Little people have been part of the folklore of many cultures in human history, including Ireland, Greece, the Philippines, the Hawaiian Islands, New Zealand, Flores Island, Indonesia, and Native Americans.

Native American folklore
The Native peoples of North America told legends of a race of "little people" who lived in the woods near sandy hills and sometimes near rocks located along large bodies of water, such as the Great Lakes. Often described as "hairy-faced dwarfs" in stories, petroglyph illustrations show them with horns on their head and traveling in a group of 5 to 7 per canoe.

Native legends often talk of the little people playing pranks on people, such as singing and then hiding when an inquisitive person searches for the music. It is often said that the little people love children and would take them away from bad or abusive parents or if the child was without parents and left in the woods to fend for themselves.

Other legends say the little people if seen by an adult human would beg them not to say anything of their existence and would reward those who kept their word by helping them and their family out in times of need. From tribe to tribe there are variations of what the little people's mannerisms were like, and whether they were good or evil may be different.

One of the common beliefs is that the little people create distractions to cause mischief. They were believed to be gods by some. One North American Native tribe believed that they lived in nearby caves. The caves were never entered for fear of disturbing the little people.

Legends of physical remains of tiny people being found in various locations in the Western United States, particularly Montana and Wyoming, typically describe the remains as being found in caves with various details such as descriptions that they were "perfectly formed", dwarf-size, etc. Often as an effort to "enhance credibility", archaeologist Lawrence L. Loendorf notes that some tales make claims that "the burials, of course, are always sent to a local university or to the Smithsonian for analysis, only to have both the specimens and research results disappear." Loendorf also suggests that the discovery of two mummies of anencephalic infants in the first half of the twentieth century with deformities that caused some people to believe they were adults has "contributed to public belief in the existence of a group of tiny prehistoric people."

Lewis and Clark reported in their journals that Native Americans in the vicinity of Spirit Mound, South Dakota held a belief in little people who inhabited the mound. Clark wrote that the local Native Americans could not be persuaded to approach the mound, as they feared these tiny "Deavals" and considered them to be dangerous. Although members of Lewis and Clark's party visited the mound, they did not encounter any unusual beings.

A graveyard unearthed in the 1830s in Coshocton County, Ohio, was believed to contain skeletons belonging to a pygmy race. In fact, the graves (which were roughly  long) were "bone burials" containing disarticulated or bent bones packed together.

Native American

Alux - Maya
Canotila - Lakota
Chaneque - Aztec
Geow-lud-mo-sis-eg - Maliseet
Jogah- Iroquois
Mannegishi - Cree
Memegwesi/Memegawensi/Memengweshii/Pa'iins - Anishinaabe
Nimerigar - Shoshone
Nirumbee or Awwakkulé - Crow
 Iyaaknasha' or Hattak Sawa' - Chickasaw
 Bohpuli or Kowi Anukʋsha - Choctaw
Pukwudgie - Wampanoag
Yehasuri - Catawba
Yunwi Tsunsdi - Cherokee

The Native American little people have been said to reside in the Pryor Mountains of Montana and Wyoming. The Pryors are famous for their "fairy rings" and strange happenings. Some members of the Crow tribe consider the little people to be sacred ancestors and require leaving an offering for them upon entry to the area.

Memegwaans

Ojibwe myths also bring up a creature known as the Memegwaans, or Memegwaanswag (Plural), which seems to be different from the more common Little People variation of Memegwesi. According to Basil H. Johnston, a Memegwaans is a little person without definitive form which is terrified of adult humans. However, it seems to have a soft spot for children and will often approach in the guise of a child any young person who seems upset, injured, scared or lonely and either protect them or keep them company until help arrives. If an adult sees one, they will often cower on the ground, screaming and crying hysterically before vanishing in the blink of an eye. They were also known as protectors of copper mines & were prayed to almost as patron saints of lost children. This is more specific & different from the Memegwesi, which is often simply described as a short, hairy man.

Types of little people in mythology
Guhyaka
Abatwa (only partly mythical, see Twa for historical background)
Aziza (African mythology)
Brownies
Christmas Elves
Clurichauns
Di sma undar jordi
Dokkaebi
Domovoi
Duende
Dwarves
Ebu Gogo (Flores)
Egbere
Eloko
Elves
Far Darrig
Fions
Gnomes
Goblins
Gremlins
Grogoch
Gütel
Heimchen
Heinzelmännchen
Hob
Hobgoblin
Imp
Iratxo
Jenglot
Jetins
Kabouter
Kaichigo
Kallikantzaros
Kandap - Tayap
Karzełek
Knocker
Kijimuna
Kobolds
Korpokkur
Krasnoludek
Laminak
Leprechauns
Lutins
Madebele  - Senufo mythology
Menehune - Hawaiian mythology
Muki
Niß Puk
Nimerigar
Nittaewo (Sri Lanka)
Nuno sa Punso
Ork
Patupaiarehe - New Zealand Maori mythology
Pixies
Polevik - Slavic mythology
Pombero - Guarani mythology
Pygmies (in Greek mythology)
Qutrub
Redcap
Siyawesi - Benin
Sprites
Ta'ai, or 小黑人 - in the mythology of, or remembered by, the Saisiyat people of Taiwan
Taotao Mona
Tikoloshe
Tiyanak
Tomte / Tonttu / Nisse - Scandinavian Folklore
Trauco - Chilote mythology
Trows - Orkney and Shetland folklore
Tylwyth Teg
Vazimba
Woodarjee - Noongar mythology
Yumboes
Zlydzens

Types of little people in constructed literary mythologies
Hobbits / Halflings / Kenders
Tcho-Tcho
Lilliputians and Blefuscudians
Smurfs

Little people in literature

 The Borrowers by Mary Norton
 The Littles by John Peterson
 The Wee Free Men by Terry Pratchett
 The Nome Trilogy by Terry Pratchett
 The Spiderwick Chronicles by Holly Black and Tony DiTerlizzi
 1q84 by Haruki Murakami
 Rumpelstiltskin
 Taltos by Anne Rice

See also
 Atacama skeleton
 Dwarfism
 Hobbit
 Homo floresiensis
 Little green men
 Pygmy peoples
 List of the verified shortest people
 San Pedro Mountains Mummy

References

Bibliography
Daniels, Cora Linn and Stevens, C.M. Encyclopaedia of Superstitions, Folklore, and the Occult Sciences of the World. Milwaukee, Wisc.: J. H. Tewdai & Sons, 1903.
Frey, Rodney. The World of the Crow Indians: As Driftwood Lodges. Norman, Okla.: University of Oklahoma Press, 1993.

Mythological archetypes
Anishinaabe mythology
Legendary creatures of the indigenous peoples of North America
Mythic humanoids
Mining spirits

Little people (mythology)


Der Rußfarbene Milchling (Lactarius fuliginosus) ist eine Pilzart aus der Familie der Täublingsverwandten (Russulaceae). Es ist ein mittelgroßer Milchling mit einem feinsamtigen, graubraunen Hut, dessen Fleisch sich bei Verletzung rosa anfärbt. Man kann den Milchling von August bis Oktober in mehr oder weniger nährstoffreichen Rotbuchen- oder seltener auch in Fichtenwäldern finden. Der Milchling ist wegen seines schärflichen und bitteren Geschmacks ungenießbar. Er wird auch Rußiger oder Rußstieliger Milchling genannt.

Merkmale

Makroskopische Merkmale
 Der dünnfleischige Hut ist 4–8 (10) cm breit, jung fast halbkugelig, später gewölbt bis ausgebreitet und im Alter mehr oder weniger trichterförmig vertieft. Die matt oder feinsamtig bis hirschlederartige Oberfläche ist nussbraun, umbrafarben oder dunkelgrau gefärbt, aber nie ganz schwarz. Meist ist der Hut mehr oder weniger einfarbig, manchmal hat er aber auch kleinere, dunklere Fleckchen. Der Rand ist lange eingebogen und glatt, im Alter auch teilweise leicht gekerbt.

Die häufig gegabelten Lamellen sind anfangs cremefarben, später cremeocker. Sie stehen mäßig gedrängt bis leicht entfernt und sind am Stiel breit angewachsen oder laufen leicht daran herab, ihre Schneiden sind glatt.

Der zylindrische Stiel ist 3–5 (8) cm lang und 0,8–1,5 (2) cm breit. Er ist jung voll, doch wird er schon bald kammerig-hohl. Die Oberfläche ist glatt, matt und hell graubraun und annähernd wie der Hut gefärbt. Zur Spitze und zur Basis hin ist er bisweilen heller gefärbt, mitunter hat er auch eine leicht olivfarbene Tönung, auch junge Fruchtkörper sind meist etwas heller als der Hut gefärbt.

Das weißliche Fleisch verfärbt sich im Anschnitt innerhalb 2–4 Minuten von der Stielbasis her lachsrosa, aber niemals so lebhaft karminrot wie es für den Rosaanlaufenden Milchling typisch ist. Der Geruch ist schwach und unauffällig, der Geschmack anfangs mild, dann schärflich und oft auch bitter und zusammenziehend. Die weißliche Milch rötet nur in Verbindung mit dem Fleisch. Sie schmeckt erst mild, dann bitter und nach 5–10 Sekunden schärflich bis scharf.

Mikroskopische Merkmale
Die breitelliptischen bis rundlichen Sporen sind durchschnittlich 8,1–8,4 µm lang und 7,1–7,6 µm breit. Der Q-Wert (Quotient aus Sporenlänge und -breite) ist 1,0–1,2. Das Sporenornament wird bis zu 1,0 (1,5) µm hoch und besteht vorwiegend aus wenigen einzelnen, unregelmäßig geformten Warzen und gratig gezackten Rippen, die mehrheitlich netzartig verbunden sind. Der Hilarfleck ist mindestens im äußeren Teil, oft aber fast vollständig amyloid.

Die zylindrischen bis keuligen Basidien messen 40–60 × 8–12 µm und sind viersporig. Pleuro- und Makrozystiden fehlen, die Lamellenschneiden sind steril und mit zahlreichen, dünnwandigen, durchscheinenden, spindelförmig bis vielgestaltigen Parazystiden besetzt. Diese sind 25–55 µm lang und 5–7 µm breit.

Die Huthaut (Pileipellis) ist ein 50–100 µm dickes Trichoepithelium. Die zylindrischen Hyphenenden sind 20–60 µm lang und 5–8 µm breit. Die untere Huthautschicht (Subpellis) ist 10–20 µm dick und pseudoparenchymatisch. Sie besteht aus mehr oder weniger rundlichen Zellen. Manchmal kommen zwischen den Endzellen und den rundlichen oder isodiametrischen Zellen eine zusätzliche Schicht zylindrischer Zellen vor. Die Zellen der oberen Schichten enthalten intrazellulär ein braunes Pigment.

Artabgrenzung
Die Arten der Sektion Plinthogali (Korallenmilchlinge) zu denen der Rußfarbene Milchling gehört, sind nicht immer leicht zu unterscheiden. Besonders der nahestehende und an vergleichbaren Standorten vorkommende Rauchfarbene Milchling (Lactarius azonites) sieht sehr ähnlich aus. Dieser hat jedoch einen unregelmäßig verbogenen, dickfleischigeren und meist helleren Hut und einen Stiel, der bedeutend heller gefärbt ist als der Hut und der mitunter sogar ganz weiß ist. Außerdem sind dessen Lamellen oft queradrig verbunden und das Fleisch rötet schneller.

Falls der Rußfarbene Milchling im Nadelwald wächst, könnte man ihn auch mit dem Pechschwarzen Milchling (Lactarius picinus) verwechseln, dessen Fruchtkörper aber deutlich dunkler bis fast schwarz gefärbt sind. Zudem hat sein Hut und sein Stiel eine samtigere Oberfläche und die Lamellen stehen gedrängter und sind bei jungen Fruchtkörpern nahezu weiß gefärbt.

Ebenfalls sehr ähnlich ist der Dunkelbraune Buchen-Milchling (Lactarius romagnesii), der von vielen Autoren für synonym gehalten wird. Beide Arten kommen an vergleichbaren Standorten vor und können nur mit dem Mikroskop sicher auseinandergehalten werden. Beim Rußfarbenen Milchling ist das Sporenornament höchstens 1,5 µm hoch, während es beim Dunkelbraunen Buchen-Milchling bis zu 2,5 µm hoch wird. Auch die Huthaut ist bei beiden Pilzen unterschiedlich aufgebaut. In der Natur kann man den Dunkelbraunen Buchen-Milchling daran erkennen, dass seine Milch beim Berühren gummiartige Fäden zieht.

Ökologie
Der Rußfarbene Milchling ist ein Mykorrhizapilz, der in erster Linie mit Rotbuche, seltener auch mit Fichten eine symbiotische Partnerschaft eingeht. Sehr selten können auch andere Nadelbäume, Birken, Haselnuss oder Eichen als Wirt dienen.

Der Milchling ist eine Art der vorzugsweise mesophilen, heimischen Rotbuchenwälder. Er bevorzugt mehr oder weniger frische, basenarme bis basenreiche, schwach bis mäßig nährstoffreiche Braunerden. Mitunter kann man ihn zusammen mit Buche und/oder Fichten auch in Hainbuchen-Eichen-, Edellaubwäldern oder Forsten finden. Die Fruchtkörper erscheinen gewöhnlich von Ende Juli bis Ende Oktober.

