La Temporada 2012 de la Liga Mexicana de Béisbol fue la edición número 88. Se fijó el 16 de marzo como la fecha de arranque de la temporada, con la visita de los Diablos Rojos del México a los campeones de la campaña 2011 los Tigres de Quintana Roo. Para este torneo el circuito volvió a contar con la participación de 16 clubes.

Para esta temporada, los equipos Dorados de Chihuahua y Tecolotes de Nuevo Laredo que no participaron en el campeonato anterior cambiaron de sede. Dorados de Chihuahua ratificaron la solicitud oficial para trasladarse a Aguascalientes, solicitud que fue aprobada, por lo que se dio el regreso de los Rieleros de Aguascalientes para esta campaña.

Por otra parte, se recibió la solicitud del señor Carlos Mejía, inversionista colombiano de la industria de los medios de comunicación, para comprar a los Tecolotes de Nuevo Laredo y operar esta franquicia en Ciudad del Carmen, Campeche. Propuesta que fue aprobada por el equipo Piratas de Campeche, en cuanto a los derechos de territorialidad. Con base en los estatutos de la liga, la Asamblea y el presidente del circuito, se analizó la propuesta de Ciudad del Carmen, tanto del perfil del empresario e inversionista, así como de la infraestructura de la ciudad y del propio estadio, que cumplió con determinados requerimientos. Por lo mismo, la Asamblea de la LMB autorizó por unanimidad, la compra de los Tecolotes de Nuevo Laredo por parte del empresario colombiano para operar en Ciudad del Carmen, Campeche. El Estadio Resurgimiento, el cual es propiedad de la Universidad Autónoma del Carmen fue la sede de dicha novena. De esta manera, los Delfines del Carmen debutaron en el circuito a partir de esta campaña.

La temporada regular concluyó con una asistencia de 3 millones 813 mil 676 fanáticos, lo que significó un incremento del 16.3% en los parques de pelota con respecto a la campaña de 2011. El gran total de personas que acudieron a los 16 parques de pelota de la LMB, considerados los playoffs, fue de 4 millones 123 mil 293, cantidad alcanzada gracias a las espectaculares entradas que hubo en la postemporada en plazas como Monterrey (78,737), Veracruz (69,441) y Aguascalientes (50,047). En los playoffs también hubo llenos en Cancún (39,122), Saltillo (27,702), Oaxaca (13,837) y Tabasco (12,024), además de dos buenas entradas en el Foro Sol de la Ciudad de México (18,708).

Se redujo en 10 minutos la duración de los juegos de la temporada regular 2012 respecto de la de 2011. La LMB promedió 3 horas y 3 minutos de duración en los encuentros de la temporada 2012, por debajo de las 3 horas y 13 minutos que se promedió al cabo de la campaña 2011.

Los Rojos del Águila de Veracruz dirigidos por Pedro Meré se coronaron campeones al superar 4-3 a los Rieleros de Aguascalientes en la serie por el título. El juego decisivo se disputó el 29 de agosto en el Parque Deportivo Universitario "Beto Ávila" de Veracruz, Veracruz.

La Serie Final por el título de la LMB denominada Serie del Rey, fue transmitida por televisión en vivo y en exclusiva por TVC Deportes, la cual fue vista por 1 millón 118 mil 570 personas, con base en datos dados a conocer por Carat Sports. Mientras que la Cadena Rasa la transmitió por radio a nivel nacional por octavo año consecutivo.

Cambios en la competencia

Aumento de extranjeros

Con el fin de mejorar el espectáculo sobre el terreno de juego y sin perder de vista el desarrollo del pelotero nacional, la LMB aprobó el aumento de cuatro a cinco extranjeros en los rosters de los equipos que participaron en el campeonato.

Novatos

Se acordó que los equipos deberían tener al menos un novato en su roster de 28 peloteros. En el caso de los pitchers, sea uno o más novatos, entre ellos debieron lanzar al menos 40 entradas. Si se trataba de bateadores, uno o más, entre ellos debieron alcanzar 80 turnos al bat.

Para que un jugador fuese considerado como novato, para este efecto, debió cumplir con los siguientes requerimientos:

Pitcher: No haber lanzado más de 25 entradas en la Liga Mexicana de Béisbol en el 2011. No haber jugado dos años en la LMB.

Bateador: No haber tenido más de 50 turnos al bat en la Liga Mexicana de Béisbol en el 2011. No haber jugado dos años en la LMB.

Los jugadores que tuvieron actividad en Estados Unidos, sin importar su número de innings lanzados o turnos al bat, no fueron considerados novatos para este acuerdo. En el caso de las Ligas de Venezuela y Dominicana, los novatos mexicanos sí pudieron ser considerados dentro de esta norma.

Antidopaje

Se anunciaron los peloteros que resultaron positivos en el control antidopaje y quienes fueron sancionados con 50 juegos sin actividad y sin goce de sueldo:

Exámenes de orina:

Prentice Redman (Olmecas de Tabasco)
David Trahan (Olmecas de Tabasco)
Chris Roberson (Sultanes de Monterrey)
Luis Juárez (Sultanes de Monterrey)
Juan Acevedo (Rojos del Águila de Veracruz)
Alexis Gómez (Diablos Rojos del México)
Héctor Hurtado (Tigres de Quintana Roo)

Exámenes de sangre:

Manuel Ávila (Rojos del Águila de Veracruz)
Jaime Trejo (Tigres de Quintana Roo)

Calendario

El calendario de la temporada 2012 fue aprobado en la Asamblea de Presidentes celebrada en el marco de las Winter Meetings (Reuniones Invernales), el cual fue de 113 juegos. El inicio de los Playoffs estuvo programado para el 31 de julio, las Series de Campeonato empezaron el 11 de agosto y la Serie Final el 21 de agosto.

La campaña arrancó el 16 de marzo con la visita de los Diablos Rojos del México a los campeones del 2011 los Tigres de Quintana Roo. Los otros enfrentamientos inaugurales se llevaron a cabo el 17 de marzo, y fueron: Puebla ante Oaxaca, Aguascalientes frente a Laguna, Saltillo de visita en Monclova, Reynosa contra Monterrey, Minatitlán ante Veracruz, Tabasco frente a Ciudad del Carmen y Yucatán en Campeche.

El 18 de marzo los equipos pagaron la visita para la apertura de la temporada en el resto de las plazas, incluidos los Tigres que ese día se midieron a los Diablos Rojos en el Foro Sol de la ciudad de México.

 Calendario 2012.

Juego de Estrellas

En cuanto al Juego de Estrellas 2012, celebrado en Monterrey, Nuevo León, quedaron definidas las fechas de su celebración:

El 18 de mayo se llevó a cabo el Derby de Jonrones, el 19 de mayo el Juego de Estrellas y el 20 de mayo el Juego de Estrellas Futuras.

Equipos participantes

Ubicación geográfica de los equipos

Posiciones
  Actualizadas las posiciones al 29 de julio de 2012.

Juego de Estrellas

El Juego de Estrellas de la LMB "Ramón Arano" se realizó el sábado 19 de mayo en el Estadio de Béisbol Monterrey de Monterrey, Nuevo León, casa de los Sultanes de Monterrey. En dicho encuentro la Zona Sur se impuso a la Zona Norte por 6-3 en once entradas. La Serie del Rey, al igual que en 2011, arrancó en casa del equipo que representó a los sureños. El dominicano Freddy Guzmán de los Delfines del Carmen fue elegido el jugador más valioso del encuentro. Posterior al partido, se efectuó la premiación a lo mejor del 2011 en una Cena de Gala.

Para esta ocasión la cadena TVC Deportes obtuvo los derechos de transmisión por televisión del juego. Por radio las cadena RASA fue la encargada de transmitir el partido a nivel nacional.

 Entrevista a Freddy Guzmán.

Tirilla

 Video del Juego de Estrellas 2012 "Ramón Arano".

Home Run Derby

El Home Run Derby "Héctor Espino" se realizó el viernes 18 de mayo. El panameño Rubén Rivera de los Piratas de Campeche conectó cinco cuadrangulares en la ronda final para superar al estadounidense Brett Harper de los Acereros del Norte, quien dio cuatro en la última ronda, y se proclamó como el ganador el trofeo Americas' Bat.

 Entrevista a Rubén Rivera.

Jugadores participantes

Tabla de posiciones

Juego de Futuras Estrellas

El domingo 20 de mayo se realizó el Juego de Futuras Estrellas, en el cual la Zona Sur se impuso a la Zona Norte por pizarra de 8-5. Este encuentro involucró a los mejores jugadores jóvenes de cada organización de la liga. El pitcher ganador de este encuentro fue Carlos Félix, quien trabajó como relevo, con salvamento de Andrés García. Por su parte el pitcher que sufrió la derrota fue Oscar Hurtado. El jugador más valioso del evento fue el infielder de los Leones de Yucatán, Rigoberto Armenta.

 Entrevista a Rigoberto Armenta.

Playoffs

Primer Playoff

Series de Campeonato

Serie del Rey

Los Rojos del Águila de Veracruz conquistaron su sexto título en la Liga Mexicana de Béisbol y alzaron por primera vez la Copa Zaachila, al superar 4-3 a los Rieleros de Aguascalientes en la Serie del Rey.

Pedro Meré se coronó como mánager en su debut en la Liga Mexicana de Béisbol, además de convertirse en el primer dirigente mexicano que lo hace con el Ave Roja, ya que los 5 campeonatos anteriores del equipo jarocho fueron bajo la conducción de mánagers cubanos.

Fue la décima ocasión en que la Serie del Rey se extendió a siete encuentros, la más reciente fue en 2007, cuando los Sultanes de Monterrey superaron a los Leones de Yucatán.

Ahora los Rojos del Águila de Veracruz presumirán en sus vitrinas la Copa Zaachila, trofeo al campeón de la LMB, luego de que no alzaban el título desde que en 1970 consiguieron su quinto gallardete bajo el mando del cubano Enrique Izquierdo.

El trofeo de Jugador Más Valioso fue para el lanzador dominicano Lorenzo Barceló, el cual obtuvo dos victorias fundamentales en la Serie del Rey. La nominación para Barceló, quien terminó la postemporada con récord de 6-0, fue una distinción apenas por encima del veracruzano Humberto Sosa, cañonero quien lució con cinco producidas en el Juego 4 y con batazos clave en el Juego 6, en las votaciones de la prensa especializada.

 El Color de la Serie del Rey.

Aguascalientes vs. Veracruz

Juego 1

21 de agosto de 2012; Parque Deportivo Universitario "Beto Ávila", Veracruz, Veracruz.

 Aguascalientes lidera la serie 1-0.
 Video del juego 1.

Juego 2

22 de agosto de 2012; Parque Deportivo Universitario "Beto Ávila", Veracruz, Veracruz.

 Aguascalientes lidera la serie 2-0.
 Video del juego 2.

Juego 3

24 de agosto de 2012; Parque Alberto Romo Chávez, Aguascalientes, Aguascalientes.

 Aguascalientes lidera la serie 2-1.
 Video del juego 3.

Juego 4

25 de agosto de 2012; Parque Alberto Romo Chávez, Aguascalientes, Aguascalientes.

 Serie empatada a 2.
 Video del juego 4.

Juego 5

26 de agosto de 2012; Parque Alberto Romo Chávez, Aguascalientes, Aguascalientes.

 Aguascalientes lidera la serie 3-2.
 Video del juego 5.

Juego 6

28 de agosto de 2012; Parque Deportivo Universitario "Beto Ávila", Veracruz, Veracruz.

 Serie empatada a 3.
 Video del juego 6.

Juego 7

29 de agosto de 2012; Parque Deportivo Universitario "Beto Ávila", Veracruz, Veracruz.

 Veracruz gana la serie 4-3.
 Video del juego 7.

Líderes
A continuación se muestran los lideratos tanto individuales como colectivos de los diferentes departamentos de bateo y de pitcheo.

Bateo

Pitcheo

Designaciones

Acontecimientos relevantes
 9 de mayo: Carlos Alberto "Chispa" Gastélum, segunda base de los Tigres de Quintana Roo, empató la marca de más juegos consecutivos conectando cuando menos un hit, la cual es de 36 (marca aún vigente). La marca la tenía en solitario el dominicano Luis de los Santos, quien en la campaña de 2000 ligó 36 juegos con al menos un imparable con la franela de los Saraperos de Saltillo.
 11 de julio: Walter Silva, de los Sultanes de Monterrey, lanza juego sin hit ni carrera de 9 entradas con marcador de 23-0 sobre los Rieleros de Aguascalientes.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio Oficial de la Liga Mexicana de Béisbol

2012
Deporte en México en 2012
Béisbol en 2012

Liga Mexicana de Béisbol 2012


The A96 is a major road in the north of Scotland.

It runs generally west/north-west from Aberdeen, bypassing Blackburn, Kintore, Inverurie, Huntly, Fochabers and Forres, and running through Keith, Elgin and Nairn. The road terminates at the A9 outside Inverness.

Route
The road begins at Mounthooly roundabout. It then exits Aberdeen to the North West, meeting the A92 at the Haudagain Roundabout, a notoriously busy junction. It then passes Bucksburn, and has a junction with Aberdeen Airport. The road is then dual carriageway until Inverurie, where it becomes single carriageway at the second roundabout, and from then on is mostly single carriageway until just before it meets the A9 in Inverness.

History
The A96 has a poor safety record in the substantial single carriageway section, and the road has topped polls to find the most unpopular roads in Scotland on more than one occasion. Debate about a new section of road to bypass Fochabers took place for a number of years. When the new bridge was built over the River Spey (in about 1970), it was built to be in line with a possible northern route. The bypass is to the north of Fochabers and south of Mosstodloch, construction started on 2 February 2010 and was opened in January 2012. The road still passes through many major towns on the route, including Elgin, Nairn and Keith.

The A96 was formerly part of the Euroroute system, of route E120 which ran in a circular route between Inverness, Aberdeen, Dundee and Perth.

Upgrades

Inveramsay Bridge
A new bridge called the Inveramsay Bridge was constructed on the A96 northwest of Inverurie. This bridge goes over the Aberdeen-Inverness railway line instead of under it like the former one. The former bridge was not wide enough for 2 tall vehicles to fit under it so traffic lights were put in place, but caused serious congestion during peak hours.

