Foton, (Grekçe: φῶς, φωτός (phôs, phōtós) 'ışık') Modern Fizik'te ışık, radyo dalgaları gibi elektromanyetik radyasyonu içeren Elektromanyetik Alan kuantumu yani ışığın temel birimidir. Ayrıca, Elektromanyetik Kuvvet'lerde kuvvet taşıyan, kütlesiz (ya da duru kütlesi=sıfır kabul edilen) temel parçacıktır. Parçacık terimi; genelde kütlesi olan veya ne kadar küçük olursa olsun bir cismi var olan anlamıyla kullanılır. Ancak, fotonlar için kullanılırken "en küçük enerji yumağı"nı temsil eden bir birimi ifade eder. Fotonlar Bozon sınıfına aittir. Kütlesiz oldukları için boşluktaki hızı 299.792.458 m/s (veya 299.792 km/s) dir.

Kuvvet etkileri hem mikroskobik ölçülerde, hem de makroskobik ölçülerde gözlemlenebilir. Foton herhangi bir duru kütleye sahip değildir ve bu durum uzak mesafelerde etkileşimlere izin vermektedir. Diğer bütün temel parçacıklar gibi foton da Kuantum mekaniğine dahildir ve dalga parçacık ikiliği gösterir. Bu durum fotonun hem dalga hem de parçacık özelliği gösterdiğini gösterir. Örnek olarak herhangi bir foton bir mercek tarafından kırılıma uğrayabilir veya dalga girişimi özelliği gösterebilirken ayrıca sayısal kütlesi ölçüldüğünde parçacık gibi davranabilir.

Foton'un modern kuramı Albert Einstein tarafından açıklanmıştır. Einstein, gözlemlerine göre klasik ışık dalga modelinin yetersizliği üzerine foton modeline gerek duymuştur.

Foton davranışlarını gözlemlemek için yapılan "Çift Yarık Deneyi" fotonların dalga mı yoksa tanecik davranışı mı gösterdiği tartışmalarını zirveye çıkarmıştır. Bu deneyin en çarpıcı sonucu deney ölçüm yapılmadan gerçekleşirse dalga modeline, ölçüm yapılırsa tanecik modeline göre hareket etmesi olmuştur.

Fotonlar
Işığın parçacıklardan oluştuğu fikrini ilk kez Isaac Newton ortaya koydu. Sonraları ışığın dalgalardan oluştuğu düşüncesi yayıldı. Ancak, Max Planck bazı deneylerinde ışığın tanecikmiş gibi davrandığını fark etti. Işık sanki devamlı dalgalar değil de, enerji paketçikleri gibi geliyordu. Einstein ve Planck bu enerji paketlerini ışık kuantumu veya foton olarak adlandırdılar. Fotonlar sanki birer parçacıklarmış gibi davranıyordu. Relativite (izafiyet) teorisine göre, bir parçacığın ışık hızında gidebilmesi için kütlesinin sıfıra eşit olması gerekiyordu! Demek ki ışığın enerjisi sadece kinetik enerjiydi; kütlesinden kaynaklanan hiçbir enerjisi yoktu. Einstein o güne dek açıklanamamış olan fotoelektrik olayını bu kavramla açıkladıktan sonra, bilim adamlarının ağzında yeniden 'ışık nedir?' sorusu gündeme gelmişti. Işığın bazı özellikleri sadece dalga olgusu (mantığı) ile açıklanırken (girişim veya kırınım gibi), bazı özellikleri ise sadece foton konsepti ile açıklanabiliyor (Fotoelektrik olay veya atomların enerji soğurması ve salması gibi).

Foton nedir?

Fotonun en bariz özelliklerini şöyle sayabiliriz: Durgun kütlesi sıfırdır; ışık hızıyla gider; ışık hızıyla gittiği için fotonlar için zaman durgundur; etkileşimlere parçacık olarak girebilir ancak dalga olarak yayılır; E=h x f, p=h/l ve E=pc bağıntılarına uyar; kütlesi sıfır olduğu halde, diğer parçacıklar gibi kütle çekiminden etkilenir. zamandan etkilenmediği için evrim geçirmeyen tek maddedir (ışık hızında giden diğer maddelerle birlikte)

  : enerji miktarı
  : Planck sabiti
 : frekans

Işık dalga özelliklerine de sahiptir. Etkileşimlere parçacık olarak girebilir ancak dalga olarak yayılır.

Fotonlar kütleçekiminden neden etkilenir?
Fotonların kütleçekiminden etkilenme nedeni, kütleçekiminin kütleli cisimler etrafındaki uzay-zaman dokusunu bükmesidir. Işık da bu uzay-zaman içinde hareket eden bir dalga/parçacık olduğu için, bükülen uzay zaman dokusundan etkilenir.

Fotonlar ışık hızından başka bir hızda gidebilir mi?
Maxvell denklemlerini çözdüğümüz zaman elektrik ve manyetik alanın birbirini sonsuza kadar besleyeceği bir hız değerine ulaşırız. Bu değer sadece iki sabite bağlıdır ε0 boş uzayın elektrik alana karşı gösterdiği direnç ve μ0 boş uzayın manyetik alana karşı gösterdiği direnç. Bunlar evrenin dokusundan kaynaklı değerler olduğu için bütün evrende bu hız değeri aynıdır (başka evrenlerde veya evrenimizin dışında farklı değerler alabilir).

Bu hızın değeri saniyede 299.792.458 metredir yani ışık hızı. Maxvell bu formül ile ışığın bir elektomanyetik dalga olduğunu göstermiştir.

Bütün elektromanyetik dalgalar evrenin dokusundan kaynaklı belirli bir hız ile gitmek zorundalardır (ışık hızı) eğer bunun dışında bir hızla gidecek olsalar elektromanyetik dalga olmaktan çıkıp enerjilerini kaybederlerdi.

Bir araba 100 kilometre/saniye hıza anında ulaşmaz. 5 km/h, 20 km/h 50 km/h gibi süreğen bir artış gösterir ama ışık kaynaktan çıktıktan sonra anında ışık hızına ulaşır süreğen bir artış göstermez.

70 km/h hızla giden bir arabadan geriye doğru 20 Km/h hızla bir top fırlatırsak topun hızı 50 km/h olur ama 0.5 c hızla giden bir uzay gemisinden geriye doğru ışık tutarsak bu ışığın hızı 0.5 c değil c olur ışık hızı göreli sistemlerden bağımsız olarak tek bir hızda gider.

e0 = 8.854 187 817... × 10−12 F·m−1 (metre başına farad).

µ0 = 4π × 10−7 N A−2

Tarihçe

19. yüzyılda en çok tartışılan konulardan biri, ışığın parçacık mı yoksa dalga mı olduğu sorusuydu. James Clerk Maxwell'in elektromanyetik kuramı ve Hertz'in deneylerinden sonra ışığın dalga olduğu kabul edilmeye başlandı. Ancak bazı deneyler ışığın dalga olduğu gözlemiyle uyuşmuyordu. Karacisim ışıması hakkında Rayleigh ile Jeans'in kurduğu teori bunun zirveye çıktığı yerlerden biriydi. Rayleigh ve Jeans dalga yaklaşımını kullanarak, belli bir sıcaklığa sahip bir cismin etrafa hangi dalga boyunda ne kadar ışıma yapacağını hesaplamaya çalıştılar. Buldukları sonuç, uzun dalga boylarında deneylerle uyumluydu ama düşük dalga boylarında çok büyük bir sapma gösteriyordu. Teorileri, dalga boyu küçüldükçe, yapılan ışımanın sonsuza gideceğini söylüyordu (bu yüzden buna morötesi felaketi denir). Daha sonra Max Planck, ışık dalga olarak değil de enerji paketçikleri olarak düşünülürse bu problemin aşılabileceğini fark etti (bu, Max Planck'a 1918 Nobel Fizik Ödülü'nü kazandırmıştır). Daha sonra Arthur Compton tarafından açıklanan Compton saçılması olayı ve Albert Einstein'ın açıkladığı Fotoelektrik olay ışığın parçacık yapısını ortaya çıkardı. Fakat girişim ve kırınım deneyleri gibi başka deneyler de ancak ışığın dalga olduğu varsayıldığında açıklanabilmektedir. Şu anda kabul edilen ışığın ikili bir yapısı olduğu ve hem parçacık hem dalga özeliği gösterdiğidir (daha sonraki deneyler bütün maddelerin böyle olduğunu göstermiştir).

Fotonik kristaller

Fotonun momentumu
Işık hızında ilerleyen bir taneciğin momentumu:

Momentumun tam formülü   dir. Bu formüle göre hız ışık hızına yaklaştıkça payda sıfıra ve momentum sonsuza yaklaşır. Hız(v) ışık hızına ulaşıldığında payda sıfır ve momentum sonsuz olur yani ışık hızına çıkmak için  kütle(m) sonsuza gitmeli bunun için de sonsuz enerji gerekmektedir.

Işık hızına ulaşmak için ise sonsuz momentum gerekmez. fotonların kütlesi(m) sıfır olduğu için   çıkar ve  belirsizliği ortadan kaldırıldığında fotonun momentumu bulunur, kütlesi olan hiçbir cisim ışık hızına çıkamaz. ışık hızına çıkmanın tek yolu sıfır kütle ile belirsizlik yaratmaktır.

alternatif yol:

Bir taneciğin enerjisi (Einstein formülü):

Bir fotonun enerjisi (Planck formülü):

Foton da bir tanecik olduğu için:

O halde; Fotonun momentumu:

Burada;

: Planck sabiti=, J·s biriminde,

: taneciğin dalga boyu, metre birimindedir.

Not

Bu sayfadaki bütün formüllerde:
 Joule birimi yerine Elektronvolt,
 metre birimi yerine Ångström,
 metre/saniye birimi yerine Ångström/saniye (Ångström bölü saniye) kullanılabilir.

Ayrıca bakınız
Fotonik

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Foton ve Fiziksel Özellikleri - KBT Bilim

Bozonlar
Ayar bozonları
Elektromanyetizma
Optik
Kuantum elektrodinamiği

Yalnız tanecik modelinin açıklayabildiği olaylar

Foton


Vasek Pospisil (* 23. Juni 1990 in Vernon, British Columbia) ist ein kanadischer Tennisspieler.

Tenniskarriere

Anfänge
Aufgrund der Tatsache, dass sein Vater Milos Pospisil Tennislehrer war, kam er bereits im Alter von 5 Jahren das erste Mal mit dem Sport in Kontakt. 2005 stand er erstmals im Finale des Canadian U18 ITF World Ranking Event und gewann dort das Doppel-Finale mit seinem Partner Graeme Kassautzki. Im Einzel stand er ebenfalls im Finale, verlor jedoch sein Spiel gegen seinen Doppel-Partner. Es folgten weitere Siege auf der Junioren-Tour, zum Beispiel gewann er 2007 die ITF Indoor McDonalds Flevoland Junior Championships in Almere, die U18 Outdoor Nationals in St-Bruno-de-Montarville und die All Canadian ITF Junior Championships in Burlington.

Beginn der Profikarriere (2007–2011)
Seine ersten Versuche auf der höher dotierten ATP Challenger Tour waren 2007 drei Turniere, bei denen er jedoch bei keinem über die erste Runde hinauskam. In den Jahren 2008 und 2009 spielte er weiterhin hauptsächlich Challenger- und Future-Turniere. Sein erstes Turnier auf der ATP World Tour spielte er bei den Kanada Masters 2008, es gelang ihm jedoch nicht, ins Haupttableau des Turniers vorzustoßen. Er unterlag in der ersten Qualifikationsrunde Donald Young klar mit 1:6, 2:6. Bis zum Ende des Jahres konnte er gut 400 Weltranglisten-Plätze gutmachen und stand auf dem 1087. Platz. Auch 2009 gelang ihm die Qualifikation nicht für die Hauptrunde. Aufgrund stets guter Resultate bei Futures- und Challenger-Turnieren, darunter vier Siegen bei Future-Turnieren, machte er einen riesigen Sprung in der Weltrangliste und belegte am Ende des Jahres 2009 den 339. Platz. 2010 nahm er nebst der Qualifikation der Kanada Masters auch an der Qualifikation der Gerry Weber Open teil. Bei beiden Turnieren blieb die Sensation aus. Es gelang im weiterhin nicht, in die Hauptrunde eines ATP-World-Tour-Turniers vorzustoßen. Ein Jahr später folgte dann sein erster großer Erfolg: Bei den US Open 2011 gelang ihm überraschend die Qualifikation für das Turnier, wo er in der ersten Runde auf den Tschechen Lukáš Rosol traf und diesen klar mit 6:1, 6:2, 6:1 besiegen konnte. In der zweiten Runde traf er bereits auf den an Nummer 25 gesetzten Spanier Feliciano López, gegen den er letztlich als Verlierer vom Platz ging. Beim Masters-1000-Turnier von Montreal erhielt er von der Turnierleitung eine Wildcard und konnte dadurch erstmals an diesem Turnier teilnehmen, nachdem er bereits dreimal in der Qualifikationsrunde gescheitert war. Er gewann sein Erstrunden-Spiel gegen den Argentinier Juan Ignacio Chela mit 4:6, 6:3, 6:4. In der zweiten Runde kam es zum ersten Mal zum Aufeinandertreffen mit der langjährigen Nummer 1 Roger Federer. Nachdem er im ersten Satz noch mithalten konnte, ließen im zweiten Satz seine Kräfte nach, sodass er das Spiel mit 5:7, 3:6 verlor. Es folgten weitere ATP-Turniere in St. Petersburg, wo er in der ersten Runde gegen Andreas Seppi ausschied, und in Valencia, wo er überraschend den deutlich besser platzierten Amerikaner John Isner besiegte und in die zweite Runde vorstieß. Dort verlor er sein Match gegen den Spanier David Ferrer in zwei Sätzen. Am Ende des Jahres stand er an Position 119 der Weltrangliste, was bis dato sein bestes Ergebnis war.

