النخالية الوردية  وتُعرف أيضاً باسم النخالية الوردية لجايبرت (pityriasis rosea Gibert) هي طفح جلدي حميد غير معدي يشفى تلقائياً، يتظاهر بآفة أولية أو تجمع آفات (بقعة الطليعة "herald patch") التي هي طبقة أولية يتبعها بعد 1 أو 2 أسابيع طفح جلدي ثانوي مع توزيع نموذجي معمم لنحو 12 اسبوع (عادةً 6-8 أسابيع).

الأعراض
 تسبق الحالة عادةً عدوى في الجهاز التنفسي العلوي في 69٪ من المرضى.
 ظهور بقعة وحيدة بطول 2 سم قد تصل إلى 10 سم في حالات نادرة، البقعة بيضاوية الشكل حمراء يُطلق عليها اسم «بقعة هيرالد الطليعة» تظهر عادةً على البطن وفي بعض الحالات في أماكن خفية لا ينتبه لها المريض مثل منطقة الأبط. قد تظهر «بقعة هيرالد» أيضاً في مجموعة من البقع البيضاوية الصغيرة، والتي قد تُشخص بشكلٍ خاطئ على انها حب الشباب.
 بعد 7-14 أيام من ظهور البقعة الطليعة الأولى يظهر الكثير من البقع البيضاوية الصغيرة (5-10 ملم) الوردية اللون أو الحمراء المقشرة على الجذع. في 6٪ من الحالات قد يحدث توزع معكوس للطفح الجلدي الذي يظهر غالباً على الأطراف.البقع البيضاوية تكون أكثر عدداً عموماً وتمتد على نطاق واسع عبر الصدر في البداية، وبعد فإن الخط الصدري في توزيع «عيد الميلاد شجرة» مميزة. قد تظهر صغيرة، بقع دائرية على الظهر والرقبة بعد ذلك بعدة أيام. أنه من غير المألوف للآفات لتتشكل على الوجه، لكنها قد تظهر على الخدود أو في شعري.
 حوالي واحد من كل أربعة أشخاص يعانون من حكة خفيفة وقد تكون هناك أعراض شديدة. (الحكة المعتدلة بسبب جفاف الجلد هي أكثر شيوعاً، وخاصةً إذا تم استخدام الصابون لتطهير المناطق المتضررة) الحكة غالباً ما تكون غير محددة، وتسوء إذا تم خدش الجلد
 قد تكون الحالة مصحوبة بانخفاض درجة حرارة الجسم والصداع والغثيان والتعب. يمكن للأدوية أن تُساعد في التخفيف من هذه الأعراض.

العلاج
عادة لا تحتاج علاج. في معظم المرضى، الحالة لا تدوم إلا بضعة أسابيع، وفي بعض الحالات يمكن أن يستمر لمدة أطول (تصل إلى ستة أشهر). ينبغي استشارة طبيب، إذا كان لاستبعاد غيرها من الأعراض.

في حين لا تحدث ندبات مع الطفح الجلدي، الحكة والهرش ينبغي تجنبها. المهيجات مثل الصابون يمكن تجنبها، أيضا؛ والصابون الذي يحتوي على مرطبات يمكن أن تستخدم، مع ذلك، أي مرطب عامة يمكن أن يساعد على إدارة الجفاف الزائد.

في حالات الحكة الشديدة الأعراضيه، الستيرويد موضعية أو عن طريق الفم يمكن وصفه. (الستيرويد بالفعل تقدم راحه من الحكة، وتحسن مظهر الطفح الجلدي، ولكن تتسبب أيضا في أن الجلد الجديد الذي يتكون (بعد انحسار الطفح الجلدي)يأخذ وقتا أطول ليتناسب مع لون البشرة المحيطة به).
العلاج بالأشعة فوق البنفسجية المدار عن طريق طبيب، أو التعرض البسيط لأشعة الشمس، يساعد أيضا في بعض الحالات؛ احتياطات جديه ينبغي اتخاذها لتجنب حروق الشمس، وإن كان، لأن ذلك لن يؤدي إلا إلى تفاقم المشكلة.

علم الوبائيات
الانتشار الشاملة للنخالية الوردية في الولايات المتحدة يقدر ب 0.13 ٪ عند الرجال و 0.14 ٪ لدى النساء. وهو أكثر شيوعا ان يحدث في الأعمار بين 10 و 35.

انظر أيضا
 الآفات الجلدية
—وهو شكل محلي من النخالية الوردية التي تؤثر على الإبطين
—لائحة امراض تحمل الاسم نفسه، ميال للتقشر
 القوباء الحلقية

المراجع

وصلات خارجية
 الأكاديمية الأمريكية للأمراض الجلدية -- النخالية الوردية.
 eMedicine.com -- النخالية الوردية.
 WebMD.com -- النخالية الوردية.
 HealthInPlainEnglish -- النخالية الوردية.
 http://www.aocd.org/skin/dermatologic_diseases/pityriasis_rosea.html النخالية الوردية نظرة عامة
 وصلات لصور النخالية الوردية (هاردن دكتوراه / جامعة أيوا)
 اذهب اسأل أليس مشورة الصحة من جامعة كولومبيا
 الكلية التقويميه الأمريكية للأمراض الجلدية

اعتلالات مجهولة السبب
حالات جلدية بثرية حرشفية مفرطة التقرن

نخالية وردية


Prvić es una pequeña isla en la parte croata del mar Adriático. Está situada en el archipiélago de Šibenik, a media milla de tierra firme, en las cercanías de Vodice. Toda la isla está bajo la protección del Ministerio de Cultura de Croacia ya que la isla es considerada un patrimonio cultural.
El nombre de la isla se deriva posiblemente de Prvin, el nombre del dios precristiano de la primavera croata. La otra teoría dice que el nombre deriva del hecho de que Prvić es la primera ("Prvi") isla del continente en el archipiélago de Šibenik.

Véase también
 Geografía de Croacia
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Croacia

Prvić


ලියෝ ජෙරමියා ඕඩොනවන් III  (උපත 1934) යනු, 1989 සිට 2001 දක්වා  ජෝර්ජ්ටවුන් විශ්වවිද්‍යාලයෙහි සභාපති වශයෙන් සේවය කල ජේසුනිකායික, ඇමරිකානු කතෝලික පූජකතුමෙකු,  සහ දේවධර්මාචාර්යවරයෙකි. නිව්යෝර්ක් නගරයෙහි උපත ලද ඔහු, ජෝර්ජ්ටවුන් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් උපාධිය ලද අතර, ප්‍රංශයෙහි අධ්‍යාපනය ලබද්දී, ජේසු නිකායට එක්වීමට තීරණය කලේය.  ෆෝර්ඩම් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් සහ  වුඩ්ස්ටොක් ශාස්ත්‍රාලයෙන් ඉහළ උපාධි ලද ඔහු,  මින්ස්ටා විශ්වවිද්‍යාලයෙහිදී කාල් ආනෝ යටතේ අධ්‍යාපනය ලබමින් ඔහුගේ   දේවධර්ම දර්ශනාචාර්ය උපාධිය ලැබීය. යළි එක්සත් ජනපදයට පැමිණි ඔහු,  ඇමරිකාවෙහි කතෝලික දේවධර්මශාස්ත්‍රීය සමාජයෙහි සභාපති සහ මේරිලන්ඩ් ජේසුනිකායික දිසාවෙහි ජ්‍යෙෂ්ඨ පරිපාලකයෙකු බවට පත්වීමට පෙර, වුඩ්ස්ටොක් ශාස්ත්‍රාලයෙහි සහ දේවධර්මශාස්ත්‍රය පිළිබඳ වෙස්ටන් ජේසුනිකායික විද්‍යාලයෙහි මහාචාර්යයවරයෙකු ලෙසින් පත්විය.

ලියෝ ජේ. ඕඩොනවන්


El Monumento natural Laguna de los Cisnes es un monumento natural ubicado en el lago de Los Cisnes perteneciente a la provincia de Tierra del Fuego, que posee una superficie protegida de 25,3 hectáreas.

Fue creado como parque nacional de Turismo, por el Decreto Nº 207 del 22 de abril de 1982 del Ministerio de Agricultura. El 13 de octubre de 1982, a través del Decreto Nº 160 del Ministerio de Agricultura, fue desafectado de la calidad de parque nacional y declarado Monumento Natural.

Tiene una superficie de 25,3 hectáreas, que corresponden a los 7 islotes interiores del lago de Los Cisnes.
Se sitúa 6 kilómetros al norte de Porvenir, capital de la Provincia de Tierra del Fuego, en los 53° 15' de Latitud Sur y 70° 22' de Longitud Oeste.

Vías de Acceso
Vía terrestre por un camino ripiado de 8 kilómetros que se mantiene en buen estado durante todo el año, y bordea la costa del Estrecho de Magallanes.

Clima

Estepa frío con degeneración esteparia. La temperatura media alcanza los 8 °C, variando las extremas entre los -10 y los 18 °C. Las temperaturas más altas se producen durante los meses de enero y febrero.

Las precipitaciones medias anuales son de 400 a 500 mm, con la mayor concentración entre mayo y septiembre. La humedad varía entre el 60 y 90 por ciento.

Medio Ambiente

La presencia de una variada y rara avifauna terrestre y marítima ha justificado la creación de este Monumento Natural, que se ha ido reduciendo paulatinamente debido a la desecación de la Laguna.

Flora y Fauna

La flora no tiene mayor importancia, por cuanto los islotes que constituyen el Monumento Natural se encuentran desprovistos de vegetación en tanto aa fauna del área está compuesta principalmente por aves, desconociéndose la cantidad y estado en que se encuentra cada una de ellas. Entre las especies observadas, se cuentan: Cisne de cuello negro (Cygnus melancoryphus), Cisne de cuello blanco (Coscoroba coscoroba), Flamenco (Phoenicopterus chilensis), Canquén (Chloephaga poliocephala), Caiquén (Chloephaga picta), Carancho o Traro (Polyborus plancus) y diversas especies de patos.

Referencias

Laguna de los Cisnes
Laguna de los Cisnes

Monumento natural Laguna de los Cisnes


A Shelburne Escape Line (1944) foi uma organização de resistência, operando na França ocupada na Segunda Guerra Mundial. A Shelburne Escape Line era financiada pela agência de inteligência britânica, o MI9, para ajudar aviadores aliados, abatidos sobre a França, a escapar da captura pelos alemães, e retornar à Grã-Bretanha de barco, zarpando da costa da Bretanha. Para os Aliados, o resgate de aviadores abatidos tinha um objetivo prático e humanitário. O treinamento de tripulações aéreas novas para substituí-los era caro e demorado. Resgatar aviadores abatidos e devolvê-los ao dever tornou-se uma prioridade.