A96 dualling
In 2016, the Scottish Government announced plans to upgrade the A96 road to a dual carriageway by the year 2030, at a cost of £3 billion. The project would include dualling the  of the A96 that is not dual carriageway between Aberdeen and Inverness.

An  section of the A96 between Inverness and Auldearn that will bypass Nairn will be the first section of the A96 to be dualled.

Environmental impact
Plans to dual the A9 and A96 have been criticised by Patrick Harvie of the Scottish Greens, who has said the plans are incompatible with the Scottish Government's climate initiatives. Concerns have also been raised over the loss of ancient woodland.

Cycle paths
A cycle path has been built between Kintore and Port Elphinstone. In October 2021, work began to build a shared cycle and footpath along the road between Lhanbryde and Fochabers.

References

Roads in Scotland
Transport in Aberdeen
Transport in Aberdeenshire
Transport in Highland (council area)
Transport in Moray

A96 road


Institutul Național de Antropologie și Istorie (Instituto Nacional de Antropologie e Historia în spaniolă, mai frecvent menționat prin acronimul INAH) este un organism federal mexican creat în 1939, cu misiunea de a conserva, proteja și asigura promovarea patrimoniului arheologic, antropologic, paleontologic și istoric al Mexicului. Acesta este principalul actor pentru conservarea și studiul patrimoniului cultural al Mexicului. Un Secretariat Tehnic supraveghează în prezent realizarea principalelor sale funcții și activitățile celor șapte coordonații naționale și a celor 31 de Centre Regionale ale INAH. Mai mult de o sută de muzee mexicane depind de INAH.

Institutul organizează și promovează, în domeniile aflate în responsabilitatea sa, cercetarea științifică ; mai mult de 400 de cadre universitare colaborează cu INAH. De asemenea, se ocupă de formarea în aceste domenii, prin ENAH (Școala națională de antropologie și de istorie) și ENCRM (Școala națională de conservare, restaurare și muzeografie Manuel del Castillo Negrete).

INAH a reunit un fond documentar important, în particular la BNAH (Biblioteca națională de antropologie și de istorie), și publică cărți, reviste, fotografii, înregistrări video și audio.

Titluri emerit
INAH a atribuit titlul de emerit, care este recunoașterea cea mai importantă a nivelului de cunoștințe academice, la 16 din cercetătorii săi:
 Dr. Beatriz Barba Ahuatzin
 Dr. Beatriz Braniff Cornejo
 Dr. Fernando Cámara Barbachano
 Dr. Johanna Faulhaber Kamman (1911-2000)
 Arheologul Francisco González Rul (1920-2005)
 Dr. Doris Heyden Reich Zelz (1915-2006)
 Dr. Sonia Lombardo Pérez Salazar
 M Leonardo Manrique Castañeda (1934-2003)
 M Eduardo Matos Moctezuma (1940 - ?)
 Dr. Margarita Nolasco Armas
 Dr. Julio César Olivé Negrete
 M Alicia Olivera Sedano
 Dr. Roman Pina Chan (1920-2001)
 M Arturo Romano Pacheco
 M Javier Romero Molina (1910-1986)
 M Constantino Reyes-Valerio (1922-2006)

Legături externe
 Situl oficial (a vedea în particular pagina Cine suntem/¿Quiénes  somos? )

Institute de cercetări arheologice
Fondări în 1825


Teresa de Borbón puede referirse a:
Cualquier personaje que lleve Teresa y Borbón en su nombre.
María Teresa de Borbón
María Teresa de Borbón y Vallabriga, XV condesa de Chinchón.
María Teresa de Francia
María Teresa de Borbón Dos Sicilias
María Teresa de Borbón-Condé
María Teresa Rafaela de Borbón
María Teresa de Borbón, infanta de España, hija del infante Francisco de Paula de Borbón y de la princesa Luisa Carlota de las Dos Sicilias.
Teresa Cristina de Borbón y Dos Sicilias
Luisa Teresa de Borbón
María Teresa de Borbón-Parma, princesa de la Casa Real de Borbón-Parma.

Teresa de Borbón


El partido judicial de Cifuentes era uno de los nueve partidos judiciales en los que se dividió la provincia de Guadalajara (España) hasta 1965. Tenía como cabeza la localidad de Cifuentes y englobaba a municipios del centro de la Alcarria, que fueron incluidos en el partido judicial de Guadalajara tras la reestructuración de los partidos judiciales de 1965, excepto Huertahernando, Huertapelayo, Villanueva de Alcorón y Zaorejas, que fueron incluidos en el partido judicial de Molina de Aragón, y Hortezuela de Océn y Torrecuadrada de los Valles en el partido judicial de Sigüenza.

Municipios

Referencias

Cifuentes
Cifuentes

Partido judicial de Cifuentes


An Stipa cernua in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Ledyard Stebbins ngan Robert Merton Love. An Stipa cernua in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa cernua


شارع باريس هو من أشهر شوارع تونس العاصمة. وينتهي بشارع الحبيب بورقيبة. وتوجد به بعض المؤسسات الهامة مثل مقر وزارة أملاك الدولة والشؤون العقارية والشركة التونسية للتأمين وإعادة التأمين ودار الثقافة ابن رشيق والمعهد العالي للموسيقى ومكتبة شارل ديغول الفرنسية ونزل الماجستيك.

يسلك هذا الشارع المترو المتجه نحو محطة ساحة برشلونة للمترو، والسيارات في الاتجاه المعاكس.

شوارع في مدينة تونس

شارع باريس (مدينة تونس)


L'affaire Bertrand Daudé est une affaire judiciaire de mœurs mettant en cause Bertrand Daudé, un prêtre catholique du diocèse de Nîmes. Se faisant passer pour une jeune fille ou un jeune garçon sur des réseaux sociaux, il envoie des messages à caractère sexuel et des clichés dénudés à des adolescents pour obtenir de leur part des photos intimes. En septembre 2021, il est condamné à 3 ans de prison dont 18 mois avec sursis probatoire pour corruption de mineurs par voie électronique.

Historique

Bertrand Daudé est né en 1970 à Alès et exerce son ministère de prêtre dans le diocèse de Nîmes. Il est le fils de Pierre Daudé, décédé en 2019, délégué de l'Œuvre des campagnes. Il entre au séminaire d'Avignon en 1988 et est ordonné prêtre en 1995. Il est d'abord vicaire dans le centre-ville d'Alès, aumônier des jeunes à Villeneuve-lès-Avignon de 1999 à 2007, puis curé de la paroisse de Pont-Saint-Esprit, où il se fait remarquer en 2012 et 2013 par ses prises de position contre le mariage homosexuel relayées par la presse locale. Il est nommé en 2014 curé de l'ensemble paroissial de Sommières et Calvisson, situé à Villevieille, qu'il quitte en 2017 pour être curé de l'ensemble paroissial de Marguerittes.

En janvier 2016, les parents d'un adolescent déposent une plainte à la gendarmerie de Calvisson. Leur fils est en proie au harcèlement d'une certaine  se présentant sur Facebook comme une jeune fille de 18 ans. Après avoir entamé avec l'adolescent une conversation qui prend rapidement un caractère sexuel,  lui envoie des photos dénudées et parvient en retour à obtenir des images intimes du jeune garçon. Elle exige de lui d'autres clichés en le menaçant d'envoyer les photos déjà reçues à ses contacts sur le réseau social, des copains de son collège. L'adolescent, traumatisé, finit par se confier à ses parents. Dans le courant de l'année 2016, une plainte est déposée par la famille d'un autre adolescent approché par le même profil et soumis à un chantage identique. Une jeune fille scolarisée en classe de quatrième est abusée sur un réseau social selon le même scénario par un certain  à qui elle a envoyé une photo d'elle , et qui exige d'elle une photo plus dénudée. Devant le refus de l'adolescente, malgré ses supplications où elle exprime des intentions suicidaires,  diffuse la photo obtenue dans l'entourage amical de la jeune fille. Elle se confie à sa sœur qui avertit ses parents. Une plainte est déposée. Les trois victimes âgées de 11, 13 et 14 ans vivent dans le Gard et dans la région de Bordeaux.

Les gendarmes ayant enregistré les plaintes transmettent l'affaire aux spécialistes du Centre de lutte contre les criminalités numériques (C3N) qui au bout de deux ans d'investigations repèrent des communications électroniques provenant de Sommières et Villevieille sur une période courant de janvier à décembre 2016. L'individu se cachant sous les profils de  et  est identifié : il s'agit d'un prêtre quadragénaire, l'ancien curé de la paroisse de Sommières, Bertrand Daudé. Son domicile à Marguerittes est perquisitionné en mars 2018 et son matériel informatique, deux ordinateurs et un smartphone, est saisi à des fins d'expertise. Il est placé en garde à vue et mis en examen sous contrôle judiciaire par la juge d'instruction pour corruption de mineur, chantage et tentative de chantage. En février 2020, au terme de l'enquête, la juge estime les charges suffisantes pour renvoyer l'affaire devant le tribunal correctionnel.

Après un report du procès devant initialement se tenir en juin 2021, Bertrand Daudé comparaît en septembre devant le tribunal de Nîmes. À l'audience, il invoque pour sa défense avoir voulu faire œuvre de prévention auprès des mineurs pour  sans se rendre compte de la gravité des conséquences sur les adolescents. Sur Internet, il se faisait aussi passer pour un médecin ou un journaliste d'investigation enquêtant sur les dangers des réseaux sociaux. Le juge dénonce la cruauté du prêtre qui continuait d'exiger des photos de ses victimes, l'un en pleurs devant son écran, l'autre se scarifiant et la jeune fille lui confiant son intention de se suicider. Bertrand Daudé connaissait par ailleurs certaines de ses victimes. Le prêtre est condamné à 3 ans de prison dont 18 mois avec sursis probatoire sans mandat de dépôt.

Accompagnée par sa mère, l'adolescente, seule victime du prêtre présente à l'audience, témoigne de sa honte et de sa peur, du sentiment d'être salie l'empêchant de retourner au collège. Durant les cinq années séparant la plainte et la condamnation du prêtre, elle confie être passée par des périodes d'anorexie, ne pesant plus que 38 kilos, son indice de masse corporelle étant descendu à 13. Elle n'a plus confiance en elle et rencontre des difficultés dans sa relation à autrui.

À l'issue du procès, le diocèse de Nîmes réaffirme sa compassion envers les victimes.

En mars 2022, Bertrand Daudé comparaît à nouveau devant le tribunal correctionnel de Nîmes. Une plainte a été déposée contre lui pour agression sexuelle en juillet 2019 à la gendarmerie de Sommières par un jeune homme, absent au procès, qui l'accuse de s'être livré sur lui à des attouchements, alors qu'il avait 11 ans, notamment des massages sur son ventre et sur son sexe dans la chambre du prêtre. Les faits allégués remontent à juin 2015 lors d'une retraite de préparation à la communion solennelle à Conqueyrac. L'accusé risque la révocation du sursis probatoire accordé par le jugement de septembre 2021. Bertrand Daudé nie les faits, affirmant n'avoir jamais eu de gestes déplacés en 25 ans d'accompagnement de jeunes, ni n'en avoir éprouvé le désir. L'enquête n'a pas mis en évidence d'autres victimes potentielles. L'avocat du prêtre fait valoir l'absence d'éléments matériels attestant la réalité des faits reprochés. Le tribunal prononce la relaxe.

À la suite de cette relaxe, le 15 avril 2022, jour du Vendredi Saint, des activistes collent des affiches sur le chemin de croix et tracent une inscription sur la route qui monte au sanctuaire Notre-Dame-de-Grâce à Rochefort-du-Gard, où la présence de Bertrand Daudé a été repérée par les familles des victimes et leurs soutiens. Ils dénoncent le fait que le prêtre soit hébergé à un endroit accueillant des enfants et des adolescents, et demandent son renvoi de l'état clérical. Le vicaire général du diocèse, le père Jean-Claude Rodriguez, affirme que Bertrand Daudé , que l'endroit s'est imposé pour des raisons pratiques, mais qu'il sera prochainement déplacé. Il déclare :  Il annonce que compte-tenu des faits pour lesquels Bertrand Daudé a été condamné,  sans toutefois donner d'échéance.

Références

Liens externes
 Commission indépendante sur les abus sexuels dans l'Église.

Église catholique et société
Daudé
Affaire relative à la pédophilie dans l'Église catholique en France
Diocèse de Nîmes

Affaire Bertrand Daudé


Albert Günther Göring (Friedenau, 9. ožujka 1895. – Neuenbürg, 20. prosinca 1966.) bio je njemački inženjer i gospodarstvenik. Mlađi je brat Hermanna Göringa. Za razliku od svog brata, Albert se protivio nacizmu te je pomagao mnogim progonjenim ljudima u vrijeme nacionalsocijalizma.

Za razliku od svog starijeg brata Hermanna Göringa koji je postao jedan od najmoćnijih ljudi u nacističkoj Njemačkoj, Albert je prezirao nacionalsocijaliste i njihovu brutalnost. Nije se pridružio NSDAP-u već je u znak protesta uzeo austrijsko državljanstvo. Svoje kontakte s režimom koristio je u nekoliko navrata kako bi zaštitio prognanike.

Albert Göring ostao je nepoznat javnosti čak tri desetljeća nakon njegove smrti. Dok je njegov brat Hermann Göring bio predmet mnogih publikacija, Albert je u istima dobivao izuzetno malo pozornosti. Izuzetak je bio kratak članak u njemačkom tjedniku "aktuell" pisca Ernsta Neubacha, objavljen ranih 1960-ih. Koncem 20. stoljeća Albert Göring postaje predmet nekoliko knjiga i dokumentarnih filmova, što je pokrenulo i veći broj novih publikacija o njegovom životu.

Izvori

Nacizam

Albert Göring


تفاعل حيوي هو التفاعل بين الخلايا، والأنسجة الحيوية أو مادة حيوية مع مواد أخرى.السبب وراء أو الدافع لتأسيس علم التفاعل الحيوي ينبع من الحاجة الملحة لزيادة فهم التفاعلات بين الجزيئات الحيوية والسطوح.ان فهم سلوك النظم المعقدة للجزيئات الضخمة في المواد البينية هام جدا في مجالات الأحياء، والتقانة الحيوية، والتشخيص، والطب.و التفاعل الحيوي علم متعدد التخصصات.