Einzug in die Top 100 und erstes Masters-Halbfinale (2012–2013)
Nach erfolgreicher Qualifikation für das ATP-250-Turnier in Chennai stand er in der ersten Runde dem Deutschen Andreas Beck gegenüber. Er verlor das Spiel in zwei Sätzen mit 3:6, 6:78. Es folgte für ihn die Qualifikation für die Australian Open 2012, bei der er in der zweiten Qualifikationsrunde an Carsten Ball scheiterte. Nach dem Challenger-Turnier von Heilbronn, wo er bis ins Viertelfinale kam, folgte das ATP-Turnier in Montpellier. In der ersten Runde verlor er gegen den Lokalmatadoren Guillaume Rufin. Im Februar folgte dann die erste Runde des Davis Cup 2012 gegen Frankreich, wo er bei zwei Einzelpartien gegen Jo-Wilfried Tsonga und Gaël Monfils antrat. Er konnte das Ausscheiden der Kanadier in der ersten Runde nicht verhindern, da er seine beiden Partien verlor. Es folgten für ihn die Qualifikationen für die Turniere von Memphis und Delray Beach. Es gelang ihm bei beiden Turnieren nicht, ins Hauptfeld vorzurücken. Eine Woche später schaffte er beim Indian Wells Masters die Qualifikation und trat in der ersten Runde gegen den Franzosen Nicolas Mahut an, gegen den er klar mit 3:6 und 2:6 ausschied. Im Laufe der Saison qualifizierte er sich immer wieder für die Hauptfelder von ATP-Turnieren, schied jedoch meistens früh aus. Kurz nach seinem ersten Rimouski zog Pospisil am 2. April 2012 erstmals in die Top 100 der Weltrangliste ein, fiel aber schnell wieder heraus und verlor ein paar Ranglistenplätze. Im Juli 2012 feierte er seinen zweiten Challenger-Titel in Granby, nach einem Finalsieg über Igor Sijsling und stand damit wieder unter den besten 100 Tennisspieler. Das Jahr beendete er schließlich auf Position 125 in der Weltrangliste.

Nach einem eher bescheidenen Start in die Saison 2013 gewann er im Mai seinen dritten Challenger-Titel in Johannesburg, nachdem er im Finale von der Aufgabe seines Gegners Michał Przysiężny profitierte. Im August siegte er erneut auf dieser Stufe beim Turnier in Vancouver. Eine Woche später machte er auf sich aufmerksam, als er bei den Kanada Masters in Montreal das Halbfinale erreichte und dieses nur knapp in drei Sätzen gegen seinen Landsmann Milos Raonic verlor. Durch diesen Erfolg machte er 31 Plätze in der Weltrangliste gut und stand am 12. August 2013 auf Position 40, was zugleich seine bis dahin beste Platzierung bedeutete. Im Halbfinale des Davis Cup gegen die serbische Davis-Cup-Mannschaft verlor er seine zwei Einzelpartien und schied letztlich mit seinem Team mit einem Endresultat von 2:3 aus dem Wettbewerb aus. In Basel erreichte er im Oktober noch einmal ein Halbfinale eines ATP-Turniers, das er gegen den Lokalmatador Roger Federer in drei Sätzen verlor. Am Ende des Jahres stand er auf Position 32 in Einzelranking.

Wimbledon- und Masters-Sieg im Doppel (2014–2016)
In die Saison 2014 startete Pospisil mit dem Erreichen des Halbfinals von Chennai, das er gegen Stanislas Wawrinka verlor. Danach nahm er erstmals an den Australian Open teil, wo er auf Anhieb die dritte Runde erreichte, dort aber wegen einer Verletzung nicht antreten konnte. Er kam damit erstmals bis auf Platz 25 der Weltrangliste, konnte bei den nächsten acht Turnieren jedoch kein einziges Spiel mehr gewinnen. Erst im Juni beim Rasenturnier in Queen's fand er wieder zum Siegen zurück, als er in der ersten Runde Paolo Lorenzi bezwang, allerdings selbst bereits in der zweiten Runde ausschied. Bei den French Open und in Wimbledon kam er ebenfalls nicht über die erste Runde hinaus. Im Doppelbewerb von Wimbledon feierte er dann seinen bis dahin größten Erfolg auf der ATP World Tour. An der Seite von Jack Sock erreichte er das Finale, das sie gegen das US-amerikanische Brüderpaar und fünfzehnfachen Grand-Slam-Sieger Bob und Mike Bryan in fünf Sätzen gewannen. Kurz darauf gewann er mit Jack Sock die Doppelkonkurrenz in Atlanta. Sein erstes ATP-Endspiel im Einzel erreichte er Anfang August in Washington. Im ersten rein kanadischen Endspiel der ATP-Historie gegen Milos Raonic blieb er mit 1:6 und 4:6 jedoch weitgehend chancenlos. Mit Jack Sock folgte eine weitere Endspielteilnahme in einer Doppelkonkurrenz in Cincinnati, in der sie Bob und Mike Bryan klar in zwei Sätzen unterlagen. Mit Julien Benneteau erreichte er im Oktober in Peking sein viertes Endspiel im Doppel. Sie unterlagen in drei Sätzen. Noch im selben Monat gewann er mit Nenad Zimonjić das Turnier in Basel. In der Weltrangliste erreichte er mit Rang 13 der Doppelwertung ein neues Karrierehoch.

Bei den Australian Open 2015 kam Pospisil im Einzel in die dritte Runde. In Wimbledon erreichte sein bis dahin bestes Ergebnis bei Grand-Slam-Turnieren: Er kam bis ins Viertelfinale, wo er in drei Sätzen Andy Murray unterlag, und erreichte damit kurzzeitig wieder die Top 30 der Weltrangliste. Diese Platzierung konnte er allerdings nicht halten, da seine Ergebnisse darüber hinaus bei großen Turnieren in den Jahren 2015 und 2016 weniger erfolgreich waren und er nur beim Masters von Shanghai 2016 bis in die dritte Runde kam. Ende 2016 lag er dadurch nur noch auf Platz 133 der Weltrangliste im Einzel. Deutlich erfolgreicher war er hingegen mit seinem Partner Jack Sock weiterhin im Doppel. Bei den French Open 2015 und den Australian Open 2016 kam er ins Viertelfinale. 2015 gewannen sie das Masters von Indian Wells und erreichten zwei weitere Masters-Finals; 2016 erreichten sie ebenfalls zwei Masters-Finals. Pospisil stand 2016 mit Daniel Nestor sowie Marcelo Melo zudem im Halbfinale dreier weiterer Masters-Turniere und gewann mit Nicolas Mahut das Turnier von Rotterdam.

Fokus auf Einzelkarriere (seit 2017)
Ab 2017 konzentrierte sich Pospisil wieder verstärkt auf seine Einzelkarriere und trat nur noch vereinzelt im Doppel an. Er spielte in den folgenden drei Jahren sowohl auf der ATP Tour als auch wieder auf der ATP Challenger Tour. Erstmals in der Saison 2017 war er beim Ende Januar ausgetragenen Davis-Cup erfolgreich, wo er die beiden britischen Top-50-Spieler Kyle Edmund und Daniel Evans besiegen konnte. Eine große Überraschung gelang ihm zudem beim Masters von Indian Wells, als er in der zweiten Runde in zwei Sätzen den Weltranglistenführenden Andy Murray bezwang. Die restliche Saison gelangen Pospisil jedoch eher durchwachsene Resultate, er scheiterte häufig in der ersten Runde und überstand bei einigen Turnieren auch nicht die Qualifikation. Sein bestes Ergebnis war der Sieg beim Challenger-Turnier von Busan im Mai sowie das Viertelfinale des ATP-250-Turniers in 's-Hertogenbosch im Juni. Dadurch konnte er sich wieder in den Top 100 platzieren, diese Platzierung allerdings nur bis zum Oktober halten. Zu Beginn des Jahres 2018 gewann er zwei weitere Challenger-Turniere, wodurch er wieder in die Top 100 aufstieg, und erreichte im Mai die Finals zweier weiterer Challenger-Turniere. Auf der ATP-Tour gelangen ihm weiterhin eher durchwachsene Resultate. Lediglich bei den US Open erreichte er auf Grand-Slam-Ebene die zweite Runde, beim Masters von Miami kam er in die dritte Runde. In Newport und Antwerpen kam er bis ins Viertelfinale der dortigen ATP-250-Turniere, sodass er sich Ende Oktober bis auf Platz 73 der Weltrangliste verbessern konnte. Da er verletzungsbedingt in der ersten Hälfte 2019 jedoch pausieren musste, war er ab Februar 2019 ein Jahr lang wieder außerhalb der Top 100 platziert. Erst in Wimbledon bestritt er im Juni 2019 sein erstes Turnier des Jahres, wo er wie vier Wochen später beim Masters von Montreal in der ersten Runde gegen Félix Auger-Aliassime ausschied. Bei den US Open konnte er in der ersten Runde in fünf Sätzen den Top-10-Spieler Karen Chatschanow besiegen, scheiterte in der zweiten Runde aber in vier Sätzen an Tennys Sandgren. Beim Masters von Shanghai besiegte er in der ersten Runde den Top-20-Spieler Diego Schwartzman und verlor erst in der dritten Runde gegen den späteren Turniersieger Daniil Medwedew. Zudem konnte er im Oktober zwei weitere Challenger-Turniere in den USA gewinnen. Erfolgreich verlief für Pospisil auch der im November 2019 ausgetragene Davis Cup: Er gewann drei seiner vier gespielten Einzelpartien gegen Top-50-Spieler und gemeinsam mit Denis Shapovalov zwei Doppel, womit Kanada bis ins Finale kam.

Auf der ATP-Tour gelangen Pospisil im Jahre 2020 dann größere Erfolge. Zu Beginn des Jahres besiegte er in Montpellier den an Position 3 gesetzten Denis Shapovalov im Achtel- sowie den an Position 2 gesetzten David Goffin im Halbfinale. Damit erreichte Pospisil erstmals in seiner Karriere das Finale eines ATP-Tour-Turniers. Dort musste er sich dem topgesetzten Gaël Monfils in zwei Sätzen geschlagen geben. In Rotterdam bezwang er in der ersten Runde den Weltranglistenfünften Daniil Medwedew in zwei Sätzen und konnte sich nach diesem Turnier – trotz einer Niederlage in der zweiten Runde – nach einem Jahr wieder in den Top 100 der Weltrangliste platzieren. In Marseille erreichte er im Einzel das Viertelfinale und gewann zudem im Doppel nach vier Jahren erstmals wieder ein Turnier – gemeinsam mit Nicolas Mahut, mit dem er auch seinen letzten Titel gewonnen hatte. Bei den US Open kam er bis ins Achtelfinale und unterlag dort in drei Sätzen Alex de Minaur, nachdem er in der Runde zuvor Roberto Bautista Agut in fünf Sätzen bezwungen hatte. Zum Jahresende erreichte Pospisil in Sofia sein zweites Finale, wo er in drei Sätzen gegen Jannik Sinner verlor.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

Finalteilnahmen

Doppel

Turniersiege

ATP World Tour

ATP Challenger Tour

Finalteilnahmen

Statistik

Einzel

Weblinks

Davis-Cup-Spieler (Kanada)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Kanadier
Geboren 1990
Mann

Vasek Pospisil


Le jugement déterminant et le jugement réfléchissant sont deux types de jugement qui permettent de relier l'universel et le particulier pour l'un, et le particulier et l'universel pour l'autre. Ce sont deux concepts majeurs de la philosophie de l'art d'Emmanuel Kant.

Concepts
Dans la Critique de la faculté de juger, Kant distingue le jugement déterminant et le jugement réfléchissant. Le jugement déterminant est celui qui permet de rapporter le particulier à l'universel. Si l'on voit une fleur et qu'on la juge rouge, on rapporte un particulier à un universel. Lorsque l'on opère un jugement déterminant, on qualifie une réalité singulière en la subsumant (en la ramenant) à un concept qu'on possède déjà.

