HTTPS (HTTP Secure, Türkçe güvenli hiper metin aktarım iletişim protokolü) bir bilgisayar ağı üzerinden  güvenli iletişim için internet üzerinde yaygın olarak kullanılan bir HTTP (hiper metin aktarım iletişim protokolü) uzantısıdır. HTTPS'te, iletişim protokolü Taşıma Katmanı Güvenliği (TLS) veya öncesinde, onun öncülü/selefi olan Güvenli Soket Katmanı (SSL)
ile şifrelenir. Bu nedenle protokol  sık sık TLS üzerinden HTTP veya SSL üzerinden HTTP olarak da adlandırılır.

HTTPS için temel motivasyon, erişilen web sitesinin kimlik doğrulaması ve aktarılan verilerin alışverişi sırasında gizliliğin ve bütünlüğünün korunmasıdır. Ortadaki adam saldırılarına karşı korur. Bir istemci ve sunucu arasındaki iletişimin iki yönlü şifrelenmesi, haberleşmeyi gizlice dinlemeye ve kurcalamaya karşı korur. HTTPS'te kimlik doğrulama işlemi sunucu tarafından dijital sertifikaları imzalamaya güvenli olan 3.tarafına ihtiyaç vardır.

Uygulamada, bu, bir saldırganın aksine, iletişim kurmayı amaçladığı web sitesiyle saldırganların müdahalesi olmaksızın iletişim kurulmasını güvence altına alır.2016'da, Electronic Frontier Foundation, web tarayıcı geliştiricilerin desteği ile çıkan kampanya protokolün yaygınlaşmasına neden oldu.

Geçmişte, HTTPS bağlantıları öncelikle World Wide Web'deki ödeme işlemleri, e-posta ve kurumsal bilgi sistemlerinde hassas işlemler için kullanılmıştır. 2018'den itibaren, HTTPS, öncelikli olarak web sitesinin her türünde sayfa gerçekliğini korumak için, güvenlikli olmayan HTTP' den daha sık olarak web sitelerinde hesapları ve kullanıcı iletişimlerini güvenli tutmak ve web' de gizlilik ihlal edilmeden gezinmek gibi işler için kullanılmaktadır

Genel bakış

Bu  HTTPS' deki yeknesak kaynak tanımlayıcısı (İng.Uniform Resource Identifier, URI) şeması, HTTP ile aynı kullanım söz dizimine(syntax) sahiptir. Ancak, HTTPS, trafiği korumak için tarayıcıyı SSL / TLS eklenmiş bir şifreleme katmanı kullanacak şekilde uyarır. SSL / TLS özellikle HTTP için uygundur, çünkü iletişimin sadece bir tarafı doğrulanmış olsa bile koruma sağlayabilir. Bu, genellikle yalnızca sunucunun kimliğinin doğrulandığı (sunucu sertifikası inceleyen istemci tarafından), Internet üzerinden HTTP işlemlerinde geçerlidir.

HTTPS, güvenli olmayan bir ağ üzerinden güvenli bir kanal oluşturur. Bu, yeterli şifre paketlerinin kullanılması ve sunucu sertifikasının doğrulanması ve güvenilir olması koşuluyla, dinleyicilere veortadaki adam saldırılarına karşı yeterli sayılabilecek bir koruma sağlar.

HTTPS, TLS'nin tamamen üst kısmında yer aldığından, temel HTTP protokolünün tamamı şifrelenebilir. Bu, istek URL'sini (belirli bir web sayfası talep edildi), sorgu parametrelerini, üst bilgileri ve çerezleri (çoğunlukla kullanıcıyla ilgili kimlik bilgilerini içeren) içerir. Ancak, ana makine (web sitesi) adresleri ve port numaraları zorunlu temel TCP / IP protokollerinin bir parçası olduğundan, HTTPS bunların açıklamasını koruyamaz. Pratikte bu, doğru şekilde yapılandırılmış bir web sunucusunda bile, dinleyicilerin web sunucusunun IP adresini ve port numarasını (URL'in tamamı olmasa da bazen hatta alan adını örneğin www.example.org gibi) çıkartabileceği anlamına gelir. İletişimin içeriğine olmasa da, iletişimin miktarı, (veri aktarımı) ve iletişimin süresi (oturum süresi) bilgilere ulaşabilir.

Web tarayıcıları, yazılımlarına önceden yüklenmiş olansertifika otoritelerine dayanarak HTTPS web sitelerine nasıl güvenebileceklerini bilirler. Web tarayıcı üreticileri,Sertifika otoritelerine (örneğin Digicert, Comodo, GoDaddy,GlobalSign ve let's Encrypt) geçerli sertifikalar sağlayacakları konusunda güvenirler . Bu nedenle, bir kullanıcı, bir HTTPS bağlantısı için bir web sitesine aşağıdaki belirtilenlerin sadece hepsi doğruysa  güvenmelidir :

 Kullanıcı, tarayıcı yazılımının HTTPS' i doğru şekilde önceden yüklenmiş sertifika otoriteleriyle doğru şekilde uyguladığına güvenir.
 Kullanıcı sertifika otoritelerinin yalnızca meşru web sitelerini onaylayacağına güvenir.
 Web sitesi geçerli bir sertifika sağlar, yani sertifika güvenilir bir yetkili tarafından imzalanmış demektir.
 Sertifika, web sitesini doğru bir şekilde tanımlar (ör., Tarayıcı "https://example.com" adresini ziyaret ettiğinde, alınan sertifika "example.com" için uygun şekilde ve başka bir varlık için değil).
 (Kullanıcı protokolün şifreleme katmanının (SSL / TLS) dinleyicilere karşı yeterince güvende olduğuna güvenir.

HTTPS özellikle güvenliksiz ağlarda(örneğin Wi-Fi),herkesin aynı yerel ağda paketleri dinleyip HTTPS tarafından korunmayan hassas bilgileri keşfedebildiği, büyük önem taşır. Ayrıca, birçok ücretsiz  ve ücretli WLAN ağı, web sayfalarında kendi reklamlarını sunmak için paket enjeksiyonuna dahil olur. Ancak bu web sayfalarına malware enjekte etmek ve kullanıcıların özel bilgilerini çalmak için kötü amaçlı olarak kullanılabilir.

HTTPS, Tor anonimliği ağındaki bağlantılar için de çok önemlidir. Zararlı Tor düğümleri, içerisinden geçen içeriği güvenli olmayan bir şekilde değiştirebilir veya zarar verebilir ve ayrıca kötü amaçlı yazılımları bağlantıya enjekte edebilir. Bu  Electronic Frontier Foundation ve Tor Project 'in  "Her yerde HTTPS' i(HTPPS Everywhere",   geliştirmelerinin sebeplerinden biridir ve Tor Browser Bundle bunu eklenti olarak içerir.

Küresel kitle gözetimi ve kişisel bilgileri çalan suçlular hakkında daha fazla bilgi ortaya çıktıkça, kullanılan internet bağlantısının türüne bakılmaksızın tüm web sitelerinde HTTPS güvenliğinin kullanımı giderek önem kazanmaktadır. Bir kullanıcının ziyaret ettiği web sitelerinin üstverileri tek tek bakıldığında çok hassas olmayabilir fakat bu bilgiler birleştirildiğinde kullanıcı hakkında gereğinden fazla bilgiyi ortaya koyabilir ve kullanıcının gizliliğini ihlal edebilir.

HTTPS' in yayılması, sayfa yükleme sürelerini, boyutunu ve gecikmeyi azaltmak için tasarlanan HTTP/2'nin (ya da önceki model olan, artık kullanılmayan protokol SPDY),yani yeni nesil HTTP'lerin, kullanılmasına da olanak tanır.

Kullanıcıların ortadaki adam saldırılarından, özellikle deSSL stripping saldırısından korunmak için HTTPS ile HTTP Strict Transport Security (HSTS) kullanmaları önerilir.

HTTPS, RFC 2660'da belirtilen az kullanılan Güvenli HTTP (S-HTTP) ile karıştırılmamalıdır.

Web sitelerinde kullanımı
Kasım 2017 itibarıyla, Alexa'nın en üst düzey 1.000.000 web sitesinin% 27,7'si varsayılan olarak HTTPS kullanıyor,  İnternetin  en popüler 141,387 web sitesinin %43.1' i HTTPS i güvenli olarak uyguluyor, ve sayfa yüklemelerinin %70'i (Firefox Telemetri ölçümlerine göre) HTTPS kullanıyor.

Tarayıcı Entegrasyonu
Çok sayıda tarayıcı, geçerli olmayan bir sertifika aldıklarında bir uyarı mesajı yazdırır. Daha eski tarayıcılar, geçersiz  sertifikaya sahip bir siteye bağlanmaya çalışırken kullanıcıya karşına iletişim kutusu çıkıyor içinde "devam etmek isteyip istemediğini" mesajı ulunur . Yeni tarayıcılar, ekranın tamamında bir uyarı görüntüler. Ayrıca sitenin güvenlik bilgilerini adres çubuğunda belirgin bir şekilde görüntüler. Genişletilmiş doğrulama sertifikaları, yeni tarayıcılarda adres çubuğunu yeşile çevirir. Çoğu tarayıcıda, şifrelenmiş ve şifrelenmemiş içeriğin bir arada bulunduğu bir siteyi ziyaret ettiğinde kullanıcıya bir uyarı gösterilir.

Adres çubuğunda Görebileceğimiz Güvenlik sembolleri,
 Kilit sembolü  Güvenli.
 Yuvarlak içinde i sembolü  Bilgi veya Güvenli değil.
 üçgen içinde ünlem işareti sembolü  Güvenli değil veya Tehlikeli.

Güvenlik sembolleri, bir web sayfasını ziyarette bulunmanın ve kullanımının ne kadar güvenli olduğunu göstermekten fazlası güvenlik sembollere bakıldığında sitenin güvenlik sertifikasının olup olmadığı, Tarayıcının bu sertifikaya güvenip güvenmediğini ve bu siteyle kurduğu bağlantısının gizli olup olmadığını belirtir.The Electronic Frontier Foundation, "İdeal bir dünyada, her web isteği HTTPS'yi varsayılan olarak kullanacak" diyerek, "HTTPS Her Yerde " Mozilla Firefox adında HTTPS'yi yüzlerce sık kullanılan web sitesi için varsayılan olarak etkinleştiren bir eklenti sağladı. Bu eklentinin bir beta sürümü Google Chrome ve Chromium için de kullanılabilir. Web tarayıcıyı HTTPS içeriği yüklemesini zorlamak ilk Firefox tarayıcının 83 versiyonunda desteklemeye başladı. 94 versiyonunda başladı ve Google Chrome tarayıcının ayarlarını değiştirerek "her zaman güvenli bağlantıları kullanabilir" .

Güvenlik
HTTPS' in güvenliğinin dayandığı TLS, genellikle uzun süreli açık ve özel anahtarları kullanarak daha sonra sunucu ile istemci arasındaki mesajların şifrelenmesinde kullanılacak olan kısa süreli oturum anahtarlarını oluşturur. X. 509 sertifikaları,  sunucunun (ve bazen de istemcinin) kimliğini doğrulamak için kullanılır. Bunun sonucunda sertifika otoriteleri ve açık anahtar sertifikaları,sertifika ve onun sahibi arasındaki ilişkiyi doğrulamak ve üretmek, imzalamak ve sertifikaların geçerliliğini yönetmek için gereklidir. Bu, kimlikleri bir güven ağı aracılığıyla doğrulamaktan daha faydalı olsa da,2013 kitlesel gözetleme ifşalamaları, sertifika otoritelerinin ortadaki adam saldırılarına izin veren potansiyel bir zayıf nokta olduklarına dikkat çekti. Bu bağlamda önemli bir özellik ileriye dönük gizliliktir, bu da geçmişte kaydedilen şifreli iletişimin uzun vadeli gizli anahtarların veya parolaların gelecekte ele geçirilmesi geçmişteki oturum anahtarlarının ele geçirilmesine sebep olmaması olarak açıklanabilir. Tüm web sunucuları ileri gizlilik sağlamaz.

Bir site, tamamen HTTPS üzerinden çalışmalıdır, HTTP üzerinden yüklenen bir parçası varsa(örneğin güvensiz bir biçimde yüklenmiş bir komut dosyası olursa ) kullanıcı bazı saldırılara ve gözetlenmeye açık olacaktır. Ayrıca, bir web sitesinin sadece hassas bilgiler içeren sayfası(örneğin oturum açma sayfası) HTTPS üzerinden çalışırsa, geri kalan kısım düz HTTP üzerinden yükleneceği için saldırılara maruz kalacaktır.
Bir yerde hassas bilgiler içeren bir sitede, siteye HTTPS yerine HTTP ile her erişildiğinde, kullanıcı ve oturum açıkta kalır. Benzer şekilde, HTTPS aracılığıyla sunulan bir sitedeki çerezlerin güvenli özniteliğe sahip olması gerekir.

Teknik

HTTP 'den Farkı
HTTPS URL'leri "https: //" ile başlar ve varsayılan olarak bağlantı noktası(port) 443'ü kullanırken, HTTP URL'leri "http: //" ile başlar ve varsayılan olarak bağlantı noktası(port) 80'i kullanır.

HTTP şifrelenmemiş ve ortadaki adam saldırısı ve dinleme saldırılarına açık olduğu için saldırganlar web sitesi hesaplarına erişim elde edip web sitesini değiştirebilir ya da kötü amaçlı yazılım enjekte edebilirler. HTTPS, bu tür saldırılara dayanacak şekilde tasarlanmıştır ve bunlara karşı güvenli olarak kabul edilir (SSL'nin eski, kullanımdan kaldırılmış sürümleri hariç).

Ağ katmanları
HTTP, TCP / IP modelinin en üst katmanında, iletimden önce bir HTTP mesajını şifreleyen ve varışta bir mesajın şifresini çözen TLS güvenlik protokolü (aynı katmanın alt alt katmanı olarak çalışır) gibi, Uygulama katmanında çalışır. HTTPS ayrı bir protokol değildir, ancak şifreli bir SSL / TLS bağlantısı üzerinden normal HTTP kullanılmasını ifade eder.