المواضيع التي تهم هذا العلم تشمل، وعلى سبيل المثال لا الحصر :

 التفاعلات العصبية
 الخلايا في هندسة البيئة الصغيرة والطب التجديدي
 النمذجة الحسابية للتفاعلات الحيوية
 الجسيمات النانوية المستهدفة لتوصيل الادوية والتصوير.
 الأغشية والأغشية القائم في مجال التحسس الحيوي.
 الببتيدات، الكربوهيدرات والدنا في التفاعلات الحيوية.
 المرضية والكشف عن العوامل الممرضة.
 تفاعلات جزيئيا.
 الأنابيب الجزيئية.

مراجع

تمعدن حيوي
مستشعرات حيوية

تفاعل حيوي


Owen Martin Phillips ( - ) est un océanographe et géophysicien américain qui a passé la majeure partie de sa carrière à l'université Johns-Hopkins.

Enfance
Owen Phillips est né à Parramatta une banlieue de Sydney, en Nouvelle-Galles du Sud, Australie, le fils de Richard Keith et Madeline Constance (née Lofts) Phillips. Son père a combattu dans la campagne de Gallipoli pendant la Première Guerre mondiale. En 1936, la famille a déménagé dans la ville de campagne de Tamworth, où s'est déroulée la majeure partie de son éducation primaire.

Éducation
Il entre à l'université de Sydney à l'automne 1948. Il s'est spécialisé en mathématiques appliquées et en physique, obtenant son diplôme avec mention très bien en 1952 et partageant le prix John Coutts pour la maîtrise générale des sciences avec J.Stewart Turner. Il a ensuite rejoint le célèbre laboratoire Cavendish de l'université de Cambridge, où il a obtenu son doctorat.

Travaux
À l'exception d'un bref passage au département de mathématiques appliquées et de physique théorique de Cambridge, la majeure partie de la carrière de Phillips s'est déroulée à l'université Johns-Hopkins de Baltimore, dans le Maryland. Au début de sa carrière, il s'intéressait en grande partie à la physique de l'océan supérieur, en particulier à la manière dont l'énergie était transférée du vent à l'intérieur de l'océan. Un article particulièrement important à cet égard était son travail de 1957 dans le Journal of Fluid Mechanics, proposant que les ondes de surface de l'océan étaient générées par des tourbillons turbulents dans l'atmosphère balayés à la surface de telle manière qu'ils résonnaient avec des perturbations de surface. Dans des travaux ultérieurs, il développa une théorie mathématique qui s'appuyait sur des idées de résonance pour expliquer comment l'énergie des ondes était transférée des échelles courtes aux grandes. Il a également travaillé à comprendre comment cette énergie était transférée à la couche de mélange () océanique, limitant ainsi la quantité d'agitation au sein de cette couche (Kato et Phillips, 1969). Il a reçu la  1974 de l'American Meteorological Society « pour ses études exceptionnelles sur les phénomènes des vagues et la turbulence dans la partie supérieure de l'océan, et en particulier pour ses contributions à la théorie de la génération des vagues océaniques ».

En plus du domaine principal de la recherche scientifique, Phillips a travaillé à synthétiser les connaissances dans le domaine plus large de la géophysique dans un certain nombre de livres. En 1965, il publie une monographie sur la dynamique de la haute mer qui reçoit le prix Adams de la Royal Society. Traduit en russe et en chinois, avec une deuxième édition parue en 1977, c'était un manuel important dans un domaine qui comptait à l'époque peu d'ouvrages de ce type. Il a également travaillé avec d'autres dans le département Johns Hopkins pour étudier l'écoulement dans les médias poreux, publiant une monographie importante sur ce sujet en 1991.

Prix et distinctions
 Prix Adams (1964)
 Membre de la Royal Society (1968)
  (1974)
 Membre de la American Meteorological Society (1980)
 Élu à l'Académie nationale d'ingénierie des États-Unis (1998)
 Membre de l'Union américaine de géophysique (2006)

Publications (sélection)

Références

Bibliographie

Liens externes

 Bibliographie complète dans

Membre de l'American Meteorological Society
Décès en octobre 2010
Naissance en décembre 1930
Membre de la Royal Society
Professeur à l'université Johns-Hopkins
Océanographe américain
Géophysicien américain
Lauréat du prix Adams
Décès à 79 ans

Owen Phillips


Flaten Station (Flaten stasjon eller Flaten holdeplass) var en jernbanestation, der lå i Flaten i Vestre Toten kommune på Skreiabanen i Norge. Stationen blev åbnet 20. juni 1929 som et af fem nye trinbrætter, da Skreiabanen blev omstillet til drift med motorvogne. Den blev nedlagt allerede 9. juni 1947. Den lå 2,30 km fra banens udgangspunkt, Reinsvoll Station.

Kilder

Stationer på Skreiabanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1929
Ophørt i 1947

Flaten Station (Skreiabanen)


International Tour of Rhodes 2017 var den 12. udgave af det græske landevejscykelløb på Rhodos. Løbet foregik i perioden 10. til 12. marts 2017. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2017 og var i kategorien 2.2. Den samlede vinder af løbet blev schweiziske Colin Stüssi fra Roth-Akros.

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Alexander Kamp kørte for
 Michael Reihs kørte for
 Andreas Jeppesen kørte for
 Mark Sehested Pedersen kørte for
 Anthon Charmig kørte for
 Nicolaj Steen kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

Samlede resultat

Eksterne henvisninger

2017
UCI Europe Tour 2017

International Tour of Rhodes 2017


State Route 55 (SR 55) is an 18-mile (30-km) long north–south state highway that passes through suburban Orange County in the U.S. state of California. The portion of the route built to freeway standards is known as the Costa Mesa Freeway (formerly the Newport Freeway). SR 55 runs between Via Lido south of Pacific Coast Highway (SR 1) in Newport Beach and the Riverside Freeway (SR 91) in Anaheim to the north, intersecting other major Orange County freeways such as SR 22, SR 73, and Interstate 405 (I-405).

SR 55 was first added to the state highway system in 1931, known as part of Legislative Route 43, and was routed on surface streets. It was renumbered SR 55 in 1959, and the construction of the freeway portion began in the 1960s and continued until 1992. Due to congestion, several alternatives are being discussed to expand the freeway portion past its current end in Newport Beach. SR 55 received the first carpool lane in Orange County in 1985, and the first direct carpool ramp in 1995.

Route description
Starting at Via Lido on Newport Boulevard in Newport Beach,  south of SR 1, SR 55 (Newport Boulevard) is a four-lane expressway for approximately  to its intersection with 17th Street in Costa Mesa. It then follows a traditional street routing through a retail and commercial section of Costa Mesa until its intersection with 19th Street. The segment on Newport Boulevard includes a limited-access interchange at SR 1. Following the 19th Street intersection, SR 55 becomes an eight-lane below-grade freeway that bisects the northbound and southbound lanes of Newport Boulevard until the Mesa Drive undercrossing.

North of Fair Drive, SR 55 is an at-grade or above-grade freeway, with the exception of a  stretch between the 1st Street/4th Street exit and the 17th Street exit in Santa Ana, which is below-grade. SR 55 intersects SR 73 and I-405 next to John Wayne Airport. The freeway continues north into Santa Ana and Tustin, where there is an interchange with I-5. Southbound SR 55 does not have a direct link to northbound I-5.

SR 55 continues north into Orange, where it meets the eastern terminus of SR 22. Following this, the freeway continues almost due north until reaching its northern terminus at SR 91 near the Santa Ana River. After the last exit, Lincoln Avenue and Nohl Ranch Road, there is an entrance to the 91 Express Lanes from the HOV lane.

Today, SR 55 is a heavily travelled corridor linking southern Orange County with SR 91, the main corridor between the Inland Empire and the Los Angeles Metropolitan Area, as well as I-5, the main north–south corridor for California. A HOV lane has been built along the entire freeway portion from I-405 to SR 91, with some direct access ramps, including one for I-5. However, congestion is still very prevalent throughout the day, as is the norm with many Orange County freeways; Route 55 experiences a peak daily traffic volume of 262,000 vehicles and 17,292 trucks.

SR 55 is part of the California Freeway and Expressway System, and is part of the National Highway System, a network of highways that are considered essential to the country's economy, defense, and mobility by the Federal Highway Administration. SR 55 from SR 91 to Costa Mesa is known as the Costa Mesa Freeway, as named by Assembly Concurrent Resolution 177, Chapter 86 in 1976.

History

SR 55 was built in 1931 and originally numbered Route 43. It was built from the southern terminus of SR 1 (the Pacific Coast Highway, or "PCH") and continued northbound on roughly the same route it follows today, following Newport Road (today Newport Boulevard) northeast to Tustin, and then Tustin Avenue north to near its current terminus at SR 91. From here, Route 43 continued east on what is now SR 91 towards Riverside. In 1959, the highway was renumbered as Route 55, and its route was shortened from Route 1 to the also-renumbered Route 91. The freeway portion from Chapman Avenue to SR 91 opened on January 18, 1962, at a cost of $4.6 million (equivalent to $ in ). The segment between SR 73 and Chapman Avenue opened in 1966.

SR 55 was the first freeway in Orange County to receive carpool lanes, opened in October 1985 between I-405 and SR 91. The stretch of SR 55 between Mesa Drive and 19th Street in Costa Mesa was opened in 1992; plans to extend SR 55 freeway south from 19th Street to State Route 1 were never realized due to community opposition, fueling an amendment to the city charter to prevent this extension.

In 1995, the direct carpool lane ramps between I-5 and SR 55 were completed; these were the first in Orange County. The year also saw further widening of SR 55 between SR 22 and McFadden Avenue. Between 1996 and 2002, the fifth lane in both directions was constructed between I-5 and SR 91, funded with a sales tax of half a cent approved by Measure M. In April 2007, the Orange County Transportation Authority approved funds to study the feasibility of extending the Costa Mesa Freeway south to 17th Street via tunnels or flyover ramps. The segment of SR 55 from Finley Street to the Newport Channel bridge was legally authorized to be turned over to the city of Newport Beach in 2009.

In the mid 2000s, Caltrans began adding the city of Anaheim as a control city on State Route 55 North. Signs that mention State Route 55 North would have the newer reflective posting pasted over the button sign or would be replaced with a new one that says "Anaheim/Riverside" to reflect this change.

SR 55 was formerly called the Newport Freeway. In 2010, the stretch between Chapman and Katella Avenues in the City of Orange was renamed the Paul Johnson Freeway for longtime local radio and television traffic reporter Paul Johnson, who died the same year.

On May 21, 2021, a road rage incident occurred in which the perpetrator fatally shot 6-year-old Aiden Leos, a passenger in his mother's car as it was traveling on the 55 Freeway. On June 6, Marcus Anthony Eriz and Wynne Lee were arrested in connection with the death. Both suspects pleaded not guilty in court on June 18.

Exit list

See also

References

External links

California @ AARoads.com - State Route 55
California Highways: SR 55

055
055
State Route 055
Newport Beach, California
Transportation in Anaheim, California
Costa Mesa, California

California State Route 55


Litani Nehri (Arapça نهر الليطاني), Lübnan'ın önemli bir nehridir. Lübnan'ın Bekaa vilayeti sınırları içinde doğan nehir, Bekaa vadisindeki tarım alanlarını sular. 140 km uzunluğundaki nehir Bekaa vilayetinden güneye doğru aktıktan sonra Sur şehrinin kuzeyinden Akdenize dökülür. Nehrin tamamı Lübnan sınırlarının içerisindedir. Nehrin yer aldığı havzanın büyük bir kısmı 1982'den 2000 yılına kadar İsrail'in işgali altındaydı.

1959 yılında Litani Nehri üzerinde 60 m yüksekliğinde bir baraj yapıldı. Barajın gerisinde 11 km2 yüzölçümünde bir baraj gölü oluştu. Bu barajadan hem elektrik üretimi hem de sulama amaçlı faydalanılmaktadır. Baraj gölü kenarında bir otel ile taze alabalığıyla ünlü birkaç lokanta vardır.

Litani Nehri üzerindeki baraj temmuz 2006'daki İsrail bombardımanı sırasında önemli ölçüde zarar gördü.

Lübnan'daki nehirler

Litani Nehri


Santiago, Portekiz'de Lizbon belediyesine bağlı olan, 0,06 km2 yüzölçümüne sahip, 857 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Lizbon'ın bucakları

Santiago (Lizbon)


Alexandre Grigorievitch Tcherniakhivski (en  ; en , Oleksandr Hryhorovytch Tcherniakhivsky), né le  à Mazepyntsi, dans le Raïon de Vassylkiv, région de Kiev et mort le  à Kiev,  est un biologiste, médecin, histologiste, lexicographe, philologue, linguiste et traducteur ukrainien.

Biographie
Alexandre Tcherniakhivski est diplômé de l'université de Kiev en 1893. Il était membre du cercle littéraire "Pléiades".

À partir de 1918, il est professeur à l'Université nationale de médecine des Bogomolets. Il est l'organisateur de la section médicale de la Société scientifique ukrainienne de Kiev et premier président de l'Union panukrainienne des médecins ukrainiens, membre à part entière de la Société médicale nationale de Lviv. Il rejoint le Club ukrainien qui regroupe des intellectuels ukrainiens.

En 1920, il est l'un des auteurs du dictionnaire russo-ukrainien publié à Kiev, Il est le créateur de la terminologie médicale ukrainienne. Lorsque les scientifiques ukrainiens ont commencé à organiser l'Académie ukrainienne des sciences, Alexandre Tcherniakhivski  est devenu l'un des premiers médecins de l'Académie et a organisé et dirigé la section médicale de l'Académie ukrainienne des sciences. Le Département des sciences naturelles faisait partie de l'Institut de la langue scientifique ukrainienne, Le Département historique et philologique de l'Académie ukrainienne des sciences, se composait de 9 sections (botanique, géologique, géographique, zoologique, mathématique, médicale, météorologique, physique, chimique).