Verbreitung

Der Rußfarbene Milchling wurde in Nordasien (Japan), Nordafrika (Marokko), Nordamerika (USA) und Europa nachgewiesen. In Europa ist der Milchling zwar weit verbreitet, aber eher selten. Im Westen kommt er in Frankreich, den Beneluxstaaten und Großbritannien vor. In den Beneluxstaaten ist er selten bis sehr selten, in Großbritannien und Irland ist er weit gestreut, aber unterschiedlich dicht verbreitet und besonders auf der Irischen Insel nur selten. Auch in Mitteleuropa wurde der Milchling in allen Ländern nachgewiesen, ist aber nirgendwo häufig. In Norden soll er in Fennoskandinavien und Estland insgesamt selten sein, kann aber lokal häufiger vorkommen. In Norwegen ist er im Norden bis zum Nordkap und in Schweden bis nach Südlappland verbreitet.

In Deutschland ist der Milchling von der Küste bis zu den Alpen weit gestreut verbreitet, aber insgesamt selten. In Nordrhein-Westfalen und Mecklenburg-Vorpommern steht der Milchling auf der Roten Liste (RL3). In Österreich ist der Rußfarbene Milchling etwas häufiger und in der Schweiz verbreitet, aber ebenfalls nicht häufig.

Systematik
Der Russbraune Milchling wurde 1782 von Karl von Krapf als Agaricus fuliginosus beschrieben und 1821 durch Elias Magnus Fries in dessen Werk Systema Mycologicum sanktioniert. 1838 stellte ihn Fries in seinem Werk "Epicrisis systematis mycologici" in die Gattung Lactarius, sodass er seinen heute gültigen wissenschaftlichen Namen bekam. Lactifluus fuliginosus  (1891) und Galorrheus fuliginosus  (1871) sind zwei nomenklatorische Synonyme.

Der Name Lactarius fuliginosus wurde von einigen Autoren auch missinterpretiert und auf andere Taxa bezogen. So bezieht sich Lactarius fuliginosus im Sinne von Bresadola, L. fuliginosus var. montanus  und Lactarius fuliginosus ssp. picinus  auf Lactarius picinus, den Pechschwarzen Milchling und Lactarius fuliginosus f. speciosus  und teilweise auch Lactarius fuliginosus im Sinne von Neuhoff (1956) auf Lactarius romagnesii , den Dunkelbraunen Buchen-Milchling, ein Taxon, das einige Autoren für synonym zu Lactarius fuliginosus halten. Viele Autoren halten auch das Taxon Lactarius azonites für synonym.

Das lateinische Artattribut (Epitheton) fuliginosus lässt sich mit "voll Ruß" oder "berußt" übersetzen und bezieht sich wie auch der deutsche Name auf die russartige Farbe des Milchlings.

Infragenerische Systematik
Bon stellt den Russgrauen Milchling in die Sektion Fuliginosi, Heilmann-Clausen und Basso stellen den Milchling in die Sektion Plinthogali, die bei ihnen innerhalb der Untergattung Plinthogalus steht. Die Korallenmilchlinge, wie man die Vertreter der Sektion beziehungsweise Untergattung auch nennt, haben eine weiße Milch, die sich an der Luft rosa oder rötlich braun verfärbt. Ihre Hüte sind milchkaffeebraun, braun bis rußig schwarzbraun gefärbt und meist mehr oder weniger feinsamtig.

Varietäten
L. fuliginosus var. albipes  hat im Gegensatz zum Typus einen weiß gefärbten Stiel und wächst im Eichenwald. Er wird heute dem Rauchfarbenen Milchling L. azonites zu geordnet.

Bedeutung
Der Rußfarbene Milchling ist kein Speisepilz.

Einzelnachweise

Weblinks

Russfarbener Milchling

Rußfarbener Milchling


José Luis Castillo () este un fost boxer mexican care a luptat în anii 1990-2014. În general, considerat unul dintre ce mai buni ușori, este campion mondial de două ori la această greutate, deținând titlul de WBC de două ori, din 2000 până în 2002 și 2004 până în 2005; și titlul revistei The Ring și titlurile liniare din 2004 până în 2005. Castillo este cel mai bine cunoscut pentru lupta sa din 2005 împotriva lui Diego Corrales, pentru care a primit distincția "Lupta anului" atât de către The Ring și Asociația Scriitorilor din America, cât și de prima sa luptă cu Floyd Mayweather Jr., care sa încheiat cu controversate scorecards.

Carieră
Pe 17 iunie 2000 a schimbat viața lui José Luis Castillo, care și-a dat seama în sfârșit de visul său de a fi campion mondial. În acest fel, el a început să-și scrie propria poveste și nu numai că era cunoscut pentru relația sa strânsă cu legendarul Julio César Chávez, cu care a lucrat timp de cinci ani ca partener de sparring, dar acum este recunoscut pentru calitatea sa de boxer.

După 44 de lupte de peste zece ani de carieră, Castillo a primit ocazia titulară împotriva americanului Stevie Johnston, considerat unul dintre cei mai puternici campioni mondiali în ultimii ani, care ajungea la lupta cu opt apărari reușite a titlului și experiența a unsprezece lupte de titlu. Meciul a avut loc în MGM Grand din California, într-o după-amiază tipică de vară. Castillo a surprins lumea boxului prin depășirea lui Johnston prin decizia majorității cu scoruri de 116-111, 115-113 în favoarea sa și egalul 114-114, suficient pentru a câștiga titlul mondial al Consiliului Mondial de Box (WBC) într-o victoria neașteptată.

Rezultate în boxul profesionist

Referințe

Nașteri în 1973
Mexicani în viață
Boxeri mexicani
Campioni mondiali la box

José Luis Castillo


Harald Vilmer Kjøller (født den 31. marts 1936 i Olsker - 2. juni 2018) var en dansk politiker, der var borgmester og folketingsmedlem for Venstre. Harald Kjøller var borgmester i Allinge-Gudhjem Kommune fra 1986 til 31. december 2002 og sad i Folketinget fra 11. marts 1998 til 20. november 2001, valgt i Bornholms Amtskreds.

Harald Kjøller var medlem af VU's landsstyrelse 1964-66, medlem af Allinge-Gudhjem Kommunalbestyrelse fra 1982 og af Bornholms Amtsråd 1978-94. Han var viceamtsborgmester 1982-90, medlem af Bornholms Museums bestyrelse og formand for Østkraft fra 1990. Ligeledes var han medlem af kontaktrådet under Kommunernes Landsforening og af landsudvalget »Det skæve Danmark«.
I 2003 blev Harald Kjøller hædret af dronningen med ridderkorset af Dannebrogordenen.

Han døde 2. juni 2018, efter nogle måneders sygdom.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Harald Kjøller, danskekommuner.dk, hentet 6. februar 2018
 Harald Kjøller, ft.dk, hentet 10. marts 2020

Borgmestre fra Venstre
Tidligere folketingsmedlemmer fra Venstre
Amtsrådsmedlemmer fra Venstre
Personer fra Bornholm

Harald Kjøller


Ormelle ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Treviso in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 18,5 Kilometer nordöstlich von Treviso zwischen Lia und Piave.

Geschichte
Im Ortsteil Tempio befinden sich noch heute Überreste von Bauten des Templerordens.

Weblinks

 Die Fresken der Templerkirche in Tempio di Ormelle (italienisch)

Einzelnachweise

Ort in Venetien

Ormelle


ديبروفا (Діброва) هي مدينة في مقاطعة كاردزالي في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 7163 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

ديبروفا


An Costularia comosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Baron Clarke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Georg Kükenthal. An Costularia comosa in nahilalakip ha genus nga Costularia, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha New Caledonia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Costularia

Costularia comosa


Det sovjetiske mesterskab i ishockey () var det nationale mesterskab i ishockey for klubhold i Sovjetunionen. Mesterskabet blev afviklet for første gang i sæsonen 1946-47. Indtil da havde ishockeysporten kun været sparsomt spillet i landet, hvor bandy var den mest populære form for hockey.

Mesterskabet blev kraftigt domineret af holdene fra hovedstaden Moskva, som vandt samtlige 46 titler, der blev spillet om, samt 127 af de 138 medaljesæt. Mest dominerende var hærens klub, CSKA Moskva, der vandt 32 af de 46 mesterskaber, og som styrkemæssigt var på højde med de bedste NHL-hold.

Under opløsningen af Sovjetunionen var det sidste mesterskab i sæsonen 1991-92 i praksis et SNG-mesterskab. Denne struktur var forløberen for den Internationale Hockey-Liga (), og dernæst Ruslands Superliga (RSL) og den nuværende Kontinentale Hockey-Liga (KHL).

Mesterskaber og medaljevindere

Statistik

Sæsoner

Kilder
Sports123: Ice Hockey, Men: Soviet Union Championship
Hockey Archives - Histoire
KHL - Плей-офф по-советски: как приживались в нашем хоккее матчи на вылет (29. marts 2020)

Etableret i 1946

Sovjetisk mesterskab i ishockey


Barneveld steht für:

 eine niederländische Gemeinde, siehe Barneveld
 Barneveld (New York), Ort im Oneida County
 Barneveld (Wisconsin), Ort im Iowa County

Barneveld oder van Barneveld ist der Familienname folgender Personen:
 Harry Van Barneveld (* 1967), belgischer Judoka
 Norbert van Barneveld (* 1973), niederländischer Badmintonspieler
 Raymond van Barneveld (* 1967), niederländischer Dartspieler

Barneveld (Begriffsklärung)


Kütahya (Latince: Cotyaeum), Ege Bölgesi'nde yer alan Kütahya ilinin merkezi olan şehirdir. Kütahya bölgesi, kuzey ve batıdaki yüksek dağ sırtlarında doruğa ulaşan tarım arazileri ile geniş bir yamaç alanına sahiptir. Kentin Yunanca adı Kotyaion, Roma dönemindeki adı ise Cotyaeum'dur.

Eski kaynaklara, sikke ve yazıtlara göre Kütahya'nın antik dönemdeki adı "Kotiaeion" (Cotiaeion)'dur. Ünlü Antik Çağ coğrafyacısı Strabon bu adın, "Kotys'in Kenti" anlamına geldiğini belirtmektedir. Kotys, Trakya'da yaşayan Odrisler'den olup, Romalılar'ın MS 38'de Anadolu'ya gönderdiği bir komutanın adıdır. Kütahya Arkeoloji Müzesi'nde bulunan bir sikkede bu ad "Koti" olarak geçmektedir. Kütahya adı, eskisine benzetilerek Türkler tarafından verilmiştir. Şehrin nüfusu 2013 yılına göre  249.558'dir.1927'de 17.000 olan nüfusu, 1990'da 131.000'e, 2000'de 167.000'e, 2008'de 213.000'e 2010'da 235.000'e çıkmış, 2014'te 228.000'e düşmüştür. Kent'in günümüzdeki belli başlı görülmesi gerekli yerleri Kütahya Kalesi, Cumhuriyet Caddesi (Yeni adı Sevgi Yolu) kentin merkezinde bulunan simgesi haline gelmiş çiniden yapılmış olan Vazo ve tarihi Germiyan Sokağı, Saat Kulesi, Zafertepe Anıtı, Tarihi Hükûmet Konağı (şu an Adliye olarak kullanılmaktadır), Frig Vadileridir.

Tarihçe
Kuruluş tarihi kesin olarak tespit edilememekle beraber, tarihi MÖ 3000 yıllarına uzanmaktadır. Eski kaynaklara göre, Kütahya'nın antik çağlardaki adı Kotiaeon, Cotiaeum ve Koti şeklinde geçmektedir. İl topraklarına yerleşen en eski halk Friglerdir. MÖ 1200'lerde Anadolu'ya gelen Frigler, Hitit İmparatorluğunun topraklarına girdiler ve bir devlet olarak örgütlendiler. MÖ 676'da Kimmerler, Frigya Kralı III. Midas'ı bozguna uğratarak Kütahya ve çevresine egemen oldular.

Alyattes'in Lidya Kralı olduğu dönemde Kimmer egemenliği yerini Lidya yönetimi aldı. MÖ 546'da Persler Lidya Ordusunu yenilgiye uğratarak Anadolu'yu istila etti. MÖ 334'te Biga Çayı yakınlarında Persleri yenilgiye uğratan İskender yörede üstünlük kurdu. Büyük İskender'in MÖ 323'te ölümü ile Kütahya ve yöresi komutanlarından Antigonos'a geçti. MÖ 133'te Roma yönetimine girdi. Piskoposluk merkezi haline getirildi.

1071'de Malazgirt Meydan Muharebesi'nde Alp Arslan'a yenilen Bizans İmparatoru Romanus Diogenes tutsaklık dönüşü Kütahya'ya getirildi ve gözleri kör edildi. 1078'de Anadolu Selçuklu Devletini kuran Kutalmışoğlu Süleyman Şah Kütahya'yı da ele geçirdi. 1097'de Haçlıların saldırısına uğradı. II. Kılıç Arslan kaybedilen topraklarla birlikte Kütahya'yı geri aldı. II. Kılıç Arslan'dan sonra taht kavgaları nedeniyle tekrar Bizans'ın eline geçen şehir, son olarak I. Alâeddin Keykubad zamanında (1233) Selçuklu topraklarına dahil oldu. 1277'de II. Gıyaseddin Keyhüsrev Kütahya yöresini Germiyanoğlu Süleyman Şah kızı Devlet Hatun'u Osmanlı Sultanı I. Murat'ın oğlu Yıldırım Bayezid'a verdi. (1381) Germiyanoğulları Beyliğinin toprakları Devlet Hatun'un çeyizi olarak Osmanlılara verildi. (Kütahya ve çevresi dahil) 1402 Ankara Savaşında, Bayezid'i ağır bir yenilgiye uğratan Timur, Kütahya'yı alarak II. Yakup Bey'e geri verdi. Kütahya daha sonra Osmanlılara geçti ve Sancak Merkezi oldu.

