Kup Hrvatske u hokeju na travi za muškarce za 2019. godinu je igran u proljetnom dijelu sezone 2018./19. Kup je drugi put zaredom osvojila "Zelina" iz Svetog Ivana Zeline.

Sudionici
 Concordia 1906 - Zagreb
 Jedinstvo - Zagreb
 Marathon - Zagreb
 Mladost - Zagreb
 Mladost II - Zagreb
 Trešnjevka - Zagreb
 Zelina - Sveti Ivan Zelina
 Zrinjevac - Zagreb

Rezultati

Povezani članci
 Kup Hrvatske u hokeju na travi za muške
 Prvenstvo Hrvatske 2018./19.
 Kup Hrvatske u dvoranskom hokeju 2018.

Vanjske poveznice
 hhs-chf.hr, Hrvatski hokejski savez
 hhs-chf.hr, Kup Hrvatske za seniore i seniorke

Izvori

 hhs-chf.hr, Kup Hrvatske za seniore i seniorke, pristupljeno 4. rujna 2019.
 drive.google.com HHS Dowload zone - Proljeće 2019, pristupljeno 4. rujna 2019.

2019

Kup Hrvatske u hokeju na travi za muškarce 2018./19.


Eloy J. de Igarzábal fue un político argentino.

Datos biográficos

Igarzábal militó en el conservadurismo de la provincia de Córdoba durante su trayectoria política.

A comienzos del  fue concejal en la capital por el Partido Autonomista Nacional, siendo presidente del órgano deliberativo municipal en 1905. Es así que tras la renuncia del intendente Juan Carlos Pitt le correspondió ocupar el cargo de manera interina, desempeñando el mismo entre el 31 de marzo y el 27 de abril de 1905.

Con el final del PAN en la provincia de Córdoba, adhirió al núcleo conservador que se formó alrededor de la figura del gobernador Félix T. Garzón: el Partido Constitucional, en cuya representación fue elegido diputado nacional por el período comprendido entre los años 1912 y 1916.

En 1913 pasó a formar parte del Partido Demócrata, el cual lo proclamó candidato a vicegobernador para los comicios del 14 de noviembre de 1915, siendo la fórmula completada por Juan F. Cafferata.

Si bien contaron con el apoyo explícito del candidato a la presidencia por el PDP, Lisandro de la Torre, fueron derrotados por el postulante radical, Eufrasio S. Loza por 35952 sufragios sobre 35952.

Fue el primer presidente de la Caja Popular de Ahorros creada durante el gobierno de Rafael Núñez (1919-1921).

Referencias

Gentes, casas y calles de Córdoba, M. López Cepeda, 1966
Historia de la Unión Cívica Radical de Córdoba 1890-2000, O. E. Frávega, 2003
Hipólito Yrigoyen, F. Luna, 1999
Radicalismo de Córdoba 1912-1930: los grupos internos, alianzas, conflictos, ideas, actores, G. Vidal, 1995
Historia de Córdoba, E. Bischoff, 1985
Historia, nación y cultura: doce ensayos, R. A. Ferrero, 2004

Políticos de Argentina
Diputados del Congreso de la Nación Argentina por Córdoba
Intendentes de la ciudad de Córdoba (Argentina)
Políticos del Partido Demócrata

Eloy de Igarzábal


La rivalité entre le King's College de Londres et L'University College de Londres fait partie de la vie londonienne depuis près de deux siècles. Elle s'est exprimée dans la sphère académique, sur les terrains de sport et dans la rivalité entre les deux populations étudiantes. La rivalité peut être retracée à sa création dans les années 1820 quand le King's College a été établi comme la contrepartie anglicane de la laïque University College.

Origines
King's College a été fondé en 1829 en réponse à la fondation de " l'Université de Londres ", plus tard connue sous le nom University College Londres, en 1826. L'UCL a été fondée, avec le soutien des Juifs, des utilitaristes et des Chrétiens non-Anglicans, en tant qu'institution laïque, destinée à éduquer "la jeunesse de nos riches moyens entre 15 et 20 ans". L'objectif principal de King's College était: " d'imprégner l'esprit des jeunes d'une connaissance des doctrines et des devoirs du christianisme, tels qu'inculqués par l'Église unie d'Angleterre et d'Irlande". À King's, la fréquentation à la chapelle de l'université et l'étude du christianisme constituaient une part importante de la vie universitaire.

La rivalité peut être aperçue dans le deuxième couplet d'une chanson satirique des années 1820 sur la musique de l'hymne national britannique :

 Les gars de King's College se lèvent!
 Nouvelles universités
 Tombera rapidement ;
 Déconcerter leur politique,
 Frustrer leurs astuces pédagogiques,
 Ô Église!  C'est vers toi que nous nous tournons,
 Maintiens-nous tous

L'une des premières conséquences potentiellement violentes du contraste entre les styles et les objectifs des deux collèges est survenue lorsque le comte de Winchilsea, l'un des principaux donateurs financiers de l'émergent King's College, a accusé son principal mécène, le duc de Wellington, de chercher à diluer le caractère orthodoxe, protestant, du nouveau Collège.

Wellington avait récemment joué un rôle central dans l'obtention de l'émancipation catholique et Winchilsea, un opposant de l'émancipation, craignait qu'il n'ait l'intention de transformer le King's College de Londres en un « séminaire catholique », étant donné que la nouvelle université ne devait imposer aucun test religieux pour l'entrée. Au début de l'année 1829, Winchilsea défia publiquement Wellington au sujet du soutien simultané du duc à l'Anglican King's College et à la Roman Catholic Relief Act 1829. Ceci resulta en un duel à Battersea Fields le 21 mars. Des coups de feu ont été tirés mais personne n'a été blessé. Le Duel Day est toujours célébré chaque année au King's en mars.

RAGs d'étudiant
Les RAGs étudiants étaient des manifestations de la rivalité entre les deux institutions et sont devenus populaires à la fin du XIX siècle. Les RAGs des étudiants comportaient souvent des travestissements et des défilés qui reflétaient les célébrations officielles afin de défier l'autorité tout en collectant des fonds pour la charité. Les RAGs étaient « colorés, subversifs et parfois dangereux » tant pour les participants et les spectateurs et ont atteint leur apogée entre les deux guerres mondiales. Les tentatives de capture des mascottes de l'autre université ont été une campagne de longue haleine. Les autorités des collèges auraient mis fin à ces batailles dans la première moitié du vingtième siècle, mais la rivalité entre les collèges de l'Université de Londres se poursuit encore aujourd'hui.

Au début, l'activité sociale des  étudiants londoniens avait tendance à être assez sérieuse et digne dans son expression, caractérisée par des programmes de conférences, des débats et des rencontres sportives. Toutefois, cette situation a commencé à changer dans les années 1890, qui ont vu des pitreries turbulentes de « ville et de robe », qui se sont poursuivies à l'époque édouardienne.

Le premier véritable RAG au King's a eu lieu en 1912. Des étudiants anti-vivisectionnistes en colère se sont plaints qu'un petit chien avait été vivisé à plusieurs reprises et inutilement et ont érigé une statue de l'animal dans le Parc de Battersea. Des étudiants indignés des facultés de médecine de Londres se ont rapidement des mesures pour détruire la statue, au cours de laquelle une bagarre a eu lieu avec la police et certains étudiants ont été arrêtés et condamnés à une amende. Ils se sont ensuite retrouvés dans le King's Quad avec une effigie du magistrat fautif qui a été incendiée et jetée dans la rivière.

La Première Guerre mondiale a constitué pour certains un tournant culturel dans les attitudes à l'égard de l'autorité établie. De nombreux membres du personnel et étudiants des universités britanniques ont vu le service actif et l'expérience de vétérans a sans aucun doute influencé les progrès du RAG étudiant après la guerre. Les RAGs des années 1920 étaient bien fréquentés et souvent organisés avec une précision militaire. Ils bénéficient d'une couverture médiatique considérable, notamment en raison de leur impact sur les communautés locales

Edith Summerskill, étudiante en médecine au King's dans les années 1920 et plus tard ministre de l'Assurance nationale, réfléchissant au contraste entre le comportement informel de ses contemporains et celui, plus sérieux, de l'étudiant d'après-1945, a observé que « Nous étions tous trop occupés à nous détendre après la guerre, plus gais, plus animé et après un bon moment », poursuivant en suggérant que « la guerre de 1914-18 a été bien plus terrible que cette dernière guerre ... par conséquent, la réaction après la guerre a été plus marquée ».

Mascottes d'universités

Au vingtième siècle, la rivalité entre les étudiants des deux universités était centrée sur leurs mascottes respectives. Celle de l'University College était Phineas Maclino, une enseigne d'un bureau de tabac en bois d'un Highlander jacobite en kilt, volée à l'extérieur d'un magasin à Tottenham Court Road lors des célébrations de la Libération de Ladysmith en 1900.

L'ajout ultérieur de King était une bouteille de bière géante représentant la « jeunesse en bouteille ». En décembre 1923, elle a été remplacé par une nouvelle mascotte pour rivaliser avec Phineas - Reggie the Lion, un lion en cuivre d'une casse (également près de Tottenham Court Road) pour lequel les étudiants de King ont payé 7 £, qui a été baptisé Reggie lors d'une réunion spéciale. Reggie a fait ses débuts dans un RAG de sport de King's-UCL en décembre 1923, protégé par des étudiants ingénierie armés d'équerres en T. Par la suite, Reggie a formé la pièce maîtresse des processions annuelles des étudiants de première année par les étudiants de King autour d'Aldwych.

Enlèvements
Reggie a été victime de plusieurs tentatives d'enlèvement par l'UCL et d'autres collèges de Londres après la Seconde Guerre mondiale. À une occasion, il a été transporté à Inverness et à une autre, il a été ignominieusement jeté dans le magnifique site de Surrey du Devil's Punchbowl. L'épisode le plus notable concerne sa douloureuse émasculation par des étudiants de l'UCL armés d'un ouvre-boîte. Heureusement, une équipe d'ingénieurs et de médecins l'a remis en état de marche et l'ont rempli de béton pour empêcher toute nouvelle tentative d'enlèvement par les étudiants de Bloomsbury. De même, des mascottes de l'UCL ont été kidnappées au fil des années, avec le goudronnage et le plumage de Phineas et le vol tristement célèbre de la tête préservée de Jeremy Bentham. Le vol de mascotte a depuis disparu et les mascottes des deux universités sont mieux protégées.

Notes et références

Rivalité
University College de Londres
King's College de Londres

Rivalité entre le King's College et l'University College de Londres


Horus (Heru, Hor, Her, Har), Antik Mısır mitolojisinde gök tanrısıdır. Osiris ve İsis'in oğludur. Horus, şahin başlı tasvir edilir, bazı tasvirlerde firavunlar İsis'in kucağında sembolize edilmiştir. Bunun sebebi firavunların dünya üzerindeki Horus olduğuna inanılmasındandır. Firavunlar kendilerini Horus'un yeryüzündeki cisimleşmiş hâlleri olarak gördükleri için Horus, Antik Mısır'ın en önemli tanrılarından biridir. Firavunlar, Horus'un ismini kendi isimlerinden biri olarak alırlardı. Aynı zamanda Firavunlar Ra'nın takipçisiydiler, bu yüzden Horus aynı zamanda güneş ile de ilişkilendirilirdi. Güneş tanrısı olarak gösterilmesi yanında Osiris'in oğluydu. Mısır'ın farklı bölgelerinde farklı Horus varyasyonları konusundaki ihtilafı çözmek için en az on beş farklı Horus formu kullanılmıştır. Bu formlar ait oldukları soy ağacına bağlı olarak güneş ve Osiris tipi olmak üzere iki kategoriye ayrılabilir. Eğer İsis'in oğlu olduğu söyleniyorsa, Osiris tipi; yoksa güneş tipi kabul edilmektedir. Güneş tipi Horus, Atum, Ra, Geb ya da Nut çeşitli tanrıların oğlu olarak adlandırılırdı.

Doğumu

Harsiesis (İsis'in oğlu), Horus'a, Isis'in büyüleri ile babası Osiris'in öldürülmesinden sonra gebe kalınmıştır. Annesi tarafından Buto'ya yakın yüzen ada Chemmis'te büyütülmüştür. O, şeytani amcası Set'in daimi düşmanıydı, fakat annesi onu korudu ve yaşattı.

Çocukluğu, Harpokrates olarak bilinir, bu kelime bebek Horus anlamına gelir ve İsis tarafından emzirilen bir bebek olarak betimlenir. Daha sonraki zamanlarda yeni doğan güneş ile ilişkilendirilmiştir. Harpokrates, saçları yandan lüleli ve başparmağını emerken de resmedilmiştir. Mısır sanatında, Harpokrates bir timsahın üzerinde ayakta duran, bir elinde akrep, diğerinde yılan tutan bir çocuk olarak da betimlenmiştir.

Harmakhis (Ufuktaki Horus), "doğan güneş" olarak kişileştirilmiştir ve dirilişin ve sonsuz hayatın sembolü Khepera ile simgelenmiştir. Giza platosundaki Büyük Sfenks, Horus'un görünümlerinden biridir.

Haroeris (Yetişkin Horus), Horus'un erken formlarında Yukarı (Güney) Mısır'ın lider tanrısıydı. Hathor'un oğlu ya da bazen de kocası olarak metinlerde geçer. Aynı zamanda Osiris ve Set'in erkek kardeşiydi. Set'in ülkesi Aşağı Mısır'ı yaklaşık MÖ 3000 yıllarında fethetmiş ve her iki krallığı birleştirmiştir.