HTTPS mesajındaki her şey, başlıklar ve istek / yanıt yükü dahil şifrelenir. Aşağıdaki sınırlama bölümünde açıklanan olası CCA şifreleme saldırısı haricinde, saldırgan sadece iki taraf ile alan adları ve IP adresleri arasında bir bağlantı olduğunu bilir.

Server kurulumu
Bir web sunucusunu HTTPS bağlantısını kabul etmeye hazırlamak için, yönetici sunucu için açık anahtar sertifikası oluşturmalıdır. Bu sertifikanın web tarayıcısı tarafından uyarı vermeden kabul edilebilmesi için güvenilir bir sertifika otoritesi tarafından imzalı olması gerekir. Otorite ,sertifika sahibinin, bunu sunan web sunucusunun operatörü olduğunu onaylar. Web tarayıcıları genelliklebüyük sertifika yetkililerinin imza sertifikalarının bir listesiyle dağıtılır, böylece onlar tarafından imzalanan sertifikaları doğrulayabilirler.

Sertifika edinme
Bazı ticari sertifikalarının yetkililer, belirli türlere SSL/TLS ödenmiş sertifikaları sunar, genişletilmiş doğrulama sertifikaları da dahildir.

Let's Encrypt 2016 Nisanda  web sitelerine ücretsiz ve otomatik SSL/TLS sertifikaları sağlamaya başladı. Electronic Frontier Foundation' a göreElectronic Frontier Foundation'a göre, "Let's Encrypt", HTTP'den HTTPS'ye geçişi "tek bir komut vermek kadar kolay" veya "tek bir tuşa tıklayarak" yapacak.. Web hostlarının ve bulut sağlayıcılarının büyük bir kısmı, müşterileri için ücretsiz sertifikalar sağlayan Let's Encrypt 'in ürününü kullanıyor.

Erişim kontrolünde kullanmak
Sistem, bir web sunucusuna erişimi yetkili kullanıcılara sınırlamak için istemci kimlik doğrulaması amacıyla da kullanılabilir. Bunu yapmak için site yöneticisi, genellikle her kullanıcı için bir sertifika oluşturur ve tarayıcıya yüklenen bir sertifika oluşturur. Normalde bu, yetkili kullanıcının adını ve e-posta adresini içerir ve kullanıcının kimliğini doğrulamak için, muhtemelen bir parola bile girmeden, her yeniden bağlantıda sunucu tarafından otomatik olarak kontrol edilir.

Özel(gizli) Anahtarın Açığa çıkması durumunda
Bu bağlamda önemli bir özellik mükemmel ileri gizliliktir (PFS).
Bir HTTPS oturumu oluşturmak için kullanılan uzun vadeli asimetrik gizli anahtarlardan birine sahip olmak, kısa süreli oturum anahtarının türetilmesini daha kolay hale getirmemeli, daha sonrasında konuşmanın şifresini çözülmesine sebep olmamalıdır.Diffie – Hellman anahtar değişimi (DHE) ve Eliptik eğri Diffie – Hellman anahtar değişimi (ECDHE) 2013'te bu özelliğe sahip olduğu bilinen 2 yöntemdir. Firefox, Opera ve Chromium Browser oturumlarının yalnızca% 30'u bunu kullanır ve Apple'ın Safari ve Microsoft Internet Explorer oturumlarının yaklaşık% 0'ı kullanır.
 Daha büyük internet sağlayıcıları arasında yalnızca Google 2011'den bu yana PFS'yi desteklemektedir (Eylül 2013).

Bir sertifikanın süresi dolmadan bazı durumlarda(örneğin özel anahtarın gizliliği tehlikeye girmiş olduğunda) iptal edilebilir.
Firefox gibi popüler tarayıcıların daha yeni sürümleri, Opera, ve Internet Explorer üzerinde Windows Vista Çevrimiçi Sertifika Durum Protokolü (OCSP) uygulayarak bu durumun oluşup oluşmadığını doğrular. Tarayıcı, sertifikanın seri numarasını sertifika otoritesine veya temsilcisine OCSP aracılığıyla gönderir ve otorite yanıt verir; tarayıcıya sertifikanın hala geçerli olup olmadığını söyler.

2018, Ağustos'ta yayınlanan TLS 1.3, iletme gizliliği olmayan anahtarlar için desteği bıraktı. 2020, Şubat itibarıyla, ankete katılan web sunucularının %96,6'sı bir tür iletme gizliliğini destekliyor ve %52,1'i çoğu tarayıcıyla iletme gizliliğini kullanacak.

Sınırlamalar
SSL ve TLS şifreleme iki modda yapılandırılabilir: basit ve karşılıklı. Basit modda, kimlik doğrulama sadece sunucu tarafından gerçekleştirilir. Karşılıklı versiyonunda ise, kullanıcının kullanıcı kimlik doğrulaması için web tarayıcısında bir kişisel istemci sertifikası yüklemesini gerektirir. Her iki durumda da koruma seviyesi, yazılımın uygulanmasının doğruluğuna ve kullanımdaki kriptografik algoritmalara bağlıdır.

SSL / TLS, bir web tarayıcısı tarafından sitenin endekslenmesini engellemez ve bazı durumlarda şifrelenmiş kaynağın URI'si, yalnızca yakalanan istek / yanıt boyutunu bilmesiyle çıkarılabilir. Bu, bir saldırganın şifresiz bir saldırıya izin veren düz metin (açık statik içerik) ve şifrelenmiş metin (statik içeriğin şifrelenmiş sürümü) erişimine sahip olmasını sağlar.

TLS, HTTP'nin altındaki bir protokol düzeyinde çalıştığı ve üst düzey protokoller hakkında bilgisi olmadığı için, TLS sunucuları belirli bir adres ve bağlantı noktası(port) birleşimi için yalnızca bir sertifika sunabilir. Geçmişte, bu, HTTPS ile ad tabanlı sanal barındırma kullanmanın uygun olmadığı anlamına geliyordu. Birçok eski tarayıcı bu uzantıyı desteklemese de, bağlantıyı şifrelemeden önce sunucu adını sunucuya gönderen Sunucu Adı Gösterimi (SNI) adlı bir çözüm bulunmaktadır.SNI desteği, Windows Vista'dakiFirefox 2, Opera 8, Safari 2.1, Google Chrome 6 ve Internet Explorer 7'den beri kullanılabilir.

Mimari açıdan:

 SSL / TLS bağlantısı TLS bağlantısını başlatan ilk ön makine tarafından yönetilir. Eğer, herhangi bir sebepten (yönlendirme, trafik optimizasyonu, vb.), bu ön makine uygulama sunucusu değilse ve verileri deşifre etmek durumundaysa kullanıcı kimlik doğrulama bilgilerini veya sertifikayı uygulama sunucusuna iletmek için çözümler bulunmalıdır çünkü sunucu kimlerin kendine bağlanacağını bilmelidir.
 SSL / TLS için karşılıklı kimlik doğrulaması ile SSL / TLS  oturumu, bağlantıyı başlatan ilk sunucu tarafından yönetilir. Şifreleme işleminin zincirleme sunucularda yayılması gerektiğinde, oturum zamanaşımı yönetimi, uygulanması son derece zor hale gelir.

 Karşılıklı SSL / TLS ile güvenlik maksimumdur, ancak istemci tarafında SSL / TLS bağlantısını sonlandırmanın ve sunucu oturumunun tüm ilgili istemci uygulamalarının süresinin dolmasını veya kapatılmasını beklemek dışında kullanıcının bağlantısını kesmenin bir yolu yoktur.

Blackhat Conference 2009'da SSL stripping adı verilen karmaşık bir ortadaki adam saldırısı türü sunuldu. Bu tür bir saldırı, HTTPS tarafından sağlanan güvenliği https: bağlantısını http: bağlantısına dönüştürerek yeniliyor ve az sayıda İnternet kullanıcısı, tarayıcı arayüzüne aslında "https" yazıyor: bir bağlantıya tıklayarak güvenli bir siteye geçtiklerini sanarken farkında olmadan HTTPS yerine HTTP kullanıyorlar. Saldırgan daha sonra istemci ile net olarak iletişim kurar. Bu durum,HTTP Strict Transport Security adlı HTTP'de bir karşı önlemin geliştirilmesini sağladı.

HTTPS' in, bir dizitrafik analizi saldırısına karşı savunmasız görülmüştür. Trafik analizi saldırıları, şifrelenmiş trafiğin kendisiyle ilgili özellikleri bulmak için trafiğin zamanlaması ve büyüklüğündeki değişikliklere dayanan bir yan kanal saldırısıdır.
Trafik analizi, SSL/TLS şifrelemesinin trafiğin içeriğini değiştirirken minimal seviyede boyutu ve zamanlamayı etkilenmesi sayesinde mümkün olur. Mayıs 2010'da,Microsoft Research veIndiana Üniversitesi'nden araştırmacılar tarafından hazırlanan bir araştırma makalesinde, ayrıntılı hassas kullanıcı verilerinin paket boyutları gibi yan kanallardan çıkarılabileceğini keşfettiklerini söylediler. Daha spesifik olarak araştırmacılar, bir dinleyicinin kullanıcıların hastalıkları/tedavileri/ameliyatları, ailesi ve kendisinin gelirleri ve yatırım sırları gibi bilgileri HTTP korumasında olan vergi,yatırım,sağlık gibi işlerle ilgili web uygulamalarından çıkarabilirler. Bu çalışma, HTTPS'nin trafik analizine karşı savunmasızlığını ortaya koysa da, yazarlar tarafından sunulan yaklaşım, manuel analiz gerektirdi ve özellikle HTTPS tarafından korunan web uygulamalarına odaklandı.

Google, Yahoo! ve Amazon dahil olmak üzere çoğu modern web sitesinin HTTPS kullanması,  Wi-Fi bağlantı noktalarına erişmeye çalışan birçok kullanıcı için sorunlara yol açıyor çünkü Wi-Fi hotspot oturum açma sayfası kullanıcı HTTP kaynağını açmaya çalıştığında yükleyemiyor.. Nonhttps.com veya nothttps.com  gibi bazı web siteleri, her zaman HTTP tarafından erişilebileceklerini garanti eder.

Tarih
Netscape Communications,Netscape Navigator web tarayıcısı için 1994 yılında HTTPS'yi oluşturdu. Başlangıçta, HTTPS SSL protokolü ile kullanıldı. SSL, Aktarım Katmanı Güvenliği'ne (TLS) dönüştükçe, HTTPS, Mayıs 2000'de RFC 2818 tarafından resmî  olarak belirtildi.

2018, şubatta Google, Chrome tarayıcısı HTTP siteleri  "Güvenli Değil " olarak işaretlemeye başlayacağını beyan etti . 2018 Temmuz 'den sonra bu hareket Web sitelerin sahipleri World Wide Web'i daha güvenli hale getirmek için HTTPS 'i uygulamaya teşvik etti.

Ayrıca bakınız

 Bullrun(şifre çözme programı) – bir gizli anti-şifreleme programı çalıştırmak tarafından ABD Ulusal Güvenlik Ajansı
 Bilgisayar güvenliği
 curl-loader
 Diameter protocol
 HTTPsec
 Moxie Marlinspike
 Fırsatçı şifreleme
 Stunnel

Kaynakça

Şifreleme protokolleri
HTTP
Transport Layer Security

HTTPS


Mayda Insula je otok u Krakenovom moru, tekućem tijelu sastavljenom uglavnom od metana, na Saturnovom najvećem mjesecu Titanu. Mayda Insula je prvi otok (insula) nazvan na planeti ili mjesecu koji nije Zemlja.

Otkriće i imenovanje
Svemirska letjelica Cassini-Huygens je otkrila Mayda Insulu. Ime otoka 11. travnja 2008. je odobrila Radna skupina Međunarodne astronomske unije za imenovanje planetarnih sustava, te je pritom otok postao prvi imenovani otok na planetarnom tijelu osim Zemlje i najveći. NASA, međutim, primjećuje da mogućnost da je Mayda Insula zapravo poluotok (tj. kopno povezano kopnom) ne može biti do kraja isključena. Svi otoci na Titanu nazvani su po legendarnim otocima, a "Mayda Insula" potječe od legendarnog otoka Mayda za kojeg se mislilo da postoji u sjeveroistočnom Atlantskom oceanu. Ime je odobreno istog dana kao i imena Krakenovog i Ligejskog mora.

Karakteristike
Mayda Insula leži na sjevernom kraju Krakenovog mora, u blizini Titanovog sjevernog pola. Otok ima najsjeverniju zemljopisnu širinu od 80,3 stupnja sjeverno i najjužniju geografsku širinu od 77,4 stupnja sjeverno; Ima najzapadniju zapadnu dužinu od oko 321,2 stupnja zapadne i najdublju istočnu zemljopisnu širinu od 302,7 stupnjeva. Otok je 168 kilometara širok na najširem mjestu. Dimenzije mu su otprilike 90x150 kilometara, otprilike iste veličine kao i Veliki otok Havaja.

Najviša točka unutrašnjosti Mayda Insula iznosi otprilike 1,200 metara iznad njegove obale. Nagibi su relativno blagi u prosjeku oko 1,5 stupnjeva, iako se na nekim mjestima mogu približiti do 5 stupnjeva. Radarske slike Titanove površine pokazuju da obale Mayda Insula pokazuju dokaze da ih je mijenjao fluvijalni i lakustrinski proces. Analize ovih fluvijalnih značajki sugeriraju da je oko 2 km3 materijala erodirano od Mayda Insule i nanijet drugdje u slivu Krakenovog mora.

Vidi također

 Jezera na Titanu
 Popis geoloških značajki na Titanu

Izvori

Površinske karakteristike Titana

Mayda Insula


قرد الأرض Ardipithecus هو أحد الأجناس الشبيهة بالإنسان، يندرج (قبيلة البشراناوية) عاشت قبل 4.4 في العصر البليوسيني المبكر.

