Azerbaycan, resmî adıyla Azerbaycan Cumhuriyeti ( ), Batı Asya ile Doğu Avrupa'nın kesişim noktası olan Kafkasya'da yer alan bir ülkedir. Güney Kafkasya'nın en büyük yüz ölçümüne sahip ülkesi olan Azerbaycan'ın doğusunda Hazar Denizi, kuzeyinde Rusya, kuzeybatısında Gürcistan, batısında Ermenistan ve güneyinde İran ile komşudur. Kendisine bağlı olan Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti'nin ise kuzey ve doğusu Ermenistan ile, güneyi ve batısı İran ile çevrilmiştir, Türkiye ile de 17 km'lik sınırı bulunmaktadır.

Azerbaycan, zengin kültürel mirasa sahiptir. Müslümanların çoğunlukta olduğu ülkeler arasında opera, tiyatro gibi sahne sanatlarını barındıran ilk ülke olma özelliğini taşır.

Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti 1918 yılında kurulmuştur, ancak iki yıl sonra 1920, 26 Nisan'da Kızıl Ordu sınırı geçerek Azerbaycan'a girmiş, 28 Nisan 1920'de Azerbaycan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti kurulmuş ve ardından Sovyetler Birliği topraklarına katılmıştır. Ülkenin tekrar bağımsızlığını kazanması 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılması ile gerçekleşmiştir.

1991 yılının Eylül ayında, çatışmalı bölge Dağlık Karabağ'daki Ermeni çoğunluk, Dağlık Karabağ Cumhuriyeti'nden ayrılmak istemiş ve SSCB'nin çözülme sürecinde başlayan Birinci Dağlık Karabağ Savaşı 1994 yılında sona ermiştir. Dağlık Karabağ ve onu çevreleyen 7 bölge o zamana kadar uluslararası alanda Azerbaycan'a bağlı kabul edilirken Savaş sonrasında bölge, AGİT öncülüğünde yapılan görüşmeler sonucunda fiilen bağımsız kabul edildi. Dağlık Karabağ Cumhuriyeti, fiilen savaşın sona ermesinden bu yana bağımsız olmasına rağmen, diplomatik anlamda hiçbir devlet tarafından tanınmamaktadır ve Azerbaycan'a bağlı bir de jure bölge olarak kabul edilmektedir. Nitekim 2020 yılında gerçekleşen çatışma sonrasında Dağlık Karabağ ve 7 bölge yeniden Azerbaycan yönetimi altına girdi.

Azerbaycan, üniter bir anayasal cumhuriyettir. Türk Devletleri Teşkilatı ve TÜRKSOY'un etkin üyesidir. 158 ülkeyle diplomatik ilişkisi ve 38 uluslararası kuruluşa üyeliği vardır. GUAM, Bağımsız Devletler Topluluğu ve Kimyasal Silahların Yasaklanması Örgütü'nün kurucu üyelerindendir. 1992'den bu yana Birleşmiş Milletler'e üyedir, 9 Mayıs 2006'da Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından kurulan İnsan Hakları Konseyi'nin üyeliğine seçilmiştir. Ayrıca Bağlantısızlar Hareketi, AGİT ve Avrupa Konseyi'ne de üyedir, Barış İçin Ortaklık projesinde NATO ile iş birliği yapmaktadır.

Azerbaycan Cumhuriyeti Anayasası'nda resmî din yoktur ve ülkedeki tüm ana siyasi güçler laik milliyetçidir ancak halkın çoğunluğu ve kimi muhalefet güçleri Şii İslam inancına sahiptir. Diğer Doğu Avrupa ve Bağımsız Devletler Topluluğu ülkeleri ile karşılaştırıldığında Azerbaycan, sosyal ve ekonomik gelişme ile okuryazarlık oranında yüksek seviyelere ulaşmıştır. İşsizlik ve intihar oranları da düşüktür.

Bununla beraber 1993'ten beri iktidarda olan, Yeni Azerbaycan Partisi, bireysel hakları sınırlama, siyasal baskı, basına yönelik sansür gibi otoriter ve insan haklarını zedeleyici politikalar yapmakla suçlanmıştır. Azerbaycan, 1 Ocak 2012 tarihinden itibaren Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nde iki yıllık daimi olmayan üyeliğe başlamıştır.

Etimoloji

Steingass'ın Farsça sözlüğünde āẕar-ābād, آذر آبادگان āẕar-ābādgān Tebriz şehrinin eski adı olarak kaydedilmiştir. "Āzar" (Farsça: آذر) Ateş, baycan veya orijinal olarak bilinen haliyle "Pāyegān" (Farsça: پایگان) Muhafız/Koruyucu (Āzar Pāyegān = "Ateş Muhafızları") (Farsça: آذر پایگان) anlamına gelmektedir. Adların kökeni Zerdüştlük dönemi Perslerine (İran) dayanır. Müslümanların Pers'i fethetmesinden sonra birçok Farsça söz Arapça yazılmaya başlandı ve orijinal telaffuz şeklini yitirdi; örneğin "G / P / ZH / CH" sesleri Arapçada herhangi bir karşılık bulamadı. Böylece "Azar Paigān", Azerbaycan olarak bilinir hale geldi.

Farklı bir görüşe göre, Azerbaycan adı Ahameniş İmparatorluğu'nda Midya satraplığının yöneticiliğini yapan ve imparatorluğun Büyük İskender tarafından fethinden sonra görevine devam eden Pers Atropattan türemiştir. Bu adın da Zerdüştlük dini kökenli olduğu düşünülmektedir. Atropat, Atropatena bölgesinde (günümüzde İran Azerbaycan'ı) egemenlik kurmuştur. Diğer bir görüşe göre ise o bölgede büyük bir devlet kurmuş olan ve Hazar Denizi'ne de adını veren Hazarlar'ın (Kazar, Kuzar, Xazar) adından kaynaklanır.

Tarihçe

Antik dönem

Azerbaycan'daki en eski insan yerleşimleri Taş Devri'ne kadar uzanır, bu yerleşimin bulgularına Azıh Mağarası'nda rastlanmıştır ve Kuruçay kültürü adıyla tanınır. Eski Taş Çağı ve Tunç Çağı ile ilgili kalıntılara ise Tağılar, Damcılı, Zar, Yatak-yeri adlı yerleşim merkezlerinde yer alan mağaralarda ve Leylatepe ile Saraytepe nekropollerinde ulaşılmıştır.

Azerbaycan'da milattan önce dokuzuncu yüzyılda, ilk İskit-Saka yerleşimleri başladı. İskitlerin ardından Manna Devleti (MÖ IX), sonra İranlı Medler Aras Nehri'nin güneyindeki bölgeye egemen oldular (MÖ IIV). Medler, MÖ 900-700 arasında büyük bir imparatorluk kurdular ancak MÖ 549 yılında yıkıldılar ve topraklarına Ahameniş İmparatorluğu sahip oldu. Ahamenişlerin, Azerbaycan topraklarını da ele geçirmesi üzerine buralarda Zerdüştlük yayılmaya başladı. Daha sonra Büyük İskender'in imparatorluğu Azerbaycan'da egemen oldu, devamında Selevkos İmparatorluğu'na bağlandı. Romalılar da Roma İmparatorluğu devrinde buraya yerleşti. Bölgenin asıl yerlileri olan Albanyalılar MÖ dördüncü yüzyılda bir imparatorluk kurdular. Bu devirde Zerdüştlük, Atropatena ve Kafkasya coğrafyasında yayıldı.

Sasanilerden Safavilere

Albanya, 252'de Sasani İmparatorluğu'nun vasal bölgesi haline geldi ve Kral Urnayr, dördüncü yüzyılda devlet dini olarak Hristiyanlığı kabul etti. Devlet, çok sayıda Sasani ve Bizans fethine rağmen dokuzuncu yüzyıla kadar bölgede varlığını sürdürdü. Sasanilere itaat ederken kendi monarşisisni de devam ettirebildi. Albanya Kralı, derebeyi olmasına rağmen sadece sembolik bir otoriteye sahipti. Sivil dini ve askeri otorite Sasani askeri hükûmetinin elindeydi. 7. yüzyılın ilk yarısında ise bölgeye Müslümanlar tarafından yapılan fetihler sonucu Albanya da müslüman yönetimin çatısı altına girdi. Emevi halifesi, hem Sasanileri hem de Romalıları, transkafkasyadan çıkarmayı başardı ve 667 yılında, Kral Javashir öncülüğünde başlayan Hristiyan isyanını da bastırdıktan sonra Albanya'yı kendine bağladı.

Abbâsî Halifeliği'nin gerilemesiyle oluşan otorite boşluğunda, Müsafiriler, Sâciler, Şeddadiler ve Büveyhîler gibi birçok yerel devlet bölgeye egemen oldu. 11. yüzyılın başında Orta Asya'dan batıya doğru ilerleyen Oğuz Türkleri, Azerbaycan'ı ele geçirdi;

Bölgeye giren ilk Türk devleti 1067 yılında Selçuklular oldu. Türklerin yerleşimi öncesinde burada Ermenice, Farsça ve Eski Azerice gibi hint-avrupa dil ailesine ve kafkas dil ailesine mensup diller konuşuluyordu. Bunlardan Eski Azerice, zamanla Türkçe ile kaynaşarak günümüzdeki Azericenin ilk formunu oluşturdu. Bazi dilbilimciler, bu bölgede konuşulan Tat lehçelerinin de Eski Azericeden türediğini söylemektedir. Daha sonra bölgeye hakim olan İldenizliler, bölgesel olarak Selçuklu İmparatorluğu'na bağlı olmakla beraber kendi yönetimlerini kurdular.

Bölge hanedanlarından Şirvanşahlar, Timur İmparatorluğunun çatısı altında bir devlet haline geldikten sonra, Altın Orda Devleti Toktamış'a karşı savaşta Timurlular'a yardım ettiler. Timur'un ölümünden sonra ise bölgede Karakoyunlular ve Akkoyunlular olmak üzere iki bağımsız ve rakip Türk devleti ortaya çıktı: Kara Koyunlu ve Ak Koyunlular Azerice konuşan Türk boylarının bir konfedere devletiydi Şirvanşahlar ise bu süreçte yeniden bağımsızlaşarak ve yerel yönetimlerini güçlendirdiler.

I. İsmail'in Kızılbaş ordusu Azerbaycan seferini gerçekleştirip 1500'de Çabani Meydan Muharebesi'nde Şirvanşah Ferruh Yasar'ın ordusunu yenmiş ve Tebriz'e girip Safevi Devleti'ni kurmuştur. Safevi hükümdarlarının ana dili Azerice idi, devletin yıkılışına kadar Safevi sarayında konuşuldu. Devletin feodal beyleri Azerice konuşan Kızılbaş aşiretlerinden oluşuyordu. ve devlet yönetiminde üstünlük onlardaydı. benzer şekilde Safevilerin devlet ordusunu oluşturdular. Böylece Azerbaycan Safevi egemenliğine girmiştir. Daha sonra da Afşarlar, Zendler ve Kaçarlar tarafından yönetilmiştir. Bölgede o zamana kadar hakim olan Sünniliğin, ağırlığı Şii inancına bırakması da yine bu dönemde gerçekleşmiştir.

Şirvanşahlar, 1538'e kadar safevi egemenliği altında, kendi bulundukları bölgede iktidarlarını sürdürebildiler. Şah İsmail'den sonra gelen oğlu Şah Tahmasb ise Sirvanşahları derdest ederek etti ve bulundukları bölgeyi, Safevi vilayeti yaptı. Vilayetin adı da Şirvan oldu. Osmanlı- Safavi Savaşı sonunda Osmanlı Devleti, kısa süreliğine de olsa bugünkü Azerbaycan topraklarının bir kısmını ele geçirdi ve yönetti. 17. yüzyılın başında, Safavi yönetici I. Abbas, bölgeyi Osmanlılardan geri aldı.

Safevilerden sonra bölge Afşar hanedanı tarafından yönetildi. Nadir Şah'ın (h. 1736-1747) ölümünden sonra, onun eski tebaasının çoğu istikrarsızlığın patlamasından çıkar sağladı. Azerbaycanda çeşitli yarı bağımsız biçimlerine sahip çok sayıda kendi kendini yöneten Azerbaycan hanlıklar ortaya çıktı. Hanlıklar, Orta Asya ve Batı arasındaki uluslararası ticaret yolları aracılığıyla kendi işlerini kontrol ediyorlardı.

1722 ve 1723 yılları arasında süren Rus-İran Savaşı'nın sonrasında, Safavi İmparatorluğu çöktü. Bakü ve çevresi Ruslar tarafından işgal edildi. Kısa bir araya rağmen bugün Azerbaycan topraklarında bulunan Safavi Devletine komşu olan ülkeler, Safavilerin bölgeye gelişinden 19. yüzyıla kadar İranlıların yönetiminde kaldı.

Modern tarih

Safavilerin ardından, bölge yine Türk kökenli olan Afşar Hanedanlığı'nın yönetimine girdi. Nadir Şah'ın ölümünün ardından ise bölgede kendi yönetimini sağlayan sayısız hanedan ortaya çıktı. Bu hanedanların yöneticileri İran Şahının tebası konumundaydı. Hanedanlar aynı zamanda, Orta Asya ve Batı arasındaki ticaret yollarının kontrolünü de ellerinde bulunduruyordu. Bölge ilerleyen tarihlerde Kürt kökenli olan Zendler ve yine Türk kökenli Kaçarlar tarafından yönetildi. 18. yüzyılın sonlarına doğru, Rusya güneydeki komşuları (aynı zamanda rakip devletleri) olan Osmanlı ve İran'a karşı daha saldırgan bir jeopolitik duruş sergilemeye başladı ve büyük kısmı İran'ın elinde bulunan kafkasyayı ele geçirmeye çalıştı. 1804 yılında, Ruslar Ganja kasabasını işgal ederek İranlıları buradan çıkardı. Bu adım 1804 ve 1813 yılları arasında sürecek Rus-Pers savaşının da fitilini ateşledi. Askeri anlamda büyük bir güce sahip olan Ruslar bu savaştan galip çıktı. Savaş sonrasında imzalanan Gülistan antlaşması gereği Kaçarlar; Gürcistan ve Dağıstan ile pek çok hakanlığı bırakmak zorunda kaldılar.

İlerleyen yıllarda, Ruslar Gülistan Antaşması'nı ihlal ederek İran'a ait Erivan Hanlığı'nı da ele geçirdi ve iki ülke arasında yeniden savaş başladı. Bu savaş 1826 ve 1828 yılları arasında sürdü. Savaşın sonunda imzalanan Türkmençay Antlaşması gereğince Kaçarlar; Erivan, Nahcivan ve Talış Hanlıkları üzerindeki üzerindeki egemenliklerini yitirdiler. Böylece bugünkü Azerbaycan topraklarından, İran kontrolü altında olan son kısım da yitirildi. Kafkasya topraklarının İran'dan Rusya kontrolüne geçmesiyle beraber bu iki egemenlik arasındaki sınırı Aras Nehri oluşturdu. Bu durum SSCB'nin çözülüşüne kadar devam etti.

Kaçarlar, 19. yüzyılın başında bugünkü Azerbaycan topraklarını da içeren Kafkasya bölgesini Rusya'ya bırakmak zorunda kaldı.

