USS Walke (DD-416) was a World War II-era  in the service of the United States Navy, named after Rear Admiral Henry A. Walke USN (1809–1896). Walke operated with the Neutrality Patrol in the Caribbean before World War II and fought in the Pacific Theater during the war before being sunk in the Naval Battle of Guadalcanal.

Walke was laid down by the Naval Shipyard at Boston in Massachusetts on 31 May 1938, launched on 20 October 1939 by Mrs. Clarence Dillon, grandniece of Rear Admiral Walke and commissioned on 27 April 1940.

Service history

Inter-War period
Following fitting-out and engineering trials, Walke took on board torpedoes, warheads, and exercise warheads at the Naval Torpedo Station, Newport, Rhode Island, on 25 June and sailed for Norfolk, Virginia, on the following day. She reached Norfolk on 27 June and there embarked Second Lieutenant Donald B. Cooley, USMC, and 47 enlisted marines for transportation to , then in South American waters. Later that same day, in company with , Walke got underway for Cuba.

After fueling at Guantanamo on 4 July, Walke got underway for Rio de Janeiro, Brazil, at 0658 on 6 July, again in company with Wainwright, En route, the destroyers were diverted to the mouth of the Surinam River, where Walke took on board an appendicitis patient from Wainwright for passage to Paramaribo for medical attention. After transferring the patient, Pvt. Lawrence P. Coghlan, USMC, ashore, Walke got underway for Pará, Brazil, where she fueled before pushing on for Rio de Janeiro.

Walke and Wainwright reached Rio on 19 July. Walke then transferred her marine passengers, half of the heavy cruiser's marine detachment, to Wichita while Wainwright transferred hers to . Due to unsettled conditions in the area, the two cruisers were in South American waters, "showing the flag" and evidencing strong American interest in the "good neighbors" south of the border.

Still operating in company with her sister ship, Walke visited Rio Grande do Sul, Brazil; Buenos Aires, Argentina; Santos and Bahia, Brazil, and made a return call to Buenos Aires before rendezvousing with Quincy and Wichita on 15 August. Walke took on board mail, freight, and embarked passengers from Wichita before getting underway and steaming via Bahia and Guantanamo Bay to the Boston Navy Yard where she arrived on the morning of 4 September. Walke underwent post-shakedown repairs for the rest of that month and all of October before she joined the United States Fleet as a unit of Destroyer Division 4, Destroyer Squadron 2, Patrol Force. In mid-November, she served as the vehicle for degaussing tests under the auspices of the Naval Ordnance Laboratory at Solomons Island, Maryland. Returning to Norfolk upon the conclusion of those tests, Walke set her course southward on 2 December, bound once more for Guantanamo Bay.

Walkes active service had begun in the spring of 1940, when Germany was unleashing her military might in Norway and the lowlands of western Europe to turn the so-called Phony War into the blitzkrieg which swept across northern France, driving British troops off the continent and knocking France out of the war. The resulting establishment of a new government in that country, more favorable to Germany, aroused fear in Allied and neutral circles that French fighting forces, particularly French warships, might be placed in German hands. Walke would have a role in seeing that this unfortunate development would never take place.

After fueling at San Juan on 6 December, the destroyer got underway on the afternoon of the following day on "Caribbean Patrol" in company with . Rendezvousing with  and  off Fort-de-France, Martinique, Walke and O'Brien patrolled the approaches to that port, keeping an eye on the movements of Vichy French warships , , and , through 14 December. Walke then visited Castries, British West Indies, on 15 December and embarked Comdr. Lyman K. Swenson, Commander, Destroyer Division 17, who hoisted his pennant in her that day.

Walke put into Guantanamo Bay on 19 December 1940, and remained there into the new year, moored in a nest with , undergoing upkeep. In ensuing weeks, Walke operated in the Guantanamo Bay-Gonaïves, Haiti, areas, conducting battle and torpedo practices, engaging in a full slate of the training exercises assigned such ships in those areas. She then shifted to Fajardo, Puerto Rico, and operated from there through mid-March.

Walke then sailed north and arrived at Charleston, South Carolina, on 20 March 1941 for a period of repairs and alterations that lasted into May. She touched briefly at Norfolk between 10 and 13 May before reaching Newport, her base for the better part of the year, on the following day.

Walke then patrolled off the Atlantic coast between Norfolk and Newport well into June 1941 as the Atlantic Fleet's neutrality patrols were steadily extended eastward, closer to the European war zone. She departed Newport on 27 July and screened a convoy to Iceland, reaching Reykjavík on 6 August and turning toward Norfolk the same day, her charges safely delivered.

The destroyer subsequently returned to those northern climes in mid-September, after local operations in the Newport-Boston area — reaching Hvalfjörður on 14 September. She operated in Icelandic waters into late September, before she put into NS Argentia, Newfoundland, on 11 October, en route to Casco Bay, Maine.

World War II
Walke began an overhaul at the Boston Navy Yard on 25 November 1941 and completed it on 7 December 1941, the "day of infamy" on which Japan attacked Pearl Harbor and thrust the United States into war in the Pacific. Departing the yard on that day, Walke reached Norfolk on 12 December, via Casco Bay, and remained there until 16 December when she sailed for the Panama Canal and the Pacific

After reaching San Diego, California, on 30 December, Walke sailed with the newly formed Task Force 17 (TF17), bound for the South Pacific, on 6 January 1942, screening  as she covered the movement of reinforcements for the Marine garrison on American Samoa. The convoy subsequently arrived at Tutuila on 24 January. However, TF 17 remained in Samoan waters for only a short time, for it soon sailed north for the Marshall–Gilbert Islands area to deliver the first offensive blow to the enemy, only eight weeks after the bombing of Pearl Harbor.

Walke served in the antisubmarine screen and plane-guarded for the Yorktown as that carrier launched air strikes on suspected Japanese installations on the atolls of Jaluit, Makin, and Mili Atolls. Although Admiral Chester Nimitz, the Commander in Chief, Pacific Fleet (CinCPAC), considered the raids "well-conceived, well-planned, and brilliantly executed", the damage they actually caused was not as great as reported; and, outside the boost they gave to American morale, the attacks were only a minor nuisance to the Japanese. Nevertheless, the American Fleet had finally taken the war to the enemy.

Returning to Hawaiian waters on 7 February 1942, Walke trained in the Hawaiian area until 27 February, when she sailed for the Ellice Islands. She later exercised with TF 17 off New Caledonia in early March before she sailed, again screening Yorktown, for the New Guinea area, as part of the force put together to check Japanese expansion in that area.

By that time, the enemy advance to the southward, in the New Guinea-New Britain area, had gained considerable momentum with the occupation of Rabaul and Gasmata, New Britain; Kavieng, New Ireland; and on sites on Bougainville in the Solomon Islands and in the Louisiades. By the end of February 1942, it seemed probable that the Japanese were planning to mount an offensive in early March. TFs 11 and 17 were dispatched to the area. Vice Admiral Wilson Brown, in overall charge of the operation, initially selected Rabaul and Gasmata, in New Britain, and Kavieng, in New Ireland, as targets for the operation.

Walke then screened Yorktown as she launched air strikes on Tulagi in the Solomons on 4 May 1942 and later separated from that carrier with the "Support Force" (, ,  and ) to protect the southern mouth of the Jomard Passage. On the afternoon of 7 May, Japanese Aichi D3A Val dive bombers attacked the formation, but the heavy antiaircraft fire thrown up by the ships caused the enemy to retire without scoring any hits.

An hour after the Vals departed, however, Japanese twin-engined bombers appeared and made a torpedo attack from dead ahead. Again, a heavy volume of antiaircraft fire from Walke and the other destroyers peppered the skies. Five bombers splashed into the sea, and no torpedoes found their mark on the Allied ships. Later, 19 high altitude bombers passed over, dropping sticks of bombs that splashed harmlessly into the water. Antiaircraft fire proved ineffective, due to the high altitude maintained by the planes. However, the last group of planes were apparently American planes. The force commander, the Australian Rear Admiral John Crace, swore that the planes were B-26 Marauders; Walkes commander, Commander Thomas E. Fraser, subsequently reported them to be B-17 Flying Fortresses. In any event, it was fortunate that the bombardiers were not too accurate.

On 7 March, Allied intelligence learned that a Japanese surface force, including transports, lay off Buna, Papua New Guinea. On the following day, Japanese troops went ashore at Lae and Salamaua, New Guinea, and secured those places by noon.

Three days later, Yorktown and  launched air strikes against the newly established Japanese beachheads at Lae and Salamaua. The attack took the enemy by surprise. The planes from the two American flattops came in from over the Owen Stanley Mountains and inflicted damage on ships, small craft, and shore installations, before they retired.

Walke remained at sea with the Yorktown task force into April. Detached to escort  and , the destroyer reached Suva, in Fiji, on 19 April and got underway the next day, bound for the Tonga Islands. Reaching Tongatapu on 22 April, Walke fueled from  before she underwent boiler repairs and loaded depth charges prior to her return to TF 17.

Detached from the group because of a damaged starboard reduction gear, Walke headed to Australia for repairs and reached Brisbane on 12 May. Upon completion of the work on 29 May, the destroyer ran trials in the Brisbane River before being pronounced fit for service and sailed for New Caledonia on 9 June.

Arriving at Nouméa on 13 June, Walke fueled there before proceeding via Tongatapu to Pago Pago, American Samoa, Samoa. Assigned to Task Group 12.1 (TG 12.1), the destroyer sailed on 26 June for Bora Bora in the Society Islands. With the dissolution of TG 12.1 on 11 July, Walke then reported for duty to Commander, TG 6.7, the commanding officer of . She then escorted Castor to San Francisco, California, arriving there on 2 August.

On 7 August, while Walke was undergoing repairs and alterations at the nearby Mare Island Navy Yard, the United States Navy wrested the initiative in the war from Japan by landing marines on Guadalcanal in the Solomon Islands. In ensuing months, the armed forces of the two nations struggled mightily for control of that island chain. The contest soon developed into a logistics race as each side tried to frustrate its opponent's efforts to reinforce and supply his forces fighting on Guadalcanal while doing all in his power to strengthen his own. Walkes future was to be inextricably tied to the almost daily, and nightly, American air and naval attempts to best the Japanese in their thrusts down New Georgia Sound the strategic body of water which stretches between the two lines of islands which make up the Solomons chain and lead to Guadalcanal.

Completing the yard work on 25 August, Walke ran her trials in San Francisco Bay and that day received orders to proceed to San Pedro, California, to rendezvous with the oiler  and escorted her from the west coast of the United States, via Nouméa, New Caledonia, to Tongatapu, arriving there on 9 September. The destroyer later escorted a convoy consisting of Kankakee, , and  from Tongatapu to Nouméa, where she prepared for action in the Solomons.

Naval Battle of Guadalcanal
About sunset on 13 November 1942, the day after the Naval Battle of Guadalcanal began, Walke sortied with TF 64 which was built around  and  and, besides Walke, was screened by , , and . By late in the forenoon on 14 November, TF 64 had reached a point some  south-by-west from Guadalcanal.

Sighted by the enemy, who reported them as one battleship, one cruiser, and four destroyers, the American warships spent most of the day on 14 November avoiding contact with enemy planes. From the information available in dispatches, the commander of the American task force, Rear Admiral Willis A. Lee, knew of the presence of three groups of enemy ships in the area, one of which was formed around at least two battleships.

Proceeding through the flat calm sea and disposed in column formation with Walke leading, the American ships approached on a northerly course about nine miles (17 km) west of Guadalcanal.

Lee's ships continued making their passage, picking up Japanese voice transmissions on the radio while the ships' radar "eyes" scanned the darkness. At 0006 on 15 November, Washington received a report that indicated the presence of three ships, rounding the north end of Savo Island, headed westward. Almost simultaneously the flagship's radar picked up two ships on the same bearing.

Ten minutes later, Washington opened fire with her  guns; and, within seconds, South Dakota followed suit. Walke opened fire at 0026, maintaining a rapid barrage at what probably was . After checking fire within a few minutes, the lead destroyer opened up again at a Japanese destroyer  to starboard (likely either Ayanami or ) and, later, at gunflashes off her port side near Guadalcanal.

Sinking

Report of Action USS Walke (DD-416) November 15, 1942 (dated November 30, 1942 from Senior Officer Present - W.J Collum, Jr., Lieut. USN)

1.    Task Force 64 engaged the enemy off Savo Island on the night of November 14th-15th. US Forces formed in a column in the following order: WALKE, BENHAM, PRESTON, GWIN, WASHINGTON, SOUTH DAKOTA, under the command of USS WASHINGTON.

2.  The wind was slight. Conditions of visibility were in general poor due to the enemy position close against shorelines of Salvo and Guadalcanal Islands. Radar ranges accurately obtainable only when enemy drew away from close island backgrounds.

3.  Estimated order of events follows as all logs and records went down with the ship. The formations as described steamed on course 150 True between Florida and Savo Islands until approximately 00:20, reducing speed from 23 to 17 knots in search of the reported enemy. At 00:20 turned to course 270 True.

At 00:30 following action of WASHINGTON and South DAKOTA, WALKE opened fire to starboard on visible target believed to be a cruiser with a single raked stack. WALKE continued rapid fire on this target for two minutes with FOX DOG Radar range 11,000 yards. The target appeared to blow up under heavily concentrated fire. Our formation increased speed to 26 knots.

At 00:32 checked fired and shifted target to apparent enemy destroyer bearing one point on the starboard bow. Resumed rapid fire at the rage of 7,500 yards by Radar. Apparent straddled clearly visible followed by heavy black smoke. Flames were reported on the target as she disappeared behind the northwest point of Savo Island.