حاليا تعتبر آردي أقدم هيكل متكامل لأشباه الإنسان. إعادة تركيب هيكل آردي أثار أسئلة كثيرة حول فرضية مرور تطور الإنسان بأحد أنواع القردة العليا. فبالرغم من أن أردي تتشارك مع الشمبانزي والكثير من القرود العليا في بعض الصفات إلا أن تكوين الهيكل أثبت وجود فوارق جوهرية عن ميزات القردة العليا. الكشف عن الهيكل العظمي أثار موجة إعلامية في الغرب لمزيد من النقاش حول إعادة كتابة تاريخ التطور البشري. في حين تناولته بعض وسائل الإعلام العربية على أنه طعن في نظرية التطور لداروين متناسين تفسير وجود أدلة لأشباه البشر.

قرد الأرض
سُمي قرد الأرض راميدوس في سبتمبر 1994. يرجع عمر أول أحفورة له إلى 4.4 مليون سنة بناءً على موقعها بين طبقتين بركانيتين: مجمع طفة جالا وطفة دام اتو البازلتية.

مثل معظم القردة العليا، ولكن على عكس جميع أعضاء قبلية البشراناوية المعترف بهم سابقًا، كان لقرد الأرض راميدوس إصبع قدم كبير متكيف مع الحركة في الأشجار. من غير المؤكد عدد السمات الأخرى للهيكل العظمي التي تعكس التكيف مع المشي على قدمين (الحركة الثنائية). مثل أعضاء قبلية البشراناوية اللاحقين، تمتع قرد الأرض بأنياب قصيرة ومثنوية جنسية شكلية أقل.

بين عامي 1992 و1993، اكتشف فريق بحثي برئاسة تيم وايت أول أحافير من نوع قرد الأرض راميدوس - سبعة عشر شظية بما في ذلك جمجمة وفك سفلي وأسنان وعظام ذراع - من منخفض العفر في وادي نهر أواش الأوسط في إثيوبيا. عُثر على المزيد من الشظايا في عام 1994، التي مثلت 45% من إجمالي الهيكل العظمي. وُصفت هذه الأحفورة في الأصل على أنها نوع من أنواع القرد الجنوبي، لكن وايت وزملاؤه نشروا لاحقًا مقالًا في نفس المجلة أعادوا فيه تسمية الأحفورة تحت جنس جديد، قرد الأرض. بين عامي 1999 و2003، اكتشف فريق متعدد التخصصات بقيادة سيليشي سيماو عظام وأسنان تسعة أفراد من نوع قرد الأرض راميدوس في أز دوما في منطقة جونا في منطقة العفر في إثيوبيا. تعود الحفريات إلى ما بين 4.35 و4.45 مليون سنة.

كان لدى قرد الأرض راميدوس دماغ صغير، يتراوح حجمه بين 300 و350 سنتيمتر مكعب. هذا أصغر قليلًا من دماغ البونوبو الحديث أو دماغ إناث الشمبانزي، ولكنه أصغر بكثير من دماغ القرد الجنوبي مثل لوسي (الذي يتراوح حجمه بين 400 و550 سنتيمتر مكعب) ويعادل 20% تقريبًا من حجم دماغ الإنسان العاقل الحديث. مثل الشمبانزي، كان فك قرد الأرض راميدوس أكثر بروزًا من البشر المعاصرين.

لم تكن أسنان قرد الأرض ذات وظائف متخصصة مثل القردة الأخرى، ويقترح هذا أن قرد الأرض كان من القاترات أو من آكلات الفاكهة مع نظام غذائي لم يعتمد بشكل كبير على أوراق الشجر أو المواد النباتية الليفية (الجذور والدرنات وغيرها)، أو الأطعمة القاسية أو/و الأطعمة الكاشطة. لم يكن حجم الأنياب العلوية لذكور قرد الأرض راميدوس مختلفًا بشكل واضح عن حجم أنياب الإناث. كانت الأنياب العلوية أقل حدة من تلك الموجودة في الشمبانزي الحديث، ويرجع ذلك جزئيًا إلى انخفاض حجم الأنياب العلوية، إذ يمكن شحذ الأنياب العلوية الأكبر بفعل الاحتكاك مع الأسنان السفلية. تتناقض سمات الأنياب العلوية في قرد الأرض راميدوس مع مثنوية الشكل الجنسية التي لوحظت في الشمبانزي، إذ يتمتع الذكور بأنياب علوية أكبر بكثير وأكثر حدة من أنياب الإناث. من بين القردة الحية، تتمتع قرود البونوبو بأقل مثنوية جنسية في الأنياب، على الرغم من أنها أكبر من مثنوية أنياب قرد الأرض راميدوس.

استُخدمت الطبيعة الأقل وضوحًا للأنياب العلوية في قرد الأرض راميدوس للاستدلال على جوانب السلوك الاجتماعي لأنواع وأسلاف البشر. على وجه الخصوص، استُخدمت للإشارة إلى أن آخر سلف مشترك للقردة العليا والقردة الأفريقية تميز بقليل من العدوانية نسبيًا بين الذكور وبين المجموعات. يختلف هذا بشكل ملحوظ عن الأنماط الاجتماعية في الشمبانزي، التي تتميز بالعدوان المرتفع بين الذكور وبين المجموعات. قال الباحثون في دراسة أجريت عام 2009 أن هذه الحالة «تهدد الشمبانزي الحالي كنموذج سلوكي لحالة أسلاف القردة العليا.» تشبه أنياب البونوبو ومثنويته الجنسية تلك الخاصة بقرد الأرض راميدوس، ونتيجة لذلك، يُعتبر البونوبو الآن نموذجًا سلوكيًا.

مراجع

أجناس الرئيسيات ما قبل التاريخ
أشباه البشر
أصنوفات أحفورية وصفت في 1995
أنواع شبيهة بالإنسان مبكرة
إنسان
ثدييات الميوسين
ثدييات بليوسينية
حفريات انتقالية
علم الإنسان الطبيعي

قرد الأرض


Ruralna cjelina Medvidovići, ruralna cjelina unutar područja sela Glavine Gornje, Grad Imotski.

Povijest
Zaselak Medvidovići nalazi se na uzvisini Podima, pripada selu Glavini Gornjoj, te je smješten na granici općine Prološca i Imotskog. Stambeno-gospodarski objekti nalaze se na velikim parcelama i prilično su udaljeni jedni od drugih što čini ovaj zaseok posebnim. Zaseok se sastoji od 30-ak kuća, sagrađenih najvjerojatnije tijekom 19. i 20. stoljeća. Iako je naselje većim dijelom zapušteno, sačuvalo je prostorni raspored i organizaciju kao i većinu arhitektonskih elemenata građevina.

Zaštita
Pod oznakom Z-3852 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićene ruralne cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Imotskom

Medvidovići (ruralna cjelina)


Robert Silverman, surnommé « Bicycle Bob », (né le  à Montréal et mort le  à Sainte-Agathe-des-Monts) est un militant pour le cyclisme à Montréal.

Biographie
Élevé dans le quartier Snowdon de Montréal, Silverman fréquente le High School of Montreal et , maintenant Université Concordia. À 25 ans, avec l'aide financière de son père, il lance la librairie The Seven Steps rue Stanley. Trotskiste, il n'a aucun intérêt à faire des profits et son habitude de donner des livres aux clients met le magasin en faillite.

Silverman découvre les joies du vélo alors qu'il étudie en France en 1969. Encouragé par sa femme, Edith Rosenkranz, il utilise un vélo pour se rendre à ses cours de français et est séduit par ce mode de déplacement. À son retour à Montréal l'année suivante, Silverman achète un vélo d'occasion pour se déplacer en ville, une pratique rare à Montréal à l'époque.

En 1975, il cofonde le groupe Le Monde à bicyclette avec Claire Morissette. Il se bat pour une meilleure sécurité à vélo en ville. Dans une interview à la suite de la mort de Silverman, l'activiste Scott Weinstein dit : « Il faut se rendre compte que Monde à Bicyclette avait deux personnes clés. Bob était le showman que tout le monde connaissait et Claire Morissette était l'organisatrice. Elle s'est vraiment occupée des détails et de la tactique ».

En 1977, Silverman annonce la création de l'internationale cycliste . Le monde associatif doit s'organiser à l'échelle mondiale. Il propose la création d'une bibliothèque multilingue et d'un bulletin de liaison multilingue et international.

Silverman meurt le  de causes naturelles au Pavillon Philippe-Lapointe, un CHSLD à Sainte-Agathe-des-Monts. La mairesse de Montréal Valérie Plante lui a rendu hommage en tant .

Honneurs
Le , l'administration Plante envisage « plusieurs options » pour rendre hommage à Silverman.

Le , la conseillère de Projet Montréal, Marianne Giguère, annonce que la ville envisage de renommer l'axe 1 du Réseau express vélo sur la rue Saint-Denis en l'honneur de Silverman, un processus qui doit être amorcé au moins un an après le décès d'une personne. Giguère a rendu visite à Silverman avant sa mort et a partagé le plan de renommer la piste cyclable en son honneur. Silverman s'est dit ravi parce qu'elle traverse la piste nommée au centre-ville pour Morissette.

Références

Cyclisme à Montréal
Activisme cycliste
Anglo-Québécois
Naissance à Montréal
Naissance en novembre 1933
Décès à 88 ans
Décès dans les Laurentides (région administrative)
Décès en février 2022
Élève de la High School of Montreal
Trotskiste
Communiste canadien
Écologiste québécois

Robert Silverman


Tigridieae, monofiletički biljni tribus iz porodice perunikoivki, dio potporodice Iridoideae.

Ime tribusa dolazi po rodu Tigridia, a raširen je po Novom svijetu.

Rodovi

 Tribus Tigridieae Kitt.
 Larentia Klatt (3 spp.)
 Cipura Aubl. (8 spp.)
 Lethia Ravenna (1 sp.)
 Salpingostylis  Small (1 sp.)
 Nemastylis Nutt. (8 spp.)
 Herbertia Sweet (8 spp.), herbercija
 Calydorea Herb. (21 spp.)
 Cypella Herb. (37 spp.), cipela
 Sphenostigma Baker (6 spp.)
 Alophia Herb. (7 spp.)
 Phalocallis Herb. (6 spp.)
 Eleutherine Herb. (3 spp.)
 Hesperoxiphion Baker (5 spp.)
 Gelasine Herb. (8 spp.)
 Mastigostyla I. M. Johnst. (29 spp.)
 Ennealophus N. E. Br. (6 spp.)
 Cobana Ravenna (1 sp.)
 Sessilanthera Molseed & Cruden (3 spp.)
 Tigridia Juss. (58 spp.), tigrov cvijet

Izvori

Iridoideae

Tigridieae


Moryntsi (en ) est un village de l'oblast de Tcherkassy, en Ukraine.

La localité est surtout connue pour être le lieu de naissance du poète ukrainien Taras Chevtchenko en 1814. La maison paysanne dans laquelle il est né a été restaurée et sert de musée.

Ville en Ukraine
Ville dans l'oblast de Tcherkassy
Taras Chevtchenko

Moryntsi


Vitello ist ein Einschlagkrater im Südwesten der Mondvorderseite am südlichen Rand des Mare Humorum, südöstlich des Kraters Doppelmayer und östlich von Lee.
Der unregelmäßig geformte Kraterrand ist nur wenig erodiert, der Kraterboden weist konzentrische Bruchstrukturen auf sowie einen Zentralberg.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem schlesischen Mönch und Naturphilosophen Witelo offiziell benannt.

Weblinks

 Vitello auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Vitello (Mondkrater)


El 43.º Regimiento Aéreo (43. Flieger-Regiment) fue una unidad de la Luftwaffe de la Alemania nazi.

Historia
Fue formado el 16 de agosto de 1942, a partir del 43º Regimiento de Instrucción Aérea. En octubre de 1942 es redesignado como 7.ª División de Campaña de la Luftwaffe.

Referencias

WW2 - 43. Flieger-Regiment

Luftwaffe (Wehrmacht)
Regimientos Aéreos alemanes de la Segunda Guerra Mundial

43.º Regimiento Aéreo


Asociația Fotbal Club Odorheiu Secuiesc, cunoscut sub numele de AFC Odorheiu Secuiesc (), sau pe scurt Odorheiu Secuiesc, este un club de fotbal profesionist din Odorheiu Secuiesc, județul Harghita, România, care evoluează în prezent în .

Echipa a fost înființată în anul 1922 ca Textila Odorheiu Secuiesc și a jucat mare parte din existența sa în Liga a III-a, cu o scurtă întrerupere în sezonul 1973–74 când a evoluat în Liga a II-a. Probleme au dus clubul în 2004 spre Liga a IV-a, iar mai apoi spre faliment și dizolvare.

Pe 12 decembrie 2006 a fost înființată, la inițiativa unor antrenori și susținători, echipa Asociația Fotbal Club Odorheiu Secuiesc cu scopul de a încerca să asigure continuitatea vieții fotbalistice în Odorheiu Secuiesc. Clubul a fost recunoscut și acceptat unanim de suporteri ca succesor ofical al vechiului club, Textila Odorheiu Secuiesc. Ea este așezată geografic în regiunea istorică și etnografică Ținutul Secuiesc, o zonă ocupată în principal de etnici maghiari.

Stadion
AFC Odorheiu Secuiesc își dispută meciurile de acasă pe Stadionul Municipal din Odorheiu Secuiesc, stadion cu o capacitate de 5000 de locuri.

Palmares
Liga III
Vice-Campioni(6): 1972–73, 1975–76, 1980–81, 1981–82, 1987–88, 1988–89

Liga a IV-a Harghita
Campioni (4): 1970–71, 1983–84, 2008–09, 2014–15
Vice-Campioni (1): 2013–14

Lotul de jucători

References

External links

 Site oficial

Cluburi de fotbal din Harghita

AFC Odorheiu Secuiesc


ආර්ථික වශයෙන් වඩාත් වැදගත් වූ කලපු කකුළුවන් ශ්‍රී ලංකාවේ සෑම කලපුවකම දකින්නට ලැබුණ ද බස්නාහිර , වයඹ , උතුර හා නැගෙනහිර ප්‍රදේශ වල වඩාත් සුලබ ය.