Yetişkin Horus'un çok sayıda karısı ve çocuğu vardır. Dört erkek evladı bir gruplandırılır, İsis'ten olma olduklarına inanılır. Bunların isimleri; Duamutef, Imsety, Hapi ve Qebehsenuef'tir. Lotus çiçeğinden doğmuşlar ve yaratılış ile ilişkilendirilen güneş tanrılarıydılar. Nun'ın suyunu, Ra'nın emri ile yeniden getirmişlerdir. Anubis, onlara cenaze törenlerinde mumyalama, 'Ağız açma', Osiris'i ve tüm erkeklerin gömülmesi ödevlerini verdiğine inanılır. Horus onları daha sonra dört ana yönün koruyucusu yaptı. Ma'at'ın ölüleri yargılaması sırasında lotus çiçeğinin üzerinde Osiris'in önünde otururlar. Diğer taraftan, çok yaygın olarak ölünün iç organlarını koruyucusu olarak hatırlanırlar.

Behdetli Horus, yetişkin Horus'un bir başka formu olup, Behdet'in batı deltasında tapınılırdı.

Sembolizmde Horus

"Horus" adı, bu ilahın Grekçe'deki adıdır, Mısır dilindeki asıl adı "Hor"dur. Antik Mısır eserlerinde Horus, sık sık bir gözle, şahin kafasıyla veya atmaca kanatlı bir yıldız diskiyle tasvir edilir. Çocuk başıyla ya da genç bir insan başıyla temsil edildiğinde parmağı kelam organı olan ağzında ya da ağzını işaret eder tarzda tasvir edilir.

 Horus sembolizmde genellikle, İlahi Yasalar'ın insanda vicdan tarzında belirmesini simgeler. Şahin kafalı Horus'un yırtıcı kuşların keskin bakışıyla tasvir edilmesi, kişinin hiçbir hareketini gözünden kaçırmayan bir ilah oluşunu, yani vicdanın gözünden hiçbir şeyin kaçmayacağını simgeler. Bir başka deyişle bu, insanın iç dünyasındaki her niyetini ve sosyal yaşamındaki her hareketini gözden kaçırmayan merhametsiz yargıcın keskin bakışını simgeler. Bu, yasaların kıl kadar şaşmadan uygulanmasını gözeten, kişiden özellikle öte-âlemde hesap soran vicdanın ifade edilişidir. Günde yirmi dört saat uyanık ve gözleri hep açık olmalıdır; çünkü hem yasaların kıl kadar şaşmadan uygulanmasını sağlamakta hem de ilah Seth ('nefsaniyet'i ve kötülüğü simgeleyen ilah) ile mücadele etmektedir. Bu yüzden Güneş ve Ay, Horus'un gözleri olarak ifade edilir. Çünkü Güneş ve Ay'ın her ikisi nöbetleşe, gece ve gündüz insanın üzerinden eksik olmaz, Horus'un 24 saat açık kalan gözleri gibi. Horus'tan "Sirius içindeki Horus" olarak söz eden kimi Mısır metinlerinde ise, Horus'un Dünya insanlarına Sirius'tan gelen bir 'tesir' olduğu ve kaynağının göksel Osiris olduğu belirtilir.
 Parmağını ağzına götürmüş Horus ise misterler konusundaki sessizlik ilkesini simgeler.

Popüler kültüre etkileri
2007 yapımı Zeitgeist belgesel filminde Hıristiyanlığın Horus ve benzeri Antik Mısır inançlarından köken alan figürleri anlatılır.

Kaynakça

 Mısır'da Ölüm Sonrası Fikri, Ege Meta Yayınları
 Dictionnaire des Symboles, Jean Chevalier ve Alain Gheerbrant
 Psi dergisi,Cilt-1,Sayı-3

Ayrıca bakınız

 Horus'un gözü

Mısır tanrıları
Güneş tanrıları
Koruyucu tanrılar
LGBT mitoloji temaları
Kurtarıcı tanrılar
Mitolojik krallar
Ay tanrıları
Hava ve gök tanrıları

Horus


Elstree este un sat în districtul Hertsmere din comitatul Hertfordshire pe autostrada A5, la nord de Londra.

Elstree este cunoscut mai ales pentru prezența aici a studiourilor cinematografice Elstree Studios.

Personalități
 Sacha Baron Cohen a învățat la școala din Elstree.
 Frank Podmore s-a născut în Elstree.

Localități din Anglia

Elstree


«Word Up!» es una canción de funk/hip hop compuesta y grabada en 1986 por la banda neoyorquina de funk Cameo. Fue incluida en su álbum homónimo, su duodécimo trabajo de estudio. La canción fue compuesta por Larry Blackmon y Thomas Michael Jenkins.

Es conocida por su alta rotación en las radios de dance y R&B estadounidenses y por su video en MTV (en él, participa el actor LeVar Burton interpretando a un detective policial intentando capturar a la banda) y por sus diversas versiones realizadas por otros artistas. Este sencillo se convirtió en la canción más conocida de la banda.

Posicionamiento en listas
En los Estados Unidos, alcanzó el puesto # 6 en el Billboard Hot 100 y permaneció tres semanas en la cima del Hot Black Singles. También se mantuvo una semana en el puesto #1 en el Hot Dance Singles. Mientras que en el Reino Unido logró obtener la tercera ubicación en la lista de sencillos. También fue un éxito en Nueva Zelanda donde lideró su lista de sencillos.

Versión de Gun

La banda escocesa de hard rock Gun fue la primera en versionar "¡Word Up!" en los 90, cuya versión tenía un sonido más duro y más orientado al rock, incluyendo un solo de guitarra. la canción fue incluida en su álbum Swagger y lanzada el 1 de julio de 1994, donde alcanzó el puesto número ocho en la lista de singles del Reino Unido. Se hicieron dos versiones del sencillo en CD en el Reino Unido, cada una con una portada y pistas diferentes.

Rendimiento en listas de la versión de Gun

Versión de Melanie B

Una de las integrantes de Spice Girls, Melanie Brown (conocida en ese entonces como Melanie G) realizó su versión de Word Up!. Lanzada como sencillo el  fue incluida en la banda sonora de Austin Powers: The Spy Who Shagged Me. Llegó a ubicarse en la posición # 14 en el UK Singles Chart y vendió alrededor de 77 996 copias en el Reino Unido. La canción fue producida por Timbaland y el sencillo contó con el lado B, "Sophisticated Lady", donde participó en los coros otra integrante de Spice Girls, Emma Bunton.

Existen dos versiones del videoclip, una animada, dirigida por Jimmy Gulzar (Melanie no participó de la primera versión porque estaba embarazada) y una segunda versión dirigida por Matthew Rolston.

Lista de canciones de la versión de Melanie B
 — CD (VSCDT1735)

 «Word Up» (Radio Edit) - 3:25
 «Sophisticated Lady» - 2:44
 «Word Up» (Tim's Dance Mix) - 5:32
 «Word Up» (Video)

 — Vinilo de 12" (VST1735)

Lado A
 «Word Up» (Full Version) - 5:29
 «Sophisticated Lady» - 2:44
Lado B
 «Word Up» (Radio Edit) - 3:25

 — CDr Promo

 «Word Up» (Pop Edit) - 3:38
 «Word Up» (UK Short Edit) - 3:38
 «Word Up» (UK Short Intro) - 3:55
 «Word Up» (UK Short Outro) - 3:55

Rendimiento en listas de la versión de Melanie B

Versión de Korn

La versión de «Word Up!» realizada por la banda estadounidense de nü metal Korn, fue una de las dos canciones inéditas incluidas en su álbum recopilatorio Greatest Hits, Vol. 1, junto a su versión de Another Brick in the Wall de Pink Floyd. Fue lanzada como primer sencillo de este compilado el .

Los arreglos musicales de esta versión son similares a los realizados por la banda escocesa Gun en 1994. El cantante Jonathan Davis expresó, sobre la decisión de la banda de incluir la canción en su compilación, "Word Up, lo hemos estado haciendo durante años como prueba de sonido - no la versión completa, sino tocar un poco de su riff".

Video musical
El video musical fue dirigido por Antti Jokinen. Muestra a los integrantes de la banda editados digitalmente, personificados en perros callejeros, paseándose por una desértica y caótica ciudad. Después de corretear durante la noche y dormir un poco sobre el asfalto, se disponen a ingresar a un cabaret, haciendo uso de su condición de perros para ganarse el cariño de las bailarinas, mientras hacen estriptis y topless.

Polémica
Este clip fue una de las razones que ocasionaron la salida del guitarrista Brian "Head" Welch de la banda. Presentó una carta de renuncia a sus managers donde explicaba su alejamiento por el incremento de inmoralidades en la música y videos de Korn, particularmente el video del tema "Word Up" en el que la cara de Brian era superpuesta al cuerpo de un perro caminando hacía un club de striptease.

Lista de canciones de la versión de Korn

Rendimiento en listas de la versión de Korn

Versión de Little Mix

El cuarteto femenino británico Little Mix realizó su versión de la canción para el evento benéfico Sport Relief 2014. Fue lanzada a la venta digital el 16 de marzo de 2014, seguido del lanzamiento físico al día siguiente. Alcanzó la sexta ubicación en la lista de sencillos del Reino Unido.

Antecedentes
La banda anunció el sencillo el 16 de enero de 2014 a través de su cuenta de Twitter.
La canción hizo su airplay el 20 de enero durante el programa de Nick Grimshaw en BBC Radio 1.

Video musical
El video musical del video a beneficio de Sport Relief 2014 se encuentra en canal de Little Mix VEVO en Youtube. Se lleva a cabo en un gimnasio en donde aparecen varias celebridades tales como la ex Spice Girls, Melanie C, junto a Nick Grimshaw, Louie Spence, Louis Smith, Arlene Phillips, y Chris Barrie.

Lista de canciones
Descarga digital
 «Word Up!» – 3:26

Digital remixes
 «Word Up!» (The Alias Radio Edit) – 3:33
 «Word Up!» (Extended Mix) – 4:59
 «Word Up!» (Instrumental) – 3:05

Posicionamiento en listas de la versión de Little Mix

Certificaciones

Lanzamiento

Otras versiones
 Fue versionada en el año 2003 por Cochino, para la banda sonora de la película Party Monster, protagonizada por Macaulay Culkin.
 La banda alemana The BossHoss, incluyó la versión de esta canción en el álbum "Internashville Urban Hymns" del 2005.
 La cantante británica de country-soul Hayley Willis incluyó la versión de esta canción como Lado B en el sencillo "Take You High", lanzado en 2003. Esta versión también apareció en un capítulo de CSI: Crime Scene Investigation de la séptima temporada, en el episodio "Post Mortem".
 La banda finlandesa Eläkeläiset, grabó su cover titulado "Humppa Raikaa" para su álbum Humppasirkus del 2006, en una versión al estilo humppa.
 Fue versionada por el cantante y artista alemán Jan Delay.
 La banda bielorrusa de ska-punk Zatoczka grabó un cover de la canción en 2009.
 El productor griego de música electrónica Digital Alkemist (Costas C) realizó una versión de la canción en 2009, incluido en el EP "Um Novo Dia", con la colaboración de Heather Brooks en las voces.
 El cantante británico Bentley Jones, que cuenta con un reconocido éxito en Japón, grabó una versión de Word Up en su álbum TRANS//LATION 2, del 2011.
 A modo de miscelánea, la versión original de Cameo, apareció en un capítulo de la serie animada The Simpsons, en el episodio "Homer and Lisa Exchange Cross Words", emitido en 2008.

Referencias

Enlaces externos
 Cameo – Word Up! en Discogs
 Gun – Word Up! en Discogs
 Melanie B – Word Up en Discogs
 Korn – Word Up! en Discogs
 Melanie B. – Word Up (Version 1) en YouTube

Sencillos de 1986
Sencillos de 1994
Sencillos de 1999
Sencillos de 2004
Sencillos de 2014
Canciones de funk
Sencillos número uno en la Dance Club Songs de Billboard
Sencillos número uno en Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs
Sencillos número uno en Nueva Zelanda
Sencillos de nu metal
Canciones de Little Mix
Canciones producidas por Timbaland
Temas musicales de películas
Canciones de 1986
Canciones en inglés
Sencillos de Little Mix
Canciones de rock

Word Up!


Azhar Ali (urdu: اظہر علی; født d. 19. februar 1985 i Lahore, Punjab, Pakistan) er en pakistansk cricketspiller og den nuværende anfører af Pakistans cricketlandshold i One Day International (ODI) cricket. Han er desuden viceanfører for landsholdet i Test cricket. Han fik sin Test debut for Pakistan mod Australien i den første Test kamp på Lord's i juli 2010.

Kilder

Eksterne henvisninger

Cricketspillere fra Pakistan
Personer fra Lahore

Azhar Ali


Cimetière militaire

Le Longueval Road Cemetery  est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Longueval, dans le département de la Somme, au nord-est d'Amiens.

Localisation
Ce cimetière militaire est situé au sud-ouest du village, Rue d'En-haut, sur la , à 200 m des dernières habitations.