At 00:37 checked fire to shift target to port hand flashes of gunfire off Guadalcanal. Resumed rapid fire., Numerous gun flashes visible on starboard hand.

At 00:37 USS PRESTON blew up astern of WALKE.

At 00:39 attempted to shift torpedo battery from Curved Fire Ahead setup to Broadside Fire to Starboard when a heavy explosion occurred in the vicinity of frame 45 to starboard. WALKE had been straddled twice by gunfire immediately prior to this explosion caused by torpedo whose wake was observed. Following initial explosion, WALKE was struck by an apparent cruiser salvo. Shell hits were reported in the Radio Room, on the foremast, below the gig davits and in the vicinity of gun three. The explosion blew the forecastle and a section of the superstructure desk completely off as far aft as the bridge. Fires broke out throughout the forward section and the forward 20mm magazine exploded. The bulkhead of the forward fireroom was buckled, as was the main deck amidships. All engines were ordered to stop immediately and the commanding officer gave the order to abandon ship, which was sinking fast by the head. Only two life rafts were left in a condition to be freed. Depth charges were double checked and reported set on safe.

At 00:42 the ship disappeared stern last. The bow, detached, remained afloat.

At 00:43, an unknown number of WALKE's depth charges exploded, killing and seriously injuring many of the men in the water. The crew was organized in the water and seriously injured being placed on the rafts.

At approximately 02:00 an enemy submarine surfaced close to the rafts and illuminated all survivors for several minutes, but proceeded without incident. An enemy destroyer later illuminated survivors on the detached bow. There was much shouting from this vessel, but she also proceeded without taking action. Survivors were sighted and signaled at dawn by friendly aircraft.
The USS MEADE was observed throughout the morning of November 15th firing on beached enemy transports. USS MEADE commenced picking up survivors with the aid of boats and cruiser aircraft at 14:00.
151 survivors were landed on Tulagi, where six died of wounds received in action. Total killed or missing in action were six officers and seventy-six enlisted.

4.  During the action, the USS WALKE expended approximately 300 5inch anti-aircraft common projectiles. Gun three stood by throughout the action for illumination by star shells.

5.   The courage and coolness of the entire crew was excellent throughout the action and the difficult period in the water. Morale and cooperation was so high on the part of all the officers and men that is it impossible to cite any individual above the group for exceptional heroism.  //signed WJ Collum Jr., Lt. USN//

Japanese shells straddled Walke twice, and then a "Long Lance" torpedo slammed into her starboard side at a point almost directly below mount 52. Almost simultaneously, a salvo of shells from Nagara, Ayanami, and Uranami hurtled down upon the hapless destroyer, a deluge of steel that struck home with devastating effect in the radio room, the foremast, below the gig davits, and in the vicinity of mount 53, on the after deckhouse. Meanwhile, the torpedo had blown off the bow of the ship; and fire broke out as the forward 20-millimeter magazine blew up.

With the situation hopeless, Commander Thomas E. Fraser, Walkes commanding officer, ordered the ship abandoned. As the destroyer sank rapidly by the bow, only two life rafts could be launched. The others had been damaged irreparably. After the crew made sure that the depth charges were set on safe, they went over the side just before the ship slipped swiftly under the surface.

As Washington, dueling with  and smaller ships, swept through the flotsam and jetsam of battle, she briefly noted Walkes plight and that of Preston, which had also gone down under in a deluge of shells. At 0041, just a minute or so before Walke sank, life rafts from the battleship splashed into the sea for the benefit of the survivors. Although the destroyer's depth charges had apparently been set to "safe", some depth charges went off, killing a number of swimming survivors and seriously injuring others. As the battle went on ahead of them, the able-bodied survivors placed their more seriously wounded comrades on rafts.

Walkes survivors were, at one point, in two groups; some clinging to the still-floating bow section and others clustered around the two rafts that ship had been able to launch. During the harrowing night, they were twice illuminated by enemy warships but not molested, before the enemy switched off his searchlights and moved on.

At dawn, however, Walkes survivors, and those from Preston, witnessed the end of a quartet of Japanese transports beached during the night. Bombed and strafed by Army, Marine, and Navy planes, including aircraft from , the four Japanese ships received the coup de grâce from the  that morning, just before the destroyer altered course and picked up the destroyermen from Walke and Preston.

Meade rescued 151 men from Walke, six of whom later died after they were brought ashore at Tulagi. Six officers, including Commander Fraser, and 76 men had died in the ship's fiery end off Savo Island. She was stricken from the Naval Vessel Register on 13 January 1943.

Awards
Walke received three battle stars for her World War II service.

References

External links
USS Walke website at Destroyer History Foundation

Sims-class destroyers
World War II destroyers of the United States
Ships built in Quincy, Massachusetts
Shipwrecks in Ironbottom Sound
1939 ships
Maritime incidents in November 1942

USS Walke (DD-416)


În mitologia greacă, Cedalion (în greaca veche Κηδαλίων /  Kêdalíôn) este un fierar care l-ar fi învățat pe Hefaistos arta prelucrării metalelor.

Potrivit mitului, Celdalion l-a ajutat pe Orion să-și recapete vederea ghidându-l, așezat fiind pe umerii acestuia. Sofocle a scris o dramă satirică pe acest subiect întitulată Cedalion, astăzi pierdută.

Sursă
 Pierre Grimal, Dictionnaire de la mythologie grecque et romaine, Paris, Presses universitaires de France, coll. « Grands dictionnaires », 1999 (1re édition 1951) (ISBN 2-13-050359-4), p. 83 a.

Mitologia greacă
Ființe mitologice

Cedalion


Ante Marinović (kipar), hrvatski kipar
 Ante Marinović (nogometaš), hrvatski nogometaš i nogometni trener

Ante Marinović


Bertiera, rod broćevki smješten u vlastiti tribus Bertiereae, dio potporodice Ixoroideae. Postoji 57 priznatih vrsta raširenih po tropskooj Americi i Africi.

Tribus je opisan 2003..

Vrste

 Bertiera adamsii (Hepper) N.Hallé
 Bertiera aequatorialis N.Hallé
 Bertiera aethiopica Hiern
 Bertiera angusiana N.Hallé
 Bertiera angustifolia Benth.
 Bertiera annobonensis G.Taylor
 Bertiera arctistipula N.Hallé
 Bertiera batesii Wernham
 Bertiera bicarpellata (K.Schum.) N.Hallé
 Bertiera bistipulata Bojer ex Wernham
 Bertiera borbonica A.Rich. ex DC.
 Bertiera bracteolata Hiern
 Bertiera bracteosa (Donn.Sm.) B.Ståhl & L.Andersson
 Bertiera breviflora Hiern
 Bertiera brevithyrsa A.P.Davis
 Bertiera chevalieri Hutch. & Dalziel
 Bertiera congolana De Wild. & T.Durand
 Bertiera crinita (A.Rich.) Wittle & A.P.Davis
 Bertiera elabensis K.Krause
 Bertiera fimbriata Hepper
 Bertiera globiceps K.Schum.
 Bertiera gonzaleoides Griseb.
 Bertiera guianensis Aubl.
 Bertiera heterophylla Nguembou & Sonké
 Bertiera iturensis K.Krause
 Bertiera lanx N.Hallé
 Bertiera laurentii De Wild.
 Bertiera laxa Benth.
 Bertiera laxissima K.Schum.
 Bertiera ledermannii K.Krause
 Bertiera lejolyana Nguembou & Sonké
 Bertiera letouzeyi N.Hallé
 Bertiera longiloba K.Krause
 Bertiera longithyrsa Baker
 Bertiera loraria N.Hallé
 Bertiera lujae De Wild.
 Bertiera naucleoides (S.Moore) Bridson
 Bertiera orthopetala (Hiern) N.Hallé
 Bertiera parviflora Spruce ex K.Schum.
 Bertiera pauloi Verdc.
 Bertiera pedicellata (Hiern) Wernham
 Bertiera procumbens K.Schum. & K.Krause
 Bertiera racemosa (G.Don) K.Schum.
 Bertiera retrofracta K.Schum.
 Bertiera rosseeliana Sonké, Esono & Nguembou
 Bertiera rufa A.Rich. ex DC.
 Bertiera rugosa L.Andersson & C.H.Perss.
 Bertiera sinoensis Jongkind
 Bertiera sphaerica N.Hallé
 Bertiera spicata (C.F.Gaertn.) K.Schum.
 Bertiera subsessilis Hiern
 Bertiera tessmannii K.Krause
 Bertiera thollonii N.Hallé
 Bertiera thonneri De Wild. & T.Durand
 Bertiera troupinii N.Hallé
 Bertiera viburnoides (Standl.) J.H.Kirkbr.
 Bertiera zaluzania Comm. ex C.F.Gaertn.

Izvori

Ixoroideae

Bertiera


Röttersdorf ist ein Ortsteil der Stadt Lehesten im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt in Thüringen.

Lage
Zwei Kilometer südöstlich von Lehesten an der Landesstraße 1096 auf einem kleinen Hochplateau des Thüringer Schiefergebirges liegt Röttersdorf. Das Straßendorf befindet sich an der Thüringisch-Fränkischen Schieferstraße.

Geschichte
Am 20. Dezember 1509 wurde der Ort erstmals urkundlich genannt. Röttersdorf gehörte zur reußischen "Herrschaft Ebersdorf", die zeitweise zu den Linien Reuß-Lobenstein und Reuß-Ebersdorf gehörte. 1848 kam der Ort zum Fürstentum Reuß jüngerer Linie (ab 1852 zum Landratsamt Schleiz) und 1919 zum Volksstaat Reuß. Seit 1920 gehört Röttersdorf zu Thüringen.

Am 6. April 1994 wurde Röttersdorf nach Lehesten eingemeindet.

Die Nähe zum heutigen Kernort Lehesten bedingt gute Verbindung zu allen Bereichen des Lebens. Erwerbsquellen der 169 Einwohner des Ortsteils sind u. a. die Landwirtschaft, die Arbeit im Schieferbruch sowie der Tourismus.

Weblinks

Einzelnachweise

Lehesten (Thüringer Wald)
Ort im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt
Straßendorf
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Saalfeld-Rudolstadt)
Ersterwähnung 1509
Gemeindeauflösung 1994

Röttersdorf


Hamdorf (tysk) eller Hammeltorp (dansk) er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Hohner Harde i den vestlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Hamdorf ligger i gesten nord for floden Ejderen, omkring 15 km sydvest for Rendsborg. Hamdorf er omgivet af enge og enkelte mose- og skovområder. Bundesstraße 203 mellem Rendsborg og Heide går gennem kommunen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Hamdorf


السؤال (بالفرنسية La Question «لاكيستيون») هو كتاب للكاتب هنري علاق، نشر عام 1958. ويشتهر هذا الكتاب بوصفه الدقيق لـ أساليب التعذيب التي كان يستخدمها رجال المظلات الفرنسيون أثناء ثورة التحرير الجزائرية من وجهة نظر الضحية. وخضع كتاب السؤال للرقابة في فرنسا بعد بيع 60000 نسخة في أسبوعين.

في أثناء فترة اعتقاله بسجن بارباروس، ألف هنري علاق سرًا كتابه «السؤال» الذي وثق فيه وحشية التعذيب وأساليبه ووضح فيه جرائم الاستعمار الفرنسي في حق الجزائريين والأوروبيين المؤمنين باستقلال الجزائر.

هرّب محامي هنري علاق «لِيو ماتاراسو» صفحات الكتاب من السجن، ليصدر عن «منشورات مينوي» الفرنسية عام 1958، ويوزع منه أكثر من 60 ألف نسخة، لكن السلطاتُ الفرنسية عمدت إلى مصادرته من المكتبات ومنع تداوله، وقبل ذلك، رفضت بعض دور النشر في فرنسا وغيرها نشره بسبب مضامينه.

بقي هنري علاق وفيًا للقضية الجزائرية وحق شعبها في تقرير مصيره والعيش بحرية وكرامة بعيدًا عن المستعمر الفرنسي

أعيد بعد ذلك نشر الكتاب في سويسرا، ورغم محاصرة عملية ترويجه من السلطات الفرنسية، نجح في كشف الوجه القبيح للاستعمار الفرنسي وتنبيه الرأي العام الفرنسي إلى حقيقة ما يحدث في الجزائر المستعمَرة.

المؤلف
عمل هنري علاق، الصحفي، في وقت سابق كرئيس تحرير لجريدة ألجي ريبيبليكان، التي أصبحت سرية عندما واجهت حظر النشر. وقد كان التحقيق الذي تلا قرار الحظر يهدف إلى التعرف على هوية الأشخاص الذين دعموه، والذي أصر علاق على حمايتهم.

وكتب هنري رواية سيرة ذاتية أثناء تواجده في سجن باربيروس بـ الجزائر. وتمكن من تهريب صفحات روايته بمساعدة محاميه.

كشف هنري علاق في «السؤال» وحشية الاستعمار الفرنسي

في يوم الـ17 من يوليو/تموز 2013، رحل الصحافي الفرنسي والمناضل الشيوعي هنري علاق الذي كان من أصدق المصادر التاريخية التي وثقت التعذيب خلال حرب تحرير الجزائر من المستعمر الفرنسي.

في هذا التقرير الجديد لنون بوست، ضمن ملف «فرنسيون ضد الاستعمار»، سنتطرق معًا لشخصية هذا الحقوقي الذي يعد أحد أبرز المدافعين عن الثوار الجزائريين والثورة إبان الاحتلال الفرنسي وأحد أهم المساهمين في فضح الجرائم والانتهاكات التي مارسها الاستعمار الفرنسي في الجزائر.