A primeira tentativa do MI9, chamada Oaktree Line, de estabelecer uma linha de fuga para os aviadores, se evadindo de barco da Bretanha para a Inglaterra, falhou devido à infiltração alemã e a liderança fraca. Sua sucessora, a Shelburne Escape Line, auxiliou mais de 300 aviadores a escapar da captura alemã. Além dos aviadores, evacuados para a Inglaterra, a parceira Francois Line, em Paris, ajudou os aviadores a escaparem para a Espanha, neutra, ou a se abrigarem em um refúgio florestal na França.

Contexto

Dezenas de milhares de aviadores aliados foram abatidos sobre a Europa ocupada pelos nazistas, durante a Segunda Guerra Mundial. A maioria foi morta ou capturada pelo exército alemão, mas, mais de 5.000 pessoas, na Europa Ocidental, foram ajudados por estas organizações de fuga, escapando da captura e retornando à Grã-Bretanha. As maiores, das muitas linhas de fuga que operavam durante a guerra, foram a Pat O'Leary Line, fundada em Marselha por pessoas de várias nacionalidades, e a Comet Line, fundada por belgas. No entanto, durante a primavera de 1943, essas duas organizações foram enfraquecidas por infiltrados alemães, e pela captura de muitos de seus líderes e "salvadores", como eram chamados os voluntários que trabalhavam para estas organizações. Ao mesmo tempo, a guerra aérea sobre a Europa estava se expandindo, e um número cada vez maior de aviadores abatidos precisava da ajuda delas para escapar da captura. A Shelburne Line foi criada, e financiada, pelo MI9. A maioria das outras, embora possam ter sido auxiliadas financeiramente pelo MI9 e outras organizações aliadas, foi resultado dos esforços de cidadãos da França, Bélgica, Holanda, entre outros países que resistiram à ocupação alemã.

Oaktree Line
A antecessora da Shelburne Escape Line foi a Oaktree Line, criada por Airey Neave e James Langley, ambos agentes do MI9, como uma linha de fuga para evacuar aviadores abatidos, de barco, da Bretanha, na França, para Dartmouth, na Inglaterra. O líder escolhido para estar a frente da Oaktree Line foi Vladamir Bouryschkine, um russo-americano mais conhecido como Val Williams, que já havia trabalhado na Pat Line. O canadense Raymond Labrosse foi, como operador de equipamentos sem fio, com Bouryschkine para a França. A dupla foi lançada de paraquedas, "às cegas" (sem contatos na chegada), na França, em 20 de março de 1943. O rádio deles foi danificado no salto, e eles não conseguiram se comunicar com o MI9, em Londres. A dupla foi orientada para não entrar em contato com os sobreviventes da Pat Line, que havia sido infiltrada e destruída pelos alemães. Uma orientação que Bouryschkine ignorou. Bouryschkine foi para Paris, e montou uma organização para abrigar e cuidar, em esconderijos, de aviadores abatidos. Depois viajou para a Bretanha, onde 90 aviadores abatidos aguardavam a evacuação. Trinta e nove deles estavam hospedados no castelo de uma americana, a condessa Roberta "Betty" de Mauduit.

As tentativas de organizar uma evacuação marítima falharam, pois a Oaktree Line ainda não tinha rádio a disposição. Em vez disso, Bouryschkine liderou um grupo de aviadores para o sul, com a intenção de se unir à Francoise Line, de Marie-Louise Dissard, e cruzar os Pirineus a pé, até a Espanha. Bouryschkine (notoriamente descuidado com a segurança), e o grupo, foram capturados pelos alemães, em 4 de junho de 1943, em Pau. Labrosse conseguiu voltar em segurança para a Inglaterra. A Oaktree Line se desintegrou, e muitos ajudantes em Paris, e em outros lugares, incluindo Mauduit, foram capturados. Bouryschkine e Mauduit sobreviveram à prisão. A Oaktree Line foi invadida e traída pelo agente da Gestapo Roger Le Neveu.

Operações Shelburne
Em de seu retorno à Inglaterra, Labrosse convenceu o MI9 de que uma linha de fuga marítima via Bretanha ainda era viável. A agência britânica designou o canadense Lucien Dumais para chefiar o Oaktree Line, reconstituída com um novo nome: "Shelburne". Dumais se provou um líder eficiente. Em 19 de novembro de 1943, Dumais e Labrosse pousaram na França, em um aeródromo clandestino e, desta vez, Labrosse chegou com um rádio funcionando para realizar comunicações com o MI9. O plano que eles elaboraram, com Paul Campinchi, e outros ajudantes franceses, era esconder aviadores abatidos em Paris, onde recebiam carteiras de identidade falsas, roupas, treinamento e passes especiais para as zonas costeiras proibidas na Bretanha. Os aviadores ficavam escondidos em casas seguras, sótãos, celeiros e prédios abandonados. Durante o período de lua nova do mês os aviadores eram transportados, pela ferrovia, para a cidade de Plouha, perto do oceano, na Bretanha. Lá eles esperavam em uma casa segura por uma mensagem codificada informando que seriam apanhados na noite seguinte, na praia de Bonaparte, e levados para Plymouth, Inglaterra por uma canhoneira da Marinha Real Britânica.

As evacuações planejadas eram arriscadas. Os alemães ofereciam recompensas substanciais para pessoas que traíssem os aviadores abatidos, mas, mais de 20 residentes de Plouha, e arredores, ajudaram na evacuação ou proteção dos aviadores. Um açougueiro, François Le Cornec, chefiou a organização da resistência local. A costa da Bretanha foi fortificada pelos alemães. A praia de Bonaparte era ladeada por escarpas íngremes. Uma fortificação de artilharia alemã de  foi estabelecida ao norte da praia. A canhoneira a motor tinha que ancorar, por várias horas, ao largo da costa, enquanto marinheiros remavam pequenos barcos até a praia para apanhar os aviadores. Apesar dos riscos, a Shelburne Escape Line  montou, com sucesso, cinco evacuações de 118 aviadores, além de alguns civis, a partir da praia de Bonaparte, entre janeiro e março de 1944. As evacuações marítimas foram suspensas depois de março; a equipe da Shelburne foi informada de que a suspensão das operações se devia a "noites mais curtas", mas na verdade era porque os Aliados temiam que as evacuações contínuas pudessem interferir nos planos para a invasão da Normandia, em 6 de junho de 1944. Além disso, os alemães instalaram minas terrestres nas praias da Bretanha, e fortificaram suas defesas, em antecipação à invasão aliada, o que tornou impraticável a continuação da Shelbourne. Os ajudantes franceses da Shelbourne encontraram 17 minas terrestres na praia de Bonaparte, e marcaram suas localizações na expectativa de usar a praia, novamente, para evacuações.

Entre os evacuados, antes da interrupção das operações, estava o líder Oaktree Line, Vladamir Bouryschkine, que escapou dos alemães e estava (como de costume) falando descuidadamente sobre o assunto. Em um momento, antes da evacuação, Dumais apontou uma pistola para Bouryschkine e disse que o mataria se abrisse a boca novamente.

Depois do dia D
Três evacuações adicionais, chamadas operações Crozier I, II e III, foram realizadas na praia de Bonaparte, em julho e agosto de 1944, evacuando 27 pessoas para a Inglaterra. Em agosto, a retomada da Bretanha pelas forças Aliadas foi concluída, e a Shelburne Escape Line concluiu sua última operação, em 9 de agosto. O número de aviadores, evacuados de barco, foi de 115 membros da Força Aérea dos Estados Unidos e 21 da Força Aérea Real Britânica. Alguns civis também foram evacuados, totalizando 145 evacuações em barcos. Única organização operando no perigoso trabalho de organizações de fuga e, ao contrário da experiência anterior do MI9 com a Oaktree Line, nenhum integrante da Shelburne Escape Line foi capturado ou morto no curso de suas operações.

A filial parisiense da Shelburne Escape Line, a "François Line", chefiada por Paul Campanchi - diferente da "Françoise Line", liderada por Marie-Louise Dissard -, também ajudou fugitivos a escapar da França ocupada para a Espanha neutra. A partir de maio de 1944, os aviadores eram enviados para um acampamento em "Sherwood Forest", perto de Fréteval, estabelecido pela Operação Maratona como uma alternativa às evacuações por terra e mar. Os aviadores enviados para a floresta de Sherwood foram libertados com a ajuda de uma pequena equipe, liderada por Airey Neave, em 14 de agosto, depois que os alemães se retiraram da área perto da floresta.

O número total de aviadores que foram ajudados pela Shelburne Escape Line, escapando da captura pelos alemões, é estimado em 307. O operador de rádio sem fio, Raymond Labrosse, atribuiu o sucesso de Shelburne Escape Line à experiência adquirida com as operações  pioneiras da Pat Line e da Comet Lines, muitas vezes trágicas. Em uma reunião dos evadidos, em 1964, a coragem dos ajudantes franceses da Shelburne Escape Line foi exaltada: "Seus feitos foram calculados a partir de destemor audacioso e imprudente - realizados sob os olhos das forças de ocupação alemãs."

Referências

Leitura Adicional

 Janes, Keith, Express Delivery, Kibworth, Leicester: Troubadour Press, 2019, 368 páginas. ISBN 978-1838590741
Movimentos de resistência na Segunda Guerra Mundial
Resistência Francesa
Segunda Guerra Mundial
Ocupação da França

Shelburne Escape Line


Hashikawa Bunzō (jap. ; * 1. Januar 1922; † 17. Dezember 1983) war ein japanischer Historiker und Politikwissenschaftler.

Hashikawa war Professor an der Meiji-Universität in Tokio. Er wurde vor allem mit Arbeiten zum modernen politischen Denken  in Japan bekannt. Er schrieb über den nationalistischen Schriftsteller Mishima Yukio und den Ethnologen Yanagita Kunio und veröffentlichte 1960 eine Kritik der japanischen romantischen Schule. Mit Matsumoto Sannosuke gab er Kindai Nihon seiji shisō shi (Geschichte des modernen japanischen politischen Denkens) heraus.