Kant soutient toutefois que le jugement déterminant ne peut suffire à comprendre la réalité. Il est donc nécessaire de prendre aussi en compte le jugement réfléchissant. Le jugement réfléchissant, lui, ne dispose que du particulier, et doit trouver l'universel. La faculté réfléchissante ne relève pas de la logique, mais du sujet. Dans le cas du jugement réfléchissant, il n'existe pas d'éléments de référence aux choses particulières qui doivent être jugées. Le jugement du beau, c'est-à-dire le jugement esthétique, est un jugement réfléchissant.

Le jugement déterminant, parce qu'il se fonde sur l'application d'une règle générale à un particulier, expose une connaissance. Le jugement réfléchissant, lui, part du particulier et essaie de lui trouver une règle à appliquer. Mais comme cette règle n'est pas atteignable (plutôt qu'un néologisme imposé par les plumitifs de l'audiovisuel: je suggère un  vieux mot oublié: "accessible"), l'individu ne peut pas former de connaissance, simplement un effort de réflexion. Le jugement du beau se range dans cette catégorie. En effet, face au beau, il n'est pas possible d'appliquer un concept (le beau est une finalité sans fin, et est sans concept), et on ne peut appliquer aucune loi scientifique. En d'autres termes, le beau éveille la curiosité de l'esprit, et l'oblige ainsi à enfanter des idées nouvelles. L'esprit peut spéculer sur le beau, mais pas légiférer.

Postérité

Chez Arendt
Hannah Arendt réutilisera la distinction kantienne. Elle considère que le jugement réfléchissant, parce qu'il est une pure réflexion sans règle extérieure qui exige d'en trouver une, permet au sujet d'être autonome. Sans la faculté autonome, il serait impossible pour chacun de juger les normes en vigueur, et donc, de s'opposer aux totalitarismes.

Chez Adorno
Theodor Adorno reprend la distinction kantienne et l'augmente. Il soutient, comme Kant, que si l'esthétique relève uniquement du jugement réfléchissant, c'est parce que l'esthétique engage l'esprit à chercher à la comprendre, à déchiffrer le sens, d'une manière inachevée.

Notes et références

Concept épistémologique
Kantisme

Jugement déterminant et jugement réfléchissant


Partidul Nazist American este un partid politic de extremă dreapta înființat de George Lincoln Rockwell în Arlington, Virginia. Rockwell a fondat organizația sub denumirea World Union of Free Enterprise National Socialists (WUFENS), însă a decis să-l schimbe în Partidul Nazist American în 1960. Încă din această perioadă, un număr de organizații au activat sub numele de "Partidul Nazist American", majoritatea fiind independente una de cealaltă. Agenda partidului consta în idealurile și politicile NSDAP, partid înființat de Adolf Hitler în perioada nazistă, iar membrii acestuia au adoptat uniformele și iconografia. La scurt timp după asasinarea lui Rockwell în 1967, în fruntea organizației a trecut comandatul Matt Koehl. Sub comanda sa au început să apară conflicte și neînțelegeri ideologice în perioada anilor 1970 și 1980. În 1982, Martin Kerr, lider al sediului central Franklin Road, a anunțat că partidul își schimbă denumirea în New Order, iar sediul va fi mutat în vestul mijlociu. Din cauza problemelor legale și financiare, Koehl a fost obligat să mute sediul organizației în diferite orașe din Wisconsin și Michigan. După moartea sa în 2014, Martin Keer și-a asumat funcția de lider.

Un fost membru al partidului original, Rocky Suhayda, și-a înființat propria organizației sub același nume (activă începând cu 2008). Syhayda a declarat că partidul său este cel înființat de Rockwell, deși nu există nici o legătură legală sau financiară între acestea. Singurul lucru pe care acestea îl au în comun pe lângă ideologie este comercializarea unor ediții retipărite ale revistei Stormtrooper. Suhayda a criticat Mișcarea Național Socialistă pe motiv că fondatorul Clifford Herrington este satanist.

Sediul central
Sediul central al WUFENS a fost stabilit pe bulevardul Williamsburg în Arlington, însă a fost mutat pe strada North Randolph 928 după schimbarea denumirii. Rockwell și alți membri au construit și o "Baracă a Stormtrooperilor" într-un vechi conac aflat în proprietatea văduvei lui Willis Kern în Dominion Hills. După moartea lui Rockwell, sediul a fost mutat din nou pe aceeași stradă la numărul 2596. Strada Franklin Road este astăzi deseori confundată cu adresa sediului central al partidului, fiind de fapt ultima adresă fizică a organizației care i-a succedat.

Schimbarea numelui și reformele
Sub Rockwell, partidul a adoptat uniformele și iconografia nazistă.

După câțiva ani trăiți în condiții mizere, Rockwell a început să obțină venituri în urma discursurilor susținute în cadrul a diferite universități. Acesta și-a dorit să demonsteze că partidul este unul legitim; prin urmare, a început să contraatace afirmațiile celor considerați anti-albi, să înlocuiască sloganul "Sieg Heil" cu "White Power" și să candideze în alegeri locale. Pe 1 ianuarie 1967, Rockwell a schimbat denumirea Partidului Nazist American în National Socialist White People's Party, mișcare prin care a alienat o parte din membri.

Noua denumire era o "imitație conștiincioasă" a NAACP (National Association for the Advancement of Colored People). Rockwell și-a dorit o perspectivă mai "ecumenică" și simțea că bannerul cu svastica împiedica progresul organizației. După asasinarea sa, Matt Koehl a devenit noul lider al partidului și a încheiat epoca PNA. Mai mult, membrii implicați în conflicte violente fie au fost eliminați din partid de Koehl, fie l-au părăsit de bună voie. După asasinarea lui Rockwell, o serie de organizații - precum James Burford în Chicago și John Bishop în Iowa - au preluat logoul partidului său.

Apogeul lui Rockwell a fost atins cel mai probabil în 1966 și 1967. A fost intervievat de Playboy, moment care a creat foarte multe controverse în rândul adepților (numărul acestora fiind în jur de 500).

Înainte de a iniția o serie de reforme în cadrul partidului, Rockwell a fost asasinat pe 25 august 1967 de către un membru renegat pe nume John Patler.

Asasinarea lui Rockwell
O tentativă de asasinare a avut loc pe 28 iunie 1967. În timp ce se întorcea de la cumpărături, acesta a observat că în parcarea din fața "Barăcii Stormtrooperilor" era blocată de un copac căzut și de tufișuri. Acesta a considerat că este doar o altă glumă a adolescenților din zonă. În timp ce un membru al partidului curăța zonă, două focuri de armă au fost trase asupra lui Rockwell din spatele unui zid din apropierea drumului. Unul dintre gloanțe a ricoșat din mașină și a trecut pe lângă capul acestuia. Pe 30 iunie, Rockwell a aplicat pentru un permis de armăt la Arlington County Circuit Court; cererea sa a rămas fără răspuns.

Pe 25 august 1967, în timp ce ieșea din spălătoria Econowash din Centrul Comercial Dominion Hills, un asasin ascuns pe acoperișul clădirii a tras două focuri de armă asupra mașinii lui Rockwell. Cel de-al doilea glonț la lovit pe acesta în piept. Acesta a ieșit din mașină, a arătat către acoperișul de pe care s-au tras gloanțele și a căzut la pământ. A fost pronunțat mort la fața locului. Asasinul era un fost membru pe nume John Patler, dat afară de Rockwell pe motiv că ar fi încercat să introducă doctrina marxistă în platforma partidului.

Referințe

Bibliografie

 Green, Michael S.; Stabler, Scott L. (2015). Ideas and Movements that Shaped America: From the Bill of Rights to "Occupy Wall Street" (3 vols.). Santa Barbara, California: ABC-CLIO. p. 390. ISBN 978-1610692519. ISBN 1610692519. Retrieved 12 mai 2016.
 Kaplan, Jeffrey; Ryden, Tommy; Noel, Harold (2000). American Nazi Party. Encyclopedia of White Power: A Sourcebook on the Radical Racist Right. Walnut Creek, California: AltaMira Press. pp. 1–3. ISBN 9780742503403. Retrieved 12 mai 2016.
 Marks, Kathy (1996). Faces of Right Wing Extremism. Boston: Branden Books. ISBN 9780828320160. ISBN 0828320160.
 Obermayer, Herman J. (2012). American Nazi Party in Arlington, Virginia 1958-1984. CreateSpace Publishing. ISBN 9781494366865.
 Schmaltz, William H. (2013). For Race And Nation: George Lincoln Rockwell and the American Nazi Party (1st ed.). River's Bend Press. ASIN B00CNFX7BE.
 Wolter, Erik V.; Masters, Robert J. (2004). Loyalty On Trial: One American's Battle With The FBI. New York: iUniverse. p. 65. ISBN 9780595327034.

Alte lucrări

 Schmaltz, William H. (2000). Hate: George Lincoln Rockwell and the American Nazi Party (Paperback). Washington, D.C.: Brassey's Inc. ISBN 1574882627. ISBN 978-1574882629.
 Goodrick-Clarke, Nicholas. Hitler's Priestess: Savitri Devi, the Hindu-Aryan Myth, and Neo-Nazism. New York: New York University Press, 1998; ISBN 0-8147-3111-2
 ---- Black Sun: Aryan Cults, Esoteric Nazism and the Politics of Identity. New York: New York University Press, 2001; ISBN 0-8147-3155-4
 Simonelli, Frederick J. American Fuehrer: George Lincoln Rockwell and the American Nazi Party. Urbana: University of Illinois Press, 1999; ISBN 0-252-02285-8 and ISBN 0-252-06768-1

Legături externe

 FBI - Monografia Partidului Nazist American. Iunie 1965

Rasism în Statele Unite ale Americii
Partide politice
Partide politice din Statele Unite ale Americii
Fondări în 1959

Partidul Nazist American


Les relations entre le Nicaragua et Taïwan désignent les relations internationales s'exerçant entre, d'une part, la république du Nicaragua, et de l'autre, la république de Chine.

Relations diplomatiques
Le Nicaragua et la république de Chine entretiennent des relations diplomatiques depuis 1930.

Le , le Nicaragua se prononce contre la résolution 2758 de l'Assemblée générale des Nations unies, qui sera néanmoins adoptée, actant l'intégration de la république populaire de Chine aux Nations unies aux dépens de la république de Chine.

En , le gouvernement du président nicaraguayen Daniel Ortega rompt ses relations diplomatiques avec celui de la république de Chine au profit de celui de la république populaire de Chine. Cinq ans plus tard, alors que la représentante de l'opposition Violeta Barrios de Chamorro l'emporte contre les sandinistes d'Ortega aux , le Nicaragua et la république de Chine rétablissent leurs relations diplomatiques le .

En 2006, bien qu'Ortega réaccède à la présidence du Nicaragua, son gouvernement ne modifie pas ses relations dans l'immédiat. Quinze ans plus tard, le , il rompt à nouveau toute relation avec celui de la république de Chine, au profit de la république populaire de Chine, déclarant cette dernière comme . Cette nouvelle perte d'un allié diplomatique de Taïwan en Amérique latine succède à celles du Panama survenue en 2017, ainsi que celles du Salvador et de la République dominicaine en 2018.

Infrastructures

En l'honneur des relations diplomatiques alors actives entre les deux pays, des parcs sont renommés en conséquence : en 1997, le parc Ji Xian du Nouveau Taipei est renommé parc du Nicaragua, tandis qu'un parc de la capitale Managua est renommé parc de l'amitié de Taïwan après des rénovations terminées en 2011.

Notes et références

Articles connexes

 Politique étrangère de Taïwan

Taiwan
Nicaragua

Relations entre le Nicaragua et Taïwan


Manavlar (, , ), Manav Türkmenleri veya Manav Türkleri; kuzeybatı Anadolu'da yaşayan Hanefi Sünni yerleşik Türk Halkıdır.

Manavlar için yöredeki Yörükler "Türkün yörüyenine Yörük yörümeyenine Manav deris" («Türkün yürüyenine Yörük yürümeyenine Manav deriz») demektedir. Sakarya, Bilecik, Balıkesir, Bursa, Çanakkale, Kocaeli, Eskişehir, Bolu ve Düzce illerinde yaşayan Manavlara "Yerli" de denilmektedir.  Yerleşik Manavlar, Sakarya ve İzmit illerindeki nüfusun %60'ını, Balkan- Rumeli bölgelerinden ve Kafkaslardan hicret eden Türkler, nüfusun %20'sini, iç göçle başka kentlerden bölgeye gelenler ise nüfusun %20'sini oluşturmaktadır. Bölgenin sanayi bakımından gelişmişliğine koşut olarak iç göçle bölgeye yerleşimin fazla olması bu oranları son yıllarda kısmen değiştirse de bu değişiklik %5-10 aralığındadır.