Histoire
Le secteur a été le théâtre des combats de la bataille de la Somme  qui durèrent du 14 jusqu'au 29 juillet 1916, lorsque le village fut conquis par la 5è division. Il fut perdu en mars 1918 et repris définitivement par la 38è division galloise  et les carabiniers le 28 août 1918.
Ce cimetière de la Route de Longueval fut commencé en septembre 1915, près d'un poste de secours connu sous le nom de "Longueval Alley", ou "Longueval Water Point" . Il fut utilisé jusqu'en janvier 1917, mais d'autres inhumations furent faites en août et septembre 1918. A l'Armistice, le cimetière comptait 171 tombes et d'autres furent amenées d'un large périmètre autour de Longueval en 1923-24. Le cimetière du chemin Longueval contient maintenant 222 sépultures et commémorations de la Première Guerre mondiale. 48 des sépultures ne sont pas identifiées. Il y a aussi une sépulture allemande dans le cimetière.

Caractéristique
Ce cimetière a un plan trapézoïdal.
Il est entouré d'un mur de briques ou d'une haie d'arbustes du côté des champs.
Le cimetière a été conçu par AJS Hutto.

Sépultures

Galerie

Liens internes

 Cimetière militaire
 Liste des mémoriaux et cimetières militaires de la Somme
 Bataille de la Somme
 Commonwealth War Graves
 Longueval

Notes et références

Cimetière militaire britannique en France
Lieu de mémoire de la Première Guerre mondiale dans la Somme
Cimetière dans la Somme

Longueval Road Cemetery


ශානා (හෙවත් සානා) යන නාමය සහිත බෞද්ධ ලෙන් සමූහ දෙකක් ස්ථාන දෙකකින් හමුවේ.

ශානා ඩුන්ගර් බෞද්ධ ලෙන් හෙවත් සානා බෞද්ධ ලෙන් පිහිටා ඇත්තේ ඉන්දියාවේ ගුජරාට් හි ගිර් සෝම්නාත් දිස්ත්‍රික්කයේ (මෑතක දී ජූනාගධ් දිස්ත්‍රික්කයෙන් වෙන්කරන ලද) උනා තාලුකා හි ශානා වංකියා නම් ස්ථානයේ ය. මෙ. අම්රේලි දිස්ත්‍රික්කයේ රාජුල තාලුකා ප්‍රදේශය ආසන්නයේ පවතියි.

අනෙක් සානා බෞද්ධ ලෙන් පිහිටියේ සෝම්නාත් ප්‍රදේශයේ වේරාවාල් හි ය. මෙය ද නව ගිර් සෝම්නාත් දිස්ත්‍රික්කයේම පිහිටා ඇත. මෙම ලෙන් ප්‍රභාස් පතන් හි පුරාතන බෞද්ධ ලෙන් යනුවෙන් බහුලව හඳුන්වනු ලබයි. එසේවුවද, මාධ්‍ය තුළ මෙම ලෙන් සමූහ ද්විත්වයෙහි තොරතුරු මිශ්‍ර කොට ඇති ආකාරයක් පෙනෙයි. ප්‍රභාස් පතන් හි සානා ලෙන් පිහිටියේ වේරාවාල් සිට 7 km ගිනිකොණ දෙසින් සහ සෝම්නාත් මහාදේව් මන්දීර් සිට 2km ඊසානදිගිනි. වංකියා හි පිහිටි අනර්ඝ ශානා ඩුන්ගර් බෞද්ධ ලෙන් මෙම ලෙන්වලට 105 km පමණ නැගෙනහිරින් පිහිටා ඇත.

ආශ්‍රේයයන්

ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්
ගුජරාටයේ ලෙන්
ඉන්දියාවේ පැරණි ජනාවාස පැවති ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ වන්දනා ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ආරාම
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ විහාර

සානා ලෙන්


Aeaea, Ææa or Eëä (  or  ;  ) was a mythological island said to be the home of the goddess-sorceress Circe.

In Homer's Odyssey, Odysseus tells Alcinous that he stayed here for one year on his way home to Ithaca. He says that he could not resist the need to be on this island, not so much for Circe but so that he does not resist the pull.

Before leaving Aeaea, Odysseus was given instructions by Circe about how to cross the ocean and assisted by the North Wind to reach the underworld:

Description
Homer describes Aeaea as covered with a mixture of pasture and dense woodland of oak and beech. There were high hills or bluffs from which the sea could be seen encircling the island in all directions. Circe's stone house was located in a "dense forest of trees" "in a place that could be seen from far."

Location

The somewhat inconsistent geography of Homer's Odyssey is often considered more mythic than literal, but the geography of the Alexandrian scholar and poet Apollonius of Rhodes is more specific. In his epic Argonautica, he locates the island somewhere south of Aethalia (Elba), within view of the Tyrrhenian shore (western coast of Italy). In the same poem, Aeëtes remarks on the great distance between Colchis and Aeaea in these terms:

Aeaea was later identified by classical Roman writers with Mount Circeo on Cape Circeo (Cape Circaeum) on the western coast of Italy—about 100 kilometers south of Rome—which may have looked like an island due to the marshes and sea surrounding its base but which is a small peninsula. It was already a peninsula according to Dionysius of Halicarnassus. However, it may have been still an island in the days of Homer, with a long "lido" or sandy peninsula that gradually became attached to the mainland, in a common geological process. Archeologists have identified one cave or grotto on the cape as "Grotta della Maga Circe", the cave of Circe. A second was found on the nearby Island of Ponza. It is believed that Circe had her summer home on Mount Circe and her winter home on Ponza, which may possibly be the island of Aeaea.

The modern Greek scholar Ioannis Kakridis insists that any attempt at realistic identification is in vain, arguing that Homer vaguely located Aeaea somewhere in the eastern part of his world, perhaps near Colchis, since Circe was the sister of Aeëtes, king of Colchis, and because their paternal aunt the goddess Eos had her palace there.

Other hypothetical locations
Robert Graves (The Greek Myths) identifies, as Aeaea, the island of Lošinj, near the Istrian peninsula in the north Adriatic Sea.

An author, Fernando Jaume, identified the "Island of Circe" with Didyme, that is, Salina, the "erratic rocks" being the "Faraglioni di Lipari", next to the "Island of the Sirens" and the "Hades in Sicily", perhaps as many evocations of the volcanism of this archipelago. The narrow beach, the forests dedicated to Persephone would be there, in Acquedolci

Tim Severin (The Ulysses Voyage) identifies, as Aeaea, the island of Paxos in the Ionian Sea near the Greek coast. The island is on the furthest west on a boundary between the sea and the river of Okeanos, which is said to encircle the earth. Drawing upon this interpretation, Assassin's Creed Odyssey uses a fictional atoll point off the coast of Paxos as the location.

Gaedl Lomen (The Sea in the Greek Imagination) identifies, as Aeaea the island of Cyprus, in the Eastern Mediterranean.

Aeaea in literature
In Richard Aldington's novel All Men are Enemies (1933), Aeaea is the island, "twelve hours from Naples" (obviously mythical), where his heroes meet, and love between them flourishes.

John Banville's 1993 novel Ghosts has a boating party shipwrecked on an unnamed island; one character, Sophie, speculates that it is Aeaea; another says, "Yes...yes, Aeaea: you will feel at home, no doubt", a reference to Sophie's Circean nature.

"Aeaean" was an epithet of Circe and her paternal niece Medea (), who were the sister and daughter of Aeëtes, the ruler of Aea () in Colchis  Circe's son Telegonus is likewise given this epithet.  It was also a name of Calypso, who was believed to have inhabited a small island of the name of Aeaea in the straits between Italy and Sicily.

References

Sources

Locations in Greek mythology
Geography of the Odyssey
Mythological islands
Circe

Aeaea


Boyundere, Tut - Adıyaman ili Tut ilçesine bağlı köy
 Boyundere, Malazgirt - Muş ili Malazgirt ilçesine bağlı köy

Boyundere


San Vittorino Amiterno is a village in the Abruzzo, region of central Italy. It is a frazione of the comune of L'Aquila.

History
S. Vittorino is important because the ancient Roman city of Amiternum and Christian catacombs were discovered in the local church of San Michele Arcangelo.

References

Frazioni of L'Aquila

San Vittorino


Katadiopterski su za skupljanje svjetlosti koriste sustav leća i zrcala. Takva konstrukcija omogućava veliku žarišnu daljinu unutar relativno kratke optičke cijevi. Ovisno o položajima leća i zrcala postoje mnoge vrste katadioptera. U amaterskoj astronomiji najčešće se koriste Schmidt-Cassegrain, Maksutov-Cassegrain te Ritchey-Chretien. Najveći svjetski teleskopi su većinom katadiopteri. Svemirski teleskop Hubble je katadiopter tipa ritchey-chretien.

Rani katadiopterski sustavi

Katadiopterska riješenja bila su prisutna u mnogim ranim optičkim sustavima koji su se pojavili u ranom 19. stoljeću. U razvoju kadatiopterskih tehnologija na prvom mjestu bili su francuski fizičari i inženjeri. Augustin-Jean Fresnel je u 1820-tim razvio nekoliko svjetioničkih reflektora koji su rabili katadiopterske sustave.Léon Foucault razvio je katadiopterski mikroskop 1859. godine radi poboljšanja kvalitete slike posebno kod visokih povećavanja.  Alphonse Mangin je 1876. godine, izumio je posebni konkavni stakleni reflektor koji nosi njegovo ime Manginovo ogledalo. Ovaj reflektor ima dvije staklene površine koje su imale različite polumjere. Ova staklene površine s različitim radijusima omogućavalo je ispravljane iskrivljivanja slike sferičnog ogledala. Stražnji dio zadnje staklene površine ima tanki srebreni. Ovaj skup staklenih površina i srebreni namaz na stražnjem staklu dovodi to toga da svjetlosni val(zraka) prolazi kroz stakla dva puta, i tako ovaj sustav postaje u stvari kao sustav s tri leće.

Katadiopterski teleskopi

Fotografski objektivi s katadiopterskim lećama

Izvori

Vrste teleskopa

Katadiopterski teleskop


الفخ هي أذات من أدوات المستعملة في الصيد، تتنوع الطرق المستعملة. يمكن صيد الحيوانات لعدة أغراض، بما في ذلك الغذاء وتجارة الفراء، والصيد، ومكافحة الآفات، وإدارة الحياة البرية.

مراجع

انظر أيضا
 فخ الحفرة المخفية

تجارة الفراء
رعاية الحيوان
صيد

فخ


I'll Be Seeing You este un film american din 1944 regizat de William Dieterle. Este creat în genurile film de Crăciun, dramatic. Rolurile principale au fost interpretate de actorii  Joseph Cotten, Ginger Rogers și Shirley Temple, cu  Spring Byington, Tom Tully și John Derek în rolurile secundare. Scenariul este scris de Marion Parsonnet pe baza unei povestiri de Marion Parsonnet (Double Furlough).

Prezentare

Un soldat obosit de atâtea lupte se întâlnește cu o tânără de Crăciun, iar singurătatea lor reciprocă se transformă în romantism.

Distribuție
 Ginger Rogers - Mary Marshall
 Joseph Cotten - Zachary Morgan
 Shirley Temple - Barbara Marshall
 Spring Byington - Sarah Marshall
 Tom Tully - Henry Marshall
 John Derek - Lt. Bruce (as Dare Harris)
 Chill Wills - Swanson
 Kenny Bowers - Sailor on train

Producție
Cheltuielile de producție s-au ridicat la 1,3 milioane $ sau 1,5 milioane $.

Lansare și primire
A avut încasări de peste 6 milioane $.

Note

Legături externe

Vezi și

Filme din 1944
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de William Dieterle
Filme de Crăciun
Filme United Artists
Filme alb-negru

I'll Be Seeing You (film din 1944)


සන්නායකයක හෝ විද්‍යුත් ප්‍රභවයක අග්‍ර අතර ඇති විභව වෙනස විභව අන්තරය වේ.

විද්‍යුත් විභව අන්තරය


Chandler Carlton Riggs () este un actor și DJ american, cunoscut pentru rolul Carl Grimes din The Walking Dead, un serial de televiziune horror oferit de AMC (2010–prezent).

Filmografie

Film

Televiziune

Referințe

Nașteri în 1999
Oameni în viață
actori americani
Actori de film americani

Chandler Riggs


Željko Seleš (rukometni trener) (1929. – 2020.)
 Željko Seleš (slikar) (1954.)

Željko Seleš (razdvojba)


Antoinette Amalie af Braunschweig-Wolffenbüttel (født 1696, død 1762) var hertuginde af Braunschweig-Wolfenbüttel; gift i Braunschweig 15. oktober 1712 med sin fars fætter hertug Ferdinand Albrekt II af Braunschweig-Wolfenbüttel. Hun var datter af hertug Ludvig Rudolf af Braunschweig-Wolfenbüttel og Christine Louise af Oettingen.

Antoinette Amalie var indirekte arving til Braunschweig-Wolfenbüttel; ved hendes fars død 1735 efterfulgtes han af hendes ægtefælle. Denne døde samme år og efterfulgtes af hendes søn.