À partir de 1923, Alexandre Tcherniakhivski devint le président de la commission médicale de l'Institut de la langue scientifique ukrainienne. Il est à la base du développement de la terminologie médicale ukrainienne, il a préparé le premier Dictionnaire anatomique latin-ukrainien (Nomina anatomica). Le rapport de l'Académie panukrainienne des sciences indique : . Le dictionnaire a été publié par le Département des sciences naturelles de l'Institut du langage scientifique de l'Académie ukrainienne des sciences en 1925.

Le professeur Alexandre Tcherniakhivski  publia des articles dans des revues scientifiques ukrainiennes et internationales. Il est reconnu par des scientifiques européens de premier plan, et reçoit les éloges pour ses recherches par son confrère Santiago Ramón y Cajal, directeur de l'Institut histologique de l'Université de Madrid et lauréat du Prix Nobel de physiologie ou médecine en 1906. Il a publié des travaux scientifiques sur des sujets médicaux dans les collections de la section de médecine naturelle de l'Université nationale de médecine, la collection de l'Université de Kiev, des revues scientifiques de Kiev et de Moscou. Il est l'auteur de brochures de vulgarisation pour la population.

En 1930, Alexandre Tcherniakhivski et sa femme, Lioudmyla Starytska-Tcherniakhivska, sont accusés lors du procès de l'Union pour la libération de l'Ukraine. Ils seront libérés après plusieurs mois de détention.

De 1934 à 1938, il a travaillé à l'Institut de physiologie clinique de l'Académie des sciences de l'URSS et à l'Institut de biologie expérimentale et de pathologie du NKVD de l'URSS. Il a mené des recherches sur l'innervation des tumeurs malignes. Il a également étudié l'apparition précoce de l'oligodendroglie dans l'embryogenèse.

Alexandre Tcherniakhivski meurt le . il est enterré au cimetière Baïkov de Kiev.

Notes et références

Liens externes

Biographie de Alexandre Tcherniakhivsk
 Alexandre Tcherniakhivsk ; Une couronne d'épines au lieu d'une couronne de lauriers

Médecin ukrainien du XIXe siècle
Médecin ukrainien du XXe siècle
Biologiste ukrainien
Histologiste
Lexicographe du XIXe siècle
Lexicographe du XXe siècle
Lexicographe de la langue latine
Traducteur ukrainien du XIXe siècle
Traducteur ukrainien du XXe siècle
Linguiste ukrainien
Étudiant de l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev
Professeur à l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev
Naissance en novembre 1869
Naissance dans l'oblast de Kiev
Décès en décembre 1939
Personnalité inhumée au cimetière Baïkov
Décès à 70 ans

Alexandre Tcherniakhivski


Papa Inocent IX. za vrijeme svoga pontifikata (1591.) održao je 1 konzistorij na kojemu je imenovao 2 kardinala.

Konzistorij 18. prosinca 1591. (I.)

 Filippo Sega, biskup Piacenze
 Giovanni Antonio Facchinetti de Nuce, mlađi, pranećak Njegove Svetosti

Vidi još
 Kardinalski zbor
 Konzistorij

Izvori

Inocent 9
Kardinalski zbor

Kardinalska imenovanja pape Inocenta IX.


Nancy Sullivan es una actriz, presentadora y guionista estadounidense. Nació el 17 de octubre de 1969, es actriz de comedia de improvisación y recibió entrenamiento como miembro de The Groundlings en San José. Conocida por coprotagonizar las series de Nickelodeon, Drake & Josh y  en el papel de Audrey Parker-Nichols.

Estudió actuación y danza en la Universidad de Utah. Sus modelos son Lucille Ball, Tracey Ullman y Carol Burnett.

Sullivan también ha aparecido en muchos anuncios incluyendo algunas recientes para la cadena de supermercados Price Chopper.

Filmografía

Actrices de Utah
Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Alumnado de la Universidad de Utah
Reparto de Drake & Josh

Nancy Sullivan (actriz)


بوناصر هو أحد جبال الأطلس المتوسط القريب من جبل بويبلان والمرتفع 3326متراً \ 10912قدماً عن سطح البحر، ويوجد ضمن منطقة فاس-بولمان؛ وتحديداً داخل محمية القنص المنظـّم «بوناصر» التي تتسع ما بين 8700 هكتارٍ  و 12100 هكتارٍ
أسفل جبل بوناصر تقع قرية بني بويلول التابعة ترابيا لجماعة بركين اقليم جرسيف

مراجع

 الجزيرة الأطفال و Institut National pour la Recherche Agronomique

وصلات خارجية
  علىMaroc.ma

جبال المغرب
جغرافيا جهة فاس مكناس

بوناصر


Mulder er et efternavn, der henviser til blandt andre:

 Eduard Mulder (1832–1924) – nederlandsk kemiker
 Gerardus Johannes Mulder (1802–1880) – nederlandsk biokemiker
 Lodewijk Mulder (1822–1907), nederlandsk forfatter

Fiktive personer
 Fox Mulder – fiktiv FBI-agent i tv-serien X-Files

Mulder


Cette page concerne les évènements survenus en 1970 en Israël  :

Évènement
 - :  Guerre d'usure dans le conflit israélo-arabe
 janvier-avril :
  : Massacre de Bahr el-Baqar
  : Résolution 279 du Conseil de sécurité des Nations unies
  : Résolution 280 du Conseil de sécurité des Nations unies
  : Attaque du car scolaire d'Avivim
  : Résolution 285 du Conseil de sécurité des Nations unies
  : Détournements de Dawson's Field
  :

Sport
 Équipe d'Israël de football à la Coupe du monde
 Participation d'

Culture

Sortie de film
 Le Client de la morte-saison
 Madron
 Le Policier Azoulay
 La Provocation
 Le Rêveur
 La Salamandre du désert

Création
 Hapoël Eilat (club de basket-ball)
 Luna Park (Tel Aviv)
  (club de football)

Dissolution - Fermeture
   (club de football)

Naissance
 , coureuse longue-distance.
 Yigal Amir, assassin d'Yitzhak Rabin.
 Avishai Cohen, contrebassiste de jazz.
 Ariel Horowitz, chanteur et compositeur.
 Shay-Oren Smadja, judoka.

Décès
 Samuel Joseph Agnon, écrivain.
 Nathan Alterman, journaliste, poète et écrivain.
 , personnalité politique.
 Leah Goldberg, poétesse.
 , linguiste.

Notes et références

1970 en Israël


ප්‍රේම් යා පහේලි – චන්ද්‍රකාන්තා යනු නිඛිල් සිංහා විසින් නිෂ්පාදනය සහ අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද ඉන්දියානු හින්දි භාෂා ෆැන්ටසි රූපවාහිනී වැඩසටහනකි.

මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ කෘතිකා කම්රා සහ ගෞරව් ඛන්නා විසිනි. ට්‍රයෑන්ගල් ෆිල්ම්ස් විසින් නිෂ්පාදිත මෙය සඳහා පාදක වී ඇත්තේ දේවකී නන්දන් ඛත්‍රිගේ ජනප්‍රිය හින්දි නවකථාවක් වූ චන්ද්‍රකාන්තා නවකථාවයි. මෙම නවකථාව නූතන හින්දි භාෂාවෙන් කළ පථම ගද්‍යය ලෙස සැලකෙන අතර, භාෂාවේ ජනප්‍රියත්වයට එය බෙහෙවින් ඉවහල් වූවකි. 2017 මාර්තු 4 සිට ලයිෆ් ඕකේ නාළිකාව ඔස්සේ සෙනසුරාදා සහ ඉරිදා දිනවල ප.ව. 9.00ට මෙය විකාශය වේ. වැඩසටහනේ ප්‍රථම ප්‍රවර්ධන රුව 2017 පෙබරවාරි 8 මුදාහැරිණි.ලංකාවේ හිරු tv තුලින් "සඳට දිවුරා කියන්නම් "නමින් විකාශනය විය, කතාමාලාවේ විශේෂ දර්ශනයක් හයිදරාබාදයේ ගෝල්කොන්ඩා බලකොටුවේ දී රූගත කෙරිණි.

කථාපුවත
මෙම වැඩසටහන සඳහා සංකල්පය ගොඩනගා ඇත්තේ චන්ද්‍රකාන්තා නවකථාව ඇසුරෙනි. කථාව ඇරඹෙන්නේ හර්ෂවර්ධන් නම් රජු ලෝකයේ සියලුම බලයයන් අත්පත් කොටගෙන මෙම බලයන් ගබඩා කිරීමට කවචයක්ක් ගොඩනැගීමත් සමගයි. මෙම බලය සොරකම් කිරීමට සොරකම් කරන අයගෙන් එය ආරක්ෂා කිරීමට ඔහු යක්ෂයකු එය තුළ තබා අගුළු ලයි. යාඥාවක් සිදු කරමින් සිටින අතරතුර චූනාර්ගර්හි රජුගේ ආක්‍රමණයකින් රජු සහ බිසව මරණයට පත්වේ. මෙම සිදුවීමෙන් වසර 100කට පසුව, රජු සහ බිසව චන්ද්‍රකාන්තා කුමරිය සහ වීරේන්ද්‍ර සිං කුමරු ලෙසින් උපත ලබයි. කථාව මගින් කුමරු සහ කුමරිය ප්‍රේමයෙන් බැ‍ඳෙන අයුරුත් කවචය නැවත සොයොගෙන බලයන් යළි ලබාගන්නා අයුරුත් නිරූපණය වේ. මෙහි දී ඔවුනට "කවචයෙ"හි සැබෑ අයිතිකරු යැයි පැවසෙන ශිව්දත් කුමරු ඇතිකරන බාධාවලට ද මුහුණදීමට සිදුවේ.

චරිත නිරූපණය
 කෘතිකා කම්රා, චන්ද්‍රකාන්තා කුමරිය ලෙස
 ගෞරව් ඛන්නා, වීරේන්ද්‍ර සිං ලෙස
 සුදේශ් බෙරී, මාරිච් ලෙස
 අංකිත් අරෝරා, කිරුළ හිමි ශිව්දත් කුමරු ලෙස
 අයිරිස් මේටි, ශ්‍යාමලා/රාජකුමාරී තාරාමතී ලෙස
 චන්දන් ආනන්ද්, කෲර් සිං ලෙස
 හර්ෂ් වාශිෂ්ට්, මහාරාජ් ජය සිං ලෙස
 ගූන්ගුන් උප්‍රාරි, මහාරාණි රත්නගර්භා ලෙස
 සංදීප් මෝහන්, මහාරාජ් සුරේන්ද්‍ර සිං ලෙස
 ජස්වින්දර් ගාඩිනර්, මහාරාණි පද්විකා ලෙස
 මානස්වි ව්‍යාස්, මහාරාණි කාමිණී ලෙස
 පුනීත් වාශිෂ්ට්, බද්‍රිනාත් ලෙස
 ජිතේන්ද්‍ර බෝහරා, ආයර් නසීම් ලෙස
අංකුර් නයියර්, තේජ් සිං ලෙස
 බිබ්‍රිති චැටර්ජී, ආවරා චප්ලා ලෙස
 සොනාල් ශ්‍රෝත්‍රියා, ආයරා චම්පා ලෙස
 ශෛලේෂ් දාතර්, පණ්ඩිත් ජගන්නාත් ලෙස
 රෝහිත් චෞධරි, කිරුළ හිමි ජයආදිත්‍ය කුමරු ලෙස
 රාහුල් ත්‍රිවේදි, ජුම්රූ ලෙස
 අභිලාෂ් චෞධරි, යක්ෂරාජ් ලෙස

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ඉන්දියානු ෆැන්ටසි රූපවාහිනී කතාමාලා
ලයිෆ් ඕකේ රූපවාහිනී කතාමාලා
හින්දි-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහ්නකරණය
2017 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2017 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
ඉන්දියානු නවකථා පාදක කරගත් රූපවාහිනී වැඩසටහන්
රූපවාහිනී කතාමාලා

ප්‍රේම් යා පහේලි – චන්ද්‍රකාන්තා


Keiji Takachi (født 23. april 1980) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tokyo Verdy, FC Ryukyu, Sagan Tosu, Yokohama FC og FC Gifu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Keiji Takachi


Johann Ernst Elias Bessler (ca. 1680 – 30 November 1745), known as Orffyreus or Orffyré, was a German entrepreneur who claimed to have built several perpetual motion machines.  Those claims generated considerable interest and controversy among some of the leading natural philosophers of the day, including Gottfried Wilhelm Leibniz, Johann Bernoulli, John Theophilus Desaguliers, and Willem 's Gravesande.  The modern scientific consensus is that Bessler perpetrated a deliberate fraud, although the details of this have not been satisfactorily explained.

Life and career
Bessler was born to a peasant family in Upper Lusatia, in the German Electorate of Saxony, circa 1680. He went to school in Zittau, where (according to his own account) he excelled in his studies and became a favorite of Christian Weise, the rector of the local Gymnasium.  After he left school he began to travel widely, seeking his fortune.  Having saved an alchemist from drowning in a well, he was rewarded with instruction on the fabrication of elixirs.  After that Bessler earned his living as a healer and an unlicensed physician.  He was also an apprentice watchmaker, until his fortunes improved when he married the wealthy daughter of the physician and mayor of Annaberg, Dr. Christian Schuhmann.

Bessler adopted the pseudonym "Orffyreus" by writing the letters of the alphabet in a circle and selecting the letters diametrically opposite to those of his surname (what would modernly be called a ROT13 cipher), thus obtaining Orffyre, which he then Latinized into Orffyreus.  That was the name by which he was generally known thereafter.

Orffyreus's wheels
In 1712, Bessler appeared in the town of Gera in the province of Reuss and exhibited a "self-moving wheel," which was about  ft (2 m) in diameter and  thick. Once in motion it was capable of lifting several pounds.  Bessler then moved to Draschwitz, a village near Leipzig, where in 1713 he constructed an even larger wheel, a little over 9 ft ( m) in diameter and 6 inches (15 cm) in width. That wheel could turn at fifty revolutions a minute and raise a weight of 40 lb (18 kg).