Sultan II. Beyazıt'ın zamanında Şah İsmail yanlısı Şahkulu Kütahya'da ayaklandı. Bu isyan 1511 yılında bastırıldı. 19. yüzyılda Osmanlı Devletine başkaldıran Mısır Valisi Kavalalı Mehmet Ali Paşa'nın oğlu Kütahya'yı işgal etti. Sultan II. Mahmut ile imzalanan Kütahya Antlaşması ile Mısır askerleri Kütahya'yı terk etti. Avrupa'da 1848 ihtilalleri sırasında, Macarlar'da ayaklanmışlardı. Macar Ulusal Hareketi Avusturya ve Rusya tarafından bastırılınca hareketin önde gelenlerinden bazıları 1849'da Osmanlı Hükûmetine sığındı. Başta Lajos Kossuth olmak üzere Kütahya 'ya yerleştirilen Macarlar, 1851'e kadar burada kaldılar. Kütahya 1867'de Hüdavendigar Vilayetine bağlı bir sancak merkezi iken, II. Meşrutiyetten sonra bağımsız bir sancak oldu. Milli Mücadele yıllarında, Ocak 1921'de Çerkez Ethem düzenli ordu çatışmasına sahne olan Kütahya, 17 Temmuz 1921'de Kütahya-Eskişehir Muharebelerinde TBMM Batı Cephesi ordusunun yenilmesi üzerine Yunanların işgaline uğradı. Büyük Taarruz'a kadar işgal altında kalan Kütahya, 30 Ağustos 1922'de kurtuldu. Kütahya 8 Ekim 1923'de Vilayet durumuna getirilmiştir.

Osmanlılar zamanında Kütahya

1381'de Kütahya ve yöresinin Osmanlılar'a çeyiz olarak verilmesiyle Yıldırım Bayezid burada vali olarak görev aldı. I. Murad Kosova Seferi'ne giderken, Anadolu'nun muhafazası için çeşitli yerlere valiler tayin ederken; Bayezid'in yerine de Sarı Timurtaş Paşa'yı tayin etti. Kütahya, Yıldırım Bayezid'in Rumeli'ye geçtiği sırada 1391 senesinde Karamanoğulları tarafından istila edildiyse de Yıldırım, Gelibolu'dan geri dönüşünde Karamanoğulları'nı uzaklaştırdı. 1402'de Ankara Savaşı'ndan sonra Timurlenk tarafından Germiyanoğlu II. Yakub Bey'e iade edilen topraklar II. Yakub Bey'in ölümüne kadar Germiyanoğulları'nda kaldı. 1428'de II. Yakub Bey'in vasiyetiyle Kütahya ve tüm Germiyanoğulları toprakları nihai olarak Osmanlılar'a geçti ve valiliğine de Kara Timurtaş Paşa oğlu Umur Bey'in oğlu Osman Çelebi tayin edildi.

Kütahya, Fatih Sultan Mehmed zamanında İshak Paşa'nın tayinine kadar bir vilayet olarak idare edildi ve o zaman merkezi Ankara olan Anadolu Beylerbeyliği'ne bağlı bulundu. İshak Paşa 1451 senesinde Karaman ve Menteşeoğulları sıkıntılarını hallettikten sonra Kütahya'da kaldı ve bu tarihten itibaren 1826'da Anadolu Beylerbeyliği'nin ortadan kaldırılmasına kadar Kütahya, Anadolu Beylerbeyliği'nin merkezi oldu.

Anadolu Eyaleti; Kütahya, Saruhan (Manisa), Aydın, Kastamonu, Menteşe (Muğla), Bolu, Ankara, Karahisar-ı Sahip (Afyonkarahisar), Çangırı (Çankırı), Teke (Antalya), Hamit (Isparta-Burdur), Sultanönü (Eskişehir), Karesi (Balıkesir) ve Bursa Sancağı olmak üzere on dört sancağa ayrılmıştır.

Kanûni zamanında Anadolu Eyaleti'nin hası on yük akçe yani bir milyon akçe tutuyordu. Yine bu teşkilat gereğince Anadolu Eyaleti 299 zeamet ve 7166 tımara bölünmüş olup tımar ve zeamet askerleriyle beraber 17,000 donanımlı süvari içeriyordu.

Sultan II. Beyazıt'ın zamanında Şah İsmail yanlısı Şahkulu Kütahya'da ayaklandı. Bu isyan 1511 yılında bastırıldı.

Kütahya'da Celâli ayaklanmaları
Anadolu'daki Celâli ayaklanmaları keşmekeşleri içerisinde hükûmet batı Anadolu'yu muhafaza için vezir Hafız Ahmed Paşa'yı Anadolu Eyaleti merkezi olan Kütahya'ya gönderdi (Ağustos 1601). Ahmed Paşa'nın Deli Hasan'a dayanacak kuvveti yoktu, bu yüzden Kütahya Kalesi'ne çekildi. Deli Hasan ve beraberindekiler Hafız Paşa'yı üç gün kadar Kütahya'da muhasara ederek sıkıştırdılarsa da şiddetli bir kışan ve karın çok fazla yağmasından dolayı muhasarayı kaldırmak mecburiyetinde kaldılar fakat kale haricindeki evleri yağmaladılar.

Can Mirza Paşa vakası
Anadolu Eyaleti valisi Can Mirza Paşa 1657 tarihinde Osmanlı Devleti'ne isyan eden Abaza Hasan Paşa'ya katıldığı için Kütahya halkı paşanın üç yüz kadar askerini katletmişler ve hükûmet tarafından Anadolu Eyaleti'ne tayin edilen Konakçı Ali Paşa'ya yardım etmişlerdir. Can Mirza Paşa Kütahya ahalisinden intikam almak için epey müddet şehri muhasara eylediyse de halkın fevkalâde gayretine binaen muvaffak olamamıştır fakat Kütahya'yı kurtarmak için hükûmet tarafından gönderilen askeri mağlup etmiştir. Buna rağmen şehri elde edememiştir.

Sahte mütesellim vakası
1788'de Ruslarla yapılan savaşlar sırasında vali ve sancak beylerinin seferde bulundukarı sırada kendi namlarına vilâyet ve sancağı idare eden mütesellimler yolsuzkluk ve rüşvetler ile halkı soymakta idiler. Savaş devam ettiği için bu rezalet de aynı oranda artmıştı. İşte bu savaş durumunda Kütahya'ya yedi-sekiz mütesellim gelip gitmiş ve her birinin zulüm ve haksızlıkları memleketi harap duruma düşürmüş; bunun haberi de kulaktan kulağa yayılarak İstanbul'a kadar gitmişti. Tam bu sırada Dersaadet sakinlerinden uçarı biri kendi gibi bir oğlan ve birkaç bişiyi daha kendine uydurup yanına alarak sahte emir ve senetlerle İstanbul'dan Kütahya'ya gitmiş ve emirlerini okutarak mütesellimliğini ilân etmiştir.

Mütesellimlerin sık sık değişmesi sebebiyle Kütahya halkı başta bu kişiyi mütesellim zannederek inanmışlar ve sonra elindeki emirlerin yazılış tarzından ve kendisinin münasebetsiz halinden şüpheye düşerek durumu İstanbul'a bildirmişlerdir. Mübaşir marifetiyle İstanbul'a çağrılan sahte mütesellim, kendisinin İstanbul'dan değil ordudan mütesellim olarak gönderildiğini söylediyse de foyası meydana çıkmıştır.

Acemoğlu vakası
Uşak voyvodası Acemoğlu Ahmed, zulmüne binaen voyvodalıktan azledilmiş ve idamı için Anadolu Eyaleti valisi Çandarlızâde İznikli Ali Paşa görevlendirilmişti.  İdam edileceğini haber alan Acemoğlu kaçtığından bütün eşyası zabt ve müsadere edilerek kendisi de takibe alındı (1793).

Ali Paşa, Acemoğlu'nun arkasından kendi kardeşi Osman Bey'i gönderdiyse de Osman Bey Acemoğlu'na mağlup olduğundan Ali Paşa bizzat kendisi hareket ederek Banaz Kalesi'nde Acemoğlu'nu muhasara etti. Banaz'ın etrafı hendek ve su ile çevrili olduğu için muhasaranın bir müddet devam etmesi gerekiyordu. Vakit kış olduğundan Ali Paşa'nın maiyetindeki askerler bu durumu bahane ederek dağıldılar ve paşa az bir askerle meydanda kaldı. Ali Paşa bu müşkül vaziyet üzerine muhasarayı kaldırarak çekildi ve vaziyeti de İstanbul'a bildirdi.

Payitahttan gelen emirde ilk baharda Acemoğlu'nun hakkından gelinmesi üzere hazırlanması İznikli Ali Paşa'ya bildirildiyse de işi halledememiş olması devletçe olan şöhretini olumsuz etkilediğinden Karaman Eyalet valisi Azımzâde Abdullah Paşa ile yer değiştirmişlerdir. İznikli Ali Paşa gibi nüfuzlu ve kıymetli bir vezirin on beş bin asker, top ve cephane ile bu işi halledememiş olması devletin haysiyetine de dokunduğundan Acemoğlu meselesi, batı Anadolu'da nüfuzu olan Karaosmanoğulları'na  havale edildi.

Acemoğlu, sığındığı Banaz Kalesi'nde  iyice zor duruma düştü ve kurtulmaktan ümidini keserek bulunduğu mahalli terk ederek kaçtı ve Şaphane ile Simav arasındaki Köpenez Köyü'ne geldi. Acemoğlu burada Simav ve Gediz Voyvodası Nasuhoğlu Nasuh Ağa tarafından yakalanarak idam edildi ve başı önce Karaosmanoğulları'na oradan da İstanbul'a gönderilerek teşhir edildi.

Hacı Molla Süleyman Ağa'nın katli
Germiyanzâde Hacı Süleyman Ağa Kütahya eşrafından olup Kütahya mütesellimi iken halka zulümler ederek para almış ve şikâyet üzerine kendisinden yüz otuz bin küsur kuruş tahsil edilmesine karar verilerek bir mübaşir Kütahya'ya gönderilmişti. Hacı Molla bu paradan on dokuz bin kuruşunu vermiş ve geri kalanı için de kefaletle yükümlendirilmişti. Hacı Molla, kalan bu borcunu vermemek için her çareye baş vurmuş ve bu hal; aleyhdarları tarafından türlü türlü şekillerle İstanbul'a aksettirilmişti. Hacı Molla halkın nefretini kazanmış gaddar bir adam olduğu için halkın bu seferki şikâyeti etkili olmuştu.

Hacı Molla Süleyman Ağa, mütesellimliği zamanında bir hayli ocak söndürmüş bir şahıstı. Hatta memleket müftüsü Hoca Mehmed Efendi'yi aralarındaki soğukluğa binaen bir gece çiftliğinde öldürttüğü gibi Kütahya eşrafından  Kapıcıbaşı Hasan Ağa'nın da katline teşebbüs etmiş ve bu haline binaen hükûmetçe idamı düşünülmüş fakat firar edip bir tarafa gizlenerek kendisini bir şekilde af ettirmişti. Hacı Molla son defaki vaziyeti dolayısıyla tek duramayarak etrafı karıştırmaya başladığından bu defa Kütahya halkı hep beraber bir olarak kendisini şikâyet etmişlerdir. Bunun üzerine 1814 Haziranı'nda öldürülmesine karar çıkarak durumu Anadolu Valisi'ne iletilmiştir.

Nasuhoğlu Nasuh vakası

Nasuh Ağa, Gediz ve çevresinin voyvodası idi. 1816 senesinde Hurşid Ahmed Paşa'nın  Anadolu Eyaleti valiliği esnasında kendisinden şikayet olunarak Hurşid Paşa'nın kendisini yola getireceği sırada diğer bir vilâyete tayin edildiğinden Anadolu valiliği Sivas Valisi Alaaddin Paşa'ya verilmişti. Nasuhoğlu hakkında merkezi hükûmete iletilen şikayetlerin arkası kesilmediği için idamına karar çıkmış ve derhal işi düzeltmesi için Alaaddin Paşa'ya emir olunmuştu.

Sivas'tan Kütahya'ya gelmekte olan Alaaddin Paşa'yı ilk valiliğinde mütesellimi olmasından dolayı karşılama için Nasuh Ağa, oğlu ve yeğenlerini göndermişti. Alaaddin Paşa tedbirsizlik ederek bu karşılayıcıları durdurarak Kütahya Kalesi'ne gönderdiğinden bunu haber alan Nasuhoğlu akıbetini anlamış ve derhal asker ve zahire tedarikiyle kendisini müdafaaya karar vermiştir.

Beceriksiz bir vezir olan Alâaddin Paşa ahalinin nefretini kazanacak hallere teşebbüs ile gayrimeşru para toplamaya başlayarak İstanbul'dan bu hallere son vermesini tavsiye eden emirlere kulak asmayarak sermayesiz kârından vazgeçmediğinden ve Nasuh Ağa işini de yüzüne gözüne bulaştırdığından valilikten azledilerek rütbesi de kaldırılarak memleketi Sivas'ta ikamete memur edildi. Anadolu valiliğine Karahisar-ı Sahip mutasarrıfı mirimiran Hasan Paşa'ya vezirlik rütbesi de verilerek Nasuhoğlu işinin bitirilmesi emredildi.