කූඩු

කූඩුවේ සැකිල්ල ජලයට ඔරොත්තු දෙන ලී වර්ගයකින් තනා ඇතුළට ජලය කාන්දු වෙන ලෙස උණ පතුරු හෝ ලෑලි වලින් ආවරණය කර තනාගනු ලබයි . නැතිනම් සදා ගත් ලී සැකිල්ල සෙන්ටිමීටර පහක සිදුරු ඇති ප්ලාස්ටික් දැලකින් ආවරණය කිරීමට ද පුලුවන . කූඩුවේ භාගයකට වඩා ජලයේ ගිලෙන ලෙස සවිකර ග්‍රෑම් 90 - 150 අතර බරකින් යුත් වතුර කකුළුවන් දමනු ලබයි . අඩි 2.5ක් දිග 2ක් පළල උස අඩියක් පමණ වන කූඩුවක වතුර කකුළුවන් විස්සක් පමණ තරකිරීම හැකි ය.

පොකුණු

රොන්මඩ සහිත මැටි පස හෝ සම්පූර්ණ මැටි පස සහිත ප්‍රවාහන පහසුකම් සහිත බිමක් කකුළුවන් ඇති කරන ටැංකි සෑදීම සදහා යොදා ගනී. කකුළුවන් තර කිරීම සඳහා යෝග්‍ය ලවණතාව සහිත ජලය තිබීම ඉතාම වැදගත් ය.

වර්ග මීටර 200ක පමණ ඉඩක අඩි හතරක් පමණ ගැඹුර වන ලෙස ටැංකිය සකස් කරයි. මිලිමීටර් විස්ස සිදුරු සහිත දැළක් අඩි දෙකක් උසට සමීපව සමාන දුරින් සිටවූ ලී ආධාරයෙන් ටැංකිය වටා සවි කරයි. එහි පහළ කොටසේ ඇතුල් පැත්තෙන් අඩියක් පමණ උසට පොලිතින් වලින් ආවරණය කරන්නේ කකුළුවන් පැන යෑම වැළැක්වීමටයි.

උෂ්ණත්වය 23 -32 0C අතර ද ලවණතාව 15 - 30 ppt අතර ද ද්‍රව්‍ය ඔක්සිජන් 4 ppm ද pH අගය 8 - 8.5 අතර ප්‍රශස්ත මට්ටමක තිබීම කකුළුවන් තර කරන ටැංකියක දී සළකා බලනු ලබයි.

කකුළුවන් දැමීමට පෙර ටැංකිය හොඳින් වියලා හෙක්ටයාරකට ටොන් එකක් වන පරිදි දිය ගැසූ හුණු පොකුණ පුරා විසුරුවා හළ යුතුය. ඉන් පසු අඩි භාගයක් පමණ උසට ජලය පුරවා කාබනික පොහොර හෙක්ටයාරකට ටොන් දෙකක් පමණ වන ලෙස යෙදිය යුතුය. එවිට ජලය කොළ පැහැයට හැරී ඇල්ගී වර්ධනය මනාව සිදුවේ. එමගින් කකුළුවන්ට ආරක්ෂාව සැපයේ. ජලය තද කොළ පැහැ වූ පසු දිනකට අඩි භාගය බැගින් ටැංකිය පුරවා අඩි තුනක් පමණ ජලය පිරවූ පසු කකුළුවන් දැමිය හැක.

උෂ්ණත්ව කම්පන වලින් කකුළුවන් මියයාම වැලැක්වීම සඳහා ටැංකියට දැමීමට පෙර උන් එම ජලයට හුරු කළ යුතුය . කකුළුවන් ප්ලාස්ටික් බකට් එකකට දමා ඔවුන් තෙත් වන තුරු ටිකෙන් ටික වතුර දමා විනාඩි දහයක් පමණ බකට් එක ටැංකියෙහි පාවෙන්නට තබයි. ඉන් පසු කකුළුවන් ටැංකියට බසින ලෙස බකට් එක ඇලකර උන් ටැංකියට මුදාහැරීම කළ යුතුය.

වර්ග අඩියකට කකුළුවන් දෙකක් වන ලෙස යෙදීම සිදුකරයි. ටැංකියට කකුළුවන් මුදාහැරීම කළ යුත්තේ උදේ කාලයේදී ය.

කකුළුවාගේ දේහ ස්කන්ධයෙන් 10%ක් වන ලෙස වේල් දෙකකට බෙදා දිනපතා ආහාර සැපයීම සිදුකළ යුතුය . ඉවතලන මාළු , මස් කොටස් , දුඹුරු බෙල්ලන් ආහාර ලෙස බහුලව ලබා දෙන අතර වර්තමාන වෙළෙඳපලෙහි විශේෂයෙන්ම කකුළුවන් සඳහා යොදන සත්ව ආහාර ද මිලදී ගැනීමට ඇත.

අස්වනු නෙළීමේ ක්‍රම කිහිපයක් පවතී.  ජලධාරා ක්‍රමය භාවිතයේදී ජල ධාරාවට එරෙහිව ගොස් එක්රැස් වියහැකි කකුළුවන් ගෙන් සියයට 98%ක්ම තර කකුළුවන් ය. ඔවුන් අතංගු මගින් අල්ලලා ගත හැකිය.  ඔසවන දැල් භාවිතයෙන් හා ටැංකිය හිස් කිරීමෙන් ද අස්වනු නෙළීම කළ හැක.

කලපු කකුළුවන් තර කිරීම


Controversy over George W. Bush's military service in the Air National Guard was an issue that first gained widespread public attention during the 2004 presidential campaign. The controversy centered on Texas Air National Guard, why he lost his flight status, and whether he fulfilled the requirements of his military service contract.

Timeline
George W. Bush joined the 147th Fighter-Interceptor Group of the Texas Air National Guard on May 27, 1968, during the Vietnam War. He committed to serve until May 26, 1974, with two years on active duty while training to fly and four years on part-time duty. In his 1968 Statement of Intent (undated), he wrote, "I have applied for pilot training to make flying a lifetime pursuit, and I believe I can best accomplish this to my satisfaction by serving as a member of the Air National Guard as long as possible."

Bush was quoted as saying elsewhere "I was not prepared to shoot my eardrum out with a shotgun to get a deferment. Nor was I willing to go to Canada ..." In his autobiography Bush states that he was willing to serve his country but preferred to do so as a combat pilot rather than "An infantryman wading across a paddy-field".

Following his six weeks of basic training, Bush began 54 weeks of flight training at Moody Air Force Base, Georgia. In December 1969, Bush began twenty-one weeks of fighter-interceptor training on the F-102 in Houston at the 147th's Combat Crew Training School, soloing in March 1970 and graduating in June 1970. When he graduated, he had fulfilled his two-year active-duty commitment.

In November 1970, Lt. Col. Jerry B. Killian, commander of the 111th Fighter Squadron, recommended that Bush be promoted to first lieutenant, calling him "a dynamic outstanding young officer" who stood out as "a top-notch fighter interceptor pilot." He said that "Lt. Bush's skills far exceed his contemporaries," and that "he is a natural leader whom his contemporaries look to for leadership. Lt. Bush is also a good follower with outstanding disciplinary traits and an impeccable military bearing." Bush was promoted.

Air National Guard members could volunteer for active duty service with the Air Force in a program called Palace Alert. The program deployed F-102 pilots to Europe and Southeast Asia, including Vietnam and Thailand. Six Air National Guard squadrons were deployed to Korea and Vietnam during 1968. According to three pilots from Bush's squadron, Bush inquired about this program but was advised by the base commander that he did not have the necessary flying experience (500 hours) at the time and that the F-102 would soon be retired, all aircraft of the type withdrawn from Vietnam by the end of 1968.

Bush's four-year part-time obligation to serve required him to maintain his immediate readiness to be recalled to active duty in the event of a national emergency. Bush performed part-time Guard duty as an F-102 pilot through April 1972, logging a total of 336 flight hours.

Before April 1972, Bush had fulfilled more than the required hours of service, but with more than two years remaining before his discharge.  He volunteered his services on several projects, including a political campaign. After April 1972, Bush may have failed to meet the attendance requirements established for members of the Air National Guard. In mid-1972, he failed to meet the Air Force requirement for an annual physical examination for pilots and lost his authorization to be a pilot. According to Bush's pay records, he did not attend any drills between mid-April and the end of October 1972. He drilled in Alabama in October and November 1972, and again in January 1973; what duties he performed are unknown. Bush returned to his home unit in Houston and was paid for his service in April 1973 through July 1973; again, what duties he performed are not documented in any way.

On October 1, 1973, Bush was honorably discharged from the Texas Air National Guard and transferred to the Air Force Reserve's inactive reserves in Denver, Colorado.  He was discharged from the Air Force Reserve on November 21, 1974, ending his military service.

Acceptance into the Air National Guard

During the 1968–1974 period, Presidents Johnson and Nixon decided against calling up National Guard units for service in Vietnam. However, military documents show during the Vietnam War, almost 23,000 Army and Air Guardsmen were called up for a year of active duty; some 8,700 were deployed to Vietnam.

In 1999, Ben Barnes, former Democratic Speaker of the Texas House of Representatives and Lieutenant Governor of Texas, gave testimony in a deposition for a lawsuit related to the Texas lottery; and following the deposition, his lawyer issued a statement to the press. According to the statement, Barnes had called the head of the Texas Air National Guard, Brigadier General James Rose, to recommend Bush for a pilot spot at the request of Bush family friend Sidney Adger.  The statement also said, "Neither Congressman Bush nor any other member of the Bush family asked Barnes' help. Barnes has no knowledge that Governor Bush or President Bush knew of Barnes' recommendation."  While working as an active fundraiser for John Kerry, Bush's opponent during the 2004 U.S. Presidential campaign, Barnes repeated that he used his political influence to preferentially refer people to the National Guard, including Bush.

Both George W. Bush and his father have stated that they did not ask Adger to intercede and were unaware of any action he may have taken. Walter Staudt, the colonel in command of Bush's squadron, has stated that he accepted Bush's application without receiving any outside pressure to do so.

In applying for pilot training, Bush took a standardized test on which he had a low score, in the 25th percentile. Also, Bush had two arrests for college pranks and four traffic offenses before applying for pilot training. In 2004, former and current military pilots said it was uncommon for an applicant to be accepted into pilot's school with such a record, though there was no specific score that disqualified a candidate.

Flight performance and flight status in 1972 and 1973

Final flights
Flight logs released in September 2004 in response to a lawsuit (see below) showed that Bush, who had been flying in the F-102A Delta Dagger, a single-seater interceptor, for most of his career, flew nine times in T-33 trainers in February and March 1972 – nearly twice as many times as he had flown in T-33s in the prior 18 months. The logs also show that on March 12 and April 10 of 1972, Bush took two passes to land his F-102 fighter.  Although White House officials could not explain the changes in the flight logs in these final flights, Air Force experts said there could be any of a number of reasons for the change in Bush's flight pattern. Retired Major General Paul A. Weaver, a former head of the Air National Guard, said Bush could have just been practicing landing skills. "It doesn't mean anything to have multiple approaches," Weaver said.

The final two entries of Bush's official flight logs show him being assigned to work as an instructional pilot in late May 1972 at a Texas Air National Guard base. The entries were entered even though he had left for Alabama in mid-May (see below) and his pay records show nonpayment for any work on the two dates of the instructional pilot assignment.  Coding on the logs showed these assignments were subsequently deleted from the official record.

Flight physical
By regulation, all Air Force pilots were required to take and pass an annual physical in order to remain in flight status, in the three months prior to a pilot's birthday (in Bush's case, July 6). Bush did not take this mandatory physical examination in mid-1972. As a result of his failure to take his physical, his flight status was suspended by his commander on August 1, 1972, confirmed by Colonel Bobby Hodges on September 5, 1972, and confirmed again by a National Guard Bureau order on September 29, 1972, which meant he no longer was authorized to fly as a pilot.

Air National Guard regulations require that "the local commander who has authority to convene a Flying Evaluation Board will direct an investigation as to why the individual failed to accomplish the medical examination." But there are no records of an investigation or of any requests to complete one.

Although flight surgeons did the previous two physicals that Bush had taken, Bush said in 2000 that he wanted to wait to take the examination until his private doctor could do it. But regulations required the physical to be performed by an Air Force doctor. Air Force flight surgeons were assigned to Maxwell Air Force Base in Montgomery, Alabama, located across town from Maxwell AFB at the Dannelly Field Air National Guard Base at Dannelly Field airport, where Bush was paid for drilling in October and November 1972 and in January 1973, his only drilling dates between April 1972 and April 1973.

According to his released military records, after April 1972 Bush never flew again as an Air National Guard pilot.

Drill attendance in 1972 and 1973
During 2004, Democratic National Committee chairman Terry McAuliffe and others accused Bush of being absent without leave (AWOL) from the Air National Guard in 1972–73. White House communications director Dan Bartlett and others, who called the charge election-year propaganda, noted that Bush was honorably discharged and that no AWOL charge had ever been made against Bush by the National Guard.

Released military records show that Bush's documented service record through mid-April 1972 (Bush drilled on the 15th and 16th of that month) was without gaps; the period in question is from May 1972 forward.

Transfer request
On May 24, 1972, Bush submitted a form requesting a transfer to the 9921st Air Reserve Squadron in Montgomery, Alabama, under the command of Lieutenant Colonel Reese R. Bricken. According to the request form, Bush was already in Alabama at work on the Senate campaign of Winton M. Blount, who was a friend of his father. Jimmy Allison, a longtime family friend, helped Bush get the campaign work.

On May 26, Bricken approved Bush's application for transfer. Bricken wrote: "You already understand that this is a Training Category G, Pay Group None, Reserve Section MM proposition." As an obligated Reservist, Bush was in Training Category "fA", which required a minimum of 48 periods of inactive duty training, and 15 days of active duty training, and was required to remain in that Training Category. Training Category "G" offered no training at all. According to Air Force regulations (AFM 35-3, paragraph 14-6), being in "Training Category A" meant that "If a member...will be unable to further train with his unit because of an impending change of residence,...he is required to sign a statement that he has been counseled." That counseling included notifying Bush of his obligation to find a new unit with which he could fulfill his training obligations.

On July 31, the Air Reserve Personnel Center (ARPC) rejected Bush's transfer request, saying that he could not be reassigned to an Air Reserve Squadron because of his obligated service. Bricken, asked about the matter in 2000, said that Bush made no effort to participate as a Guardsman with the 9921st.