Köken

Manavlık, Anadolu'da yerleşik hayata ilk geçen Türk Boylarını tanımlamada kullanılan bir sıfat olup 13.-20. Yüzyıllarda yerleşik hayata geçmiş ve göçebeliğe devam eden Yörük-Türkmenlerden ve Türkçe konuşan Rumeli muhâcirlerinden ayırmak için daha çok kullanılmaya başlanmıştır. Anadolu'ya Moğol ve Selçuklu tehlikesinden dolayı Latinler, Bizans ve İznik İmparatorluğu döneminde yerleşen ve yerleştirilen Uz, Peçenek, Kuman, Alan, Ön Bulgarlar ve Yerleşik hayata geçen Yörükler Manavların oluşumunda önemli etkiye sahiptir.

Tarihçi Dimitri Korobeinikov'a göre Manavların ilk tabakası  Bizanslılar tarafından Balkanlar'dan Batı Anadolu'ya tampon maksatlı yerleştirilmiş Peçenek, Uz, Kuman, Ön Bulgarlara dayanır. İkinci katmanı ise Selçuklu dönemi yerleşmiş Türkmen veya Yörük halk ve Orta Asya'dan gelmiş Uygur, Karluk, Çiğil, Halaç, Kazak, Kırgız gibi çeşitli Türk Halkları oluşturur.

Moğolların Deşt-i Kıpçak topraklarına akınları sonucu Balkanlara yönelmiş bir grup Kuman-Kıpçağın; Latin ve İznik İmparatorluğu hizmetine girdiği bilinmektedir. İznik İmparatorluğu bu Kuman grubunu Selçuklu ve Moğol tehdidine karşı kullanmış ve  topraklarına yerleştirmiştir. Doğu'dan gelen tehditlere karşı tampon maksatlı İznik İmparatorluğu topraklarına yerleştirilmiş bu Kuman-Kıpçak grubunun Oğuzlarla kaynaşarak Manavları oluşturduğu'da düşünülmektedir.

Dil

Manavların Çoğu tarafından Türkiye Türkçesine Kıpçak Etkisi Olarak kabul edilen ŋ (ñ = ng) sesinin Y sesine dönüşmesi Kullanılmaktadırlar Örnek : Unuy (Onun, İzmit Taşköprü Kayalar,) Atıy (Atın) Bu değişimler Kuzey Batı Kıpçak Grubundan olan Karaylar'da da görülmektedir.

P/>F değişimleri Kirfik (Kirpik) ve Ç/>Ş değişimleri'de Manav Ağızlarında görülmektedir.

Manavlarda arka ve orta damak ünsüzü "ñ" korunmuştur Örnek : Sāvoluŋ (Sağolun, Sakarya Adapazarı Salmanlı),

Aŋnadalım (Anlatalım, Kocaeli Kandıra Sakallar);

Kövüń (Köyün, İzmit Taşköprü Nezirler).

Manav Türkmen ağızlarının bir bölümünde bugün Moldova'da yaşayan Oğuz kökenli Gagavuz Türkçesinde ve bizim Rumeli ağızlarımızda gördüğümüz yuvarlak ünlü daralmalarına rastlanır. İlk hecedeki o'lar u, ö'ler ü olur:

Undan (ondan, Balıkesir Gönen Bostancı) ;

düğēle (döverler, Sakarya Kaynarca Büyükyanık), ǖdürüz (öğütürüz, Düzce Çilimli Kuşoğlu) kǖde (köyde, Kocaeli Kandıra Nefsikaymaz).

Bu kelimelerdeki daralmalar, Türkiye Türkçesi ağızları üzerindeki Kıpçak Türkçesi etkisi olarak açıklanır. Gerçekten de bugünkü Kazan Tatar ve Başkurt Türk şivelerinde bu olay karakteristiktir: yol > yul, köz (göz) > küz vb.

Bazı Manav ağızlarında Sonuncu yerine Sonku-Songu denilmektedir Günümüz Kazan Tatarcasında ise'de Songı (Sonuncu) anlamına gelir. (Kocaeli Kandıra)

Manav Ağızlarında ki bir diğer Kıpçak Etkisi Ğ/>V değişimleridir Örnek Avız-Avuz (Ağız), Bavırma-Bavurma (Bağırma), Suvan-Sovan (Soğan). Bir başka Kuman etkisi ise hece sonu ünsüz çiftlerinin arasında ünlü türemesi şeklindedir. Kocaeli Kandıra'nın Hacılar ve Katçalı köylerinde "ilk" kelimesinin telâffuzu "ilik" şeklindedir (ilk >ilik). Aynı ses olayını Sakarya'da çift > çifit örneğinde de görüyoruz: bi çifit öküz (bir çift öküz, Sakarya Geyve Sarıgazi). Bu ses olayı; Tatar, Kazak, Kırgız, Başkurt Kıpçak Türk şivelerinde de yoğun olarak görülür: ḫalk > ḫalık ilk > ĕlĕk vb. Ali Karamanlıoğlu'nun Kıpçak Türkçesiyle ilgili eserinde Oğuzname'den naklen verdiği bilgiye göre milâdın ilk yıllarında Kafkasya'da yaşayan Kuman-Kıpçak Türkleri 11. asrın başlarında Karadeniz'in Kuzeyini işgal etmiş, 1061'de Rusları mağlûp etmişler, 1078'de Edirne'yi kuşatarak Bizansla savaşmışlardır. 11.-13. asırlar arasında Rusya'nın güneyi ile Doğu Avrupa'daki birçok ülke (Deşt-i Kıpçak Coğrafyası Başta olmak üzere. Ukrayna, Romanya, Macaristan ve Polonya) Moğol işgaline uğramıştır. Moğollardan kaçan Kumanlar ise Makedonya ve Bulgaristan olmak üzere dağılmışlar ayrıca Bizans-İznik-Latin imparatorluklarında Yarı köylü-Yarı Asker olarak İstanbul Boğazı-Sinop-Menderes vadisi arası bir hatta yerleşmişlerdir. İşte Rumeli ağızlarımızda ve bu arada (Yerli Türk) Manav ağızlarının bir kısmındaki o/>u/ ö/>ü daralmalarını bu dönemdeki Kıpçak etkisine bağlamak mümkündür Osmanlı Oğuz Türklerinin Rumeli'ye geçişi 14. yüzyılda (1352 yılında Orhan Gazi'nin oğlu Süleyman Paşa ile) olmuşsa da bu bilgi durumu değiştirmez. Çünkü buralarda kalan Kıpçak unsurlarının ya da onlardan etkilenmiş olan diğer yerli unsurların bir etkisinden söz etmek mümkündür.

Bölge'de diyalektolojik yapıda etkili olan bir unsur olarak Kıpçaklara işaret etmesi, yöreden derlediğimiz metinlerde ve yöre ile ilgili diğer çalışmalarda rastlanan; ñ/>y, ğ-g/>v,s/>h, y/>c, ö/>ü, o/>u ses değişmelerine ilişkin örneklerle de desteklenmektedir. Manav şivelerinde karakteristik bir ünsüz değişmesi olan "r" ünsüzünün düşmesi oldukça yaygındır. Öte yandan bölge ağızlarında görülen ḳ > ġ ötümlüleşmesi de tam bir Oğuz özelliğidir: ġarış («karış»), ġavrā vb. Bu ağızlarda Eski Türkçede bulunup Türkiye Türkçesinin yazı dilinde değişmiş olan bazı unsurları korumaktadır. Balıkesir Gönen'deki alcā («alacağız»), gelcek («gelecek») vb. a/e'siz gelecek zaman şekilleri ise Batı Anadolu Yörük Türkmen ağızlarının izlerini taşımaktadır. Daha ilgi çekicisi, Ana Türkçeden milâda yakın yıllarda koparak ayrı bir lehçe olarak gelişmiş olan ve bugün Türkiye Türkçesine ve hattâ diğer şivelere (anlaşılırlık bakımından) çok uzak olan Çuvaş Türklerindeki ve bu arada bir Altay dili olan Moğolcadaki bir ses denkliğinin yansımasının Kandıra Manav Türkmenlerinin bir kısmında korunmuş olmasıdır. Çuvaş Türkçesi ve Moğolcadaki "R"  sesi, Türkiye Türkçesinde ki "Z"  sesine denktir: Dokuz : Tähhär, Kız : Hır vb. Bunun yazı dilimizdeki geniş zamanın olumlu ve olumsuz çekimindeki –Ar/-Maz karşıtlığı ve Kudurmak/Kuduz örnekleri vardır. Ancak "Kömür" kelimesine paralel olarak olarak Kandıra'da sınırlı da olsa görülen ve Türkiye Türkçesi yazı dilinde bulunmayan (aynı anlamdaki) "kömüz" kelimesi, bize Çuvaş Türkçesini hatırlatmaktadır.

Mutfak
Manavlar kendilerine has tatlı ve yemekleriyle bilinmektedirler, bu tatlıların en bilindiği Akçakoca yöresi Manav Türklerine özgü Melengüççeği tatlısıdır. Bunun yanında Manavlarca Mancarlı Pidenin yapıldığı bilinmektedir. Manavlar otlardan yapılan yiyeceklere Mancar ve çeşitli Otlara Mancar veya Manca demektedirler. Mancar-Manca Latince kökenli bir ada sahiptir kelimenin kökeni İtalyanca'da Mangia veya Latince'de  Mancare olarak bilinmektedir. Latin dili olan Rumence'de Mancare Yiyecek veya Çeşitli Yiyecekler anlamına gelmektedir. Ayrıca Manavlar tarafından yapılan Malay'da meşhurdur. Çoğunlukla Mısır Unundan yapılan bir tür yiyecektir. Ayrıca Manavlarca Anadolu mutfağının çoğunda olduğu gibi Keşkekte yapılmaktadır. Bunun yanında Kulaklı Mantı (Kulak Aşı), Dartı veya Ciğce'de Manav mutfağına dahildir. Keş Manavlarca eski yıllarda sıkça tüketilmekle birlikte günümüzde kullanımı azalmıştır. İçecek olarak ise Komposto (Hoşaf) ve Ayran, Gelincik Şerbeti sayılabilir. Komposto için tercih edilen meyveler çoğunlukla: Elma, Armut, Ayva, Eriktir.

Kışlık hazırlıklarda ise; Pekmez, Tarhana, Salçalar, Meyve kuruları ve kendi tuzlu suyunda uzun süre bekletilmiş sert Peynirler yapılmaktadır. Bu kıvamdaki Peynirler közde veya tavada kızartılıp tüketilir.

Her evde kışlık olarak Tarhana, Kuskus, Elma, Erik, Armut vs., Yazdan yapılmış Peynirler bulunur.  Kavurmalar pek çok aile tarafından toprak küplere yazdan basılır.

Pekmez (pancar, şekerkamışı, elma, armut, üzüm vb. meyvelerden elde edilen tatlı) hemen hemen her evde bulunur. Enerji kaynağıdır. Manavlar tarafından çoğunlukla Kışın soğukta özellikle yenir.

Çorbalar: Kesme çorbası Dımbıl çorbası Umaç Çorbası Erişte Çorbası Tarhana Çorbası Mancarlı Çorbalar ve Mancar yemekleri

Özellikle Gözleme, Cizleme ve Bazlamaç, Yufka'da Manavlarca sıklıkla yapılmaktadır.

Diğer bir tatlı olaraksa Lokum (Nokul) denebilir ayrıca Cevizli Lokum (Nokul) çoğu Manav köyünde önceleri yaygın olarak yapılmaktaydı. Kabak Tatlısı ise özellikle Manav Türklerinin sıklıkla yediği tatlılardandır. Etli Nohut, Kaldirek, Bulgur Pilavı, Mantar, Dolma, Ebegümeci, Pideler, Üre (Darı) tatlısı , Sütlaç, İncir Sütlaçı, Şerbetsiz Nazlı, Bulgurlu Börek, Düdük Makarna, Turşu Biber Kızartması, Cevizli Gözleme, Yumurtalı Mantı, Soğan Dolması, Sütlü Nuriye, Etli Erik, Höşmerim, Bal  Kabağı Böreği Manav Mutfağının vazgeçilmez yiyecekleridir.

Kaynakça

Ayrıca Bakınız

 Anadolu'daki Kıpçaklar
 Türkiye Türkmenleri
 Gacallar
 Kıpçaklar

Dış bağlantılar
 Gebze'de Manavlar Paneli

Türkiye Türkmenleri

Manavlar


Le nerf ethmoïdal postérieur est un nerf sensitif branche du nerf naso-ciliaire dans l'orbite. Il est sensitif  des sinus sphénoïde et ethmoïde et d'une partie de la dure-mère de la fosse crânienne antérieure.

Trajet
Le nerf ethmoïdal postérieur est une branche du nerf naso-ciliaire, lui-même branche du nerf ophtalmique (CN V 1 ), lui-même branche du nerf trijumeau (CN V).

Après sa naissance dans l'orbite, il passe par le foramen ethmoïdal postérieur, avec l'artère ethmoïdale postérieure.

Il donne des ramifications au sinus sphénoïdal et au sinus ethmoïdal.

Il donne également une branche pour innerver une partie de la dure-mère dans la fosse crânienne antérieure.