The eminent mathematician Gottfried Wilhelm Leibniz visited Draschwitz in 1714 and witnessed a demonstration of Bessler's wheel.  In a letter to Robert Erskine, physician and advisor to Russian Tsar Peter the Great, Leibniz later wrote that Bessler was "one of my friends" and that he believed Bessler's wheel to be a valuable invention.  Bessler also received support from other members of Leibniz's intellectual circle, including mathematician Johann Bernoulli, philosopher Christian Wolff, and architect Joseph Emanuel Fischer von Erlach.

Bessler then constructed a still larger wheel in Merseburg, before moving to the independent state of Hesse-Kassel, where Prince Karl, the reigning Landgrave and an enthusiastic patron of mechanical inventors, appointed him as a commercial councillor (Kommerzialrat) for the town of Kassel and provided him with rooms in Weissenstein Castle. It was there that in 1717 he constructed his largest wheel so far,  in diameter and  thick.

The inventor demonstrated the operation of his wheel before various audiences, always taking care that the mechanism within the wheel should remain hidden from view, purportedly to prevent others from stealing his invention.  The wheel was examined externally by several scientists, including Willem 's Gravesande, professor of mathematics and astronomy at Leiden University, who reported that he could not detect any fraud regarding its operation. On 12 November 1717 the wheel was locked in a room in the castle with the doors and windows sealed to prevent any interference. This was witnessed by the Landgrave and various officials. Two weeks later, the seals were broken and the room was opened, whereupon the wheel was found to be revolving. The door was resealed until 4 January 1718.  The wheel was then found to be turning at twenty-six revolutions per minute.

Bessler demanded £20,000 (equivalent to 100,000 Reichsthalers) in exchange for revealing the secret of his machines.  Peter the Great was interested in purchasing the invention and sought advice on the matter from Gravesande and others. Gravesande examined the axle of the wheel, concluding that he could see no way in which power could be transmitted to it from the outside. Bessler, however, then smashed the wheel, accusing 's Gravesande of trying to discover the secret of the wheel without paying for it, and declaring that the curiosity of the professor had provoked him.

Later life
Bessler and his machine then vanished into obscurity. It is known that he was rebuilding his machine in 1727 and that 's Gravesande had agreed to examine it again, but it is not known whether it was ever tested. Bessler was apparently arrested in 1733, but by 1738 he was again free and living in an estate in Bad Karlshafen, near Kassel.  Bessler died in 1745, aged sixty-five, when he fell to his death from a four-and-a-half-story windmill he was constructing in Fürstenburg.

Mechanism of Orffyreus's Wheel
Bessler's devices were all hollow wheels, with canvas covering the internal mechanism, that turned on a horizontal axis supported by vertical wooden beams on either side of the wheel.  Christian Wolff, who viewed the wheel in 1715, wrote that Bessler freely revealed that the device utilized weights of about 4 pounds.  Fischer von Erlach, who viewed the wheel in 1721, reported: "At every turn of the wheel can be heard the sound of about eight weights, which fall gently on the side toward which the wheel turns."  In a letter to Sir Isaac Newton, 's Gravesande reported that, when pushed, the wheel took two or three revolutions to reach a maximum speed of about 25 revolutions per minute.  The wheels at Merseburg and Kassel were attached to three-bobbed pendula, one on either side, which presumably acted as regulators, limiting the maximum speed of revolution.

Bessler never revealed the mechanism that kept his wheel in motion and, according to surviving sources, the Landgrave of Hesse-Kassel was the only person whom he ever allowed to examine the inside of the wheel. In 1719 Bessler published a pamphlet in German and Latin, entitled The Triumphant Orffyrean Perpetual Motion, which gives a very vague account of his principles. He indicated that the wheel depended upon weights placed so that they can "never attain equilibrium."  This suggests that it was a kind of "overbalanced wheel," a hypothetical gravity-powered device which is now recognized by physicists as impossible (see perpetual motion).

Allegations of fraud
Most of the people who met him, including supporters such as 's Gravesande, reported that Bessler was eccentric, ill-tempered, and perhaps even insane.  From the beginning, Bessler's work generated accusations of fraud from various people, including mining engineer Johann Gottfried Borlach, mathematician Christian Wagner, model-maker Andreas Gärtner, Kassel court tutor Jean-Pierre de Crousaz, and others.  Gärtner went on to gain employ as model-master in the court of Augustus II the Strong in Dresden, and in that capacity he built several devices that reproduced some of the successes of Bessler's public demonstrations, including the locked-room test, but which Gärtner acknowledged as mere trickery.

In November 1727, Bessler's maid, Anne Rosine Mauersbergerin, ran away from Bessler's household and testified under oath that she had turned the machines manually from an adjoining room, alternating in that job with Bessler's wife, his brother Gottfried, and Bessler himself.  's Gravesande refused to accept the maid's testimony, writing that he paid "little attention to what a servant can say about machines".  By then, 's Gravesande was embroiled in an academic dispute with members of Isaac Newton's circle about the possibility of gravity-powered perpetual motion, which 's Gravesande persistently defended based partly on his belief that Bessler, though "mad", was not a fraud.

The consensus view of modern scientists is that Bessler was perpetrating a deliberate fraud, though just how his wheel was powered is not entirely clear.  According to the writers of Chambers's Encyclopaedia, Orffyreus's wheel, "but for its strange effect on 's Gravesande, would have been forgotten long ago".  If the maid's confession were true, the testimonies by Prince Karl, 's Gravesande, and others about the conditions under which the wheel was tested and exhibited must be flawed.

References

External links

List of works and e-texts at de.wikisource

1680 births
1745 deaths
18th-century German inventors
Perpetual motion

Johann Bessler


Das Ölfeld Bramberge ist eines der größten deutschen Ölfelder. Es befindet sich im Bereich des Dorfes Osterbrock der Gemeinde Geeste mitten im Emsland.
Mit einer jährlichen Förderung von 71.719 t (2017) befindet es sich an 6. Stelle der förderstärksten Ölfelder in Deutschland. Der Ölförderbetriebshof befindet sich an der Klosterholter Straße in Osterbrock. Die Förderbohrungen sind rund um und im Dorf zu finden und gehören für die Bevölkerung mittlerweile zum Alltag. Zeitweise war das Feld das Produktionsstärkste (bezogen auf die Fördermenge) in ganz Deutschland.

Das Ölfeld
Die Erschließung des Ölfeldes begann erst im Jahre 1958, was für die Emslandfelder relativ spät ist, und dauert zum Teil bis heute an. Das Feld wird häufig auch als Idealfall einer Fazieslagerstätte genannt, das Erdöl befindet sich noch im Gestein, welches es gebildet hat und ist nicht in andere Gesteine aufgestiegen.

Die Lagerstätte befindet sich in einer Tiefe von 980 m bis 580 m unter dem Meeresspiegel. Mit einer Mächtigkeit von bis zu 50 m und einer Durchschnittsmächtigkeit von 28 m der ölhaltigen Schichten steigen sie von Westen nach Osten hin auf, was den großen Tiefensprung von 400 m erklärt. Nach oben hin ist die Lagerstätte durch dichte Tonschichten abgeschlossen und absolut gas- und wasserdicht.

Bereits seit 1961 wurde mittels Wasserinjektion und seit 1972 mit Gasliftförderung die Förderung unterstützt.

Das geförderte Öl wird mit einer Pipeline, die entlang des Dortmund-Ems-Kanals verläuft, zur wenige Kilometer entfernten Erdöl-Raffinerie Emsland gepumpt und dort verarbeitet.

Das Erdöl-Erdgas-Museum Twist besitzt zahlreiche Anschauungsobjekte, die von dort stammen oder über das Ölfeld erzählen.

Am Abend des 23. September 2014 ereignete sich in der Nähe von Osterbrock bei Instandhaltungsarbeiten an einer Bohrung eine Gasexplosion. Vier Arbeiter erlitten dabei schwere Brandverletzungen.

Förderung
Die Ölfeld Bramberge erbrachte folgende Fördermengen Erdöl und Kondensat:

Literatur
 Heinz Boigk: Erdöl und Erdölgas in der Bundesrepublik Deutschland. Ferdinand Enke Verlag, Stuttgart 1981, ISBN 3-432-91271-4

Einzelnachweise

Öl- oder Gasfeld in Deutschland
Wirtschaft (Emsland)
Geeste
Wirtschaft (Niedersachsen)

Bramberge (Ölfeld)


Kayahan Açar (29 Mart 1949, İzmir - 3 Nisan 2015, İstanbul), Türk pop şarkıcısı-şarkı yazarı, müzisyen.

Ölümüne dek üç kırkbeşlik, bir uzunçalar, 13 kaset ve CD, bir tekli yayımladı. İlk olarak Nilüfer'e verdiği şarkılarla ismini duyurmaya başladı. Nilüfer'in de yorumladığı "Geceler", "Kar Taneleri", "Esmer Günler" gibi şarkılar klasik hâline geldi.

Yaşamı
Çocukluk ve gençlik yıllarını Ankara'da geçirdi. Daha sonra İstanbul'a yerleşti. İstanbul'dan sonra uzun süre Balıkesir-Gömeç'teki İnta Sevgi Köyü'nde Geceler Caddesi ve Mavilim Caddesi'nin kesiştiği Hülyam Çıkmazı'nda yaşadı. Bu köydeki bütün cadde ve sokaklar, Kayahan'ın şarkılarının isimlerinden oluşmaktadır.

Kariyeri

İlk yılları
Kayahan, 1971 yılında ilk 45'liği "Yosun Gözlü Sevgilim / Bir Mektubun Var"ı çıkararak müzik dünyasına adım attı. Norayr Demirci ve Süheyl Denizci ile çalıştığı bu plak tutmayınca profesyonel müzik kariyerine bir süre ara verdi. 1978'de Türkiye Eurovision elemeleri için "İstanbul Hatırası" şarkısını besteledi ancak şarkı Eurovision için yeterli bulunmayarak elemelere kalan beş şarkı arasına giremedi. Buna rağmen bu şarkı ve "Neden Olmasın?" aynı yıl 45'lik olarak yayınlandı ve iki şarkı da Kayahan'ın ilk ses getiren şarkıları oldu. 1980'de "Bekle Gülüm / Ateş" 45'liği yayınlandı.

1981'de Kayahan, Türkiye Eurovision elemelerine "Dostluk" şarkısının vokalisti olarak katıldı. Aynı yıl Ümit Eroğlu ile çalıştığı ilk albümü Canım Sıkılıyor, Canım yayınlandı. Bu albümde daha sonraki albümlerinde de yorumlayacağı "Canım Sıkılıyor, Canım", "E Bebeğim E" ve "Nartanem" gibi şarkılar yer aldı. Ancak bu albüm büyük bir başarı elde edemedi. Kayahan, bu albüm sonrası şansını Eurovision'da denedi. 1984 yılında "Kaç Para?", 1987'de "Güneşli Bir Resim Çiz Bana" ile Türkiye elemelerine katıldı. 1986'da ise Ayşegül Aldinç ile 1986 Kuşadası Altın Güvercin Müzik Yarışması'na katıldı.

1986'da TRT'de "Cumartesiden Cumartesiye" adlı bir çocuk programında şarkı söyleyen Kayahan, bir yıl sonra bu şarkılardan oluşan Merhaba Çocuklar albümünü yayınladı.

Bestecilik
Kayahan, asıl çıkışını gerçekleştirmeden önce Nilüfer, Bilgen Bengü, Sezen Aksu, Zerrin Özer gibi şarkıcıların albümlerinde besteci ve şarkı yazarı olarak adından söz ettirdi. 1983'te Bilgen Bengü, Kayahan'ın "Gücenme" şarkısını albümünde yorumladı. 1984'te ise uzun süre beraber çalışacağı Nilüfer'in Nilüfer 84 albümüne "Kar Taneleri" şarkısını verdi. Bu şarkı Kayahan'ın ilk ses getiren şarkılarından oldu. Kayahan ve Nilüfer, 1985'te çıkan Bir Selam Yeter ve 1987 tarihli Geceler'''de de beraber çalıştı. Bu albüme adını veren Kayahan bestesi, 1986'da Akdeniz Akdeniz Müzik Festivali'nde birincilik ödülü kazandı. Kayahan, 1988 tarihli Sezen Aksu albümü Sezen Aksu 88'e ise "Bir Kuş Uçur" bestesini verdi.

 Solo albümleri
"Kar Taneleri", "Yağmur", "Acıkmışım Sevgine", "Alınma Ağlıyorsam", "Geceler", "Hep Karanlık", "Esmer Günler", "Seni Seviyorum", "Mor Menekşe", "Sokak Kedisi", "Yoksun Sen" gibi şarkıların bazılarını 1988 yılında yayınlanan Benim Şarkılarım ve 1990'da yayınlanan Benim Şarkılarım 2 albümlerinde tekrar yorumlamıştır.

Eurovision merakı devam eden Kayahan, 1988 Eurovision elemelerine genç müzisyenlerden oluşan "3. Nesil" adlı bir grupla katıldı. Bu grupta uzun yıllar beraber çalışacağı İskender Paydaş'ın yanı sıra Mirkelam da vardı. Bu deneme başarısız olsa da Kayahan ve 3. Nesil şansını 1989'da da denedi. Bu sefer grupta Paydaş ve Mirkelam'ın yanında Cenk Eroğlu ve Hakan Kurşun, geri vokalde ise Demet Sağıroğlu vardı. Elemelerde söyledikleri "Ve Melankoli" az farklı ikinci olup Eurovision'a katılamasa da büyük sükse yaptı. 1990'da ise Kayahan, İskender Paydaş, Demet ve Aydın Karabulut ile beraber "Gözlerinin Hapsindeyim" şarkısı ile elemelerde birinci oldu. Zagreb'de düzenlenen 1990 Eurovision Şarkı Yarışması'nda 21 puan alan Kayahan 17. oldu.

3 Haziran 1991 tarihinde çıkarttığı Yemin Ettim adlı albümüyle satış rekoru kıran Kayahan, "Yolu sevgiden geçen herkesle bir gün bir yerde buluşuruz" sloganıyla tanındı. Ardından 30 Nisan 1992'de Odalarda Işıksızım albümünü çıkardı.