Azerbaycan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti

Transkafkasya Demokratif Federal Cumhuriyeti
Birinci Dünya Savaşı sırasında 1917 Ekim Devrimi sonucu yıkılan Rus İmparatorluğu'nun ardından, kısa süreliğine de olsa, bugünkü Azerbaycan Cumhuriyeti, Ermenistan ve Gürcistan'dan teşkil Transkafkasya Demokratik Federatif Cumhuriyet kuruldu. 1918 yılında ise TDFC çözüldü ve Mehmed Emin Resulzade tarafından kurulmuş olan Müşavat Partisi öncülüğünde Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti, bağımsızlığını ilan etti. Yeni Cumhuriyet için kullanılan Azeri ismi, cumhuriyetten öncesine dayanır ve cumhuriyet öncesinde sadece günümüz İran'ının kuzeybatı komşuları için kullanılırdı.

ADC, tarihteki ilk müsluman parlamenter cumhuriyet olma özelliğini taşır. Bu dönemde, parlamentonun önemli icraatları arasında kadınların oy hakkı yer alır. Bu bakımdan Azerbaycan, kadınlara erkeklerle eşit siyasal haklar veren ilk müslüman ülkedir. Bir diğer önemli icraat ise Müslüman dünyasının ilk modern üniversitesi olan Bakü Devlet Üniversitesi'nin kurulmasıdır.

Azerbaycan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti
1920 Nisanında, Geçici Devrim Hükûmeti Ülke genelinde kontrol sağladı ve ülkenin adı Azerbaycan Halk Komiserleri Komitesi Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti oldu. Daha sonra bu isim Azerbaycan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti adını aldı, böylece Azerbaycan da Sovyetler Birliği'ne katılmış oldu. Azerbaycan Anayasası'nın kabulünden sonra ise 1921'de Azerbaycan Devrim Komitesi, Merkezi Yönetim Komitesi olarak değişti ve yüksek yasama organı oldu.

13 Kasım 1921 tarihinde Sovyet Rusya, Ermenistan, Azerbaycan, Gürcistan ve Türkiye arasında Kars Antlaşması imzalandı. Bu antlaşma sonucunda, Bağımsız Aras Cumhuriyeti, Nahcivan Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti adıyla, Azerbaycan Sovyet'ine dahil oldu. Diğer yandan Zangezur ve Alexandropol adıyla da bilinen Gümrü Ermenistan'a verildi.

12 Mart 1922'de Azerbaycan, Ermenistan ve Gürcistan, bir araya gelerek Sovyet Rusya'nın öncülüğünde Transkafkasya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'ni oluşturdu. Bu girişim, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği öncesinde ilk kez Sovyet Cumhuriyetlerinin birleşmesidir. Birlik Konseyi de yine bu 3 ülkenin temsilcilerinden oluşmaktaydı. Azerbaycan Neriman Nerımanov, Gürcistan Polikarpe Mdivani, Ermenistan Alexandr Fyodorovich Miasnikyan tarafından temsil edildi. Transkafkasya Komünist Partisinin ilk sektereri de Sergo Ordzhonikidze'dir.

1922 Aralığında Birlik, Rusya Ukrayna ve Belarus'la birleşme kararı alarak Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'ni oluşturdu. Nitekim Transakafkasya birliği pek de uzun sürmedi. 1936 yılının Aralık ayında çözüldü ve liderler kendini pek çok konuda fikir ayrılığına düşmüş halde buldu. 3 ülke de doğrudan Sovyet Cumhuriyeti oldu.

İkinci Dünya Savaşı ve Soğuk Savaş dönemi
İkinci Dünya Savaşı sırasında ise Azerbaycan, SSCB'nin statik enerji politikasında kritik bir role sahipti. Savaşın başlarında Nazi Almanyası saldırmazlık paktına uydu ancak 22 Haziran 1941'de Almanya, SSCB'yi işgal edince durum değişti. Savaşın ilk yılında Azerbaycan 23 buçuk milyon ton petrol üreterek kendi petrol endüstrisinin rekorunu kırdı. 1941'in sonuna gelindiğinde ise binlerce Azeri, Gönüllü Halk Birlikleri'ne katıldı. Seferberlik hali hayatın her alanını olduğu gibi petrol endüstrisini de etkiledi. Savaşın başlamasından bir hafta sonra, petrol işçileri, kendi çalışma saatlerini günde 12 saat olacak şekilde değiştirdi, tatiller ve izinler savaş sonuna kadar iptal edildi. Bakü'nün petrol kaynağı olması onu Hitler'in de hedefi haline getirdi. 1942 yılında Almanya güçleri, Bakü'ye saldırdı. Ancak saldırı başarısız oldu. Stalingrad'da yenilgiye uğrayan Alman ordusu geri çekilmek zorunda kaldı. Bununla beraber Doğu Cephesinde kullanılan SSCB petrolünün yüzde sekseni, Bakü'den tedarik edildi. 1942 yılında, Yüksek Sovyet kararıyla Azerbaycan petrol endüstrüsünde çalışan 500'den fazla işçi, madalya ya da nişan ile ödüllendirildi. 130'dan fazlası SSCB'nin en yüksek dereceli onu ödülü olan "SSCB Kahramanlığı" unvanına layık görülmüştür. Azerbaycanlı Tümgeneral Azi Aslanov bu unvana iki kez layık görülmüştür.

İran Azerbaycan'ı
1941 yılında SSCB, İran'da Azerilerin yaşadığı bölgeyi işgal etti. Sovyet Ordusu, askeri birliği Aras'ın güneyinde Azeri nüfusunun etnik kimliğini koruyarak yaşamasına izin verdi. Sovyetlerin bölgedeki hakimiyet süresince Azerbaycanlılar kendi dilini konuşabildi. Fars hakimiyetinde gölgede kalan dil bu süreçte SSCB Azerbaycanı'ndan gelen yazarlar, gazeteciler ve hocalar sayesinde bu bölgede yaşatıldı. 1945'te SSCB'nin geri çekilmesi sonrası özerk bir Azerbaycan Halk Cumhuriyeti kuruldu. Merkezi Tebriz lideri Jaafar Pishevari idi. Azerbaycan'ın seküler kültürü, eğitimi ve kurumları İran Azerbaycanı'nda da kendini gösterdi. Bu durum iki ülkenin SSCB kontrolü altında birleşeceğine dair yorumlara da neden oldu. Oysa sonunda İran Azerbaycanı soğuk savaşın en önemli anlaşmazlıklarından birine ev sahipliği yaptı. Batılı güçlerin baskısı ise SSCB'yi geri çekilmeye zorladı. İran hükûmeti 1946'da bölgede yeniden kontrol sağladı Demokrat Parti liderleri Sovyet Azerbaycanı'na iltica etti.

Azerbaycan ekonomisinin gerilemesi ve Haydar Aliyev dönemi
1960'larda SSCB siteminde yapısal krizler başgösterdi. Azerbaycan'ın petrolü Sovyet ekonomisindeki kritik önemini kaybetmeye başladı. Bunda hem diğer bölgelerdeki petrol kaynaklarının, hem de bu bölgedeki kaynakların tükenmesinin etkisi vardı. Sonuç olarak Azerbaycan yakın zamanın en düşük ekonomik büyümesiyle karşı karşıya kaldı. Azeriler ve Ermeniler arasındaki etnik gerilimler de bu dönemde baş gösterdi. Moskova, gerilimi düşürmek amacıyla Haydar Aliyev'i Azerbaycan Komünist Partisi'nin başına getirdi. 1969'da Aliyev'in icraatları ekonomik alanda yükselmeye sebep oldu ancak bu yükseliş de geçici bir süre için geçerliydi. Aliyev zamanında Azeri kökenli yönetici elitlerin de gücüne güç kattı.

Aliyev 1982 yılında Moskovada bulunan Polütbüro'ya üye seçildi. 1987'de Gorbaçov öncülüğünde uygulanan prestroykaya karşı çıktığı için Gorbaçov tarafından emekliliğe zorlandı.

Glasnost ve Prestroyka
Soğuk Savaş'ın ilerleyen yıllarında Sovyet ekonomisinde belli sorunlar ortaya çıkmaya başladı. Askeri alanda gelişim sürerken halkın günlük ihtiyaçlarının karşılanmasında sıkıntı yaşanıyordu. Üretim faaliyeti büyük oranda yavaşlamış ve aksamaya uğramıştı. Bu durumun en önemli sebeplerinden biri işçilerin üretime yabancılaşmaya başlamasıydı. SSCB'de işsizlik oranının yüzde 0 olması, toplumun sosyalist değerlere bağlılığının azalmasıyla birleşince, işçilerin üretim sürecine gereğinden az özen göstermesi sonucu ortaya çıktı. Bu duruma uzun süre çözüm bulunamazken dönemin devlet başkanı Gorbaçov'un 1986'da 27. Parti Kongresi'nde söylediğine göre sorun, üretici güçler ve üretim ilişkilerinim arasındaki uyuşmazlıktan ileri gelmekteydi. Gorbaçov, çözüm olarak işçilerin içinde bulunduğu yabancılaşma halinin sona erdirilmesi gerekliliğini ve Leninizme dönüşü önerdi. Perestroyka olarak adlandırılan ve SSCB'nin çözülme sürecinde kritik öneme sahip olan politikalar dizisi, politikanın da ötesinde bir yaşam tarzı olma özelliğine sahipti. Ekonomik alanda dışarıya açılmayı merkezine alan prestroykanın 4 temel stratejisi vardı: Bireysel çıkarlara önem verilmesinin toplumsal üretimdeki sorunları azaltması, kamusal eleştiri (glasnot) yani işçilerin fabrikalarda işçi meclisleri kurup burada tartışmaları, demokrasi, son olarak da hukuk ve kontrol. Prestroyka yeniden yapılanma anlamına gelmekteydi. İşçilerin yeniden ülkenin sahibi olduğunu anlatmak amaçlanıyordu.

Glasnost ise açılık politikasıydı. İşçilerin fabrikalarda ve bulundukları tüm işyerlerinde söz hakkına sahip olmalarını içeriyordu. Ancak Glasnot bir süre sonra anti-sosyalist politikanın aracısı haline geldi. Zaten SSCB ve kapitalist ülkeler arasındaki temel çatışma noktalarından birini özgürlük propogandası oluşturmaktaydı. Bu politikaların etkisiyle, bağımsız kuruluşlar ve siyasal örgütler ortaya açıkmaya başladı. Bunlardan birisi 1989'da kurulan ve SSCB'den ayrılmayı hedefleyen Azerbaycan Halk Cephesi'dir. Ülkede huzur sağlaması amacıyla öne sürülen bu politikalar huzursuzluğu daha da arttırdı. Büyük bir kargaşa ortaya çıktı. Halka vadedilen özgürlük sadece özel mülkiyet özgürlüğü ile sınırlı kaldı ve demokrasi alanında gerçekleşmedi.
Azerbaycan'daki iç rahatsızlıklar, Moskova'nın ilgisizliğine cevap olarak zaten sıcak çatışmalara dönüşmüştü ve bu çatışmalar bağımsızlık ve ayrılık çağrısına yol açtı; olaylar Bakü'de yaşanan Kara Ocak'ta doruğa çıktı. 1990 yılından sonra, Azerbaycan SSC Yüksek Konseyi, başlıktaki "Sovyet Sosyalist" kelimesini kaldırdı, Azerbaycan Cumhuriyeti Bağımsızlık Bildirisi'ni kabul etti ve devlet bayrağı olarak Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti'nin bayrağını kullanmaya başladı. 18 Ekim 1991'de Azerbaycan Yüksek Konseyi, ülkede yapılan referandum yoluyla Bağımsızlık Bildirisi'ni doğrulattı ve Aralık 1991'de Sovyetler Birliği resmen dağıldı.

SSCB'nin çözülüşü sonrası
SSCB'nin çözülmesi sonrası bu coğrafyada tarihte eşine az rastlanır bir yoksulluk baş gösterdi. Sosyalizmin yeniden doğma ihtimaline karşı çok hızlı bir kapitalistleşme yaşandı. Bu süreçte, daha önce vadedildiği gibi şirket ve fabrika hisseleri insanlara dağıtıldı. (Sosyalizmin bunları tek elde topladığından ve mülkiyetin halka ait olması gerekliliğinden bahsediliyordu) Ancak, birkaç sene içinde büyük değerlere sahip olacak olan bu hisseler, bu dönemde halkın karşı karşıya kaldığı yoksulluk nedeniyle değerinin çok altında fiyatlara satıldı. Ve günümüzün oligarklarını oluşturacak isimlerin elinde toplandı. 1990'ların sonuna gelindiğinde yoksulluk 10 yıl önceye oranla azalmış ve halk normal yaşama dönmeye başlamıştı ama geçiş sürecini oluşturan 10 yılın çok acılı olduğunu söylenebilir.

1993 yılının Eylülünde Azerbaycan, Bağımsız Devletler Topluluğu'na katıldı. 1991 yılında Dağlık Karabağ bölgesindeki çatışmalar büyük bir savaşa dönüştü. 1994'te ateşkes imzalandı ancak anlaşmazlıklar devam etti. 1994 yılında çatışmaların sonunda Ermeniler, Dağlık Karabağ da dahil olmak üzere Azerbaycan'ın yüzde 16 kadarını kontrolü altına aldı. Yaklaşık 30.000 kişi yaşamını kaybetti ve bir milyon kişi bulunduğu yerden ayrılmak zorunda kaldı. Dört Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararı (822, 853, 874 ve 884), "Ermeni güçlerinin Azerbaycan'ın işgal altındaki tüm topraklarından çekilmesini istedi". 1970 nüfus sayımına göre 510.000 Rus ve 484.000 Ermeni Azerbaycan'da yaşamaktaydı; 1990'larda ise birçok Rus ve Ermeni, Azerbaycan'ı terk etti. 25-26 Şubat 1992'de Ermenistan'a bağlı kuvvetlerin Azeri sivilleri topluca katlettiği Hocalı Katliamı, İnsan Hakları İzleme Örgütü de dahil olmak üzere birçok uluslararası örgüt tarafından soykırım olarak kabul edilmektedir.

Seçimle başa gelmiş olan devlet Başkanı Ebulfez Elçibey, Surat Hüseyinov'un başında olduğu ordu tarafından görevden alındı. Bu olay sonrasında bir önceki devlet Başkanı Haydar Aliyev'in siyasal gücü arttı. 1994 yılında Hüseyinov, dönemin başbakanı Aliyev'e de darbe girişiminde bulundu ancak başarısız oldu ve vatan hainliği suçlamasıyla tutuklandı. Ertesi yıl, Aliyev'e karşı bir darbe girişimi daha oldu. Bu sefer başını Rovşen Cevadov'un çektiği OMON adıyla bilinen özel amaçlı polis birlikleri tarafından yapılan darbe girişimi başarısız oldu. Bu olayın ardından Azerbaycan OMON birlikleri dağıtıldı. Bu süreçleri, ülkenin devlet bürokrasisi ve yolsuzluklarla dolu kötü şöhreti izledi. 1998 Kasımında Aliyev ikinci dönem için yeniden seçildi. Ekonomide yaşanan gelişmelere rağmen Aliyev'in başkanlığı, seçim hilesi şüphesi, ekonomik istikrarsızlık ve iç yolsuzluk nedeniyle eleştirildi. Aliyev'in ölümünden sonra 2003 yılında oğlu İlham Aliyev, hem Yeni Azerbaycan Partisi'ne hem de Azerbaycan Devleti'ne başkanlık yaptı ve 2013 yılında 3. kez yeniden seçildi. Azerbaycan resmî olarak günümüzde 66 yönetim bölgesine ayrılır.