Variation
Le nerf ethmoïdal postérieur est inconstant et absent pour environ 30% de la population.

Fonction
Le nerf ethmoïdal postérieur est le nerf sensitif pour :

 Le sinus sphénoïdal et le sinus ethmoïdal
 Une partie de la dure-mère dans la fosse crânienne antérieure.

Anatomie comparée
Le nerf ethmoïdal postérieur est présent chez d'autres animaux en particulier chez les chevaux. Le signe d'encensement (ou headshaking en anglais) peut parfois être traité par une analgésie ou une neurectomie du nerf ethmoïdal postérieur.

Notes et références

ethmoïdal postérieur

Nerf ethmoïdal postérieur


Tajna u njihovim očima (Secret in Their Eyes), američko-britansko-španjolsko-korejski film iz 2015. godine. Film je psihološki triler. Zasnovan na filmu iz 2009. godine istog imena.

Sažetak
Istražiteljica tužiteljstva Jess Cobb vodi uspješan istražiteljski tim u kojem je i Claire Sloan. Jednog dana Jess Cobb i FBI-jev istražitelj Ray Kasten dobili su anonimni poziv da je pronađeno mrtvo žensko tijelo u blizini džamije Al-Ankara. Kasten je otišao na teren i utvrdio da je mrtva djevojka ubijena i silovana i da je to kći istražiteljice Jess Cobb. Gubitak djeteta u okrutnom zločinu potpuno je slomilo Cobb. Uspješni istražiteljski tim se raspao. Kasten je nastavio istraživati i nakon 13 godina našao je novi trag.

Američki filmovi 2010-ih
Britanski filmovi 2010-ih
Španjolski filmovi
Južnokorejski filmovi

Tajna u njihovim očima (2015.)


O Cooper T12 foi o chassi com o qual a Cooper disputou o GP de Mônaco de 1950.

Teve como piloto Harry Schell.

Grande Prêmio de Mônaco

Cooper T12


Mazabuka es una localidad de Zambia situada en la provincia del Sur, junto a la carretera y la vía férrea que unen Lusaka y Livingstone. Se ha desarrollado gracias a las plantaciones de caña de azúcar.

En el año 2010 su población, incluyendo el núcleo de Nakambala, se estimaba en 65 000 habitantes.

Referencias

Localidades de Zambia

Mazabuka


Azmizade Haleti, Osmanlı Divan şairidir.(1570, İstanbul - 30 Mart, 1631 İstanbul) Osmanlı zamanında doğmuş, kadılık, kazaskerlik ve şairlik yapmıştır. Asıl adı "Mustafa" idir.

Hayatı

1570 yılında İstanbul'da doğdu. Asıl adı Mustafa idir.  Pîr Mehmed Azmi Efendinin oğlu olduğundan Azmizâde diye bilinir. Hâletî, iyi bir medrese tahsîli görerek yetişti. Hoca Sa'deddîn Efendiden icâzet (diploma) aldı. Yirmi bir yaşında iken kırk akçe maaşla Hâce Hâtun Medresesi müderrisliğine (hocalığına) tâyin edildi. Birçok medresede ve Sahn-ı Süleymâniye'de müderrislik yaptı.

1602'de Şam, 1604'de de Kahire kâdılığına (hâkimliğine) tâyin edildi.
Mısır Emîr-ül-Ümerâsı Hacı İbrâhim Paşa, asker isyânı netîcesinde şehid düşünce onun yerine geçti. Fakat asâyişi temin edemediği için azledildi. İki yıl açıkta kalan Hâletî, 1606'da Bursa kâdılığına getirildi. Bursa'nın, Kalenderoğlu tarafından kuşatılarak yağma edilmesinden sonra şehirden ayrılmak mecbûriyetinde kaldı.

1611'de Edirne kâdısı olan Hâletî, Yahyâ Efendinin yerine İstanbul kâdılığına getirildi. Daha sonra Mısır kâdısı oldu. Sultan IV. Murad'ın cülûsundan (tahta geçmesinden) bir ay sonra Anadolu kazaskerliğine getirildi ise de bir yıl sonra ayrılmak mecbûriyetinde kaldı. 1627 yılında Rumeli Kazaskerliğine tâyin edilen Hâletî, bir yıl sonra Silistre arpalığı ile emekliye ayrıldı. 1631 yılında İstanbul'da vefât etti. Sofular'da evinin karşısında tâmir ettirdiği mektebin bahçesine defnedildi.

Meslekî hayatı yüksek mevkilerde geçmekle beraber, gerek devrinin içinde bulunduğu sosyal, idari ve siyasi durum; gerek idare kabiliyetinden mahrum olması, gerekse bazı ters işlerin neticesinde bu mevkîlerde uzun süre kalamamıştır. Talebesi olan Atâî, Şakâyık Zeylinde onun hakkında; "Doğru, çalışkan, ilme ve kültüre son derece düşkün, geniş bilgili, cömert, iyi niyetli, sözü, sohbeti dinlenir bir zât idi." demektedir.

Devrinin ileri gelen âlimlerinden olan Hâletî Efendinin ölümünden sonra evindeki kütüphânede bilfiil okunup kenarlarına not konulmuş, açıklamalar yapılmış üç-dört bin eser bulunmuştur. Âlimliği yanında, diğer meşhur bir yönü de şâirliğidir. Hâletî, gazel ve kasîdelerinden çok, rubâîleriyle tanınmış bir şâirdir. Özel ve meslekî hayatında karşılaştığı acılı hâdiseler ve hayâl kırıklıklarından akisler taşıyan Dîvân'ındaki rubâî dışındaki şiirlerinden çoğunluğunda yüksek bir şâir hüviyeti görülmez. Dîvân'ı ve Üçüncü Sultan Mehmed'e sunduğu kasîdesi, edebî bakımdan önemli bir değer taşımakla berâber devrinin Nef'î, Nâbî, Neşâtî gibi meşhur şâirlerinin eserleriyle karşılaştırılınca, nispeten sönük kalır. Hâletî, tasavvuf konularını, Türk şâirleri içinde hemen hemen hiç kimsenin başaramadığı bir ustalıkla rubailer ile ifâde etmiştir.

Eserleri

Azmizâde Hâletî'nin Dîvân'ı yanında çeşitli ilmî eserleri de vardır. Bunlardan bâzıları şunlardır:
1) Halveti divanı
2) Muğn-il-Lebîb Şerhi
3) Enîs-ül-Ârifîn fî Tercümet-i Ahlâk-i-Muhsinî
4) Hidâye ve Miftâh şerhlerine Ta'likât,
5) Sâkînâme: Şehnâme vezninde yazılmış yaklaşık 520 beyitten meydana gelmiş uzun bir manzûmedir. On beş ayrı makâleden meydana gelmiştir.
6) Münşeât: Resmî yazılardan meydana gelen yazı ve mektupları ile kendi hayâtı ve yaşadığı devrin olayları anlatılmaktadır.

Haletî'nin en ünlü eseri Rubâîyât-ı Hâletî'dir. Kâfiyelerini son harflerine göre tertib etmiştir. Meşhur Şâir Nedim bile onun için:
Hâletî, evc-i rubâîde (rubâî burcunda) uçar ankâ gibi
demektedir.

---Bir rubai örneği---
Esrârını dil zaman zaman söyler imiş
Hengâme-i gamda destan söyler imiş
Aşk ehli olup da mihnet-i hicrâne
Ben sabr iderin diyen yalan söyler imiş
-Günümüz Türkçe'siyle-
Gönül, sırlarını zaman zaman söylermiş.
Gama düştüğü zaman destan söylermiş.
Âşık olup da ayrılık acısına,
Ben sabrederim diyen yalan söylermiş.

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Doğan, Muhammet (1999), "Haletî (Mustafa Azmîzade)" Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi Cilt:1 sayfa:508, İstanbul: Yapi Kredi Kültür Sanat Yayıncılık, ISBN 975-08-0071-0
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, C.II s.103,   İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383

Dış bağlantılar

 İpekten, Halûk (2001) "Azmîzâde Mustafa Haletî", Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. c.4 say. 348-349 Online:

1570 doğumlular
1631 yılında ölenler
İstanbul doğumlu şairler
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler

Azmizade Haleti


João Pinheiro - localidade no Brasil
 Avenida João Pinheiro

Pessoas
 João Pinheiro (árbitro)
 João Pinheiro (quadrinista)
 João Pinheiro (político)

Desambiguação

João Pinheiro (desambiguação)


The Lake Eyre basin ( ) is a drainage basin that covers just under one-sixth of all Australia. It is the largest endorheic basin in Australia and amongst the largest in the world, covering about , including much of inland Queensland, large portions of South Australia and the Northern Territory, and a part of western New South Wales. The basin is also one of the largest, least-developed arid zone basins with a high degree of variability anywhere. It supports only about 60,000 people and has no major irrigation, diversions or flood-plain developments. Low density grazing that sustains a large amount of wildlife is the major land use, occupying 82% of the total land within the basin. The Lake Eyre basin of precipitation (rain water) to a great extent geographically overlaps the Great Artesian Basin underneath.

The basin began as a sinking landmass mostly covered by forest and contained many more lakes than now. The climate has changed from wet to arid over the last 60 million years. Most of the rivers in the Lake Eyre basin are now slow flowing, flat and completely dry for lengthy periods. When the country north of the basin floods, floodwaters drain via the main rivers of the basin, Cooper Creek, Georgina River and Diamantina River southwards towards Kati Thanda-Lake Eyre, the country's lowest point at  below sea level. The water overflows the river banks, across the floodplains, filling waterholes and wetlands and carving new channels, giving rise to the name Channel Country. Most of the rain which falls in the north never reaches the lake 1,000 km away, which only fills occasionally.

Management of the area has been problematic as it is covered by four different states' jurisdictions. As the ecological significance of the basin has become known and mismanagement of another Australian basin, the Murray-Darling Basin, became apparent during several drought cycles, it became clear that ongoing management issues had to be resolved. In 2001 the Lake Eyre Basin Intergovernmental Agreement was signed, which was set up to ensure the sustainability of the Lake Eyre Basin river systems.

In 2014, the Queensland Government changed the laws protecting the rivers and floodplains.  there are fears that mining for coal seam gas could be very detrimental to the fragile environment of the floodplains.

Geology

The basin began to form in the early Paleogene (about 60 million years ago) when south-eastern South Australia started to sink and rivers began to deposit sediment into the large, shallow basin. A remnant of an old oceanic plate is currently sinking in the mantle beneath the basin. The suction effect of this sinking likely caused both the Lake Eyre Basin as well as the Murray-Darling basin to form. The basin is still gradually sinking, and still gradually accumulating sediment. For many millions of years, the Lake Eyre Basin was well supplied with water and largely forested. About 20 million years ago, large shallow lakes formed, covering much of the area for about 10 million years. From that time on, as Australia drifted further north and the climate became gradually more arid, the lakes and floodplains started to dry. Only in the last 2.6 million years did the onset of the ice ages bring about the present climatic regime and the consequent fairly rapid desertification of the area.

The basin covers just under one-sixth of all Australia and is the largest endorheic basin in Australia and amongst the largest in the world, covering about , including much of inland Queensland, large portions of South Australia and the Northern Territory, and a part of western New South Wales.

Geography

During years of especially high rainfall, all the riverbeds in this vast, mostly flat, arid and semi-arid area lead inland (not towards the sea) towards Lake Eyre in central South Australia.

Lake Eyre itself lies approximately  below sea level, and usually contains only salt. In flood years, it fills and, for a short time, undergoes a period of rapid growth and fertility: long-dormant marine creatures multiply and large flocks of waterfowl arrive to feed and raise their young before the waters evaporate once more.  The annual mean runoff in the Lake Eyre Basin is lowest of any of the world's major drainage basins.

None of the creeks and rivers in the Lake Eyre Basin are permanent: they flow only after heavy rain – a rare to very rare event in the arid interior of Australia. Average annual rainfall in the area surrounding Lake Eyre is , and the pan evaporation rate is . Annualised average figures are misleading: since 1885 annual rainfall over the  of the Lake Eyre Basin has ranged from about  in 1928 to over  in 1974. Most of the water reaching Lake Eyre comes from the river systems of semi-arid inland Queensland, roughly  to the north.

To provide a sense of scale, the Lake Eyre Basin is about the size of France, Germany and Italy combined. It is slightly larger than the Murray-Darling basin (which drains inland eastern Australia and is responsible for a large proportion of the continent's agricultural productivity) but has vastly less water. Nevertheless, the entire flow of the Murray-Darling would be insufficient to fill Lake Eyre, merely keeping pace with evaporation. (In contrast, the flow of the Mississippi could fill Lake Eyre in 22 days, that of the Amazon in just three days.)

Other lakes in the basin include Lake Frome, Lake Yamma Yamma and Lake Hart.

The basin is also one of the largest, least-developed arid zone basins with a high degree of variability anywhere. It supports about 60,000 people and a large amount of wildlife, and has no major irrigation, diversions or flood-plain developments.