Equivalent duty in Alabama
Bush remained obligated to train with his Texas unit or to perform substitute training elsewhere each month. On September 5, 1972, he requested permission to "perform equivalent duty" at the 187th Tactical Reconnaissance Group in Alabama "for the months of September, October, and November." He did not receive approval to do so, though his commanding officer recommended he be granted permission.  He would have reported to Lieutenant Colonel William Turnipseed, the base commander, for drills on October 7 and 8, and November 4 and 5 (the September drill dates of the unit had already passed). Bush's grandfather, former U.S. Senator Prescott Bush, died of cancer on October 8, and Bush served as a pallbearer at the funeral in Greenwich, Connecticut. Turnipseed has said that he could not recall whether Bush reported on those occasions.

In 2004, John "Bill" Calhoun, a former Alabama Air National Guard officer who had served at the Dannelly Field Air National Guard Base said he had seen Bush report for duty "at least six times." He stated this happened in the spring and summer of 1972, a period Bush had not even applied for, and that Bush had spent time in his office.   However, the payment and retirement records the White House handed out three days prior to Calhoun's claims show that Bush received no pay or attendance credits during that May to October period.

The U.S. Senate campaign in Alabama, on which Bush worked, ended on November 7, 1972, when Blount lost overwhelmingly. Released military records show that Bush was paid for service for the days of October 28–29 and November 11–14, 1973, and for January 4–6 and 8–10, 1973, and that he received a dental examination at Dannelly on January 6. All of those dates are outside of the period that was claimed for Bush's service in Alabama.

A 2006 column in the Birmingham News (Alabama) reported about people who remembered Bush when he was in Alabama, working for the Blount campaign: "None have specific recollections about Bush and the National Guard. Some heard he was serving but never saw for themselves." Opinions of him during his time working on the campaign ranged from good (amiable, well-liked, and fond of sports) to bad (bragging about drinking and allegations he trashed a cottage where he was living).  Winton Blount's son Tom said "He was an attractive person, kind of a 'frat boy.' I didn't like him."

In 1972 and 1973, Bush dated Mavanee Bear, another member of Blount's campaign staff. Bear said in 2009 that "I know [Bush] served" while in Alabama because he had to reschedule meetings regularly, but also said, "I didn't see him in uniform." When later back in Texas, she said she frequently saw him in uniform, stating "I think he was mostly just flying in circles over Houston."

In a document dated May 2, 1973, Bush's immediate superiors gave him his annual performance review for the period from May 1, 1972, to April 30, 1973. The review stated that "Lt. Bush has not been observed at this unit during the period of the report." Lt. Col. William D. Harris Jr. and Lt. Col. Jerry B. Killian also wrote, "A civilian occupation made it necessary for him to move to Montgomery, Ala. He cleared this base on May 15, 1972, and has been performing equivalent training in a non-flying status with the 187 Tac Recon Gp. Dannelly ANG Base, Alabama."

Return to Houston
Back in Houston, in late 1972 or early 1973, Bush did unpaid volunteer work for a number of months with an inner-city poverty program, Project P.U.L.L. (Professional United Leadership League), the brainchild of John White, a former professional football player and civic leader.

Bush was paid for drilling on April 7–8, 1973. That service presumably occurred at his home base, Ellington Air Force Base, in Houston, in contradiction to the information in his performance review. For May 1973, Bush was paid for service on fifteen days: 1–3, 8–11, 19–20, 22–24, and 29-31. For June, he was paid for five days; for July (his last month of drilling) for 19 days. However, there is nothing in the released military documents that shows that he actually reported for duty on those days, or exactly where, or what duties he performed. As of the end of July 1973, Bush had been in the Air National Guard for a little over five years.

Six-year service obligation
On May 27, 1968, Bush signed a six-year obligation. That required him to complete "48 scheduled inactive-duty training periods" each fiscal year (typically consisting of four four-hour periods during one weekend each month), plus a minimum of 15 days of Annual Active Duty Training. For Bush, as a pilot, this was typically split into periods of duty of a few days each during the year.

The Boston Globe reported in September 2004 that "Bush fell well short of meeting his military obligation." They cite examples of Bush failing to meet Air National Guard commitments in 1972 and 1973. Bush's military records show that he was credited for attending Air National Guard drills during 1972 and 1973, but the time frame of these drills (see above) still left questions.

On July 30, 1973, his last day of paid service in the Texas Air National Guard, Bush signed a statement that "I have been counseled this date regarding my plans to leave my present Reserve of [sic] assignment due to moving from this area. I understand that: a. If I disassociate from my current Ready Reserve Assignment, it is my responsibility to locate and be assigned to another Reserve Forces unit or mobilization augmentation position. If I fail to do so, I am subject to involuntary order to active duty for up to 24 months under the provisions of AFM 35-3, chapter 14."

On September 5, 1973, Bush requested discharge from Texas Air National Guard service, to be effective on October 1. He wrote, "I am moving to Boston, Massachusetts to attend Harvard Business School as a full-time student." Jerry Killian recommended approval of the discharge the following day. Bush had completed five years, four months, and five days toward his six-year service obligation.

On October 1, 1973, Bush was honorably discharged from the Texas Air National Guard and transferred to the Air Force Reserve's inactive reserves in Denver, Colorado. On November 21, 1974, he was discharged from the Air Force Reserve, ending his military service.

In September 2004, Lawrence Korb, an Assistant Secretary of Defense under President Ronald Reagan, after reviewing the payroll records for Bush's last two years of service, concluded that they indicated that Bush did not fulfill his obligations and could have been ordered to active duty as a result.

Release of military records
During the 2000 presidential campaign, various military records of Bush were made public by the Bush campaign.

On February 13, 2004, during Bush's re-election campaign, more than 700 additional pages of documents on Bush's service were released, including those from the National Personnel Records Center, under the provisions of the Freedom of Information Act. This release was claimed by some to contradict the statement that Bush made on February 8, 2004 to Meet the Press interviewer Tim Russert, that "We did [authorize the release of everything] in 2000, by the way." In response, Bush contended that he was referring only to documents already in his possession, as opposed to the newly released documents from military sources.

On June 22, 2004, The Associated Press sued the U.S. Department of Defense and the U.S. Air Force, seeking access to all of Bush's records during his military service.

On July 8, 2004, the Pentagon reported that the microfilmed payroll records of Bush and numerous other service members had been inadvertently ruined in 1996 and 1997 by the Defense Finance and Accounting Service during a project to salvage deteriorating microfilm. The records lost included those covering July through September 1972, when Bush's claims of service in Alabama were in question, and the Pentagon reported that no paper backups were found.

On July 23, 2004, the Pentagon reported that the records it had previously reported destroyed had been found. A Pentagon official said the earlier statement that the records were destroyed was an "inadvertent oversight." The Pentagon released computerized payroll records covering Bush's 1972 service. Like the records released earlier by the White House, the newly released documents did not indicate that Bush performed any drills, in Alabama or elsewhere, during May through September 1972.

On September 7, 2004, the White House released the flight logs recording the flights done by Bush as a pilot. A Pentagon spokeswoman said the logs were found at the National Personnel Records Center in St. Louis, which is the central repository for veterans' records. She said the logs were found among a batch of records sent to St. Louis from Norton Air Force Base in 1993, which were originally thought to contain records of active-duty officers rather than of National Guardsmen such as Bush.

On September 24, 2004, under court order resulting from an earlier FOIA lawsuit filed by the Associated Press, the Pentagon released more documents.

On September 29, 2004, the White House released a November 1974 document, saying it had been in Bush's personnel file and that the Pentagon had found it.

On October 5, 2004, more than a week after a court-imposed deadline to turn over all records of Bush's military service, the Texas Air National Guard produced two previously unreleased documents (four pages of records) that included Bush's orders for his last day of active duty in 1973.

On October 14, 2004, two weeks after Texas National Guard officials signed an oath swearing they had turned over all records, the Texas National Guard released 31 additional pages of documents found by two retired Army lawyers who went through Guard files under an agreement between the Texas National Guard and The Associated Press, which sued to gain access to the files. A Guard spokesman defended the continuing discoveries, saying Guard officials did not find all of Bush's records because they were disorganized and in poor shape. "These boxes are full of dirt and rat [excrement] and dead bugs. They have never  been sitting in an uncontrolled climate," said Lt. Col. John Stanford. "It's a tough task to go through archives that were not set up in a way that you could easily go through them."

Memos allegedly from Jerry Killian

The "Killian documents" were initially claimed by CBS to have come from the "personal files" of the late Lt. Col. Jerry B. Killian, Bush's squadron commander during Bush's Air National Guard service. They describe preferential treatment during Bush's service, including pressure on Killian to "sugar coat" an annual officer rating report for the then 1st Lt. Bush. CBS aired the story on September 8, 2004, amid more releases of Bush's official records by the Department of Defense, including one just the day before as the result of a FOIA lawsuit by the Associated Press.

The Killian documents are widely considered to be fake.  Starting with a Free Republic web posting by Harry MacDougald, a conservative Republican lawyer posting under the blogger name "Buckhead."  MacDougald and multiple fellow bloggers claimed that the formatting shown in the documents used proportional fonts that did not come into common use until the mid-to-late 1990s and alleged that the documents were therefore likely forgeries.   While the widely publicized rationale of "Buckhead" was technically inaccurate, both related and unrelated serious challenges to the authenticity of the documents nonetheless exist. For instance, it is unlikely that the typewriters available to Killian's secretary could have produced such a document, and the documents contained U.S. Army, rather than U.S. Air Force, jargon.

The forgery allegations subsequently came to the attention of the mainstream media, especially after experts also questioned the documents' authenticity and lack of a chain of custody. The original documents have never been submitted for authentication. The man who delivered the copies, Lt. Col. Bill Burkett, a former officer in the Texas Army National Guard and outspoken Bush critic, claimed that he burned the originals.  Burkett admitted lying to CBS and USA Today about where he had obtained the papers and eventually expressed doubts of his own about their authenticity.

CBS and Dan Rather initially defended the documents and the report, but on September 20, 2004 – less than two months before Election Day, CBS News stated that it had been "misled" and that it could not authenticate the documents and should not have used them. A later 60 Minutes broadcast an interview with Marian Carr Knox, secretary to Killian at the time, who stated that she "didn't type these memos", although she stated she had typed memos of similar content. CBS then formed an independent panel headed by former U.S. Attorney General Dick Thornburgh and retired Associated Press president Louis D. Boccardi to investigate the story and the handling of the Killian memos. The final report of the panel, while not addressing the authenticity of the documents, faulted many of the decisions made in developing the story, and producer Mary Mapes along with  three others were forced to resign from CBS News.

Prior to the panel report being completed, Rather announced the date of his retirement, left 60 Minutes Wednesday, stepped down as anchor on March 9, 2006, and then left CBS altogether on June 20, 2006. The CBS news show that had aired the memos, 60 Minutes Wednesday, was canceled on May 18, 2005, allegedly due to poor ratings and not because of the memos broadcast.

In September 2007, Rather sued CBS and its former parent company, Viacom, for US$70 million, claiming that he had been made a "scapegoat" over the memos story. His legal fight with CBS ended in January 2010 when the New York State Supreme Court declined to hear his motion to reinstate his lawsuit.

References

External links
Official Department of Defense website with released documents
USA Today posting of released military records — A number of links to various documents in .PDF format.

"Group offers $50,000 for proof of Bush service" CNN.com – September 14, 2004
"Dan Rather interviews Marion Carr Knox - September 15, 2004" YouTube

George W. Bush 2004 presidential campaign
George W. Bush administration controversies
Killian documents controversy
Bush, George W.
George W. Bush
Military controversies

George W. Bush military service controversy


Marimekko () er en finsk boligudstyr-, tekstil- og modevirksomhed. Den er især kendt for sine kollektioner med simpelt print i lyse farver, som benyttes både i kvindebeklædning og i boligudstyr. Især to designere, Vuokko Nurmesniemi, med tykke striber, og Maija Isola, med store simple blomstrede print, skabte hundredvis af forskellige mønstre og havde en væsentlig rolle i forhold til at gøre Marimekkos navn kendt i verden. I 2008 var virksomhedens omsætning på 80 mio. euro, og der var 414 ansatte. Virksomhedens hovedkvarter ligger i Helsinki, og der er 84 butikker på verdensplan.

Historie

Marimekko blev etableret i 1951 af Viljo og Armi Ratia, efter at Viljos olietøjsfabriksprojekt slog fejl og i stedet blev omdannet til en kvindebeklædningsfabrik. Armi spurgte nogle kunstnervenner om at omdanne deres grafiske design til tekstiler. Efterfølgende designede og solgte fabrikken en produktionslinje med deres grafiske design.
I 1957 inviterede Finlands ledende industrielle designer Timo Sarpaneva virksomheden til at præsentere på på et modeshow i Triennale i Milano. Til trods for at showet blev aflyst, var det en tidlig anerkendelse af mode som industriel kunst og Marimekkos nøglerolle i processen. Kvindebeklædningskollektionen blev til sidst udstillet i det nærliggende Rinascente stormagasin af udstillingsleder Giorgio Armani.
Virksomheden spillede en væsentlig rolle i 1960'ernes mode.

Anno 2011 er der Marimekko-butikker i New York City, Cambridge, Oxford, Miami og Vancouver. I september 2011 var der 84 butikker i verden. Butikkerne findes bl.a. i Finland, Norge, Sverige, Danmark, Tyskland, USA, Canada, Australien, New Zealand, Kina, Taiwan, Sydkorea, Japan og Dubai.

Referencer

Ekstern henvisning

Interiørproducenter
Beklædningsvirksomheder
Fremstillingsvirksomheder fra Finland
Virksomheder i Helsinki
Etableret i 1951

Marimekko


Yvescambefortius, monotipski rod kukaca iz porodice  Scarabaeidae. Jedini predstavnik je Y. sarawacus, rasprostranjen po Maleziji, Borneu i Sumatri.

Izvori

Kornjaši

Yvescambefortius sarawacus


Yonatan "Yoni" Netanyahu () a fost un ofițer al Forțelor de Apărare ale Israelului (IDF), care a comandat unitatea de comando de elită Sayeret Matkal în timpul Operațiunii Entebbe, o operațiune de salvare a ostaticilor de pe aeroportul Entebbe din Uganda în anul 1976. Misiunea de salvare a avut succes, 102 dintre cei 106 ostatici fiind salvați, dar el a fost ucis în acțiune, fiind singura victimă a IDF-ului în timpul operației.