تبني القضية الجزائرية
ولد هنري علاق في 20 من يوليو/تموز 1921 بالعاصمة البريطانية لندن، من والدين يهوديين ينحدران من أصول بولندية روسية هربا من المذابح في بلديهما، انتقل علاق بعد ذلك صحبة عائلته إلى باريس، حيث أمضى هناك طفولته ومراهقته.

أكتوبر/تشرين الأول سنة 1939، أي بعد شهر فقط من انطلاق الحرب العالمية الثانية، انتقل هنري علاق إلى الجزائر، وهناك عاين جرائم الاستعمار الفرنسي بحق السكان الأصليين للبلاد وشاهد حجم العنف والقمع الممارس ضدهم.

في أثناء فترة اعتقاله بسجن بارباروس في وهران الجزائرية، ألف هنري علاق سرًا كتابه «السؤال» الذي وثق فيه وحشية التعذيب وأساليبه

عند وصوله الجزائر، أدرك هنري علاق أن هناك فئتين من الناس في المستعمرة الفرنسية: معمرين ومستعمرين، ليقرر بعد ذلك الانضمام إلى الحزب الشيوعي الجزائري الذي كان يضم جزائريين وفرنسيين ويدافع عن حقوق الجزائريين.

في الجزائر تعرف الحقوقي هنري علاق على جيلبيرت سرفاتي التي ستصبح زوجته سنة 1946، وتنضم معه إلى الحزب الشيوعي الجزائري ويناضلا معًا في سبيل استقلال الجزائر وخروج المستعمر الفرنسي من هذه الأراضي العربية.

حمل هنري علاق القضية الجزائرية في قلبه ووجدانه وآمن بضرورة استقلال البلاد وتخلى عن فرنسيته مقابل إنسانيته، حين تحدى سلطات الاحتلال الفرنسي وانخرط في الثورة الجزائرية وناصر الثوار في مسيرتهم ضد المستعمر.

الموضوع
يتمثل هذا الكتاب في رواية تسرد بتسلسل زمني الفترة التي قضاها المؤلف في السجن والتجارب القاسية التي عاشها في الأبيار (الجزائر العاصمة) ثم في معسكرات لودي. يفتتح كتاب السؤال بهذه العبارة: «بعد الهجمات التي شنها الفرنسيون الفاسدون، فإليكم فرنسا التي أدافع عنها.»(En attaquant les Français corrompus, c'est la France que je défends.) ثم يسرد كتاب السؤال تفاصيل إلقاء القبض على علاق في 12 يونيو 1957 على أيدي فريق المظلات 10 هـ بقيادة جاك ماسو. ولقد كان علاق في زيارة لـ موريس أودان، والذي كان قد ألقي القبض عليه في اليوم السابق لاعتقاله؛ وجعل جنود المظلات من شقته فخًا لاصطياد أتباعه.

وبالتالي، اعتقل علاق في الأبيار؛ وهناك تعرض للتعذيب. وحاول رجال المظلات أولًا إرهابه من خلال جلب صديقه أودان، والذي كان قد تعرض للتعذيب في اليوم السابق. وأخبر أودان علاق قائلًا «الأمر صعب، يا هنري» (c'est dur, Henri). ويكتب علاق أنه لم يكن يعلم أن هذه ستكون المرة الأخيرة التي يرى فيها صديقه. ومع ذلك رفض علاق الحديث.

وتعرض علاق بشكل خاص لـ التعذيب بالماء والذي وصفه في روايته التالية بما يعرف الآن باسم إغراق إلى حد الاختناق
...لقد قاموا بالتقاط قطعة الخشب التي كنت لا أزال مربوطًا بها وحملوني إلى المطبخ. ... وثبتوا أنبوبًا مطاطيًا في صنبور معدني يتواجد فوق وجهي تمامًا. وقاموا بلف رأسي بقطعة قماش... وعندما أصبح كل شيء جاهزًا، قال لي أحدهم: «عندما ترغب في التحدث، كل ما عليك فعله تحريك أصابعك.» ثم استدار نحو الصنبور. ثم غُمرت الخرقة سريعًا بالماء. وفاضت المياه في كل مكان: فمي وأنفي وفي جميع أنحاء وجهي. ولكن للحظات كنت لا أزال قادرًا على تنفس بعض نسمات الهواء البسيطة. وحاولت، من خلال قبض حلقي، أن أبتلع أقل قدر ممكن من الماء ومقاومة الاختناق من خلال الاحتفاظ بالهواء في رئتي لأطول فترة أستطيعها. ولكن لم أستطع الاستمرار لأكثر من لحظات قليلة. وتولد لدي انطباع بالغرق، واستولى علي شعور بالعذاب الرهيب، المتمثل في الموت نفسه. ورغمًا عني، كافحت كافة عضلاتي دون جدوى لإنقاذي من الاختناق. ورغمًا عني، أصبحت أصابعي تهتز دون سيطرة. وسمعت صوتًا يقول «هذا كل شيء! سيبدأ الآن بالتحدث».

لقد عانى من التعذيب، ومهدد بتطبيق حكم الإعدام عليه بإجراءات موجزة. وصف علاق بالتفاصيل الدقيقة هذين النوعين من المولدات التي تدار باليد (والتي تسمى «جيجين»، في مخازن الجيش؛ حيث تستخدم في تشغيل معدات الاتصال الإذاعية) تستخدم لهذا الغرض ولإحداث مثل هذا التأثير على الجسم.
لقد شعرت بالفرق في الجودة. فبدلًا من التعرض لنبضات حادة وسريعة تمزق جسدي إربًا، الآن أصبح الألم كبيرًا يجتاحني بعمق أكبر في جميع عضلاتي ويلويها لفترة أطول (je sentis une différence de qualité. Au lieu de morsures aiguës et rapides qui semblaient me déchirer le corps, c'était maintenant une douleur plus large qui s'enfonçait profondément dans tous mes muscles et les tordait plus longuement)
بعد أن ثبت عدم فعالية الضغط البدني والنفسي في تحقيق الهدف المرجو، حُقن علاق بمادة بنتوثال، والتي أثبتت فشلها كذلك في جعله يتكلم.

ويشير علاق إلى سماعه لصرخات المعتقلين الآخرين، وبخاصة أصوات امرأة كان يعتقد أنها زوجته. كذلك، أشار إلى سماع ما اعتقد أنه صوت صديقه أودن لحظة إعدامه.

وبعد فشل كافة المحاولات التي تجعله يتحدث، هُدد علاق لأول مرة بتنفيذ حكم الإعدام عليه، واستقر في نفسه أن مصيره الإعدام. في واقع الأمر، حاول أحد المسؤولين المقايضة بين عودة محاكمته أمام القضاء المدني مقابل التوقيع على شهادة تلقيه لحسن المعاملة من رجال المظلات؛ ورفض علاق الموافقة على هذه المقايضة، وفي نهاية المطاف أُعيد إلى القضاء المدني دون قيد أو شرط.

التنقيح والنشر والرقابة
نُقل علاق إلى معسكر لودي وقضى فيه مدة شهر، ثم نُقل إلى سجن باربرهوس المدني، حيث أُعيد إلى الدوائر القانونية العادية. وهناك، أخفى نص كتاب القضية سرًا، وبدأ في نقلها لمحاميه شيئًا فشيئًا.

وفي تاريخ 18 فبراير 1958 قامت صحيفة إيديشن دي مينيوت بنشر كتاب السؤال، مصحوبًا بمقدمة بقلم جان بول سارتر; وصادرت الشرطة الإصدارات الخاصة بالعديد من الصحف التي طرحته للنشر، بناءً على طلب من المحكمة العسكرية بباريس، وخضع الكتاب نفسه للرقابة في 27 مارس، بعد بيع 60000 نسخة. وتمثل الدافع الذي تم إثارته لتبرير مثل هذا الإجراء «المساهمة في السعي لإضعاف معنويات الجيش، بهدف إعاقة مؤسسة الدفاع الوطني»."

بعد أسبوعين نشرت نيلس أندرسون الكتاب مرة أخرى في صحيفة إيديشن دو لا سيتي في لوزان، سويسرا.

وعلى الرغم من توفر المقالات ذات الصلة والاستشهادات من الكتب، أصبحت المذكرات نفسها «على وشك أن تصبح من أكثر الكتب مبيعًا وموضوعًا خصبًا للنقاش الحيوي» في فرنسا. وعلى إثر ذلك، قامت الحكومة الفرنسية بمصادرة أحد المقالات المنشورة في إكسبريس حيث تناول جان بول سارتر بالذكر آثار كتاب علاق على الدولة الفرنسية. ومع ذلك، تم توزيع المقال سرًا ليصبح مقدمة للترجمات الإنجليزية للكتب.

رسميًا، حظرت الحكومة الفرنسية كتاب القضية في إطار معالجتها للمناخ السياسي الذي يزداد توترًا. وبناءً على أمر من المحكمة العسكرية والتي قد بدأت في اتخاذ إجراءٍ قانوني ضد ما زعمت أنه "محاولة لإضعاف معنويات الجيش بقصد الإضرار بقضية الدفاع عن الأمة؛ صادرت السلطات الفرنسية النسخ المتبقية والبالغ عددها 7000 بدار النشر إيديشن دي مينيوت في السابع والعشرين من مارس 1958; ومع ذلك تواصلت عملية توزيع النسخ الـ 60000 التي تم بيعها بالفعل، وبفضل الناشرين الشجعان الذين استمروا في العمل خلال الحرب الجزائرية، كان هناك ما يزيد عن 162000 نسخة في فرنسا بنهاية عام 1958.

لقد كان لهذا الكتاب دورٌ فعال في الكشف عن مدى وحشية التعذيب الذين كان مستخدمًا في الجزائر من قبل الجيش الفرنسي؛ والأساليب المستخدمة؛ وكيف أنها تجنبت لفت أنظار الرأي العام إليها؛ وكيف أن حالات التعذيب تراجعت ولم تعد تستخدم بشكل كبير على الإرهابيين؛ تحت ذرائع وقائية متمثلة في تجربة «سيناريو القنبلة الموقوتة» ليتم استخدامها بحرية على المعارضين السياسيين الإرهابيين وعامة الشعب.

آثار ما بعد الكارثة
أتبع ذلك استفسارات أثبت علاق من خلالها أنه قادر على وصف أجزاء من الأبيار بدقة؛ حيث من غير المسموح للمعتقلين بالزيارة في إطار الاحتجاز العادي، مثل المطبخ الذي تعرض فيه للتعذيب بالماء.

في هذا الكتاب كشف هنري علاق جحيم مراكز الاعتقال والسجون وفضح أساليب التعذيب التي مارسها الاحتلال الفرنسي ضد الثوار والمتعاطفين معهم، في مسعى منه لإدانة فرنسا الاستعمارية وتدويل القضية الجزائرية.

وفق ما جاء في الكتاب تعرض علاق بشكل خاص للتعذيب بواسطة الماء، واصفًا هذه العملية باسم «إغراق إلى حد الاختناق»، كما روى التفاصيل الدقيقة لتعرضه للتعذيب بالمولدات الكهربائية من الجيش الفرنسي، ما أحدث مضاعفات سلبية على جسده.

يقول علاق في كتابه السؤال: «تجرعتُ الكثير من الآلام والإهانات إلى درجة أنني كنت لا أتجرأ على استعادة ذكريات التعذيب، لم أكُن لأفعل لولا اعتقادي أنها تسهم في كشف الحقيقة، وتساعد في التوصل إلى وقفٍ لإطلاق النار وبلوغ السلم المنشود».

يضيف في مكان آخر من الكتاب «كان شاربونييه (أحد المظليين الفرنسيين) يعذبني بالكهرباء رافعًا صوته مرددًا نفس الكلام أين قضيت ليلتك قبل أن يتم توقيفك؟ كما كانوا يأخذون وقودًا يشعلونه ويضعونه على صدري وأطراف أصابع رجلي، ومن كثرة الألم أصبحت لا أحس مما أزعجهم كثيرًا».

«كان شاربونييه قد أرسل في جسدي أول شحنةٍ كهربائية، كانت شرارةٌ طويلة قد صدرت قرب أذني وأحسست بقلبي يقفز في صدري، تلويت صارخًا وتصلبت حتى جرحت نفسي، في حين كانت الذبذبات الكهربائية تتوالى دون توقف بإيعاز من شاربونييه، والمولد المغناطيسي في يده».

كان المظليون يمنعون الطعام والشراب عن المعتقل ويضعون الكهرباء داخل فمه دون أي رأفة أو إنسانية، حتى إذا جف ريقه وعرفوا بأنه وصل إلى درجة لا يحتمل بعدها العطش، أعطوه كمية ماء تكون شديدة الملوحة، لدفعهم إلى التكلم والاعتراف.

لم يكن للجلادين الفرنسيين قلوب أو لعلها ماتت، وفق هنري علاق، فقد أصبح التعذيب مهنتهم وقوتهم اليومي، يتلذذون بما يقومون به ويسعون جاهدين إلى ابتكار أنواع وصنوف جديدة من أصناف التعذيب لإذلال وإهانة الجزائريين والأوروبيين المساندين لهم.

بقي هنري علاق وفيًا للقضية الجزائرية وحق شعبها في تقرير مصيره والعيش بحرية وكرامة بعيدًا عن المستعمر الفرنسي، فقد عمل طوال حياته على فضح جرائم المحتل مخلفًا وراءه أرشيفًا ثريًا يشهد على التعذيب الممنهَج الذي مارسه الفرنسيون خلال الثورة الجزائرية.