Hasan Paşa altı bin asker, havan ve obüs topları ve saire ile Nasuhoğlu üzerine yürüdü ve Nasuhoğlu'nun Eğrigöz (Emet), Dağardı, Simav ve Demirci'de bulunan malları müsadere edilip kendisi de sıkıştırılarak kaçmaya teşebbüs ettiyse de yakalanıp idam edildi. Nasuhoğlu'nun firar etmeden evvel kıymetli eşyalarını Şaphane ve Sındırgı taraflarına gönderdiği haber alınarak Demirci'de bulunan zevcesi ve oğlu Süleyman çağrılarak mevzuu araştırılmıştır.

Nasuhoğlu Nasuh'un öldükten sonra bıraktıkları satılarak mevcudu on bir bin kuruş ve büyük-küçük hayvanların bedelleri yirmi dört bin kuruş tutmuştur ve zamanına göre epey bir servettir. Nasuhoğlu, Anadolu valilerinden Mustafa ve Alâettin Paşa'ya mütesellimlik ederek bu yüzden ve voyvodalıktan zengin olmuştur. Uşaklı Acemoğlu Ahmet'i yakalayan kişi Nasuh Ağa'dır.

Tepedelenli zâdelerin îdamı
Devlete karşı isyan eden meşhur Tepedelenli Ali Paşa'nın 1820 senesinde Yanya'da Hurşid Ahmed Paşa tarafından şiddetli muhasara ve tazyik edilmesi üzerine Ali Paşa'nın oğlu Veli Paşa ve onun oğulları mirimiran Mehmed Paşa ile Selim Sırrı Bey; Hurşid Ahmed Paşa'nın karargâhına ve Tepedelenli'nin diğer oğulları olan Ahmed Muhtar ve Salih Paşalar da İşkodra Mutasarrıfı Mustafa Paşa'ya sığınarak onların yalvarmasıyla idam edilmekten kurtulmuşlardı. Mültecilerden Veli Paşa ve oğulları Mehmed Paşa ile henüz 18 yaşında olan Selim Sırrı Bey Kütahya'da ikamete memur edilmişler, Ahmet Muhtar ve Salih Paşalar da Ankara'ya gönderilmişlerdi.

Tepedelenli ailesini tamamen söndürmeye karar veren meşhur Halet Efendi, Ali Paşa'nın evlatlarının sürgünde iken boş durmayıp babalarını kurtarmak için Yanya taraflarına adam gönderdiklerini, Arnavut askerini tehdit ve ahaliyi isyana teşvik ettiklerini; bu durumun da padişahın gazabını iyice artırdığını öne sürerek Tepedelenli oğullarının îdamına karar çıkarttırmıştır.

Ağustos 1821'de Kütahya vali kaymakamı Reşit Paşa, ansızın konaklarını basmak suretiyle Veli Paşa ve oğlu Mehmed Paşa'yı idam ederek başlarını İstanbul'a gönderdi ama küçük olan Selim Sırrı Bey öldürülmedi. Ankara'da bulunanlar da aynı akıbete düştüler. Mehmed Paşa'nın eşi, beşikte bıraktığı oğlu İbrahim Fehman Bey ve Selim Sırrı Bey İstanbul'a gönderildiler.

Veli Paşa ve oğlu Mehmed Paşa'nın cesetleri Kütahya'da Saray Camii arkasındaki mezarlığa defnedilmiştir. Kabirleri geniş ve yüksek bir kısımda olup caminin tam arkasına tesadüf eder. Kitabesi yerinden düşmüştür.

Mısır ordusu işgali altında Kütahya
Kavalalı Mehmet Ali Paşa'nın oğlu İbrahim Paşa Konya'da iken o sırada Anadolu Vali vekili olan Reşid Mehmed Paşa alelacele Konya'ya gelmiş, Mısır Ordusu ile şiddetli bir savaşa girerek Mısır Ordusu'nu bozmuş ise de hava karlı ve dumanlı olduğundan kendi askerleri zannıyla Mısır Ordusu arasına girerek esir olmuştur. Osmanlı Ordusu dağılmış ve hiçbir direnişle karşılaşmayan Mısır Ordusu Kütahya'ya kadar gelmiş, Kaplıcalar'da ordugâh kurmuştur. Reşid Mehmed Paşa'nın esir olmasından dolayı Anadolu Valisi ve Karahisar-Menteşe Sancakları mutasarrıfı Mehmed Emin Rauf Paşa ikinci defa sadrazamlığa davet edilmiştir. Rauf Paşa, Kütahya'dan hareket ederken hükûmet işlerini devretmek üzere halkın itimat ettiği, şehrin ileri gelenlerinden olan Dürrîzade Hacı Reşid Ağa'yı mütesellim tayin ederek alelacele Mısır Ordusu gelmeden 1933'te Mart ayında İstanbul'a hareket etmiştir.

İbrahim Paşa Kütahya'ya gelir gelmez Kütahya'nın da diğer işgal olunan memleketler gibi Mısır'a ilhak edildiğini ve mütesellim Reşid Ağa'nın halkın güvendiği bir isim olmasından dolayı mütesellimlikte devam edeceğini ilan eden bir ilan ile Mısır ordusu karargâhından bir emirname gönderildi (Mart 1832).

Kütahya'da Macar ve Leh mülteciler
1848 Fransız Devrimleri Avrupa'nın her tarafına sirayet ederek hemen her yerde mutlak idareye karşı hareketler görülmüştü. Lajos Kossuth liderliğindeki Macarlar bir müdafaa komitesi teşkil ederek Avusturyalılar'ı Macaristan'dan çıkardılar. Bunun üzerine Macaristan'a savaş açan Avusturya ordusu Macar ordusu karşısında yenildi. Avusturya Ruslar'dan yardım istedi ve Macar ordusu teslim oldu, birçok Macar subayı idam edildi.

Bu olaylar üzerine binlerce Macar ve Leh Osmanlı'ya sığındı. Kütahya'ya sığınanlar arasında Lajos Kossuth ve eşi, Lajos Batthyány, birkaç general beraberinde elliye yakın Macar ve on kadar Leh bulunuyordu. Mültecilerle ilgilenmek üzere Süleyman Refik Bey isminde bir miralay memur edildi. Bir buçuk sene kadar Kütahya'da kalan tüm mülteciler Eylül 1851'de Gemlik'e sevk edildi ve yol masrafları ile ihtiyaçları için gerekli paralar verildikten sonra gemilerle Birleşik Krallık'a gönderildiler.

Avusturya Hükûmeti mültecilerin serbest bırakılmasını protesto ettiyse de ehemmiyet verilmedi. Osmanlı'nın bu tutumu Avrupa'da iyi fikirler uyandırdı ve Kırım Savaşı'nda bunun faydası görüldü.

19. yüzyılın ikinci yarısından sonra
Kütahya 1867'de Hüdavendigar Vilayetine bağlı bir sancak merkezi iken, II. Meşrutiyetten sonra bağımsız bir sancak oldu. Millî Mücadele yıllarında, Ocak 1921'de Çerkez Ethem düzenli ordu çatışmasına sahne olan Kütahya, 17 Temmuz 1921'de Kütahya-Eskişehir Muharebelerinde TBMM Batı Cephesi ordusunun yenilmesi üzerine Yunanların işgaline uğradı. Büyük Taarruz'a kadar işgal altında kalan Kütahya, 30 Ağustos 1922'de kurtuldu. Kütahya 8 Ekim 1923'te Vilayet durumuna getirilmiştir.

Kütahya'da yaşamış olan milletler ve devletler şunlardır:

 Hititler
 Frigler
 Persler
 Makedonyalılar
 Romalılar
 Doğu Roma İmparatorluğu
 Anadolu Selçuklu Devleti
 Germiyanoğulları Beyliği
 Osmanlı İmparatorluğu

Kültür

Gelenekler

Kâbe Kâbe geleneği
Kütahya'da gerçekleştirilen folklorik bir olaydır.
Kaynağını Osmanlı Devleti'nde Surre Alayı'nın Kütahya'dan geçerken çocukların bu alaydan şeker, çikolata, para vs. istemesinden alan olay günümüzde de Ramazan aylarında yörede gerçekleştirilmektedir.

Küpecik geleneği

Küpecik, Kütahya'da Ramazan aylarında gerçekleştirilen folklorik bir olaydır. Kütahya'da uzun yıllardan beri devam eden bir oyundur ve çocuklar tarafından Ramazan ayında oynanır. Çocuklar Küpecik tekerlemesini okuyup evleri gezerek para, şeker ve çikolata benzeri şeyler toplarlar. Küpecik geleneğinde, uygulamaya katılan çocuklar, akşamın sonuna kadar topladıkları para, çikolata, şeker gibi unsurları kendi aralarında eşit ölçüde paylaşırlar. Dağıtım işlemi bittikten sonra ertesi gün için anlaşan çocuklar evlerine dağılırlar.

Doğu ve sünnet geleneği
Yeni doğan bebek üç günlük iken sağ kulağına ezan, sol kulağına ise kâmet okunarak çocuğa isim verilir. İsim verme işini evin en büyüğü yapar. Bebek on beş günlük olunca akrabalar ve yakınlardan toplanan başı tülbentli eski sırmalı bohçalar ile yatak yapılır. Anneanne beşik düzeni hazırlar, baba da büyük cevizli veya fındıklı lokum döktürür. Anne yemek yapar, ailece beşik götürülür. At arabası gelir, at süslenir; bebeğin beşiği kurulur, örtüleri örtülür, eşyaları konur, arabacı da onları götürür. Arkasından anne, baba ve kardeşler gider, beraberce yemek yenir, yakınlar bebeği görür, takılarını taktıktan sonra geri giderler. Daha sonra doğu mübarekesi başlar, gelin sabahlıklarını giyer, yatağa çıkar, bebek erkekse başına kırmızı kurdele; kız ise pembe kurdele bağlanır. Kayın valide baharatlı doğu şerbeti kaynatır, davetlilere büyük porselen fincanda sıcak olarak ikram edilir, arkasından yandan çarklı kahve verilir. Sonra çaylar ve lokum tutulur. Gelin, gelen bütün misafirler için yatağa çıkar ve bu gelenek kırk gün devam eder; gelin ve bebek kırk gün evden çıkmaz. Kırk günün sonunda gelin bebeğiyle beraber anneanneye gider. Akşam damat gelir, gelinin annesi hepsine bohça hazırlar ve hediyeler verilir.

Doğu için hazırlanan yatağın aynısı sünnette de yapılır. Sünnet evinde erkekler, komşu evinde bayanlar oturur. Sünnet çocuğu ve mahalle çocukları fayton ile gezdirilir. Eve gelindiğinde sünnet olacak çocuk faytondan inmez, babası gelip çocuğa ne istediğini sorar; söz alındıktan sonra çocuk arabadan iner. Çocuk indikten sonra hazır bulunan sünnetçi tekbirlerle sünneti yapar, sünnet merasimine gelenler çocuğa para verir, paralar sünnet şapkasına konur, sünnet çocuğu arada paraları sayarak avunur.

Kurban Bayramı geleneği
Kurbanlıklar iki, üç gün öncesinden alınır, bahçesi olanlar bahçesine koyar; bahçesi olmayanlar ise bahçesi olan komşularına bırakır, çocuklar kurbanlıkları besler ve bakar. Bayram sabahı namazdan sonra kurbanlar kesilir, önce ciğeri kavrulur, kahvaltı yapılır. Kurban eti yenesiye kadar başka bir şey yenmez. Mahallede nişanlı kızlar varsa onlara oğlan tarafından at arabasıyla kurbanlık süslenmiş, boyanmış, alnının ortasına gremse altın bağlanmış koç gönderilir. Bayramdan önce kızın annesi baklava yapıp hazırlar. Kesilen kurbanın bir budu kırmızı şılak bir kâğıtla süslenir, baklava tepsisi üzerine sırmalı bohça örtülür, at arabasıyla tepsi ve et düğün okuyucusu kadınla damat evine gönderilir. Götüren kadına bahşiş verilir. Daha sonra tepsi geriye boş gönderilmez, çikolata; badem şekeri ve çeşitli çerezlerle doldurularak kız evine iade edilir, gelin kız bunları arkadaşlarına dağıtır.

Evde kesilen kurban eti hemen parçalanıp mahalledeki hâli vakti yerinde olmayan fakirlere derhal dağıtılarak sofralarına yetiştirilir. Kurban etinden büyük bir tencere kavurma yapılır, bayram ziyaretine gelenlere ikram edilir. El öpmeye gelen kız çocuklarına ufak mendil, oğlan çocuklarına büyük mendil ile beraber yanında para verilir. Bu yüzden bayramdan önce kutu kutu mendil ve çorap alınır. Çocuklar aldıkları paraları bakkallarda, parklarda, panayırlarda harcarlar.

Kızlara dünür gelmesi
Kız isteme günü erken kalkılır, sabah erkenden işler bitirilir. Gelinlik kızı olan evlere çat kapı habersiz dünür gelir. Görücüler temiz odaya alınır. Görücüler önce kızın annesine bakar, konuşmasını, hareketlerini izlerle sonra evin düzenine, etrafa bakıp göz gezdirirler. Görücülük başka birisinin tavsiyesi üzerine olur. Kız temiz bir kıyafet giyer, önce el öper, sonra kahve ikram edip gider. Dünürcüler boşalan kahve fincanlarını ellerine tutarlar, anneye vermezler, tekrar görmek için kızın gelmesini beklerler. Kız beğenilirse kaş-göz işaretleriyle anlaşılarak kız istenir. Damat adayı kız isteme sırasında evde bulunmaz, nikâhtan önce kız evine gelmez, evlenecek kıza dışarıda uzaktan gösterilir.