Quellen

Richard Calichman: What is modernity?: writings of Takeuchi Yoshimi, Columbia University Press, 2005, ISBN 9780231133272, S. 169
Paul A. Cohen, Merle Goldman: Ideas across cultures: essays on Chinese thought in honor of Benjamin I. Schwartz, Harvard Univ. Asia Center, 1990, ISBN 9780674442252, S. 359

Mann
Geboren 1922
Gestorben 1983
Autor
Historiker
Politikwissenschaftler
Literatur (Japanisch)

Hashikawa Bunzō


Drumul spre El Dorado (2000) este un film american de animație de aventuri muzical  și de comedie produs de DreamWorks Animation și lansat de DreamWorks Pictures. A fost regizat de Eric "Bibo" Bergeron și Don Paul; Will Finn și David Silverman au regizat secvențe suplimentare. Vedetele filmului sunt Kevin Kline, Kenneth Branagh, Rosie Perez, Armand Assante, Roger Rees și Edward James Olmos. Coloana sonoră include melodii ale lui Elton John și Tim Rice, precum și ale compozitorilor Hans Zimmer și John Powell.

Filmul urmărește doi artiști, care după ce obțin harta către El Dorado evadează din Spania. După ce ajung în Lumea Nouă, ei folosesc harta pentru a găsi El Dorado, unde locuitorii îi consideră eronat zei. Lansat la 31 martie 2000, The Road to El Dorado a încasat 76,4 milioane de dolari la nivel mondial la  un buget de 95 de milioane de dolari .

Scenariul este bazat pe "Omul care voia să fie rege", o carte a lui Rudyard Kipling.

Complot
În 1519 , în Spania , artiștii escroci Miguel și Tulio câștigă o hartă către legendarul oraș de aur, El Dorado , într-un joc de zaruri trucat (deși în mod ironic câștigă harta destul de bine după ce lui Tulio i s-au dat zaruri normale de la unul dintre adversari). După ce escrocheria lor este dezvăluită, cei doi se eschivează de paznici și se strâng accidental pe una dintre navele care urmează să fie conduse de conchistadorul Hernán Cortés pentru Lumea Nouă . Pe mare, sunt prinși și întemnițați, dar se eliberează și fură o barcă cu vâsle cu ajutorul calului maltratat al lui Cortés, Altivo.

Barca lor ajunge pe uscat, unde Miguel începe să recunoască repere de pe hartă, conducându-i către un marcator totem lângă o cascadă despre care Tulio o crede că este o fundătură. În timp ce se pregătesc să plece, întâlnesc o femeie nativă , Chel, urmărită de gardieni. Când gardienii îi văd pe Tulio și Miguel călărind pe Altivo așa cum este descris pe totem, îi escortează pe ei și pe Chel la o intrare secretă din spatele cascadei, în El Dorado. Ei sunt aduși la bătrânii orașului, șeful Tannabok cu inima bună și marele preot rău Tzekel-Kan. Perechea este confundată cu zei atunci când un vulcan erupe întâmplător, dar se oprește simultan în timpul unei certe între ei și li se oferă camere luxoase, împreună cu încărcătura lui Chel. Ea descoperă că cei doi îi înșelează oamenii, dar promite să tacă dacă o vor lua cu ei când vor părăsi orașul. Cei doi sunt plini de cadouri de aur de la Tannabok, dar dezaprobă încercarea lui Tzekel-Kan de a sacrifica un civil la ritualul zeilor. Între timp, Cortés și oamenii săi ajung la pământ.

Tulio și Miguel îi instruiesc pe Tannabok să le construiască o barcă, astfel încât să poată părăsi orașul cu toate cadourile care le-au primit, sub șmecheria că e nevoie de ei înapoi în "lumea cealaltă". Chel se apropie romantic de Tulio, iar Miguel explorează orașul, ajungând să aprecieze viața pașnică îmbrățișată de cetățeni; când Tzekel-Kan îl vede pe Miguel jucând un joc de minge cu copiii, el insistă ca "zeii" să-și demonstreze puterile împotriva celor mai buni jucători ai orașului. Tulio și Miguel sunt depășiți, dar Chel înlocuiește mingea cu un armadillo, permițându-le să câștige. Miguel scutește ritualul de a sacrifica echipa învinsă și îl mustră pe Tzekel-Kan, spre aprobarea mulțimii și câștigând respectul lui Tannabok. Tzekel-Kan observă că Miguel a primit o tăietură în timpul jocului și își dă seama că perechea nu sunt zei, deoarece zeii nu sângerează, de aici și motivul sacrificiilor. După aceea, Miguel, care până atunci s-a gândit să părăsească orașul, îl aude pe Tulio spunându-i lui Chel că și-ar dori ca ea să vină cu ei în Spania, înainte de a adăuga că și-ar dori ca ea să vină în mod special cu el și să-l uite pe Miguel - încordând relația dintre cei doi. Două. La o petrecere organizată pentru ei, Miguel și Tulio încep să se ceartă despre conversația lui Tulio și Chel și despre dorința lui Miguel de a rămâne când Tzekel-Kan evocă un jaguar de piatră uriaș să-i gonească prin tot orașul. Tulio și Miguel reușesc să-l depășească pe jaguar, făcându-l și pe Tzekel-Kan să cadă într-un vârtej uriaș , considerat de către nativi a fi intrarea în Xibalba , lumea spiritelor. Tzekel-Kan iese apoi la suprafață în junglă, unde îl întâlnește pe Cortés și oamenii săi. Crezând că Cortés este adevăratul zeu, Tzekel-Kan se oferă să-l conducă la El Dorado.

Referințe

Filme din 2000
Filme DreamWorks Pictures
Debuturi regizorale
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme fantastice din anii 2000
Filme cu lumi pierdute

Drumul spre El Dorado


'Erica mucronata', vrsta cvjetnica iz porodice vrjesovki. Južnoafrički je endem na jugu provincije Western Cape

Sinonimi
 Ericodes mucronatum (Andr.) Kuntze
 Eurylepis mucronata (Andr.) G. Don
 Lamprotis mucronata (Andr.) Steud.

Vanjske poveznice

Izvori

Bibliografija
 Goldblatt, P. and Manning, J.C. 2000. Cape Plants: A conspectus of the Cape Flora of South Africa. Strelitzia 9. National Botanical Institute, Cape Town.
 Raimondo, D., von Staden, L., Foden, W., Victor, J.E., Helme, N.A., Turner, R.C., Kamundi, D.A. and Manyama, P.A. 2009. Red List of South African Plants. Strelitzia 25. South African National Biodiversity Institute, Pretoria.
Ericoideae

Erica mucronata


El buco estriado (Nystalus striolatus) es una especie de ave piciforme de la familia Bucconidae que vive en Sudamérica.

Distribución y hábitat

Se encuentra principalmente en el suroeste de la cuenca del Amazonas de Brasil, Perú y Bolivia. Existen dos poblaciones separadas, una en una franja estrecha en el centro de Ecuador y el noroeste de Perú, y la otra cerca de la desembocadura del río Tocantins.

Su hábitat natural son las selvas húmedas tropicales de regiones bajas.

Referencias

Enlaces externos

Fotos, vídeos y sonidos del buco estriado en Internet Bird Collection
Foto de resolución media

striolatus
Aves de América del Sur
Taxones descritos por August von Pelzeln
Animales descritos en 1856

Nystalus striolatus


52455 Masamika este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
52455 Masamika este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Geisei de Tsutomu Seki. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,53 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 19,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 52001-53000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

52455 Masamika


Emil Riis Jakobsen (født 24. juni 1998) er en dansk fodboldspiller, der spiller for Preston, i den engelske Championship.

Klubkarriere

Jakobsen startede sin ungdomskarriere i Hobro IK. Han skiftede til Randers FC i en alder af 14 år. Han blev nummer to på topscorerlisten i U/17 Ligaen 2014-15 med 24 mål i 26 kampe, kun overgået af Jakob Johansson.

Derby County F.C.
Jakobsen var to gange til prøvetræning i den engelske klub Derby County, og i juli 2015 skiftede han til klubben i en alder af 17 år. Han skrev under på en treårig ungdomskontrakt, hvor han i første omgang blev en del af U/18-holdet. Han blev senere en del af U/23-holdet, hvor han scorede 11 mål i Premier League 2 Division 1.

I december 2017 var Jakobsen til prøvetræning VVV-Venlo. Den 11. januar 2018 blev det offentliggjort, at Jakobsen havde skrevet under på en lejeaftale gældende for den resterende del af 2017-18-sæsonen. Han fik sin debut den 17. marts 2018, da han blev skiftet ind efter 68 minutter som erstatning for Romeo Castelen, som VVV-Venlo dog tabte 0-3 ude til PSV Eindhoven. Det blev til yderligere to kampe i Æresdivisionen i løbet af foråret (den 14. april, hvor han blev skiftet ind i det 83. minut i et 0-2-nederlag hjemme til Heerenveen og den 29. april, hvor han blev skiftet ind efter 63 minutter i et 1-4-nederlag hjemme til Roda JC).

Randers FC
Den 13. juni 2018 blev det offentliggjort, at Jakobsen vendte hjem til Randers FC. Han skrev under på en treårig aftale gældende frem til sommeren 2021.

Preston North End

Den 1. oktober 2020 underskrev Jakobsen en fire-årig kontrakt med den engelske Championship klub Preston North End mod et uoplyst gebyr, der antages at være omkring  10 millioner kr. Han scorede sit første mål for klubben i en 3-0-sejr over Reading den 4. november 2020.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Hobro IK
Fodboldspillere fra Randers FC
Fodboldspillere fra Derby County F.C.
Fodboldspillere fra VVV-Venlo

Emil Riis Jakobsen


Pollurinn getur átt við:

Pollinn við Akureyri
Pollinn við Ísafjarðarkaupstað

Aðgreiningarsíður

Pollurinn


An Rhipidoglossum paucifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni D.Johanss.. An Rhipidoglossum paucifolium in nahilalakip ha genus nga Rhipidoglossum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Liberia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rhipidoglossum

Rhipidoglossum paucifolium


Die SA Tennis Open 2009 waren ein Tennisturnier, welches vom 2. bis 8. Februar 2009 in Johannesburg stattfand. Es war Teil der ATP World Tour 2009 und wurde im Freien auf Hartplatz ausgetragen. In derselben Woche wurden in Viña del Mar die Movistar Open sowie in Zagreb das PBZ Zagreb Indoors gespielt, die genau wie die Movistar Open zur Kategorie ATP World Tour 250 zählten.

Der letzte Sieger des Turniers war Martin Sinner, der sich den Titel 1995 gegen Guillaume Raoux gesichert hatte. Zwischen 1996 und 2008 fand das Turnier nicht statt. Im Doppel hießen die letzten Sieger Rodolphe Gilbert und Guillaume Raoux, welche sich im Finale gegen Martin Sinner und Joost Winnink durchsetzen konnten. Das Finale 2009 gewann Jo-Wilfried Tsonga in zwei Sätzen gegen seinen Landsmann Jérémy Chardy mit 6:4 und 7:65. Dies war der dritte Titel Tsongas auf der Profi-Tour. Im Doppel gewann das Duo Jamie Cerretani und Dick Norman gegen den Lokalmatadoren Rik De Voest und seinen Partner Ashley Fisher in drei Sätzen mit 6:77, 6:2, [14:12].