لقد تم تعديل كتاب السؤال بحيث يلائم عرضه على شاشات السينما عام 1977 بواسطة لورانت هينيمان.

انظر أيضًا
 التعذيب خلال حرب استقلال الجزائر
 الرقابة في فرنسا
 فيليب إيرلين
 روجر فاولكيز
 أندريه تشاربونيير

ملاحظات ومراجع

إصدارات المصدر
 La Question, Éditions de Minuit, Paris, 1958. ISBN 2-7073-0175-2
 La Question, Éditions La Cité, Lausanne, 1958
 La Question, Éditions Rahma, Algiers, 1992

وصلات خارجية

الرقابة في فرنسا
حرب الجزائر
كتب 1958
كتب غير خيالية 1958

السؤال (كتاب)


Morten Korch er en dansk dokumentarfilm fra 1946.

Handling
Morten Korch vises i sit hyggelige dagligliv på sin gård. Han fremsiger et par digte i fynsk dialekt.

Medvirkende

 Morten Korch

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1946

Morten Korch (dokumentarfilm)


Pueblos jóvenes (, ) is the term used for the shanty towns that surround Lima and other cities of Peru. Many of these towns have developed into districts of Lima such as Comas, Los Olivos and Villa El Salvador.

Population
Pueblos jóvenes were estimated to have over one million inhabitants in 1974. They were built on hillsides or beside rivers. By 2008, it was estimated that tens of millions of Peruvians were squatting land. Areas include Comas District, Los Olivos District and Villa El Salvador in Lima.

The shanty town of Medalla Milagrosa is composed of migrants from all over Peru. Others are populated by Black, Amerindian, and mestizo campesinos who since the 1940s have migrated in great waves from Peru's countryside in search of economic opportunity, turning Lima into the fourth-largest city in America. Like many other rapidly industrializing cities, Lima's job market has largely been unable to keep up with this influx of people, forcing many to accept any housing available. The Peruvian government has permitted these communities to continue largely because it realizes that, were they to eradicate them, the inhabitants would simply move elsewhere in the city's peripheral areas.

Gallery

See also
 Arrabal (Puerto Rico)
 Asentamiento (Guatemala)
 Barrio (Venezuela)
 Cantegril (Uruguay)
 Favela (Brazil)
 Campamento (Chile)
 Villa Miseria (Argentina)
 Ghetto (United States)
 Colonia (border settlement)

References

Society of Peru
Populated places in Peru
Human habitats
Shanty towns in South America
Slums in South America
Geography of Lima

Pueblos jóvenes


نيكول فايديسوفا  (مواليد 23 أبريل 1989 في نورنبرغ)، هي لاعبة كرة مضرب تشيكية سابقة بدأت مسيرتها كمحترفة سنة 2003 وكانت تلعب باليد اليمنى، اعتزلت اللعب في 2016. أعلى تصنيف لها في الفردي كان المركز الـ 7 في سنة 2007. أعلى تصنيف لها في الزوجي كان 128. سبق أن شاركت في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية.

روابط خارجية

المراجع

روابط إضافية

 Nicole Vaidisova Fansite

أشخاص على قيد الحياة
ألمان من أصل تشيكي
تشيكيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون من براغ
رياضيون من نورنبيرغ
لاعبات كرة مضرب تشيكيات
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من التشيك
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
مغتربون تشيكيون في الولايات المتحدة
مواليد 1989
مواليد في نورنبرغ
لاعبو كرة مضرب من براغ

نيكول فايديسوفا


Hessenberg peut faire référence à :

Personnes:

 Gerhard Hessenberg (1874-1925), mathématicien allemand
 Karl Hessenberg (1904-1959), mathématicien et ingénieur allemand
 Kurt Hessenberg (1908–1994), compositeur allemand et professeur à la Hochschule für Musik und Darstellende Kunst de Francfort-sur-le-Main

Mathématiques:

 Matrice de Hessenberg, une matrice qui est « presque » triangulaire (à une sous-diagonale près)
 Variété de Hessenberg, une sous-variété de la variété drapeau complète définie par une fonction de Hessenberg et une transformation linéaire
 Théorème de Hessenberg, concerne une approche axiomatique de la géométrie projective

Hessenberg (homonymie)


Kuzören, Bayat - Afyonkarahisar ili Bayat ilçesine bağlı köy
 Kuzören, Çerkeş - Çankırı ili Çerkeş ilçesine bağlı köy
 Kuzören, Acıpayam - Denizli ili Acıpayam ilçesine bağlı mahalle
 Kuzören, Tercan - Erzincan ili Tercan ilçesine bağlı köy
 Kuzören, Günyüzü - Eskişehir ili Günyüzü ilçesine bağlı mahalle
 Kuzören, Eskipazar - Karabük ili Eskipazar ilçesine bağlı köy
 Kuzören, Yakakent - Samsun ili Yakakent ilçesine bağlı mahalle
 Kuzören, Sivas - Sivas ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kuzören, Zara - Sivas ili Zara ilçesine bağlı köy

Kuzören


هولاكو مسلسل سوري تاريخي، يتحدث عن شخصية هولاكو، تمثيل مجموعة من الممثلين السوريين

الممثلون

البطولة

 أيمن زيدان في دور هولاكو.
 نورمان أسعد في دور قوتوي.
 جيانا عيد في دور قولان/دوبوس.
الممثلون الآخرون
 عبد الرحمن آل رشي في دور جنكيز خان.
 هاني الروماني.
 صباح الجزائري.
 فتحي الهداوي.
بالاشتراك مع
 زياد سعد.
 شادي زيدان في دور كيتا.
من المغرب
 هشام بهلول
 نسرين عاشور
من لبنان
 ماغي أبو غصن
 حسان مراد.
من العراق
 مناضل داوود.
من تونس
 لمياء الورتاني في دور أولجي.
ضيوف المسلسل

مراجع

 http://www.basil-alkhatib.com/holakoar.html

مسلسلات تلفزيونية تاريخية سورية
مسلسلات عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية سورية بدأ عرضها في 2002

هولاكو (مسلسل)


Túpac Amaru II., pravim imenom José Gabriel Condorcanqui  (pokrajina Tinta, 19. ožujka 1742. – Cuzco, 18. svibnja 1781.), peruanski revolucionar indijanskog podrijetla. Izdavao se za potomka posljednjega vladara države Inka, Túpaca Amarua.

Životopis

Bio je  cacique, nasljedni poglavica u pokrajini Tinta, u južnom Peruu. Obrazovao se kod isusovaca, no zadržao je osjećaj pripadnosti svom narodu. Godine 1780. postao je vođa protušpanjolskog pokreta. Ustanak je buknuo zbog eksploatacije koju su španjolski kolonisti vršili nad indijanskim stanovništvom. U početku je ostvario niz uspjeha u borbi portiv Španjolaca te je osvojio velika područja Perua. Međutim, Španjolci su ga uspjeli zarobiti u ožujku 1781. godine, nakon čega su ga pogubili. Unatoč tome, ustanak je ugušen tek 1783. godine.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Túpac Amaru II. - Hrvatska enciklopedija
 Túpac Amaru II - Britannica Online
 Túpac Amaru II. -povijest.hr

Povijest Perua
Povijest Južne Amerike
Inke

Túpac Amaru II.


මේජර් ජෙනරාල් ටී. එන්. ද සිල්වා, යූඑස්පී (1939 - ) යනු හිටපු ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදා නිලධාරියෙකි, ඔහු 21 වන සේනාංකයේ හිටපු සාමාන්‍ය නිලධාරී, ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදා ස්වේච්ඡා බලසේනාවේ බලසේනාධිපති, සන්නාහ සන්නද්ධ බලසේනාවේ බලසේනාධිපති සහ ජාතික ශිෂ්‍යභට බලකායේ අධ්‍යක්ෂවරයා විය.

අධ්‍යාපනය
කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය හැදෑරූ බාලසූරිය 1962 දී පාසලෙන් ඉවත්වීමෙන් පසු හමුදාවට බැඳුණු අතර ඉන්දීය හමුදා ඇකඩමියේ නිලධාරි පුහුණුව නැවත ලබා ගත්තේය. ඉන් පසුව ඔහු 1963 දී දෙවන ලුතිනන්වරයෙකු ලෙස 1 වන ඔත්තු බැලීමේ රෙජිමේන්තුව, ලංකා සන්නාහ සන්නද්ධ බලකායට පත් කරන ලදී. ඔහු රාජකීය සන්නාහ සන්නද්ධ බළකා පුහුණු මධ්‍යස්ථානයේ පුහුණුව ලබා, ඉන්දියාවේ ආමර් ඔෆිසර්ස් උසස් පාඨමාලාව හැදෑරූ අතර psc සුදුසුකම් ලබා ගනිමින් මාණ්ඩලික විද්‍යාලයට ඇතුළත් විය.

හමුදා වෘත්තිය
ලංකා සන්නාහ සන්නද්ධ බළකායේ භට නායකයකු ලෙස සේවය කිරීමෙන් පසු ඔහු හමුදාපතිවරයාගේ කඳවුරේ නිලධාරි උපදේශක, සාමාන්‍ය මාණ්ඩලික මාණ්ඩලික නිලධාරියා, බඳවා ගැනීමේ නිලධාරියා සහ ලංකා ශිෂ්‍යභට බළකායේ සහායක ලෙස කටයුතු කළේය.

ඔහු අණදෙන නිලධාරියා ලෙස දියතලාව යුද හමුදා පුහුණු මධ්‍යස්ථානයේ NCOs පුහුණු අංශය / බඳවා ගැනීමේ පුහුණු පාසලට සහ පසුව ශ්‍රී ලංකා හමුදා ඇකඩමියට අණ දෙන ලදී. යාපනය ආරක්‍ෂක සේනා මූලස්ථානයේ සේවය කිරීමෙන් පසු ඔහු යාපනය ආරක්‍ෂක සේනා මූලස්ථානයේ නියෝජ්‍ය ආඥාපති ලෙස යාපනයට පැමිණීමට පෙර මින්නේරිය පාබල පුහුණු මධ්‍යස්ථානයේ අණදෙන නිලධාරියා බවට පත් විය. 1987-89 කැරැල්ලේදී ඔහු ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ හමුදා සම්බන්ධීකාරක ලෙස කටයුතු කළේය.

සන්නාහ සන්නද්ධ බලකායේ අධ්‍යක්ෂවරයා බවට පත්වෙමින් ඔහු ස්වාධීන සන්නද්ධ බලකායේ බලසේනාධිපති ලෙසත් පසුව 21 වන බලසේනාවේ සහ 33 වන බලසේනාවේත් බලසේනාධිපති බවට පත් විය. ඉන් අනතුරුව ඔහු යුධ හමුදා මූලස්ථානයේ පුද්ගල පරිපාලන අධ්‍යක්ෂ ලෙසත්, පසුව ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදා ස්වේච්ඡා බලසේනාවේ සේනාවිධායක ලෙසත්, 21 වන සේනාංකයේ අණදෙන නිළධාරියා ලෙසත් පත් කරන ලදී. ඔහු ශ්‍රී ලංකා සන්නාහ සන්නද්ධ බළකායේ රෙජිමේන්තු අධිපතිවරයා වූ අතර පසුව ජාතික ශිෂ්‍යභට බළකායේ අධ්‍යක්ෂවරයා විය.

ජෙනරාල් ද සිල්වා අණ හා මාණ්ඩලික විද්‍යාලයේ උපාධිධාරියෙකි. ඔහු උත්තම සේවා පදක්කම (USP), ශ්‍රී ලංකා සන්නද්ධ සේවා දිගු සේවා පදක්කම, ලංකා සන්නද්ධ සේවා දිගු සේවා පදක්කම, පූර්ණ භූමි පදක්කමෙන් පිදුම් ලැබීය.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
Year of birth missing (living people)

ටී. එන්. ද සිල්වා


රොක් සංගීතය යනු ගිටාර්, ඩ්‍රම් හා බේස්වලින් සමන්විත ස්ථිර කටහඬ මෙලඩියකින් යුත් ජනප්‍රිය සංගීත ආකාරයකි. රොක් සංගීතයේ බො‍හෝමයක් රටා ඕගනය, පියානෝව, මෙලට්‍රෝන් හා සින්තසයිසර් වැනි යතුරු පුවරු උපකරණ යොදා ගනී. සෙක්සෆෝනය, හාමොනිකාව, වයලීනය, බටනලාව, ප්‍රංශ නළාව, බැංජෝව හා මෙලෝඩිකාව වැනි අනිකුත් වාදන භාණ්ඩ ද සමහරක් විට රොක් සංගීතයේ දී යොදා ගනී. එමෙන්ම මැන්ඩීලනය හා සිතාරය වැනි දුලබ තන්තුමය සංගීත භාණ්ඩ යොදා ගනී. රොක් සංගීතයට සාමාන්‍යයෙන් බලවත් පසු නාදයක් (Back Beat) පවතින අතර ඝන ඉලෙක්ට්‍රික් හෝ කුහර ඉලෙක්ට්‍රික් හෝ ධ්වනික ගිටාරය අවට එය රැඳේ.