Fratele mai mic al lui Netanyahu, Benjamin Netanyahu, este prim-ministru al Israelului din 2009 și a ocupat, de asemenea, această funcție între 1996 și 1999. Atât Benjamin, cât și un al treilea frate, Iddo Netanyahu, au servit în Sayeret Matkal.

Note

Bibliografie
 Self-Portrait of a Hero: From the Letters of Jonathan Netanyahu 1963–1976; Netanyahu, Jonathan/Netanyahu, Benjamin/Netanyahu, Iddo (1998); Warner Books.
 The Letters of Jonathan Netanyahu : The Commander of the Entebbe Rescue Operation; Jonathan Netanyahu (2001); Gefen Publishing House.  (variation of the above)
 Yoni: Hero of Entebbe; Max Hastings (1979); DoubleDay.  (a biography of Yoni Netanyahu)
 Entebbe: A Defining Moment in the War on Terrorism—The Jonathan Netanyahu Story; Iddo Netanyahu (2003); Balfour Books.
 Yoni's Last Battle: The Rescue at Entebbe, 1976; Iddo Netanyahu, Yoram Harzony (2001); Gefen Publishing House.
 Yoni Netanyahu: Commando at Entebbe; Devra Newberger Speargen (1997); Jewish Publication Society of America.

Legături externe
  video, Israel TV short, 1 min.
  video documentary, 9 min. part 1
  video clips, 3 min.
 Memorial site
 28 Years For the Fall of Yonatan Netanyahu (Hebrew)
 isayeret.com – The Israeli Special Forces Database
 Cheltenham High School Hall of Fame Biography

Nașteri în 1946
Decese în 1976
Militari israelieni
Militari evrei
Militari uciși în acțiune
Sioniști

Yonatan Netanyahu


Ljepkovke (lat. Loranthaceae), velika biljna porodica u redu santalolike. Sastoji se od preko 1 000 vrsta, a ime je dobila po grmastom polunametničkom rodu žuta imela, ljepak ili lijepak (Loranthus).

U Hrvatskoj je među ljepcima poznata jedino vrsta europska žuta imela ili europski ljepak (Loranthus europaeus). Druga vrsta ljepka raste u Kini, a zove se Loranthus guizhouensis.

Biljka poznata kao imelica borovice ili imelica sitna (Arceuthobium oxycedri), koju zastarjeli podaci u Hrvatskoj navode kao predstavnika porodice ljepkovki pripada rodu imelica (Arceuthobium)  i porodici santalovki (Santalaceae). Ona je također raširena i po Europi i Aziji.

Tribusi, podtribusi i rodovi

 Familia Loranthaceae Juss. (1077 spp.)
 Subfamilia Nuytsioideae Tiegh.
 Nuytsia R. Br. (1 sp.)
 Subfamilia Loranthoideae Eaton
 Tribus Gaiadendreae Tiegh.
 Atkinsonia F. Muell. (1 sp.)
 Gaiadendron G. Don (3 spp.)
 Tribus Elytrantheae Danser
 Peraxilla Tiegh. (2 spp.)
 Alepis Tiegh. (1 sp.)
 Lepeostegeres Blume (10 spp.)
 Lysiana Tiegh. (8 spp.)
 Loxanthera (Blume) Blume (1 sp.)
 Elytranthe (Blume) Blume (8 spp.)
 Trilepidea Tiegh. (1 sp.)
 Amylotheca Tiegh. (5 spp.)
 Cyne Danser (7 spp.)
 Decaisnina Tiegh. (28 spp.)
 Macrosolen Blume (37 spp.)
 Septemeranthus L.J.Singh (1 sp.)
 Lepidaria Tiegh. (9 spp.)
 Lampas Danser (1 sp.)
 Thaumasianthes Danser (1 sp.)
 Tribus Psittacantheae Horan.
 Subtribus Tupeinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Tupeia Cham. & Schltdl. (1 sp.)
 Subtribus Notantherinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Notanthera (DC.) G. Don (1 sp.)
 Desmaria Tiegh. (1 sp.)
 Subtribus Ligarinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Ligaria Tiegh. (2 spp.)
 Tristerix Mart. (13 spp.)
 Subtribus Psittacanthinae Engl.
 Tripodanthus (Eichler) Tiegh. (3 spp.)
 Psittacanthus Mart. (133 spp.)
 Aetanthus (Eichler) Engl. (18 spp.)
 Passovia Karst. ex Klotzsch (25 spp.)
 Oryctanthus (Griseb.) Eichler (17 spp.)
 Maracanthus Kuijt (3 spp.)
 Dendropemon (Blume) Rchb. (33 spp.)
 Cladocolea Tiegh. (28 spp.)
 Struthanthus Mart. (102 spp.)
 Pusillanthus Kuijt (2 spp.)
 Panamanthus Kuijt (1 sp.)
 Peristethium Tiegh. (17 spp.)
 Phthirusa Mart. (24 spp.)
 Oryctina Tiegh. (7 spp.)
 Tribus Lorantheae Rchb.
 Subtribus Ileostylinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Ileostylus Tiegh. (1 sp.)
 Muellerina Tiegh. (5 spp.)
 Subtribus Loranthinae Engl.
 Cecarria Barlow (1 sp.)
 Loranthus L. (2 spp.)
 Hyphear Danser (4 spp.)
 Subtribus Amyeminae Nickrent & Vidal-Russ.
 Baratranthus (Korth.) Miq. (4 spp.)
 Sogerianthe Danser (5 spp.)
 Benthamina Tiegh. (1 sp.)
 Amyema Tiegh. (95 spp.)
 Dactyliophora Tiegh. (2 spp.)
 Diplatia Tiegh. (3 spp.)
 Distrianthes Danser (2 spp.)
 Helicanthes Danser (1 sp.)
 Papuanthes Danser (1 sp.)
 Subtribus Scurrulinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Scurrula L. (27 spp.)
 Taxillus Tiegh. (35 spp.)
 Subtribus Dendrophthoinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Helixanthera Lour. (40 spp.)
 Dendrophthoe Mart. (33 spp.)
 Tolypanthus (Blume) Blume (7 spp.)
 Trithecanthera Tiegh. (5 spp.)
 Subtribus neopoisan
 Vanwykia Wiens (2 spp.)
 Socratina Balle (3 spp.)
 Plicosepalus Tiegh. (13 spp.)
 Bakerella Tiegh. (16 spp.)
 Subtribus Emelianthinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Phragmanthera Tiegh. (35 spp.)
 Moquiniella Balle (1 sp.)
 Oliverella Tiegh. (3 spp.)
 Erianthemum Tiegh. (16 spp.)
 Globimetula Tiegh. (13 spp.)
 Emelianthe Danser (1 sp.)
 Pedistylis Wiens (1 sp.)
 Spragueanella Balle (2 spp.)
 Subtribus Tapinanthinae Nickrent & Vidal-Russ.
 Oedina Tiegh. (4 spp.)
 Berhautia Balle (1 sp.)
 Tapinanthus Blume (30 spp.)
 Englerina Tiegh. (26 spp.)
 Actinanthella Balle (2 spp.)
 Agelanthus Tiegh. (56 spp.)
 Oncocalyx Tiegh. (11 spp.)
 Oncella Tiegh. (4 spp.)
 Loranthella S.Blanco & C.E.Wetzel (5 spp.)
 Septulina Tiegh. (2 spp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Porodice santalolikih
Biljne porodice

Ljepkovke


Chinatsu Wakatsuki () este un idol japonez, fotomodel, actriță și o vedetă de televiziune. Numele ei real înainte de căsătorie a fost Chiharu Kurihara, este reprezentată de Platinum Prodication.

Trivia
 Ea este prietenă-bună cu Misako Yasuda, Sayuri Anzu și Yoko Kumada.
 Ea a recunoscut că a plâns la Fuyu no Sonata.
 Chinatsu iubește manga, în special NANA.
 A lansat două cântece: Ai no Kakera, Diamond ~Kibou no Shirushi

Filmografie

Seriale TV
 Regatta
 Earthquake
 Gokusen 2
 Honto ni Atta Kowai Hanashi 2
 Division 1

Filme
 Omoi no Iro
 Otoshimono

Vezi și
 Misako Yasuda
 Sayuri Anzu
 Yoko Kumada

Legături externe

Nașteri în 1984
Nașteri pe 28 mai
Idoli japonezi
Gravure idol japoneze
Vedete japoneze de televiziune
Fotomodele din Japonia
Actrițe japoneze

Chinatsu Wakatsuki


Sırmalı, Göksun - Kahramanmaraş ili Göksun ilçesine bağlı mahalle
 Sırmalı, Çatak - Van ili Çatak ilçesine bağlı mahalle

Sırmalı


Orhan Kemal Müzesi Yazar Orhan Kemal'in anısını yaşatmak üzere İstanbul Beyoğlu'nda, üç katlı bir binada kurulmuş bir müzedir.

Müzede yazarın çoğu Ara Güler tarafından çekilmiş 70 kadar fotoğrafı, aile fotoğrafları, kitaplarının orijinal ilk baskıları, özel mektuplar, hakkında yazılan tez ve makaleler, kullandığı daktilo, özel eşyaları, öldüğünde yüzünden alınan maske gibi nesneler sergilenir. Müze binasında ayrıca bir kitaplık ve İkbal Kahvesi adlı bir kahve de bulunur.

Müze, Orhan Kemal Kültür Sanat Merkezi tarafından 2000 yılında kurulmuştur.

Dış bağlantılar

Müze
2000'de kurulan müzeler
Beyoğlu'ndaki müzeler
İstanbul'daki edebiyat müzeleri
Bir sanatçıya adanmış müzeler
İstanbul'daki biyografi müzeleri
İstanbul'daki müzeler

Orhan Kemal Müzesi


Luiza Bouharaoua (Split, 1985.) književnica i prevoditeljica. Diplomirala je kroatistiku i anglistiku na Filozofskom fakultetu u Splitu. Osnivačica je i koordinatorica organizacije Skribonauti, gdje osmišljava i provodi književne i umjetničke programe za zatvorenike/ice u zatvorima i kaznionicama diljem Hrvatske. Članica je feminističkog kolektiva fAKTIV.

Životopis
Upisala je kroatistiku i anglistiku na Filozofskom fakultetu u Splitu. Godine 2011. osnovala je udrugu za promicanje književnosti i kulture Skribonauti u kojoj radi i danas. Vodi čitalački klub i radionicu kreativnog pisanja sa zatvorenicama u Kaznionici u Požegi te filmski program Kino Sloboda sa zatvorenicama u Kaznionici u Požegi i zatvorenicima u Kaznionici u Lipovici-Popovači. Jedna je od direktorica festivala Zgodne žene spašavaju stvar. Producirala je dokumentarni omnibus Slobodni vikend i kratki dokumentarni film Pravo na rad. Ujedno je urednica časopisa The Split Mind i članica feminističkog kolektiva fAKTIV.

Profesionalni rad i nagrade
Jesmo li to bili mi zbirka objavljena u izdavačkoj kući Jesenski i Turk (2019.) nagrađena je nagradom Prozak za najbolji neobjavljeni rukopis autora/ice do 35 godina 2017. godine. Nakon što je objavljena, zbirka je dobila nagradu za mlade autore Slavić za najbolji autorski knjigom objavljeni prvijenac u 2019. godini i književnu nagradu Edo Budiša. Kratke priče objavila je u časopisima The Split Mind, Fantom Slobode i na portalu Kritična masa. Uvrštena je u regionalni zbornik Izvan koridora – najbolja kratka priča (VBZ, 2011.) i antologiju hrvatske mlade proze Bez vrata, bez kucanja (Sandorf, 2012.). Dobitnica je regionalne nagrade za kratku priču Ulaznica (2017.)

Popis djela

Jesmo li to bili mi
Jesmo li to bili mi generacijska je proza usredotočena na intimu sazrijevanja mladih ljudi, rođenih sredinom 80-ih u Dalmaciji, koji počinju otkrivati svijet baš kad se on krene raspadati. U svojem traganju za intenzitetom i stabilnošću odnosa, konačno, za ultimativnom ljubavlju, likovi se suočavaju s iskustvom homofobije (Snjegovi), virtualnog zaljubljivanja i online zabluda (Binarni kod), ljubavnih afera (Dvotračna sreća), s problematikom ljubavne veze s prijateljem i spašavanja prijateljstva nakon njenog raspada (Međuvrijeme, Binarni kod), s nesigurnošću identiteta i ključnih egzistencijalnih odluka, s neuspjehom, odbacivanjem i gubitkom, grizodušjem i sa strahom.

Nastavi priču
Nastavi priču je zbirka 12 priča nastala na temelju fragmenata s radionica sa zatvorenicama koje je organizacija Skribonauti provodila u Kaznionici u Požegi 2018. godine. Bouharaoua je u ovom sudjelovala ne samo kao jedna od spisateljica, već i kao voditeljica radionica i mentorica, a ovaj projekt Skribonauta dobio je i nagradu za društvenu inovaciju SozialMarie za 2021. godinu.

Popis nagrada

 Nagrada Prozak (2017.) za Jesmo li to bili mi
 Regionalna nagrada (2017.) za kratku priču Ulaznica
 Nagrada za mlade autore Slavić (2019.) za Jesmo li to bili mi

Intervjui i osvrti

 Intervju za Portal Novosti
 Intervju za tportal.hr
 Intervju za časopis Grazia
 Intervju za portal civilnodrustvo.hr

Izvori

Hrvatski književnici
Hrvatski prevoditelji

Luiza Bouharaoua


Síberíuklukka (fræðiheiti: Campanula sibirica) er tvíær tegund af klukkuætt (Campanulaceae). Hún vex aðallega í suðaustur Evrópu til vestur Síberíu.

Tilvísanir

Bláklukkur

Síberíuklukka


888poker er et online pokernetværk, der blev grundlagt i 2002. Det er verdens tredjestørste online pokerrum, og del af det online underholdningsbrand ejet af 888 Holdings plc.