Mart 1993'te Raks Müzik etiketli Son Şarkılarım adını verdiği albümünde yine kendisine ait on şarkı yer aldı. Düzenlemeleri Erdal Kızılçay'ın yaptığı albümde İskender Paydaş, Hakan Kurşun gibi genç ve yetenekli isimler çalıştı. "Sarı Şekerim", "Vazgeçmem", "Aman", "Kardeşiz Senle" gibi şarkıların öne çıktığı albüm yüksek bir satış grafiği yakaladı.

Kayahan, iki yıl sonra 1995 yılının Ocak ayının son günlerinde Benim Penceremden adlı albümüyle müzik yolculuğunu sürdürdü. Bu albümün sloganı "Sevenleri ayırmayın, sevenler ayrılmayın" oldu. Çıkış parçası "Ben Anadolu Çocuğuyum" da kültürel erozyon karşısındaki tepkisini dile getirdi. "Allah'ım Neydi Günahım" ise pek çok sanatçı tarafından icra edilerek büyük başarı sağladı. Bu albümle birlikte Demet Sağıroğlu'nun ardından müzik dünyasını yeni bir yetenekle tanıştırdı. Bu genç yetenek, 1999'da hayatını birleştireceği İpek Tüter'di.

Kayahan, 1996 yılının Temmuz ayında Canımın Yaprakları adlı çalışmasını da "Allah kimseyi sevgisiz bırakmasın" sloganıyla piyasaya sundu. Bir insanın sevgiyi, aşkı yitirdiği anda her şeyini kaybetmiş olacağını belirten Kayahan, "Sevgisiz hiçbir şey yapılmaz. Her şeyin başı sevgidir" sözleriyle "sevgi" kavramına verdiği önemi dile getirdi. Erdal Kızılçay, İskender Paydaş ve Tamer Çıray üçlüsünün düzenlemelerini yaptığı albümde sekiz parçaya yer verildi. Bütün albüm kendi evinin stüdyosunda low-fi teknoloji kullanılarak hazırlandı. Sekiz parçasını da art arda konser atmosferinde kaydetti ve kliplerinde konserlerinden yapılan çekimler kullanıldı.

Kayahan, ertesi yıl Emrin Olur adlı çalışmasını çıkardı. Albümün mutfağında önceki çalışmalarındaki isimler yer almakla birlikte düzenlemeleri Tamer Çıray ve kendisi yaptı. Bu albümde yer alan "Şampiyon" şarkısı aynı yıl Kayahan'ın tuttuğı takım olan Galatasaray'ın şampiyonluğu için yeniden yorumlandı ve "Cimbom Şampiyon" adıyla single olarak yayınlandı.

1998 yılında düzenlenen 4. Kral TV Video Müzik Ödülleri'nde Nilüfer'e verdiği bestesi "Mavilim" ile "En İyi Beste" ödülü kazandı.

1999 yılının Nisan ayında dokuzuncu albümü Beni Azad Et müzik marketlerde yerini aldı. Dokuz şarkının yer aldığı çalışma, "Beni Azad Et", "Yine Şişe Bitecek", "Her Yerde Aynı" gibi hit parçalardan oluştu. Yılın büyük bölümünü geçirdiği Gömeç'e olan bağını ise "Gömeç" adlı şarkısında notalara döktü.

26 Kasım 2000 tarihinde Gönül Sayfam'ı piyasaya çıkaran Kayahan, albümünde "Sevdaya Mahsus", "Kağıttan Kayıklarla", "Söz Güzelim" gibi duygusal parçaların yanı sıra "Ölmem mi Lazım", "Aman Beni Unutma", "Tek Delikli Kaval", 17 Ağustos deprem felaketi için yazdığı "17 Ağustos", kızı Aslı Gönül için bestelediği "Ninni" gibi şarkılar yer aldı. Kayahan 17 Aralık 2002 tarihinde ise Ne Oldu Can albümünü müzikseverlerin beğenisine sundu. Albümde "Ne Oldu Can", "Bir Aşk Hikayesi", "Onsuz Olmuyor" parçaları uzun bir süre dillerden düşmeyen parçalar oldu. Satış rekorları kıran Kayahan'ın bu albümünde ise meslektaşı Barış Manço için yazdığı "Bugün Aslında Bayram" parçası ile müziğe, sanatçılara sahip çıkmanın önemini bir kez daha vurgulamış oldu. 2003 yılında Altın Kelebek Onur ödülü ve "Ne Oldu Can" albümün satış başarısı için MÜ-YAP ödülü aldı. 2005 yılında Kelebeğin Şansı ve 15 Mart 2007 tarihinde ise son albümü Biriciğim'e yayınlandı. 2011 yılında "365 Gün" ve en son olarak da 2013'te "Mevsim Hala Sen" single'ları yayınlandı.

Yurt içinde ve yurt dışında pek çok konser veren Kayahan, 1992 yılında 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı nedeniyle Ankara Kızılay Meydanı'nda yüz altmış bini aşkın izleyiciye verdiği konserle tarihe geçti. Doğa-çevre konusundaki duyarlılığı ile de tanınan Kayahan, insanların bu konulara olan ilgisini arttırmak amacıyla pek çok yardım konseri vermekte, gönüllü olarak çalışmalara katılmaktaydı.

 Hastalığı
İlk kez 1990 yılında yumuşak doku kanserine yakalanan Kayahan, 2005 yılında 2. kez aynı kansere yakalandı, 2014 yılında 3. kez rahatsızlığı tekrar eden Kayahan, kanser tedavisi görmekteydi. Kanser teşhisiyle 1990 yılında karşılaştığında "Yemin Ettim"i yazdığını belirterek,

{{Alıntı| "Yaşanacak günümüz varmış. Ölüm bir ceza değildir, ben öyle düşünüyorum. Devlet hastanesine gittim, Çapa'da tedavi oldum. Söylediklerine göre 6 ay ömrüm kalmıştı. Şu anda onların verdiği sürenin üstünden 21 sene geçti. 10 sene önce tekrar etti, yine tedavi gördüm.}}

Ölümü
Hastalığı 1990 yılında ilk belirtisini göstermiştir. Bir süredir hastanede tedavi gören Kayahan, hastalığının ilerlemesi sonucunda oluşan solunum yetmezliği ve bununla beraber gelişen 2 kere yendiği fakat tekrar nükseden yumuşak doku kanserine 3 Nisan 2015 tarihinde sabah 08.00 sıralarında yenik düştü. Öldüğünde 66 yaşındaydı. Cenazesi Teşvikiye Camii'nden kaldırılarak vasiyetince Kanlıca, Beykoz'da bulunan Kanlıca Mezarlığı'ndaki aile mezarlığına defnedildi.

Hakkındaki görüşler

Evlilikleri
 1. evliliği: 8 Mart 1973'te Nur Hanım'la evlendi, 18 yıl süren evlilikten sonra 15 Kasım 1991'de boşandı. Birinci evliliğinden Beste (d. 15 Mayıs 1974) adında bir kızı var.
 2. evliliği: 15 Ekim 1992'de Lale Yılmaz (d. 17 Kasım 1965) ile Turgut Özal ve Semra Özal şahitliğinde evlendi, Temmuz 1993'te boşandı.
 3. evliliği: 1999 yılında İpek Açar (d. 7 Şubat 1976) ile evlendi ve bu evlilik ölümüne kadar sürdü. Ağustos 2000 doğumlu Aslı Gönül adında bir kızı var.

Diskografi

45'lik ve teklileri
 1971: Yosun Gözlü Sevgilim & Bir Mektubun Var
 1978: Neden Olmasın & İstanbul Hatırası
 1980: Bekle Gülüm & Ateş
 1981: Canım Sıkılıyor Canım & Bu Gece Sen Daha Güzelsin
 1999: Cimbom Şampiyon
 2011: 365 Gün
 2013: Mevsim Hala Sen

Albümler
 1981: Canım Sıkılıyor Canım (Uzunçalar)
 1987: Merhaba Çocuklar
 1988: Benim Şarkılarım
 1989: Benim Şarkılarım 2 Siyah Işıklar
 1991: Yemin Ettim
 1992: Odalarda Işıksızım
 1993: Son Şarkılarım
 1995: Benim Penceremden
 1996: Canımın Yaprakları
 1998: Emrin Olur
 1999: Beni Azad Et
 2000: Gönül Sayfam
 2002: Ne Oldu Can
 2004: Kelebeğin Şansı
 2007: Biriciğim'e
 2014: Kayahan En İyileri No.1

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî Youtube Kanalı
 Beyazperde'de Kayahan Açar
 Söz ve Müzik Kayahan Belgeseli (NTV)
 Spotify'da Kayahan

1949 doğumlular
İzmir doğumlu besteciler
İzmir doğumlu erkek şarkıcılar
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Türk erkek pop şarkıcıları
Raks Müzik sanatçıları
Universal Müzik sanatçıları
DMC sanatçıları
Esen Müzik sanatçıları
Yaşar Kekeva Plak sanatçıları
1990 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Türkiye'nin Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
2015 yılında ölenler
İstanbul'da kanserden ölenler
Yumuşak doku kanserinden ölenler
Kanlıca Mezarlığı'na defnedilenler

Kayahan


Adriana Garroni (Roma, ) é uma matemática italiana, especializada em análise matemática, incluindo cálculo variacional, teoria da medida geométrica, teoria do potencial e aplicações à modelagem matemática de materiais, incluindo plasticidade e fratura. É professora de matemática na Universidade de Roma "La Sapienza".

Formação e carreira
Garroni nasceu em 22 de março de 1966 em Roma, e apesar de ter como mãe a professora de matemática Maria Giovanna Garroni, cresceu dividida entre a matemática e as artes.

Depois de receber uma laurea em matemática em 1991 da Universidade de Roma "La Sapienza", foi para a [Scuola Internazionale Superiore di Studi Avanzati]] (SISSA) em Trieste para estudo de pós-graduação em análise funcional com Gianni Dal Maso, obtendo um mestrado em 1993 e completando um doutorado em 1994.

Retornou à Universidade Sapienza como pesquisadora em 1995, tornou-se professora associada em 1998 e foi nomeada professora titular em 2017.

Referências

Ligações externas
Página pessoal

Interview with Garroni at the 20th Congress of the Italian Mathematical Union, 2015 (em italiano)

Professores da Universidade La Sapienza
Matemáticos da Itália
Matemáticas da Itália
Alunos da Universidade La Sapienza
Naturais de Roma
Pessoas vivas

Adriana Garroni


Zillikens ist der Familienname folgender Personen:

 Detlef Zillikens (1958–2022) deutscher Dermatologe
 Harald Zillikens (* 1959) deutscher Politiker

Zillikens


Constantin Coandă (4 March 1857 – 30 September 1932) was a Romanian soldier and politician.

Biography
Constantin Coandă was born in Craiova. He reached the rank of general in the Romanian Army, and later became a mathematics professor at the National School of Bridges and Roads in Bucharest. Among his seven children was Henri Coandă, the discoverer of the Coandă effect.

During World War I, for a short time (24 October – 29 November 1918), he was the Prime Minister of Romania and the Foreign Affairs Minister. He participated in the signing of the Treaty of Neuilly between the Allies of World War I and Bulgaria.

On 8 December 1920, during his term as President of the Senate of Romania (representing Alexandru Averescu's People's Party), he was badly wounded by a bomb set up by the terrorist and anarchist Max Goldstein.

Military functions
 Platoon commander in the 1st Artillery Regiment (1877 – 1883)
 Positions in military education at the Bucharest School of Artillery, Engineering and Naval Officers and at the Superior School of War
 Command and staff functions
 Commander of the 2nd Artillery Regiment
 Commander of the 5th Army Corps
 Secretary General of the Ministry of War
 Commander of the Bucharest Citadel
 Military attaché in Berlin, Vienna and Paris
 Director of the Artillery Department of the Ministry of War
 Head of department in the General Staff
 Inspector General of Artillery.

Other positions
 Teacher at the Bucharest Bridge and Roads School
 Delegate to the International Conference in The Hague
 Military and diplomatic attaché near the Quarter of Tsar Nicholas II (1916 – 1918)
 Minister of Industry (March 20 – July 14, 1926)
 Minister Secretary of State (August 10, 1926 – June 4, 1927) .

Writings
 Artillery Course (1884 – 1885)
 Projectiles and Missiles (1884).

Death
Constantin Coandă died on 30 September 1932, aged 75, in Bucharest.

References

1857 births
1932 deaths
People from Craiova
People from the Principality of Wallachia
People's Party (interwar Romania) politicians
Prime Ministers of Romania
Romanian Ministers of Foreign Affairs
Romanian Ministers of Industry and Commerce
Presidents of the Senate of Romania
Members of the Senate of Romania
Romanian Land Forces generals
Romanian Army World War I generals
Romanian people of World War I
Academic staff of the Politehnica University of Bucharest
People from the United Principalities of Moldavia and Wallachia

Constantin Coandă


An Brachiaria ciliatissima in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Samuel Botsford Buckley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mary Agnes Chase. An Brachiaria ciliatissima in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Texas. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria ciliatissima


Endospor, bir bakterinin uygun olmayan koşullar altında sitoplazma yüzeyini minimuma indirerek metabolizmasını en düşük halde çalıştırmasıyla ortamın dış etkilerinden korunması amaçlı olarak aldığı haldir.

Bir üreme biçimi değildir.
Yüksek ve düşük sıcaklık durumlarında meydana gelir. Bakteriler çok düşük sıcaklıklarda endospor halde uzun yıllarca var olabilirken (buzullarda binlerce yıllık bakterilere rastlanmıştır) yüksek sıcaklıklarda durum böyle değildir; belli sıcaklık değerlerinden sonra endospor korumaya devam edememektedir. Endospor olayı Protista aleminde yer alan canlılarda gerçekleşmez. Endospor genel olarak hücre içerisinde oluşan bir yapıdır. Genelde bakterilerin büyük çoğunluğu spor oluşumu gerçekleştirmez. Ancak belli başlı bazı bakteriler endospor üzerinden bu oluşumu sağlar. Bunlar içerisinde Clostridium ve Bacillus kendisine ait bakteriler bulunmaktadır. Bu bakteriler endospor meydana getirir ve böylece minimum yaşam seviyesinde hayatta kalma imkanı elde eder. O yüzden belli başlı sınıfa ait olan bakteriler için endospor ortamlarda hayatta kalma noktasında büyük bir öneme sahiptir.
-Endospor oluşurken;

-Bakteri su kaybeder.