රොක් සංගීතයේ තුළ පවතින්නේ බ්ලූස්, දේශීය සංගීතය හා අනිකුත් බලපෑම්වලින් ව්‍යුත්පන්න වූ සංගීතයක්ය. 1960 දශකයේ හා 1970 දශකයේ පැවති රොක් ඇන්ඩ් රෝල් හා රොකබිලිටි සංගීත ආකාර සියල්ලේම සංගීත යොමුවට අනුව එහි ශුද්ධතම ආකාරයේ දී රොක් ඇන්ඩ් රෝල් රටාවට ස්වර සංඝාත 3ක්, බලවත් ක්ෂණික පසු නාදයක් හා කන්කළු මෙලඩියක් පවතියි. මුල් කාලීන රොක් ඇන්ඩ් රෝල් රටාව ප්‍රභව ගණනාවකින් නිර්මාණය වූවකි. මූලික වශයෙන් එයට බ්ලූස්, R & B හා දේශීය සංගීතය ඇතුළත් වූ නමුත් ගොස්පෙල්, සාම්ප්‍රදායික පොප්, ජෑස් හා ජන සංගීතය ද ඒ සඳහා දායකවිණි. මෙම සියලු බලපෑම් මඟින් සරල බ්ලූස් මත පදනම් වූ ගීත ව්‍යුහයක් තැනූ අතර එය වේග රිද්ම, නර්තනයේ යෙදිය කළ හැකි හා කන්කළු ව්‍යුහයක් විය.

1960 දශකයේ පසු භාගයේ දී රොක් සංගීතය ජන රොක් සංගීතය, නිර්මාණය සඳහා ජන සංගීතය සමඟ ද, බ්ලූස් රොක් නිර්මාණය සඳහා බ්ලූස් සමඟ ද, ජෑස් රොක් ෆියුෂන් නිර්මාණය සඳහා ජෑස් සමඟ ද මිශ්‍ර කරන ලදී. එමෙන්ම ෆිචෙඩෙලික් රොක් නිර්මාණය සඳහා කාල සලකුණක් නොමැතිව මිශ්‍ර කිරීමක් සිදු කරන ලදි. 1970 දශකයේ දී රොක් සංගීතයට සෝල්, ෆන්ග් හා ලතින් සංගීතයේ බලපෑම එල්ල විය. එමෙන්ම 1970 දශකයේ දී රොක් සංගීතයේ උප ප්‍රභේද වූ සොෆ්ට් රොක්, හෙවි මෙට්ල්, හාඩ් රොක්, ප්‍රෝග්‍රෙසිව් රොක් හා පන්ක් රොක් වැනි ප්‍රභේද බිහි විය. 1980 දශකයේ දී මතු වූ රොක් සංගීතයේ උප ප්‍රභේදවලට සින්ත් පොප්, හාඩ්කෝර්පන්ක් හා ඕල්ටනේටිව් රොක් ඇතුළත් විය. 1990 දශකයේ රොක් උප ප්‍රභේදවලට ගෘන්ගේ, බ්‍රිට් පොප්, ඉන්දි රොක් හා නියු මෙට්ල් ඇතුළත් විය.

රොක් සංගීතයේ විශේෂඥ සංගීත කණ්ඩායමක් රොක් සංගීත කණ්ඩායමක් ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. බොහොමයක් රොක් සංගීත කණ්ඩායම්වලට චතුරංගිකයක් සාදමින් ගිටාර් වාදකයෙකු ප්‍රධාන ගායකයකු, බේස් ගිටාර් වාදකයකු හා ඩ්‍රම් වාදකයකු ඇතුළත් වේ. සමහරක් සංගීත කණ්ඩායම් මෙම චරිතවලින් 1 ක් හෝ කිහිපයක් බැහැර කර ගායනය කරන අතරම භාණ්ඩයක් වාදනය කරන ප්‍රධාන ගායකයකු සේවයෙහි යොදවයි. එමඟින් ත්‍රිත්වයක් හෝ ද්විත්වයක් සෑදෙනු ලැබේ. තවත් සමහරුන් විසින් රිදම් ගිටාර් වාදකයන් දෙතුන් දෙනෙක් හා /හෝ  කීබෝඩ් වාදන ශිල්පීන් වැනි අතිරේක සංගීතඥයන් ඇතුළත් කර ගනී. වඩාත් දුලබව සංගීත කණ්ඩායම් විසින් වයලීන හෝ සෙලෝ වැනි තන්තුමය උපකරණ හා/ හෝ සෙක්සෆෝන් හෝ ට්‍රම්පට් වැනි නළා භාවිතයට ගනී.

සංගීතය

රොක් සංගීතය


Kangal, Sivas ilinin bir ilçesidir. Kuzeyde Sivas'ın Merkez, Hafik, Zara, Ulaş ilçeleri, güneyde Gürün ile Malatya'nın Kuluncak ve Hekimhan ilçeleri, doğuda Divriği, batıda Altınyayla ve Kayseri'nin Pınarbaşı ilçeleriyle sınırdır.

Tarihi
Eski devirlerdeki ismi Arangas ya da Arangadır. Kangal, ilk çağlardan beri yerleşimin varolduğu bir bölgedir. Karaseki'de, Akçakale Köyü'nde, "Hitit Şehri" kalıntıları ve iskânları tespit edilmiştir. İlk çağlara ait birçok bulgu, çeşitli müzelerde sergilenmektedir: Havuz Beldesi, Karaseki bölgesinde bulunan, Geç Hitit Dönemi'ne ait "Kapı Aslanı" heykeli Ankara Anadolu Medeniyetleri Müzesi'nde; Yarhisar Höyüğü'nde bulunan, yine Hitit Dönemi'ne ait, üzeri hiyeroglif yazılı altın mühür yüzük, Sivas Müzeler Müdürlüğü'nde sergilenmektedir.

Osmanlı döneminde kayıtlarda  Yeni-il olarak geçmektedir. Yeni-il mali bakımdan padişah III. Murat'ın validesi Nur Banu Sultan'ın İstanbul Üsküdar'da yaptırdığı caminin evkafına bağlanmıştır. Bu nedenle de bu bölgeye yerleştirilen Türkmen gruplarına Yeni-il Türkmeni veya Üsküdar Türkmenleri denilmektedir.

1071 Malazgirt Savaşı'ndan sonra Türk hakimiyetine giren Kangal, Selçuklu Devleti ve Danişmend Devleti egemenliklerini görmüştür. 1413'te I. Bayezid devrinde Osmanlı hakimiyetine girmiştir.

Kangal, 1302 tarihli Sivas Salnamesi'nde "kaza" olarak geçer. 1902'de ilçe olmuştur; ilk kaymakam olarak eski Sivas valilerinden Ahmet Muammer Bey atanmıştır.

Millî Mücadele Dönemi'nde, bazı kaynaklarda geçen adı ile "Ulviye Kadın Cemiyeti"nin bir şubesi de Kangal'da açılmıştır. Sivas Kongresi sırasında çıkarılan, Millî Mücadele'nin ilk resmî yayını "İrâde-i Milliye Gazetesi"nde yayınlanan bir nizamnâme ile kurulan ve Anadolu'nun birçok kentinde faaliyet gösteren "Anadolu Kadınları Müdafaa-i Vatan Cemiyetleri"nin ilk şubelerinden biri Kangal'da açılmış, Millî Mücadele'ye cephe gerisinde çok önemli hizmetlerde bulunmuştur.

 Nüfus

Nüfusu 12.000 ile 14.000 arasında değişen ilçe sürekli göç vermekte, ilçenin nüfusu giderek azalmaktadır. Önceki yıllar, İstanbul başta olmak üzere büyük illere göç veren ilçe, son yıllarda Sivas merkezine de göç vermektedir.

Ayrıca ilçede 1996 yılında öğretime başlayan birde yüksek okul(Kangal Meslek Yüksek Okulu)bulunmaktadır. Yüksek okulda;
Teknik programlar bölümüne bağlı "Makina-Elektrik-Bilgisayar Teknolojisi ve Programlama",
İktisadi ve İdari Programlar bölümüne bağlı "İşletme-Muhasebe"  bölümleri bulunmaktadır.

Yüksek okul, Kangal ilçe merkezinde bulunmaktadır. Yüksekokul kampüsü içerisinde 3 katlı okul binası, öğrenci  yurdu,yemekhane, çamaşırhane, atölye ve laboratuvar binaları bulunmaktadır. Kampüs içerisinde, kapalı ve açık basket, voleybol, futbol sahaları ile masa tenisi salonu bulunmaktadır. Yüksekokul binasında; 10 adet derslik, 1 bilgisayar laboratuvarı, 1 elektrik ölçme laboratuvarı, 1 görsel derslik ve kantin bulunmaktadır.

 Fauna
 Kangal köpeği
 Kangal koyunu
 Kangal balıkları

Balıklı ÇermikBalıklı Kaplıca' adıyla da bilinir. Kangal ilçe merkezine 13 km. uzaklıkta olup Türkiye'deki hatta Dünya'daki termal kaplıcalar içerisinde oldukça ender rastlanan bir özelliğe sahiptir. Suyun içerisinde balıklar ve az da olsa su yılanları yaşamaktadır. Bu nedenle Sivas yöresinde "Yılanlı Çermik" olarak da adlandırılır. Suyun sıcaklığı 36 - 37 derece C, havuzların toplam debisi, 130 lt/sn dir. Kaplıca cilt hastalıklarının özellikle de Sedef Hastalığı (psoriasis) tedavisinde alternatif metot olarak kulanılmaktadır.

Efsaneler
Kangal yöresinde anlatılan iki efsaneye göre geçmişte sazlık olan bölgeye çobanın birisi uyuz olan koyun ve keçilerini tesadüfen suyun içine sokunca iyileştiklerini görür ve burayı temizleyerek küçük bir havuz haline getirir.

Başka bir rivayete göre ise Kangal'da yaşayan bir ağanın çok güzel bir kızı vardır, ancak bir süre sonra yüzünden çıbanlar çıkarak yayılır ve güzelliği bozulur. Kimse kendisini görmesin diye insanlardan uzakta bir yerde yaşamaya başlar. Bir gün yanından geçtiği bir dereden ses işitir ve kulak verir. Ses kendisini suya çağırmaktadır. Burada yıkanınca şifa bulur.

Yöre ahalisi yeri tespit edilememiş bir yatır mezarının kaplıcanın yakınlarında olduğuna inanmaktadır ve kimi zamanlar çermiğe doğru dönerek dua eden bir ermişin görüldüğü söylenmektedir.

Kalkım Deresi

Kalkım köyü yakınlarındaki Kalkım Deresi boyunca uzanan fay hattından alüvyon içerisinde su çıkış noktalarında iki adet doğal havuz oluşmuştur. Kangal Balıklı Kaplıca'da bulunan balıklarla aynı türden olan balıklar yaşamaktadır. Aynı şekilde suyunun Kangal Balıklı Kaplıca suyu ile benzerlikler taşıdığı ve sedef hastalığına iyi geldiği ifade edilmektedir. Herhangi bir tesis inşa edilmemiştir.

Dış bağlantılar

 Kangal Kaymakamlığı
 SİVAS TESCİLLİ TABİAT VARLIKLARI, Kangal ilçesi Kaklım Köyü Balıklı Kaplıca
 Sivas İli Yüzey Araştırmaları, Merkez ve İlçeler (Höyükler ve Tarihi Yerleşim Alanları, 1992 - 1993 - 1994 - 1995, İndirilebilir PDF)

Kaynakça

Kangal


Allen Fisher (born 1944) is a poet, painter, publisher, teacher and performer associated with the British Poetry Revival.

Fisher was born in London and started writing poetry in 1962. In the late 1960s, he was involved with Fluxshoe, the United Kingdom offshoot of Fluxus, and performance has remained an important part of his practice. He established himself as a poet through his early, decade-long, poetry project Place, which was published in a series of books and pamphlets during the 1970s. This project which drew, in part, on the Olson tradition of 'open field' projective verse poetics and, in part, on the procedural tradition of poets like Jackson Mac Low, was one of the major works of the British Poetry Revival, although it wasn't published as a single volume until 2005, when it was brought out by Ken Edwards's Reality Street. After the abandonment (as planned) of Place, he worked on a project called Gravity as a consequence of shape from 1982 which he completed in 2007. As with Place, this was published in a series of books and pamphlets throughout this period. The total work amounts to some 800 pages. This project was followed by a book of emblems (poem-image-commentary) called "Proposals" and, in 2014, a collage book of poetry, visual images and prose quotations called "SPUTTOR". In this work and others, the techniques of collage seen in his painting were also applied by Fisher to his poetic practice. Fisher's books are also "deeply interested in issues involving empathy and scientific enquiry".

Fisher also made an important contribution to the British Poetry Revival as a publisher. As editor of Spanner and "New London Pride", he published many of the British Poetry Revival poets. He was also co-editor of Aloes Books. Fisher has also sustained a concurrent art practice. During the 1980s, he gained a BA from Goldsmiths' College, University of London, where he was taught by Harry Thubron and Elma Thubron. He gained an MA from Essex University in Art History. He has had a number of solo shows, including 'Dispossession and Cure' at the Mayor's Parlour Gallery in Hereford. His last retrospective painting show was in Hereford Museum & Art Gallery in 1993. He has over 150 publications in his name consisting of art documentation, poetry and theory. A book of essays "Imperfect Fit: Aesthetic Function, Facture and Perception" regarding American and British Poetry & Art Since 1950 and other essays on poetics was published by the University of Alabama in 2016. An edited collection of essays on his work from the start through to "SPUTTOR", "The Allen Fisher Companion", edited by Robert Hampson and cris cheek, was published by Shearsman in 2020.  Forthcoming:an "Allen Fisher Reader".

Fisher is Emeritus Professor of Poetry and Art at Manchester Metropolitan University. He has exhibited widely and his work is represented in the Tate Gallery.

He edits the magazine Spanner.