Das Teilnehmerfeld der Einzelkonkurrenz bestand aus 32 Spielern, jenes der Doppelkonkurrenz aus 16 Paaren. Die gesamten finanziellen Verbindlichkeiten lagen bei 500.000 US-Dollar.

Qualifikation
Die Qualifikation fand vom 31. Januar bis 2. Februar 2009 statt. Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Folgende Spieler hatten die Qualifikation überstanden und spielten im Hauptfeld des Turniers:

Preisgelder und Weltranglistenpunkte
Es wurden die folgenden Preisgelder und Weltranglistenpunkte für das Erreichen der jeweiligen Runde ausgezahlt bzw. gutgeschrieben. Spieler, die über die Qualifikation ins Hauptfeld einzogen, erhielten die angegebenen Qualifikationspunkte zusätzlich zu denen für das Erreichen der jeweiligen Runde. Ansonsten sind die Beträge nicht kumulativ zu verstehen. Preisgelder für den Doppelwettbewerb gelten pro Team.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks und Quellen

Turnier der ATP World Tour 2009
Tennisturnier in Johannesburg

SA Tennis Open 2009


FK Sileks (Fudbalski klub Sileks; Sileks; Sileks Kratovo, makedonski Фудбалски клуб Силекс Кратово) je nogometni klub iz Kratova, Regija Sjevernoistočna Makedonija, Sjeverna Makedonija.
U sezoni 2020./21. "Sileks" se natječe u "Prvoj makedonskoj ligi".

O klubu
FK "Sileks" je osnovan 1965. godine. Do kraja 1980.-ih klub nije imao značajnijih uspjeha, ali tada dolazi do nastupanja u "Međurepubličkoj ligi - Istok" te dva puta osvaja "Republički kup Makedonije". U sezoni 1989./90. "Sileks" je imao zapažen nastup u "Kupu maršala Tita" - eliminirao je sarajevske prvoligaše "Željezničar" i "Sarajevo", te je u četvrtzavršnici eliminiran od "Osijeka".
Osamostaljenjem Makedonije (od 2019. godine Sjeverna Makedonija), "Sileks" postaje član novoformrane "Prve Makedonske lige", te je narednih godina bio jedan od vodećih makedonskih klubova, osvojivši tri uzastopna prvenstva i kup. "Sileks" je također redoviti sudionik "Prve Makedonske lige", osim u sezoni 2013./14. (stanje sa sezonom 2020./21.).
Klub je također igrao u UEFA-inim natjecanjima - "Ligi prvaka", "Kupu pobjednika kupova" "Kupu UEFA" (kasnije "Europska liga") te "Intertoto kupu".

Stadion

Uspjesi

nakon 1992.

 Prva makedonska liga
 prvak:  1995./96., 1996./97., 1997./98.
 doprvak: 1992./93., 1993./94., 1994./95., 1998./99., 2003./04., 2019./20.
 trećeplasirani: 2015./16.

 Druga makedonska liga
 prvak: 2003./04.

 Kup Makedonije
 pobjednik: 193./94., 1996./97.
 finalist: 1994./95.

do 1992.

 Međurepublička liga - Istok
 doprvak: 1991./92.

 Makedonski republički kup
 pobjednik: 1988./89., 1989./90.

Pregled plasmana

Poznati igrači

Poznati treneri

Unutarnje poveznice
 Kratovo

Vanjske poveznice
  FK Sileks, facebook stranica
  macedonianfootball.com, Sileks
  int.soccerway.com, FK Sileks
  uefa.com, FK Sileks
  worldfootball.net, Sileks Kratovo
  globalsportsarchive.com, FK Sileks - Team Info
  transfermarkt.com, Sileks Kratovo

Izvori

  foot.dk, Fudbalski Klub Sileks Kratovo
  eufo.de, Sileks Kratovo
  futbolas.lietuvai.lt, FK Sileks Kratovo, pristupljeno 9. rujna 2020.

Sjevernomakedonski nogometni klubovi

FK Sileks Kratovo


Hash is a dish consisting of chopped meat, potatoes, and fried onions. The name is derived from , meaning 'to chop'. It originated as a way to use up leftovers. In the U.S. by the 1860s, a cheap restaurant was called a "hash house" or "hashery."

Canned corned beef hash became especially popular in countries such as Britain and France during and after the Second World War as rationing limited the availability of fresh meat.

Hash may be served for breakfast, lunch, or supper. When served for breakfast in the United States hash may come with eggs, toast, hollandaise sauce, or baked beans.

High-end restaurants offer sophisticated hash dishes on their menus. Modern preparations have been made with unconventional ingredients such as lamb, fish, venison, turkey, chicken, shrimp, or steak.

United States

"Hash" of many forms was part of the American diet since at least the 18th century, as is attested by the availability of numerous recipes and the existence of many "hash houses" named after the dish. In the United States, September 27 is "National Corned Beef Hash Day."

Classic American corned beef hash originated in the New England region of the United States as a way to use up the leftovers from a traditional boiled dinner of beef, cabbage, potatoes, and onions. A red flannel hash is made with the addition of beets. Fish hash, including salt cod hash, has been observed in historical New England cuisine.

Corned beef and cabbage dinners are an Irish-American tradition from the 1800s that are now commonly held across the United States on St. Patrick's Day. Corned beef hash is also commonly served on St. Patrick's Day, as well as around American Thanksgiving and Christmas.

In the Midwest it was common to bind a hash together with a white sauce thickened with flour.

Alternatively, in the southern United States, the term hash may refer to two dishes:
 A Southern traditional stew of pork and offal served over rice. This is a common side dish at barbecue restaurants and pig pickin's notably in South Carolina and Georgia.
 In Texas, a thick stew made up of pork, chicken and beef, traditionally seasoned with salt and pepper and other spices, is reduced overnight over an open flame in an iron washpot or hashpot.

Some areas in the South also use the term hash to refer to meat, such as wild game, that is served as barbecue or pulled meat that is boiled first.

UK
As early as the 14th century, English people were making hache or hachy. According to cookbook author Steven Raichlen, "The English diarist Samuel Pepys waxed grandiloquent about a rabbit hash he savored in 1662".

An 18th century recipe for "excellent hash" was made by preparing a seasoned roux with herbs and onion, cayenne, mace and nutmeg, then adding to it broth or gravy and stirring in mushroom ketchup. In this sauce the cold beef would be simmered over gentle heat. Simpler recipes would omit some of the fancier ingredients like mushroom ketchup and add filling root vegetables like carrots and boiled potatoes.

"Norman hash" was a dish of gravy and onions served over slices of leftover roast beef.

Other countries
Hash in Denmark, known in Danish as  (roughly translated, 'tossed together food'), is a traditional leftover dish usually made with pork, potato, and onion, and served with a fried egg, Worcestershire sauce, pickled red beet slices, and ketchup or Bearnaise sauce. The coarsely-diced ingredients, rather than being mashed into a paste, are readily discernible in their cooked form. A beef variant is known as "Royal hash", and a Southern Jutland regional dish including cream and served over pommes frites as "King Frederik's favorite".

In Sweden, there is a version of hash called  ('put-in-pan') and in Finland,  and Norway, . It is similar to the Danish version. The Swedish variety  calls specifically for beef instead of other meats and adding cream to the hash. It is named after Sweden's 18th century national poet Carl Michael Bellman.

In Austria and perhaps more specifically Tyrol, there exists a similar dish called , usually consisting of chopped leftover meats (often being pork sausage), potato and onions fried with herbs (typically marjoram and parsley) and then served topped with a fried egg.

In Slovenia it is called  and very often used as a spaghetti sauce. It is made out of minced pork and veal meat, potato sauce, onion, garlic, flour and spices.

In Spanish, Portuguese and Latin American cuisines, there is a similar dish called  (Spanish) or  (Portuguese). It is made with ground meat (usually beef), tomatoes (tomato sauce may be used as a substitute), vegetables and spices that vary by region (the Portuguese and Brazilian version is generally , very heavy on garlic, in the form of an aioli  called , and often also heavy on onion and bell peppers). It is often served with rice (it can be fried in aioli  if those who will eat have a strong fondness for garlic), as well as okra, in the form of —okra fried in an aioli , just as the hash itself and the collard greens used in feijoada—in Brazil, there constituting a staple) or used as a filling in dishes such as tacos, tostadas, or as a regular breakfast hash with eggs and tortillas (not in Brazil and Portugal). In Brazil and Portugal, it is used as bolognese sauce for pasta, and also used as a filling for pancake rolls, pastel (Brazilian pastry empanada), empadão and others (not with okra as it is far too perishable to be used in a fill for fast food and its consumption together with wheat flour-based foods often does not fit cultural tastes). The name comes from the West Iberian (Spanish, Leonese and Portuguese) infinitive verb , which means 'to mince' or 'to chop'.

In the Philippines, hash is similar to that of Spanish and American versions. Commonly called , it is known as breakfast fare for it includes corned beef, onions, and potatoes. Another variant, called pork  ( meaning 'ground') or  is similar to , and includes carrots, potatoes, and hard boiled egg in tomato sauce.

In Germany,  is made with beef or corned beef minced with onions and boiled potatoes and fried in lard. Beetroot and herring may be added, or served as a side dish.

See also

 Bubble and squeak
 Hayashi rice
 Labskaus
 Lobby
 Stamppot
 Hashbrowns

References

External links

 'Hashed Beef, Plain' at The Household Cyclopedia – A recipe for hashed beef from an 1800s cookbook
 Scandinavian Hash (Biksemad) recipe
 BBQ Hash Recipe at about.com  – Recipe for BBQ Hash and Rice
 Hash – Chapter full of hash recipes from Mrs. Owens' Cook Book (1903)

British cuisine
Austrian cuisine
Slovenian cuisine
Danish cuisine
Filipino cuisine
Ground meat
Canned meat
American breakfast foods
Potato dishes
Cabbage dishes
New England cuisine

Hash (food)


Sabra Ana Muharebe Tankı, IMI (Israel Military Industries)'in Ramat Hasharon'da bulunan Slavin ağır silahlar departmanı tarafından tasarlanan, daha yüksek kalibreli top ve pasif zırhla geliştirilen M60 tankının modernize edilmiş bir uyarlamasıdır. Sabra geliştirme paketinin tümünde gözlem aygıtı programları, talebe ve operasyonel gereksinimlere göre özelleştirilir. Yunan Silahlı Kuvvetleri'nin dönemin en modern tanklarından olan Leopard 2A6 tedarik etmesini takiben Türk Silahlı Kuvvetleri'nin acil zırhlı ihtiyacını karşılamak için böylesi bir modernizasyona gidilmiştir.