Coğrafya

Azerbaycan, Güney Kafkasya'da yer alan bir Avrasya ülkesidir. Bulunduğu konum, Doğu Avrupa ve Güneybatı Asya'dır. 38° ve 42° kuzey enlemleri ile 44° ve 51° doğu boylamları arasındaki coğrafı bölgeye yerleşmiştir. Sınırlarının uzunluğu 2.648 kilometredir. Bunun 1007 kilometresi Ermenistan, 756 kilometresi İran, 480 kilometresi Gürcistan, 390 kilometresi Rusya ve 17 kilometresi Türkiye sınırlarını oluşturmaktadır. Sahil şeridi 800 kilometre uzunluğundadır ve Hazar Denizi'nin Azeri kısmının en geniş alan uzunluğu 456 kilometredir. Ülke toprakları kuzeyden güneye 400 kilometre ve doğudan batıya 500 kilometre olarak uzanır.

Doğu sınırını oluşturan Hazar Denizi, kuzeydeki Büyük Kafkas Sıradağları ve merkezdeki geniş düzlükler, Azerbaycan'ın en baskın fiziksel nitelikleridir. Büyük ve Küçük Kafkas Dağları ile Talış Dağları ülkenin yüzde kırklık kısmını kapsar. Bazardüzü Dağı, Azerbaycan'ın en yüksek noktasını (4.466 m), Hazar Denizi ise en alçak noktasını (−28 m) oluşturur. Bunların dışında, Doğanın Yedi Harikası listesine eklenmek için aday gösterilen çamur volkanlarının yaklaşık yarısı Azerbaycan sınırları içinde kalmaktadır.

Yüzey suları, temel su kaynağıdır. Ancak, ülkedeki 8.350 ırmak arasından yalnızca 24 tanesinin uzunluğu 100 kilometrenin üzerindedir. Irmakların tamamı, ülkenin doğusunda kalan Hazar Denizi'ne dökülür. 67 km2 büyüklüğündeki Sarısu Gölü, Azerbaycan'ın en geniş gölüdür. En uzun ırmağı ise sınırlar dışındaki uzunluğu da eklendiğinde 1.515 kilometreyi bulan Kura Nehri'dir. Ayrıca ülke, Hazar Denizi'nde yer alan kimi adaların da iyesidir.

1991 yılında Azerbaycan'ın bağımsızlığını kazanmasından bu yana hükûmet, ülkede çevreyi korumak için köklü tedbirler almıştır. Ancak çevrenin ulusal anlamda korunması, Bakü-Tiflis-Ceyhan Petrol Boru Hattı'ndan sağlanan yeni gelirlerle devlet bütçesinin artması sayesinde 2001'den sonra gelişmeye başlamıştır. Dört yıl içinde korunan alanlar iki katına çıktı, günümüzde ise ülkenin yüzde sekizlik bir kısmını kapladı. 2001 yılından bu yana hükûmetin yedi büyük rezerv kurmak ve çevreyi korumak için ayırdığı bütçe, ikiye katlandı.

İklim

Azerbaycan geniş bir doğa çeşitliliğine de ev sahipliği yapar. Toprakların yarsından fazlası 400-1000 metreye uzanan dağlık alanlardan oluşur. Bazı bölgelerde bu 100-120 metre bazı bölhelerde ise 50 metre civarındadır. Kalan bölgeler ise genelde daha alçak düzlükler ve ovalardan oluşur. Güneyde Ermenistan'ın dağ kütleleri, kuzeyde ise yüksek Kafkas Dağları vardır. Azerbaycan'ın dağları; Büyük Kafkas Sıradağları (4.000-5.000 m) içinde yer alan Bazardüzü (4.466 m), Şahdağ (4.243 m), Pazaryurdu (4.126 m), Tufan (4.191 m), Yarıdağ (4.116 m), Ragdan (4.020 m) dağları, Küçük Kafkas Sıradağları  içinde yer alan Kapıcık (3.906 m), Gazangeldağ (3.829 m), Biçenek Aşırımı (2.346 m), Karabağ Volkanik Yaylasında yer alan Delidağı (3.616 m), Murovdağ silsilesinde yer alan Kamışdağ (3.724 m), Hinal dağı (3.367 m), Kepez (3.066 m), Zengezur Sıradağları içinde yer alan Büyük Işıklı (3.550 m), Talış Sıradağları silsilesinde yer alan Kömürköy (2.493 m) ve Kızyurdu (2.433 m) dağlardır. Azerbaycan'ın en uzun ırmağı 1.364 km Hazar Denizi'ne dökülen Kura Nehri'dir. Aras Nehri ise 1.072 km'dir. En büyük doğal gölü 67,0 km2 ile Sarısu Gölü'dür. En büyük yapay gölü 605,0 km2 ile Mingeçevir Baraj Gölü'dür.

Çevresinin dağlar ve yüksek tepelerle çevrili olmasına rağmen Azerbaycan'ın büyük bir kısmı ovadır ve topraklarının en verimli yerleri arasında Kura ve Aras ırmaklarının karıştığı deltadır.

Azerbaycanda ılıman bir iklim vardır ancak Hazar Denizinden içeriye doğru, yüksek dağlarda ve diğer yüksek kesimlerde sert bir iklimle karşı karşıya kalınır. Yüksek kesimlerde kışlar uzun, soğuk ve kar yağışlı, yazlar ise serin geçer. Ovalarda ise kışlar serin ve yağmurlu ve kimileyin karlı, yazlar sıcak ve kurak geçer.

Azerbaycan ülkesi ovalarda genellikle bozkırdır, %25 ise bir kısmı dağlarda olmak üzere ormanlarlarla kaplıdır. Kuzey ve güney kesimlerinde dağların 2000 metre yüksekliğine kadar ormanlar görülür. Azerbaycan'ın doğal hayatında çoğunlukla bulunan hayvanlar, kızıl geyik, alageyik, karaca, dağ keçisi, karapaça, bizon, yaban domuzu, pars, Avrasya vaşağı, yaban kedisi, boz ayı, kurt, kızıl tilki, dağ faresi, sincap, Kafkas köstebeği Kafkas sivriburunlu faresi.

Azerbaycan iklimi dünyadaki 11 iklim çeşidinden 9'una sahiptir. Yıllık ortalama sıcaklığı 10 °C'ın üzerindedir.

Biyoçeşitlilik

Azerbaycan'da hayvan yaşamının zenginliği ve çeşitliliği ile ilgili ilk raporlar, doğu gezginlerinin seyahat notlarında bulunabilmektedir. Mimari anıtlar, antik kaya ve taşlar üzerindeki hayvan görüntüsü oymaları günümüzde kadar hayatta kalmıştır. Ülkedeki hayvanlar alemiyle ilgili ilk bilgiler ise 17. yüzyılda, doğa bilimcileri tarafından yapılan ziyaretler sırasında toplanmıştır.

Azerbaycan sınırları içinde yaşayan 106 çeşit memeli, 97 çeşit balık, 10 amfibik tür ve 52 çeşit sürüngen tespit edilmiştir. Ülkenin millî hayvanı olan Karabağ atı, bir dağ-bozkır yarış atıdır ve endemiktir; iyi huylu, hızlı ve zariftir. Günümüzde, türü tehlike altında olan hayvanlardandır.

Azerbaycan'da bitki örtüsü içinde 4.500'den fazla yüksek boylu bitkiler bulunur. Bitki örtüsü diğer Güney Kafkasya ülkelerinden farklıdır ve Kafkasya'da yetişen tüm türlerin yaklaşık yüzde 67'si Azerbaycan'da bulunabilir.

Siyaset

Azerbaycan siyasi sisteminin yapısal oluşumu, yeni Anayasanın 12 Kasım 1995 tarihinde kabul edilmesiyle tamamlanmıştır. Anayasanın 23. maddesine göre Azerbaycan Cumhuriyeti devlet sembolleri bayrak, arma ve millî marştır. Azerbaycan'daki devlet gücü sadece iç meselelerle ilgili yasa ile sınırlıdır, ancak uluslararası meseleler için ayrıca uluslararası anlaşma hükümleri ile sınırlıdır.

İcra, Yasama ve Yargı bölümlerinden oluşan Anayasa başkanlık cumhuriyeti olduğunu belirtiyor. Yasama yetkisi, Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti'ndeki tek meclisli Millî Meclis ve Yüksek Millî Meclis tarafından tutulur. Millî Meclis olarak adlandırılan Azerbaycan Parlamentosu, 125 milletvekilinden oluşmakta ve seçilen her üye için 5 yıl olmak üzere, çoğunluk oylaması sistemine göre seçilmektedir. Seçimler her beş yılda bir Kasım ayının ilk Pazar günü yapılır. Parlamento hükûmetin oluşumundan sorumlu değildir, ancak Anayasa, Millî Meclis, Bakanlar Kurulunun onayını ve hâlihazırda Parlamentonun neredeyse 125 sandalyesinin tamamına sahip olan iktidar hükûmeti Yeni Azerbaycan Partisi'ne sadık bağımsızlar olmasının önemli şartlarındandır. 2010 Parlamento seçimleri sırasında muhalefet partileri, Müsavat ve Azerbaycan Halk Cephesi Partisi tek bir sandalye bile kazanamadı. Avrupalı gözlemciler, seçim sürecine ve seçim gününde sayısız usulsüzlük bulmuştur.

Yürütme yetkisi, yedi yıllığına doğrudan seçimle seçilen Başkan ve Başbakan tarafından yerine getirilir. Başkan, hem Cumhurbaşkanı hem de Millî Meclis'e karşı sorumlu olan bir yürütme organı olan Bakanlar Kurulunu kurmaya yetkilidir. Azerbaycan Bakanı öncelikle başbakan, milletvekilleri ve bakanlardan oluşur. Cumhurbaşkanı Millî Meclisi feshetme hakkına sahip değildir, ancak kararlarını veto etme hakkına sahiptir. Cumhurbaşkanlığı vetosunu geçersiz kılmak için parlamentonun çoğunluğu 95 oy almalıdır. Yargı yetkisi Anayasa Mahkemesi, Yüksek Mahkeme ve Ekonomik Mahkemeye verilmiştir. Başkan bu mahkemelerde hâkimleri aday gösterir. Avrupa Adalet Verimliliği Komisyonu raporu, yeni hakimlerin en iyi uygulama olarak seçilmesiyle ilgili Azerbaycan adalet modeline atıfta bulunmakta ve yeni bir demokraside yargının bağımsızlığını ve kalitesini sağlamaya yönelik belirli özellikleri ve gelişim yolunu yansıtmaktadır.

Azerbaycan'ın yönetim sistemi nominal olarak iki aşamalı olarak adlandırılabilir. Hükûmetin üst veya en üst kademeleri, Başkan tarafından yürütülür. Başkan, Bakanlar Kurulunu ve diğer üst düzey yetkilileri atama hakkına sahiptir. Yerel Yürütme Otoritesi yalnızca Yürütme Yetkisinin devamıdır. Azerbaycan'daki yerel devlet idaresinin yasal statüsü, 16 Haziran 1999'da kabul edilen Yerel Yürütme Yetkisi Hükümü (Yerli Icra Hakimiyati) tarafından belirlenmektedir. Haziran 2012'de Başkan, Yerel Yürütme Makamlarına ek yetkiler veren ve güçlendirilen yeni Yönetmeliği onaylamıştır. Azerbaycan'ın yerel işlerindeki baskın konumları Azerbaycan Cumhuriyeti Anayasası'nın 9. Bölümü, belediyelerin yasal statüsü, yerel öz yönetim organlarının türleri, temel yetkileri ve diğer resmi kurumlarla olan ilişkiler gibi yerel özyönetim ile ilgili önemli konuları ele almaktadır. Diğer nominal yönetişim kademesi belediyelerdir (Bələdiyə) ve belediye üyeleri her beş yılda bir Belediye seçimlerinde genel oyla seçilir. Hâlen ülke genelinde 1.607 belediye bulunmaktadır. Yerel yönetim alanında ilk kabul edilen Belediye Seçimleri Kanunu ve Belediyelerin Statüsü Kanunu 2 Temmuz 1999 tarihinde olmuştur. Belediye Servisi Kanunu, belediye çalışanlarının faaliyetlerini, haklarını, görevlerini, çalışma koşullarını ve sosyal yardımlarını düzenler ve yürütme aygıtının yapısını ve belediye hizmetinin organizasyonunu ana hatlarıyla belirtir. Belediyelerin Statüsü Kanunu, belediye organlarının rolünü ve yapısını düzenlemekte ve devletin yasal ve mali özerklik garantilerini özetlemektedir. Kanun, sosyal koruma, sosyal ve ekonomik kalkınma ve yerel çevre ile ilgili belediye programlarının kabulü ve yürütülmesine özel önem vermektedir. Azerbaycan, Avrupa Konseyi üye ülkeleri arasında büyükşehir belediyesi olmayan tek ülkedir.

Güvenlik Konseyi, başkanlık altındaki müzakere organıdır ve bunu Anayasaya göre düzenler. 10 Nisan 1997 tarihinde kurulmuştur. İdari bölüm, başkanlık ofisinin bir parçası değildir, ancak hem başkanın hem de ofisinin mali, teknik ve maddi faaliyetlerini yönetir.

Azerbaycan bağımsızlığını kazanmasından bu yana birçok seçim yapmış olmasına ve demokrasinin resmi kurumlarının çoğuna sahip olmasına rağmen, Freedom House tarafından "kısmen özgür" olarak sınıflandırılmaktadır. Son yıllarda çok sayıda Azerbaycanlı gazeteci, blogcu, avukat ve insan hakları aktivisti Başkan Aliyev ve hükûmet yetkililerine yönelik eleştirileri nedeniyle toplanılarak ve hapse atılmıştır. Avrupa Parlamentosu tarafından Eylül 2015'te kabul edilen bir kararda Azerbaycan'ın "son on yılda tüm Avrasya'da demokratik yönetişimde en büyük düşüş yaşadığı" yönünde açıklamalar yapmış ve bundan sonra 17 Mart 2016'da Azerbaycan Cumhurbaşkanı, bazı STK'lar tarafından siyasi mahkûm olarak kabul edilen bir düzineden fazla kişiyi affedecek bir kararname imzaladı.

Bu karar, ABD Dışişleri Bakanlığı tarafından olumlu bir adım olarak kabul edildi. 16 Mart 2017 tarihinde, siyasi mahkûm olarak kabul edilen başka kişilerin serbest bırakılmasına neden olan başka bir af kararı imzalandı.

Azerbaycan, Havyar diplomasisi olarak adlandırılan bir uygulama olan yabancı yetkililere ve diplomatlara yurtdışındaki nedenlerini desteklemek ve ülkedeki seçimlerini meşrulaştırmak için sert bir şekilde eleştirildi. Ancak, 6 Mart 2017 tarihinde, ESISC (Avrupa Stratejik İstihbarat ve Güvenlik Merkezi) tarafından yayınlanan raporda insan hakları STK'larına ve Azerbaycan'daki insan hakları ihlallerini ve yolsuzluğu eleştiren araştırma kuruluşlarına saldırdı. ESISC bu raporda, ESI tarafından hazırlanan "Havyar Diplomasisi" raporunun Azerbaycan'a karşı siyasi bir savaşa girecek ve Avrupa Başbakanlarından oluşan ağın iftira temelinde bir şüphe ortamı yaratmayı amaçladığını ileri sürdü. Freedom Files Analytical Center "Rapor otoriter propagandanın en kötü geleneklerinde yazılmıştır" fikrini öne sürmüştür.