Historie
Oprindeligt lanceret som Pacific Poker i 2002, blev det senere rebrandet som 888poker. I begyndelsen accepterede Pacific Poker alle spillere globalt og fik succes fra starten, som spillerne sluttede sig til fra 888s etablerede casinoside, der var blevet lanceret flere år tidligere i 1997.

Da 109. Kongres i USA vedtog Loven Om Ulovlig Internetgambling i 2006 (UIGEA), blev 888poker nødt til at lukke dørene for amerikanske spillere.

888poker var det første online pokerrum til at lancere webcam pokerborde, hvilket giver spillerne mulighed for at interagere mere, og gør spillet til en mere social oplevelse.

I Danmark blev 888poker lanceret som en lokaliseret version i september 2015, efter at have erhvervet sig en licens fra Spillemyndigheden.  Efter lanceringen sagde landeleder for 888 i Danmark, Simon Ravn, at "Vi har et lidt andet approach til det danske pokermarked, end mange af de andre pokerudbydere; vi vil gerne tilbyde value til alle vores spillere, frem for at fokusere på sign up-bonusser og nye kunder", hvortil han tilføjede, at "folk vil jo fortsat gerne spille poker, og vi tror, vi kan tilbyde en ny, frisk oplevelse hos os".

I januar 2018 annoncerede 888poker, at de ville forlade det australske marked på grund af ændringer i reglerne.

888poker ambassadører
En række højtprofilerede pokerspillere og berømtheder fungerer som ambassadører for 888poker brandet, herunder Denilson e Oliveira Araújo, Dominik Nitsche, Chris Moorman, Kara Scott, Parker Tallbot, Sofia Lövgren og Vivian Saliba.

Den uruguayanske fodboldspiller, Luis Suárez, sluttede sig til 888poker i 2014, men blev droppet efter fodboldsspillerens voldshændelse ved 2014 FIFA World Cup.

Priser

Begivenheder

888live og XL Championships Series
888poker holder 888live, der er en serie af pokerfestivaler, som afholdes hele året i byer rundt omkring i verden. 888poker holder også tre onlineserier om året - XL Inferno, XL Eclipse, og XL Blizzard, der kollektivt kaldes for CL Championships Series. Den første 888live begivenhed fandt sted i september 2017 i Brasilien.

World Series of Poker
888poker har været hovedsponsor og ekslusiv onlineudbyder af WSOP-kvalifikationssatelitter og promoveringer siden 2014, og havde en begivenhed ved Casino Copenhagen, der tog plads i maj 2016.

Super High Roller Bowl
I 2016 og 2017 var 888poker hovedsponsor for Poker Centrals Super High-roller Bowl, der med en $300,000 buy-in, var den næststørste buy-in i pokerturneringen.

World Poker Tour
I november 2017 oprettede 888poker og World Poker Tour (WPT) et partnerskab, som gav 888poker-spillere en ny, dedikeret adgangskanal til WPTDeepStacks begivenheden i Berlin.

Referencer

Eksterne henvisninger
 888poker Dansk

Gamblingvirksomheder
Virksomheder fra Gibraltar

888poker


Evgenia Platonovna Eduardova, en , née en 1882 à Saint-Pétersbourg et morte à New York le 10 décembre 1960 (ou 1980), est une danseuse et professeur de ballet russe.

Biographie
En 1901, Eugenia Eduardova est diplômée de l'école impériale du ballet de Saint-Pétersbourg et est engagée dans la troupe de ballet du théâtre Mariinsky avec laquelle elle danse jusqu'en 1917.

En 1908 et 1909, elle part en tournée avec la troupe du Mariinsky avec Anna Pavlova comme danseuse étoile, à Londres et Berlin, où elle danse les rôles de Maria dans La Halte de cavalerie de Marius Petitpa et  de Mercedes dans Don Quichotte.

Franz Kafka voit danser Eduardova au théâtre allemand de Prague le 25 mai 1909. Elle est mentionnée dans le journal de Kafka du début de 1910. Dans une lettre à Felice Bauer, datée du 17 au 18 janvier 1913, il écrit .

Après avoir travaillé comme maîtresse de ballet pour le Grosse Volksoper de Berlin. Eugenia Eduardova ouvre sa propre école de danse. De 1920 à 1938, elle enseigne à Berlin. Elle a une influence significative sur le développement du ballet classique en Allemagne. Ses élèves comprennent les danseurs Youli Algaroff, Vera Zorina, , , , Leni Riefenstahl, Ludmilla Chiriaeff et l'acteur et réalisateur .

En 1935, elle est forcée de quitter l'Allemagne. En 1938, elle est engagée pour un travail pédagogique à Paris.

En 1947, elle s'installe à New York, où elle enseigne également et a comme élève, George Skibine et Myra Kinch.

Cinéma
En 1921, elle joue une danseuse dans le film muet Errende Seelen de Carl Froelich avec Asta Nielsen, Walter Janssen, Lyda Salmonova et Alfred Abel.

Vie privée
Eduardova épouse  (1867-1940), compositeur russe, violoncelliste, plus tard banquier, industriel et entrepreneur.

Elle épouse en secondes noces, le 13 mai 1943, l'écrivain Joseph Lewitan (1894-1976), avec qui elle a émigré d'abord à Paris en 1938 et enfin à New York en 1947 .

Références

Voir aussi

Bibliographie
 :

Liens externes

.

Danseuse russe du XXe siècle
Ballets russes
Troupe du Mariinsky
Maîtresse de ballet
Danseuse de danse classique
Naissance en 1882
Naissance à Saint-Pétersbourg
Naissance dans le gouvernement de Saint-Pétersbourg
Décès en décembre 1960
Décès à New York

Eugenia Eduardova


كأس أوروبا 1961-62 كان الموسم السابع من دوري أبطال أوروبا، فاز فريق بنفيكا باللقب للمرة الثانية على التوالي، بعد تغلبه في المباراة النهائية على فريق ريال مدريد 5–3. أقيمت المبارة النهائية بين الفريقين في أمستردام بتاريخ 2 مايو من عام 1962.

الدور التمهيدي

دور ال 16

ربع النهائي

نصف النهائي
فاز نادي بنفيكا على نادي نورنبرغ بنتيجة 7-3

فاز نادي ريال مدريد على نادي فريق جبهة التحرير الوطني لكرة القدم بنتيجة 8-7

النهائي
فاز نادي بنفيكا على نادي ريال مدريد بنتيجة 5-3

الهدافون

مراجع

كرة القدم الأوروبية في 1961-62
مواسم كأس أوروبا

كأس أوروبا 1961–62


Halodule, rod vodenog bilja (morskih trava) iz porodice Cymodoceaceae, dio reda žabočunolike. Postoji osam vrsta koje žive uz suptropske i tropske obale sva tri oceana.

Vrste
 Halodule beaudettei (Hartog) Hartog
 Halodule bermudensis Hartog
 Halodule ciliata (Hartog) Hartog
 Halodule emarginata Hartog
 Halodule lilianeae Hartog
 Halodule pinifolia (Miki) Hartog
 Halodule uninervis (Forssk.) Boiss.
 Halodule wrightii Asch.

Izvori

Cymodoceaceae

Halodule


රෆායල්

රැෆෙලෝ සෙන්සියෝ (සාමාන්‍යයෙන් ඔහුගේ මුල් නමෙන් පමණක් දන්නා) (1483 අප්‍රේල් 6 හෝ මාර්තු 28 – 1520 අප්‍රේල් 6) යනු උස් පුනරුදයේ ඉතාලියානු සිත්තෙරුකු ගෘහ නිර්මාණශිල්පියකු වන අතර ඔහුගේ සිතුවම් හා ඇඳීම්වල පරිපූර්ණත්වය හා විශිෂ්ටත්වය නිසා අදටත් ඔහුව සමරනු ලැබේ. මයිකල් ඇන්ජෙලෝ හා ලියනාඩෝ ඩාවින්චි හා එකතුව ඔහු එම සියවසේ සුපිරි නිර්මාණකරුවන්ගේ සාම්ප්‍රදායික ත්‍රිත්වය නිර්මාණය කරන ලදී.

රෆායෙල් වයස අවුරුදු 37 දී තම ජීවිතෙන් සමුගත්තත් ඔහු අතිශයින් ඵලදායී පුද්ගලයෙකු නිසා ඔහුගේ කාර්යයන්වලින් වැඩි ප්‍රමාණයක් අදටත් ඉතිරිව තිබේ. (විශේෂයෙන් වතිකානුවේ) ඔහු ඔහුගේ ජීවිත කාලය පුරාවට අතිශයින් බලසම්පන්න වූ නමුත් ඔහුගේ මරණයෙන් පසු ඔහුගේ ප්‍රධාන ප්‍රතිවාදියා වූ මයිකල් ඇන්ජෙලෝගේ බලපෑම 18 හා 19 සියවස තෙක් පුළුල්ව බිහිවිණි. එම කාලයේදී ඔහුගේ වඩාත් ශාන්ත සුමිහිරි ගුණයන් නැවතත් උසස්ම ආකෘති ලෙස සලකණු ලැබිණි.

ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතය අදියර 3කට හා ශෛලීන් 3කට බෙදේ. ප්‍රථමව ජෝර්ජියෝ වසාරි විසින් විස්තර කරන පරිදි ඒවා නම් අම්බ්‍රියාහි ඔහුගේ මුල් අවුරුදු හා ෆ්ලොරන්හි කලාත්මක සම්ප්‍රදායන් උපුටා ගත් අවුරුදු 4ක කාලාන්තරය හා රෝමයේ පාප්වරු දෙදෙනෙකුට හා ඔවුන්ගේ හිතවතුන්ට සේවය කරමින් ගත කළ විජයග්‍රාහී වසර 12 වේ.
තව දුරටත් වැඩි විස්තර ලබාගන්න.
පහත ලින්ක් එකෙන් ඉංග්‍රීසි ලිපිය කියවන්න. https://en.wikipedia.org/wiki/Raphael?wprov=sfla1

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Raphael

සටහන්

රෆායල්


سداسي فلوريد البلاتين مركب كيميائي له الصيغة PtF6 ، ويكون على شكل صلب ذو لون أحمر غامق، وهو متطاير ويشكل غاز أحمر اللون.

يمثل هذا المركب مثالاً فريداً من نوعه للبلاتين في حالة الأكسدة +6.

الخصائص
 للبلاتين في هذا المركب أربع إلكترونات من النمط d، فللمركب خواص مغناطيسية.
 لسداسي فلوريد البلاتين خواص مؤكسدة، كما أنه عامل مفلور قوي (القدرة على إضافة الفلور للمركبات الأخرى).

التحضير

تم تحضير PtF6 لأول مرة من تفاعل الفلور مع البلاتين . وتعد هذه الطريقة أفضل طرق التحضير.
Pt + 3 F2 → PtF6

يمكن لـ PtF6 أن يحضر من PtF5 والذي يمكن أن يحضر من فلورة PtCl2
PtCl2 + 2.5 F2 → PtF5 + Cl2
 2PtF5 → PtF6 + PtF4

المراجع

غازات ذات ألوان
بلاتين
مركبات البلاتين
مركبات الفلور
هاليدات معدنية

سداسي فلوريد البلاتين


Li Ruijun (en ), né en  à Gaotai, est un réalisateur et scénariste  chinois.

Étoile montante du cinéma indépendant chinois, Li a réalisé plusieurs films qui ont été nominés ou ont remporté des prix dans divers festivals de cinéma, notamment  (2010),  (2012) et  (2014).

Ses films se concentrent sur la relation entre les êtres humains et la terre, la vie rurale, la famille, la vie et la mort dans une Chine en évolution rapide, et se déroulent principalement dans sa ville natale de Gaotai avec des amis proches et des parents jouant dans ses films.

Biographie
Né dans la province de Gansu en 1983, Li Ruijun étudie la musique et la peinture à l'âge de quatorze ans.

En 2003, il est diplômé du Shanxi Media College (université dépendant du ministère national chinois de la radio, du cinéma et de la télévision).

De 2003 à 2006, il travaille comme réalisateur pour des chaînes de télévision et des fournisseurs de programmes de télévision.

En 2006, il commence à travailler sur son premier long métrage, The Summer Solstice. Il en écrit le scénario, il le réalise, il  termine la post-production en 2007.

En 2022, son film Le Retour des hirondelles est censuré en Chine.

Filmographie partielle

Cinéma
 2007 :  (夏至) (réalisateur, scénariste, acteur, monteur, directeur de production)
 2010 :  (老驢頭) (réalisateur, scénariste, compositeur, monteur)
 2012 :  (告訴他們,我乘白鶴去了) (réalisateur, scénariste)
 2014 :  (禮物, court métrage) (réalisateur, scénariste)
 2014 : One Day (有一天)  (réalisateur, scénariste)
 2015 :  () (réalisateur, scénariste, monteur)
 2017 :  ( ) (réalisateur, scénariste)
 2022 : Le Retour des hirondelles () (réalisateur, scénariste)

Distinctions
 Festival du film de Brasilia 2013 : Meilleur réalisateur ()
 China Film Directors' Guild 2014 : Meilleur jeune réalisateur ()

Notes et références

Liens externes

Réalisateur chinois
Scénariste chinois
Naissance en 1983
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Lieu de naissance inconnu
Naissance dans la province du Gansu

Li Ruijun


Plaisir d'amour (franc. Užitak ljubavi), klasična je francuska pjesma koju je 1784. skladao Jean-Paul-Égide Martini (1741. — 1846.). Izvorni tekst napisao je pjesnik Jean-Pierre Claris de Florian (1755. — 1794.) koji se pojavljuje u njegovoj noveli Célestine.

Zanimljivosti
Melodije Elvisove pjesme "Can't Help Falling in Love" (1961.) koju je napisao George Weiss i kršćanske himne 20. stoljeća "My God Loves Me" temeljene su na "Plaisir d'amour".

Izvori

Francuska glazba

Plaisir d'amour


Greatest Hits er et opsamlingsalbum fra den canadiske sanger Shania Twain. Det blev udgivet den 8. november 2004. Albummet indeholder 17 af kunstnerens sange (18 på den internationale version) fra hendes tre diamant-certificerede albums; The Woman in Me, Come on Over og Up!. Derudover indeholder albummet tre nye sange; "Party for Two" som blev et Top 10 hit på USAs countrhitliste og et Top 10 hit i både Storbritannien og Tyskland, balladen "Don't!" og "I Ain't No Quitter".