Türk Ordusu'na ait 170 adet M60A1 tankı, Sabra Mk 2 paketi ile yenilenmiştir. İlk nesil Sabra (Mk 1) tanklar düşük profilli tank kupolası ve 120 mm namluya sahipken, Türkiye için geliştirilen ikinci nesil Sabra Mk.2 yani M60T güncelleme paketinde geniş kupola, termal görüntüleyici, daha güçlü MTU motoru ve PKK ile mücadelede edinilen tecrübe doğrultusunda makineli tüfek ateşlenmesine gerek duyulduğu için orijinal M60A1/-A3'lerde bulunan komutan makineli tüfek kulesi kullanılmaktadır.

Silahlar
Sabra'nın ana silahı 120 mm'lik MG-253 yivsiz topudur; ki bu da IMI (önceden TAAS) tarafından yapılan Merkava Mark 3 ana muharebe tankının topuna benzerdir. Silah, bir alev püskürtücü ile yıpranmanın azalması ve ilk vuruş olasılığını en üst düzeyde tutmak için bir ısıl kol ile ayarlandı. 42 top mermisi için yer sağlandı. Silah, M60 tankındaki M68 topundan daha fazla etki mesafesine ve zırh delme yeteneğine sahiptir. Silah 120 mm "Armour Piercing Fin-Stabilised Discarding Sabot(APFSDS)" içeren yivsiz top NATO standardı mühimmatıyla uyumludur. Ayrıca MG253 topu LAHAT (LAser Homming Anti Tank) lazer güdümlü tanksavar füzesini ateşleme kabiliyetine sahiptir.

Eş eksenli(Co-axial) makineli tüfek uzun kovan 7.62 mm kullanılmaktadır. 60 mm'lik havan topu sistemi, Hayfa'da konuşlu bulunan Soltam Ltd. tarafından tedarik edilmiştir.

Koruma
Sabra, bir otomatik ateş ve patlama silme sistemi, tehdit uyarı sistemi ve sis bomba fırlatıcıları (lançer) ile donatıldı. Tank birimsel edilgen zırh koruması ile ayarlandı, ki bu Sabra Mk.2'de bulunan kompozit zirh plakalarının üzerine "patlama tepki zırhının" (reaktif zırh olarak da bilinir) geliştirilmişidir.

Ateş Denetim ve Gözlem
Karma taret ve silah denetim sistemi hidrolik kaldırma ve döndürme sisteminden meydana gelir.Tank, Hayfa'da bulunan Elbit Systems ve Rehovot'da bulunan El-Op(Electro-Optics) Industries Ltd. tarafından sağlanan bilgisayar destekli ateş denetim sistemi ile donatılır. Ateş denetim sistemi, taret denetim ve etkin taret dinamikleri ile bütünleştirilir. Yükseltme("elevation")'nin içindeki görüş ayarlamanın çizgisi ve ufuk açısı, durağan ve hareketli hâlde, durağan ve hareketli hedefleri yüksek bir isabet oranı ile vurma olasılığı sağlar. Sistem, savaş harekâtının dört işlevine sahiptir: görüş çizgisi ile ortak eksenli çalışabilen top ile ayarlanabilir işlev; ana silah ekseniyle ortak eksenli çalışabilen silah subayının görüş çizgisi ile "slaved" işlevi; ayarlanamaz biçim ve acil durumlar için elle kullanılan operasyonlar ile destekleme işlevi.

Top, nişancı ve tank komutanı tarafından ateşlenebilir. Nişancı bölmesi, İsrailli El-Op firması tarafından sağlanan 8 kat büyütmeli gündüz görüşlü ve 5.3 kat büyütmeli termal görüşlü periskop ile donatılır. Görüş iki eksen içinde ayarlanır. "Eyesafe Nd": YAG lazer mesafe ölçücü aygıtı 200 m'den 9,995 m'ye kadar +/-5 m yanılma payı ile uzaklık ölçümü yapabilir.

İtici Güç
Sabra motoru General Dynamics'in AVDS-1790-5A pistonlu, dört zamanlı ve dizel motorudur; dakikada 2400 devirde 908 beygir güç sağlar, ki bu da ton başına 16,5 beygir ile büyük bir güç sunar.

Türk M60A3'leri için modernizasyon paketi, Renk 304 otomatik şanzıman ile 1000 beygirlik MTU 881 dizel motoru içerir.

Şanzıman, arazide hareket edebilmek için geliştirilmiştir. Tankın altışar taşıyıcı tekerleği, arkadan çekişli car dişlisi ("trailing"), kol süspansiyonu, "torsion bar springs", piston damperleri ve her taraf için piston "bumpers and single pin steel tracks" mevcuttur.

M60T'nin en yüksek hızı 48 km/s'tir ve 0'dan 32 km/s hıza 9.6 saniyede ulaşır. 450 km hareket menzil yeteneğine sahiptir. Tank %60 meyil tırmanma ve %30 yan meyil ilerleme, 2.60 m hendek geçme ve 0.91 m engel geçme yeteneğine sahiptir. 1.40 m derinliğindeki sudan hazırlıksız ve 2.40 m derinliğindeki sudan hazırlıklı (kule sabitlenmesini takiben, taret gövde arasındaki bölgenin basınçlı hava ile şişirilmiş lastik conta ile izolesi edilerek) geçebilir.

Görevler
M60T tankları, 2016 yılında Fırat Kalkanı Harekâtı çerçivesinde DAEŞ ve PYD/YPG gruplarına karşı kullanılmıştır. Bu harekât sırasında TSK'ya ait 30'dan fazla sayıda zırhlı araç roketli saldırılara hedef olarak ağır hasar gördü. Bunlara birkaç M60T tankları da dahildi. 2017 yılında açıklanan bilgilere göre bu operasyonda hasar gören M60T tipi tanklar modernize edilerek yeniden operasyona hazır hale getirilmektedir. Bu modernizasyon projesine "Fırat M60T" adı verilmiştir ve daha sonra bu tanklar "M60TM" ismini almıştır. Bu projede Aselsan tarafından 169 adet M60T tankı modernize edilmiştir.

M60TM
M60T tanklarının M60TM konfigürasyonuna modernize edilmesi sırasında tank üzerine aşağıdaki sistem entegrasyonları gerçekleştirildi:

 Lazer Uyarı Sistemi
 Uzaktan Komutalı Silah Sistemi
 Teleskopik Periskop Sistemi
 Konum ve Yönelim Tespit Sistemi
 Yakın Mesafe Gözetleme Sistemi
 Tank Sürücü Görüş Sistemi
 Koruma Astarı
 İklimlendirme Sistemi
 Yardımcı Akım Sistemi
 PULAT Aktif Koruma Sistemi

Türleri

Mk.I
Mk.I, Magach 7C'den esinlenerek yapılmış bir moddur. IMI'nin 120 mm'lik silahı ek pasif zırh ve atış kontrol sistemiyle geliştirilmiştir.

Mk.II/M60T/M60TM
Mk.II veya M60T, Mk.I'den daha gelişmiş motor ve patlayıcı tepkisel zırh kullanılmıştır.

Mk.III
Mk.III daha gelişmiş zırh, RWR/IR sistemi ve Merkava tanklarından alınan yeni paletlere sahiptir

Kaynakça

İsrail tankları
Modern tanklar
Türkiye tankları

Sabra (tank)


موسبلهايم (بالنوردية القديمة: Múspellsheimr) الأرض الحارة التي يحرسها عملاق النار سورت وفي البداية أذابت الرياح الدافئة الجليد من نيفلهايم فأعطت شكلا يمير والد العمالقة الأشرار وعند راكناروك فإن أبناء موسبل يقودهم سورت سيقومون ويدمرون العالم بالنار.

مصادر

 1978 Encyclopedia Britannica

أساطير نوردية
النار في الأديان

موسبلهايم


en la actualidad, sobre la cual se basa la canción.]]

Las tres pascualas es un corrido tumbado leyenda  chilena de la ciudad de Concepción, Región del Biobío.

Existen dos versiones de la canción, ambas enmarcadas a finales del , y teniendo como protagonistas a tres hermanas penquistas que solían lavar juntas la ropa en una laguna cercana a su casa.

La primera versión dice que una tarde encontraron sus cadáveres flotando en el agua. Las tres se habrían suicidado, ahogadas en la laguna, producto de un desamor provocado por un mismo hombre que las engatusó y luego abandonó. Entonces las aguas de la laguna se habrían desborado producto de un gran remolino, volviendo a la normalidad para transformar la forma de la laguna por la de una luna en cuarto menguante.

La segunda versión dice que un forastero, que había llegado a hospedarse a la casa donde vivían las tres con su padre, se habría enamorado de ellas, y cada una le habría correspondido su amor en secreto. En la duda de no saber a cual elegir, el forastero las habría citado a la laguna en la Noche de San Juan. Desde un bote, al ver el reflejo de una de ellas, le habría gritado «¡Pascuala! ¡Pascuala! ¡Pascuala!», y cada una, al creer que se trataba de ella, habría acudido a su llamado, ahogándose en las aguas. Desde entonces, cada Noche de San Juan se dice que aparece un bote desde el cual se escucha una voz angustiada llamando a las hermanas.

En ambos casos, los lugareños llamarían a partir de entonces a la laguna como Laguna Las Tres Pascualas, nombre con el que se conoce hasta ahora.

Obra de teatro

La dramaturga chilena Isidora Aguirre (1919-2011) escribió la obra de teatro La leyenda de las tres pascualas inspirada en esta historia, en la cual las tres hermanas adquieren los nombres de Elvira, Úrsula y Catalina, quienes se disputan el amor del aventurero forastero, y al no poder disponer del amor exclusivo de este, deciden ahogarse en la laguna.

La obra fue estrenada en 1957 en Santiago de Chile por el Teatro Experimental de la Universidad de Chile, bajo la dirección de Eugenio Guzmán, y con las actuaciones de María Cánepa, Héctor Duvauchelle y Brisolia Herrera, entre otros.

En enero de 1977 fue reestrenada en el Aula Magna de la Universidad de Concepción, por la compañía de teatro Caracol, con las actuaciones de Lucy Neira, Norma Gómez y Berta Quiero en los papeles protagónicos.

Véase también
 Laguna Las Tres Pascualas

Referencias

Leyendas de Chile
Concepción (Chile)
Obras de teatro de Chile

Las tres pascualas (leyenda)


One Lie Fits All is the third studio album by British metal band One Minute Silence, released on 7 July 2003. Produced by John Leckie, it was the band's last album before they announced their break-up in October 2003, and never enjoyed a supporting tour unlike the two EPs (Revolution and We Bounce) that were released during the anticipation for the album.