Dış ilişkiler

Kısa ömürlü Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti, altı ülke ile diplomatik ilişkiler kurmayı başardı ve Almanya ile Finlandiya'ya diplomatik temsilciler gönderdi. Sovyetler Birliği'nin çökmesinden sonra kurulan Azerbaycan Cumhuriyeti'nin uluslararası platformda tanınması ise yaklaşık bir yılı buldu. Azerbaycan'ı 6 Kasım 1996 tarihinde tanıyan Bahreyn, ülkeyi tanıyan en son ülke oldu. Misyonların karşılıklı değişimi de dahil olmak üzere tam diplomatik ilişkiler, ilk kez Türkiye, Pakistan, Amerika Birleşik Devletleri, İran ve İsrail ile kuruldu. Azerbaycan, Türkiye ilişkilerinin önemini özellikle vurguladı. İki devlet, birbiri arasındaki ilişkiler için "İki Devlet, Tek Millet" (İki dövlət, tək millət) ibaresini kullanmaktadır.

Azerbaycan, bugüne kadar 158 ülke ile diplomatik ilişkiler kurmuştur ve 38 uluslararası örgüte üyedir. Bu örgütlerden Dünya Ticaret Örgütü'nde gözlemci statüsüne sahiptir. 9 Mayıs 2006 tarihinde Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından İnsan Hakları Konseyi üyeliğine seçilmiştir. Görev süresi ise 19 Haziran 2006'da başlamıştır.

Azerbaycan'ın dış siyasetinin öncelikleri şunlardır: Her şeyden önce toprak bütünlüğünün korunması; Dağlık Karabağ ve çevresinde işgal altında olan yedi bölgenin işgal edilmesi sorunlarının ortadan kaldırılması; Avrupa ve Avrupa-Atlantik yapısına uyum; uluslararası güvenliğe katkı; uluslararası örgütlerle iş birliği; bölgesel iş birliği ve ikili ilişkiler; savunmanın güçlendirilmesi; iç siyaset sayesinde güvenliğin teşviki; demokrasinin güçlendirilmesi; ahlaki değerlerin bilimsel, eğitimsel ve kültürel politikalarla korunması; etnik ve dini hoşgörünün korunması; ekonomik ve sosyal kalkınma; iç güvenliği ve sınır güvenliğini artırmak; göç, enerji ve ulaşım güvenliği politikası.

2007 yılının sonlarında Azerbaycan Hükûmeti, Ermeni işgali altındaki Dağlık Karabağ toprakları üzerinde uzun zamandır devam eden anlaşmazlığın çözülmemesi halinde yeni bir savaşın körükleneceğinin neredeyse kesin olduğunu belirtti. Hükûmet, askeri bütçesini artırma sürecindedir. Ayrıca, Azerbaycan ve Türkiye arasında Gürcistan üzerinden geçmesi planlanan tren yolu ulaşım projesinin gerçekleşmesinin Ermenistan'ı işgal ettiği Dağlık Karabağ'dan çekilmeye zorlayacağını düşünen Ermeni diasporası, Avrupa Birliği ve ABD'deki lobiler bu projenin karşısında olduklarını açıkça dile getirmektedirler.

Azerbaycan, terörle mücadele için kurulan uluslararası koalisyonların etkin bir üyesidir; Kosova, Afganistan ve Irak'ta barışı koruma çabalarına katkıda bulunmaktadır. NATO'nun Barış İçin Ortaklık programına da üyedir. Aynı zamanda Avrupa Birliği ile de iyi ilişkiler içindedir ve bir gün birliğe üye olmak için başvurabilir.

İdari bölgeler

Azerbaycan 14 ekonomik bölgeye ayrılmıştır; 66 rayonlar ve 12'si cumhuriyetin doğrudan yetkisi altında olan 77 şehir. Azerbaycan, Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti'ni içerir. Azerbaycan Cumhurbaşkanı bu birliklerin valilerini atarken, Nahçivan hükûmeti Nahçivan Özerk Cumhuriyeti parlamentosu tarafından seçilir ve onaylanır.

Abşeron-Hızı Ekonomik Bölgesi
 Abşeron (Abşeron)
 Hızı (Xızı)
 Sumgayıt (Sumqayıt)
Bakü Ekonomik Bölgesi
 Bakü (Bakı)
Dağlık Şirvan Ekonomik Bölgesi
 Ağsu (Ağsu)
 Kobustan (Qobustan)
 İsmayıllı (İsmayıllı)
 Şamahı (Şamaxı)
Doğu Zengezur Ekonomik Bölgesi
 Cebrail (Cəbrayıl)
 Kelbecer (Kəlbəcər)
 Kubatlı (Qubadlı)
 Laçın (Laçın)
 Zengilan (Zəngilan)
Gence-Daşkesen Ekonomik Bölgesi
 Daşkesen (Daşkəsən)
 Gence (Gəncə)
 Göygöl (Göygöl)
 Goranboy (Goranboy)
 Naftalan (Naftalan)
 Samuh (Samux)
Karabağ Ekonomik Bölgesi
 Ağdam (Ağdam)
 Ağcabedi (Ağcabədi)
 Berde (Bərdə)
 Füzuli (Füzuli)
 Hankendi (Xankəndi)
 Hocalı (Xocalı)
 Hocavend (Xocavənd)
 Şuşa (Şuşa)
 Şuşa (Şuşa)
 Terter (Tərtər)

Kazah-Tovuz Ekonomik Bölgesi
 Ağstafa (Ağstafa)
 Gedebey (Gədəbəy)
 Kazah (Qazax)
 Semkir (Şəmkir)
 Tovuz (Tovuz)
Kuba-Haçmaz Ekonomik Bölgesi
 Kuba (Quba)
 Kusar (Qusar)
 Haçmaz (Xaçmaz)
 Şabran (Şabran)
 Siyezen (Siyəzən)
Kelbecer-Laçın Ekonomik Bölgesi
 Kubadlı (Qubadlı)
 Kelbecer (Kəlbəcər)
 Laçın (Laçın)
 Zengilan (Zəngilan)
Lenkeran-Astara Ekonomik Bölgesi
 Astara (Astara)
 Celilabad (Cəlilabad)
 Lenkeran (Lənkəran)
 Lenkeran (Lənkəran)
 Lerik (Lerik)
 Masallı (Masallı)
 Yardımlı (Yardımlı)
Merkezî Aran Ekonomik Bölgesi
 Ağdaş (Ağdaş)
 Göyçay (Göyçay)
 Hacıkabul (Hacıqabul)
 İmişli (İmişli)
 Kürdemir (Kürdəmir)
 Mingeçevir (Mingəçevir)
 Ucar (Ucar)
 Yevlakh (Yevlax)
 Zerdab (Zərdab)

Mil Muğan Ekonomik Bölgesi
 Beylegan (Beyləqan)
 İmişli (İmişli)
 Saatlı (Saatlı)
 Sabirabad (Sabirabad)
Nahçıvan Ekonomik Bölgesi
 Babek (Babək)
 Culfa (Culfa)
 Kengerli (Kəngərli)
 Nahçıvan (Naxçıvan)
 Ordubad (Ordubad)
 Sederek (Sədərək)
 Şahbuz (Şahbuz)
 Şerur (Şərur)
Şeki-Zakatala Ekonomik Bölgesi
 Balaken (Balakən)
 Kabala (Qəbələ)
 Kah (Qax)
 Oğuz (Oğuz)
 Şeki (Şəki)
 Şeki (Şəki)
 Zakatala (Zaqatala)
Şirvan-Salyan Ekonomik Bölgesi
 Bilesuvar (Biləsuvar)
 Hacıkabul (Hacıqabul)
 Neftçala (Neftçala)
 Salyan (Salyan)
 Şirvan (Şirvan)

Not: Merkezî yönetime doğrudan bağlı şehirler italik yazı tipi ile belirtilmiştir.

Büyük şehirler
2019 nüfus sayımına göre Azerbaycanın en büyük idari birimi 2,277,500 kişi ile Bakü, en küçük idari birimi ise 16,400 kişi ile Hızı olmuştur.

Ordu

Modern Azerbaycan ordusunun temeli, 26 Haziran 1918'de kurulan Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti Ulusal Ordusu'na kadar dayanır. Ülke, Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla bağımsızlığını kazanınca, 9 Ekim 1991 tarihinde Silahlı Kuvvetler Kanunu'na göre, Azerbaycan Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetleri oluşturuldu. Günümüzde ülkede her yıl 26 Haziran, Silahlı Kuvvetler Günü olarak kutlanmaktadır. 2002 itibarıyla, Azerbaycan silahlı kuvvetlerinde 95.000 etkin çalışan personel vardır. Yarı askeri birliklerin sayısı ise 17.000'i bulmaktadır. Silahlı kuvvetlerin üç şubesi vardır: Kara Kuvvetleri, Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetleri.

Silahlı kuvvetler, gerektiğinde devlet savunmasına dahil edilebilir ve çeşitli askeri alt grupları kucaklar. Azerbaycan Millî Muhafızlığı, Sınır muhafızları komutanlığı ve İç kuvvetler başka bir paramiliter güçtür. Bu kurum, yarı bağımsızdır ve cumhurbaşkanı emrindeki bir ajans olarak etkinlik göstermektedir.

Azerbaycan, Avrupa Konvansiyonel Silahlı Kuvvetler Antlaşması'na bağlıdır ve tüm önemli uluslararası silah anlaşmaları imzalamıştır. Barış İçin Ortaklık ile Bireysel Ortaklık Eylem Planı kapsamında Türkiye'nin girişimleri ile NATO ile iş birliği yapmaktadır. Irak'a 151, Afganistan'a 184 barış kuvveti konuşlandırmıştır.

Ülkenin 2011 yılındaki askeri harcamaları $4,46 milyardır. Savunma sanayisi, küçük silahlar, küçük topçu sistemleri, tanklar, havacılık bombaları, pilotsuz araçlar ve çeşitli askeri araçlar üretmektedir.

Ekonomi

1991 yılında bağımsızlığını kazandıktan sonra Azerbaycan, Uluslararası Para Fonu, Dünya Bankası, Avrupa İmar ve Kalkınma Bankası, İslam Kalkınma Bankası ve Asya Kalkınma Bankası'na üye oldu. Azerbaycan'ın bankacılık sistemi Azerbaycan Merkez Bankası, ticari bankalar ve bankacılık dışı kredi kuruluşlarından oluşmaktadır. Ulusal Bankası, SSCB'nin eski Devlet Tasarruf Bankası'na bağlı olan Azerbaycan Devlet Tasarruf Bankası'na dayanarak 1992 yılında kuruldu. Merkez Bankası, Azerbaycan'ın merkez bankası olarak hizmet vermekte, ulusal para birimini, Azerbaycan manatını ihraç etme ve tüm ticari bankaları denetleme yetkisine sahiptir. İki büyük ticari banka UniBank ve Dr. Cahangir Hacıyev tarafından yönetilen devlete ait Uluslararası Azerbaycan Bankası'dır.

Harcama ve talep büyümesinin etkisiyle 2007 yılının ilk çeyreğinde enflasyon oranı %16,6'ya yükselmiştir. Nominal gelirler ve aylık ücretler bu rakama göre sırasıyla %29 ve %25 artmış, ancak petrol dışı sektördeki fiyat artışları enflasyonu teşvik etmiştir. Azerbaycan, enflasyona neden olan ve enerji dışı ihracatı daha pahalı hale getiren hızla büyüyen enerji sektörü nedeniyle sözde "Hollanda hastalığı" nın bazı işaretlerini gösteriyor.

2000'li yılların başında kronik yüksek enflasyon kontrol altına alındı. Bu, 1 Ocak 2006'da ekonomik reformları güçlendirmek ve istikrarsız bir ekonominin kalıntılarını silmek için yeni bir para birimi olan yeni Azerbaycan manatının piyasaya sürülmesine yol açtı.

Azerbaycan, 2010-2011 Küresel Rekabet Raporu'nda 57. sırada, diğer Bağımsız Devletler Topluluğu ülkelerinin üzerinde yer almaktadır. 2012 itibarıyla Azerbaycan'ın GSYİH'sı 1995 seviyesinden 20 kat artmıştı. Dünya Bankası 2019 İş Yapma Raporu raporuna göre, Azerbaycan, iş yapma kolaylığı açısından 57'den 25'e yükseldi. İnşaat ruhsatı almak için zaman ve maliyet önemli ölçüde azaldı (80 gün zaman ve 12.563 AZN maliyet) gibi daha kolay hale geldi, elektrik şebekesini bağlama süreci ve kredi basitleştirildi.

Enerji

Azerbaycan'ın üçte ikisi petrol ve doğal gaz bakımından zengindir. Azerbaycan petrol endüstrisinin tarihi eski döneme kadar uzanmaktadır. Arap tarihçi ve gezgin Ahmed el-Belâzürî, Abşeron yarımadasının ekonomisini antik çağda tartışmış ve özellikle petrolünden bahsetmiştir. Azerbaycan'da birçok boru hattı mevcuttur.

Küçük Kafkasya bölgesi, ülkenin altın, gümüş, demir, bakır, titanyum, krom, manganez, kobalt, molibden, karmaşık cevher ve antimonun çoğunu oluşturur. Eylül 1994'te Azerbaycan Cumhuriyeti Devlet Petrol Şirketi (SOCAR) ile aralarında Amoco, BP, ExxonMobil, Lukoil ve Equinor olmak üzere 13 petrol şirketi arasında 30 yıllık bir sözleşme imzalandı. Batılı petrol şirketleri Sovyet sömürüsünün dokunmasız derin su petrol sahalarına dokunabildiklerinden, Azerbaycan petrol arama ve geliştirme için dünyanın en önemli noktalarından biri olarak kabul ediliyor. Bu arada Azerbaycan Devlet Petrol Fonu makroekonomik istikrarı, petrol gelirlerinin yönetiminde şeffaflığı ve gelecek nesiller için kaynakların korunmasını sağlamak için bütçe dışı bir fon olarak kuruldu.

SOCAR'ın bir yan şirketi olan Azeriqaz, 2021 yılına kadar ülkenin tam gazlaştırılmasını sağlamayı amaçlamaktadır. Azerbaycan, doğu-batı ve kuzey-güney enerji ulaşım koridorlarının sponsorlarından biridir. Hazar bölgesini Türkiye'ye bağlayacak Bakü-Tiflis-Kars demiryolu hattının Temmuz 2017'de tamamlanması bekleniyor. Trans-Anadolu Doğal Gaz Boru Hattı (TANAP) ve Trans-Adriyatik Boru Hattı (TAP) Azerbaycan Şahdeniz'den doğal Türkiye'ye doğal gaz, Avrupa'ya ise gaz temin edecektir.

Ayrıca, 14 Eylül 2017'de SOCAR ve ortak girişimler (BP, Chevron, INPEX, Equinor, ExxonMobil, TP, ITOCHU ve ONGC Videsh) tarafından imzalanan PSA'ya göre Azerbaycan, ACG'nin geliştirilmesi konusundaki anlaşmayı 2050'ye kadar uzattı.

Tarım

Azerbaycan bölgedeki en büyük tarım havzasına sahiptir. Azerbaycan'ın yaklaşık yüzde 54,9'u tarım arazisidir. 2007 yılı başında 4.755.100 hektarlık tarım alanı kullanılmıştır. Aynı yıl toplam ahşap kaynakları 136 milyon m³'tü. Azerbaycan'ın tarımsal bilimsel araştırma enstitüleri çayırlar ve meralar, bahçecilik ve subtropikal ürünler, yeşil sebzeler, bağcılık ve şarapçılık, pamuk yetiştirme ve tıbbi bitkiler üzerine odaklanmıştır. Bazı bölgelerde tahıl, patates, şeker pancarı, pamuk ve tütün yetiştirmek kârlıdır. Hayvancılık, süt ürünleri, şarap ve alkollü içkiler de önemli çiftlik ürünleridir. Hazar balıkçılık endüstrisi, mersin balığı ve morina balığının azalan stoklarına odaklanmaktadır. En son verilere göre Azerbaycan'da 1,5 milyon sığır, 5 milyon koyun, 30 milyon kümes hayvanı bulunmaktadır. Arıcılık gelişmiştir. 2002'de Azerbaycan deniz ticaretinin 54 gemisi olmuştur.