Greatest Hits blev det bedst sælgende countryalbum i USA i 2005. Albummet blev certificeret 4× platin i USA og 2× platin i Storbritannien. Greatest Hits debuterede som nummer 2 på Billboard 200 med over 530.000 solgte eksemplarer. I oktober 2016 havde albummet solgt 4,39 millioner eksemplarer i USA.

Albummet var nummer 1 på Billboard Top Country Albums chart i 11 sammenhængende uger.

Spor

Hitlister

Ugentlige hitlister

Årshitlister

Referencer

Opsamlingsalbum fra 2004
Shania Twain-album

Greatest Hits (Shania Twain-album)


Ying Gao est une styliste et professeure québécoise née en Suisse en 1973.

Biographie

Née en Suisse, elle passe son enfance en Chine, puis son adolescence en Suisse où elle entame ses études en stylisme de mode à la Haute École d'art et de design Genève. Elle s'installe à Montréal en 1993, ville où elle étudie le design de mode.

Elle enseigne à l'École supérieure de mode de l'Université du Québec à Montréal depuis 2003 et a été la responsable de filière Design Mode, Accessoires & Bijou à la HEAD–Genève.

Lauréate de la bourse Phyllis-Lambert Design Montréal, Ying Gao remet en question la notion de vêtement en alliant  le design de mode, le design industriel et les médias interactifs.

Œuvre
L'innovation dans ses travaux est qu'elle exploite la matière en lui permettant de se transformer, telle une réelle prouesse technologique oscillant entre mouvement et inertie.

Ainsi, certains de ses vêtements métamorphiques sont déclenchées par le regard d'un spectateur, utilisant la technologie de suivi des yeux.

Ses créations Flowing Water, Standing Time sont fabriquées à partir de matériaux non conventionnel comme le silicone et le verre ce qui donne aux œuvres un effet « liquide et caméléon » de formes et de couleurs en constante évolution. De plus, ses créations réagissent avec leur environnement.

Expositions

 2016 : Fiction et Science. Joyce Gallery Palais Royal. Paris, France.
 2014 : Fashioning the intangible: the conceptual clothing of Ying Gao. Textile Museum of Canada. Toronto, Canada.
 2013 : L'intangible en tant que matière, la mode de Ying Gao. Centre de design de l'UQAM. Montréal, Canada.
 2011 : Ying Gao : art, mode et technologie. Musée national des beaux-arts du Québec, Canada.
 2009 : Five ways to tell a story about fashion by Ying Gao. Kunst und neue medien. Bâle, Suisse.
 2007 : Walking City et Indice de l'indifférence. Galerie Diagonale. Montréal, Canada

Bibliographie

 Trépanier, E. (2011) Ying Gao: Art, mode et technologie, Musée national des beaux-arts du Québec

Filmographie

 2022 : V F C, produit par C.S. Roy et Stephanie Morissette
 2012 : , dirigé par Athina Rachel Tsangari

Honneurs

 Lauréate 2009 de la Bourse Phyllis-Lambert Design Montréal.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Slow fashion
Technologie portable

Liens externes

Site Web officiel

Styliste canadien
Professeur à l'Université du Québec à Montréal
Naissance en Suisse
Naissance en 1973
Styliste suisse

Ying Gao


Tabato ou Tabatò est une ville de Guinée-Bissau. Le village rural (appelé Tabanca) compte 272 habitants (en 2022), appartenant majoritairement à l'ethnie mandingue. Elle relève du secteur administratif de Bafatá, dans la région de Bafatá du même nom, et se trouve à 10 km de la ville de Bafatá. Le village est connu pour ses instruments traditionnels mandingues et est considéré comme une attraction culturelle dans la région. Cependant, le village peine à se faire connaître en raison du lent développement du tourisme en Guinée-Bissau.

Histoire
La zone dans laquelle se trouve le village a été colonisée exclusivement par les Fula (en portugais). Après la chute de l'empire Kaabu à partir de 1866, les Mandinka (en portugais : Mandinga ) se sont de plus en plus retirés dans cette région à cause de l'avancée des groupes peuls des alliés islamisés de Fouta Djallon, Fouta Toro et Massina. Mamadu Alfa, le Fula-Régulo local (maire traditionnel), a donné une partie de sa domination aux Mandingues arrivant en 1870, de sorte qu'ils n'ont pas eu besoin de se déplacer plus loin et ont fondé ici leur tabanca (village rural) Tabato, qui existe toujours aujourd'hui.

Les mandingues qui ont fondé Tabato faisaient partie du sous groupe des Griots. Les griots sont considérés comme les dépositaires de l'histoire et des traditions qu'ils transmettent par les arts oraux ainsi que la musique.

Musique et communauté
Les habitants appellent Tabato « le village des musiciens ». Ils vivent au rythme de la musique traditionnelle que les plus anciens (anciêns en portugais) transmettent aux nouvelles générations dès le plus jeune âge. Chaque jour, les plus jeunes se joignent aux musiciens pour chanter. Ils commencent à apprendre à jouer du balafon dès 7 ans.

Tous les habitants vivent en communauté et partagent le travail dans les cultures, pour la cuisine, la construction, etc. Tabato dispose d'une grande superficie. La culture des noix de cajou est leur principale source de revenus et ils disposent également de plusieurs champs cultivés afin de produire leurs légumes et leurs céréales. Ils espèrent à long terme, devenir auto-suffisants.

Balafon
Les Mandingues ont apporté le balafon (une sorte de xylophone) à Tabato en 1870, qui demeure un élément essentiel de la culture quotidienne du village et est fabriqué en bois local. Les "djébatés" (constructeurs) ne sont autorisés à créer le balafon qu'après avoir reçu l'autorisation au cours d'une cérémonie rituelle.

Au début des années 1990, l'ethnomusicologue canadien Sylvain Panneton publie une étude sur le balafon de Tabato dans la revue Soronda. Après cela, le joueur de balafon de Tabato Umar s'est rendu à Montréal et a enseigné le balafon dans une université locale pendant neuf mois. Umar est le frère cadet de Tcherno Djabaté, un joueur de balafon qui s'est produit en Chine et en Corée. Tcherno est le fils de l'important joueur de balafon Djali Ba Koli Djabaté, dont le père Bunun Ka Djabaté a été honoré pour son jeu de balafon à l'Exposition coloniale de Lisbonne en 1940.

Le fils d'Umar, vit toujours à Tabato et c'est lui qui est chargé de transmettre l'histoire de son village aux visiteurs.

Film documentaire
Le réalisateur angolais-portugais João Viana a réalisé le court métrage Tabato et le long métrage A Batalha de Tabatô (en français: "La bataille de Tabato") à Tabato en 2013. Les films ont été diffusés entre autres. à la Berlinale 2013, où A Batalha de Tabatô a reçu une mention spéciale dans la catégorie Premier long métrage et le prix DAAD du court métrage. Il a également été présenté au Festival international du film de Chicago et au Doclisboa et a remporté quelques prix.

Le court métrage dépeint le village, composé uniquement de musiciens, au milieu de la guerre coloniale et des troubles civils en Guinée-Bissau, qui est considéré comme sous-développé, mais avait déjà une culture avancée il y a 4500 ans, quand l'Europe était encore très loin.

Dans son long métrage, Viana développe alors la théorie selon laquelle la culture moderne ne trouve pas son origine en Europe mais dans cette région. Il voulait aussi faire un film positif sur la Guinée-Bissau, pensant que de nombreux films avaient pour sujet exclusif les crises et les conflits. Lors de discussions sur son travail, le réalisateur a déclaré que la Guinée-Bissau obtiendrait sa paix elle-même, et que cela ne serait pas possible avec l'aide de l'ONU ou du Portugal.

2014 a également vu la sortie du film Água para Tabatô (en français : "De l'eau pour Tabato"), qui montre une scène dramatique lors d'un voyage en bateau de personnes entre Tabato et Bolama.

Annexes

Articles connexes
 Griot , groupe de l'ethnie Mandingue

Notes et références

Ville en Guinée-Bissau

Tabato


Die Liste der Straßen und Plätze in Radebeul-Serkowitz ist ein Auszug aus der Liste der Straßen und Plätze in Radebeul, ergänzt um die jeweiligen Koordinaten sowie um Fotos. Sie gibt eine Übersicht über die Straßen und Plätze im Stadtteil Serkowitz der sächsischen Stadt Radebeul. Angeführt werden neben den Namen auch die Stadtteile, durch die die Straßen auch noch verlaufen, das Jahr der letzten Namenswidmung, der Namensgeber sowie ihre ehemaligen Namen. Darüber hinaus sind die in den zugehörigen Straßen liegenden, denkmalgeschützten Bauwerke bzw. Sehenswürdigkeiten wie auch die dort liegenden, mit einem Radebeuler Bauherrenpreis ausgezeichneten Gebäude mit ihren Hausnummern aufgeführt, dazu Anmerkungen sowie ehemalige Bewohner dieser Straße.

Legende
Die in der Tabelle verwendeten Spalten listen die im Folgenden erläuterten Informationen auf:
 Straßen-/ Platzname: Bezeichnung der einzelnen Straßen und Plätze.

 Weitere Stadtteile: Radebeuler Stadtteile, durch die die Straße ebenfalls führt.
 FUE: Fürstenhain (Straßenliste)
 KOE: Kötzschenbroda (Straßenliste)
 KOO: Kötzschenbroda-Oberort (Straßenliste)
 LIN: Lindenau (Straßenliste)
 NAU: Naundorf (Straßenliste)
 NDL: Niederlößnitz (Straßenliste)
 OBL: Oberlößnitz (Straßenliste)
 RAD: Alt-Radebeul (Straßenliste)
 SER: Serkowitz
 WAH: Wahnsdorf (Straßenliste)
 ZIT: Zitzschewig (Straßenliste)
 Widmung: Datum der Namenswidmung.
 Namensgeber: Namensgeber der letztmaligen Namenswidmung.
 Alte Namen: Vorherige Namen der Straßen und Plätze.
 Denkmale. Sehenswürdigkeiten. Bauherrenpreise: Hausnummern der in dieser Straße liegenden Denkmale, Kulturdenkmale, Sehenswürdigkeiten (z. B. Erwähnung im Dehio) oder Bauherrenpreise. (Nummern in Klammer geben die Grundstücksnummer bei namentlich genannten Denkmalen oder Sehenswürdigkeiten an.)
 Bemerkung. Bewohner: Nähere Erläuterung sowie ehemalige Bewohner dieser Straße.
 Bild: Foto der Straße oder des Platzes.

Straßen- und Platzverzeichnis

Siehe auch
 Liste der Kulturdenkmale in Radebeul
 Liste der Persönlichkeiten der Stadt Radebeul

Literatur

Weblinks
 Lage des Stadtteils bei OpenStreetMap

Einzelnachweise

!
!Serkowitz
!Serkowitz
Strassen Und Platze Radebeul Serkowitz
RadebeulSerkowitz
RadebeulSerkowitz


El clásico cochabambino es como habitualmente se denomina al partido del fútbol boliviano que enfrenta a los dos equipos más importantes del Departamento de Cochabamba: Aurora y Jorge Wilstermann.

Historia
La rivalidad entre ambos clubes empezó a mediados de los años 50 (1955) cuando ambos clubes destacaban en el ámbito local y nacional concentrando así a la mayoría de los hinchas cochabambinos.

Durante 13 años (1989-2002) el clásico se vio interrumpido por el descenso del Club Aurora, sin embargo, el primer clásico por la Liga en 2003, que terminó empatado 2 - 2, tuvo la mayor asistencia de público hasta la fecha (35.000 personas) con el estadio Félix Capriles abarrotado hasta la pista atlética. El año 2011 el clásico se volvió a interrumpir en la Liga por una temporada, esta vez debido al descenso de Wilstermann en noviembre de 2010, sin embargo se disputó en 4 ocasiones en la Copa Aerosur 2011.

En la actualidad y tras la regulación de la venta de entradas se ha llegado a asistencias de 32.000 personas.

Datos

El Clásico Cochabambino se ha disputado oficialmente en 154 ocasiones en la Primera División de Bolivia desde el nacimiento del profesionalismo en Bolivia, con los siguientes resultados:

 76 Victorias de Wilstermann.
 33 Victorias de Aurora.
 41 Empates.
4 Sin conocer.

Sin embargo, el clásico cochabambino desde 1955 hasta la actualidad se ha disputado en 226 ocasiones en torneos oficiales y amistosos, dando los siguientes resultados:
 112 Victorias de Wilstermann.
 49 Victorias de Aurora.
 61 Empates.
 4 Sin conocer.

El jugador con más goles fue el delantero del Wilstermann, Renán López Echeverría, con aproximadamente 82 goles. El jugador con más partidos es el actual defensor del Wilstermann, Edward Zenteno Álvarez, con aproximadamente 43 partidos oficiales.

Máximas goleadas
La mayor goleada en la historia de los clásicos cochabambinos desde 1955 se registró el 24 de febrero de 2013 con victoria de Wilstermann por 6 a 0 sobre Aurora.

Historial estadístico

Asociación de Fútbol Cochabamba

Historial en Asociación

Primera División

1977-Presente

División Profesional del Fútbol de Bolivia

Partidos amistosos

En 1993 tras la huelga de Fabol y la suspensión del torneo de la Liga, Wilstermann jugó algunos partidos en la AFC.

Tablas comparativas entre ambos equipos

Clásico antiguo
El clásico antiguo del fútbol cochabambino lo disputaban los clubes decanos: Racing () y New Players (). Posteriormente el clásico a finales de la década de los 50 lo disputaban Veltzé y Aurora.

Actualmente Racing juega por Punata en la Primera B (Tercera División de Bolivia) de la Asociación de Fútbol Cochabamba y New Players en Primera de Ascenso (Cuarta División de Bolivia) de la Asociación de Fútbol Cochabamba.

Notas

Referencias

Clásicos de fútbol de Bolivia
Deporte en Cochabamba

Clásico cochabambino