Düğün gelenekleri
Mahallenin genç kızları ve yeni gelinler düğünlerde arkadaş dikişli, bazısı siyah çizgisi olan ince ipek çorak giyerler. Bu çoraplar teli kaçmasın diye özenle giyilir. Giyince arka çizgisinin düzgün olmasına dikkat edilir. Sonra başka düğünlerde giymek için saklanır. İpek çorap çok ince olduğu için bazen tel kaçar, tel kaçan çoraplar tamir ettirilip tekrar giyilir. Düğünlerde sivri burun, tığ topuk ayakkabı giyilir, topukları aşınınca tamirciye götürülür, tamirci topuğa çelik takar. Taş kaldırım sokaklarda bu topuklularla yürümek zor olduğu için taştan taşa sekerek dikkatli yürünür. İç çamaşırı olarak yazın ince, kışın kalın çiçekle pazenden dikolta dikilir. Yazın askılı, kışın omuzlu giyilir. Geceklikler de bu kumaşlardan dikilir. Hemen herkes giysisini evinde dikiş makinasında diker. Şalvarlar yazın Nazilli basmadan, pijamalar kışın pazenden dikilir.

Kırklar Sultan
Şehir merkezinde Kırklar Tepesi denilen mevkiide yemek yapılır. Adağı olan kişi bir gün önceden gelip Sultanbağı soğuk çeşme bahçesine çadır kurar. Bir koyun kesilir, ciğeri olduğu gibi kuşlar yesin diye ağaca asılır. Koyunun geri kalan etleri pişirilir, kemiklerinden ayrılır, etin suyuyla da ayrıca "Tutmaç Çorbası" adı verilen naneli bir çorba pişirilir. Kırklarda aş olduğunu duyanlar buraya gelir, mevlid okunur, mevlidden sonra kabını alan herkes çorbadan alır. Gelenler ufak maltızlarını yakarak çay demlerler, kahvaltılıklarla beraber çaylar içilir. Yemekten sonra orada bulunan ceviz ağaçlarına salıncaklar kurulur, ip atlanır top oynanır; büyükler sohbet eder. Bu gelenek yılda bir defa yapılır.

Müderris Bahçesi
İlkbaharda tellâl adı verilen kişi sokak sokak gezerek sokak başlarında durur, mahalleliyi mânilerle Müderris Bahçesi'ne davet ederdi. Nazilliler yellensin, gözlemeler tellensin, çarşamba günü hanımlar ve beyler Müderris'te eğlensin diye yüksek sesle bağırırdı. Müderris Bahçesi şimdiki Hamidiye Mahallesi'nde yamaçta, yeşillikler içerisinde çeşmeleri bulunan bir yerdi. Üst tarafında birçok su değirmeni bulunur, Aksu Çayı buradan geçerdi. Müderris günü herkes o bahçeye gider, yöresel bir yiyecek olan Gökçimen hamursuzu, haşhaşlı gözleme, un helvası yapılır; un helvasının içerisine ağaçların çiçekleri atılırdı. Baharın gelişi burada kutlanırdı. Günümüzde Müderris Bahçesi'nin büyük bir bölümü kalmamıştır.

Hıdırellez ve gavur küfürü

Kütahya'nın Fethi 6 Mayıs günü olduğu için hıdırellez aynı gün kutlanır ve aynı gün ayrıca "Gavur Küfürü" yapılır. "Gavur küfürü" geleneği Hıristiyanların Paskalya kutlamalarına karşı yapılan bir gelenek olup günümüzde kaybolmuşken hıdırellez ve Kütahya'nın Fethi kutlamaları her yıl 6 Mayıs günü yapılır.

Kış eğlenceleri
Kış eğlencelerinde erkekler bir evde toplanır, sohbet ederler, yorgunluk atarlar. Bazı evlerde çekme helva yapılır. Çekilen helvalar büyük bakır tepsiye yayılır, arasına yüzük konur. Tepsinin etrafına toplanılır, üç parmak arasına alınıp yenen helvanın içinden yüzüğün kime çıkacağı beklenir. Yüzük kime çıkarsa bir dahaki sefere onun evinde toplanılır.

Kadınlar bir komşu evinde çocukları ile toplanır. Gençler ve çocuklar bir köşede oturur, ağabey veya ablalarından biri onlara masal anlatır. Sonra fincana yüzük saklanır, fincan oyunu oynanır. "Yattı kalktı" oyunu oynanır, herkese bir meyve ismi verilir. Elma yattı armut kalktı denir, yatmayana ufak cezalar verilir. Bayanlar kendi aralarında sohbet eder, el işi dantel veya örgü işi yaparlar. Kuzinesi olan evlerde mısır kaynatılır, kuzine içerisine patates atılır, kabak kaynatılır, çaylar demletilir. Bahçesinde ağacı olanlar gelincik elması, yağ armudu, döngel gibi meyveler ikram eder.

Kıyafetler

Oyalar
Oyalar saf ipekten yapılır, ipek ince bükülür. İnce işçilikle yapılan oyalar kolalanmış gibi durur. Oyalar, "mırgı dânesi" denilen dânelere çekilir. Dânelerin kenarları yollu, sulu desen ve çiçek desenli olur. Çok ince olan bu dâneler iki kişi tarafından katlanır, cam kutulara konur. Yapılan her çeşit oyanın bir ismi olur. O isimlerden basıları: Zerrangadah, Züleha Sümbül, Üzerik Oyası, Meclis Kuruldu, Yıldız Oyası, Ay Çiçeği, Malak Sattıran, Çörekotu, Cimcik Oyası, Fermene Oyası, Fasulya Çiçeği, Hıyar Çiçeği, Kasımpatı Oyası, Beyaz Zambak, Kemerli Sümbül, Gönül Dolabı, Küpeli Oyası, Elifli Badem, Hanımeli Oyası, Menekşe Oyası, Şafak Yıldızı, Gül Oyası, Kestane Çiçeği, Yanı Kuzulu, Fakir Baktı Zengin Kaptı, Kiremit Sattıran, Tefebaşı Oyası, Açık Oturum, Ilıca Çiçeği, Cici Kızlar, Paşa Nişanı, Yedidağ Çiçeği, Torun Yumruğu, Belirgat Oyası, Sümbül Oyası, Vazo Oyası, Karanfil Oyası, Hanım Kirpiği Oyası, Mecnun Yuvası Oyası, Hercâi Menekşe Oyası, Çifte Sümbül Oyası, Yeni Dünya Oyası, Elti Eltiye Küstü Oyası, Kütahya Oyası, Selânik Oyası.

Yemekler
Kütahya'nın yemek kültürünün temelini buğday ürünleri, hamurlular ve süt ürünleri oluşturur.

Börek ve mantılar
Tereyağlı-yoğurtlu cimcik, kıymalı sini mantısı, tereyağlı-yoğurtlu kaçamak, tereyağlı peynirli cevizli belirgat, haşhaşlı gözleme, suda haşlama mantı, mercimekli mantı, kulak aşı, mercimekli tosunum, tepside haşhaşlı katmer, kıymalı-peynirli-ıspanaklı şibit, sodalı hamursuz, Kütahya höşmerimi, şibitli tavuk tiridi, papatesli dolamber böreği, namaz lokması, Gökçimen hamursuzu, tahinli çörek, kıymalı su böreği, sarma hamur dolması, cevizli gelin çöreği.

Çorbalar
Sıkıcık, miyane, oğmaç, yoğurt çevirme çorbası (düğün çorbası), kızılcık tarhanası, tutmaç, tarhana, tekke, çene çarpan ve paça çorbası.

Dolmalar ve sarmalar
Ilıbada (labada) dolması, etli yaprak sarma, zeytinyağlı soğan dolması, etli lahana sarması.

Et yemekleri
Göveç (güveç), Kütahya usulü kavurma, küp eti, kuzu kaburga kebabı.

Tatlılar
Hekmane erik hoşafı, güllaç, kaymak baklavası, Kütahya usulü höşmerim, pelûze, çekme helva, yufka tatlısı, su muhallebisi, gelincik şurubu (şerbeti).

Çinicilik
Kütahya'da ilk çini örnekleri 14. yüzyılın sonlarında görülmeye başlanırken çinide asıl ilerleme İznik'in çini sanatının zirvesinde olduğu 16. yüzyılın ikinci yarısından sonra başlar. Özellikle İstanbul'un çini ihtiyacını karşılamak için Kütahya'da çini atölyeleri kurulmuş, Osmanlı'nın gerileme dönemiyle beraber İznik'te çinicilik de aynı hızda gerilemeye başlamıştır. 18. yüzyılda çinicilik sanatının İznik'te tamamen kaybolmasıyla Kütahya bu alanda faaliyet gösteren tek yer olmuştur. Osmanlı'da çiniciliğin en güzel ve son örnekleri Hafız Mehmed Emin Efendi'nin elinden çıkmıştır.

Müzik
Kütahya'da musikinin başlangıcı 14. yüzyıla dayanır. Mevlevîhânelerin, tarihimizde çeşitli güzel sanatların özellikle de musikî sanatı ile ilgili eğitim yerleri olması kaynaklarda sıkça anılmıştır. Kütahya Mevlevîhânesi'nin de bu konuda aynı işlevi gördüğü buradan yetişen sanatkâr ve bestekârların musiki tarihimize mâl olmuş çalışmalarından anlaşılmaktadır.

Germiyanoğlu II. Yakub'un "Çöğür" denilen bir sazı da çok iyi çaldığı bilinmektedir.

Ahmet Yakupoğlu, akademide okuduğu yıllarda Neyzen Halil Dikmen'den "ney", yine Neyzen Nurullah Kılınç Bey ile Süleyman Erguner'den musiki dersleri aldı. Kütahya'ya döndükten sonra "Çini Beldesi" Kütahya'ya aynı zamanda "Neyzenler Beldesi" sıfatını kazandırmış, kırkın üstünde neyzen yetiştirmiştir.

Türk halk ozanı Hisarlı Ahmet ise halk müziği dalında birçok parçayı bestelemiş olup eserlerini Kütahya'ya mal etmiştir.

Eğitim

Kütahya'da bulunan Dumlupınar Üniversitesi fiziki yapı ve büyüklüğü bakımından Türkiye'nin en önde gelen üniversitelerinden biridir.

Dumlupınar Üniversitesi, Kütahya il merkezinde: Evliya Çelebi ve Germiyan Kampüsü olmak üzere iki kampüse, 10 ilçede de ayrı bina ve kampüs alanlarına sahiptir.

Evliya Çelebi Kampüsü, 7500 dekarın üzerinde (7.887.684 m²) bir alana sahiptir.

Coğrafya
Kütahya, Yellice Dağı'nın (eski adı Acemdağı) kuzey eteğinde, Kütahya Ovası'nın güney kenarında kurulmuştur. Bah'tan gelen Katar Suyu, ovanın ortasından geçer ve şehrin 3 km kuzeybatısında olabilir. Sakarya Nehri'nin büyük bir kolu olan Porsuk Çayı'na katılır. Şehir, ovadan başlayarak, güneye doğru yükselen bir yerde kurulmuştur. Alayunt, Balıkesir Demiryolu istasyonunda yüksekliği 935 m olan yer, çarşı kesiminde 970 m'ye yükselir. Şehrin, iç kale kalıntılarının bulunduğu Hisar Tepesi'nde yükselti 1000 m'yi aşar. Şehir, bu tepe ile Hıdırlık Tepesi arasından bir dere vadisi boyunca yer alır. Şehrin eski çekirdeği, Hisar Tepesi önündedir ve önemli tarihî anıtlar bu kesimde bulunur. Evler, tepelerin yamacına yaslandığı gibi, özellikle yeni semtler ovaya doğru da yayılır. Yeni semtlerde sokaklar ve caddeler, düz ve geniş eski semtlerde ise dar, taş kaldırımlı ve çok defa da yokuşludur. Kütahya batıda Tavşanlı üzerinden Bursa'ya (Marmara Bölgesi) ve Balıkesir'e, (Ege kıyıları) güneybatıda Çavdarhisar ve Gediz üzerinden Ege Bölgesi'ne güneydoğuda Afyon üzerinden Konya'ya ve Akdeniz kıyılarına, kuzeydoğuda Eskişehir ve Bilecik yörelerine bağlanır. Bu durumu, şehrin, Osmanlılar devrinde canlı bir konak yeri ve önemli bir yönetim merkezi seçilmesine sebep olmuştur. 19. yüzyıl sonlarında Anadolu demiryolları yapılırken, Kütahya doğrudan doğruya bu yol üzerinde yer almadı, kısa bir şube hattıyla ana hatta bağlandı. Cumhuriyet devrinde demiryolunun Balıkesir'e uzatılması, şehrin canlılığını arttırdı. Burada bulunan tuğla ve kiremit ocakları ile un fabrikasına, Cumhuriyet devrinde şeker fabrikası (1954) ve azot fabrikası (1961, genişletme 1966) katıldı, çinicilik yeniden canlandırıldı.