References

External links
Allen Fisher homepage:
Allen Fisher Links at "Intercapillary Space" - links to online Fisher poems, reviews, essays and recordings.

1944 births
Living people
20th-century English painters
English male painters
21st-century English painters
21st-century English male artists
British Poetry Revival
English male poets
21st-century English male writers
20th-century English male artists

Allen Fisher


The RIVA TNT2 is a graphics processing unit manufactured by Nvidia starting in early 1999. The chip is codenamed "NV5" because it is the 5th graphics chip design by Nvidia, succeeding the RIVA TNT (NV4).  RIVA is an acronym for Real-time Interactive Video and Animation accelerator. The "TNT" suffix refers to the chip's ability to work on two texels at once (TwiN Texel). Nvidia removed RIVA from the name later in the chip's lifetime.

Overview

The TNT2 core features the same basic dual-pipeline layout as the RIVA TNT, however with a few updates, such as larger 2048x2048 texture support, 32-bit Z-buffer/stencil support, AGP 4X support, up to 32MB of VRAM, and a process shrink from 0.35 μm to 0.25 μm. It was the process shrink that enabled improved clock speeds (from 90 MHz to 150+ MHz), which is where the substantial performance improvement came from.

A low-cost version, known as the TNT2 M64, was produced with the memory interface reduced from 128-bit to 64-bit. Sometimes these were labeled "Vanta", continuing the Vanta name started with a value-oriented RIVA TNT-based product. This chipset outperformed the older RIVA TNT while being less costly to produce. They proved quite popular in the OEM market, as most consumers simply assumed all TNT2 cards were the same.

Product comparisons

RIVA TNT2's competition included the 3dfx Voodoo2, 3dfx Voodoo3, the Matrox G400, and the ATI Rage 128. The main competitor to the TNT2 was the Voodoo3, which compared to the TNT2 lacked 32-bit color output in 3D. This was a distinguishing point for the TNT2, while the Voodoo3 was marketed under the premise of superior speed and game compatibility. The 3dfx Glide API was still popular at this time, and frequently performed faster and with better image quality than non-vendor locked APIs Direct3D and OpenGL. Some games also had exclusive 3D features when used with Glide, including Wing Commander: Prophecy, and the popular Unreal had a troubled development history with regards to Direct3D and was plagued by issues such as missing details in this mode.

Voodoo3 cards render internally in 32-bit precision color depth. This is dithered down for the 16-bit framebuffer, which is then postprocessed by a 2x2 box filter in the RAMDAC, dubbed "22-bit equivalent" output by marketing. While this results in markedly less dithering than TNT2's 16-bit output, it is not equivalent to real 32-bit output. The postprocessed nature of the effect also meant that framebuffer captures did not display it, which lead to erroneous claims equating TNT2 16-bit quality to Voodoo3 when in many titles of the day Voodoo3 16-bit quality was closer to TNT2 32-bit quality in practice. 32-bit rendering became much more important with heavier use of alphablending and multipass effects in games, however.

The Voodoo3 and TNT2 also differ in that the Voodoo3 has a single dual-texturing pipeline (1x2), while the TNT2 has two single-texturing pipelines (2x1). This means that in games which only put a single texture on a polygon face at once, the TNT2 can be more efficient and faster. However, when TNT2 was launched, single-texturing was no longer used in most new games.

One fact that many hardware review sites noted was that the TNT2 could still be outperformed by two 3dfx Voodoo2 running in SLI mode. In games that supported the Glide API, Voodoo2 SLI setups were able to consistently perform faster and offer better image quality than the TNT2. Voodoo2 cards were more than a year old, but, when combined, could still outperform then-current Nvidia technology.

Variants

Falcon Northwest, a high-end PC company, and Guillemot, an international video card manufacturer, at one point cooperated to create the Falcon Northwest Special Edition Maxi Gamer Xentor 32 SE. It was a TNT2 Ultra card designed to operate at a record-breaking 195 MHz core and similarly impressive 235 MHz RAM. This was far and away the highest clocked TNT2 model released. The card used special extremely low latency (for the time) 4.3 ns SDRAM to achieve the high RAM clock speed. The regular Maxi Gamer Xentor 32 came with the core clocked at 175 MHz and memory at either 183 MHz or 195 MHz, depending on which RAM chips the board arrived with.

The Creative 3D Blaster TNT2 Ultra came clocked at the standard 150 MHz core and 183 MHz RAM. However, Creative included a unique software package that allowed the user to run software that used 3dfx's Glide. This wrapper, named Unified, was not as compatible with Glide games as real 3dfx hardware, but it was also the only card available other than a 3dfx card that could run Glide software. This Glide wrapper was very slow, not without issues, and was rather unstable. The main use of the wrapper was to allow 3D acceleration of games that only supported Glide 3D accelerators.

Hercules equipped their Dynamite TNT2 Ultra with faster-than-stock components, as well. The card came with a 175 MHz core clock and 200 MHz memory. The card lacked TV output, however.

ELSA's Erazor III came clocked at non-Ultra TNT2 rates but included "3D Revelator" shutter glasses. These glasses made games look as though they were coming out of the screen, and worked with both Direct3D and some OpenGL titles.

Aladdin TNT2 chipset
ALi integrated the RIVA TNT2 core into the motherboard chipset Aladdin TNT2. The northbridge ALi M1631 with graphic core was commonly paired with a M1535D southbridge and was prepared for the low-cost Socket 370 motherboards. Aladdin TNT2 offers support for both a local frame buffer (4-32MB) as well as unified memory mode. Frame buffer memory operated at 150 MHz and used 64-bit bus. External AGP 4x port for the separate graphic card was lacked. With the local frame buffer integrated TNT2 core offered similar speed compared to the separate TNT2 M64 AGP cards.
Main motherboard manufacturers like Asus prepared boards with the Aladdin TNT2 and local memory. But solution was mostly known from low-cost and low-quality boards without separate memory. Boards like PC-CHIPS M754LMR (used chipset relabelled to PC133 GfX Pro) were known for both low speed and low stability. TNT2 graphic speed was crippled by missing local frame buffer and slow access to the main memory.

Chipset table

Competing chipsets
3dfx Voodoo2
3dfx Voodoo3
Matrox G400
ATI Rage 128
S3 Graphics Savage4

References

External links
TNT2 - The Mainstream 128-bit TwiN Texel 3D Processor
Drivers of Giga-Byte TNT2 M64 for Win98/2000/NT/XP

Computer-related introductions in 1999
Nvidia graphics processors
Nvidia Fahrenheit
Graphics cards

RIVA TNT2


En Droit cambiaire (Droit relatif au Change), une maison d'acceptation (Accepting house) était une institution principalement britannique spécialisée dans l' "acceptation bancaire" et la garantie des lettres de change facilitant ainsi le prêt d'argent.  En France, au début du XXème siècle, l'article 121 du Code de commerce précisait  « celui qui accepte une lettre de change contracte l'obligation d'en payer le montant » ; l'acceptation valait donc un engagement personnel et irrévocable du banquier qui la donnait, lequel devenait débiteur principal et direct du porteur. Un tel engagement, venant d'une grande banque, valait toutes les garanties. Il était très utilisé dans de commerce inter-
national où souvent le client ne connait pas le vendeur et réciproquement.

Le terme "maison d'acceptation" était plus une indication de statut que de fonction.

Histoire
Les maisons d'acceptation ont assumé d'autres fonctions à mesure que l'utilisation des lettres de change diminuait, revenant à leur fonction initiale plus large de banque d'affaires.

Les «Accepting Houses» de la City de Londres étaient représentées à Westminster par le Accepting Houses Committee, qui assurait la coordination des politiques entre elles, et avec le Trésor britannique et la Banque d'Angleterre.

Les lettres de change approuvées par les membres du Comité étaient à l'origine éligibles au réescompte à la Banque d'Angleterre, bien que ce droit ait finalement été étendu à d'autres banques au Royaume-Uni et à l'étranger.

Au moment de la crise de 1929, Louis Pommery (1929) décrit, dans la Revue d'économie politique la technique du « Crédit par acceptation », et explique que l'« acceptation de banque », comme un instrument de paiement et de crédit, joue encore dans les règlements internationaux, un rôle très important. Selon Pommery, le « crédit par acceptation » permet au banquier .

La plupart des maisons d'acceptation ont été absorbées par de plus grandes entités bancaires au cours des années 1980 et des années 1990.

Exemples
Les banques agrées comme maisons d'acceptations ne sont pas nombreuses ; ce sont notamment :Hambros Bank, Hill Samuel, Morgan Grenfell, Rothschild, J. Henry Schroder Wagg, Arbuthnot Latham, Seligman Brothers, William Brandts et SG Warburg.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Droit commercial
 Droit des contrats
 Lettre de change en droit français
 Droit cambiaire (= Droit du change)

Liens externes

Droit des affaires
Instrument financier
Finance au Royaume-Uni
Politique de distribution

Maison d'acceptation


بلدية مَاخُورة أو (نقحرة: ماورا) (بالإسبانية: Mahora) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة قشتالة والمنشف وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية ماخورة 1.435 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية ماخورة

بلديات البسيط
أماكن مأهولة في البسيط
أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية

ماورا


Campanula aghrica er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Tyrklandi.

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula aghrica


Ebrié, ou Cama (Caman, Kyama, Tchaman, Tsama, Tyama), é uma língua Potou falada por cerca de 75 mil pessoas pelo povo Tchaman na Costa do Marfim e em Gana. É uma língua do ramo Cuá da família de línguas Línguas atlântico-congolesas.

Fonologia

Sons

Os sons [v] e [z] são marginais e ocorrem apenas em palavras de origem estrangeira.

Não há fonemas consoantes nasais em Ebrié. Em vez disso, as vogais nasais fazem com que a série de consoantes lenis sonoras [ɓ, ɗ, j, w]  por assimilação de [m, n, ɲ, ŋʷ].

Tom
Ebrié tem dois tons de nível (H e L) e um tom decrescente (HL). Também possui tons flutuantes, e as consoantes fortes sonoras tendem a diminuir a força do tom grave..

O tom alto é marcado com o acento agudo (ájí 'respeito'), e o tom baixo é deixado sem marcação (aji 'argila'). O tom descendente é marcado com um circunflexo

O apóstrofo (') é usado para marcar a forma habitual do verbo

Morfologia

Prefixos nominais
Os prefixos para classe de substantivo em Ebrié distinguem entre certas formas |homófonas e entre formas singulares e plural. Originalmente, este sistema teria sido mais robusto, como visto em outras línguas Niger-Congo.

Os quatro prefixos nominais são á-, à-, ɛ̃́- e ɛ̃̀-. As duas últimas, que são vogais nasais, também podem ser realizadas como syllabic nasals, transcritas como ɴ́- e ɴ̀- mas escritas ortograficamente como <n>.

O segundo substantivo em um composto mantém seu prefixo, conforme mostrado abaixo.
 cámã́ 'os Ebriés' + ńcã̀ 'língua' → cámã́ǹcã̀ 'língua Ebrié'
 átɛ̃̀ 'fire' + ńtʰù 'sand' → ńtɛ̃̀ǹtʰù 'ash'

Plural de substantivos
Os substantivos podem ser tornados plurais por meio do uso de prefixos nominais ou sufixos plurais. Certos substantivos são irregulares ou invariáveis.

forma plural terá o prefixo ń- ou ǹ- respectivamente. Se um substantivo singular carece de um prefixo, muitas vezes terá o prefixo ń- no plural. Outros substantivos recebem um dos sufixos plurais -má̃, -hɔ̃̀ ou -má̃hɔ̀̃.

Pronomes Sujeito
Em Ebrié, os marcadores de tempo–aspecto–modo são encontrados no verbo ou como morfemas separados se o sujeito]] é um substantivo ou um plural do pronome sujeito. Os pronomes do sujeito singular se fundem com os marcadores de tempo–aspecto–modo (TAM), resultando em mudanças morfofonêmicas.

Exemplomɛ̃̀ (1SG) + ɓâ (FUT) → mã̀ã́ (1SG.FUT)

Sintaxe
Ebrié é uma linguagem SVO, como pode ser visto no exemplo a seguir.jàjó étʰà kpã́hɔ̃̀

Yayo mastiga.PROG pão

'Yayo come pão.'

Ortografia

Escrita
A língua usa o alfabeto latino sem as letras Q e X. Usam-se as formas ɛ, ɛ,n, ɔ́, ɔ́n.
O tom alto é marcado com o acento agudo (ájí 'respeito'), e o tom baixo é deixado sem marcação (aji 'argila'). O tom descendente é marcado com um acento circunflexo (â) (â).

O apóstrofo (') é usado para marcar a forma habitual do verbo.

Amostra de texto
Pai Nosso - Lucas 11: 2-4)
2.	Ló Jezwi kranman nkɔn sa: – Lóka hɔ́n éla Yankan, ɔ́n tɔlé: "Nthe, tɛmɛ oyɛ́n salé hɛ hɛ́n li yíbɛn atɛ Créncré, hɛ Bhringbilí obhá.
3.	Tɛmɛ ɛsé lo ácí brɛ brɛ nɛnlí.
4.	Tɛmɛ ɛyɔ́ lo ne phɔ́ lo, átɛsalé lo nbrɛn lɔ, lo yɔ́phɔ́ néphan atɛ́ lo yíléle. Ló ɛle yɔ́ lo kálé sé ásúwú."