Daha önce yurt dışından ithal edilen bazı ürünler yerel olarak üretilmeye başlandı. Bunlar arasında Coca-Cola tarafından Coca-Cola Bottlers LTD., Baki-Kastel tarafından bira, Nehir tarafından parke ve EUPEC Pipe Coating Azerbaijan tarafından petrol boruları bulunmaktadır.

Turizm

Turizm Azerbaycan ekonomisinin önemli bir parçasıdır. Ülke 1980'lerde tanınmış bir turistik yerdi. Ancak, Sovyetler Birliği'nin çöküşü ve 1990'larda Dağlık Karabağ Savaşı, turizm endüstrisine ve Azerbaycan'ın turistik yer imajına zarar verdi.

2000'li yıllar sonrası turizm endüstrisi toparlanmaya başlamıştır ve ülke o zamandan beri turist ziyaretleri ve geceleme sayısında yüksek oranda büyüme yaşamıştır. Son yıllarda Azerbaycan din, spa ve sağlık turizmi için de popüler bir yer haline gelmiştir. Kış aylarında, Şahdağ Dağ Tesisi en son teknolojiyle donatılmış kayak olanakları sunmaktadır.

Azerbaycan hükûmeti Azerbaycan'ın gelişmesini elit bir turizm merkezi olarak öncelikli hale getirdi. Azerbaycan ekonomisine turizmin en büyük olmasa da büyük bir katkıda bulunması ulusal bir stratejidir. Bu faaliyetler Azerbaycan Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından düzenlenmektedir. Bu ülkeye vizesiz seyahat hakkı olan 63 ülke var.
10 Aralık 2020'de Türkiye ile imzalanan protokol ile iki devlet karşılıklı olarak 1 Nisan 2021 tarihinden itibaren sadece kimlik ile seyahat etmeye başladılar.
E-vize ise vize alınması gereken ülkelerin yabancılarının Azerbaycan Cumhuriyeti'ne ziyareti için kullanılan çevrimiçi sistemdir.

Dünya Ekonomik Forumu'nun 2015 Seyahat ve Turizm Rekabet Raporu'na göre Azerbaycan 84. sırada yer alıyor.

Dünya Seyahat ve Turizm Konseyi'nin raporuna göre, 2010-2016 yılları arasında ziyaretçi ithalatında en güçlü artışı gösteren Azerbaycan ilk on ülke arasında yer aldı. Buna ek olarak, yüzde 46.1 oranla Azerbaycan en hızlı gelişmekte olan ülkeler arasında ilk sırada yer aldı.

Ulaşım

Azerbaycan'ın önemli uluslararası trafik yollarının kavşağında bulunması, İpek Yolu ve Güney-Kuzey koridoru üzerinde yer alması ülke ekonomisi için ulaşım sektörünün stratejik önemini artırmaktadır. Ülkedeki ulaşım sektörü, yollar, demiryolları, hava ve deniz taşımacılığını içerir.

Azerbaycan hammadde taşımacılığında da önemli bir ekonomik merkezdir. Mayıs 2006'da faaliyete başlayan 1.774 kilometre uzunluğundaki Bakü-Tiflis-Ceyhan Petrol Boru Hattı (BTC), Azerbaycan, Gürcistan ve Türkiye topraklarından geçmektedir. BTC, yılda 50 milyon ton kadar ham petrol taşımak için tasarlanmıştır ve Hazar Denizi'ndeki petrolü küresel pazara aktarmaktadır. Ayrıca 2006 yılı sonunda faaliyete başlayan, Azerbaycan, Gürcistan ve Türkiye topraklarından geçen Güney Kafkasya Boru Hattı ise Şahdeniz doğal gazını Avrupa pazarına ek gaz olarak sunmaktadır.

Yapımı devam eden Bakü-Tiflis-Kars demiryolu, Türkiye'nin İstanbul Boğazı'ndaki Marmaray projesini de hayata geçirilmesiyle birlikte Avrupa demiryollarını Kazakistan ve Çin demiryolları bağlantıları ile Asya demiryollarına bağlayacaktır.

Bilim ve teknoloji

21. yüzyılda yeni bir petrol ve gaz patlaması Azerbaycan'ın bilim ve teknoloji sektörlerindeki durumu iyileştirmeye yardımcı oldu ve hükûmet modernleşme ve yeniliği hedefleyen bir kampanya başlattı. Hükûmet, bilgi teknolojisi ve iletişim endüstrisinden elde edilen kârın büyüyeceğini ve petrol üretiminden elde edilecek karla karşılaştırılabilir olacağını tahmin ediyor.

Azerbaycan, 2007-2008 mali krizinden etkilenmeyen büyük ve istikrarlı bir şekilde büyüyen bir İnternet sektörüne sahiptir; hızlı büyümenin en az beş yıl daha süreceği tahmin edilmektedir.

Ülke ayrıca telekom sektörünü geliştirmede de ilerleme kaydetmektedir. İletişim ve Bilgi Teknolojileri Bakanlığı (MCIT), hem politika yapıcı hem de düzenleyicidir. Genel ankesörlü telefonlar telefon santralinden veya bazı mağaza ve büfelerden token satın alınarak yerel aramalar için kullanılabilir. Belirteçler süresiz çağrı yapılmasına izin verir. 2009 yılı itibarıyla 1.397.000 ana telefon hattı ve 1.485.000 internet kullanıcısı bulunmaktadır. Dört GSM sağlayıcısı: Azercell, Bakcell, Nar Mobile, Naxtel mobil şebeke operatörleri ve bir CDMA vardır.

21. yüzyılda Elçin Halilov ve diğer temel çalışmalarından esinlenilen önde gelen Azerbaycan jeodinamiği ve jeotektonik bilim insanı, şimdi Cumhuriyetçi Sismik Hizmetin büyük kısmını oluşturan yüzlerce deprem tahmin istasyonu ve depreme dayanıklı binalar tasarlamıştır.

Azerbaycan Milli Havacılık ve Uzay Ajansı, ilk uydu AzerSat 1'i 7 Şubat 2013'te Fransız Guyanası'ndaki Guyana Uzay Merkezi'nden 46° Doğu yönü pozisyonlarında yörüngeye başlatıldı. Uydu Avrupa, Asya ve Afrika'nın önemli bir bölümünü kapsıyor, TV ve radyo yayınlarının yanı sıra internet'in yayınına da hizmet ediyor. Bir uydunun yörüngeye fırlatılması, Azerbaycan'ın gelecekte kendi uzay endüstrisi ile ulus olma hedefini gerçekleştirme yolunda hayata geçirdiği ilk adımdır ve gelecekte daha fazla projeyi başarıyla uygulayabileceğinin göstericisidir.

Demografi

Ocak 2019 itibarıyla Azerbaycan'ın toplam 9.981.457 olan nüfusunun %52,8'i kentsel, %47,2'si kırsaldır. Toplam nüfusun %50,1'i kadındır. Aynı yıldaki cinsiyet oranı kadın başına 0,99 erkek olmuştur.

2011 nüfus artış hızı dünya genelinde %1,09 iken, Azerbaycan'da %0,85 olmuştur. Nüfus artışını kısıtlayan önemli bir faktör yüksek bir göç düzeyidir. 2011'de burada -1.14/1.000 kişilik bir göç istatiği görülmüştür.

Azerbaycan diasporası 42 ülkede bulunur ve Alman kültür toplumu "Karelhaus", Slav Kültür Merkezi, Azerbaycan-İsrail Topluluğu, Kürt Kültür Merkezi, Uluslararası Talış Derneği, Lezgi Ulusal Merkezi, Azerbaycan-Tatar topluluğu, Kırım Tatarları topluluğu da dahil olmak üzere Azerbaycan içinde etnik azınlıklar için birçok merkez bulunmaktadır.

Etnik azınlıklar
2009 nüfus sayımına göre, ülkenin nüfusunun %91,60 Azerbaycanlılar, %2,02 Lezgiler, %1,35 Ermeni (hemen hemen tüm Ermeniler ayrılıkçı Dağlık Karabağ bölgesinde yaşıyor), %1,34 Rus, %1,26 Talış, %0,56 Avar, %0,43 Türk, %0,29 Tatar, %0,28 Tat, %0,24 Ukraynalı, %0,14 Sahurlar, %0,11 Gürcü, %0,10 Yahudi, %0,07 Kürt ve %0,21'ini diğer azınlıklar oluşturmaktadır.

Kentleşme

Azerbaycan'da toplam olarak 77 şehir, 64 daha küçük rayon düzeyi şehirler ve bir özel statülü şehir bulunmaktadır. Bunları 257 şehir tipi yerleşim ve 4620 adet köy tarafından takip edilmektedir.

Dil

Azerbaycan'ın resmi dili Azerice olup nüfusun %92'sinin ana dilidir. Azerice Türk dil ailesi'nin Oğuz grubu içerisindedir ve Türkçe, Kaşkayca ve Türkmence ile yakından ilgilidir. Buna karşın Türk Dil Devrimi gibi bir devrim Azerbaycan'da yaşanmadığı için Türkçeye oranla daha fazla Arapça-Farsça sözcük içermektedir. Türkiye Türkçesi ile olan yakınlığı kökensel açıdan etkinliği en fazla olan etken olsa da tarih çizelgesinde Fars ve Doğu dilleri ile olan teması hep yüksek düzeyde olmuştur. Ancak tüm bunlara rağmen halkın konuştuğu dil Balkanlardan Hazar Denizi'ne (klasik Türk-Osmanlı-Azerbaycan Türkleri yayılım alanı) kadar "anlaşılabilirlik" düzeyinde kalmıştır. Rus işgali ile sonuçlanan 19.yy ile birlikte Rusça tüm Kafkasya'da tanınırlık kazanmış ve bu durum Sovyet döneminde hızlanarak artmıştır. Günümüzde Rusça ikinci dil işlevi görmektedir (nispeten azalmış da olsa). Bununla birlikte Rusça ve İngilizce eğitim ve iletişimde ikinci ya da üçüncü dil olarak önemli rol oynamaktadır. Ülkede anadil olarak konuşulan çok sayıda diğer diller de vardır. Avarca, Buduhça, Gürcüce, Ermenice, Cuhuri, Hınalıkca, Krızca, Lezgice, Rutulca, Talışça, Tatça, Tsahurca, ve Udince diğer etnik gruplar tarafından konuşulmaktadır. Azerbaycan'da dil toplulukların çoğu küçüktür ve konuşanların sayıları azalmaktadır ve bu yüzden bu dillerin çoğu soyu tükenme tehlikesi ile karşı karşıyadır. Ermenice ise hemen hemen tamamıyla ayrılıkçı Dağlık Karabağ bölgesinde konuşulur.

Din

Nüfusun yaklaşık %97'si Müslümandır. Müslümanların %85'i Şii Müslümanlar ve %15'i Sünni Müslümanlardan oluşur ve Azerbaycan Cumhuriyeti dünyanın en yüksek ikinci Şii nüfusu yüzdesine sahiptir. Diğer inançlar ülkenin çeşitli etnik grupları tarafından uygulanmaktadır. Anayasa'nın 48. maddesi uyarınca, Azerbaycan laik bir devlettir ve dini özgürlük sağlamaktadır. 2006-2008 Gallup anketinde Azerbaycan'dan yanıt verenlerin sadece %21'i dinin günlük yaşamlarının önemli bir parçası olduğunu belirtmiştir. Bu Azerbaycan'ı dünyadaki en az dindar Müslüman çoğunluklu ülke yapar.

Ülkenin dini azınlıklarından tahmini 280.000 Hristiyan (%3,1) çoğunlukla Rus ve Gürcü, Doğu ve Ermeni Apostolik'dir (neredeyse tüm Ermeniler ayrılıkçı Dağlık Karabağ bölgesinde yaşamaktadır). 2003 yılında burada 250 Roma Katoliği vardı. 2002 itibarıyla diğer Hristiyan mezhepleri arasında Lüteranlar, Baptistler ve Malakanlar bulunmaktadır. Ayrıca küçük bir Protestan topluluğu da vardır. Azerbaycan ayrıca 2000 yıllık bir geçmişe sahip eski bir Yahudi nüfusa sahiptir; Yahudi örgütleri Azerbaycan'da 12.000 Yahudi'nin kaldığını tahmin ediyor. Yehova'nın Şahitleri topluluklarının yanı sıra diğer dini toplulukların taraftarları da burada vardır. Ülkedeki bazı dini cemaatler gayri resmi olarak dini özgürlüklerden kısıtlanmıştır. ABD Dışişleri Bakanlığı konuyla ilgili bir raporda, bazı Müslüman ve Hristiyan grupların katı üyelerinin tutuklandığından ve birçok katı dindar grubun Devlet Dini Organizasyonlarla Çalışma Komitesine kaydolmakta zorlandığı belirtiliyor.

Eğitim

Azerilerin yüksek bir yüzdesi, özellikle bilimsel ve teknik konularda bir tür yükseköğrenim görmüştür. Sovyet döneminde okuryazarlık ve ortalama eğitim seviyeleri, standart alfabedeki iki değişikliğe rağmen, 1920'lerde Arap alfabesi'nden Latin alfabesi'ne ve 1930'larda Latin alfabesi'nden Kiril alfabesi'e geçilmiştir. 1992 yılında ise Latin alfabesine geri dönüldü.

Sovyet verilerine göre, erkek ve kadınların yüzde 100'ü  1970 yılında okuryazardı. Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı Raporu 2009'a göre Azerbaycan'daki okuma yazma oranı %99,5'tir. Bu oranla, Azerbaycan, Türk ülkeleri arasında en çok okuryazarlık oranına sahip ülkedir.

Bağımsızlıktan bu yana, Azerbaycan Parlamentosu'nun kendisini Sovyetler Birliği'nden ayırmak için kabul ettiği ilk yasalardan biri, Kiril alfabesi'nin yerini almak için değiştirilmiş Latin alfabesi'ni benimsemek olmuştur. Bunun dışında Azerbaycan sistemi çok az yapısal değişikliğe uğramıştır. İlk değişiklikler arasında din eğitiminin yeniden kurulması (Sovyet döneminde yasaklandı) ve Azerbaycan dilinin kullanımını yeniden vurgulayan ve ideolojik içeriği ortadan kaldıran müfredat değişiklikleri yer almıştır. Eğitim kurumları: anaokul, ortaokul, lise ve meslek liseleri dahil olmak üzere binlerce okul içerir. 9. sınıfa kadar eğitim zorunludur.

Azerbaycan'da eğitimin tüm diğer Türk devlet ve topluluklarına göre çok ileri düzeyde olduğu görülür. 1991 istatistiksel verilere göre 4.775 okulda 1.503.000 öğrenci okumaktadır. Bugün okul sayısı 5.000'e, öğrenci sayısı 1.600.000'e ulaşmıştır. Azerbaycan'da 6.500 kültür tesisi, 4.605 kütüphane, 125 müze, 125 müzik okulu, 43 halk tiyatro salonu, 3.680 kültür evi bulunmaktadır.

Bakü-Azerbaycan Devlet Üniversitesi ve bağlı enstitüleri bütün Uygulamalı Matematik ve Ekonomik Sibernetik, Kimya, Jeoloji, Biyoloji, Tarih, Filoloji, İlahiyat, Coğrafya, Gazetecilik, Hukuk, Mekanik ve Matematik, Fizik, Sosyal Bilimler ve Psikoloji, Felsefe, Kütüphane Çalışmaları, Uygulamalı Matematik Bilimsel Araştırma Enstitüsü, Doğu Çalışmaları kollarında eğitim-öğretim yapmaktadır.