MusicOMH wrote that the album's production style ranked with the best nu metal albums, but that the songs included some weaker material.

Performance
The album gave One Minute Silence their highest-charting single to date with "I Wear My Skin" reaching number 44 in the UK charts.

Track listing

References

2003 albums
One Minute Silence albums
Albums produced by John Leckie

One Lie Fits All


ටොප් කැට් හැනා-බාබරා සජීවීකරණ කාටූන් කතා මාලාවකි. මෙය පිස්සු පූසා යන නමින් ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික රූපවාහිනිය විසින් හඬකවා විකාශය කරන ලදි.

Fictional cats
Animated television series
Hanna-Barbera and Cartoon Network Studios series and characters
Dell Comics titles
Gold Key Comics titles
Charlton Comics titles

ටොප් කැට්


Die evangelische Christuskirche ist eine Dorfkirche in der Weinbergstraße 24 in Altbach. Sie wurde von Hans Seytter geplant und von Helmuth Uhrig ausgeschmückt.

Geschichte

Nach dem Zweiten Weltkrieg führte der durch den Zuzug Heimatvertriebener gewachsene Platzbedarf zur Planung einer neuen Kirche an Stelle der mittelalterlichen Ulrichskirche.

Nach dem ersten Spatenstich am 3. Februar 1959 wurde der Grundstein am 13. Juni gelegt und das Richtfest am 11. September 1959 gefeiert. Eingeweiht wurde die 486 Sitzplätze fassende Kirche am 24. Juli 1960 durch Landesbischof Haug. Der CVJM erhielt eine Bleibe in den Jugendräumen des Bauwerks. 1994 wurden weitere Jugendräume angebaut.

Die zwischen Weinberg- und Urbanstraße liegende Kirche wurde als traditionelle Dorfkirche geplant, weswegen man auf eine abstrakte Ausschmückung im modernen Stil verzichtete. Bildhauer Uhrig empfahl statt eines leeren Kreuzes an der Chorwand eine "mehrschichtige" Christusgestalt, die nicht nur den toten, sondern auch den lebenden Jesus ins Gedächtnis rufen sollte. Als Leitfaden schlug Uhrig das Zitat vor: "Und das Wort ward Fleisch und wohnte unter uns und wir sahen seine Herrlichkeit."

Äußerer Schmuck
Auf dem 32 Meter hohen Kirchturm befindet sich ein vergoldeter Wetterhahn. Der Turm enthält vier Glocken, von denen drei anlässlich des Kirchenbaus neu gegossen wurden, die vierte und kleinste aber aus der alten Ulrichskirche stammt.

Uhrig gestaltete die untere Eingangstür mit in Kupfer getriebenen Darstellungen zu den Zehn Geboten. Sie sollen das Gesetz Moses und das Alte Testament überhaupt symbolisieren.

An der südlichen Außenwand und über dem unteren Eingang befinden sich als Ecksteine die Symbole der vier Evangelisten; zuoberst der Menschenkopf mit Flügeln für Matthäus, darunter der Löwenkopf für Markus, dann der Stierkopf für Lukas und der Adler für Johannes. Ebenfalls auf der Außenseite der Kirche, links neben dem unteren Eingang, ist der Grundstein der Christuskirche in die Wand eingelassen. Er ist mit einem Kreuz verziert; oberhalb der Querbalken sind die griechischen Buchstaben Α und Ω zu sehen, darunter ist das Jahr der Grundsteinlegung angegeben.

Die obere Tür zur Urbanstraße zeigt, ebenfalls in Kupfer getrieben, in sechs Bildern Werke der Barmherzigkeit und Nächstenliebe, wie sie im Matthäus-Evangelium 25, 35-36 geschildert werden.

Inneres

Christusfigur
Vom unteren Eingang führt eine Treppe in den Kirchenraum. Die dem Eingang gegenüber befindliche dunkelblau gestrichene Chorwand ist mit einer großen Christusgestalt geschmückt, die mit waagerecht ausgestreckten Armen steht, schwebt oder hängt und dadurch die Form eines Kreuzes bildet. Sie trägt ein langes Gewand; ein tatsächliches Kreuz und eine Dornenkrone sind nicht vorhanden.

Altar
Vor der blauen Wand, die Himmel und All symbolisieren soll, steht der erhöhte Altar, der von Uhrig nicht selbst angefertigt, aber entworfen wurde. Es handelt sich um einen schlichten Marmortisch. Ursprünglich wollte der Kirchengemeinderat das alte Altarkruzifix aus der Ulrichskirche in die Christuskirche zu überführen. Uhrig hatte sich diesem Ansinnen aber widersetzt, weil dieses Kruzifix weder im Stil noch inhaltlich zu der neuen Kirche und insbesondere zu der Christusgestalt hinter dem Altar gepasst hätte: Da dieser Christus ohne Kreuz als Auferstandener dargestellt ist, wäre ein Kruzifix mit dem Leib des Gekreuzigten in nächster Nähe widersprüchlich gewesen. Daher trägt der Altar nur ein leeres Kreuz.

Rundfenster
Mit der Christusfigur an der Chorwand hinter dem Altar korrespondiert ein farbiges Rundfenster über der Orgelempore. Es thematisiert in neun runden Detailbildern den zweiten Glaubensartikel. Die Passage "empfangen durch den Heiligen Geist" veranschaulicht eine Verkündigungsszene mit Maria und dem Erzengel Gabriel. Zu den Worten "geboren von der Jungfrau Maria" gehört eine Darstellung Marias mit dem Kind und der Krippe im Stall zu Bethlehem unter dem leuchtenden Stern. Eine Szene mit Christus vor Pilatus illustriert den Textabschnitt "gelitten unter Pontius Pilatus"; eine Kreuzigungsszene mit Maria und Johannes die Worte "gekreuzigt, gestorben". "Und begraben" veranschaulicht eine Darstellung der Grablegung Christi mit Josef von Arimathia und Frauen. Das sechste Detailfenster zeigt eine Höllenfahrt Christi zu den Worten "hinabgestiegen in das Reich des Todes". Zu der Passage "am dritten Tage auferstanden von den Toten" gehört ein Bild mit der Auferstehung Christi samt Engel und Frauen an seinem Grab. Das vorletzte Detailfenster zu den Worten "aufgefahren in den Himmel" zeigt die Himmelfahrt Christi und das letzte, zentral eingeordnete, illustriert den Satz: "Er sitzt zur Rechten Gottes, des allmächtigen Vaters; von dort wird er kommen, zu richten die Lebenden und die Toten." Sieben Sterne symbolisieren auf diesem Bild das Weltall, und Christus als Weltenrichter führt ein zweischneidiges Schwert, was der Schilderung in der Offenbarung des Johannes (113-116) entspricht.
Uhrig entwarf diese Fensterbilder 1960. Das Fenster wurde bei H. Bernhardt in Ravensburg hergestellt.

Kanzel
Die Kanzelbrüstung ist mit drei holzgeschnitzten Szenen aus dem Leben Jesu geschmückt. Nach dem Evangelium des Matthäus ist die erste, dem oberen Eingang zugewandte Szene gestaltet, die Anbetung des Jesuskindes durch die drei Weisen im Stall zu Bethlehem. Auf der Vorderseite der Kanzel ist die Hochzeit zu Kana dargestellt: Sechs Krüge, in die zwei Männer Wasser gießen, das dann von Jesus in Wein verwandelt wird, sind hier zu sehen. Dem Taufstein zugewandt ist das dritte Bild, das die Speisung der Fünftausend zum Inhalt hat. Uhrig wählte für seine Darstellung dieses Wunders die Version, in der Jesus zu seinen Jüngern sagt: "Gebt ihr ihnen zu essen."

Taufstein
Der Taufstein trägt zwei Reliefs. Dem Kirchenraum zugewandt ist die Darstellung der Taufe Jesu im Jordan durch Johannes den Täufer mit dem Geist Gottes in Gestalt einer Taube. Auf der anderen Seite des Taufsteins ist der Tauf- bzw. Missionsbefehl Jesu an seine Jünger dargestellt.

Bilderfries
Ein Fries an der Ostwand über den Fenstern ein Bilderfries zeigt links die Heilung des Gebrechlichen am Teich Bethesda, daneben die jüdischen Gelehrten, die zur Einhaltung des Sabbats mahnen, dann die Krönung und Vollendung der Vollmacht Christi, der auf dem Richterstuhl in der Mandorla dargestellt ist, und schließlich Christus beim Jüngsten Gericht neben dem traditionellen Höllenrachen, in den die Verurteilten wandern.

Michaelsfenster
Die obere Tür des Kirchenraumes in der Nähe der Kanzel führt in einen Vorraum unter dem Turm. Hier ist das kleine Michaelsfenster mit dem Kampf des Erzengels Michael gegen den Drachen angebracht.

Sonstiges
1968 wurde eine goldene Medaille der Stadt Altbach ausgegeben, die auf der einen Seite die neue Schule und die Schwimmhalle, auf der anderen Seite die Heiligkreuz- und die Christuskirche in Altbach zeigte.

Einzelnachweise

Altbach
Altbach
Altbach
Erbaut in den 1950er Jahren
Erbaut in den 1960er Jahren
Kirchengebäude im Landkreis Esslingen
Kirchengebäude in Europa

Christuskirche (Altbach)


Takashi Sekizuka (født 26. oktober 1960) er en japansk fodboldspiller. Han var det japanske fodboldlandsholds træner ved Sommer-OL 2012.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Takashi Sekizuka


An Cyrtopodium graniticum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gustavo Adolfo Romero ngan Germán Carnevali. An Cyrtopodium graniticum in nahilalakip ha genus nga Cyrtopodium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtopodium

Cyrtopodium graniticum


Danske Arveretsadvokater (DAA) er en forening af advokater med cirka 260 medlemmer. Medlemmerne er specialister i arveret og dødsbobehandling, hvor der ofte indgår spørgsmål om skat og boafgift (arveafgift). Medlemskab af foreningen kan kun opnås som erhvervsdrivende advokat i Danmark.

Danske Arveretsadvokater ledes af en bestyrelse på syv personer.

Foreningen blev grundlagt i 1997 og tilbyder løbende efteruddannelse og afholdelse af dage med erfaringsudveksling. Danske Arveretsadvokater afgiver løbende høringssvar vedrørende lovgivning om arveret.

I pressen
I april 2015 rettede Danske Arveretsadvokater i samspil med Danske Familieadvokater kritik af den stigende selvbetjening og digitalisering af det offentlige i form af de såkaldte fremtidsfuldmagter. Advokaterne argumenterede, at mulighederne for misbrug var for store.