Português

2. E disse-lhes: Quando orardes, dizei: Pai nosso que estás nos céus, santificado seja o teu nome. Venha o teu reino. Seja feita a tua vontade, como no céu, assim na terra.
3. Dá-nos o pão nosso de cada dia.
4. E perdoa-nos os nossos pecados; porque também nós perdoamos a todo aquele que nos deve. E não nos deixes cair em tentação; mas livrai-nos do mal.

Notas
{{reflist}]

Ligações externas
Ebrié em Ethnologue
Ebrié em SIL
Ebrié em Omniglot.com

Ebrié
Ebrié
Ebrié

Língua ebrié


Events from the year 1817 in Canada.

Incumbents
Monarch: George III

Federal government
Parliament of Lower Canada: 9th (starting January 15)
Parliament of Upper Canada: 7th (starting February 4)

Governors
Governor of the Canadas: Robert Milnes
Governor of New Brunswick: George Stracey Smyth
Governor of Nova Scotia: John Coape Sherbrooke
Commodore-Governor of Newfoundland: Richard Goodwin Keats
Governor of Prince Edward Island: Charles Douglass Smith

Events
 February 4 – Francois Page petitions for monopoly of navigation of Lower Canadian Rivers, by an invention of which he produces a model.
 February 18 – Mr. McCord reads a petition for the deepening of the St. Lawrence.
 February 28 – One Goudie and others petition for a monopoly of navigation of Lake Champlain, in Canada, as like U.S. monopolists injure Canadian Commerce, by trading into Canada.

Full date unknown
 Famine in Newfoundland due to poor postwar economy.
 Nova Scotia population estimated at 78,345.
 David Thompson takes post as chief surveyor for International Boundary Commission.
 The Rush-Bagot Agreement limits the number of battleships on the Great Lakes to a total of eight.

Births
January 1 – Francis Godschall Johnson, politician (d.1894)
January 29 – John Palliser, explorer and geographer (d.1887)
February 17 – Donald Alexander Macdonald, politician (d.1896)
September 6 – Alexander Tilloch Galt, politician and a Father of Confederation (d.1893)
November 8 – Théophile Hamel, painter  (d.1870)
November 23 – William Jack, astronomer (d.1886)

Full date unknown
John Chipman Wade, politician and lawyer (d.1892)

Deaths
 November 23 – James Glenie, army officer, military engineer, businessman, office holder, and politician (b.1750)

References

Canada
Years of the 19th century in Canada
1817 in North America

1817 in Canada


Valerij Kusmitj Nepomnjasjtjij ( ; født 7. august 1943) er en tidligere rusisk fodboldspiller og -træner.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Rusland
Fodboldtrænere fra Rusland
Trænere for Camerouns fodboldlandshold

Valerij Nepomnjasjtjij


1640 වර්ෂයේ දී ගාල්ලේ පෘතුගීසි කොටුව හෙවත් සැන්ටා කෲස් ඩි ගෝල් වටලෑම, ලන්දේසි–පෘතුගීසි සහ සිංහල–පෘතුගීසි යුද්ධ සමයේ දී සිදු වූ සිදුවීමකි. ගාලු කොටුව යටතේ දකුණු ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතා සශ්‍රීක ව කුරුඳු වගා කළ බිම් ඇතුළත් ගම් 282 ක් පැවතිණි එය පෘතුගීසි ලංකාවේ වැදගත් වෙරළබඩ යුධෝපායික ආරක්ෂක ප්‍රදේශයක් විය උඩරට රාජධානිය සමග සන්ධානගත වී සිටි ලන්දේසීන් විසින් කොමදෝරුවරයෙකු වූ ආකර්ස්ලූට් හි විලෙම් ජේකොබ්සෝන් කෝස්ටර් යටතේ කාර්ය සාධක හමුදාවක් 1640 මාර්තු 8 වන දින ගාලු බොක්කට ගොඩ බස්වන ලදී. පිට පිට සිව් දිනක් කොටුවට කාලතුවක්කු ප්‍රහර එල්ල කර 1640 මාර්තු 13 දින කොටුවට කඩාවැදි ලන්දේසි භටයන් ජය තහවුරු කර ගත්තේ ය. කැප්ටන් ලොරෙන්සෝ ෆෙරෙයිරා ඩි බ්‍රිටෝගේ නායකත්වයෙන් යුතු වූ පෘතුගීසි ආරක්ෂක හමුදාව ප්‍රබල ප්‍රතිරෝධයක් එල්ල කළ අතර බලාපොරොත්තු නොවූ පරිදි ලන්දේසි භටයින්ට වූ මහත් හානිය නිසා "රත්රන් මලක්කාවේ, ඊයම් ගාල්ලේ" (Gold in Malacca, lead in Galle) නම් පිරුළක් ද ඇතිවිය. මෙම ජයග්‍රහණය සමග ලන්දේසීන් පසු කලෙක ගෝව හා දකුණු ඉන්දියාවේ පෘතුගීසි ආරක්ෂක මධ්‍යස්ථාන වලට පහර දීමට පහසු නාවික මූලස්ථානයක් ලෙස භාවිත කළ විශාල තොටුපොළක් පාලනයට නතුකර ගත්තේය. එසේම ඔවුන් ශ්‍රී ලාංකික කුරුඳු වෙළඳාම පාලනයට යටත් කර ගත් අතර දූපතේ ස්ථිර භූමි භාගයක් ද හිමිකර ගත්තේය.

පසුබිම

පෘතුගීසීන් 1505 දී ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණ කෝට්ටේ රාජධානිය සමග වෙළඳ සබඳතා ඇතිකර ගත්තේ ය. ඔවුහු කොළඹ කොටුවක් තනවා එය ආරක්ෂාවට හමුදාවක් යොදන ලදී. 1521 දී සිදු වූ "විජයබා කොල්ලය" ලෙස හඳුන්වන සිදුවීමේ දී, කෝට්ටේ රජු සත්වන විජයබාහුගේ පුතුන් තිදෙනා කැරලි ගසා සිය පියාව මරා දැමූහ. ඔවුහු රාජධානිය ඔවුන් අතරම බෙදා ගෙන කුඩා රාජධානි තුනක් බිහිකරන ලදී: කෝට්ටේ, සීතාවක හා රයිගම. මෙම රාජධානි අතර පසුව ඇති වූ එදිරිවාදිකම් නිසා අභ්‍යන්තර දේශපාලනයට සම්බන්ධ වීමට පෘතුගීසීන්ට අවස්ථාවක් හිමිවිය. 1557 දී කෝට්ටේ රාජධානිය පෘතුගාලයට යටත් රාජ්‍යයක් බවට පත්විය. 1591 දී යාපනය රාජධානිය යටත් ව 1594 දී සීතාවක ද පෘතුගීසි බලප්‍රදේශයට ඈඳා ගන්නා ලදී. 1594 අප්‍රියෙල් වන විට මුළු ශ්‍රී ලංකාව ම යටත් කර අවසන් කිරීමේ පෘතුගීසීන්ගේ අපේක්ෂාවට හරස් වූයේ උඩරට රාජධානිය පමණකි.

මූලාශ්‍ර

සටහන්

ගාලු කොටුව වටලෑම (1640)


සෘජු කෝණ
 90° ක කෝණයක් (π/2 රේඩියන, හෝ සම්පූර්ණ වෘත්තයකින් හතරෙන්-පංගුවක්) හැඳින්වෙන්නේ සෘජු කෝණයක් ලෙසිනි.
ලම්බක හා ප්‍රලම්බ
සෘජු කෝණයක් නිර්මාණය කරන්නාවූ රේඛා දෙකක්, එකිනෙකට ලම්බක හෝ ප්‍රලම්බ යැයි කියනු ලැබේ.

 ඍජු කෝණ වර්ග දෙකක් ඇත.
 1) ඍජු කෝණ - සරල 90° ක කෝණයක් ඍජු කෝණයක් වේ.
 2) අනුපූරක කෝණ - කෝණ දෙකක එකතුව එක් සෘජු කෝණයක් (90°) වෙයි නම් ඒවා අනුපූරක කෝණ යැයි හැඳින්වේ.
 3) ඒ අනුව ඍජු කෝණ = අනුපූරක කෝණ

ඇල කෝණ
 සෘජු කෝණ හෝ සෘජු කෝණවල ගුණාකාර හෝ නොවන්නාවූ කෝණ හැඳින්වෙන්නේ ඇල කෝණ ලෙසිනි.

සුළු කෝණ
 සෘජු කෝණයකට වඩා කුඩා කෝණ (90° වඩා අඩු) හැඳින්වෙන්නේ සුළු කෝණ ලෙසිනි.

මහා කෝණ
 සෘජු කෝණයකට වඩා විශාල සහ සෘජු කෝණ දෙකකට වඩා කුඩා කෝණ (90° සහ 180° අතර) හැඳින්වෙන්නේ මහා කෝණ ලෙසිනි.

සරළ කෝණ
 සෘජු කෝණ දෙකකට සමාන කෝණ (180°) හැඳින්වෙන්නේ සරළ කෝණ ලෙසිනි.

පරාවර්ත කෝණ
 සෘජු කෝණ දෙකකට වඩා විශාල සහ සම්පූර්ණ වෘත්තයකට වඩා කුඩා කෝණ (180° සහ 360° අතර) හැඳින්වෙන්නේ පරාවර්ත කෝණ ලෙසිනි.

අංගසම කෝණ
 එකම ප්‍රමාණයෙහි (එනම් එකම විශාලත්වය සහිත) කෝණ සමහරවිට අංගසම යැයි හැඳින්වෙයි. මෙම අර්ථ දැක්වීම අනුව යමින් කෝණයක් අර්ථ දක්වන්නේ එහි ප්‍රමාණයෙන් මිස කෝණයේ පාදයන්හි දිග අනුව නොවේ (නිදසුනක් ලෙසින් සෘජු කෝණ සියල්ල අංගසම වේ).

ප්‍රතිමුඛ කෝණ
 "X"-වැනි හැඩයකින්, සරල රේඛා දෙකක් ඡේදනය වීමෙන් හැදෙන්නා වූ, එකිනෙකට ප්‍රතිවිරුද්ධ කෝණ දෙකක් සිරස් කෝණ හෝ ප්‍රතිමුඛ කෝණ ලෙසින් හඳුන්වයි. මෙම කෝණ ප්‍රමාණයෙන් එකම අගයක් ගනියි.

බද්ධ කෝණ
 පොදු ශීර්ෂයක් සහ මායිමක් හවුලේ භාවිතා කරන නමුත් අභ්‍යන්තර ලක්ෂ්‍යයන් සඳහා හවුල් නොවන කෝණ බද්ධ කෝණ ලෙස හැඳින්වේ.

කෝණයේ අනුපූරකය
කෝණයක් සහ සෘජු කෝණයක් අතර වෙනස හැඳින්වෙන්නේ එම කෝණයේ අනුපූරකය ලෙසිනි.

පරිපූරක කෝණ
 කෝණ දෙකක එකතුව සරල කෝණයක් (180°) වේ නම් ඒවා පරිපූරක කෝණ ලෙස හැඳින්වේ.

පරිපූරකය
කෝණයක් සහ සරල කෝණයක් අතර වෙනස හැඳින්වෙන්නේ එම කෝණයේ පරිපූරකය ලෙසිනි.

ප්‍රතිබද්ධ කෝණ
 කෝණ දෙකක එකතුව සම්පූර්ණ වෘත්තයක් (360°) වෙයි නම් ඒවා ප්‍රතිබද්ධ කෝණ යැයි හැඳින්වේ.

අභ්‍යන්තර කෝණය
 සරල බහු-අස්‍රයක කොටසක් වන කෝණයක් එම සරල බහු-අස්‍රයෙහි අභ්‍යන්තරයෙහි පවතී නම් එය අභ්‍යන්තර කෝණයක් ලෙසින් හැඳින්වේ. අවතල සරල බහු-අස්‍රයක,180° ඉක්මවන එක් අභ්‍යන්තර කෝණයක් හෝ තිබේ.

 යුක්ලිඩියානු ජ්‍යාමිතියෙහි එන පරිදී, ත්‍රිකෝණයක අභ්‍යන්තර කෝණ වල ප්‍රමාණයන් හි ඓක්‍යය π රේඩියන්, හෝ 180° වේ; සරල චතුරස්‍රයක අභ්‍යන්තර කෝණ වල ප්‍රමාණයෙහි ඓක්‍යය 2π රේඩියන්, හෝ 360° වේ. පොදුවේ ගත් කල, n පාද ඇති සරල බහු-අස්‍රයක අභ්‍යන්තර කෝණ වල ප්‍රමාණයෙහි ඓක්‍යය [(n − 2) × π] රේඩියන්, හෝ [(n − 2) × 180]°, හෝ (2n − 4) සෘජු කෝණී වෙයි.

 අභ්‍යන්තර කෝණයකට පරිපූරකවන කෝණය බාහිර කෝණය ලෙස හඳුන්වයි. මෙමගින් බහුඅස්‍රයක් නිර්මාණය කිරීමේදී රේඛා දෙකක් හමුවන ලක්ෂ්‍යයේදී හැරිය යුතු කෝණය මැනේ. බාහිර කෝණයකට අදාල අභ්‍යන්තර කෝණය 1800 ට වඩා වැඩි නම් අදාල බාහිර කෝණය ඍණ ලෙස සැලකේ. සරල නොවන බහු අස්‍රයක් සඳහා වුවද බාහිර කෝණ තීරණය කිරීමේ හැකියාවක් පවතින නමුත් එහි ලකුණු තීරණය කිරීමට තලයේ දිශානතිය සැලකිල්ලට ගත යුතුය.