Rivers

The Cooper Creek, Finke River, Georgina River and Diamantina River are the four main rivers of the basin. Other desert rivers include the Hale River, Plenty River and Todd River that flow from the south east of the Northern Territory, south. In the western parts of the basin the Neales River and Macumba River flow into Lake Eyre.

Rivers within the basin have a low gradient, slow flow rate and a naturally turbid water quality. Several of the major Lake Eyre Basin river systems are well-known. Because the Lake Eyre Basin is almost flat, rivers flow slowly and frequently split up into floodplains or multiple braided channels. Water is lost to evaporation, to seepage, and in the many ephemeral wetland systems, with the result that downstream flows are typically smaller than upstream flows. Only in exceptional years is there sufficient upstream rain to provide a flow into Lake Eyre itself.

The Finke River, starting roughly west of Alice Springs is thought to be the oldest riverbed in the world and although it flows for only a few days a year (in many years it does not flow at all) is home to seven species of fish, two of which are found nowhere else. The waters of the Finke disappear into the sands of the Simpson Desert and are not definitely known to ever make it as far south as Lake Eyre, although the story is told that this happened once early in the 20th century. In extreme events, water from the Finke River flows into the Macumba River, which empties into Lake Eyre, a total distance from headwater streams of around . Major tributaries include Ellery Creek, and the Palmer and Hugh Rivers.

The Georgina River system originates on the Barkly Tableland, near the Northern Territory-Queensland border, north-west of Mount Isa and not far south of the Gulf of Carpentaria. In this relatively humid northern area, rainfall can be as high as  per year and evaporation as low as . The Georgina flows through innumerable channels leading south through far-western Queensland for over , eventually reaching Goyder Lagoon in the north-eastern corner of South Australia.

Australia's early bush poets immortalised the Diamantina River, making it a symbol of the remote outback. It too rises in northern Queensland, roughly between Mount Isa and Winton, flowing 800 kilometres south and west through Birdsville and the Channel Country to join the Georgina at Goyder Lagoon (and then, if there is sufficient flow, down Warburton Creek towards Lake Eyre).

Of all the Lake Eyre Basin river systems, however, Cooper Creek is by far the most famous, in particular because it was along Cooper Creek that the explorers Burke and Wills met their deaths. It rises in the form of two central Queensland rivers, the Thomson between Longreach and Charters Towers, and the Barcoo in the area around Barcaldine, about  inland from Rockhampton. Cooper Creek spreads out into a vast area of meandering ephemeral channels, making its way roughly south into the far south-west corner of Queensland before turning due west into South Australia towards Lake Eyre. It takes almost a year for water to reach Lake Eyre from the headwaters. In most years, none does: it is absorbed into the earth, goes to fill channels and the many permanent waterholes, or simply evaporates. Water from Cooper Creek reached Lake Eyre in 1990 and then not again until 2010.

Deserts
The deserts that have formed in the basin, including Sturt Stony Desert, Tirari Desert and the Strzelecki Desert, are most probably the southern hemisphere's largest source of airborne dust.

Fauna
A total of 27 individual species of fish are found in Lake Eyre basin, with 13 of them being endemic. The largest fish species is the Macquaria, reaching a maximum weight of about .

Traditional owners
Wangkangurru (also known as Arabana/Wangkangurru, Wangganguru, Wanggangurru, Wongkangurru) is an Australian Aboriginal language spoken on Wangkangurru country. It is closely related to Arabana language of South Australia. The Wangkangurru language region was traditionally in the South Australian-Queensland border region taking in Birdsville and extending south towards Innamincka and Lake Eyre, including the local government areas of the Shire of Diamantina as well as the Outback Communities Authority of South Australia.

Management
Indigenous Australians have lived with the cycles of the land for thousands of years and traditional owners are protective of its natural systems.

Management of the area has been problematic as it is covered by four different states' jurisdictions. As the ecological significance of the basin has become known and mismanagement of the Murray-Darling Basin became apparent during several drought cycles, it became clear that ongoing management issues had to be resolved. In 2001 the Lake Eyre Basin Intergovernmental Agreement was signed, and the Lake Eyre Basin Intergovernmental Agreement was set up to ensure the sustainability of the Lake Eyre Basin river systems, particularly to avoid or eliminate cross-border impacts. The Lake Eyre Basin Ministerial Forum was established as the decision making body responsible for overseeing of the Agreement. The Ministerial Forum created a Community Advisory Committee to provide advice and facilitate community participation and a Scientific Advisory Panel to advise on scientific and technical issues. On 7 September 2018 the Lake Eyre Basin Ministerial Forum agreed to release the second review of the agreement.

Land use and mining
Low density grazing is the major land use, occupying 82% of the total land within the basin. Significant minerals deposits such as oil and natural gas, including Australia's most significant onshore petroleum reserves, are found within the basin. The mining and petroleum industries account for the greatest economic activity in the Lake Eyre Basin. Opals, coal, phosphate, gypsum and uranium are also mined from the basin.

In 2009, the Queensland Environmental Protection Agency confirmed that heavy metals from mining operations near Mount Isa had entered the upper reaches of the Georgina River. The spill has the potential to contaminate parts of the basin as far south as Lake Eyre.

In 2014, the Queensland Government changed the laws protecting the rivers and floodplains, which, according to environmentalists, could lead to shale gas mining or fracking in the area.

 there are fears that mining for coal seam gas could be very detrimental to the fragile environment of the floodplains.

Protected areas
The Kati Thanda-Lake Eyre National Park, Strzelecki Regional Reserve, Witjira National Park, Sturt National Park, Diamantina National Park, and Simpson Desert National Park are among a number of protected areas established within the Lake Eyre Basin.

River diversion schemes

The Bradfield Scheme was an ambitious proposal by Dr John Bradfield in 1938. It would use large pipes, tunnels, pumps and dams to divert water from the monsoon-fed Tully, Herbert and Burdekin rivers into the Thomson River, Queensland. After a critical review in 1947 support for the scheme fell through. However, in the 2010s interest in various updated or amended Bradfield schemes have increased among various politicians.

Other less-developed diversion schemes have been proposed to divert river or sea water into the Lake Eyre Basin from time to time.

See also
 Great Artesian Basin

References

Further reading

Kotwicki, Vincent. Floods of Lake Eyre  website containing  much data, including Lake Eyre inflows 1885–2012

Drainage basins of Australia
Landforms of New South Wales
Landforms of the Northern Territory
Landforms of Queensland
Landforms of South Australia
Regions of the Northern Territory
Regions of New South Wales
Regions of Queensland
Regions of South Australia
Ecoregions of Australia

Lake Eyre basin


Çakmak, Antalya ilinin Gazipaşa ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya iline 192 km, Gazipaşa ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Gazipaşa'nın mahalleleri

Çakmak, Gazipaşa


"The Evitable Conflict" is a science fiction short story by American writer Isaac Asimov.  It first appeared in the June 1950 issue of Astounding Science Fiction and subsequently appeared in the collections I, Robot (1950), The Complete Robot (1982), and Robot Visions (1990). It features the character Stephen Byerley from the earlier "Evidence".

Plot summary
Following on from the previous story 'Evidence,' in the year 2052, Stephen Byerley has been elected World Co-ordinator for a second term. Earth is divided into four geographical regions, each with a powerful supercomputer known as a Machine managing its economy. Byerley is concerned as the Machines have recently made some errors leading to economic inefficiency. Consulting with the four regional Vice Co-ordinators, he finds that several prominent individuals and companies associated with the anti-Machine "Society for Humanity" have been damaged by the Machines' apparent mistakes.

Byerley believes that the Society is attempting to undermine the Machines by disobeying their instructions, with the goal of retaking power as humans, and proposes to have the movement suppressed. Susan Calvin tells him that this will not work, contending that the errors are in fact deliberate acts by the Machines. The Machines recognize their own necessity to humanity's continued peace and prosperity, and have thus inflicted a small amount of harm on selected individuals in order to protect themselves and continue guiding humanity's future. They keep their intent a secret to avoid anger and resistance by humans. Calvin concludes that the Machines have generalized the First Law to mean "No machine may harm humanity; or, through inaction, allow humanity to come to harm." (This is similar to the Zeroth Law which Asimov developed in later novels.)

In effect, the Machines have decided that the only way to follow the First Law is to take control of humanity.

Asimov returned to this theme in The Naked Sun and The Robots of Dawn, in which the controlling influence is not a small conspiracy of Machines but instead the aggregate influence of many robots, each individually tasked to prevent harm.

Reception
Stanisław Lem praised the story's central theme as futurologically and empirically valuable.

Adaptations
The story was broadcast as the final episode of a five-part 15 Minute Drama "radio adaptation" of Asimov's I, Robot on BBC Radio 4 in February 2017.

The 2004 film adaptation of I, Robot also includes major elements of the Evitable Conflict with the computer system V.I.K.I. taking the part of the Machine.

References

External links

Robot series short stories by Isaac Asimov
1950 short stories
Works originally published in Analog Science Fiction and Fact

The Evitable Conflict


Sima Wali ( - ) est une défenseuse afghane des droits humains, militante pour les libertés et l'autonomisation des populations réfugiées et déplacées à l'intérieur du pays. Elle était directrice générale de Refugee Women in Development (RefWID), une organisation mondiale à but non lucratif qui défend les droits civils des femmes réfugiées fuyant les conflits et soutient leur réintégration équitable dans la société. Elle a également été vice-présidente du .

Wali déclare que son expérience personnelle en tant que réfugiée de la guerre d'Afghanistan a inspiré son combat pour les droits humains des populations déracinées.

Elle prononce le discours d'ouverture lors de la célébration par les Nations unies de la Journée internationale des femmes en 2002, s'exprimant aux côtés du secrétaire général de l'ONU Kofi Annan, de la première dame Laura Bush et de la reine Noor de Jordanie.

Carrière
En 2001, Sima Wali est l'une des trois seules femmes déléguées aux accords de Bonn, qui ont formé un nouveau gouvernement afghan après la chute des talibans. Elle représente la délégation du roi Mohammed Zahir Shah à Rome.

Lors de la conférence, Wali joue un rôle central dans la création du ministère des Affaires féminines, insistant pour que ses homologues masculins incluent le ministère dans la nouvelle administration. Elle est nommée pour diriger ce ministère, mais refuse la proposition afin de se concentrer sur son activisme international. Wali recommande Sima Samar pour le poste de ministre des Affaires féminines, sélectionne d'autres femmes pour servir dans le gouvernement intérimaire et veille à ce qu'un langage inclusif des femmes soit utilisé dans l'accord de paix.

La même année, Wali organise le Sommet des femmes afghanes pour la démocratie à Bruxelles. Le sommet est organisé avec l'aide d'Égalité Maintenant, du Fonds de développement des Nations unies pour la femme, de l'ONU, ainsi que d'une coalition d'organisations de femmes.

En juin 2003, Wali et Ritu Sharma, la cofondatrice et directrice exécutive de Women's Edge, lancent une mission de défense des droits humains en Afghanistan. Wali visite son pays natal ainsi que des camps de réfugiés afghans au Pakistan, où elle dirige des dizaines de séminaires de formation et d'autonomisation pour les femmes.

Dans les années 1990, Wali joue un rôle important en soutenant le développement des ONG en Bosnie et en Croatie pendant la guerre de Yougoslavie.

Elle joue un rôle clé dans la création du Conseil politique sur les femmes afghanes, une coalition d'organisations non gouvernementales qui travaille à faire progresser le statut des femmes en Afghanistan et à garantir que les femmes y soient des bénéficiaires égales des fonds américains d'aide au développement.

Alors qu'elle est à Jalalabad en 2005 pour parler de la place des femmes dans la démocratie, Wali échappe à une tentative d'assassinat par des talibans, Al-Qaïda et des militants pakistanais.

Elle meurt le 22 septembre 2017 à Falls Church, en Virginie, d'une atrophie multisystématisée à l'âge de .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Personnalité liée à la défense des droits de l'homme en Afghanistan
Féministe afghane
Naissance en avril 1951
Naissance à Kandahar
Décès en septembre 2017
Décès à Falls Church (Virginie)
Décès à 66 ans

Sima Wali


An ushanka (, from , ), also called an ushanka-hat (), is a Russian fur hat with ear-covering flaps that can be tied up to the crown of the cap, or fastened at the chin to protect the ears, jaw, and lower chin from the cold. An alternative way to wear is to bend the flaps back and tie them behind the head, which is called "ski-style" — this offers less protection from the elements, but much better visibility, essential for high-speed skiing. The dense fur also offers some protection against blunt impacts to the head. They are also traditionally worn in the Baltic region including Sweden, Finland, Norway and the whole eastern European region.

The word  derives from the word  (). It's the word for "ears" in Russian and many Slavic languages.