- DNA dayanıklı bir örtü ile kaplanır.

-DNA'nın niteliği ve niceliği değişmez.

Kaynakça

Bakteriyoloji
Mikrobiyoloji

Endospor


Genel Üst Seviye Alan Kodları (İngilizce: generic Top Level Domain), internette kullanılan bir alan adı sınıfıdır. .com, .net, .org, .gov, .info, .aero, .biz, .wiki, .tech, .shop, .art,.москва gibi şekilleri mevcuttur.

Kaynakça

DNS
1984 tanıtımları

Genel üst seviye alan adı


Coronel Arthur Hay, 9.º Marqués de Tweeddale (9 de noviembre de 1824 – 29 de diciembre de 1878), conocido antes de 1862 como Lord Arthur Hay y entre 1862 y 1876 como Vizconde Walden, fue un militar y ornitólogo escocés. Era originario de Yester, Gifford, East Lothian. Sirvió como soldado en India y en Crimea. Y sucedió a su padre en el marquesado en 1876. Falleció en Chislehurst, y lo sucedió su hermano.

En 1841 Hay fue ascendido a teniente de los Grenadier Guards. Ascendió a capitán en 1846, y luego fue promovido a teniente coronel en 1854, y a coronel en 1860. En 1866, fue transferido al Regimiento n.º 17 de Lanceros.

Desde el 16 de enero de 1868 fue presidente de la Zoological Society of London Sus trabajos ornitológicos fueron publicados privadamente en 1881 por su sobrino, Capitán Robert George Wardlaw-Ramsay, con una memoria del Dr. W. H. Russell, y la atribución Walden es usada en listados taxonómicos

Tenía una gran colección privada de aves, insectos, reptiles, y mamíferos. Contrató a Carl Bock para acompañarlo al archipiélago malayo, recolectando especímenes. Tweeddale describió cerca de 40 especies recolectadas por Bock, en la primera vez.

Algunas publicaciones

Libros
 . 2010a. The Ornithological Works of Arthur, Ninth Marquis of Tweeddale. Editor General Books LLC, 808 pp. ISBN 1-153-41307-8
 ----------------------------. 2010b. A List of the Birds Known to Inhabit the Island of Celebes. Editor General Books LLC, 82 pp. ISBN 1-152-20650-8
 ----------------------------. 1875. A list of the birds known to inhabit the Philippine archipelago. Edición reimpresa. 252 pp.

Referencias

Militares de Escocia
Ornitólogos de Escocia
Nobles de Escocia
Sociedad Zoológica de Londres
Zoólogos de Escocia del siglo XIX
Fallecidos en Londres
Militares británicos del siglo XIX
Coroneles del Reino Unido

Arthur Hay Tweeddale


Die Avenue A ist eine Straße im Südosten von New York Citys Stadtbezirk Manhattan.

Lage und Verlauf
Von den Avenues, die mit Buchstaben bezeichnet werden, ist die Avenue A im East Village die westlichste und zugleich die westliche Grenze des Tompkins Square Park wie auch des Viertels Alphabet City, das seinen Namen den Avenues A, B und C verdankt.

Die Avenue A verläuft von der Houston Street im Süden zur 14th Street im Norden, wo sie in einer Schleife in Stuyvesant Town endet (14th Street Loop), die die Avenue A und die Avenue B verbindet. Südlich der Houston Street setzt sich die Avenue A als Essex Street fort.

Geschichte
Durch den Commissioners' Plan von 1811, der das Straßenraster in Manhattan nördlich der 14th Street regelte, wurden die Avenues meist durchnummeriert – beginnend mit der First Avenue auf der East Side bis schließlich zur Twelfth Avenue auf der West Side. Östlich der First Avenue bot der Commissioners' Plan vier zusätzliche mit Buchstaben "durchnummerierte" Avenues – von der Avenue A Richtung Westen zur Avenue D.

Während die First Avenue meist die östlichste Avenue Manhattans ist, finden sich nördlich von Alphabet City noch verschiedene unterbrochene Teile der Avenue A: Ein kurzes Stück der Avenue A wurde 1947 durch Stuyvesant Town–Peter Cooper Village überbaut. Nördlich hiervon heißt sie heute Asser Levy Place. Auch der heutige Sutton Place hieß einst Avenue A bis Effingham B. Sutton im Jahre 1875 eine  Reihe von Häusern – sogenannten Brownstones – zwischen der 57th Street und der 58th Street erbaute, wodurch der Straßenabschnitt schließlich seinen Namen erhielt (erstmals nachgewiesen in einer Ausgabe der The New York Times aus dem Jahre 1883). Der New York City Council billigte hierfür einen Antrag, die Blocks zwischen der 57th Street und 60th Street von "Avenue A" in "Sutton Place" umzubenennen. 1928 wurden der nördlichste Block von Sutton Place zwischen der 59th Street und 60th Street sowie der gesamte nördlich anschließende Abschnitt der Avenue A bis zur 92nd Street in York Avenue umbenannt – zu Ehren des US Army Sergeants Alvin York, der die Medal of Honor für seinen Einsatz in der Meuse-Argonne-Offensive im Ersten Weltkrieg am 8. Oktober 1918 erhielt.

Der nördlichste Teil der Avenue A erstreckt sich zwischen der 114th Street und der 120th Street in East Harlem und wurde 1879 in Pleasant Avenue umbenannt.

Nahverkehr
Die Buslinie M14A durchfährt die gesamte Avenue A.

Einzelnachweise

Weblinks

 New York Songlines: Avenue A – ein virtueller Spaziergang (englisch)

Straße in Manhattan

Avenue A (Manhattan)


Yassıada Yargılamaları, 27 Mayıs 1960 Darbesi'nden sonra iktidardan uzaklaştırılan Demokrat Parti yönetiminin, darbeyi gerçekleştiren cunta tarafından kurulan özel bir mahkemede yargılandığı davalar dizisi. Yargılamalar  Demokrasi ve Özgürlük Adası (eski adıyla Yassıada)'nda yapıldığı için bu isimle anılırlar. İki eski bakan ve bir başbakanın idam edilmesiyle sonuçlanan yargılamalar, Türk siyasi hayatında çok önemli bir yere sahiptir ve bu konudaki tartışmalar günümüzde de sürmektedir.

Olayların gelişimi
27 Mayıs hareketinden sonra Cumhurbaşkanı Celâl Bayar ve Başbakan Adnan Menderes'le birlikte tutuklananlar Marmara Denizindeki Yassıada'da hapsedilmişlerdir. 12 Haziran 1960'ta kabul edilen bir yasayla DP yöneticilerinin ve bunların suçlarına katılanların yargılanması amacıyla Yüksek Adalet Divanı'nın kurulması kararlaştırıldı. Sanıkların sorumluluklarını araştırmak ve Yüksek Adalet Divanı'na verilip verilmemelerinin gerekip gerekmediğine karar vermek üzere de Yüksek Soruşturma Kurulu oluşturuldu. Yüksek Adalet Divanı'nın kararları kesin olduğundan hiçbir itiraz ya da temyiz imkânı olmayacak, ama ölüm cezalarının infazı Millî Birlik Komitesi'nin (MBK) onayına bağlı olacaktı. 6 Ekim 1960'ta MBK'nın kararıyla Yüksek Adalet Divanı başkanlığına Yargıtay 1. Ceza Dairesi başkanı Salim Başol, Yüksek Adalet Divanı başsavcılığına da Yüksek Soruşturma Kurulu üyesi Altay Ömer Egesel getirildi.

Açılan davalar

Yassıada Yargılamaları'na 14 Ekim 1960'ta başlandı. Eski Cumhurbaşkanı Celâl Bayar, eski Başbakan Adnan Menderes, son Bakanlar Kurulu üyeleri, TBMM Başkanı ve Başkanvekilleri ile Tahkikat komisyonu üyesi olan ve Tahkikat komisyonu kurulmasına dair teklif veren milletvekilleri olmak üzere 395 milletvekili, eski Genelkurmay Başkanı Rüştü Erdelhun'un da aralarında bulunduğu 592 sanık, anayasayı ihlal ve öteki suçlardan yargılandılar. Adnan Menderes bir vesile ile savunma hakkının kısa kesildiğini belirttiğinde, mahkeme başkanı Salim Başol'un, "Sizleri buraya tıkan irade böyle istiyor" dediği iddia edilir.

Köpek Davası (14 Ekim 1960 - 24 Ekim 1960)
Afganistan Kralı, Celâl Bayar'a çok değerli "Afgan Tazısı" cinsi bir köpek hediye etmiştir. Hayvana bir süre, devlet çiftliğinde bakılmıştır. Daha sonra Celâl Bayar bu köpeği Atatürk Orman Çiftliği hayvanat bahçesine 20.000 liraya sattırıp, bu parayla da İzmir'in Ödemiş ilçesine bağlı Mursallı köyünde çeşme yaptırmıştır. Cumhurbaşkanı Celâl Bayar ve Tarım Bakanı Nedim Ökmen'in nüfuz ve makamlarını suistimal ederek, kendi çıkarlarına bu satışı yaptıkları iddiası ile açılan davada sanıklar mahkûm olmuşlardır.

Türkiye tarihinde bir cumhurbaşkanının yargılandığı ilk davadır. 1924 Anayasası'nda "Cumhurbaşkanı ancak vatana ihanetten yargılanabilir" maddesi mevcuttu. Türk Ceza Kanununun 146. maddesindeki vatana ihanet suçu kullanılarak yargılanmasının yolu açılmıştır.

6-7 Eylül Olayları Davası (20 Ekim 1960 - 5 Ocak 1961)

Yassıada Spor Salonu'nda gerçekleştirilen ikinci davanın konusu 6-7 Eylül Olayları'nın DP hükûmetince çıkartıldığına dair suçlamadır. Celâl Bayar, Adnan Menderes, Fatin Rüştü Zorlu, Mehmet Fuad Köprülü, İstanbul Valisi Fahrettin Kerim Gökay, İstanbul Emniyet Müdürü Alaaddin Eriş, İzmir Valisi Kemal Hadımlı, Selanik başkonsolosu Mehmet Ali Balin ve diğerleri Selanik'te Mustafa Kemal Atatürk'ün evinin bombalanması ve Rum azınlığın evlerinin yağmalanmasının organizasyonunu yapmakla suçlanıp, 5 ile 10 yıl ağır hapis, kamu hizmetlerinden sürekli men cezası istenildi. Savunma, "Türk hükümetinin tertip etmesi asla doğru değildir." denilerek yapıldı. Sanıklardan Adnan Menderes, Fatin Rüştü Zorlu ve İzmir Valisi Kemal Hadımlı mahkûm oldu, diğer sanıklar beraat etti.

Bebek Davası (31 Ekim 1960 - 22 Kasım 1960)

27 Mayıs 1960 darbesinin ardından, cunta yönetimi tarafından Türkiye Cumhuriyeti 23. Hükümeti başbakanı Adnan Menderes'e ve Zeynep Kamil Hastanesi Başhekimi Dr. Fahri Atabey'e, "yeni doğmuş gayri meşru çocuğu öldürmek ve bu suça azmettirmek" gerekçesiyle açılmış davadır. Adnan Menderes'in, metresi olan opera sanatçısı Ayhan Aydan'dan olan çocuğunu, doğuma giren Dr. Fahri Atabey'e öldürttüğü iddia edildi. Ayhan Aydan'ın sanık olarak dinlendiği davadan, Menderes ve Atabey beraat ettiler. Bebek Davası, cunta yönetiminin Adnan Menderes aleyhinde açtığı 13 dava arasından beraatle sonuçlanan tek davadır.

Vinileks Şirketi Davası (4 Kasım 1960 - 26 Kasım 1960)
Maliye bakanı Hasan Polatkan'ın şirkete usülsüz kredi sağladığı ve bunun üzerine 110.000 lira rüşvet aldığı iddia edilmiştir. Adnan Menderes ve Hasan Polatkan'ın nüfuzlarını kullanarak "Vinileks" firmasına Türkiye Vakıflar Bankası'ndan kredi verdirmekle suçlanmışlardır. Adnan Menderes tarafından kurulan bu Bankanın 27 Mayıs darbesine kadar Umum Müdürlüğü'nü yapan ve 1961 seçimlerinden sonra tekrar aynı Bankanın Genel Müdürlüğüne getirilecek olan Sabahattin Tulga yaptığı savunmada krediyi, suni deri imal ederek ithal ikamesi yapacak bu firmanın karlı olacağına inandıkları için verdiklerini; nitekim darbe sonrası işbaşına gelen yeni Banka yönetiminin de aynı firmaya ilave kredi vererek bu firmanın kredi limitini iki misli arttırdığını belirtmiştir. Buna rağmen bu mahkeme Menderes ve Hasan Polatkan'ı bu davadan da suçlu bulmuştur. Polatkan, 7 yıl ağır hapis ve memuriyetten men cezası alırken, şirket yetkilileri de ceza almışlardır.

Dolandırıcılık Davası (8 Kasım 1960 - 3 Aralık 1960)
Eski bakanlardan Hayrettin Erkmen ve Zeyyat Mandalinci, ABD'ye yaptıkları geziden artan dövizleri geri vermemek iddiasıyla yargılandı. Her iki bakan da bu davadan beraat etmiştir.

Arsa Davası (8 Kasım 1960 - 26 Kasım 1960)
Tarım Bakanı Nedim Ökmen, hükümeti, eşine ait arsaları fahiş fiyattan satın almaya zorlamaktan yargılanmış ve mahkûm olmuştur.

Ali İpar Davası (15 Kasım 1960 - 19 Ocak 1961)
Bu davada, Adnan Menderes, Fatin Rüştü Zorlu, Hasan Polatkan, Medeni Berk ve Hayrettin Erkmen ile İpar Transport şirketinin sahibi armatör Ali İpar döviz yasasını ihlal etmek iddiasıyla yargılanmışlar ve mahkûm olmuşlardır.

Değirmen Davası (18 Kasım 1960 - 3 Aralık 1960)
Ticaret Bakanı İbrahim Sıtkı Yırcalı yolsuz kredi kullanımı suçuyla yargılandı. Zaman aşımına uğradığından dava düştü.