Børn
Karl I, hertug af Braunschweig-Wolfenbüttel (1. august 1713 – 26. marts 1780) gift med Prinsesse Philippine Charlotte af Preussen.
Anthon Ulrich af Braunschweig-Wolfenbüttel (28. august 1714 – 4. maj 1774) gift med storhertuginde Anna Leopoldovna af Rusland.
Elisabeth Christine af Braunschweig-Wolfenbüttel (8. november 1715 – 13. januar 1797) gift med Frederick II af Preussen.
Louis Ernest af Braunschweig-Wolfenbüttel (25. september 1718 – 12. maj 1788) ugift.
Ferdinand af Braunschweig-Wolfenbüttel (12. januar 1721 – 3. juli 1792) ugift.
Luise af Braunschweig-Wolfenbüttel (29. januar 1722 – 13. januar 1780)gift med rins Augustus William af Preussen.
Sophie Antoinette af Braunschweig-Wolfenbüttel (13/23. januar 1724 – 17. maj 1802) gift med Ernest Frederick, hertug af Sachsen-Coburg-Saalfeld.
Albert af Braunschweig-Wolfenbüttel (1725–1745) ugift.
Charlotte af Braunschweig-Wolfenbüttel (1725–1766) ugift.
Theresa Natalie af Braunschweig-Wolfenbüttel (4. juni 1728 – 26. juni 1778) ugift.
Juliane Marie af Braunschweig-Wolfenbüttel (4. september 1729 – 10. oktober 1796) gift med Frederik V af Danmark.
Frederick William af Braunschweig-Wolfenbüttel (1731–1732) døde som barn.
Frederick Francis af Braunschweig-Wolfenbüttel (1732–1758) ugift.

Hertuginder

Antoinette Amalie af Braunschweig-Wolfenbüttel


Un tirage par immersion (au moyen d'un appareil appelé en anglais « wet-transfer film gate », ou plus simplement « wet gate ») est un procédé de restauration d'un film destiné à en éliminer certains défauts tels que les rayures, en immergeant le film dans un produit liquide ayant le même indice de réfraction que le support du film.

Cette immersion permet de combler les rayures, qui ne se voient alors plus lors de la copie du film sur un nouveau support ; pour cela, on peut notamment faire appel à un bain de perchloréthylène.

Références

Liens externes
 Vincent Pinel et Christophe Pinel,   Dictionnaire technique du cinéma, 3e éd - Restauration, 2016, (consulté le 4 mai 2022).

Articles connexes
 Conservation et restauration des films

Technique cinématographique

Tirage par immersion


Fırtına Deresi (Eski Yunanca: Pordanis, Zan dili: Abovitse) veya eski adıyla Peruma, Doğu Karadeniz'de yer alan akarsulardan birisi olup, Kaçkar Dağları'nın Karadeniz'e bakan yamaçlarındaki derelerin birleşmesi ile oluşmuştur. Rize Ardeşen'in yaklaşık 2 km batısında Karadeniz'e dökülen Fırtına Deresi, 68 km uzunluğundadır. Çay bahçeleri içerisinden geçen, üzerindeki kemer köprülerle süslü Fırtına Deresi, raftinge elverişli parkurlara sahiptir. Nehirde sportif olta balıkçılığı yapılabilmektedir.

Parkur
Rize - Ardeşen kara yolundan, güneye çıkan karayolu takip edilerek 22. km'de Çamlıhemşin ilçesine ulaşılır. Çamlıhemşin'in yaklaşık 1 km güneyinden parkura başlanılabilinir. (km: 0) 5. kilometrede iri kayalara dikkat edilmelidir. 7. km, 8. km ve 9. kilometrede tehlike arz eden geçişler olduğu için suyun iyi incelenmesi gerekir. 12. kilometrede batı yönünde kalan yamaçtaki Tolikçet Şelalesi yöreye ayrı bir güzellik vermektedir. Parkuru, Fırtına Deresi'nin Karadeniz'e dökülmeden önce uygun bir yerinde bitirmek mümkündür.

Yaklaşık 23 km süren parkur boyunca derenin yatağı çok taşlık olup, suyun debisine göre 3 - 4 - 5 zorluk derecesinde yerler vardır. Aşırı yağmurlarda dikkat edilmelidir. Fırtına Deresi bütün yıl boyunca akarsu sporu için uygundur.

Fırtına Deresi, Kaçkarlarda bulunan ve yerli turistler kadar yabancı turistlerin ve doğa tutkunlarının uğrak yeridir.

Fırtına Deresi yükseklerden inerken birçok kola ayrılır. Bu kollar dağın yamaçlarında akarken ormanın içinde birçok irili-ufaklı göller ve çağlayanlar meydana getirirler. Fırtına Deresi özellikle son yıllarda rafting sporuna meraklı olanlar için ideal bir merkez halini almıştır.

2013 senesinde Fırtına Deresi'ni denizle birleşiminin olduğu yerde, Recep Yazıcıoğlu'nun adını taşıyan Türkiye'deki ikinci yapay parkuru yapılmıştır.

Dere havzası
Fırtına Deresi havzası Rize ilinin Ardeşen ve Çamlıhemşin ilçelerinin sınırları içerisinde yer almakta olup, 1177,03 km²'lik yüzölçümü ile Doğu
Karadeniz'deki en büyük akarsu havzalarından biridir. Kuzeyden Karadeniz, güneyden Kaçkar ve Soğanlı dağlarının su bölümü çizgisi ile sınırlanmıştır. Deniz kıyısından hemen duvar gibi yükselen dağlar 40 km kuş uçuşu mesafede 3900 metrelere ulaşır. Türkiye'nin 4. büyük zirvesi olan Kaçkar Dağı 3937 m çalışma
sahasını güneyden sınırlayan su bölümü hattının en yüksek noktasıdır. Yine, Verçenik Dağı (3711 m), Tatos daği (3645 m) Altıparmak Dağı (3562 m) sahayı güneyden sınırlayan
yüksek kütlelerdir. Çalışma sahasını doğuda Çağlayan Deresi havzası, batıda ise Ortaköy Deresi havzası ile sınırlanmıştır.

Fauna
Nehirde yaşayan balık türleri sırayla Salmo coruhensis, Salmo rizeensis, Alburnoides fasciatus, Barbus escherichii, Squalius sp., Mugil cephalus, Liza aurata ve Ponticola rizensis'tir.

Klimatik özellikleri
Dünya iklimlerinin yapısı genel olarak atmosfer sirkülasyonuna bağlı olmakla beraber, bulunan yerin matematiksel konumu v.b özellikleri de bağlıdır. Böylece
yüksek enlemlerde kutup ve kutup altı iklimleri görülürken, orta enlemlerde ılıman iklimler, tropikal iç bölgelerde ise ekvatoral ve tropikal iklimler görülmektedir. Özellikle yer-deniz-atmosfer ilişkileri, karasallık, yer şekli, yükseklik etkisi bölgesel iklimlerin kökenini tayin eder. Çalışma sahası polar hava kütleleri ile tropikal hava kütlelerinin geçiş sahasında yer alır. Bu kütlelerin gezici karakterde olması nedeniyle bölgede iklim mevsimlere göre değişiklik gösterir. Kışın polar hava kütleleri hakim iken yazın tropikal hava kütleleri sahada etkili olur ve bol yağış alır.

Sıcaklık
Sahanın dağlık olması ve kısa mesafelerde 3900 metreye kadar yükseltinin artması sıcaklık değerlerinin havza içindeki farklı noktalarda farklı değerler göstermesine neden olur. Yükseklikle sıcaklığın değişmesinde, atmosferin yerden ısınması, atmosferin ve su buharının alt kısımlarında daha yoğun olması önemli faktörlerden biridir. Yıllık ortama sıcaklık Ardeşen'de 13,9 °C dir. Ortalama yüksek sıcaklık 17,5 °C ve ortalama düşük sıcaklık 11,3 °C değerlerinin birbirine çok yakın olmasında en önemli faktör sahadaki nem oranıdır. Ardeşen meteoroloji istasyonun kıyıda yer alması ve yıllık ortalama bağıl nem değerinin % 70–80 arasında değişmesi aşırı ısınmaya ve soğumaya engel olmaktadır. Ayrıca fön rüzgarlarının kış aylarında sahayı etkilemesi aşırı soğumayı engellemektedir. Sahada en soğuk mevsim kış olup; en düşük ortalama sıcaklık şubat ayında görülür (3,1 °C). Şubat ayından sonra ısınan hava hafif değişkenlikler göstererek en yüksek değerlere Ağustos ayında ulaşır. Ağustos ayı ortalama sıcaklığı 23,4 °C iken ortalama en yüksek sıcaklık ise 27,3 °C dir. Ağustos ayından sonra Aralık ayına kadar düzenli bir şekilde düşen sıcaklık Şubat ayında yine minimum değerlere ulaşır.

Yağış
Çalışma sahası Türkiye genelinde en fazla yağış alan bölgesi içerisinde yer alır (yıllık toplam yağış miktarı 1956 mm). Her mevsim bol yağış alan sahada Eylül, Ekim, Kasım ve Aralık aylarında aylık ortalama yağış 200 mm'nin üzerindedir. En fazla yağış Ekim ayında düşer (273 mm,). Yağışlar bahar ve yaz aylarında yağmur şeklinde iken, kış aylarında kıyıda yağmur zaman zaman kar, yüksek sahalara doğru kar şeklinde düşer. Sonbaharda sağanak karakter taşıyan yağışlar, çalışma sahasında sel ve taşkın gibi doğal afetlere yol açar. Sahada yağışın en az olduğu ay Nisan ayı olup (57 mm) genel itibarıyla bahar mevsiminde yağış diğer mevsimlere göre daha azdır. Sahanın topoğrafik şartları yağışın fazlalığında rol oynayan en önemli etkenlerden biridir. Çalışma sahasında dağların denize paralel şekilde ve kıyıdan kısa mesafeler içinde yükselmesi orografik yağışların oluşmasına sebebiyet vermektedir.

Jeomorfolojik özellikleri
Fırtına Deresi havzası Doğu Karadeniz Dağlarının Karadeniz aklanında yer alan akarsu havzalar içerisinde en büyük ve yüzey şekilleri bakımından en arızalı
görünüme sahip olanıdır. Çalışma sahasında, deniz kıyısından güney yönünde 40 km gidildiğinde 3900 metrelere kadar çıkan (Karçar zirvesi 3932 m) ani bir yükselti artışını görmek mümkündür. Fırtına Deresi Havzasının Jeomorfolojik görümüne bakıldığında, öncelikle kıyıdan başlayan ve basamak şeklinde yükselen taraçalar dikkati çeker. Havzanın iç kısımlarına doğru, akarsu boyunca vadi tabanlarında ve eğim şartlarının da müsaade ettiği yüksek kısımlarda dağ içi ovaları yer alır. Havza genelinde diğer dikkat çekici jeomorfolojik özellik ise gittikçe daralan ve derinleşen V şekilli vadilerdir. Daha yüksek sahalarda kademeli yamaçlar, 2000 metrenin üzerinde yerine kayalıklara geçilir. 2500 metrenin üzerinde ise büyük glasiyal vadilerinin ve üst seviyelerde ise hakim sivri tepeler ve daimi karlarla ve buzlularla kaplı dağlar yer alır. Katılaşım kayaçlarının büyük alanlara yayıldığı çalışma sahası, üst kreatese de meydana gelen tektonik deformasyonlar sonuncu kıvrılmış ve yükselmiştir. Neotektonikte de devam eden tektonik deformasyonlar, sahada kabaca KD-GB ve DB doğrultusunda uzanan tektonik hatlar ile, akarsu şebekesinin oluşum ve gelişimini yönlendirmiş, yer yer 300 metreyi bulan su düşüşlerine ve eğim kırıklıklarına neden
olmuştur. Tektonizma sonucunda yükselen saha, dış etken ve süreçlerin günümüze kadar devam eden faaliyetleri sonucunda bugünkü görünümüne kavuşmuştur. Alçak alanlarda ve platolarda flüviyal süreçler, okyanusal iklim şartlarını yansıtan bir yağış etkinliği ile sahayı hızla aşındırırken, yüksek kesimlerde de son buzul çağının morfolojik izleri hala görülebilmektedir. Yüksek kesimlerde, buzul topoğrafyasına ait izler 3900-2100 metreler arasında görülebilir. 2100 metreden daha alçak irtifalara inildikçe Fırtına Deresi, yatağını iyice yararak bazı kesimlerde 1500 metreye varan dik yamaçlı derin vadiler açar. Fırtına Deresi havzasının profil serilerine bakıldığında sahadaki kademeli yapı ve kuvvetli aşınımın izlerini görmek mümkündür. Fırtına Deresi havzasında, eğim güneyden kuzeye doğru, diğer bir deyişle Doğu Karadeniz dağların zirvelerinden Karadeniz'e doğru yönelmekle birlikte, aynı zamanda çalışma sahasında doğudan batıya doğru bir çarpılma söz konusudur.

Toprak özellikleri
Fırtına Deresi havzasında yüksek yağış etkinliği, mevsimler arasında fazla değişkenlik göstermeyen sıcaklık faktörleri, kıyıdan 3900 metrelere hızlı bir şekilde ulaşan arızalı topoğrafyası ve jeolojik yapıda volkanik kayaçların yoğunlukta olması farklı toprak gruplarının oluşmasına neden oluşmuştur.
Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü tarafından yapılan kapsamlı arazi çalışmalarına göre, Rize toprakları altı ana grupta toplanmaktadır. Bunlar; alüvyal
topraklar, kolüvyal topraklar, kırmızı-sarı podzolik topraklar, gri-kahverengi podzolik topraklar, kireçsiz kahverengi orman toprakları ve yüksek dağ çayır
toprakları şeklindedir.