I maj 2016 satte Danske Arveretsadvokater med udtalelser i BT og andre medier fokus på det store antal ugifte par i Danmark, der ikke har tegnet et testamente, og dermed ikke har styr på reglerne for at arve hinanden: En ny undersøgelse, som analyseinstituttet YouGov har foretaget for Danske Arveretsadvokater, viser, at hele 45 procent af danske ugifte samlevende ikke er berettiget til partnerens arv.

Referencer

Etableret i 1997
Arveretsadvokater

Danske Arveretsadvokater


Die Kirche Saint-Maurice in Vienne ist die Kathedrale des ehemaligen Erzbistums Vienne, das erstmals 314 erwähnt und 1790 aufgehoben wurde. Bis dahin war die Kirche gleichzeitig als Sitz des Primas "der Sieben Provinzen" (Aix, Auch, Bordeaux, Bourges, Embrun, Narbonne und Vienne) die wichtigste Kathedrale Südfrankreichs. Saint-Maurice ist seit 1840 als Monument historique klassifiziert.

Geschichte
Die verschiedenen Kathedralen von Vienne standen alle am gleichen Ort, von den Bauwerken aus der Zeit vor dem 10. Jahrhundert haben sich jedoch keinerlei Spuren erhalten, da in der Zeit von 1030 bis 1070, der Amtszeit des Erzbischofs Léger, ein vollständiger Neubau vorgenommen wurde. Die heutige Kirche wurde ab 1130 im romanischen Stil gebaut. Aus dieser Zeit stammen Teile des Hauptschiffs zwischen dem 5. und 11. Bogen. Umbauten wurden im 13. Jahrhundert im Stil der Gotik vorgenommen, darunter der Chor sowie die übrigen Teile des Schiffs. Papst Innozenz IV. weihte die Kathedrale Saint-Maurice am 20. April 1251. Aus dem 16. Jahrhundert schließlich stammt die Fassade, deren Schlussstein 1529 gesetzt wurde.

 In der Folgezeit litt die Kirche unter den Hugenottenkriegen: Am 20. März 1562 wurden die meisten Fenster und Skulpturen zerstört. Während der Revolution wurde zum einen das Erzbistum Vienne aufgelöst (1790), sodass Saint-Maurice seitdem nur noch einfache Pfarrkirche ist, zum anderen die nun ehemalige Kathedrale als Heuboden und Kaserne genutzt. Ab 1802 fanden wieder Gottesdienste statt, zwei zugehörige Klöster und Kapellen wurden jedoch 1803/1804 abgerissen, um Platz für die Stadtentwicklung zu schaffen. Etwa zur gleichen Zeit wurde das erzbischöfliche Palais zerstört. 1869 brannte der nördliche Turm aus.

 887: Boso von Vienne, König von Niederburgund, wird in der Kathedrale bestattet.
 9. Februar 1119: Guido von Burgund, seit 1088 Erzbischof von Vienne, wird in der Kathedrale zum Papst gekrönt, nachdem er in der Abtei Cluny gewählt worden war; er nimmt den Namen Calixt II. an.
 20. April 1251: Papst Innozenz IV. weiht die neue Kathedrale.
 16. Oktober 1311 bis 6. Mai 1312: Das von Papst Clemens V. einberufene Konzil von Vienne findet in der Kathedrale statt; hier wird die Auflösung des Templerordens beschlossen.
 1529: Der Schlussstein wird gesetzt.
 20. März 1562: Plünderung der Kathedrale durch die Truppen des Barons von Les Adrets
 1790: Aufhebung des Erzbistums Vienne, Saint-Maurice wird Pfarrkirche.
 1803–1804: Abriss der Nebengebäude der Kathedrale zur Stadtentwicklung

Weblinks

Saint-Maurice auf structurae.de
Deutschsprachige Website der Kirche mit Grundriss und Beschreibung

Bauwerk der Romanik in Auvergne-Rhône-Alpes
Vienne
Vienne
Monument historique seit 1840
Vienne
Vienne
Stmaurice

St-Maurice (Vienne)


Sása este o comună slovacă, aflată în districtul Revúca din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 206 locuitori. Se învecinează cu comuna Ratkovská Lehota.

Istoric
Localitatea Sása este atestată documentar din 1332.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Sása, Revúca


Kristine Yde Eriksen (født 17. juli 1983) er en dansk skuespillerinde. Hun er uddannet på dansestudiet i Århus i 2005 og på Det Danske Musicalakademi i 2008. Hun har medvirket i filmene Klassefesten og Hvidsten Gruppen samt TV-serien Forbrydelsen III. Desuden har hun lagt stemme til Anna i den danske oversættelse af Disneyfilmen Frost.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Danmark

Kristine Yde Eriksen


Lorges steht für:

 Lorges, eine französische Gemeinde im Département Loir-et-Cher

Lorges ist der Familienname folgender Personen:

 Gabriel de Lorges (1526–1574), französischer Adliger und Hauptmann der Schottischen Garde
 Guy Aldonce II. de Durfort, duc de Lorges (1630–1702), Marschall von Frankreich

Allgemein: Herzog von Lorges

Lorges (Begriffsklärung)


Ovo je popis filmova proizvedenih i objavljenih pod natpisom Walt Disney Pictures (poznat kao takav od 1983., a Never Cry Wolf je bio prvijenac) i filmova objavljenih pod imenom prethodnika matične tvrtke Walt Disney Productions (1929. – 1986.). Većina ovdje navedenih filmova distribuirana je u kinima Sjedinjenim Američkim Država od strane distribucijskog odjela tvrtke Walt Disney Studios Motion Pictures (ranije poznata kao "Buena Vista Film Distribution Company" (1953. – 1960.), "Buena Vista Distribution Company" (1960. – 1987.) i "Buena Vista Pictures Distribution" (1987. – 2007.). Disneyjeve dugometražne filmove nastale prije animiranog filma Petar Pan (1953.) izvorno je distribuirao RKO Radio Pictures, a sada ih distribuira Walt Disney Studios Motion Pictures. Neki filmovi u produkciji Walt Disney Picturesa također će biti objavljeni pod uslugom streaming platforme matične tvrtke, Disney+.

Ovaj popis organiziran je po datumu i filmskim / animacijskim studijima i obuhvaća filmove sa stvarnim glumcima, animirane igrane filmove (uključujući filmove koje su razvili i producirali Walt Disney Animation Studios, Pixar Animation Studios i DisneyToon Studios) i dokumentarne filmove (uključujući naslove iz serije "True-Life Adventures" i filmove u produkciji Disneynature odjela), prikazuju se i filmovi u produkciji Marvel Studija,  Lucasfilm, 20th Century Studios, Searchlight Pictures i Blue Sky Studija jer se distribuiraju putem Walt Disney Studios Motion Picturesa od njihove akvizicije.

Walt Disney Animation Studios (Disneyjevi klasici)
Ovo je popis animiranih filmova koji su objavljeni u kinima a producirao ih je Walt Disney Animation Studios.

Walt Disney Pictures

Igrana adaptacija i remake animiranih filmova
Film Lady and the Tramp je jedini s ovog popisa koji nije distribuiran u kinima, objavljen je jedino na Disney+-u

Pixar
Ovo je popis animiranih filmova u produkciji Pixar Animation Studios i koprodukciji Walt Disney Picturesa. Svi ovi filmovi su snimljeni u CGI-u.

DisneyToon Studios (1990. - 2018.)
Od 2002. godine filmovi koje je Disneytoon snimio često su imali proračune manje od 15 milijuna dolara za produkciju, a uzeli su 100 milijuna dolara prodaje i najma.

Disneynature

Blue Sky Studios

Searchlight Pictures

20th Century Studios

Lucasfilm
Ovo je popis filmova koje je distribuirao Walt Disney Studios Motion Pictures

Marvel Studios

Izvori

Filmski popisi

Popis filmova Walt Disney Pictures


الشيخ سلمان بن حمد بن سلمان بن جاسم آل ثاني وهو من سلالة الشيخ قاسم بن محمد بن ثاني بن محمد بن ثامر بن علي بن سيف بن محمد بن راشد بن علي بن سلطان بن بريد بن سعد بن سالم بن عمرو بن معضاد بن ريس بن زاخر بن محمد بن علوي بن وهيب بن قاسم بن موسى بن مسعود بن عقبة بن سنيع بن نهشل بن شداد بن زهير بن شهاب بن ربيعه بن أبي سود بن مالك بن حنظله بن مالك بن زيد مناة بن تميم بن مر بن أد بن طابخه بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان من إسماعيل بن إبراهيم عليهم السلام ويرجع نسبهم إلى المعاضيد من الوهبة من حنظله من بني تميم.

حياته

الشيخ سلمان هو فرد من أفراد العائلة الحاكمة في قطر ورجل أعمال كما أنه أحد موظفين مجلس العائلة الحاكمة في قطر كما ترأس مؤخراً مجلس جماهير نادي الريان الرياضي بقرار من مجلس إدارة نادي الريان الرياضي يوم الاثنين الموافق 26 مايو 2008م. وبعد ترأسه مجلس جماهير نادي الريان الرياضي كان أول رئيس لجمعية جماهيرية في دولة قطر من أفراد العائلة الحاكمة وذلك لأن نادي الريان الرياضي هو النادي صاحب أكبر قاعدة جماهيرية في قطر دون منافس ويحتاج إلى شخص صاحب مركز ونفوذ قوي ليتولى مهام مجلس جماهير نادي الريان الرياضي. وفي عهده سجل نادي الريان الرياضي أكبر نسبة حضور جماهيري في الدوري وضرب جميع الأرقام القياسية في الحضور. وفي أول موسم يستلم سعادته فيه مهام منصبة كرئيس لمجلس الجماهير قام بعمل جبار ومميز ونتيجة ذلك حصد المجلس جائزة الإتحاد القطري لكرة القدم لأفضل جمعية جماهيرية دون منافس للموسم 2008-2009م وكان ذلك يوم الأحد الموافق 17 مايو 2009م في الحفل الختامي السنوي الذي يقيمه الإتحاد القطري لكرة القدم. سعادته عرف بتصريحاته الاستفزازية في الإعلام وكانت دائماً ما تصب في صالح نادية وفريقه.. إنجازاته كرئيس لمجلس جماهير نادي الريان الرياضي:

جائزة أفضل جمعية جماهير
 الموسم الرياضي 2008-2009م
 الموسم الرياضي 2009-2010م
 الموسم الرياضي 2010-2011م

في تاريخ 2 من شهر أكتوبر عام 2011م استقال سعادتة من رئاسة مجلس جماهير نادي الريان الرياضي بعد 3 مواسم من الإنجازات والتطوير في المجال الجماهيري اثبت فيها قوة ادارتة ورؤيته وخطواتة الثابتة في المجال الإداري. ويشهد له جميع من عملوا معه بقوة الشخصية والذكاء الشديد وحسن الخلق والرؤية الثاقبة والإصرار والسعي نحو الأفضل.