Özel ve devlet olmak üzere toplam 49 tane kanuni üniversite mevcuttur ve bu üniversiteler özellikle Türk ve birçok yabancı öğrenciye eğitim vermekte, eski doğu bloğu ülkeler arasında kaliteli eğitim veren ülkeler arasında sayılmaktadır.

Azerbaycan'da 38 devlet ve 11 özel üniversite bulunmaktadır. Bakanlık tarafından yayınlanan raporlar, 2016 yılında 34.224 öğrencinin sınavdan geçtiğini ve bir üniversiteye yerleştiğini bildirdi. Üniversiteler ülkede 11.566 profesör ve 12.616 öğretim üyesi istihdam etmektedir. Azerbaycan kültürü her zaman seküler öğrenmeye büyük saygı duyduğundan, ülke geleneksel olarak eski Sovyetler Birliği Müslüman halkları için bir eğitim merkezi olmuştur. Bu nedenle ve petrol endüstrisinin Azerbaycan ekonomisindeki rolü nedeniyle, Azerbaycanlıların nispeten yüksek bir yüzdesi, özellikle bilimsel ve teknik konularda bir tür yükseköğrenim görmüştür. Birçok meslek enstitüsü, petrol endüstrisi ve diğer birincil endüstriler için teknisyen yetiştirmektedir.

Kültür

Azerbaycan kültürü birçok etkinin sonucu olarak gelişmiştir. Günümüzde, küreselleşmiş tüketim kültürü de dahil olmak üzere Batı etkilerine rağmen ulusal gelenekler ülkede iyi korunmaktadır. Azerbaycan kültürünün ana unsurlarından bazıları şunlardır: müzik, edebiyat, halk oyunları ve sanat, mutfak, mimari, sinematografi ve Nevruz. Aile tatili olan Nevruz, eski İran Zerdüştlük dininde Yeni Yıl geleneksel kutlamalarından türemiştir.

Azerbaycan nüfusu, yukarıda belirtildiği gibi, Azerbaycanlıların yanı sıra ülkenin çeşitli bölgelerinde sıkıca yaşayan diğer milletlerden veya etnik gruplardan oluşmaktadır. Azerbaycan'ın ulusal ve geleneksel kıyafetleri Çuha ve Papak'dır. Ayrıca, ülkede devlet bütçesinden finanse edilen Rusça, Gürcüce, Kürtçe, Lezgice ve Talışça radyo yayınları var. Balaken ve Haçmaz'daki bazı yerel radyo istasyonları Avar ve Tat dillerinde de yayın düzenlemektedir. Bakü'de Rusça, Kürtçe, Lezgice ve Talışça gazeteler yayınlanmaktadır. Ayrıca, Yahudi toplumu haftalık "Sokhnut" Aziz gazetesini yayınlıyor.

Müzik ve halk dansları

Yaklaşık bin yıllık geçmişi olan Azerbaycan müziği ritmik ve farklı melodiler üretmiş, müziğinin konularını Azeri halkının yaşantıları ve karşılaştıkları sosyal olaylarından konu almıştır. Azeri dili çoğunlukla Türkçe, Arapça ve Farsça kökenli sözlerden etkilendiğinden yapılan geleneksel Azeri müziklerde de Kafkas, Orta Asya ve İran ağırlıklı etkiler göze çarpmaktadır.

Geleneksel Azeri müziklerinde çalgı olarak tar, kemençe, ut, bağlama, balaban, zurna, kaval, nağara, garmon, tütek, tef ve davul kullanılmaktadır. Ayrıca davul, garmon (küçük akordeon), tutek (düdük flüt), daf (davullar) ve nagara çalgılarıda melodilerde sıkça kullanılabilen enstrümanlardandır.

Muğam, Meyhana ve Âşık sanatı Azerbaycan'ın birçok müzik geleneği arasındadır. Muğam genellikle şiir ve enstrümantal araları olan bir süittir. Muğam okurken, şarkıcılar duygularını şarkı ve müziğe dönüştürmek zorundadır. Orta Asya ülkelerinin muğam geleneklerinin aksine, Azerbaycan muğamı daha serbest biçimli ve daha az katıdır; genellikle doğaçlama caz alanı ile karşılaştırılır. UNESCO, Azerbaycan muğam geleneğini 7 Kasım 2003 tarihinde Sözlü ve Somut Olmayan İnsanlık Mirasının Başyapıtı ilan etti. Meyhana, genellikle belirli bir konuda doğaçlama yapan birkaç kişi tarafından gerçekleştirilen bir tür geleneksel Azerbaycan halkının eşliksiz şarkısıdır.

Âşık, şiir, hikâye anlatımı, dans, vokal ve enstrümantal müziği Azerbaycan kültürünün bir sembolü olarak duran geleneksel bir performans sanatında birleştirir. Saz Azerbaycan müziğinin ayrılmaz bir parçasıdır. Bu geleneğin kökeni eski Türk halklarının Şamanistik inançlarından kaynaklanmaktadır. Âşıkların şarkıları ortak üslerde yarı doğaçlamadır. Azerbaycan Âşık sanatı 30 Eylül 2009 tarihinde UNESCO tarafından Somut Olmayan Kültürel Miras listesine dahil edilmiştir.

1960'lı yılların ortalarından bu yana, Batı'dan etkilenen Azerbaycan pop müziği, çeşitli şekillerde, Azerbaycan'da popülerlik kazanırken, rock ve hip hop gibi türler yaygın olarak üretildi ve popülerlik kazandı. Azerbaycan pop ve Azerbaycan halk müziği Alim Kasımov, Reşid Behbudov, Vakıf Mustafazade, Müslüm Magomayev, Şövket Alekberova gibi sanatçıların uluslararası popülaritesi ile ortaya çıktı. Azerbaycan, Eurovision Şarkı Yarışması'na hevesli bir katılımcıdır. Azerbaycan 2008 Eurovision Şarkı Yarışması'nda ilk övgüye değer yer tutmuştur. Ülke, 2009 yılında üçüncü, ertesi yıl beşinci oldu. Eldar ve Nigar, Azerbaycan'ın 2012'de Bakü'de yarışmaya ev sahipliği yapma hakkı veren "Running Scared" şarkısıyla 2011 Eurovision Şarkı Yarışması'nda birincilik kazandı.

Düzinelerce Azerbaycan halk dansı vardır. Genelde resmî kutlamalarda sergilenirler ve dansçılar çuha gibi iyi korunmuş ulusal kıyafetler giyerler. Çoğu dansın çok hızlı bir ritmi vardır. Ulusal dans, Azerbaycan ulusunun özelliklerini göstermektedir.

Edebiyat
Bugünkü Azerbaycan topraklarında doğan şair ve filozof Nizami (Gencevî) Orta Çağ yazarları arasında yer alır. Eserleri arasında "Hemşah", "Esrar Hazinesi" "Hüsrev ve Şirin", "Leyla ile Mecnun" yer alır. Azerbaycan'ın erken dönem edebî figürleri arasında yer alan diğer isim de İzzeddin Hasanoğlu'dur. Türkçe ve Farsça gazeller yazmıştır.  Farsça gazellerinde takma isim kullanırken Türkçe gazellerde kendi adını kullanır.

Klasik edebiyat ise 14. yüzyılda Tebriz ve Şirvan'a ait farklı lehçelerde şekillendi. Kadı Buhaneddin, Hakiki ve Habibi bu dönemin şairleri arasındadır. 14. yüzyılın sonunda ise Nesimi'nin edebi çalışmaları öne çıkar. 15. yyın başında da etkin olan şair Türk edebiyat tarihinin en önemli divan şairleri arasında yer alır.  Aynı zamanda Farşca ve Arapça şiirleri de vardır. Divan edebiyatı ve gazel türünün gelişimine katkı sağlayan 2 önemli isim de Fuzuli ve Hatayi'dir. Hayati Şah İsmail'in mahlasıdır.

16. yüzyılda, Dede Korkut hikâyeleri kopyalanmıştır. Bu hikâyeler Oğuz göçebe geleneğine ait sözlü hikâyelerdir ve 12 öyküden oluşurlar. 16. yüzyıl şairi Fuzuli, de bu süreçte Arapça Farça ve Azerice felsefi ve lirik gazeller yazmıştır. Aynı yüzyılda, Azerbaycan edebiyatında ozan geleneği de gelişmiştir. Koşma adıyla billinen spesifik bir tarz da bu dönemde edebiyata girmiş ve Şah İsmail ile oğlu Şah Tahmasb tarafından geliştirilmiştir.

Azerbaycan modern edebiyatı ise Şirvani lehçesine dayanır. Azerice ilk gazete Ekinci 1875'te yayımlanmıştır.

Mimari

Heykel
1940'lı ve 50'li yıllarda Azerbaycan'da heykellerin yaygınlığı artmıştır. Önemli eserler arasında Mirza Fetali Ahundov (Pinhos Sabsay, 1930), Nizami Genceviye (Fuad Abdurrahmanov, 1949), Hükûmet Evi'nin karşısında Lenin'e (Celal Karyağdı, 1954), Hurşidbanu Netəvana (Ömer Eldarov, 1960), Üzeyir Hacıbeyova (Tokay Memmedov, 1960), Mikail Müşfik (Münevver Rızayeva, 1968), Kara Karayev (Fazıl Necefov, 1968) gösterilebilir.

Sinematografi

Şimdiye kadar Azerbaycan'da 3000'den fazla film çekilmiştir. Bunlardan 300 kadarı uzun metraj sinema filmi, 100'den fazlası kısa metraj sinema filmi, 20'den fazlası uzun metraj televizyon sinema filmi, 30'dan çoğu kısa metraj televizyon sinema filmi, 20 kadarı dizi, 10 kadarı uzun metraj müzikal, 100'den fazlası televizyon tiyatro oyunu, 50 kadarı televizyon sinema-tiyatro oyunu, 100 kadarı çizgi film, 20 kadarı televizyon çizgi film, 50 kadarı uzun metraj belgesel, 1100'den çoğu kısa metraj belgesel, 20 kadarı uzun metraj televizyon belgeseli, 600'den fazlası ise kısa metraj televizyon belgeselidir.

Halk sanatları

Mutfak

Edebiyat

Spor

Serbest güreş Azerbaycan'ın millî sporudur. Azerbaycan bu dalda toplam 14 madalya kazanmıştır. Günümüzde Azerbaycan'daki en yaygın sporlar satranç ve futboldur.

Azerbaycan millî futbol takımı uluslararası arenada düşük bir performans sergilemektedir. Bunun başlıca nedenlerinden birisi Azerbaycan merkezli futbol kulüplerinde oynayan yabancı uyruklu futbolcular olarak görülmektedir. 2009 yılının şubat ayında açılan Azerbaycan Futbol Akademisi'nin gençlerin futbola olan ilgisinin artmasında büyük bir adım atılmasının sağlayacağı düşünülmektedir. Azerbaycan merkezli en başarılı futbol kulüpleri Neftçi, Bakı, İnter Bakü, Karabağ ve Hazar Lankaran takımlarıdır. Neftçi 2012 yılında play-off maçlarında Güney Kıbrıs Rum Kesimi'nin APOEL takımını eleyerek 2012-13 UEFA Avrupa Ligi gruplarına kalarak Azerbaycan futbolunda bir ilki gerçekleştirmiştir. Ülke 2012 FIFA 17 Yaş Altı Kadınlar Dünya Kupası'nın düzenlemiştir. Futsal da Azerbaycan'da popüler olan sporlardan birisidir. Azerbaycan millî futsal takımı 2010 yılında Macaristan'da düzenlenen UEFA Futsal Şampiyonasında dördüncü olmuştur. Azerbaycan takımı Araz Nahçıvan UEFA Futsal Kupasının 2009-10 ve 2013-14 sezonlarında bronz madalya kazanmıştır.

Tavlanın Azerbaycan kültüründe önemli bir yeri bulunmaktadır. Tavla, Azeriler arasında çok popüler bir oyundur. Bu oyunun Azerbaycan'da birçok farklı oynanış tarzı vardır. Sovyetler Birliği döneminde olduğu gibi satranç Azerbaycan'da hâlen yaygındır. Teymur Recebov, Şehriyar Memmedyarov, Vladimir Makogonov, Vügar Haşimov, Zeyneb Mehmedyarova ve Garri Kasparov ülkede yetişen dünya çapında tanınmış satranç oyuncularıdır. Azerbaycan birçok uluslararası satranç turnuvasına ev sahipliği yapmış ve 2013 tarihli Avrupa Takım Satrancı Şampiyonası'nda ipi göğüslemiştir.

Dünya çapında üne sahip olan diğer Azeri atletler şunlardır: güreşte Namık Abdullayev, Tuğrul Askerov, Ruşen Bayramov, Şerif Şerifov, Mariya Standik, Ferid Mansurov, atletizmde Hayle İbrahimov, judoda Elnur Memmedli, Mevlüd Miraliyev, karatede Rafael Ağayev, voleybolda Valeriya Korotenko, Natalya Mammadova, halterde Nizami Paşayev, Intigam Zairov, Serdar Hasanov ve K-1 dövüşçüsü Zabit Samedov.

Ayrıca bakınız

 Azerbaycan'da vahşi yaşam
 Azerbaycan'da tıp

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Genel bilgiler
 Azerbaycan Uluslararası
 Azerbaijan.az

 BBC'de Ülke profili
 OpenStreetMap'te Azerbaycan  ile ilgili coğrafi veriler

 Hükûmet kaynakları
 Azerbaycan cumhurbaşkanı sitesi
 Azerbaycan Devlet İstatistik Komitesi
 Azerbaycan Birleşmiş Milletler Ofisi

 Haber kaynakları
 Azerbaijan Today
 Azerbaycan Haber Ajansı
 Trend Haber Ajansı
 News.Az

 Turizm
 Azerbaycan Turim Portali

1991'de kurulan bölgeler ve ülkeler
Avrasya
Avrupa ülkeleri
Azerice konuşan bölgeler ve ülkeler
Güneybatı Asya ülkeleri
Kıtalararası ülkeler
Cumhuriyetler
Denize kıyısı olmayan ülkeler
Hazar Denizi'ne kıyısı olan ülkeler
Kafkasya
Rusça konuşan bölgeler ve ülkeler
Türk devletleri
Çağdaş Türk devletleri
Doğu Avrupa
Türk Devletleri Teşkilatı ülkeleri
Eski Sovyet ülkeleri

Azerbaycan


O Wuhan Three Towns Football Club (em chinês simplificado: 武汉三镇足球俱乐部) é um clube profissional de futebol chinês da cidade de Wuhan, província de Hubei, China. Atualmente joga a SuperLiga Chinesa.

História
Foi fundado em 2013 inicialmente com o nome Wuhan  Shangwen (em chinês simplificado: 武汉尚文). Mudaria para o nome atual em 2019.

Em 2021, ganharia a Chinese League One, subindo para a primeira divisão.

Em 2022, ganharia a SuperLiga Chinesa logo na sua temporada de estreia, contando também com o brasileiro Marcão, que seria o artilheiro daquela edição, com 27 gols no total.

Com uma vaga garantida na Liga dos Campeões da AFC da temporada 2023–24,o clube conquistaria a SuperCopa da China no início de 2023.

Nomes históricos

 2013-2018 Wuhan Shangwen F.C. 武汉尚文
 2019-atualmente Wuhan Three Towns F.C. 武汉三镇

Títulos

Rivalidades
O seu maior rival era o Wuhan FC, com qual disputava o "Dérbi de Wuhan", porém o clube rival acabou sendo extinto.