Köprüler
 Çamlıhemşin Köprüsü
 Kadıköy Köprüsü
 Mikron Köprüsü
 Seslikaya Köprüsü
 Ardeşen Köprüsü

Resimler

Ayrıca bakınız
Çetekalevi Şelalesi

Gelevera

Çoruh

Kaynakça
 BAYRAKDAR,C,2006 Fırtına Deresi Havzasının Uygulamalı Etüdü Yüksek Lisans Tezi,İÜ,COĞRAFYA ANABİLİM DALI,İSTANBUL

Fırtına Deresi


Yeşilkent, İstanbul'un Büyükçekmece ilçesine bağlı Gürpınar semtinde yapılmış olan kooperatif site grubudur. Türkiye'de nokta zemin etüdünün yapıldığı ilk bölgedir. Her binanın kurulduğu alan ayrı ayrı zemin etüdü yapılmış, binalar radya temel üzerine kurulmuş ve perde betonlarla inşa edilmiştir.

Yeşilkent sitesi üç ada üzerine kurulmuş Yeşilkent 1, Yeşilkent 2 ve Yeşilkent 3 olarak toplam 45 bloktan oluşmaktadır. Her sitenin kendine ait ortak kapalı otoparkları bulunmakta olup otopark yerleri her dairenin tapusuna işlenmiştir. Siteler içerisinde ayrıca çocuk oyun alanları, tenis kortları, basket sahaları ve kamelyalar bulunmaktadır.

Tüm binalar Kat Mülkiyetine uygun olarak yapılmıştır. Binaların çoğunda İskan almış olup, Kat Mülkiyeti tapusuna geçilmiştir. Kalanlar ise iskan aşamasındadır.

Büyükçekmece coğrafyası

Yeşilkent, Gürpınar


Honorije I. (tal. Onorato I. Grimaldi) (Monako, 16. prosinca 1522. – Monako, 7. listopada 1581.), gospodar Monaka od 1523. do svoje smrti 1581. godine, iz dinastije Grimaldi.

Rodio se kao najmlađi i jedini sin koji je preživio rano rano djetinjtvo, u velikaškoj obitelji od oca Luciena (1487. – 1523.), gospodara Monaka i Jeanne de Pontevès-Cabanes (1499. – 1555.). Otac mu je ubijen kada je imao svega devet mjeseci zbog čega mu je imenovan regent, njegov stric Augustine Grimaldi (1482. – 1532.), koji je upravljao Monakom u njegovo ime. Augustine je prekinuo podložništvo Francuskoj i njenom kralju Franji I. te je 1524. godine potpisao savez sa španjolskim kraljem i rimsko-njemačkim carem Karlom V. iz dinastije Habsburg. Otada je Monako bio pod zaštitom Španjolske, što mu je omogućilo sigurnost i razvoj.

Godine 1532. umro je regent Augustine, a budući da je Honorije I. i dalje bio maloljetnik, za nove regente izabrani su njegova tetka Blanche Grimaldi, barunica de Tourette i Nikola Grimaldi. Međutim, oboje su lišeni dužnosti već iste godine nakon čega je za regenta izabran Stjepan Grimaldi  († 1561.) iz Genove, koji je ostao na toj dužnosti do 1540. godine, kada je Honorije I. postao punoljetan, ali je i dalje zadržao upravu pod patronatom gospodara Monaka.

Za vladavine Honorija I. obavljeni su značajni zahvati na obnovi palače u Monaku koja je bila znatno proširena.

Obitelj

Godine 1545. Honorije I. je oženio Izabelu Grimaldi († 1583.) s kojom je imao četiri sina:
 Karlo II. (1555. – 1589.)
 François (1557. – 1586.)
 Horacije (1558. – 1559.)
 Herkul (1562. – 1604.)

Monegaški monarsi
Grimaldi

Honorije I. od Monaka


موسى حُمُوُده الحايل على الشاعر الشعبي الكبير، من قبيلة المغاربة فرع الشامخ بطن أولاد علي، وقد عرف بلقب القاضي، ويرجح ان ذلك يرجع لمكانته في الشعر التي جعلت الشعراء يلجئون اليه، لتحكيمه فيما ينشأ بينهم من خلاف في مجال الشعر.

حياته

ولد الشاعر في القرن التاسع عشر ربما في العقيلة وتوفى في عام 1937م، كانت اقامته في منطقة العقيلة وبشر والنوفلية، في اسرة شاعرة، برز من ابنائها عدد من الشعراء : مثل عبد الجليل وعبد ربه حموده، وشارك مع أبناء قبيلته المغاربة وحلفائها في تصديهم  للغزو الإيطالي في عدد من المعارك كمعركة (بئر بلال، عرق السبط، الكيراونه) التي قال فيها قصائد رائعة وثقت لبطولات المجاهدين.

ولديه الكثير من القصائد الشعرية الجميلة من اشهرها (صار يوم في بلال، عرق السبط يشهد، رسم سوق، حبسك اللي صارلك في العقيلة).

نماذج من قصائده

أشخاص ليبيون في القرن 20
شعراء شعبيون ليبيون
ليبيون في القرن 19
مواليد القرن 19
وفيات 1937

موسى حمودة


Dolmen, toprakta yan yana aralıklı olarak dizilmiş birkaç büyük yassı taşla bunların üstüne yatay olarak yerleştirilmiş yine büyük yassı taşlardan oluşan ve genellikle mezar olarak kullanılmış olan tarih öncesi yapılardır. Megalit kültüre ait yapılar içinde en sık karşılaşılan yapılardır ve küçük taşlar ve topraktan oluşan Tümülüsler ile kaplanmış olarak bulunurlar.

Neolitik anıtlar, neolitik toplumların kültürlerini ve ideolojilerini de gösterirler. Anıtların ortaya çıkışı ve işlevleri sosyal gelişmenin göstergeleri olarak kabul edilebilir.

Yayılma alanı

Avrupa ve Kuzey Afrika
Dolmenler bütün Batı Avrupa'da, kısmen de Kuzey ve Doğu Avrupa'ya yayılmışlardır. En çok Vendée, Bretanya Bölgesi, İrlanda gibi sahile yakın bölgelerde görülürler. Doğu Avrupa'da ise Gürcistan, Çerkesya Sahili ve Trakya'da rastlanılır. Batı Asya'da da Levant bölgesinde dolmenler görülür. Birçoğu harap hale gelmiş durumda ve az sayıda dolmen de Cezayir, Tunus ve Fas'ta bulunmaktadır.

Hindistan

Özellikle Karnataka eyaletinin kuzey bölümlerinde, Badami, Aihole ve Pattadakal'in önemli ibadet merkezlerinin civarında yer alırlar. Çoğu üç ya da dört tane dikey olarak yerleştirilmiş taş ile bir ya da iki tane kapak olarak kullanılmış taştan oluşan bu dolmenlerin büyük kısmı harap olmuştur. Hintlerin binlerce yıldan beri ölüleri yakma gelenekleri olduğu düşünülürse, bu dolmenlerin mezar amacıyla kullanıp kullanmadıkları bir tartışma konusudur. Bu dolmenlerde içinden ruhun çıkıp gitmesini sağlayacak olan üzerinde bir "ruh deliği" olan kapatma taşı bulunmadığı gibi dolmenler kum ve taşlarla örtülü de değildir. Bazı dolmenlerin zemininde Yoni plakasının bulunmuş olmasından yola çıkarak bu dolmenlerin mabed olarak kullanıldığı düşünülmektedir.

Kore ve Japonya

Dünyanın en büyük dolmen yoğunlaşması Kore yarımadasında görülür. Gerçekten de Koredeki sayıları 35.000'e varan dolmenler tüm dünyadaki dolmenlerin yüzde 40'ını oluşturur. En geniş yayılma alanı ise Güney Kore'nin batı bölümleridir. Dolmen sözcüğünü karşılayan Korece sözcük "goindol"dur (hangıl:고인돌). Uzun bir süre Kore megalitleriyle ilgili bilimsel bir çalışma yapılmamıştır. Kore dolmenleri büyük önemlerine rağmen, bu yüzden Avrupa dolmenlerine göre çok az bilinirler. Kore dolmenlerinin Avrupa dolmenlerinden farklı bir morfolojileri vardır. Kore dolmenleri için 3 ana tipten bahsedilebilir.
 masa tipi dolmen
 go masası tipi dolmen
 desteksiz kapak taşı tipi dolmen

Gangwa'daki dolmen kuzey tarzı masa biçimli bir dolmendir ve 2.6 x 7.1 x 5.5 metre ebatlarıla Güney Kore'nin en büyük taşıdır. Çok sayıda alt tipler ve değişik dolmen biçimleri Kore dolmenciliğini oldukça ilginç kılar.

Kore dolmenlerinin çokluğuna ve değişik yapılarına rağmen kesin bir kronolojisini çıkarmak mümkündür. Kore megalit kültürünün yarımadaya tarımı getiren Neolitik çağın sonlarında ortaya çıktığı ve Bronz Çağı boyunca devam ettiği kabul edilir. Kore dolmenlerinin MÖ ilk binyılda yapıldıkları tahmin edimektedir. Ancak Kore'deki bu megalit kültürünün nereden geldiği sorusu hala cevapsızdır. Kore dolmenlerine benzer dolmenlere Mançurya, Şantung ve Kyūshū'de de rastlanır.

Dolmenler Japonya'nın Yayoi döneminde (MÖ.300 - MS.300) de görülür. Bir Yayoi dolmeni, ortada büyükçe bir taşın yuvarlak biçimli taşlarla çevrelendiği bir daire şeklindeki bir taş yerleştirmesinden oluşur. Gömme işlemi toprak çanakların içinde yapılır. Bu tarz bir dolmen taş kapaklı mezarlarla ilişkili olabilir. Bu taş kombinasyonuna Kore'de de sık sık rastlanır. Kara Asyasından giden göçmenlerin beraberlerinde yeni dolmen fikirlerin, de Japonya'ya taşıdıkları düşünülür.

İsimlendirme ve Sınıflandırma
Dolmen ifadesi Bretagne doğumlu Théophile Malo Corret de la Tour d'Auvergne (1743–1800)'un arkeoloji araştırmalarında kullanılmıştır. Kuzey megalit kültüründe görülen çok sayıda taşıma taşı ile bir ya da iki çatı taşından oluşan yapıya dolmen adı verilmiştir. Kavram kısmen sadece çatı taşını ifade etmek için de kullanılmıştır (örneğin Encyclopedia Britannica) Dolmenler, Alman tarih öncesi araştırmacısı Ewald Schuldt tarafından "En eski dolmenler", "büyük dolmenler", "çokgen dolmenler" ve "asıl dolmenler" şeklinde sınıflandırılmıştır. Daha sonra bunlara "dörtgen dolmenler" ve "genişletilmiş dolmenler" de eklenmiştir. Danimarkalılar ise dolmenleri farklı bir tarzda sınıflandırırlar: "uzun dolmenler", "yuvarlak dolmenler" ve "dehliz dolmenler".

Mimari
Birçok dolmen dik şekilde kaldırılmış taşıma taşlarının üstüne daha büyük ve ağır olan çatı ya da kapak taşlarının yerleştirilmesinden oluşur. Çatı taşları alttaki taşıma taşlarının biraz dışına taşar ve böylece kimi zaman bir masa görünümü verir. Dolmenler, bu masa benzeri görünümlerinden dolayı önceleri kurbantaşı, sunaktaşı ya da Druid sunakları şeklinde de yorumlanmıştır. Alttaki taşıma taşları çoğu kez yan yana bitişik olarak ya dörtköşe, çokgen veya trapezoid yapacak şekilde ya da bir çember veya oval oda duvarı oluştaracak biçimde yerleştirilir. Dolmenlerin giriş bölümlerinin mezar odalarından çok daha alçak olmaları yüzünden, dolmenlerin üzeri örtüldükten sonra kilitli bırakılıp bırakılmadığı açık değildir. Ziyaretçiler mezar odalarına girerken sürekli kafalarını eğmek zorunda olacaklardır ki, bu belki de ziyaretçiyi ölüye saygı göstermeye zorlamak için düşünülmüştür. Bazı durumlarda dolmenler birkaç mezar odası içerebilirler. Yan yana girişleri olan odalardan oluşan yapılar, Orta Avrupa'da dolmen olarak değil, geçit mezarlar olarak adlandırılır. Ancak bu iki tür arasındaki sınır bazı durumlarda oldukça belirsizdir.

Dolmenlerin büyüklükleri bölgeye ve var olan materyalin durumuna göre değişir. Eb büyük dolmenler Bretagne'de (La Roche-aux-Fées, Gavrinis, Marchand Masası, Les Pierres-Plates, Mané Lud), İrlanda'da (Newgrange) ve İspanya'da (Antequera) bulunur. Dolmenler bugün çoğunlukla çıplak durumdadır, mezarlar üzerinde bulunan daha kücük taşlar yöre sakinleri tarafından ev, ahır gibi inşaatların yapımında kullanmak amacıyla alınıp götürülmüştür. Nadiren bir tepenin üzerinde yükselirler ya da orijinal hallerindeki gibi toprak ve taşlarla örtülü şekilde dururlar. Bazen çatı taşını taşıyan taşıma taşları o kadar yakın dururlar ki, masa görünümü kaybolur ve özellikle büyük dolmenlerde oda benzeri bir görünüm alır. Bretagne'de bu biçim genişlemesi o kadardır ki, dolmen daha çok bir giriş bölümüne benzer ve mezar galerisi denilen biçime dönüşür.