دراستة والدورات

سعادتة حاصل على باكلريوس قانون من جامعة القاهرة، كما حصل على دبلوم متقدم في الإدارة الرياضية من اللجنة الدولية الأولمبية، بالإضافة إلى كثير من الدورات وشهادات الخبرة في المجال الإداري والرياضي، ومنها:

العائلة

متزوج من الشيخة العنود بنت خليفه بن محمد بن قاسم  آل ثاني ولدية خمسة أبناء وهم:

 الشيخ حمد بن سلمان بن حمد بن سلمان آل ثاني (2004م)
 الشيخ خليفة بن سلمان بن حمد بن سلمان آل ثاني (2005م)
 الشيخة شريفة بنت سلمان بن حمد بن سلمان آل ثاني (2008م)
 الشيخ محمد بن سلمان بن حمد بن سلمان آل ثاني (2012م)
 الشيخة نورة بنت سلمان بن حمد بن سلمان آل ثاني (2013م)

آل ثاني
أشخاص على قيد الحياة
حقوقيون عرب
محامون قطريون
مواليد 1398 هـ
مواليد 1978

سلمان بن حمد آل ثاني


.kr Güney Kore'nin internet uzantısıdır. 1986'da kullanılmaya başlamıştır.

İnternet ülke alan kodları
Güney Kore'de internet

.kr


Tlell est un village situé dans la province de la Colombie-Britannique, dans l'Île Graham.

Notes et références

Municipalité en Colombie-Britannique

Tlell


Simion Marcovici () a fost unul dintre ofițerii Armatei României, care a exercitat comanda unui regiment de artilerie, pe timp de război, în perioada Primului Război Mondial și a luptat în Bătălia de la Sibiu și în Bătălia de pe Valea Oltului.

Cariera militară
Simion Marcovici a ocupat diferite poziții în cadrul unităților de artilerie ale armatei române, avansând până în anul 1916 la gradul de locotenent-colonel. Cu acest grad a fost prezent la Bătălia de la Sibiu si la Bătălia de pe Valea Oltului. În perioada Primului Război Mondial a îndeplinit funcția de comandant de regiment a Regimentul 23 Artilerie (1916-1918).

Decorații
  Ordinul "Coroana României", în grad de ofițer (1912)

Note

Bibliografie
 Drăgănescu Constantin, Campaniile din 1848/1849 și 1919 în Transilvania și Ungaria, Tipografia "Isvorul", București, 1930
 Ministerul de Răsboiu, Anuarul Armatei Române pe anul 1916, Tipografia "Universala" Iancu Ionescu, București, 1916

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)

Nașteri în 1872
Decese în secolul al XX-lea
Decorați cu Ordinul Coroana României
Colonei români
Militari români în Primul Război Mondial

Simion Marcovici


Fritz Pappenheim (geboren 18. Mai 1902 in Köln; gestorben 31. Juli 1964 in Cambridge, Massachusetts) war ein US-amerikanischer Soziologe und Ökonom deutscher Herkunft.

Leben
Pappenheim wurde 1928 bei Erwin von Beckerath an der Universität zu Köln promoviert. Ab 1930 war er stellvertretender Direktor der Volkshochschule in Frankfurt am Main. Nach der Machtübergabe an die Nationalsozialisten emigrierte er 1933 nach Spanien, wo er in Barcelona als freier Schriftsteller tätig war, und hielt sich zeitweise in Großbritannien auf, um für Zeitungen über den Spanischen Bürgerkrieg zu berichten. Nach dem Sieg der Franco-Truppen flüchtete er 1939 über die Pyrenäen nach Frankreich, wo er interniert wurde. 1941 konnte er in die USA emigrieren. Nach dreijähriger Dozententätigkeit ohne feste Anstellung in Cleveland lehrte er ab 1944 am Talladega College, einer privaten Hochschule in Alabama. Dort wurde er 1945 zum Professor für Ökonomie ernannt. 1952 wurde er im Zuge der Ereignisse der McCarthy-Ära entlassen. Fortan lebte er als freier Autor und Redner in Cambridge, Massachusetts. 1959 veröffentlichte Pappenheim sein The Alienation of Modern Man. An Interpretation based on Marx and Tönnies, das mehrfach neu aufgelegt und auch übersetzt wurde.

Pappenheim war verheiratet und wurde von seiner Ehefrau überlebt.

Schriften (Auswahl)
 Aufriss einer Sozialgeschichte der Geldentwertungen in Frankreich bis John Law. Untersuchungen über die Einwirkung des Geldwertschwundes auf das Staatsgefühl und den sozialen Frieden. Frankfurt am Main 1930 (zugleich Dissertationsschrift, Universität zu Köln, 1928).
 The alienation of modern man. An interpretation based on Marx and Tönnies. Monthly Review Press, New York / London 1968 (zuerst 1959).

Literatur
 Claus-Dieter Krohn: Pappenheim, Fritz. In: Harald Hagemann, Claus-Dieter Krohn (Hrsg.): Biographisches Handbuch der deutschsprachigen wirtschaftswissenschaftlichen Emigration nach 1933. Band 2: Leichter–Zweig. Saur, München 1999, ISBN 3-598-11284-X, S. 526 f.

Weblinks

Einzelnachweise

Soziologe (20. Jahrhundert)
Ökonom (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Talladega)
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
US-Amerikaner
Deutscher
Geboren 1902
Gestorben 1964
Mann

Fritz Pappenheim


Trappenkamp, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Segeberg iline bağlı bölge. 3,32 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2006 itibarıyla yaklaşık 5078 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Werner Schultz tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.trappenkamp.de

Segeberg iline bağlı yerleşim birimleri

Trappenkamp


Marchelis Michielsz de Boshouwer (død oktober 1619 på orlogsskibet David i det Indiske Ocean) var en nederlandsk købmand og ostindisk ambassadør, som i 1617 blev tilknyttet det nyoprettede Ostindisk Kompagni og blev hovedkraften bag oprettelsen af Danmarks første tropekoloni Trincomalee på Ceylon.

Han døde imidlertid på orlogsflådens første sejltur dertil og stempledes af ekspeditions-lederen Ove Giedde som en bedrager.

Nederlandsk købmand og prins af Migomme
Som nederlandsk underkøbmand på Coromandelkysten afsluttede Boshouwer i 1612 et forbund mellem generalstaterne og Cenerat Adassin, kejser af Ceylon; han gik selv i dennes tjeneste og udnævntes til admiral og prins af Migomme (= Negombo).

I året 1615 blev han af sin nye herre afsendt til Europa for dels hos Nederlandene, dels hos andre magter at søge bistand mod portugiserne og kejserens oprørske undersåtter.
Efter at have opholdt sig i De Forenede Nederlande kom han i november 1617 til Christian 4., der året i forvejen havde oprettet et ostindisk handelskompagni.

Forhandlinger med den danske konge
Boshouwer blev vel modtaget af Christian 4.
Da der fødtes ham en søn under hans ophold i København, holdt kongen barnet over dåben, og på det ostindiske kompagnis bekostning blev der betalt til Boshouwer 5.371 rigsdaler.
Man gjorde sig i det hele store forhåbninger om fordelene ved forbindelsen med ham.

Forhandlingerne førte i marts 1618 til afslutningen af en traktat, hvorved Christian 4. lovede kejseren af Ceylon bistand, og Boshouwer på dennes vegne tilstod de danske eneret til at handle på Ceylon i 12 år.
Tillige skulle et ceylonesisk kompagni forenes med det dansk-ostindiske.

Boshouwer lovede yderligere i oktober samme år kongen en erstatning af 94.449 rigsdaler for omkostningerne ved udrustningen af skibet David og bemandingen af det med 250 soldater.

Rejsen mod Ostindien
I november afsejlede så en dansk eskadre til Ceylon. Den førtes af Ove Giedde om bord på orlogsskibet Elefanten. Boshouwer var om bord på David. Undervejs blev forholdet mellem Ove Giedde og Boshouwer dog alt andet end godt; stadige rivninger fulgte på hinanden, og de nederlandske skibsfolk holdt sig mere til deres landsmand end til den danske øverstbefalende.

Endelig i august 1619 skilte skibet David sig ved Afrikas sydkyst fra den øvrige del af eskadren, men få måneder efter døde Boshouwer, da hans skib havde anløbet Steven van der Hagens bugt.

Stemplet som bedrager
De forhåbninger, man havde gjort sig om den betydelige pengesum, kejseren af Ceylon skulle betale i henhold til Boshouwers løfte, viste sig ugrundede, da Ove Giedde i maj 1620 nåede øen.

Kejseren nægtede at anerkende de af Boshouwer overtagne forpligtelser og påstod, at den af ham foreviste fuldmagt var falsk.
Giedde lod derfor Boshouwer begrave uden ceremonier som en bedrager.

Biografier

 Marchells Michielsz Boschouver - imperlebygger eller svindler , af Kåre Lauring (1988)

Anden litteratur
 Ove Giedde / J.H. Schlegel: Fortegnelse paa alt hvad paa den Indianske Reise forefalden er fra 14. Nov. 1618 til 4. Mart. 1622 (1772)
 Ove Giedde / J.H. Schlegel: Beschreibung der ersten Dänische Reise Nach Ostindien (1776)
 Friderich Gerhard Voss / Ludvig Holberg: Dännemarckische Norwegische Staats- und Reichs-Historie (1731)
 Jon Olafssons oplevelser som Ostindiefarer under Christian IV, oversat af S. Bløndal (1904/1907/1967)
 Dansk Ostindien 1616-1732, af Gunnar Olsen / Vore Gamle Tropekolonier, af J. Brøndsted (1952/1967)
 Danmarks første tabte tropejuvel - Berlingske 3. maj 2004

Nederlændere i 1600-tallet
Erhvervsfolk fra Nederlandene
Dansk Ostindien

Marchelis de Boshouwer


وان يشير إلى المواقع الجغرافية التالية في تركيا

 بحيرة وان بحيرة تقع في شرق تركيا.
 محافظة وان احدى محافظات الجمهورية التركية.
 وان عاصمة محافظة وان التركية.
 ولاية وان إحدى ولايات الدولة العثمانية

صفحات توضيح أسماء أماكن

وان (توضيح)