Nüfus
Kütahya şehir nüfusu 19. yüzyıl sonlarında 27.000-35.000 arasında tahmin ediliyordu. Bu sırada yapılan demir yolunun Kütahya'ya uğramadan Alayunt'tan geçmesi ve şehre ancak kısa bir yol uzatılması şehrin gelişmesini frenledi, sanatları geriledi. 1921'de Yunan işgaline uğrayarak 13 aydan fazla işgal altında kaldı. Cumhuriyet döneminde Kütahya-Balıkesir demir yolunun ve iyi kara yollarının yapılması Kütahya'yı kalkındırdı. Gerçekte Cumhuriyet döneminin ilk nüfus sayımı olan 1927 sayımında 17.300 olarak sayılan nüfus 1950'ye kadar fazla değişmedi (19.500). 1950'den sonraki yıllarda hızlı hamleler gösterdi (1955: 27.000; 1960: 39.700)

İl merkezindeki mahalleler

 100. Yıl
 30 Ağustos
 75. Yıl
 Ağaçköy
 Akkent
 Alayunt
 Alipaşa
 Andız
 Aydoğdu
 Bahçelievler
 Balıklı
 Bölücek
 Börekçiler
 Cedit
 Cemalettin
 Civli
 Cumhuriyet
 Çalca
 Dumlupınar
 Enne
 Evliya Çelebi
 Fatih
 Fuatpaşa
 Gaybiefendi
 Gazi Kemal
 Geven
 Gültepe
 Güveççi
 Hacıazizler
 Hamidiye
 İkizüyük
 İnköy
 İshak Seydi

 İstiklal
 Kırgıllı
 Kirazpınar
 Kumarı
 Lala Hüseyin Paşa
 Maltepe
 Maruf
 Mecidiye
 Mehmet Akif Ersoy
 Meydan
 Müderris
 Okçu
 Ok Meydanı
 Osmangazi
 Parmakören
 Paşam Sultan
 Perli
 Pirler
 Saray
 Servi
 Siner
 Sofu
 Sultanbağı
 Şair Şeyhi Dumlupınar
 Vefa
 Yeni Bosna
 Yenidoğan
 Yıldırım Beyazıt
 Yoncalı
 Yunusemre
 Zafertepe
 Zığra
 Ziraat

Kütahya Kalesi

 Kütahya Kalesi çevresi yaklaşık 3.500 m'dir. Yetmiş burcu vardır. Kale, üç bölümden meydana gelir. İç hisar, yukarı ve aşağı kalelerden sonra yapılmıştır. Asıl kalenin eteğindedir. İç hisara iki kapıdan geçilerek girilir. Yukarı kale (bir adı da Asıl kale) doğusunda iki kapı vardır. Biri yıkık durumdadır. İç kale, Yukarı kalenin içinde ve batısındadır. Burada bir mescid, iki ambar, sarnıçlar, muhafız daireleri ve askerî koğuşlar vardı ve çevresi 800 m kadardı. Evliya Çelebi kalenin bir ara hapishane olarak kullanıldığını yazar.

Müzeler

Şehir merkezindeki müzeler
 Kütahya Arkeoloji Müzesi
 Kossuth Evi Müzesi
 Porselen Müzesi
 Çini Müzesi
 Kent Tarihi Müzesi
 Ressam Ahmet Yakupoğlu Müzesi
 Kütahya Jeoloji Müzesi
 Kütahya Hava Müzesi
 Kütahya Milli Mücadele Müzesi
 Evliya Çelebi Edebiyat Müze Kütüphanesi
 Sıtkı Olçar Çini Müzesi
 İl Eğitim Tarihi Müzesi
 Evliya Çelebi Müzesi
 Tugay Anadolu Kültür,Sanat Ve Arkeoloji Müzesi
 Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Müzesi

İlçelerdeki müzeler
 Dumlupınar Kurtuluş Savaşı Müzesi
 Dumlupınar Atatürk Evi Müzesi
 Simav Belediyesi Kent Müzesi
 Tavşanlı Belediye Müzesi

Kütahya'da yerel medya
Kütahya ilinde yayın yapan yerel TV, radyo ve gazeteler bulunmaktadır.

Yerel TV kanalları

 Kütahya TV (TH Türkhaber) (Merkez)
 Kütahya Birlik TV (Merkez)

Yerel radyolar

 Kütahya Best FM (98.2)
 Radyo Dumlupınar Üniversitesi (99.1)
 Radyo Aktif (99.9)
 Engin FM (101.8)
 Birlik FM (BFM) (102.5)
 Radyo Enerji (105.7)

Diğer radyolar
 Alternatif Radyo (91.5) - Tavşanlı
 SBS FM (96.7) - Simav
 Kerem Radyo (88.9) - Gediz
 Gediz Genç FM (99.3) - Gediz

Yerel gazeteler

 Kütahya Tellal Gazetesi
 Yeni Kütahya Gazetesi
 Kütahya Ekspres Gazetesi
 Kütahya Aktüel Gazetesi
 Kütahya Gündem Gazetesi
 Kütahya Akis Gazetesi
 Dumlupınar Gazetesi
 Kütahya Postası Gazetesi

Görüntüler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kütahya Valiliği
 Kütahya Belediyesi
 Kütahya İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü
 Kütahya Sanal Tur ile Şehir Gezintisi

Kütahya


Valentin Gendrey, né le  à La Garenne-Colombes en France, est un footballeur français qui évolue au poste d'arrière droit à l'US Lecce.

Biographie

En club
Né  à La Garenne-Colombes en France, Valentin Gendrey est formé par l'Amiens SC. Le , il signe son premier contrat professionnel avec Amiens.

Il fait sa première apparition en professionnel, lors d'une rencontre de Ligue 2 face à l'AS Nancy-Lorraine. Il est titulaire lors de cette rencontre, qui se solde par la victoire de son équipe (1-0).

Le , Valentin Gendrey rejoint l'Italie en s'engageant avec l'US Lecce, en deuxième division italienne. Il joue son premier match pour Lecce le 15 août 2021, à l'occasion d'une rencontre de coupe d'Italie face au Parme Calcio 1913. Il est titularisé puis remplacé en fin de match par Arturo Calabresi, et son équipe s'impose (1-3 score final). Lors de cette saison 2021-2022 de Serie B, il contribue à la promotion du club, Lecce retrouvant l'élite en remportant le championnat de deuxième division.

En sélection
Originaire de Guadeloupe, Valentin Gendrey représente notamment l'équipe de France des moins de 18 ans en 2018, pour un total de deux sélections.

Le , Gendrey est appelé avec l'équipe de France espoirs afin de participer au championnat d'Europe espoirs 2023. Il remplace Sacha Boey, ce dernier étant forfait en raison d'une blessure à la cheville.

Palmarès
 US Lecce
 Championnat d'Italie de D2 (1) :
 Champion : 2021-2022.

Statistiques

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur de l'Amiens SC
Joueur de l'US Lecce
Naissance en juin 2000
Naissance à La Garenne-Colombes

Valentin Gendrey


Friedman veya Fridman, bir Yahudi soyadı, şu anlamlara gelebilir:

Soyadı Friedman olanlar
Jerome Friedman (d. 1930), Amerikalı fizikçi
Marilyn Friedman (d. 1945), Amerikalı filozof
Marty Friedman (d. 1962), Amerikalı gitarist
Milton Friedman (1912–2006), Amerikalı ekonomist
Yisrael Friedman (1923–2017), İsrailli haham

Soyadı Fridman olanlar
 Aleksandr Fridman (1888–1925), Rus fizikçi ve matematikçi

Yahudi soyadları
Yidiş soyadları

Friedman


Leyton Grange, in Leyton, east London, is the second most deprived area of the London Borough of Waltham Forest. It include an estate that consists of a 10-storey tower and ten 4-storey courts owned by Forest Homes (see list below).

Leyton Grange is sited in an area of Waltham Forest that overlooks the marshes of the River Lea, east of the city of London.
The Grange was the ancient manor house of Leyton, the name signifying that it was once owned by Stratford Abbey; the first record of it by that name is in 1470. The house was rebuilt in 1720 in the Palladian style to the design of its owner, David Gansel. Leyton Grange was the seat of a branch of the Lane family from 1784 until 1861, when they sold it to the British Land Company who broke it up for development. From approximately 1824 until 1843 the Lanes leased the Grange to William Rhodes, grandfather of Cecil Rhodes.

It now contains a housing estate complex, comprising one 10-storey block and ten 4-storey courts.

 Slade Tower
 Sorenson Court
 Hammond Court
 Hinton Court
 Fitzgerald Court
 Eton Manor Court
 Clewer Court
 Cochrane Court
 Allanson Court
 Underwood Court
 Bechervaise Court

Connections
Bus Routes 58 and 158 serve the estate.

References

Areas of London
Housing estates in the London Borough of Waltham Forest
Leyton

Leyton Grange


Newark Castle, in Newark-on-Trent in the English county of Nottinghamshire, was founded in the mid 12th century by Alexander, Bishop of Lincoln. Originally a timber castle, it was rebuilt in stone towards the end of the century.

The castle was slighted (dismantled) in the 17th century as a result of the English Civil War, and restored in the 19th century, first by Anthony Salvin in the 1840s and then by the corporation of Newark who bought the site in 1889.

History
In a charter generally thought to date to 1135, King Henry I granted the Bishop of Lincoln permission to build a castle. The charter reads

Alexander also established a mint at the castle. This early castle was most likely of timber construction, and was rebuilt in stone towards the end of the century. King John died after a feast at this castle on the night of 18 October 1216 from dysentery, according to tradition from eating a "surfeit of peaches".

The castle was slighted in 1648 and left derelict. Between 1845 and 1848 architect Anthony Salvin restored the castle, and in 1889 the corporation of Newark purchased the building and carried out further restoration work.

The castle is a Scheduled Ancient Monument, a "nationally important" historic building and archaeological site which has been given protection against unauthorised change. It is also a Grade I listed building (first listed in 1950) and recognised as an internationally important structure. The Gilstrap Heritage Centre is located on the castle grounds.  The centre featured exhibits about the castle, and the town's history during the English Civil Wars. The Gilstrap Centre is now the Newark Registration Office. Admission to the gardens is free and tours are conducted by the Castle Ranger.

See also
Grade I listed buildings in Nottinghamshire
Listed buildings in Newark-on-Trent
Sconce and Devon Park

References

Bibliography

Fryde, E. B., D. E. Greenway, S. Porter and I. Roy (eds) (1996) Handbook of British Chronology, third edition. Cambridge: Cambridge University Press. .

Warren, W. Lewis. (1991) King John. London: Methuen. .

External links

Gatehouse Gazetteer record for Newark Castle, containing a comprehensive bibliography
Newark Castle and gardens
YouTube video about the Gilstrap Heritage Centre and castle ruins

Castles in Nottinghamshire
Tourist attractions in Nottinghamshire
Scheduled monuments in Nottinghamshire
Ruins in Nottinghamshire
Gardens in Nottinghamshire
Museums in Nottinghamshire
History museums in Nottinghamshire
Buildings and structures in Newark-on-Trent
Grade I listed buildings in Nottinghamshire
Ruined castles in England
Grade I listed ruins
Grade I listed castles

Newark Castle, Nottinghamshire


Balthazar Ayala (né à Anvers en 1548– mort à Alost le ), juge des Pays-Bas espagnols, exerçait au cours des premières décennies de la Guerre de Quatre-vingts ans. Il est l'auteur d'un traité sur le droit de la guerre qui bénéficia longtemps d'une grande autorité.

Biographie

Fils d'un négociant en drap venu de Cambrai, Gregorio Ayala, et d'Agnès Rainalmia, Ayala est né à Anvers. Il sortit licencié in utroque jure de l'Université de Louvain. Le , le Prince de Parme le nomma juge suprême de l'Armée des Flandres.

Le 20 Janvier 1583, il était nommé maître des requêtes au Grand Conseil de Malines, puis siégea en audience à Namur dans le cadre de la répression des Gueux. En 1584, il fut émissaire de la Couronne d'Espagne (qui n'existait pas encore), chargé d'épurer la magistrature à Breda, Herentals, Lierre et sans doute aussi à Alost, où il mourut.

De ses cinq frères, deux exercèrent des charges officielles : Grégoire, suivit le même cursus et devint membre du Conseil de Brabant ; quant à Philippe, il fut chargé d'une ambassade auprès de Henri IV.

Œuvres
 De jure et officiis bellicis et disciplina militari (Douai, Jean Bogard, 1582). Seconde édition, Anvers, 1597.
 traduction en anglais publiée en 1912 par Carnegie Institution Classics of International Law series.

Notes

Liens externes

Naissance en 1548
Décès en septembre 1584
Écrivain militaire
Juriste espagnol du XVIe siècle
Étudiant de l'université de Louvain (1425-1797)
Article dont une information diffère dans l'infobox

Balthazar Ayala


Cynddylan ap Cyndrwyn ist der Name einer Gestalt aus der walisischen Mythologie und Geschichte. Seine Geschichte wird im Gedicht Marwnad Cynddylan ("Die Elegie von Cynddylan") und im Gedichtzyklus Canu Heledd ("Heledds Gesänge") beschrieben.

Cynddylan war im 7. Jahrhundert ein König von Pengwern in Powys, der nach einigen Überlieferungen 642 (oder 644 nach den Annales Cambriae) in der Schlacht von Maserfield (walisisch Maes Cogwy) fiel. Der Schlachtort wird heute meist mit Oswestry (walisisch Croesoswallt) in Shropshire lokalisiert. In Marwnad Cynddylan wird als sein Königreich Dogfeiling (in Gwynedd, heute Denbighshire) genannt.

In den Wirren nach dem Abzug der römischen Besatzung aus Britannien und den Eroberungen durch die Angelsachsen stritten die angelsächsischen Könige Oswald von Northumbria und Penda von Mercia um die Vorherrschaft über das Gebiet südlich des Humber. Nach dem Canu Heledd nahmen Waliser aus Pengwern, unter der Führung von Cynddylan ap Cyndrwyn, an der Entscheidungsschlacht bei Maserfield teil, vermutlich als Verbündete der Mercier. Cynddylan fiel nach dieser poetischen Überlieferung in der Schlacht und wurde von seiner Schwester Heledd ferch Cyndrwyn in den Gedichten des Canu Heledd betrauert.