Furs and materials
Ushanka hats are made from sheepskin (tsigeyka or mouton), karakul, rabbit, muskrat, mink and many other furs. Artificial fur hats are also manufactured and are referred to as "fish fur" since the material is not from any real animal. The simplest "fish fur" of ushankas was made of wool pile with cloth substrate and cloth top, with the exception of the flaps, which had the pile exposed. Mink fur ushankas are widely used in the Arctic regions of Russia, protecting the ears and chin of the wearer even from "deep frost", which is around .

History
Hats with fur earflaps have been known for centuries, especially in the Balkan countries Serbia, Romania, Croatia, Bosnia and Herzegovina, North Macedonia, Bulgaria, as well as in Northeastern Italy, in the Julian March, Trieste, and surrounding areas where there has been a large Slavic population for centuries. Such hats are also seen in Nordic countries Sweden, Norway and Finland, in the Eurasian and European Slavic countries Russia, Ukraine, Slovenia, Poland, Moldova and in Caucasus region in Georgia and Armenia. The design of ushanka with a perfectly round crown was developed in the 17th century when in central and northern Russia a hat with two earflaps and a backflap called  ("three-eared") was worn. The modern ushanka design from 1917 is also inspired by the Norwegian norvezhka, a hat which was invented by Norwegian arctic explorers. The main difference from the treukh is that the earflaps of the norvezhka were much longer. In addition, Cossacks of the Kuban have influenced the design of modern Ushanka through interaction with peoples from Central Asia and Caucasus.

In 1917 during the Russian Civil War, the ruler of Siberia, Aleksandr Kolchak, introduced a winter uniform hat, commonly referred to as a kolchakovka, c. 1918. It was similar to the ushanka.  However, Kolchak and the White Army lost the war, and their headgear was not adopted in the new Soviet Union.

Red Army soldiers instead wore the budenovka, which was made of felt. It was designed to resemble historical bogatyr helmets, and did not provide much protection from the cold.

During the Winter War against Finland, organizational failures and inadequate equipment left many Soviet troops vulnerable to cold, and many died of exposure. The Finnish army had much better equipment including an ushanka-style fur hat, the turkislakki M36 , introduced in 1936. In 1939, shortly before the Winter War, the slightly improved turkislakki M39 was introduced, and is still in use today. After the Winter War, the Red Army received completely redesigned winter uniforms. Budenovkas were finally replaced with ushankas based on the Finnish example. Officers were issued fur ushankas; other ranks received ushankas made with plush or "fish fur". When they experienced the harsh Russian winter, for example during the Battle of Moscow, German soldiers started to wear ushankas and other Soviet-type winter gear, as their uniforms did not provide adequate protection from the extreme cold.

The ushanka became a symbol and media icon of the Soviet Union and later the Russian Federation. Photographs of U.S. President Gerald Ford wearing the cap during a 1974 visit to the Soviet Union were seen as a possible sign of détente.

Current use

Identified with Soviet rule and issued in all Warsaw Pact armies, the ushanka has since become a part of the winter uniform for military and police forces in Canada and other Western countries with a cold winter. Gray (American civilian police), green (for camouflage), blue (police, United States Coast Guard, and United States Post Office) and black versions are in current usage. In 2013, the Russian army announced that the ushanka was being replaced by new headgear, which is essentially the same ushanka with a rounder crown and small sealable openings in the flaps for wearing headphones. It is also still used by the Polish armed forces.

The ushanka was used by the East German authorities before German reunification, and remained part of the German police uniform in winter afterwards. In the Finnish Defence Forces, a gray hat is used with M62 uniform and a green one of different design is a part of M91 and M05 winter dress. Armoured troops have a black hat (M92), while generals may wear a white M39 hat. The Royal Canadian Mounted Police use a "regulation hat" (between an ushanka and an aviator hat), made of muskrat fur. This replaced the former Canadian military fur wedge cap. Similar ones are used by Toronto Transit Commission staff during winter.

A similar type of headgear is worn in China's People's Liberation Army's winter uniform. Featured in an iconic propaganda image of Lei Feng, this type of hat is often called by Chinese "the Lei Feng hat" (雷锋帽, Lei Feng mao).

It is claimed that British wartime airmen visiting the Kola Inlet to help to protect the Arctic convoys quickly started to wear ushankas because their own uniform hats were not warm enough, but "kept the ear flaps tied up to the crown as any Russian would, because it was considered unmanly to wear them down." However, in the Russian military up to this day, the way of wearing the ushanka — up flaps, down flaps or ski-style — is considered a part of uniform of the day and is usually decided by a unit commander at reveille.

Similar hats
Trapper hats are "a sort of hybrid between the aviator cap and the ushanka—they combine the style of the former with the furriness of the latter". They are considered more casual than the military-derived ushanka.

The Royal Canadian Mounted Police use muskrat ushankas.

Gallery

See also
 Aviator hat
 Canadian military fur wedge cap
 Chullo, an Andean hat of similar design
 Deerstalker, a double-brimmed cap with earflaps
 Malahai and , a similar Central Asian headgear
 Papakha, a Caucasian fur hat without ear flaps
 Telogreika
 Valenki
 Bearskin

Notes

References

17th-century fashion
18th-century fashion
19th-century fashion
1910s fashion
20th-century fashion
21st-century fashion
Armenian clothing
Caps
Fashion of Georgia (country)
Headgear
Military hats
Royal Canadian Mounted Police
Russian clothing
Serbian clothing
Soviet military uniforms
Ukrainian clothing
Winter clothes

Ushanka


The Santa Fe Institute (SFI) is an independent, nonprofit theoretical research institute located in Santa Fe, New Mexico, United States and dedicated to the multidisciplinary study of the fundamental principles of complex adaptive systems, including physical, computational, biological, and social systems. The institute is ranked 24th among the world's "Top Science and Technology Think Tanks" and 24th among the world's "Best Transdisciplinary Research Think Tanks" according to the 2020 edition of the Global Go To Think Tank Index Reports, published annually by the University of Pennsylvania.

The institute consists of a small number of resident faculty and postdoctoral researchers, a large group of external faculty whose primary appointments are at other institutions, and a number of visiting scholars. The institute is advised by a group of eminent scholars, including several Nobel Prize-winning scientists. Although theoretical scientific research is the institute's primary focus, it also runs several popular summer schools on complex systems, along with other educational and outreach programs aimed at students ranging from middle school up through graduate school.

The institute's annual funding comes from a combination of private donors, grant-making foundations, government science agencies, and companies affiliated with its business network. The 2014 budget was just over $10 million. Evolutionary theorist David Krakauer became the institute's president on August 1, 2015.

History
The Santa Fe Institute was founded in 1984 by scientists George Cowan, David Pines, Stirling Colgate, Murray Gell-Mann, Nick Metropolis, Herb Anderson, Peter A. Carruthers, and Richard Slansky. All but Pines and Gell-Mann were scientists with Los Alamos National Laboratory. Originally called the "Rio Grande Institute", the scientists sought a forum to conduct theoretical research outside the traditional disciplinary boundaries of academic departments and government agency science budgets.

SFI's original mission was to disseminate the notion of a new interdisciplinary research area called complexity theory or simply complex systems. This new effort was intended to provide an alternative to the increasing specialization the founders observed in science by focusing on synthesis across disciplines. As the idea of interdisciplinary science increased in popularity, a number of independent institutes and departments emerged whose focus emphasized similar goals.

The Santa Fe Institute was created to be a visiting institution, with no permanent or tenured positions, a small group of resident faculty and postdoctoral researchers, a large visitors program, and a larger group of external faculty affiliated with the institute but located at other institutions. The motivation of this structure was to encourage active turnover in ideas and people, allowing the research to remain on the cutting edge of interdisciplinary science. Today, the Santa Fe Institute continues to follow this organizational model.

Organization
The institute is composed of several distinct groups. The resident faculty are researchers whose primary appointment is at the institute. Along with the Omidyar Fellows, a group of postdoctoral scholars in residence, the resident faculty makes up the majority of the researchers physically present at the institute. The external faculty is a group of roughly 100 affiliated researchers whose primary appointments are at other institutions, typically universities. These individuals form a large and distributed community of scholars who frequently visit the Institute and contribute to its overall research program. The institute's Applied Complexity Network, formerly the Business Network, is a group of private companies and government agencies interested in complex systems research. Members of the business network often send representatives to Institute meetings or to serve as research fellows in residence at the institute. The institute's Science Board is a large group of eminent scholars who advise the institute on important strategic matters. This group includes a number of Nobel Prize winners.

The institute is headed by a president, currently evolutionary theorist David Krakauer, and a vice president for science, currently network ecologist Jennifer Dunne. It is governed by a Board of Trustees, which is chaired by Katherine Collins of Putnam Investments.

Research
Research at the institute focuses on systems commonly described as complex adaptive systems or simply complex systems. Recent research has included studies of evolutionary computation, metabolic and ecological scaling laws, the fundamental properties of cities, the evolutionary diversification of viral strains, the interactions and conflicts of primate social groups, the history of languages, the structure and dynamics of species interactions including food webs, the dynamics of financial markets, and the emergence of hierarchy and cooperation in the human species, and biological and technological innovation.

Historically, researchers affiliated with the institute played roles to varying degrees in the development and use of methods for studying complex systems, including agent-based modeling, network theory, computational immunology, the physics of financial markets, genetic algorithms, the physics of computation, and machine learning.

The institute also studies foundational topics in the physics and mathematics of complex systems, using tools from related disciplines such as information theory, combinatorics, computational complexity theory and condensed matter physics. Recent research in this area has included studies of phase transitions in NP-hard problems.

Some of the institute's accomplishments include:
 Complexity research which led to efforts to create artificial life modeling real organisms and ecosystems in the 1980s and 1990s.
 Foundational contributions to the field of chaos theory.
 Foundational contributions to the field of genetic algorithms.
 Foundational contributions to the complexity economics school of thought.
 Foundational contributions to the field of econophysics.
 Foundational contributions to the field of complex networks.
 Foundational contributions to the field of systems biology.
 The "Evolution of Human Languages" project, an attempt to trace all human language to a common ancestor (Proto-Human language).

Educational programs
The Santa Fe Institute runs a number of education programs aimed at introducing students as young as middle school and as old as graduate school to the core ideas of complex systems. The longest running education program is the annual Complex Systems Summer School. The CSSS hosts 50–60 graduate students and early postdocs, along with select Business Network fellows, for a four-week course on complex systems. Lectures are provided by Institute researchers, and students work on a small collaborative project on complex systems.

The institute also awards an annual High School Prize for Scientific Excellence to a local high school student and a local teacher.

The educational programs include:
 Complex Systems Summer School (graduate and postdoctoral level)
 Graduate Workshop in Computational Social Science (graduate level)
 Global Sustainability Summer School (graduate level)
 Research Experiences for Undergraduates (undergraduate level)

Since the 1980s, the Santa Fe Institute has held a series of public lectures, which generally take place at the Lensic Center in downtown Santa Fe. Typically 5–6 talks are held each year, normally by visiting external faculty of the institute. Attendance at these lectures is free of charge, and in recent years many of the talks are recorded and made available on video platforms such as YouTube

The Santa Fe Institute has also launched a series of massive open online courses on complex systems, the first of which began in early 2013.

In October 2019, The Santa Fe Institute launched Complexity Podcast, a general-audience weekly science discussion program featuring long-form interviews with SFI researchers.

Notable spin-offs
BiosGroup
Swarm Development Group
Prediction Company

Presidents

Since its inception in 1984, the Santa Fe Institute has had 7 presidents.

See also
 Big History
 Plectics
 Systems thinking
 Cliodynamics
 Social physics
 Network science
 Information theory

References

External links

"Novelist Cormac McCarthy's tips on how to write a great science paper", "Nature"
"Traveling with Odysseus", "Scientific American"
"Chaos Scientist Finds Hidden Financial Risks That Regulators Miss", "Bloomberg"
"Maths tackles an eternal question: where to park?", "Nature"
"The Physicist Who Made Sense of the Universe", "The New York Times"
"Jeffrey Epstein gave $275,000 to Santa Fe Institute", Albuquerque Journal
"The Computer Scientist Training AI to Think With Analogies", "Quanta"
"Simple Mathematical Law Predicts Movement in Cities around the World", "Scientific American"
"Is It Time For A New Economics Curriculum?", "New Yorker"

1984 establishments in New Mexico
Education in Santa Fe, New Mexico
Organizations based in Santa Fe, New Mexico
Research institutes in New Mexico
Systems science institutes
Research institutes established in 1984

Santa Fe Institute


Das Haus Rott ist ein repräsentatives, aber nie ganz fertiggestelltes Anwesen im Broich-Speldorfer Wald in Mülheim an der Ruhr.

Baugeschichte
Die Anlage von Haus Rott war ein Bauprojekt der Broich-Speldorfer Wald- und Gartenstadt AG. Prominenter Investor war der Industrielle Hugo Stinnes, der sich bereits 1903 ein ausgedehntes Grundstück im Broich-Speldorfer Wald gesichert hatte und dort einen repräsentativen Wohnsitz für sich und seine Frau Cläre plante. Bis zum Sommer des Jahres 1914 waren zwei Pförtnerhäuser, ein Wirtschaftsgebäude sowie ein Gäste- und Teehaus fertiggestellt. Bevor jedoch der Grundstein für das Herrenhaus gelegt werden konnte, brach der Erste Weltkrieg aus und machte alle weiteren Bauausführungen zunichte.