 යුක්ලීඩියානු ජ්‍යාමිතියට අනුව, සරල බහුඅස්‍රයක බාහිර කෝණවල එකතුව 3600 ක් වේ. (එනම් එක් සම්පූර්ණ වටයක් වේ)

 සමහර ලේඛකයන් "බාහිර කෝණ" යන නම අභ්‍යන්තර කෝණයේ ප්‍රතිබද්ධය හැඳින්වීමට භාවිතා කරති. එය ඉහත විස්තරයට පරස්පර වේ.

 බහුතලයක සැබෑ මුහුණත් දෙකක් අතර ආකාරයට තල දෙකක් අතර පිහිටන කෝණයක් ද්වි තල කෝණයක් නම් වේ. එය අදාල තල දෙකට අභිලම්භ වන සරල රේඛා දෙකක් අතර පිහිටන සුළු කෝණය ලෙස අර්ථ දැක්විය හැක.

 තලයක් හා එය ඡේදනය වන සරල රේඛාවක් අතර කෝණය එම තලයට අභිලම්භව පෙර කී රේඛාවේ ඡේදන ලක්ෂය හරහා යන සරල රේඛාවක් හා මුල් සරල රේඛාව අතර කෝණයෙහි අනුපූරකයට සම වේ.

සමාන්තර සරල රේඛා දෙකක් ඒවාට සමාන්තර නොවන වෙනත් සරල රේඛාවකින් ඡේදනය වන විට සෑදෙන ඒකාන්තර කෝණ අංගසම වන අතර මිත්‍ර කෝණ පරිපූරක වේ.(එනම් එම කෝණවල එකතුව රේඩියන් π , 1800 වේ.

සටහන්
අභ්‍යන්තර හා බාහිර කෝනවල අගයන් සමාන වන සව්ධ් බහු අස්‍ර්

{|

විවිධ ආකාරයේ කෝණ


Zvonimir Lovrić (Osijek, 16. ožujka 1954.), gimnaziju završio u Osijeku, a Medicinski fajultet u Zagrebu, hrvatski kirurg, traumatolog i profesor kirurgije i traumatologije, primarijus, doktor znanosti, viši znanstveni suradnik, a do umirovljenja bio je voditelj Odjela za traumatologiju KB Dubrava. Zadnjih više od petnaest godina nastojao je stvoriti Hrvatski trauma registar i potaknuti ustroj Trauma sustava u RH te je u tom smjeru objavljivao više članaka, intervjua i sudjelovao s izlaganjima na domaćim kongresima i tečajevima.
Ratni kirurg Specijalne policije RH i osječke bolnice do 1995. godine. Od 1995. radio u KB Dubrava na Klinici za kirurgiju do umirovljenja. Bivši je predsjednik Svjetske udruge vojnih kirurga /APIMSF/ (od 2011.-2013.)  te njezin trenutni glavni tajnik te bivši predavač na Vojno-medicinskog akademiji u Washingtonu (USUHS). Autor nekoliko knjiga i preko trideset znanstvenih i stručnih radova. Član je Domovinskog pokreta  i stranačkog Domovinskog odbora. Od 2021. vijećnik Gradskog vijeća grada Velike Gorice.

Nositelj je:
 Reda Danice hrvatske s likom Katarine Zrinske za osobite zasluge za zdravstvo, socijalnu skrb i promicanje moralnih društvenih vrednota.
 Reda Nikole Šubića Zrinskog
 Reda Hrvatskog trolista
 Odličja Oluja 26. rujna 1995.
 Spomenice Domovinskog rata 24.svibnja 1996.
 plakete Michael E. DeBakey za posebne zasluge u promicanju vojne kirurgije u Svijetu koju je primio od Uniformed Services University of the Health Sciences iz Bethesde, Washington (2013.)

Objavljene knjige:
 Traumatologija, Školska knjiga, 2008.
 Ratna kirurgija u Osijeku 1991-92, 2020.
 Zbrinjavanje politraumatiziranih - Stručni priručnik, Zagreb, 2018.
 Stare priče iz mog Osijeka, 2018.

Izvori

Vanjske poveznice
 Zvonimir Lovrić na stranicama Svjetske udruge vojnih kirurga APIMSF

Životopisi, Osijek
Hrvatski kirurzi
Traumatolozi
Domovinski pokret
Nositelji Reda Nikole Šubića Zrinskog

Zvonimir Lovrić


ILY, de son nom civil Ilham El Arbaoui, née en 2000 à Casablanca, est une rappeuse marocaine.

Biographie
ILY est la fille du chanteur marocain Abdelaziz Stati. Elle se lance dans le rap en 2018 à seulement 18 ans avec le titre Khelouni, jugé audacieux et provocateur. À sa sortie, ce titre récolte plus de 8 millions de vues en quelques jours et il totalise plus de 21 millions de vues sur Youtube à fin 2021. La même année, ILY est huée lors d'un concert organisé dans le cadre du festival L'boulvard de Casablanca.

Cet épisode lui vaut beaucoup de soutien dans le milieu musical marocain, notamment de la part de femmes - comme Dounia Batma et Manal - qui dénoncent le machisme du public. L'envie de liberté, de fête et la dénonciation du sexisme sont d'ailleurs au cœur de la musique d'Ilham, en particulier dans les tout premiers titres comme Khelouni, Illuminati ou Superwoman.

Propulsée par Khelouni, ILY enchaîne ensuite les featurings avec Drizzy, Mayor Bone, Hamza Fadly.

Discographie
 2018 : Khelouni
 2018 : Only
 2018 : Illuminati
 2019 : Loca
 2019 : Diabla
 2019 : Superwoman
 2019 : Loserbith
 2020 : A Ya Lil
 2020 : Samantaki
 2020 : Baba
 2020 : Fast Love
 2020 : D'accord
 2021 : Walou
 2021 : Sana Sa3ida
 2021 : A la vie à la mort
 2021 : La Team

Références

Naissance en 2000
Naissance à Rabat
Chanteuse marocaine
Rappeuse

Ilham El Arbaoui


Louis Lemieux, né le  à Québec, est un journaliste et homme politique québécois.

Depuis l'élection de 2018, il est député de Saint-Jean pour la Coalition avenir Québec à l'Assemblée nationale du Québec.

Biographie
Né le  à Québec, Louis Lemieux est journaliste à Radio-Canada de 1978 à 2014. Il est correspondant dans différentes régions du Canada à partir de 1978 puis chef d'antenne à partir de 2003 jusqu'en 2014 au Réseau de l'information (RDI). Il travaille ensuite pour RNC Media pendant 1 an.

Député
Il est candidat de la CAQ dans Saint-Jean pour les élections générales québécoises de 2018, qu'il remporte.

Il est membre de la Commission de la culture et de l'éducation et de la Commission des institutions depuis . Il est aussi adjoint parlementaire de la ministre de la Culture et des Communications depuis le même mois.

Résultats électoraux

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Saint-Jean (circonscription provinciale)
 Société Radio-Canada

Liens externes

 Site internet officiel de la Coalition Avenir Québec,

Naissance en septembre 1957
Naissance à Québec
Député de la Coalition avenir Québec à l'Assemblée nationale
Député de la 42e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Député de la 43e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Présentateur de nouvelles à la télévision canadienne

Louis Lemieux


A língua Bagri (बागड़ी) é um idioma que forma um continuum dialetal entre as línguas Hariani, Rajastani, e Panjabi e leva o nome da região Bagar Ttract do Noroeste da Índia. Os falantes estão principalmente em Índia, com bolsões nos distritos de Bahawalpur e Bahawalnagar de Panjabe, Paquistão.

Bagri é uma típica Indo-Ariana semelhante às vizinhas línguas Hariani, Panjabe e Haryani, A línguagem tem uma similaridade lexical muito alta (65%) com Haryanvi.

Falantes
De acordo com o Censo de 2011, existem 234.227 falantes de Bagri Rajasthani e 1.656.588 falantes de Punjabi Bagri.

Escrita
A língua usa a escrita Devanagari com 10 vogais e 4 diacríticos para vogais. Usam-se 31 letras para consoantes.

Fonologia
São 31 os sons consoante, 10 vogais, 2 ditongos e 3 tomss (alto, médio, baixo)..

Gramática
Existem dois números: singular e plural.
Dois gêneros: masculino e feminino.
Três casos: simples, oblíquo e vocativo. A marcação do caso é parcialmente flexional e parcialmente pos-posicional.
Substantivos são declinados de acordo com seus segmentos finais.
Todos os pronomes são flexionados para número e caso, mas o gênero é distinguido apenas nos pronomes da terceira pessoa do singular.
Os pronomes de terceira pessoa são diferenciados na dimensão proximidade/afastamento em cada gênero.
Os adjetivos são de dois tipos: terminando em /-o/ ou não.
Números cardinais até dez são flexionados.
Tanto o presente quanto o particípio passado funcionam como adjetivos.
É uma língua de frases SOV (Sujeito, Verbo, Objeto).

Verbos
Existem três tempos e quatro modos.

Sintaxe
Os tipos de frase são de natureza tradicional.
Coordenação e subordinação são muito importantes em frases complexas.
Léxico paralelo existe, sendo muito importante do ponto de vista sociolinguístico.

Amostras
रो नाम के है|Tero nām ke hai|Qual é o seu nome?
किन्नै जावै है?|kinne jāve hai|Onde você vai?
इन्नै आ|inne ā|Venha aqui
क्यूकर है?|kyūkara hai|Como vai?
टींगर टीटणं नां मार|ṭīṅgar ṭīṭaṇ nā mār|Ei garoto! Não perca nosso tempo.
तन्नै कुचरणीं ही करनी है के?|tannai kučaraṇīṃ hī karni hai ke|Você só quer perturbar as coisas?
बातां गा पीसा लागै है.|bātāṃ gā pīsā lāgai hai|Falar custa dinheiro.
मुंह करै जिया बताऊ जिसों या मुंह करै बताऊ बरगो | Munh Kara jiyā Batāū Jiso ou Munh Kara Batāū Bargo | Seu rosto parece uma berinjela.
क्यांमी राफ चोड़ी करै है रे?|kyāmī rāpha čoṛī karai hai re|Por que você está fazendo sua boca como a de um idiota?
के करे है?|ke kare ha|O que você está fazendo?
रोळो है के कोई तेरै|rollo ha ke koī terai|Você tem algum problema?
तू कठै गयैड़ो हो|muito kathai gayairo ho|Onde você foi?
कठैउं आन लाग रह्यो है?|kaṭhū ān lāga rahyo ha|De onde você vem?
भांडा|bhanda|Utensílios
घोड़ो होव जिओं|Ghodo hov jiya|Como um cavalo
कोजवाड़|kojwād|Embaraçoso}
ब्या मे कुन आयो|bayha mai kun aayo|Quem veio no casamento?
टावरो के करो हो|tabaro ke karo ho|O que estão fazendo crianças?
परनै बळै नी|parne bale ni|Vá para o inferno}

Trabalhos sobre Bagri
Grierson, G. A. 1908. (Reprint 1968). Linguistic Survey of India. Volume IX, Part II. New Delhi: Motilal Banarasidass
Gusain, Lakhan. 1994. Reflexives in Bagri. M.Phil. dissertation. New Delhi: Jawaharlal Nehru University
Gusain, Lakhan. 1999. A Descriptive Grammar of Bagri. Ph.D. dissertation. New Delhi: Jawaharlal Nehru University
Gusain, Lakhan. 2000a. Limitations of Literacy in Bagri. Nicholas Ostler & Blair Rudes (eds.). Endangered Languages and Literacy. Proceedings of the Fourth FEL Conference. University of North Carolina, Charlotte, 21–24 September 2000
Gusain, Lakhan. 2000b. Bagri Grammar. Munich: Lincom Europa (Languages of the World/Materials, 384)
Gusain, Lakhan. 2008. Bagri Learners' Reference Grammar. Ann Arbor, Michigan: Northside Publishers
Wilson, J. 1883. Sirsa Settlement Report. Chandigarh: Government Press

Localidades
Onde se lada Bradri na Índia e no Paquistão:

Notas

Bibliografia

Ligações externas
Centre for Rajasthani Studies
Bagri em Ethnologue
Bagri em Omniglot.com
Bagri em Glottolog
Bagri em Shodhganga

Bagri
Bagri
Bagri

Língua bagri


Anton Schaaf (* 5. Dezember 1890 in Müntz; † nach 1933) war ein deutscher Landwirt und Politiker (Zentrum).

Leben
Anton Schaaf wurde als Sohn eines Landwirtes geboren. Nach dem Volksschulabschluss in Müntz und dem Besuch des Gymnasiums in Jülich studierte er einige Semester Landwirtschaft und Volkswirtschaft an den Universitäten in Bonn und Berlin. Er nahm als Soldat beim Infanterie-Regiment "von Goeben" (2. Rheinisches) Nr. 28 am Ersten Weltkrieg teil und wurde infolge einer Gasvergiftung schwer verletzt. Nach seiner Rückkehr übernahm er den ererbten väterlichen Hof in Müntz, den er in der Folgezeit bewirtschaftete. Neben seiner beruflichen Tätigkeit war er Vorstandsmitglied der Vereinigung des Rheinischen Bauernvereins und des Rheinischen Landbundes sowie Mitglied der Rheinischen Landwirtschaftskammer.

Schaaf trat in die Zentrumspartei ein und war Mitglied des Vorstandes der Zentrumspartei im Kreis Jülich. 1932 wurde er in den Preußischen Landtag gewählt, dem er bis 1933 angehörte.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 377.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Zentrum-Mitglied
Deutscher
Geboren 1890
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Anton Schaaf (Politiker, 1890)