Bezekler

Birçok menhir ve kromlek, bezeksiz olmasına karşın bazı dolmenlerde (özellikle Morbihan körfezindeki dolmenlerde) zengin bezekler (Gavrinis, Les Pierres-Plates, Mané Lud) bulunmuştur. Tipik motifler günes sistemini gösteren spiraller ve eşmerkezli yarım çemberlerdir, fakat tek tük de olsa taş baltalar ve karasabanlar da görülür. Özellikle Locmariaquer'deki Marchand Masası bezekler açısından zengin ve alışılmadık bir dolmendir. Burada güneş ışınlarını ve başağı gösteren çok sayıda kanca benzeri motif görülür.

Ayrıca bakınız
Megalit
Menhir
Kromlek

Dış bağlantılar
 İngiltere, İrlanda, Almanya ve İspanya'dan dolmen görüntüleri
 İngiltere, İrlanda ve Fransa'dan dolmen görüntüleri

Kaynakça

Dolmen


Gürbüz, Diyarbakır ilinin Hani ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
18 Haziran 1992 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.

Coğrafya
Gürbüz, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde, Diyarbakır ilinin kuzey kısmında yer almaktadır. Doğuda Lice, Kulp ve Muş, batıda Dicle, Ergani, Maden, kuzeyde Arıcak ve Genç, güneyde ise Diyarbakır  bulunmaktadır.[13] Yeryüzü şekilleri açısından genelde dağlarla çevrili, ortası hafif çukurlaşmış görünümdedir ve Güneydoğu Torosların kollarıyla çevrilidir. Gürbüz, Diyarbakır il merkezine 60 km, Hani ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yerelnet Gürbüz/Nirbi

Hani'nin mahalleleri

Gürbüz, Hani


الرَّف القاري أو الجرف القاري أو حافة القارَّة أو الإفريز القاري  هو عبارة عن امتداد قاري ولكنه مغطى بالماء ولايعد منطقة أو ميزة بحرية إذا قل منسوب الماء فيه بمقدار 5% من متوسط العمق. عرض هذه المنطقة يتراوح من صفر في ميامي فلوريدا إلى أكثر من 800كم في منطقة شمال سيبيريا من المحيط المتجمد الشمالي. تقع اسفل منطقة الجرف القاري

منطقة الرصيف القاري تكون حوالي 8% من مساحة سطح البحار والمحيطات ولكن هذا يعد حوالي 6/1 مساحة اليابسة على الأرض. معظم الرفوف القارية تنحدر انحدارا سهلا في اتجاه البحر. في نهاية الرف القارى يوجد ما يسمى بالانكسار القاري  عادة مايظهر على عمق 120-200 م أسفل هذا الجزء فان القاع ينحدر بشدة ليكون مايسمى بالانحدار القاري  هذا الجزء يعد الحد ما بين الكتلة القارية وقيعان البحار وعادة ماينحدر ليصل العمق إلى حوالي 3000 - 4000 م. جزء كبير من قيعان المناطق تتواجد بجوار أعماق البحار وتظهر على أعماق تتراوح ما بين 3000 5000 م.

انظر أيضا
 المنطقة الضوئية
 جرف قاري
 سلسلة الجبال المحيطة والمرتفعات

مراجع

تضاريس ساحلية ومحيطية
جغرافيا ساحلية
علم البيئة المائي
علم المحيطات الفيزيائي
قانون البحار
مسطحات مائية
مصايد الأسماك
مصطلحات علم المحيطات
مناطق حيوية مائية

رف قاري


Yüreğir, Adana'nın Büyükşehir merkez ilçelerinden birisidir. Adana'nın ortasından geçen Seyhan Nehri, Yüreğir ve Seyhan ilçelerini ayırır.

Tarihçe
Adana'nın merkez ilçesi olan Yüreğir, 5 Haziran 1986'da belediye olmuştur. İsmini 1250-1352 yılları arasında Türk Oğuz boyundan Üçoklara ait kavmin buraya yerleşmesinden dolayı almıştır. Adana'nın en çok göç alan ilçesidir.

Coğrafi özellikleri
Coğrafi konum olarak Torosların eteğine kurulan Çukurova Üniversitesi'nin güneyinde başlayan Yüreğir İlçesi yerleşim alanı, doğuda Misis havzası, batıda Seyhan Nehri ve güneyde Karataş Ovası ile çevrelenmiş bölgede oluşan yerleşim alanıdır. Tarihsel olarak geçiş alanları üzerinde bulunması sebebiyle Yüreğir ilçesi önemli bir kavşak noktası olarak düşünülmüştür.

İlçesinin kuzeyinde İmamoğlu, kuzeybatısında Karaisalı, batısında Seyhan, doğusunda Ceyhan, güneyinde Yumurtalık ve Karataş ilçeleri bulunmaktadır.

İlçede bulunan eserler
İlk ve ortaçağda önemli bir yerleşim merkezi olan Yüreğir ve yöresinde eski eser olarak köprü ve höyük, yer mozaikleri ve su kemerleri, hamam ve kervansaray bulunmaktadır. Bu eserler Hitit, Roma, Selçuk ve Osmanlı dönemlerine aittir.

Nüfus
İlçeye bağlı 107 mahalleden oluşmaktadır.

Mahalleler
Yüreğir'in 106 mahallesinin 39'u merkezde bulunmaktadır. Merkez mahallelerinde 360.628 kişi (% 83,8) yaşamaktadır. En uzak mahallesi ise 40,8 km uzaklıktaki Çelemli'dir. Nüfusu en fazla olan mahalle, 25.966 kişi ile Kışla'dır. Yüreğir'in nüfusu 2017 yılında % 1,21 artmıştır.

Yüreğir ilçesinin mahallelerinin ilçeye uzaklığı, rakımı ve nüfusu

* Km,  Seyhan Mahallesi'nde bulunan kaymakamlığa olan uzaklıktır.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yüreğir Belediyesi Resmi Sitesi
 Yüreğir Kaymakamlığı Resmi Sitesi

Adana'nın ilçeleri

Yüreğir


2017-18 බංගලාදේශ තුන්කොන් ක්‍රිකට් තරගාවලිය යනු 2018 වසරේ පැවැත්වෙන
තුන්කොන් ක්‍රිකට් තරගාවලියකි. මේ සඳහා බංගලාදේශය, ශ්‍රී ලංකාව සහ සිම්බාබ්වේ යන කණ්ඩායම්ය. මෙය පැවැත්වෙන්නේ බංගලාදේශයේ ශෙරේ බන්ග්ලා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගනයේය. මෙම තරගාවලිය අතරතුරදී ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම බංගලාදේශ සංචාරයකද යෙදෙන්නේය.

ප්‍රසාද ලකුණු

එදිජා තරගමාලාව

1වන එදිජා

2වන එදිජා

3වන එදිජා

4වන එදිජා

5වන එදිජා

6වන එදිජා

අවසන් මහා තරගය

සටහන්

මුලාශ්‍ර

2018 බංගලාදේශ තුන්කොන් ක්‍රිකට් තරගාවලිය


La microrregión de Itajaí es una de las microrregiones del estado brasileño de Santa Catarina perteneciente a la mesorregión Valle del Itajaí. Su población recenseada en 2010 por el IBGE fue de 571.027 habitantes y está dividida en doce municipios. Posee un área total de 1.452,289 km².

Municipios
 Balneário Camboriú
 Balneário Piçarras
 Barra Velha
 Bombinhas
 Camboriú
 Ilhota
 Itajaí
 Itapema
 Navegantes
 Penha
 Porto Belo
 São João do Itaperiú

Itajaí

Microrregión de Itajaí


3i Group plc is a British multinational private equity and venture capital company based in London, England. 3i is listed on the London Stock Exchange and is a constituent of the FTSE 100 Index.

History
The company was formed in 1945, as the Industrial and Commercial Finance Corporation (ICFC), by the Bank of England and the major British banks to provide long-term investment funding for small and medium-sized enterprises.  Its foundation was inspired by the Macmillan Committee, and resulted from the recognition in the 1930s, given new impetus in the postwar era, that smaller businesses faced a gap in available corporate finance due to banks being unwilling to provide long-term capital and the companies being too small to raise capital from the public markets.

During the 1950s and 1960s, and particularly after 1959 when the shareholder banks allowed it to raise external funds, ICFC expanded significantly. In 1973 ICFC acquired Finance Corporation for Industry, a sister company also formed in 1945 which focused on finance for large companies, and was renamed Finance for Industry (FFI).  In the 1980s, FFI became a leading provider of finance for management buyouts, and expanded internationally.  In 1983 the company was renamed Investors in Industry, commonly known as 3i.

3i Group was created in 1987 when the banks sold off their stakes to form a public limited company.  In 1994 the company was floated on the London Stock Exchange with a market capitalisation of £1.5 billion.

Operations
3i invests in mid-market buyouts, growth capital (minority) and infrastructure. Sectors invested in are business and financial services, consumer, industrials and energy, and healthcare.

Current investments

Former investments

References

External links

Yahoo profile

Financial services companies established in 1945
British companies established in 1945
Financial services companies of the United Kingdom
Companies listed on the London Stock Exchange
Financial services companies based in London
Private equity firms of the United Kingdom
Venture capital firms of the United Kingdom

3i


Altenburg () is a city in Thuringia, Germany, located  south of Leipzig,  west of Dresden and  east of Erfurt. It is the capital of the Altenburger Land district and part of a polycentric old-industrial textile and metal production region between Gera, Zwickau and Chemnitz with more than 1 million inhabitants, while the city itself has a population of 33,000. Today, the city and its rural county is part of the Central German Metropolitan Region.

Altenburg was first mentioned in 976 and later became one of the first German cities within former Slavic area, east of the Saale river (as part of the medieval Ostsiedlung movement). The emperor Frederick Barbarossa visited Altenburg several times between 1165 and 1188, hence the town is named a Barbarossa town today. Since the 17th century, Altenburg was the residence of different Ernestine duchies, of whom the Saxe-Altenburg persisted until the end of monarchy in Germany in 1918. Industrialization reached Altenburg and the region quite early in the first half of the 19th century and flourished until the Great Depression around 1930. Economic malaise set in while Altenburg was in East Germany and continued after German reunification in 1990, evidenced by a decline in population, high unemployment and house vacancy rates.

The main sights of Altenburg are the castle, the Lindenau-Museum, the historic city center (most buildings are from early-modern origin) and the Gründerzeit architecture around the center. The popular German card game Skat was developed in Altenburg during the 1810s and the founder of the famous Brockhaus Enzyklopädie, Friedrich Arnold Brockhaus, lived and worked in Altenburg between 1810 and 1817.

Altenburg lies in the flat and fertile landscape of Osterland on the Pleiße river in the very east of Thuringia, next to the neighboring federal state of Saxony.

History

Middle Ages
The town (civitas Altenburg) was first mentioned in a deed to the Bishop of Zeitz in 976. Remains of a Slavic castle on the Schloßberg ("Castle Hill") demonstrate that the town was probably a Slavic foundation, the capital of the shire of Plisni, taken over during the conquest of Meissen by Henry I. As shown by placenames, the surrounding area (Osterland) was mainly settled by Slavs.

The town's location on the imperial road 'Via Imperii' between Halle and Cheb in Bohemia gave Altenburg economic importance in the salt trade.

The first castle, located under the present day church St. Bartholomäi, was destroyed after the Battle of Hohenmölsen between Henry IV and Rudolph of Swabia. It was rebuilt on the Schloßberg outside of the town. The 11th century Mantelturm tower is still preserved. The castle later became an imperial palatinate and played an important part in the German takeover and settlement of the area between the Harz-mountains and the Elbe.

In the middle of the 12th century, the Hohenstaufen emperors patronized Altenburg as one of their Kaiserpfalzes, allowing the town to become a market and a mint. Together with the Royal forests Leina, Pahna, Kammerforst and Luckauer Forst, lands of the Groitzsch family bought by Frederick Barbarossa, Altenburg, Colditz, Zwickau and Chemnitz were turned into the Terra Plisnensis. Altenburg and Chemnitz as Imperial towns were intended to reduce the importance of Leipzig held by the Margrave of Meissen. Under Frederick Barbarossa much building took place, especially in the market area, and the town grew rapidly. A priory of canons regular was founded and the parish church was finished in 1172. The twin towers of the 12th century Augustinian monastery (Rote Spitzen) are still preserved. A town wall with 5 gates was constructed at the end of the 12th century. Altenburg got its charter around 1200, in 1256 the Wettins confirmed it again. The law structure was transposed from Goslar municipal law.

During the Interregnum, the Terra Plisnensis was impounded, but bought back by Rudolph I of Germany, who desired the crown of Thuringia. Together with Zwickau and Chemnitz, Altenburg was part of the anti-Meissen Pleiße-city Union of 1290. After the Battle of Lucka in 1307 against Frederick the Brave of Meissen and his brother Diezmann, King Albert I lost Altenburg and the Pleiße-lands to the Wettin margraves of Meissen, who held the city until 1918.