Barbara Davası (21 Kasım 1960 - 20 Aralık 1960)
Refik Koraltan'ın bir Alman hizmetçi getirmek ve kendisine döviz tahsis ederek Döviz Kanunu'nu ihlal etmesi suçlaması ile, Hasan Polatkan ve Refik Koraltan yargılanmış ve her ikisi de mahkûm olmuşlardır.

Örtülü Ödenek Davası (25 Kasım 1960 - 2 Şubat 1961)
Adnan Menderes ve Başbakanlık Müsteşarı Ahmet Salih Korur, Başbakanlık örtülü ödeneğini yasalara aykırı biçimde kullanmaktan yargılandılar ve mahkûm oldular.

Radyo Davası (29 Kasım 1960 - 26 Aralık 1960)
Adnan Menderes ve eski bakanların ve bürokratların da olduğu, Fatin Rüştü Zorlu, Mükerrem Sarol, Emin Kalafat, Celal Yardımcı, Sıtkı Yırcalı, Abdullah Aker, Haluk Şaman hakkında "devlet radyosunu, siyasal amaçlarına alet ederek partizanca kullanmak, muhalefete radyoyu kullanma hakkını tanımamak ve bu suretle anayasayı ihlal etmek" suçlamasıyla yargılanmışlar ve mahkûm olmuşlardır.

Topkapı Olayları Davası (2 Aralık 1960 - 17 Nisan 1961)
İsmet İnönü, Manisa ve İzmir'den sonra 4 Mayıs 1959 tarihinde İstanbul'a gelmiş ve Yeşilköy Havalimanı'ndan şehir merkezine giderken Topkapı'da önce trafik müdürü tarafından durdurulmuş ve sonra halkın saldırısına uğramıştır. Polisler ve askerler müdahale etmemişlerdir. Ancak o sırada Binbaşı Kenan Bayraktar'ın emriyle askerler müdahale etmiş ve İnönü kurtarılmıştır.

Celâl Bayar, Adnan Menderes, bakanlar ve milletvekillerinden oluşan toplam 60 sanık, "4 Mayıs 1959 tarihinde Topkapı'da İsmet İnönü'ye karşı bir suikast düzenlemek amacıyla halkı kışkırttıkları" suçlamasıyla yargılanmışlardır. Aralarında Celâl Bayar ve Adnan Menderes'in de bulunduğu toplam 17 sanık mahkûm olmuş, 43 sanık ise beraat etmiştir.

Çanakkale ve Geyikli Olayları Davası (27 Aralık 1960 - 10 Mart 1961)
Adnan Menderes ve üç eski bakan, Geyikli Olayları nedeniyle "CHP'li iki milletvekilinin seyahat özgürlüğünü engellemek" suçlamasıyla yargılanmışlar ve  19 ve 23 Eylül 1959 günleri Soruşturma Heyeti olarak bölgeyi gezen CHP milletvekillerinin seyahat özgürlüklerini kısıtladıkları gerekçesiyle mahkûm olmuşlardır.

Kayseri Olayı Davası (9 Ocak 1961 - 20 Nisan 1961)
2 Nisan 1960 tarihinde Kayseri'ye gelen İsmet İnönü'nün treni, vali Ahmet Kınık'ın emriyle durduruldu. Kendisine İnönü'nün Himmet Dede Demiryolu İstasyonu'nda trenin durdurulması ve yolunun kesilmesi için emir verilmiş Binbaşı Selahattin Çetiner, "Sizin yolunuzu kesmek ve sizin Kayseri'ye gitmenize engel olmaktansa intiharı tercih ederim" sözlerini söylemiştir<ref name="Cezmi Kartay">{{Web kaynağı |url=http://www.ekitapyayin.com/id/016/siyasalanilar9.htm |başlık=Cezmi Kartay, 11 Eylül 1980'den günümüze siyasal anılar ve sosyal demokrasinin öyküsü, 1999, 9. bölüm |erişimtarihi=3 Eylül 2010 |arşivurl=https://web.archive.org/web/20081120153152/http://www.ekitapyayin.com/id/016/siyasalanilar9.htm |arşivtarihi=20 Kasım 2008 |ölüurl=evet }}</ref>. Olaydan sonra emekli edilmiş; ancak Danıştay Kararı ile göreve iade edilmiş, daha sonra orduda Generalliğe kadar yükselmiş, 12 Eylül Darbesi sonrası kurulan hükûmette İçişleri Bakanlığı yapmıştır. Zorlukla yoluna devam eden İsmet İnönü'yü Kayseri'de 50 bin kişi karşılamıştı.Cemal A. Kalyoncu, "Ruslar, İsmet İnönü'yü denizden takip etmiş, Aksiyon dergisi, Sayı: 682/ Tarih: 31-12-2007, URL erişim tarihi: 30 Mayıs 2009"CHP Genel Başkanı İsmet İnönü'nün seyahat özgürlüğünü engellemek" suçuyla yargılanan 13 sanıktan 8 tanesi beraat etmiş, içlerinde Celâl Bayar ve Adnan Menderes'in de bulunduğu 5 sanık mahkûm olmuştur.

 Demokrat İzmir Davası (12 Ocak 1961 - 5 Mayıs 1961) "2 Mayıs 1959 tarihinde halkı Demokrat İzmir gazetesinin matbaasını tahrip etmeye teşvik" suçuyla yargılanan 24 sanıktan 8 tanesi beraat etmiş, içlerinde Adnan Menderes'in de bulunduğu 16 sanık mahkûm olmuştur.

 Üniversite Olayları Davası (2 Şubat 1961 - 27 Temmuz 1961)
28 Nisan'da İstanbul'da 29 Nisan'da Ankara'da çıkan öğrenci olayları meydana gelmişti. İstanbul'da çıkan olaylarda yaklaşık 40 öğrenci yaralanmış ve İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi öğrencisi Turan Emeksiz polisin kurşunuyla öldürülmüştür.

Bu olaylarla ilgili açılan bu davada 118 sanık yargılandı. Demokrat Partili bakanların yanı sıra bazı Silahlı Kuvvetler mensupları ile Emniyet görevlileri bu davada yargılandılar. Kanunlara aykırı olarak üniversiteyi basmak, halka ateş açmak ve yasalara aykırı olarak sıkıyönetim ilan etmek suçuyla yargılanan 118 sanıktan 84 tanesi mahkûm olmuş, 34 tanesi ise beraat etmiştir.

 İstimlak Davası (17 Nisan 1961 - 21 Haziran 1961)
Adnan Menderes ve 9 eski devlet memuru, İstanbul'da birçok vatandaşın mülkünü bedelini tam olarak ödemeden istimlak etmek iddiasıyla yargılanmışlardır. Adnan Menderes, bu davada mahkûm olmuştur.

 Vatan Cephesi Davası (27 Nisan 1961 - 5 Eylül 1961)
Demokrat Parti'nin önde gelenlerinden 22 kişi, "Vatan Cephesi'ni kurarak, bu örgütü bir sınıfın başka bir sınıf üzerinde tahakkümü için araç olarak kullanmak" suçlamasıyla yargılanmışlardır. Aralarında Celâl Bayar ve Adnan Menderes'in de bulunduğu 19 sanık mahkûm olmuş, 3 sanık ise beraat etmiştir.

 Anayasa İhlali Davası (11 Mayıs 1961 - 5 Eylül 1961)
Türk Ceza Kanununun 146. maddesinde düzenlenmiş olan, anayasayı ihlal suçu olarak nitelendirilen ve devlet aleyhine işlenmiş cürümler kapsamında açılan davadır. Sanıkların anayasayı ihlal suçunu işledikleri yönündeki iddia temel olarak milletvekili oldukları dönemde yapılan ve Yassıada Mahkemesi tarafından anayasaya aykırı olarak kabul edilen kanunların yapımında mecliste olumlu oy kullanmış olmaları gerekçesine dayandırılmıştır.

Türk Ceza Kanunu'nun 146. maddesini ihlal eden 8 suç sayılmıştır:
 1951 ve 1953 yıllarında Cumhuriyet Halk Partisi'nin mallarına el konulması,
 Kırşehir'in Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi'ne oy verdiği için 1954 yılında ilçe yapılması, böylelikle halkın siyasal inançlarından dolayı cezalandırılması,
 1953 yılında, hükûmete 25 yıllık hizmet süresini dolduran yargıçları emekliye ayırma hakkı tanıyan kanunu çıkartarak yargı bağımsızlığının ihlal edilmesi,
 1954 ve 1957 yıllarında Seçim Kanunu'nun demokrasiye aykırı olarak değiştirilmesi,
 1956 yılında, toplantı ve gösterileri kısıtlayıcı kanunların çıkartılması,
 1960 yılında art niyetle Tahkikat Komisyonu'nun kurulması,
 Tahkikat Komisyonu'na olağanüstü yetkiler verilmesi,
 Tahkikat Komisyonu'na verilen olağanüstü yetkilerle anayasanın fesih ve ilgasına yeltenilmesi.

Mahkeme bu suça istinaden, bazı sanıkların idamına, bazılarının da ömür boyu veya ağır hapse mahkûm edilmelerine hükmetmiştir.

Bu davanın iddiasını dayandırdığı konu, 1924 Anayasası'nın 17. maddesinde de güvence altına alınmış, "Yasama dokunulmazlığı"' ya da "Milletvekili dokunulmazlığı"'' olarak adlandırılan kavram ile ihtilaf etmektedir.

Parlamento üyeleri hakkında, suç işlediklerinden bahisle, parlamentonun izni olmadan, gözaltına alma, tutuklama gibi bazı cezai takibat işlemlerinde bulunulamaması esasını güvence altına alan bir hukuk siteminin, bir davranışı anayasa tarafından koruma altına alırken ceza kanunu ile anayasayı ihlal suçu olarak düzenleyeceği düşünülemeyeceği esası davanın siyasi yanını vurgulamaktadır.

Cezalar
15 Eylül 1961'de mahkeme kararları açıklandı. Açıklanan kararlar ile 592 sanıktan 123'ü beraat etti. 5'i hakkında açılan dava düştü. 15'i idam, 31'i müebbet hapis cezasına çarptırıldı. Geriye kalan 418 sanık hakkında ise muhtelif hapis cezaları verilmiştir. Hakkında idam cezası verilenler şunlardır: Celâl Bayar, Adnan Menderes, Refik Koraltan, Fatin Rüştü Zorlu, Hasan Polatkan, Emin Kalafat, Agah Erozan, Ahmet Hamdi Sancar, Bahadır Dülger, Baha Akşit, İbrahim Kirazoğlu, Nusret Kirişçioğlu, Zeki Erataman, Osman Kavrakoğlu ve Rüştü Erdelhun.

Aralarında Eski Cumhurbaşkanı, Başbakan, Meclis Başkanı ve Bakanların bulunduğu 395 sanık eski milletvekilinin aldığı cezalar ise şöyledir:
 İdam: 14
 Müebbet: 29
 20 yıl: 1
 15 yıl: 3
 10 yıl: 17
 8 yıl: 2
 7 yıl: 7
 6 yıl: 15
 5 yıl: 96
 4 yıl 2 ay: 164
 Beraat: 47

Yüksek Adalet Divanında yargılanan 395 milletvekillinden hayatta kalanlar dokuz kişidir. Milletvekillerinden Sami Soylu 23 Mayıs 2013'te ölmüştür.

Cezaların infazı
Millî Birlik Komitesi, 15 idam cezasından Celâl Bayar, Adnan Menderes, Fatin Rüştü Zorlu ve Hasan Polatkan ile ilgili olanları onayladı. Ancak Celâl Bayar'ın cezası, 65 yaşının üstünde bulunması sebebiyle müebbet hapis cezasına çevrildi. Fatin Rüştü Zorlu ve Hasan Polatkan hakkındaki cezalar 16 Eylül 1961'de, Adnan Menderes hakkındaki ceza ise 17 Eylül 1961'de İmralı Adası'nda infaz edildi. (bkz. Adnan Menderes'in idamı)

Millî Birlik Komitesi'nin İdamlar Hakkındaki Oylaması
Evet: 13, Hayır: 9

İnfaz Sonrası Gelişmeler
Mahkûm olan öteki sanıklar önce Kayseri cezaevine nakledildiler, daha sonra ise çıkan "af" yasalarıyla ceza sürelerini tamamlamadan serbest bırakıldılar. 1970'lerin ikinci yarısında da siyasi haklarına yeniden kavuştular.

11 Nisan 1990'da TBMM tarafından kabul edilen 3623 sayılı kanunla  Menderes, Polatkan ve Zorlu'nun itibarları iade edildi. Aynı kanun uyarınca naaşlar, 29. vefat yıldönümü olan 17 Eylül 1990 tarihinde İmralı'dan dönemin Cumhurbaşkanı Turgut Özal'ın da katıldığı bir törenle İstanbul'da Vatan Caddesi'nde kendileri için yapılan anıt mezara taşındı.

Yassıada yargılamalarının hukuki dayanağının kaldırılmasını içeren kanun teklifi TBMM Genel Kurulunda 24 Haziran 2020 günü kabul edilerek yasalaştı. Kanuna göre, Yüksek Adalet Divanı'nın kullandığı yetkilerin hukuki dayanağını oluşturan ve halen yürürlükte bulunan kanun hükümleri geçmişe dönük yürürlükten kaldırıldı. Meclis başkanı Mustafa Şentop, "TBMM bugün sadece tarihi bir oturum gerçekleştirmekle kalmadı, aynı zamanda millet hafızasında derin izler bırakan bir karanlık girişimi ve bunların dayandırıldığı sözde kanuni düzenlemeleri yok sayarak, darbeyi ve bu zihniyeti, tarih önünde ve millet vicdanında mahkum etti." değerlendirmesinde bulunmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yassıada Broşürü -yargılamayı izlemeye gelenler için basılmış bilgilendirme kitapçığı

Yassıada Yargılamaları


An Lyginia excelsa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Barbara Gillian Briggs ngan Lawrence Alexander Sidney Johnson. An Lyginia excelsa in nahilalakip ha genus nga Lyginia, ngan familia nga Anarthriaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lyginia

Lyginia excelsa