Clubes afiliados

 Shonan Bellmare (2022 - atualmente)

Ligações externas
 Site oficial

Clubes de futebol fundados em 2013
Clubes de futebol da China
!Esboços sobre clubes de futebol chineses

Wuhan Three Towns Football Club


وليد عبد ربه الجحدلي (مواليد 1 يونيو 1982)، لاعب كرة قدم سعودي سابق لعب كمدافع. بدأ مسيرته مع الأهلي، وشارك في أربع من مباريات دوري أبطال آسيا 2005، قبل أن يقود الفريق إلى كأس ولي العهد وكأس الاتحاد السعودي في نفس الموسم.

شارك وليد في عدة مباريات مع منتخب المملكة العربية السعودية، بما في ذلك خمس مباريات في تصفيات كأس العالم. كما مثل المملكة العربية السعودية في كأس آسيا 2007.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية سعوديون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من جدة
لاعبو النادي الأهلي (السعودية)
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كأس آسيا 2007
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو منتخب السعودية لكرة القدم
لاعبو نادي الشباب (السعودية)
لاعبو نادي العروبة (السعودية)
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982
مواليد في جدة
لاعبو كرة قدم من جدة

وليد الجحدلي


Thrash metal, heavy metal müziğin genel agresifliği ve hızlı temposuyla ayırt edinebilen bir alt türüdür. Thrash metal müzisyenleri şarkılarda genellikle hızlı davul vuruşları, düşük tonda gitar riffleri ve "shredding" tarzında solo gitar tekniği kullanır. Sözel olarak aşırı çeşitlilik olsa da, en yaygın sözel ögeleri toplumsal konular, savaşlar, sistem eleştirileri üstüne kuruludur. Bu tür sözlerde kullanılan dil genelde thrash metalin köklerinden biri olan hardcore punk ile benzerlik gösterir.

Bu tür 1980'lerin başında müzisyenlerin NWOBHM'deki (Yeni İngiliz heavy metal dalgası) ikili bas davul kullanımı ve karmaşık gitar stillerini, hardcore punk'ın hız ve agresifliği ile karıştırması ile oluşmuştur.

Geçmiş

Kökenler
Thrash metal müziğe ilk örnek olarak, Black Sabbath'ın Symptom of the Universe şarkısının giriş riffleri verilebilir. Bu riffler belki de ilk thrash riffleridir. Daha sonrasında 1978 yılında Judas Priest'ın Stained Class isimli albümünde yayınlanmış olan "Exciter" isimli şarkı thrash metalin gelişiminde çok büyük bir yapı taşı olmuştur. Her ne kadar Judas Priest bir thrash metal grubu olmasa da ileride Exodus, Megadeth, Slayer, Venom, Testament ve Metallica grupları bu gruptan oldukça etkileneceklerdir.

1980'lerin başı
1981 yılında Motörhead tarafından yayınlanan ve kısa bir albüm olan Overkill, thrash metali agresifliği ve hızıyla etkilemiştir. Aynı zamanda bu albüm, Overkill isimli Amerikan thrash grubunun da isim babası olabilir. Overkill'in 1981'de yazdığı The Beast Within isimli şarkısına ilk thrash metal şarkılarından birisidir. İkincisi ise Leather Charm isimli grubun "Hit the Lights" şarkısıdır. Ayrıca Leather Charm çok kısa ömürlü bir grup olmasına rağmen bünyesinde Metalica'nın ünlü vokali James Hetfield'ı bulundurmuştur. "Hit the Lights" isimli şarkı ise aynı zamanda Metallica'nın Kill 'Em All albümünde de yer almaktadır. Bu senelerde birkaç thrash metal denemesi de Metal Church isimli gruptan gelmiştir. Ancak, bu çalışmalara tam anlamıyla thrash demek olası değildir. Venom'un 1981 yılında yayınladığı Welcome to Hell ve 1982 yılında yayınladığı Black Metal albümleri gelecek dönem thrash gruplarını çok etkileyen yapıtlardan bazıları olmuştur. Bunun ardından 1983 yılında Metallica Kill 'Em All, Slayer Show No Mercy, Artillery ise We Are the Dead demosunu yayınlamıştır. Bu albümler ile birlikte thrash metal dünya çapında yükselişe geçmiştir.

1980'lerin ortası
1984 yılında thrash metalin popüler bir müzik türü haline gelmiştir. Bu sene içinde Metallica - Ride the Lightning, Anthrax - Fistful of Metal, Overkill - Overkill, Slayer - Haunting the Chapel albümleri ile thrash metal dünyasına katkıda bulunmuştur. 1985 yılında sahneye yeni isimlerde çıkmaya başlamıştır. 1985 yılında Kreator - Endless Pain, Destruction - Bestial Devastation ve Megadeth - Killing Is My Business... And Business Is Good albümlerini yayınlamıştır. 1986 yılında thrash metal köklerini iyice derinleştirmiş ve bu tarz, gelişimine bütün hızıyla devam etmiştir. 1986 yılında thrash metal için klasik sayılabilecek albümler yayınlanmıştır. Bunların en önemlilerinden biri, Metallica - Master of Puppets'tır. Aynı sene içerisinde yayınlanan ve thrash metalin tanımını tam anlamıyla yapan diğer albümler ise Kreator - Pleasure to Kill, Dark Angel - Darkness Descends ve Slayer - Reign in Blood olmuştur. Bu 3 albüm 1986 yılında Lanetli Üçlü ismi ile popülerlik kazanmıştır.

1980'lerin sonu
1987 yılında Testament ilk albümleri The Legacy ile ortaya çıktı ve kazandıkları ivmeyi sonraki albümlerinde de sürdürmeyi başardılar. Hatta ileride isimleri en büyük 4 thrash grubu (Metallica, Megadeth, Anthrax, Slayer) diye nitelendirilen gruplarla birlikte anılmaya başlandı. 80'lerin sonuna doğru gelinmeye başlandığında thrash metal başlangıcına göre çok daha farklı ama aynı zamanda köklerine bir o kadar bağlı bir gelişme göstermeye devam etti. 1987 yılında Anthrax - Among The Living, 1988 yılında Metallica - ...And Justice for All ve yine aynı yıl Slayer - South of Heaven gibi klasikleşen albümler yayınlandı ve 1990 yılına gelindiğinde thrash metal artık evrim geçirmeye ve farklı türlerle etkileşime girmeye başlamıştı.

1990'lar - 2000'ler
90'larda Nirvana'nın piyasaya girmesiyle Thrash ağır bir darbe aldı 80'lerde birçok Thrash grubu ortaya çıkıp albüm satarken 90'larda sadece bir grup kendini gösterebildi; Pantera. 90'lara gelindiğinde ise bazı gruplar klasik thrash rifflerini korurken, birçok grup farklı etkileşimde olan yapıtlar yayınlamaya başladı. 90'larda Metallica - Metallica (The Black Album), Load ve ReLoad albümleri ile thrash dışı denilebilecek daha yavaş bir kanada kaydılar. Aynı zamanda Anthrax ve Megadeth de farklılaşmaya başladı. Megadeth - Countdown to Extinction ve Anthrax - Sound of White Noise ile klasik thrash müzikten uzaklaşmaya başladılar. Aynı dönemde Testament - The Ritual ile daha çok Death Metal kanadına kaymaya başladı ve Kreator Endüstriyel Metal kanadına doğru kaymasını 2001 yılına kadar sürdürdü. Aynı zamanda değişmeden kalan bir seri grup da bu seneler arasında saf thrash stillerini korumayı başardı. Bunlara en bilindik örnek olarak Slayer verilebilir. Bu seneler arasında thrash metal tam anlamıyla bir değişim ve etkileşim çağı yaşadı. 90'ların sonları ve 2000'lerde bir silkinme ve kendine gelme dönemi başladı. Birçok grup Thrash Metal'e dönüş albümleri diyebileceğimiz albümler yaptı. Metallica - St. Anger, Exodus - Tempo of the Damned, Megadeth - The System Has Failed ve Kreator - Violent Revolution gibi albümler buna örnek olarak verilebilir.

Günümüz
Günümüzde thrash metal 90'ların sonunda ve 2000'lerin başlarında yakaladığı enerjiyi korumayı ve geliştirmeyi başarmıştır. Eski thrash metal gruplarının geri dönüş albümleri yanı sıra, 2000'lerde thrash metal sahnesine katılan başarılı gruplar da çıkmaya başlamıştır.

Bölgesel olay yerleri

Neredeyse her müzik dalının olduğu gibi thrash metalin de bölgesel farklılık gösteren kolları vardır,bu kollara şöyle örnekler verilebilir:

Körfez Bölgesi (Bay Area) Thrash Metal;
Bu grup thrash metal için başlangıç bölgesi  olarak kabul edilmektedir. Bu grup diğer iki gruba oranla daha teknik ve ilerici görülmektedir. Gitarlar genellikle ön plandadır. Vokaller çok daha özgün seslerdir. Özellikle Kreator (brutal ve agresif), SOD (punk etkileşimli) ile karşılaştırıldığında. Bu grup içinde örnek olarak Metallica, Megadeth, Exodus, Testament, Vio-Lence, Heathen, Forbidden gibi gruplar sayılabilir.

Doğu Yakası (New York, New Jersey) Thrash Metal;
Bu grupta Körfez Bölgesi gruplarına göre daha çok punk ve hardcore etkileşimleri görülmektedir. Aynı zamanda bu gruplarda teknik yerine(bu onların teknik olmadığı anlamına gelmez), agresiflik ve hız daha ön plandadır. Bu gruba örnek olarak ise Anthrax, Whiplash, Overkill, Gothic Slam ve Nuclear Assault verilebilir.

Alman (Teutonic) Thrash Metal;
Bu grup ise 3 grup içinde en ağır ve sert olanıdır. Çoğu zaman death metal ile etkileşimde görünebilirler, bu ise vokal stillerinin çok agresif ve brutal olmasından kaynaklanır. Fakat bir sınır olsalar dahi stil olarak tamamen thrash metal rifflerini korumaktadırlar. Bu gruplara verilebilecek örnekler ise Kreator, Sodom, Destruction, Tankard, Assassin, Deathrow, Iron Angel, Living Death, Baphomet, Protector, Pyracanda, Risk, Holy Moses ve Coroner.

Brezilya Thrash Metal;
Bu kategoride bulunan gruplar Alman thrashi ile beraber türün en uç nokta örneklerini oluşturmuştur. Alman thrashi gibi death metal ile etkileşimleri vardır ve bunun haricinde black metal üzerine yaptıkları etki büyüktür. Çoğu Brezilyalı thrash grubunun ilk albümlerinde vokal stilleri black metale yakındır, müzik ise çok agresif ve brutaldir. Bu gruplara verilebilicek başlıca örnekler ise Sarcofago, Sepultura, Vulcano, Dorsal Atlantica, Sextrash, Holocausto, Ratos De Porao, Mutilator, MX, Attomica, Chakal, Acid Storm, The Mist, Overdose, Korzus, Ancesttral.

Kaynakça

Thrash metal

Thrash metal


Milan est un village de l'État américain du Nouveau-Mexique, situé dans le Comté de Cibola. Selon le recensement de 2010, sa population est de  habitants.

Références

Village au Nouveau-Mexique
Comté de Cibola

Milan (Nouveau-Mexique)


Rickard Rydell (22 de septiembre de 1967 en Vallentuna, Estocolmo, Suecia) es un piloto de automovilismo de velocidad sueco que ha competido profesionalmente en turismos y gran turismos. Fue vencedor del Campeonato Británico de Turismos 1998 y tercero en 1995, 1996, 1999 y 2000, y además obtuvo el Campeonato Escandinavo de Turismos 2011 y el subcampeonato en 2012. Además, ganó los 1000 km de Bathurst de Superturismo de 1998, y logró la victoria en la clase GT1 de las 24 Horas de Le Mans de 2007.

Inicios

En su adolescencia, Rydell fue campeón sueco de karting de 100cc en 1984 y 1985. En 1986 pasó a la Fórmula 3 Sueca. En 1989 pasó a la Fórmula 3 Británica, donde resultó tercero, a la vez que llegó tercero en el Gran Premio de Mónaco de Fórmula 3. En 1990 quedó cuarto en la Fórmula 3000 Británica, a la vez que participó en el Campeonato Japonés de Sport Prototipos para Porsche, y llegó 12º en las 24 Horas de Le Mans. En 1991 retornó a la Fórmula 3 Británica para quedar sexto. Disputó la Fórmula 3 Japonesa en 1992 y 1993; en 1992 también ganó el Gran Premio de Macao de Fórmula 3.

Campeonato Británico de Turismos (1994-2000)

Rydell dejó los monoplazas por los turismos en 1994, cuando Tom Walkinshaw lo contrató para disputar el Campeonato Británico de Turismos con un Volvo 850, curiosamente de carrocería familiar. Ese año resultó 14º sin victorias. Rydell consiguió cuatro victorias en 1995, ahora con un Volvo 850 sedán, y finalizó tercero en el campeonato detrás de John Cleland y Alain Menu. Lo mismo ocurrió en 1996; Rydell ganó en cuatro ocasiones y finalizó tercero, esta vez detrás de un imbatible Frank Biela y de Menu. Menu ganó la mitad de las carreras rumbo al campeonato 1997, y Rydell debió conformarse con una victoria y seis podios en 24 carreras, ahora a los mandos de un Volvo S40. Ese mismo año llegó cuarto en los 1000 km de Bathurst de Superturismo junto al local Jim Richards en un Volvo 850.

En 1998, Rydell sumó cinco victorias y 17 podios en 26 carreras del Campeonato Británico de Turismos, de manera que derrotó a Anthony Reid en la lucha por el cetro. Ese mismo año, ganó los 1000 km de Bathurst de Superturismo en un Volvo S40, junto a Richards. Los Nissan Primera de Laurent Aïello y David Leslie fueron superiores en 1999, por lo que Rydell se dedicó a pelear por el tercer lugar, lo que logró frente a James Thompson mediante cuatro victorias y 11 podios.

Turismos en Volvo y GT1 (2000-2003)

Volvo se retiró del certamen en 2000, para preparar su entrada en el Campeonato Europeo de Turismos. Rydell compitió en Prodrive en un Ford Mondeo oficial, con el que ganó tres carreras y subió al podio en 11. Esos resultados lo dejaron tercero en el campeonato, detrás de sus compañeros de equipo Menu y Reid y por delante de Yvan Muller y Jason Plato de Vauxhall. En 2001, el sueco compitió para Prodrive en el Campeonato FIA GT en una Ferrari 550 Maranello junto a Menu o Peter Kox, donde obtuvo dos victorias y un tercer lugar, a la vez que participó en Petit Le Mans. También disputó el Campeonato Sueco de Turismos en un Volvo S40 de Flash, donde terminó 15º.

Volvo finalmente ingresó al Campeonato Europeo de Turismos en 2002, y Rydell pilotó uno de los Volvo S60. El piloto sumó ocho podios en 20 carreras pero ninguna victoria, y quedó en la quinta colocación final. Asimismo, participó en las 24 Horas de Le Mans y las 12 Horas de Sebring, nuevamente para Prodrive en una Ferrari 550 Maranello de la clase GTS. Volvo dejó de competir oficialmente en el Campeonato Europeo de Turismos en 2003. Rydell continuó corriendo en el certamen en un Volvo S60, pero ahora en el equipo privado ART, y finalizó 11º. También participó en las dos carreras de resistencia del V8 Supercars Australiano en un Ford Falcon como compañero de butaca de Paul Radisich, arribando séptimo tanto en los 500 km de Sandown como en los 1000 km de Bathurst.