In 1455, Altenburg saw the division (Altenburger Teilung) of the Meissen lands between Elector Frederick II (the Gentle) and Duke William that led, after a failed attempt at reconciliation (Hallescher Machtspruch) to a war (1446–1451) between the two brothers (Bruderkrieg).
In the second division of the Wettin lands between Ernest and Albert at Leipzig in 1485, Altenburg fell to Ernest, together with the Electorate (Kurland), Grimma, the Mutschener Pflege, Leisnig, Thuringia and the Vogtland. From this time on, Altenburg was historically connected with Thuringia and its dynasty, the Ernestine Wettins.

Early modern period
The Reformation was introduced in Altenburg quite early, in 1522, by George Spalatin, Wenzeslaus Linck and Gabriel Zwilling. During the German Peasants' War of 1525, the Altenburg Augustinian monastery was attacked. In the summer, four peasant rebels were executed at the marketplace. After the Schmalkaldic War brought defeat for the Ernestines, Altenburg belonged to the Albertines for short time (1547–1554) before coming back to the Ernestines after the Naumburg Treaty.

From 1603 to 1672, Altenburg was the residence of an Ernestine line, after that, it fell to Saxe-Gotha-Altenburg. The Thirty Years' War brought heavy damage to the city and more than half of the population died.

During the Napoleonic wars it was a scene of a brief Allied raid by the Saxon General Johann von Thielmann.

Since 1815

When the Ernestine lands were re-divided in 1826, Altenburg became the capital of Saxe-Altenburg, successor state to the dissolved Saxe-Hildburghausen. Around 1830, the city walls and gates were knocked down and the old suburbia in front of the former wall were incorporated. Industrialization began around this time and the economy and population both saw rapid growth, strengthened by the connection to the railway in 1842 (as Thuringia's first connected city). The Revolution of 1848 led to the abdication of the conservative duke Joseph, who was replaced by his more liberal brother George. The last duke abdicated during the Revolution of 1918 on 13 November 1918 after being promised 12 million Marks and the ownership of numerous castles. The free-state of Saxe-Altenburg was merged with Thuringia in 1920.

Altenburg was a working-class city during the Weimar Republic, ruled by SPD and KPD, which led to heavy conflicts between left- and right-wing forces after 1933. The Jewish community was destroyed during the Kristallnacht in 1938, many Jews emigrated or were killed in the concentration camps. Furthermore, communists and invalids from Altenburg were murdered. During World War II, several subcamps of the Buchenwald concentration camp were located here. They provided 13,000 forced labourers for HASAG, the third largest German company to use concentration camp labour. The US Army reached Altenburg on 15 April 1945 and was replaced by the Soviet Army on 1 July 1945.

In 1952, Thuringia was dissolved and replaced by  administrative divisions of East Germany (Bezirks). Altenburg became part of the Leipzig administrative district, in which it was the second largest city. After reunification, previously extant states were re-established in the former east Germany as federal states in the reunified Germany. Although a majority of 54% in the district voted for Saxony in a plebiscite, the district council decided to join Thuringia together with the Schmölln district, partly because a vast majority of 80% in the neighboring Schmölln district had voted for Thuringia. These districts had formed the eastern part of Saxe-Altenburg until 1920 and were reunified as the modern-day Altenburger Land district in 1994.

Geography and demographics

Topography

Altenburg is located on the southern edge of the Leipzig Bay, a flat and fertile area, with intensive agricultural use and lignite surface mining  north of the town. The nearest mountains are the Ore Mountains approximately  to the south-east. The Pleiße valley runs east of the city, whereas the center itself is located at Blaue Flut (blue flood) river, a small tributary of Pleiße river. The Blaue Flut feeds the Großer Teich (big pond), an inner-city pond with an island in the middle, on which the Altenburg zoo is located. There is relatively little forest within the town's municipal territory: the small Stadtwald (town wood) and Herzog-Ernst-Wald (Duke Ernest wood) south of the center and the Fasanerieholz (Pheasantry wood) at Ehrenberg district. The elevation of the city center is 200 m, to the north it declines down to 162 m and in the south next to Mockzig district it rises up to 261 m.

Administrative division
Altenburg is bounded by Windischleuba, Nobitz, Altkirchen, Göhren, Lödla, Rositz, Meuselwitz, Treben and Gerstenberg.

Because of the quite densely settlement of the region, many small villages and ancient former suburbs are situated within the municipal territory, which is officially divided into 4 districts:
 Altenburg (including the villages Drescha, Kauerndorf, Poschwitz, Rasephas, Steinwitz and Zschernitzsch)
 Ehrenberg, incorporated in 1993 (with Greipzig, Lehnitzsch, Mockzig, Modelwitz, Paditz, Stünzhain, Zschaiga and Zschechwitz)
 Kosma, incorporated in 1996 (with Altendorf and Kürbitz)
 Zetzscha, incorporated in 1994 (with Knau, Oberzetzscha, Rautenberg and Unterzetzscha)

For a detailed view of Altenburg's administrative division, see the list in German Wikipedia.

Demographics

Altenburg has been a relatively big town (compared to others in the wider region) down the centuries, because of its importance as a Kaiserpfalz and later as a ducal residence. During the Middle Ages, it had a population of 3,000 to 4,000 inhabitants, rising to 6,000 around 1700, 10,000 around 1800 and 20,000 around 1870, making it Thuringia's second-largest city after Erfurt for a short time in the mid-19th century. The population grew further to 40,000 in 1910, 44,000 in 1940 and peaked at about 56,000 around 1980 before starting to decline. In 1988, before reunification, Altenburg had 53,000 inhabitants, shrinking to 41,000 by 2000 and 33,000 in 2012. With a decline of nearly 40% since 1988, Altenburg is among the most rapidly declining urban areas in Germany.

The average decrease of population between 2009 and 2012 was approximately 1.27% p.a., whereas the population in bordering rural regions is shrinking with accelerating tendency. Suburbanization played only a small role in Altenburg. It occurred after the reunification for a short time in the 1990s, but most of the suburban areas were situated within the administrative city borders, others are Windischleuba and Nobitz. During the 1990s and the 2000s, many inhabitants left Altenburg to search a better life in western Germany or other major east German cities like Leipzig, Dresden or Jena. The birth deficit, caused by the high average age of the population, is becoming a bigger problem because there is no immigration to compensate it. Despite urban planning activities to tear down unused flats, vacancy is still a problem with rates around 16% (according to 2011 EU census), which is the largest amount among Thuringia's major towns. A positive side effect for the inhabitants is that Altenburg has one of the lowest rent levels in Germany.

The birth deficit was 282 in 2012, this is -8.5 per 1,000 inhabitants (Thuringian average: -4.5; national average: -2.4). The net migration rate was -1.7 per 1,000 inhabitants in 2012 (Thuringian average: -0.8; national average: +4.6). The most important target regions of Altenburg migrants are the large cities around like Leipzig, Dresden, Halle, Jena and Erfurt, as well as the western German conurbations.

Like most other small to middling eastern German towns, Altenburg has only a small amount of foreign population: circa 1.7% are non-Germans by citizenship and overall 1.6% are migrants (according to 2011 EU census). Differing from the national average, the biggest groups of migrants in Altenburg are Russians and Vietnamese people. During recent years, the economic situation of the city has improved a bit: the unemployment rate in the district declined from 24% in 2005 to 10% in 2013 with little bit higher rates in the city than in the other municipalities of the Altenburger Land district. Nevertheless, this is still one of the highest rates in Thuringia.

Partly due to official atheism in former GDR, most of the population is non-religious. 12.1% are members of the Evangelical Church in Central Germany and 2.5% are Catholics (according to 2011 EU census).

 Source (since 1994): Thüringer Landesamt für Statistik

Culture, sights and cityscape

Culture
Altenburg is nicknamed playing cards town. The game of skat is said to have originated here, based on the Bavarian tarock. Because of the influence Emperor Frederick Barbarossa had on the town, it is nicknamed a "Barbarossa town".

Museums
There are some museums in Altenburg:
 The Schloss- und Spielkartenmuseum (castle and playing card museum) inside the castle hosts an exhibition about Altenburg as a ducal residence, and a historical playing cards collection.
 The Lindenau-Museum (established in 1876) shows Bernhard von Lindenau's art collection including Italian paintings of the 13th–15th centuries, a collection of classical antiquities and cast and modern art.
 The Mauritianum (opened in 1908) is Altenburg's museum of natural history with the largest well-known mummified rat king, which was found in 1828 in a miller's fireplace at Buchheim.
 The Brauereimuseum inside the Altenburger brewery shows an exhibition about beer and its history with a local focus.

Old town

The town center of Altenburg within the former wall has a planned grid of 12th/13th century origin, whereas the two old settlement cores were located around Brühl in the north-east and around St. Nicholas' Church in the south-west. The area around the castle and southward on the eastern bank of Blaue Flut river has also been urban since the Middle Ages, nevertheless, it was located outside the city walls.

During the 19th and early 20th century, Altenburg saw a construction boom and the town enlarged to all directions, particularly north and east towards the new railway station (opened in 1878). Its time as a state capital until 1918 led to many interesting public and private buildings in Gründerzeit style, same as in other historist styles. Later, the town lost some of its importance and became a simple district capital in Thuringia. World War II left Altenburg unscathed, so all historic buildings are preserved. Nevertheless, the buildings' maintenance was neglected during the East German period, instead, some big Plattenbau settlements were set up on the northern and south-eastern periphery of Altenburg.

After reunification, most of the main sights and historic buildings were refurbished. On the other hand, the city lost much of its population which led to a very high vacancy rate, especially in the old inner-city buildings, which today endangers the historic city structure because of many vacant old private houses.

Sights and architectural heritage

Churches
 St. Bartholomew's Church, built between 1428 and 1443 in Gothic style at Burgstraße, is Altenburg's main evangelical parish church.
 The Fraternity Church at Marktplatz is another evangelical parish church, founded as a Franciscans monastery during the 12th century. It was abandoned after the Reformation in 1529 and reused as evangelical church. Today's building was established in 1905 in Neo-Gothic style.
 St. Nicholas' Church at Nikolaikirchhof was the first church of Altenburg, mentioned in 1140. It was demolished during the 16th century, only the steeple remains.
 St. George's Chapel is the castle's church, built in picturesque Gothic style during the mid-15th century.
 St. Mary's Monastery (Augustinians) is a former monastery on a hill east of the center. It was founded during the 12th century and abandoned in 1543. Only the two Romanesque towers and some walls remain, being the city's landmark called "Rote Spitzen" (red spires).
 The Duchess Agnes Memorial Church at Hausweg is an evangelical church, built between 1903 and 1906 in historist style.
 The Cemetery Church at Hospitalplatz was built between 1639 and 1651 in Renaissance style.

Ducal buildings
 Altenburg Castle is the big ducal residence on a hill above the city center. It was in use first as fortification and later as residence since the 9th century until the end of monarchy in Germany in 1918. Today's castle is of 17th and 18th century origin and was built in Renaissance, later in Baroque style. The chapel is of older origin (see above). The castle is the scene of the famous Prinzenraub, related by Carlyle in his "Miscellanies".
 Further buildings within the castle complex are the Junkerei in the north, built in the 16th century, the Flasche, an old castle tower from the 11th century, the Hausmannturm, built in the 12th century as the castle's keep as well as the Prinzenpalais and the Hofmarschallamt in the south, built after a fire in 1868.
 Next to the castle lies the Schlosspark (castle park) with some more ducal buildings: the Baroque Teehaus (tea house) (1712), the Baroque Orangerie (1712) and the historist Marstall (1851).
 The Amtshaus was built between 1725 and 1728 in Baroque style at Burgstraße and is now used as district court.
 The Kanzlei was the seat of some ducal authorities, built in 1476 at Brühl.
 The Neues Ministerium at Lindenaustraße was built in 1895 in Classicist style and is now the seat of the district government.
 The former Landgericht at Pauritzer Platz was built in 1859 in Neo-Renaissance style and hosts the social court now.
 The Landesbank (federal state bank) at Burgstraße was built in 1865 in Neo-Renaissance style. Currently, it is vacant.
 The Ducal Mausoleum in Altenburg Cemetery (burial site of several Dukes and Duchesses), now in ruins (those buried there removed to other parts of the cemetery in 1974).

Other sights
 The town hall is one of the most important Renaissance buildings in Germany. It was built between 1562 and 1564 by the architect Nikolaus Gromann.
 The Landestheater is the theater of Altenburg, built in Neo-Baroque style in 1871.
 The city wall remained in the north behind Johannisstraße and in the south at Langengasse. Two towers are preserved at Langengasse and Kunstgasse.
 The Palais Seckendorff at Brühl is a Baroque style nobility palace, built in 1724.
 The Wasserkunst at Kunstgasse is an old waterwork, built in 1844 in Classicist style.
 The Pohlhof at Pohlhofgasse is a small Renaissance palace.
 The Freemasons' Lodge at Johannisgraben was built in 1804 in Classicist style.

Economy and infrastructure

Agriculture, industry and services

Agriculture plays an important role in the region, because the Loess soil around the city is very fertile. 69% of the municipal territory is in agricultural use, both for cultivation and cattle farming. A famous product of the region is Altenburger Ziegenkäse, a soft cheese of goat milk with some caraway seed inside with protected Geographical indication. Another typical dish of Altenburg is Mutzbraten, a flame-grilled pork speciality. Altenburg is also known for its mustard, which is produced by Altenburger Senf und Feinkost. Altenburger beer also enjoys some popularity.