Allerdings ist sein Tod anno 642/644 unsicher, da ein Cynddylan auch als Mitstreiter in der Schlacht von Winwaed (655) und in der Schlacht von Deorham (577) erwähnt wird. Eine Namensgleichheit mit einem anderen walisischen König kann dabei nicht ausgeschlossen werden.

Siehe auch
 Liste keltischer Götter und Sagengestalten
 Sammelwerke aus Wales und Britannien

Literatur
 Bernhard Maier: Lexikon der keltischen Religion und Kultur (= Kröners Taschenausgabe. Band 466). Kröner, Stuttgart 1994, ISBN 3-520-46601-5, S. 93, 164.
 Rev. R. Harris Jones MA, Vicar of Llanidloes: Powys-Land in the time of Prince Cynddylan. The Club, 1868.

Weblinks
 Nicholas Brooks: Anglo-Saxon Myths: State and Church, 400-1066. Continuum International Publishing Group, 2000, ISBN 9781852851545, S. 75.
 The Cambro-Briton, Band 3, J. Limbird, 1822, S. 252. The Bard's Lament for Cynddylan, Gedicht in englischer Übersetzung.
 Sir Walter Scott: The Complete Works of Sir Walter Scott, Conner & Cooke, 1833, S. 536: The Hall of Cynddylan, Gedicht in englischer Sprache.

Königreich Powys
Walisische Sagengestalt
Britonen

Cynddylan


يوجد العديد من الأجهزة الرئيسية والمنظمات المتخصصة والبرامج والصناديق تابعة للأمم المتحدة. وهنا سرد لأهم تلك الأجهزة والمنظمات والبرامج.

الأجهزة الرئيسية
 الجمعية العامة
 مجلس الأمن
 مجلس الوصاية
 الأمانة العامة
 محكمة العدل الدولية
 المجلس الاقتصادي والاجتماعي للأمم المتحدة

المنظمات العالمية
 منظمة العمل الدولية
 منظمة الأغذية والزراعة (الفاو)
 منظمة الأمم المتحدة للتربية والثقافة والعلوم (اليونيسكو)
 منظمة الصحة العالمية
 منظمة الطيران المدني الدولي
 المنظمة الدولية البحرية
 الاتحاد الدولي للاتصالات
 الاتحاد البريدي العالمي
 المنظمة العالمية للأرصاد الجوية
 المنظمة العالمية للملكية الفكرية (الوايبو)
 الصندوق الدولي للتنمية الزراعية
 منظمة الأمم المتحدة للتنمية الزراعية (ينيدو)
 منظمة الأمم المتحدة للتنمية الصناعية
 الوكالة الدولية للطاقة الذرية
 منظمة التجارة العالمية
 المنظمة العالمية للسياحة
 منظمة معاهدة حظر التجارب النووية
 منظمة حظر الأسلحة الكيميائية
 منظمة حظر الأسلحة البيولوجية
 منظمة حظر الأسلحة الجرثومية
 منظمة الشرطة الجنائية الدولية (انتربول)
 منظمة الدول المصدرة للنفط (أوبك)
 المنظمة الدولية للعلوم الإدارية
 مجلس التعاون الجمركي
 المجلس الدولي لمشاكل الإدمان والكحول
 الاتحاد العالمي لجمعيات الأمم المتحدة

منظومة البنك الدولي
 البنك الدولي للإنشاء والتعمير
 المؤسسة الائتمانية الدولية
 المؤسسة المالية الدولية
 وكالة ضمان الاستثمار المتعددة الأطراف
 المركز الدولي لتسوية منازعات الاستثمار
 صندوق النقد الدولي

اللجان الوظيفية
 اللجنة الاقتصادية لإفريقيا
 اللجنة الاقتصادية لأوروبا
 اللجنة الاقتصادية لـأمريكا اللاتينية
 اللجنة الاقتصادية والاجتماعية لـلغربي آسيا
 منتدى الأمم المتحدة المعني بالغابات
 لجنة الأمم المتحدة المعنية بالموارد المائية
 مفوضية الأمم المتحدة لشؤون اللاجئين
 منظمة الأمم المتحدة للطفولة يونيسيف
 برنامج الأغذية العالمية
 وكالة الأمم المتحدة لإغاثة وتشغيل اللاجئين الفلسطينيين في الشرق الأدنى

البرامج والصناديق
 برنامج الأمم المتحدة لمراقبة المخدرات
 برنامج الأمم المتحدة للبيئة
 برنامج الأمم المتحدة الإنمائي
 صندوق الأمم المتحدة الإنمائي للمرأة
 صندوق الأمم المتحدة للسكان
 المنظمة الدولية للحماية المدنية

معاهد البحث والتدريب
 المعهد الدولي للبحث والتدريب من أجل النهوض بالمرأة
 معهد الأمم المتحدة الأقاليمي لبحوث الجريمة والعدالة
 معهد الأمم المتحدة للتدريب والبحث
 معهد الأمم المتحدة لبحوث التنمية الاجتماعية
 معهد الأمم المتحدة لبحوث نزع السلاح

أجهزة الأمم المتحدة الأخرى
 مفوضية الأمم المتحدة السامية لحقوق الإنسان
 جامعة الأمم المتحدة
 كلية موظفي الأمم المتحدة
 مكتب الأمم المتحدة لخدمات المشاريع
 مركز الأمم المتحدة للمستوطنات البشرية (مونل)
 المحكمة الإدارية للأمم المتحدة

انظر أيضا
 منظمة الأمم المتحدة للتربية والتعليم والثقافة.
 منظمة الأمم المتحدة للطفولة.
 علاقات دولية
 مواقع التراث العالمي
 هيئة العمل الدولية

مراجع

وصلات خارجية

أجهزة الأمم المتحدة
قوائم

قائمة الأجهزة والمنظمات والبرامج والصناديق التابعة للأمم المتحدة


Duas Caras er en brasiliansk sæbeopera fra 2007–2008.

Medvirkende

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Tv-serier fra Brasilien
Sæbeoperaer
Tv-serier fra 2000'erne
Tv-programmer fra Rede Globo

Duas Caras


Eric Francis Harrison Coates (27 August 1886 – 21 December 1957) was an English composer of light music and, early in his career, a leading violist.

Coates was born into a musical family, but, despite his wishes and obvious talent, his parents only reluctantly allowed him to pursue a musical career. He studied at the Royal Academy of Music under Frederick Corder (composition) and Lionel Tertis (viola), and played in string quartets and theatre pit bands, before joining symphony orchestras conducted by Thomas Beecham and Henry Wood. Coates's experience as a player added to the rigorous training he had received at the academy and contributed to his skill as a composer.

While still working as a violist, Coates composed songs and other light musical works. In 1919 he gave up the viola permanently and from then until his death he made his living as a composer and occasional conductor. His prolific output includes the London Suite (1932), of which the well-known "Knightsbridge March" is the concluding section; the waltz "By the Sleepy Lagoon" (1930); and "The Dam Busters March" (1954). His early compositions were influenced by the music of Arthur Sullivan and Edward German, but Coates's style evolved in step with changes in musical taste, and his later works incorporate elements derived from jazz and dance-band music. His output consists almost wholly of orchestral music and songs. With the exception of one unsuccessful short ballet, he never wrote for the theatre, and only occasionally for the cinema.

Life and career

Early years
Coates was born in Hucknall Torkard, Nottinghamshire, the only son, and youngest of five children, of William Harrison Coates (1851–1935), a medical general practitioner, and his wife, Mary Jane Gwyn, née Blower (1850–1928). It was a musical household: Dr Coates was a capable amateur flautist and singer, and his wife was a fine pianist.

As a child, Coates did not go to school, but was educated with his sisters by a governess. His musicality became clear when he was very young, and asked to be taught to play the violin. His first lessons, from age six, were with a local violin teacher, and from thirteen he studied with George Ellenberger, who was once a pupil of Joseph Joachim. Coates also took lessons in harmony and counterpoint from Ralph Horner, lecturer in music at University College Nottingham, who had studied under Ignaz Moscheles and Ernst Richter and was a former conductor for the D'Oyly Carte Opera Company. At Ellenberger's request, Coates switched to the viola, supposedly for a single performance; he found the deeper sound of the instrument to his liking and changed permanently from violinist to violist. In that capacity he joined a local string orchestra, for which he wrote his first surviving music, the Ballad, op. 2, dedicated to Ellenberger. It was completed on 23 October 1904 and performed later that year at the Albert Hall, Nottingham, with Coates playing in the viola section.

Coates wanted to pursue a career as a professional musician; his parents were not in favour of it, but eventually agreed that he could seek admission to the Royal Academy of Music (RAM) in London. They insisted that by the end of his first year there he must have demonstrated that his abilities were equal to a professional career, failing which he was to return to Nottinghamshire and take up a safe and respectable post in a bank. In 1906, aged twenty, Coates auditioned for admission; he was interviewed by the principal, Sir Alexander Mackenzie, who was sufficiently impressed by the applicant's setting of Burns's  "A Red, Red Rose" to suggest that Coates should take composition as his principal study, with the viola as subsidiary. Coates was adamant that his first concern was the viola. Mackenzie's enthusiasm did not extend to offering a scholarship, and Dr Coates had to pay the tuition fees for his son's first year, after which a scholarship was granted.

At the RAM Coates studied the viola with Lionel Tertis and composition with Frederick Corder. Coates made it clear to Corder that he was temperamentally drawn to writing music in a light vein rather than symphonies or oratorios. His songs featured in RAM concerts during his years as a student, and although his first press review called his two songs performed in December 1907 "rather obvious", his four Shakespeare settings were praised the following year for the "charm of a sincere melody". and his "Devon to Me" (also 1908) was credited by The Musical Times as "a robust and manly ditty, worthy of publication".

Coates was fortunate in his viola professor. The New York Times called Tertis the first great protagonist of the instrument, and Grove's Dictionary of Music and Musicians ranks him as the foremost player of the viola. He was also regarded as a great teacher, and under his tutelage Coates developed into a first-rate viola player. While still a student he earned money playing in theatre orchestras in the West End, including the Savoy, where he played for several weeks under François Cellier in a Gilbert and Sullivan season in 1907.

Professional violist and composer: 1908–1919

In 1908 Coates's studies at the RAM came to an unexpected end when Tertis had to drop out of a tour of South Africa as a member of the Hambourg Quartet, a leading string ensemble; he arranged for Coates to be invited to fill the vacancy. Coates resigned his scholarship at the academy and joined the tour. At about this time he began to be troubled by pain in his left hand and numbness in his right, which were symptoms of the neuritis that affected him throughout the remaining eleven years of his career as a violist. After working with the Hambourg Quartet, Coates was violist of the Cathie and Walenn quartets.

Alongside his busy playing career, Coates had several early successes as a composer. The soprano Olga Wood, wife of the conductor Henry Wood, sang Coates's "Four Old English Songs" at the Proms in 1909; the music critic of The Times wrote that they were "tuneful, somewhat in the manner of Mr. Edward German", and showed the influence of Arthur Sullivan in the word-setting. The songs were taken up by other prominent singers including Gervase Elwes, Carrie Tubb and Nellie Melba. The composer's many collaborations with the lyricist Frederic Weatherly began with "Stonecracker John" (1909), the first of a succession of highly popular ballads. Wood was the dedicatee of the Miniature Suite, the last movement of which was encored when he conducted its first performance, at the Proms, in October 1911.

In early 1911 Coates met and fell in love with an RAM student, Phyllis (Phyl) Marguerite Black (1894–1982), an aspiring actress, who was studying recitation. His affections were reciprocated but her parents were doubtful of Coates's prospects as a husband and provider. Although he continued to compose, he was concentrating for the time being on playing the viola for his principal income, first with the Beecham Symphony Orchestra, and, from 1910, with Wood's Queen's Hall Orchestra. He played under the batons of composers including Elgar, Delius, Holst, Richard Strauss, Debussy, and virtuoso conductors such as Willem Mengelberg and Arthur Nikisch. This work gave him the necessary financial security to marry Phyllis in February 1913. They had one child, Austin, born in 1922.

Coates was declared medically unfit for military service in the First World War, and continued his musical career. The war brought about a severe reduction in work, and the couple's income received a welcome boost from Phyllis's acting engagements. As her career progressed she appeared with other rising performers including Noël Coward.

In 1919 Coates gave up playing the viola. His contract to lead the section in the Queen's Hall orchestra expired and was not renewed. Some sources ascribe this to Coates's wish to pursue a full-time career as a composer; others say that his neuritis affected his playing; Coates himself said that Wood valued reliability more than virtuosity, and had become exasperated by Coates's frequent absences conducting his compositions elsewhere.

Full-time composer: 1920s and 1930s
Whether or not Wood had lost patience with Coates as a violist, he regarded him well enough as a composer to invite him to conduct the first performance of his suite Summer Days at a Queen's Hall Promenade concert in October 1919, and to engage him for repeat performances of the piece in 1920, 1924 and 1925, and for more of his orchestral works including the suite Joyous Youth (1922) and the premiere of The Three Bears (1926).  The latter, one of three of Coates's most substantial works, labelled "Phantasies", was inspired by the children's stories that Phyllis Coates read to their son; the others were The Selfish Giant (1925) and Cinderella (1930).

What Coates's biographer Geoffrey Self describes as "a not-too-onerous contract with his publisher" stipulated an annual output of two orchestral pieces – one of fifteen minutes' duration and one of five – and three ballads. Coates was a founder-member of the Performing Right Society, and was among the first composers whose main income came from broadcasts and recordings, after the demand for sheet music of popular songs declined in the 1920s and 1930s.