Turismos en SEAT (2004-2009)

SEAT Sport fichó a Rydell para conducir una de los SEAT Toledo en el Campeonato Europeo de Turismos 2004. Obtuvo una victoria y otro podio, pero puntuó en apenas seis carreras de 20 y quedó relegado al décimo lugar. Asimismo, participó en el Campeonato Suecode Turismos para la misma marca; disputó las 24 Horas de Le Mans en una Ferrari 550 de Prodrive, arribando tercero en la clase GTS y noveno absoluto junto a Darren Turner y Colin McRae; y corrió los 200 km de Buenos Aires en un Honda Civic acompañando a Juan Manuel Silva. El sueco siguió en SEAT en el reformulado Campeonato Mundial de Turismos en 2005, cambiando a un nuevo SEAT León a mitad de temporada. Con una victoria y cinco podios, quedó en la sexta posición final. En 2006, terminó séptimo con cinco podios y ninguna victoria.

El piloto perdió su puesto en SEAT en 2007. Ese año disputó las 24 Horas de Le Mans para Prodrive, ahora en un Aston Martin DBR9 oficial de la clase GT1 acompañado de Turner y David Brabham. Obtuvieron la victoria de clase, la primera para la marca desde 1959, y quedaron quintos absolutos. Luego, Rydell volvió a correr en el Campeonato Mundial de Turismos al ser invitado por Chevrolet para correr en la carrera local en Anderstorp; allí llegó noveno en la primera manga y primero en la segunda. Luego, SEAT lo convocó para la fecha final en Macao. La marca española decidió contar con Rydell como titular en 2008. Dos victorias y siete podios lo dejaron quinto en el campeonato. En 2009, obtuvo un triunfo y seis podios, con lo cual finalizó séptimo.

Turismos en Chevrolet y periodismo (2011-2012)

Rydell se tomó un año sabático en 2010, y trabajó como comentarista de televisión en el Campeonato Sueco de Turismos. En 2011, retornó a las pistas como piloto oficial de Chevrolet en ese torneo, ahora llamado Campeonato Escandinavo de Turismos. Sumó tres victorias y seis podios, que le permitieron obtener el título ante Fredrik Ekblom. En 2012 obtuvo dos victorias y 11 podios en 16 carreras, pero Johan Kristoffersson lo relegó al subcampeonato al ganar cinco carreras. El sueco se retiró nuevamente en 2013.

Resultados

Turismo Competición 2000

Notas

Referencias

 RICKARD RYDELL'S BTCC MONDEO TO BE SOLD
 Rickard Rydell en Driver Database (en inglés)

Enlaces externos

 Sitio oficial de Rickard Rydell (en inglés y sueco)

Pilotos de automovilismo de Suecia
Pilotos de SEAT en el Campeonato Mundial de Turismos
Pilotos de Fórmula 3000 Internacional
Pilotos de las 24 Horas de Le Mans
Pilotos de Chevrolet en el Campeonato Mundial de Turismos
Nacidos en Estocolmo
Pilotos de Fórmula 3000 Japonesa
Pilotos de Honda en Turismo Competición 2000

Rickard Rydell


Wolfram Koch ist der Name folgender Personen:

* Wolfram Koch (Chemiker) (* 1959), deutscher Chemiker und Wissenschaftsmanager
 Wolfram Koch (Schauspieler) (* 1962), deutscher Schauspieler

Wolfram Koch


Philodice é um gênero de aves apodiformes pertencente à família dos troquilídeos, que inclui os beija-flores. Este gênero possui um total de duas espécies, no qual ambos os representantes estariam anteriormente classificados dentro de Calliphlox ou, ainda, Nesophlox, porém após análises genéticas de DNA mitocondrial, descobriu-se que o primeiro grupo se tratava de três gêneros intimamente relacionados entre si; que se distribuem separadamente pelo sul centro-americano no caso de bryantae, com mitchellii se distribuindo ao noroeste sul-americano, com uma população isolada no Panamá, habitando as bordas e clareiras das florestas tropicais úmidas e florestas montanhosas, bem como florestas secundárias, em paisagens abertas e semi-abertas. Como muitas das espécies de melisugíneos e beija-flores em geral, se alimentam de néctar e ocasionalmente incrementam sua dieta com insetos e outros artrópodes.

Sua primeira espécie, a estrelinha-magenta, encontra-se dentro de um pequeno grupo minoritário de beija-flores com distribuição neoártica, ou seja, localizada mais proximamente da região do hemisfério norte. A tribo Mellisugini apresenta maior quantidade de aves de distribuição mais ao norte. Por sua vez, a espécie-tipo, a estrelinha-zumbidora, se distribui perto de um dos mais importantes hotspots de biodiversidade do mundo, em uma região ao extremo-oeste dos Andes ocidentais sul-americanos, o que abrange partes da Colômbia e do Equador. De acordo com informações do principal órgão de conservação da biodiversidade, as duas espécies estão classificadas como espécies pouco preocupantes, embora pouco se saiba sobre a tendência populacional ou ameaças ao habitat.

Descrição
Entre as duas espécies, observa-se uma diferença ou divergência significativa de comprimento e de massa corporal. O estrelinha-magenta apresenta cerca dos nove centímetros de comprimento, onde as fêmeas são ligeiramente menores, medindo 7.5 centímetros. Enquanto isso, a estrelinha-magenta possui em torno de 6.8 centímetros, onde alguns indivíduos atingem 7 a 7.5 centímetros de comprimento. O peso de ambas as espécies varia entre 3 a 3.3 gramas, com a última espécie sendo normalmente menor. Ambos os sexos apresentam um bico curto enegrecido retilíneo, além de pés com garras e plumagem majoritariamente em verde-escuro a verde-brilhante. Os machos possuem uma mancha branca característica atrás dos olhos e, por sua vez, as fêmeas apresentam uma linha fina e curvilínea na mesma área. Na garganta dos machos, observa-se um tipo de gorjeira ou gargantilha violeta-púrpura, com uma mancha branca na parte de baixo. Sua cauda bifurcada possui cor roxo-amarronzado e, na fêmea, a cauda é principalmente verde-bronzeado com as coberteiras infracaudais acastanhadas e, nas pontas, enegrecidas. A garganta das fêmeas têm as penas felpudas esbranquiçadas com as laterais mais cinzentas, assim como a faixa branca embaixo. Seu abdômen apresenta plumagem avermelhada, porém mais próxima do castanho ou canela.

Distribuição e habitat
As estrelinhas, como um grupo que inclui Nesophlox, Chaetocercus, Calliphlox e monotipos Eulidia, Myrmia, Myrtis, e Tilmatura, adicionados por Philodice, são um grupo de ampla distribuição geográfica, distribuindo-se desde o extremo-sul do México, incluindo estado de Oaxaca, seguindo por países de América Central e do Caribe, com sua distribuição continuando até pelo centro-sul da América do Sul, incluindo Brasil e norte da Argentina, Paraguai e Bolívia. No caso das aves dentro de Philodice, estas se distribuem desde norte da Costa Rica seguindo em uma constante até cerca do Panamá central, depois ao extremo sul, próximo à fronteira com a Colômbia, segue, principalmente pelo oeste, até o sul do Equador, por localidades próximas do Peru. A espécie conhecida popularmente pelo nome de estrelinha-zumbidora se distribui a norte da América do Sul, enquanto estrelinha-magenta ocupa o sul da América Central. Dentre os habitats naturais, habitam as bordas e clareiras de florestas nubladas, matagais arbustivos e em florestas secundárias, bem como paisagens andinas e florestas tropicais úmidas colombianas e equatorianas. Em altitude, no Panamá varia entre os 1100 a 1750 metros acima do nível do mar, ao que na Costa Rica, a variação vai entre 700 e 1850 metros. Uma outra espécie, na Colômbia e no Equador, vai entre os 1000 aos 2400 metros acima do solo.

Sistemática e taxonomia
Esse gênero foi introduzido primeiramente no ano de 1866, durante uma colaboração entre o bibliotecário e ornitólogo francês Étienne Mulsant com os irmãos e colecionadores de espécimes também franceses Jules e Édouard Verreaux. Originalmente, este gênero foi introduzido como um monotipo para classificar a espécie recentemente descrita, estrelinha-zumbidora, que, consequentemente, se torna espécie-tipo. O nome do gênero deriva da língua grega antiga, com a origem do termo remontando a mitologia grega, onde o nome Filódice, representava esposa de Léucipo de Messênia e filha de Ínaco, tornando-se depois a mãe das nobres messenianas Hlaeira, Febe e, de acordo com alguns, Arsínoe. Ambas as espécies estariam anteriormente classificadas dentro de Calliphlox, que atualmente descreve um gênero monotípico a incluir a estrelinha. Em 2017, após uma série de estudos de filogenética molecular publicados pelo pesquisador e ornitólogo McGuire, em conjunto com van Remsen Jr. e Stiles, ambas suas espécies seriam movidas para o ressurgido Philodice, antes estando classificadas em Nesophlox. Possivelmente o identificador de aves mais conservador dentre internacionais, BirdLife International, publicadora do Handbook of the Birds of the World, classifica as espécies em Calliphlox, além de não reconhecer ou aceitar Philodice, assim como Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World. Entretanto, a taxonomia de Clements, a publicação do Cornell Lab of Ornithology junto com o eBird, assim como o South American Classification Committee e o correlato norte-americano, bem como a União dos Ornitólogos Internacional, reconhecem a validação de Philodice como detentor das estrelinhas zumbidora e magenta.

Espécies

 Philodice bryantae (Lawrence, 1867), estrelinha-magenta — pode ser encontrada desde o centro de El Salvador, principalmente nas proximidades da Costa Rica, seguindo constantemente até o centro do Panamá
 Philodice mitchellii (Bourcier, 1847), estrelinha-zumbidora — espécie-tipo; pode ser encontrada desde a fronteira entre o Panamá e, então, segue à Colômbia, onde se distribui pelo oeste e continua ao sul do Equador

Ligações externas

 Philodice bryantae no Avibase
 Philodice mitchellii no Avibase

Philodice
Géneros de beija-flor
Aves da América do Sul
Aves da América Central
Troquilídeos

Philodice (ave)


Jun Seba (瀬葉 淳 Seba Jun, 7. veljače 1974., Tokio, Japan - 26. veljače 2010., Tokio, Japan), poznatiji po svom umjetničkom imenu Nujabes (ヌジャベス Nujabesu), bio je japanski glazbeni producent, DJ, skladatelj i aranžer. Seba je stvarao ambijentalnu glazbu semplirajući instrumental hip-hopa i jazza. Objavio je tri samostalna studijska albuma, a to su Metaphorical Music iz 2003., Modal Soul iz 2005., kao i postumni album Spiritual State iz 2011. godine. Osnivač je i nezavisne diskografske kuće Hydeout Productions, te je također objavio dvije kompilacije: Hydeout Productions 1st Collection (2003.) i Hydeout Productions 2nd Collection (2007.). Osim toga, Seba je 2004. godine bio producent soundtracka anime serije Samurai Champloo (Samurai Champloo Music Record: Departure i Samurai Champloo Music Record: Impression) redatelja Shinichirōa Watanabea.

Jun Seba je 26. veljače 2010. godine poginuo u prometnoj nesreći.

Diskografija
Studijski albumi
 Metaphorical Music (2003.)
 Modal Soul (2005.)
 Spiritual State (2011.)

Kompilacije
 Hydeout Productions 1st Collection (2003.)
 Hydeout Productions 2nd Collection (2007.)

Soundtrackovi
 Samurai Champloo Music Record: Departure (2004.)
 Samurai Champloo Music Record: Impression (2004.)

Izvori

Vanjske poveznice
 Nujabes na AllMusicu
 Nujabes na Discogsu

Glazbeni producenti
DJ-evi
Japanski skladatelji

Nujabes


أييوس أثاناسيوس (Άγιος Αθανάσιος) هي مدينة في دراما في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3119   نسمة.

مراجع

مدن اليونان

أغيوس أثاناسيوس (دراما)


The year 1864 in science and technology included many events, some of which are listed here.

Astronomy
 May 14 – The Orgueil meteorite, composed of carbonaceous chondrite, falls in southwestern France.
 August 29 – William Huggins is the first to take the spectrum of a planetary nebula when he analyzes NGC 6543.

Botany
 English botanist Richard Spruce completes a 15-year expedition to the Andes and Amazon Basin during which he has collected more than 30,000 plant specimens.

Chemistry
 August 20 – John Alexander Reina Newlands produces the first periodic table of the elements.
 November 27 – Barbituric acid is first synthesized, by German chemist Adolf von Baeyer.
 Lothar Meyer develops an early version of the periodic table, with 28 elements organized by valence.
 Cato Maximilian Guldberg and Peter Waage, building on Claude Louis Berthollet's ideas, propose the law of mass action.

Conservation
 June 30 – The Yosemite Grant is created in the United States.

Mathematics
 Alfred Enneper publishes his parametrization of the Enneper surface in connection with minimal surface theory.

Physics
 December 8 – James Clerk Maxwell presents his paper A Dynamical Theory of the Electromagnetic Field to the Royal Society in London, treating light as an electromagnetic wave and presenting Maxwell's equations.

Technology
 February 17 – In the American Civil War, the tiny Confederate hand-propelled submarine H. L. Hunley sinks the USS Housatonic using a spar torpedo in Charleston Harbor, becoming the first submarine to sink an enemy ship (although the submarine and her crew of eight are also lost).
 December 8 – The Clifton Suspension Bridge across the Bristol Avon in England, designed by Isambard Kingdom Brunel and completed as a memorial to him, opens to traffic.
 Oriel Chambers, Liverpool, England, the world's first metal-framed glass curtain walled building, designed by Peter Ellis (architect), is built.
 Nicolaus Otto and Eugen Langen produce a free piston gas atmospheric engine.
 Henry Roscoe and Robert Bunsen carry out what is reputed to be the first flashlight photography, using magnesium as a light source.
 Possible date – Siegfried Marcus builds the first motorized cart, in Vienna.

Zoology
 The species Homo neanderthalensis is formally described by William King.
 The Central Park Zoo opens in New York City as a menagerie.

Awards
 Copley Medal: Charles Darwin
 Wollaston Medal for Geology: Roderick Murchison

Births
 January (prob. date) – George Washington Carver (died 1943), African American agricultural botanist.
 January 13 – Wilhelm Wien (died 1928), German physicist.
 March 12 – W. H. R. Rivers (died 1922), English psychiatrist.
 March 15 – Carl Edvard Johansson (died 1943), Swedish metrologist.
 April 21 – Max Weber (died 1920), German sociologist.
 June 14 – Alois Alzheimer (died 1915), German neuroscientist.
 June 25 – Walther Nernst (died 1941), German chemist.
 June 22 – Hermann Minkowski (died 1909), Lithuanian-German mathematician.
 September 8 (O.S. August 27) – Jakob Johann von Uexküll (died 1944), Baltic German pioneer of biosemiotics.
 December 1 – Carsten Borchgrevink (died 1934), Norwegian Antarctic explorer.

Deaths
 January 14 – Father Nicholas Callan (born 1799), Irish physicist.
 March 21 – Luke Howard (born 1772), English meteorologist and manufacturing chemist.
 May 3 – William Lobb (born 1809), English plant collector.
 May 5 – Elizabeth Andrew Warren (born 1786), Cornish botanist and marine algolologist.
 May 29 – Johann Georg Bodmer (born 1786), Swiss mechanical engineer and inventor.
 November 23 – Friedrich Georg Wilhelm von Struve (born 1793), Baltic German-born astronomer.
 December 8 – George Boole (born 1815), English-born mathematician.
 December 12 – John Fowler (born 1826), English agricultural engineer.

References

Science, 1864 In
1860s in science
19th century in science

1864 in science