The industry of Altenburg was based on the production of textiles and hardware during the 19th and 20th century, but most of the companies did not survive the transition to capitalism after German reunification. Altenburg was especially known for its sewing machine production from companies like L. O. Dietrich (machines Vesta, Saxonia, Löwe, Minerva, Juno), Hermann Köhler AG (machines Köhler, Diva, Clementine, Hermann, Dora, Orion, Globus), Textima Wittenberge (Columba, Altin), Gustav Winselmann GmbH (Titan, Vera, Bera, Hera, Heraldus, Omnia, Marvel, Noris, Regia, Saxony, the Wellington).

Today, the main branches are food industries (with a factory of Vion NV amongst others) and engineering with car component production in focus. The Gumpert Sportwagenmanufaktur produced the Gumpert Apollo supercar between 2005 and its bankruptcy in 2013. Altenburg is also noted for produced playing cards. The Altenburger Spielkartenfabrik (playing card factory) was founded in 1831; today it is a subsidiary company of Cartamundi and market leader in Germany. In 2012, there were 19 companies with more than 20 workers in industrial sector, employing 1,400 people and generating an overall turnover of €451 million.

Altenburg is a regional service hub for retail, hospitals, government, culture etc. Tourism doesn't play a big role, although the city hosts many historic sights and is a local center of culture with theater and museums. In 2012, 37,000 hotel guests had 87,000 overnight stays in Altenburg.

Transport

Altenburg was the first city in Thuringia with connection to the railway, established in 1842 with the Leipzig–Hof line. Initially, Altenburg station was a terminus station, which became impractical as traffic grew, so a new through station was built in 1878 in the north-east of the city. In addition to the connections to Leipzig (1842) and Hof/Zwickau (1844), some more lines were established to Glauchau (1858, via Gößnitz), to Gera (1865, via Gößnitz), to Zeitz (1872, abandoned in 2002) and to Narsdorf (1901, abandoned in 1998). Today, the Altenburg station is the only station within the municipality, after the Paditz station (on the Hof line) and the North Altenburg station (on the Zeitz line) were closed. There are some regional trains to Leipzig, Zwickau and Erfurt (via Gera and Jena) today. Glauchau can be reached by changing trains in the near Gößnitz station. With the rollout of the Leipzig City Tunnel in December 2013, the services on the Leipzig–Hof/Zwickau line were reorganized and integrated in the S-Bahn Mitteldeutschland with connections to Leipzig twice an hour. The connection to long-distance trains is carried out via Leipzig (north and east), Jena (south) and Erfurt (west), since the last long-distance trains on the Leipzig–Hof line ceased operating in 2006.

Altenburg is situated between two Autobahns: the A4 (Erfurt–Dresden) passes approximately  south and the A72 (Leipzig–Chemnitz) passes approximately  east of the city. Regional traffic is carried by the three national roadsn in Altenburg. The B7 is the connection to Gera (and A4 in Erfurt direction) in the south-west and to Rochlitz in the north-east, the B93 runs to Borna (and A72 in Leipzig direction) in the north and to Zwickau in the south and the B180 links Altenburg with Zeitz in the west and Hohenstein-Ernstthal (and A72/A4 in Chemnitz and Dresden direction via secondary road 1357) in the south-east. An important secondary road connects Altenburg with Gera north to the B7 via Lumpzig. The B7 and B93 bypass the town center on a ring road to absorb the transit traffic between Leipzig and Zwickau.

The Leipzig-Altenburg Airport, a former Soviet military airport, is situated  east of the city and was used by Ryanair for flights to London Stansted, Barcelona-Girona and Edinburgh until 2011. Currently, there are no public flights at this airport. The next regional airport is located in Leipzig/Halle ( to the north).

Biking is becoming more popular since the construction of long-distance cycle tracks began in the 1990s. Both the Pleiße track, along the Pleiße valley from Werdau near Zwickau to Leipzig, and the Thuringian city track (Radweg Thüringer Städtekette) from Eisenach via Erfurt, Weimar, Jena and Gera to Altenburg, connect points of tourist interest.

Local public transport within Altenburg is based exclusively on buses. Six lines connect the outlying quarters to the inner city. Furthermore, there are some regional bus services to the villages in the district. The Altenburg Tramway was in operation from 1895 until 1920.

Education
There are three Gymnasiums in Altenburg: two state-owned and one Christian (ecumenical).

Politics

Mayor and city council
The first freely elected mayor after German reunification was Johannes Ungvari of the Christian Democratic Union (CDU), who served from 1990 to 2000. He was succeeded by Michael Wolf of the Social Democratic Party (SPD), who served until 2018. Since 2018, André Neumann of the CDU has been mayor. The most recent mayoral election was held on 15 April 2018, and the results were as follows:

! colspan=2| Candidate
! Party
! Votes
! %
|-
| bgcolor=|
| align=left| André Neumann
| align=left| Christian Democratic Union
| 7,614
| 55.6
|-
| bgcolor=|
| align=left| Frank Schütze
| align=left| Independent
| 3,296
| 24.0
|-
| bgcolor=|
| align=left| Katharina Schenk
| align=left| Social Democratic Party
| 2,795
| 20.4
|-
! colspan=3| Valid votes
! 13,705
! 98.7
|-
! colspan=3| Invalid votes
! 177
! 1.3
|-
! colspan=3| Total
! 13,882
! 100.0
|-
! colspan=3| Electorate/voter turnout
! 27,725
! 50.1
|-
| colspan=5| Source: Wahlen in Thüringen
|}

The most recent city council election was held on 26 May 2019, and the results were as follows:

! colspan=2| Party
! Lead candidate
! Votes
! %
! +/-
! Seats
! +/-
|-
| bgcolor=|
| align=left| Christian Democratic Union (CDU)
| align=left| André Neumann
| 11,510
| 30.4
|  5.0
| 11
|  2
|-
|
| align=left| Pro Alternburg
| align=left| Peter Müller
| 9,326
| 24.7
|  6.4
| 9
|  3
|-
|
| align=left| City Forum Altenburg
| align=left| Johannes Schaefer
| 5,227
| 13.8
| New
| 5
| New
|-
| bgcolor=|
| align=left| The Left (Die Linke)
| align=left| Kati Klaubert
| 5,187
| 13.7
|  8.3
| 5
|  3
|-
| bgcolor=|
| align=left| Social Democratic Party (SPD)
| align=left| Nikolaus Dorsch
| 4,356
| 11.5
|  13.3
| 4
|  5
|-
| bgcolor=|
| align=left| Free Democratic Party (FDP)
| align=left| Detlef Zschiegner
| 1,274
| 3.4
|  1.7
| 1
| ±0
|-
| bgcolor=|
| align=left| Alliance 90/The Greens (Grüne)
| align=left| Claudia Große
| 942
| 2.5
| New
| 1
| New
|-
! colspan=3| Valid votes
! 12,718
! 95.7
!
!
!
|-
! colspan=3| Invalid votes
! 566
! 4.3
!
!
!
|-
! colspan=3| Total
! 13,284
! 100.0
!
! 36
! ±0
|-
! colspan=3| Electorate/voter turnout
! 27,296
! 48.7
!  7.0
!
!
|-
| colspan=8| Source: Wahlen in Thüringen
|}

Twin towns – sister cities

Altenburg is twinned with:
 Offenburg, Germany
 Olten, Switzerland
 Zlín, Czech Republic
 Hickory, North Carolina, United States of America

Notable people
 Günter Beier (born 1942), gymnast
 Friedrich von Beust (1817–1899), Privy Councillor, Chamberlain and Lord Marshal, Major General and Adjutant General

 Perry Bräutigam (born 1963), footballer
 Joachim Büchner (1905–1983), sprinter athlete
 Friedrich Arnold Brockhaus (1772–1823), encyclopedia publisher
 Hermann Askan Demme (1802–1867), physician and surgeon
 Adolph Douai (1819–1888), German-American journalist, social reformer and founder of the first kindergartens of the US
 Bernhard Erdmannsdörffer (1833–1901), historian
 Walther Flemming (1843–1905), sculptor
 Frederick I (1122–1190), Holy Roman Emperor
 Erhard Frommhold (1928–2007), art historian and publicist
 Hans Conon von der Gabelentz (1807–1874)
 Georg von der Gabelentz (1840–1893), linguist and sinologist

 Johann Georg August Galletti (1750–1828)
 Hanns Bruno Geinitz (1814–1900), geologist and paleontologist
 Ralf Haber (born 1962), hammer thrower
 Dieter Kalka (born 1957), author, musician and songwriter
 Volker Kluge (born 1944), journalist
 Johann Ludwig Krebs (1713–1780), Baroque musician and composer
 Bernhard von Lindenau (1780–1854), lawyer, astronomer and politician
 Sophie Mereau (1770–1806), writer of German Romanticism
 Charles-Henri Petersen (1792-1859), paysagist architect who designed famous parks in Belgium, notably Les Orangeries de Bierbais
 Uwe Rösler (born 1968), football player and manager
 Hermann Schlegel (1804–1884), ornithologist, herpetologist and ichthyologis
 Ingo Schulze (born 1962), writer
 George Spalatin (1484–1545), humanist
 Heinrich Schmidt, Hauptsturmführer and camp doctor in the concentration camps
 Johann Severin Vater, theologian and linguist
 Jürgen Thiele, rowers, Olympic champion in 1980 in coxless four
 Kerstin Walther, athlete, with the GDR relay won the gold medal in the 4x400-meter race at the 1983 World Championship
 Christian Friedrich Witt, church musician and composer

See also
 Fürstlich Sächsischer Hofbuchdruckerei zu Altenburg

Notes

References

External links

 Official website of the town
 Tourism information
 Lindenau-Museum

Towns in Thuringia
Altenburger Land
Duchy of Saxe-Altenburg
Holocaust locations in Germany

Altenburg


Ivonne Hartmann (* 15. September 1981 in Meiningen) ist eine ehemalige deutsche Fußballspielerin und Diplom-Sportwissenschaftlerin.

Karriere
Hartmann begann gemeinsam mit Stefanie Pompel bei der Meininger Sportgemeinschaft SG Helba mit dem Fußballspielen. Sie ging 1997 zum USV Jena und spielte 2000/2001 eine Saison lang für den 1. FFC Frankfurt, bevor sie wieder zum niederklassigen FF USV Jena zurückkehrte. Mit Jena stieg sie im Jahr 2008 in die Bundesliga auf und wechselte zwei Jahre später zum VfL Wolfsburg. In den Saisons 2004/05, 2005/06, 2006/07 und 2007/08 konnte sie sich viermal in Folge unter den fünf besten Torjägerinnen der 2. Bundesliga Süd platzieren. Am 25. April 2014 verkündete sie ihre Rückkehr zum FF USV Jena, bei dem sie einen ab 1. Juli 2014 geltenden und bis zum 30. Juni 2015 laufenden Vertrag unterschrieb. Nach dem Ende der Vertragslaufzeit verließ sie den Verein und beendete ihre Karriere.

Erfolge
 Champions-League-Sieger 2013, 2014
 Deutscher Meister 2001, 2013
 DFB-Pokal-Sieger 2001, 2013

Sonstiges
 Eintrag in das Goldene Buch der Stadt Meiningen im Juli 2013
 Seit ihrem Karriereende arbeitet sie als Sportlehrkraft für Spielsport, Budo- und Kampfsport an der TU Ilmenau.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (FF USV Jena)
Fußballspieler (VfL Wolfsburg)
Fußballspieler (1. FFC Frankfurt)
Deutscher Meister (Fußball)
Sportler (Meiningen)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1981
Frau

Ivonne Hartmann


La capilla de Nuestra Señora del Rosario, conocida como capilla de Monte-Sión, es un templo de culto católico situado en la calle Feria, Sevilla, Andalucía, España. Fue construida en un antiguo convento dominico. Es la sede canónica de la Hermandad de Monte-Sión.

Historia

La hermandad fue fundada en el Hospital de las Cinco Llagas en 1560.

El Convento de Santa María de Monte-Sión y su iglesia se construyeron entre 1576 y 1601. Esta capilla fue construida en el compás de dicho convento en 1577. El convento fue exclaustrado en 1835 y la iglesia fue incautada tras la Revolución de 1868, siendo arrendada un par de años a un párroco y siendo abandonada posteriormente. En 1927 pasó a ser la sede del Archivo de Protocolos del Colegio de Notarios de Sevilla.

La capilla permaneció. Fue arrasada por grupos anticlericales en 1936. Las imágenes titulares de la hermandad pudieron salvarse por haber sido escondidas previamente. La hermandad se trasladó a la iglesia de San Martín hasta que finalizó la reconstrucción, regresando en 1952.

La Virgen del Rosario es de autor desconocido fechable a finales del . Jesús de la Oración en el Huerto es de Pedro Roldán, así como el ángel que lo acompaña. Los apóstoles son obra del  de Antonio Castillo Lastrucci. La hermandad también tiene como titular al Cristo de la Salud, un crucificado realizado en 1954 por Luis Ortega Bru.

Véase también

 Convento de Monte-Sion
 Archivo de Protocolos Notariales de Sevilla
 Hermandad de Monte-Sion

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Montesion
Montesion
Calle Feria (Sevilla)
Arquitectura en Andalucía en el siglo XVI
Arquitectura barroca en Andalucía
Arquitectura de 1577
Monte Sion

Capilla de Monte-Sion