Trotz des fehlenden Hauptgebäudes diente Haus Rott Hugo Stinnes und seiner Familie als Wochenendsitz, nach dem Tod des Hausherrn 1924 auch als Hauptwohnsitz. In den 1950er Jahren ließ die Witwe Cläre Stinnes ein weiteres Wohnhaus bauen, das aber in späteren Jahren wieder abgerissen wurde. 1954/55 wurde in einem Waldstück im nördlichen Teil des Anwesens ein Mausoleum errichtet, in das die sterblichen Überreste von Hugo Stinnes überführt wurden.

1967 kaufte der Mülheimer Industrielle Herbert Grillo das Anwesen von der Witwe, die mit dem Kaufvertrag ein lebenslanges Wohnrecht zugesichert bekam. Nach ihrem Tod 1973 zog dann die Familie des Käufers ein. Das ehemalige Wirtschaftsgebäude wurde zum Pferdestall, das weitläufige Gelände zum Trainingsplatz für die Pferde der Familie Grillo umfunktioniert. Das Mausoleum mit den sterblichen Überresten von Hugo und mittlerweile auch Cläre Stinnes blieb – wie im Kaufvertrag vorgesehen – bestehen und wurde von den neuen Eigentümern weiterhin gepflegt. Nach dem Einzug vereinte die Familie Grillo das Grundstück von Haus Rott mit der angrenzenden Liegenschaft der Villa Fritz Thyssen, die sie ebenfalls erworben hatte.

Literatur
 Katrin Gems: Die Broich-Speldorfer Wald- und Gartenstadt AG. In: Zeugen der Stadtgeschichte. Baudenkmäler und historische Orte in Mülheim an der Ruhr. Hrsg. vom Geschichtsverein Mülheim an der Ruhr. Klartext Verlag, Essen 2008, ISBN 978-3-89861-784-0, S. 104.
 Alexander Kierdorf: Industriellenwohnsitze im Ruhrgebiet 1900-1914, Köln 1996, S. 171–179.
 Antje A. Kraft: Erfassung historischer Garten- und Parkanlagen im Stadtgebiet Mülheim an der Ruhr. Diplomarbeit am Fachbereich Landespflege der Universität-GHS-Essen, 1992.

Weblinks
 Die Bauten der Broich-Speldorfer Wald- und Gartenstadt AG

Hugo Stinnes
Muelheim
Baudenkmal in Mülheim an der Ruhr
Erbaut in den 1910er Jahren
Route der Industriekultur (Mülheim an der Ruhr)
Wohngebäude in Mülheim an der Ruhr

Haus Rott (Mülheim)


FinecoBank S.p.A., conhecido como FinecoBank ou apenas Fineco, é um banco italiano especializado em corretagem online. Lançado em 1999 com seu serviço Fineco Online para comerciantes de varejo, a Fineco tornou-se uma empresa listada em 2014 e é independente do grupo bancário UniCredit desde 2019.

O FinecoBank é um constituinte do FTSE MIB (desde 2016), o índice blue chip da Borsa Italiana. Desde 2015, tem mais de um milhão de clientes na Itália, onde seu papel foi comparado ao da Schwab nos EUA.

História

Antecessores
O antecessor da Fineco foi uma instituição financeira conhecida como GI-FIN S.r.l. em 1982 e depois GI-FIN S.p.A. a partir de outubro de 1982. Em 1983, a instituição foi incorporada como Istituto per le Cessioni del Quinto S.p.A. (ICQ), que mais tarde conhecido como Novara ICQ S.p.A. e depois ICQ Banca Cisalpina S.p.A.. A ICQ Banca Cisalpina era uma subsidiária da Banca Popolare di Novara (BP Novara). Em 1990-91, a BP Novara possuía 51,21% das ações do ICQ Banca Cisalpina.  A ICQ Banca Cisalpina também era uma empresa listada, que foi fechada em 1996 por seu novo proprietário Banca Popolare di Brescia (Bipop).

Em 1999, a Bipop fundiu-se com a Cassa di Risparmio di Reggio Emilia (Carire) para formar a Bipop Carire. A partir de 1990, a Banca Popolare di Brescia também detinha parcialmente os homônimos Fin-Eco Leasing (33,33%) e Fin-Eco Factoring (30%). A partir de 1994, a Bipop detinha as empresas acima mencionadas por meio de uma holding intermediária Fin-Eco Holding. A holding também possuía outra subsidiária Fin-Eco SIM. A Bipop também tentou adquirir outro homônimo, Cisalpina Gestioni, em 1994.

Após a fusão de 1999, o grupo bancário reorganizou o ICQ Banca Cisalpina, bem como o Fin-Eco Leasing e o Fin-Eco Factoring.

FinecoBank
O ICQ Banca Cisalpina foi renomeado para "Fin-Eco Banca ICQ S.p.A." (Banca Fin-Eco abreviado) em 1999, que foi considerada a data de lançamento do atual Fineco. Em 2002, a Bipop Carire e a Fineco passaram a fazer parte do grupo bancário Capitalia. Em 2007, a Capitalia foi incorporada ao grupo bancário UniCredit, enquanto a Fineco foi mantida como subsidiária separada.

Em 2014, o FinecoBank iniciou sua oferta pública inicial. Em 2016, a UniCredit vendeu mais 30% das ações ao mercado público. Em maio de 2019, o UniCredit vendeu mais 17% das ações do FinecoBank. Como o UniCredit detinha 18% das ações do FinecoBank após a transação, o FinecoBank não é mais uma empresa associada do UniCredit.

Em 2020, a Fineco decidiu gastar 7 milhões de euros em uma campanha de marketing para aumentar seus serviços no Reino Unido, cujo lançamento foi autorizado no início do mesmo ano.

A FinecoBank Banca Fineco atende clientes no Reino Unido e na Itália.

A UniCredit vendeu sua participação restante no FinecoBank em 2019.

Ligações externas

 FinecoBank on Facebook
 FinecoBank on LinkedIn

Bancos fundados em 1999
Bancos da Itália
Empresas listadas na Borsa Italiana

FinecoBank


An Isolepis prolifera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christen Friis Rottbøll, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Brown. An Isolepis prolifera in nahilalakip ha genus nga Isolepis, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isolepis

Isolepis prolifera


Piața Borough este o piața en-gros din Southwark, Londra, Anglia. Ea este una dintre cele mai mari și mai vechi piețe alimentare din Londra.

În prezent, datorită locației sale în apropiere de centrul Londrei, turiștii vizitează adesea piața. În prezent, in cea mai mare parte, piața vinde alimente de specialitate pentru publicul larg și pentru turiști. În trecut, piața a fost în mare parte piață en-gros ce vindea cantități de produse magazinelor mai mici.

Informații și istorie

Piața actuală, situată pe Southwark Street și Borough High Street , la sud de Catedrala Southwark la capătul sudic al Podului Londrei, este succesorul pieței originale care inițial a fost alăturată la capătul Podului Londrei. Aceasta a fost menționată pentru prima dată în 1276, deși piața se pretinde a fi existat încă din 1014 "și, probabil, mult mai devreme" și, ulterior, a fost mutată la sud de biserica St Margaret's pe High Street. Londra a primit o cartă regală de la Edward al VI-lea în 1550 pentru a controla toate piețele din Southwark (Guildable Conac), care a fost confirmată de către Carol al II-lea în 1671. Cu toate acestea, piața a provocat un trafic atât de aglomerat încât, în 1754, a fost desființată printr-un Act al Parlamentului.

Actul a permis enoriașilor locali să înființeze o altă piață pe un teren nou, și în 1756, a început din nou pe un 4.5-acru (de 18.000 m2) în Rochester Yard. în timpul secolului al 19-lea, a devenit una dintre cele mai importante piețe alimentare din Londra datorită poziției sale strategice în apropierea malului de langa Pool of London.

Piața funcționează în zilele de miercuri și joi de la 10 a.m. la 5 p.m., vineri de la 10 a.m. la 6 p.m., iar sâmbăta de la 8 a.m. la 5 p.m. Piața angro funcționează in toate diminetile din timpul săptămânii de la 2 a.m la 8 a.m.

Trei atacatori din atacurile din Londra din luna iunie 2017 au fugit în zonă, unde au înjunghiat oameni cu cuțite înainte ca ei sa fie împușcați mortal de către poliție.

Arhitectura
Clădirile din prezent au fost proiectate în anul 1851, cu adăugiri în anii 1860 și o intrare proiectată în stil Art Deco, stil adăugat pe Southwark Street, în 1932. O renovare a început în 2001. Proiectul include reconstruirea South Portico în 2004 din Floral Hall, anterior plasat la Covent Garden, care a fost demontat atunci când Royal Opera House a fost reconstruită în anii 1990. Clădirea originală Convent Garden a fost listată și porticul mutat a fost listat Grade II, în 2008.

Comerț
în ziua de azi piața, în principal, vinde alimente de specialitate pentru publicul larg. Cu toate acestea, în secolul 20, a fost, în esență, o piață en-gros, vânzând produse în anumite cantitati negustorilor. Acesta a fost principalul furnizor, împreună cu Covent Garden, de fructe și legume pentru magazinele locale. Printre importante companii de tranzacționare pe piață au fost Vitacress, Frații Lee (negustori de cartofi a căror ștampila incă poate fii vazută pe piață), Manny Sugarman și AW Bourne. JO Sims, principalul importator de citrice (Outspan) Sud-Africane, a fost, de asemenea, situat în această piață.

Deținatorii de standuri vin din diferite parți ale regatului UNIT pentru comerț, iar produsele tradiționale Europene sunt, de asemenea, importate și vândute. Printre produsele pentru vânzare sunt fructe și legume proaspete, brânză, carne, pâine coaptă și produse de patiserie.

Piața este un act caritabil de incredere administrat de un consiliu de administratori voluntari, care trebuie să trăiască în zonă.

Piața Borough și străzile din jur au fost folosite ca locatie de filmare pentru Jurnalul lui Bridget Jones (2001), Lock, Stock and Two Smoking barrels (1998) și Harry Potter și Prizonierul din Azkaban (2004). Ca și raportate de către London Evening Standard, piața este disponibilă pentru închiriere pentru evenimente private.

Viaducte de cale ferată și Programul Thameslink
Din 1860, companiile de operare feroviară au dorit să-si extindă serviciile din Stația London Bridge în stații noi de la Cannon Street și Blackfriars în Oraș și sa le lege la West End , la Gara Charing Cross. Acest lucru a necesitat un viaduct, dar din punct de vedere legal, este imposibil datorită Actului Borough Market din 1756, act ce le interzicea administratorilor de a înstrăina proprietatea lor. Piața continuă comerțul sub arcadele de la viaduct. De fiecare dată când o cale ferată este extinsă și necesită lărgirea viaductului, administratorii primesc o despăgubire integrală de plată. Ultima mare astfel de expansiune a fost în 1901 când un pod suspendat a fost lațit; programul de munca din secolul 21 își are contribuția sa. Aceste binefaceri au asistat în finanțele de piață, fără nici o pierdere de agrement. Un nou viaduct a fost ridicat deasupra pieței și un pod peste Borough High Street finalizat în 2014.

Ca parte a Programului Thameslink , un număr mare de clădiri enumerate în Piața Borough au fost modificate sau demolate, afectând materialul istoric al zonei. Acesta include porțiuni ale pieței în sine și mult din zona care apare în filme menționate mai sus. Acest lucru a fost nepopular pe plan local și a devenit o problemă controversată razultând într-o anchetă publică, care a dus la întârzierea proiectului. În cele din urmă, inspectorul anchetei a fost mulțumit cu planul de a restabili cât mai mult posibil din piață și zona înconjurătoare. Nevoia stringentă de a elimina un blocaj major în rețeaua națională de transport feroviar și de a îmbunătăți opțiunile de transport pe o porțiune mare din Londra a însemnat că el a acceptat faptul că unele daune din piață și zona înconjurătoare au fost inevitabile pentru ca sistemul să-și atingă obiectivele. Perturbarea activităților din piață a fost menținută la un nivel minim.

Clădirea pieței de pe Bedale Stradă din partea de sud a avut etajele superioare eliminate, la fel ca Wheatsheaf public house de pe Stoney Stradă, pentru ca noul pod de cale ferată să treacă peste ele. Celelalte etaje au fost re-ocupate. Vechiul tavan de sticlă al pieței de pe Stoney Street a fost re-instaurat și mult îmbunătățit. O pierdere semnificativă a fost Terasa Smirke, Nr. 16-26 Borough High Street, demolată în 2010. Era o clădire protejată de Gradul II, concepută de către clasicul arhitect Sir Robert Smirke și finalizată în 1832.

Referințe

Piața Borough