Between the First and Second world wars, Coates was in demand as a conductor of his own works, appearing in London and seaside resorts such as Bournemouth, Scarborough and Hastings, which then maintained substantial orchestras devoted to light music. But it was in the studio that he made the most impact as a composer-conductor. Beginning in 1923 he made records of his music for Columbia, which attracted a substantial following. Among those who bought his records was Elgar, who made a point of buying all Coates's discs as they came out.

Although he and his wife maintained a country house in Sussex, Coates found city life more stimulating, and was more productive when at the family's London flat in Baker Street. The views from there across the roofscapes prompted his London Suite (1933), with its depictions of Covent Garden, Westminster and Knightsbridge. The work transformed Coates's status from moderate prominence to national celebrity when the BBC chose the "Knightsbridge" march from the suite as the signature tune for its new and prodigiously popular radio programme In Town Tonight, which ran from 1933 to 1960.

Another work written at the Baker Street flat that enhanced the composer's fame was By the Sleepy Lagoon (1930), an orchestral piece that made little initial impression, but with an added lyric became a hit song in the US in 1940, and in its original instrumental version became familiar in Britain as the title music of the BBC radio series Desert Island Discs which began in 1942 and (in 2023) is still running.

Later years: 1940–1957
During the early part of the Second World War, Coates composed little until his wife suggested he might write something for the staff at the Red Cross depot where she was a volunteer worker. The result, the march "Calling All Workers" became one of his best known pieces, benefiting from use as another BBC signature tune, this time for the popular series Music While You Work. At the BBC's request he wrote a report on light music on radio, completed in 1943. Some of his findings and recommendations were accepted but, according to a biographical sketch by Tim McDonald, Coates "failed to bring about any significant lessening of the inherent snobbery within the Corporation which tended to take a rather dismissive view of light music".

Coates was a director of the Performing Right Society, which he represented at international conferences after the war in company with William Walton, A. P. Herbert and others. His autobiography, Suite in Four Movements, was published in 1953. The following year one of his last works became one of his best known. A march theme occurred to him, and he wrote it out and scored it with no particular end in view. Within days the producers of a forthcoming film, The Dam Busters, asked Coates's publishers if he would be willing to provide a march for the film. The new piece was incorporated in the soundtrack and was a considerable success. In a 2003 study of the music for war films, Stuart Jeffries commented that the closing credits of The Dam Busters, with the march as a valedictory anthem, would make later composers of such music despair of matching it.

On 28 November 1957 Coates made one of his final public appearances at a fund-raising dinner for the Musicians Benevolent Fund held at the Savoy Hotel, playing dulcimer in the premiere performance of Malcolm Arnold's Toy Symphony. On 17 December, he suffered a stroke while at the family's Sussex house and died in the Royal West Sussex Hospital, Chichester after four days there, aged 71. He was cremated at the Golders Green Crematorium.

Music

In Grove's Dictionary of Music and Musicians, Geoffrey Self writes that Coates consistently recognised and accommodated new fashions in music. As contemporary reviewers observed, his early compositions showed the influence of Sullivan and German, but as the 20th century progressed, Coates absorbed and made use of features of the music of Elgar and Richard Strauss. Coates and his wife were keen dancers, and in the 1920s he made use of the new syncopated dance-band styles. The Selfish Giant (1925) and The Three Bears (1926) show this distantly jazz-derived aspect of Coates's music, with chromatic counter-melodies and use of muted brass.

Self sums up the characteristics of Coates's music as "strong melody, foot-tapping rhythm, brilliant counterpoints, and colourful orchestration". Coates derived the effective orchestration of his scores from his rigorous early training, experience in theatre pits of the practicalities of orchestration and arranging, and from hearing the symphony orchestra from the inside as a viola player. In the works of some composers, orchestral viola parts are frequently uninteresting to play, and having had to do so in Beecham's and Wood's orchestra, Coates was determined that his own compositions would have interesting and colourful music for every instrument of the orchestra.

Coates and his music attracted a certain amount of snobbery: The Times characterised his music as "fundamentally commonplace … but well written, easy on the ear and lightly sentimental … superficial but sincere". In its obituary notice, The Manchester Guardian took issue with such a dismissal, and preferred the French attitude of cherishing petits-maîtres for what they were rather than condemning them for what they were not: "better to write second-class masterpieces than fail to be a second Beethoven".  One of Coates's most important musical gifts was the ability to write memorable tunes – "a genuine lyrical impulse" as The Manchester Guardian put it. On first meeting him Dame Ethel Smyth said, "You are the man who writes tunes", and asked him how he did it.

Orchestral

Coates's orchestral works are the core of his output, and are the best known. He wrote a few works outside his normal genre – a rhapsody for saxophone and orchestra in 1936 and a "symphonic rhapsody" on Richard Rodgers's "With a song in my heart" – his only treatment of music by another composer. The most extended of his orchestral works (at just under 20 minutes in length) is the tone poem The Enchanted Garden (1938), derived from an abortive ballet on the theme of the Seven Dwarfs, originally composed for André Charlot. But in the main his orchestral works fall into categories: suites, phantasies, marches and waltzes, plus a stand-alone overture and other short orchestral items.

Of the thirteen suites, the most often played are the London Suite (1932), London Again (1936) and a later work, The Three Elizabeths (1944),  alluding musically first to Elizabeth I, then Elizabeth of Glamis (the then queen consort), and finally the latter's elder daughter, the future Elizabeth II. The suites generally follow a pattern of robust outer movements with a more reflective inner movement. Of the seven stand-alone waltzes, the best known, "By the Sleepy Lagoon" (1930), is described as a "valse-serenade", although over the years it has been rendered as a beguine,  a slow waltz and a slow fox-trot.

In his orchestral scores Coates was particular about metronome markings and accents. When conducting his music, he tended to set fairly brisk tempi, and disliked it when other conductors took his works at slower speeds that, to his mind, made them drag.

Songs
Coates's first published works were the "Four Old English Songs", written while he was still a student at the RAM. By the end of the 20th century his songs had become much less well known than his orchestral music, but when they were written they were an essential and highly popular part of his output. Grove lists 155 songs, beginning with the three Burns settings (1903) that favourably impressed Mackenzie, and ending with "The Scent of Lilac" (1954) to words by Winifred May.

By the mid-1920s the demand for ballads and other traditional types of song was in decline, and Coates's output dropped accordingly. The violist and music scholar Michael Ponder writes that Coates, who was principally interested in writing orchestral music, found writing songs limiting and did so chiefly to fulfil his contract with his publisher. Nevertheless, Ponder considers that some of Coates's later songs show him at his finest. He praises "Because I miss you so" and "The Young Lover" (both 1930) for their "rich, glorious melodic vocal line" supported by "subtle piano writing that maintains the unity and intensifies the colour and effect of the vocal line". Almost all the songs, whether from the composer's early, middle or late periods, are in a slow or fairly slow tempo. Ponder comments that Coates's last songs were on a grander scale, perhaps influenced by the big numbers in West End and Broadway shows.

Coates chose texts by a wide range of authors, including Shakespeare, Christina Rossetti, Arthur Conan Doyle; among those whose words he set most often were Weatherly, Phyllis Black (Mrs Coates), and Royden Barrie. On one occasion he wrote his own words: "A Bird's Lullaby" (1911).

Other music
Coates always conceived his music in orchestral terms, even when writing for solo voice and piano. Despite his background as a member of three string quartets, he composed little chamber music. Grove lists five such works by Coates, three of which are lost. The two surviving pieces are a minuet for string quartet from 1908, and "First Meeting" (1941) for violin and piano. Similarly, although he learned a substantial part of his craft while playing in theatre orchestras, Coates wrote no musical shows. When he toured with the London Philharmonic Orchestra, conducting his own music, in 1940, the reviewer in The Manchester Guardian urged him to find a librettist and write a comic opera: "He ought to succeed greatly in that line. He is quick-witted, has a gift for lilting melody, deals in spicy and exhilarating harmony, and scores his music with a brilliancy that tells of experienced craftsmanship". Coates did not follow the paper's advice. His biographer Geoffrey Self suggests that he simply lacked the stamina, the aggressiveness or possibly the inclination to write for the musical theatre.

The few ventures Coates made into drama were for the cinema rather than the theatre. His orchestral phantasy Cinderella was first heard in the film A Symphony in Two Flats, and he contributed the "Eighth Army March" to the 1941 war film Nine Men and the "High Flight March" to High Flight (1957). As noted above, his most celebrated piece of cinema music, "The Dam Busters March", was not written specially for the film. With these exceptions, Coates declined the offers from producers in Britain and the US who continually sought to secure his services. He realised that film music is liable to be cut, rearranged, or otherwise changed to meet the requirements of directors, and, mindful of such difficulties encountered by Arthur Bliss in composing the score for Things to Come, he did not wish his music to be subjected to similar treatment.

Notes, references and sources

Notes

References

Sources

External links

 Biography at the Robert Farnon Society

1886 births
1957 deaths
20th-century classical composers
English film score composers
English male film score composers
Light music composers
People from Hucknall
English classical violists
Alumni of the Royal Academy of Music
Golders Green Crematorium
20th-century English composers
20th-century British male musicians
20th-century violists

Eric Coates


Farz (Arapça: الفرض) ya da "fariza"; Fıkıh bilginleri tarafından oluşturulmuş ve tanımlaması yapılmış olan bir İslâm dinî terimidir. Yine fıkıhçılar tarafından tanımlanan efâl-i mükellefînden sayılır. İslâmî anlayışta Allah'ın sözü sayılan Kur'an'da Müslümanlara yapılmasının açık bir şekilde emredildiği kurallar veya ibadetler olarak kabul edilir. Kur'an'da yapılması açık emir ve gereklilik ifade etmeyen fiiller ise vacip gibi başka kavramlar ile tanımlanır.

Farz'ın dinî kaynakları

Farz, haram, helal gibi kesin hüküm ve yargı ifade eden dinî kuralların kaynağı din açısından sadece Kur'an olabilir. Fıkıh açısından zanni deliller kabul edilen ve peygambere bir rivayet zinciri ile isnad edilen sözlerden ibaret olan hadisler, mesela miraç ile ilgili olanlar beş vakit namazın farziyyeti için delil teşkil etmezler. Hadis ve benzeri anlatımlar farzlar için faziletler ve sevap anlamında destekleyici, açıklayıcı ve teşvik edici olarak kullanılırlar.

Uygulama ve inanç

Dini anlamda farzları yapmayan kişinin günah işlediği, farz oluşunu ret edenlerin ise İslâm dîninden çıkmış oldukları kabul edilir. Mesela, klasik fıkıh anlayışına göre kabul edilebilir bir mâzereti olmadan namaz kılmayan bir Müslüman fasık sayılırken namazın farziyetini reddeden birisi dinden çıkmış sayılır. Şeriat hukukunda fasıkların şahitliği reddedilir, dinden çıkmış kişiler ise tövbeye davet edilir, hapsedilir ve fıskında ısrar eder öldürülür.

İslam dininde ilim öğrenmek de farz kılmakdır. Süyûtî tarafından yazılmış olan Camiu's Sağir adlı hadise göre Muhammed, "İlim tahsil etmek, Allah katında nafile olarak kılınan namaz, tutulan oruç ve yapılan hacdan daha hayırlıdır," demiştir.

Çeşitleri
Farzlar iki çeşittir:

 Farz-ı ayn: (Arapça: )

Mükellef olan her Müslümanın bizzat kendisinin yapması gereken farzlardır.
Örnek: Namaz, oruç, hac, zekât gibi

Farz terimi dinî veya sosyal zorunluluk ifadesi olarak kullanılır. Dinî kullanımda mesela ibadetlerin muhakkak yapılması farz olurken bunların miktarı, ne zaman ve nasıl yapılacağı gibi icrasıyla ilgili olan konular örfî konulardır ve büyük oranda sünnet, hadis veya din bilginlerinin tavsiyeleri ve yönlendirmeleri gibi geleneklerin etkisinde şekillendirilmişlerdir.

 Farz-ı kifâye: (Arapça: )

Farz-ı kifâye, İslâmî anlayışta sosyal sorumluluk ifade eden bir tanımdır. Kur'an'da emredilmeyen ancak din âlimlerince sosyal hayat bakımından farz (gerekli) görülen bir davranışı, durumu veya görevi anlatır. Müslümanlardan bir kısmı yerine getirdiğinde diğerlerinin sorumluluktan kurtulduğu, gerektiği kadar Müslümanın yaptığında diğer Müslümanlara sorumluluk düşmeyen fiillerdir.

Farz-ı kifâye, İslâmî toplumda gerekli olan işlerin kesinlikle yapılması gerektiğini ifade eder. Farz-ı kifâye sayılan fiillerden bazıları şunlardır:

 Cenazeyi yıkamak, kefenlemek, cenaze namazı kılmak ve gömmek farz-ı kifâyedir. Erkek yoksa bu işleri kadınlar yapar.
 Kur'an'ı ezberlemek, yani hafız olmak farz-ı kifâyedir.
 Bir toplumda âlimlerin bulunması farz-ı kifâyedir.
 Bir topluma selâm verene cevap vermek farz-ı kifâyedir. Cevabı geciktirmek ise haramdır.
 Cihad etmek farz-ı kifâyedir.
 Fen bilgilerinden sanatına, ticaretine lazım olanları, bu işle meşgul olanların öğrenmeleri ve yapmaları farz-ı kifâyedir.
 Her şehirde fetva verebilen, meseleleri çözebilen bir âlimin bulunması farz-ı kifâyedir.

Grupları
Bazen farzlar öğretilirken "32 farz" ve "54 farz" şeklinde sıralanırlar. Bu sıralamalara göre farzlar şunlardır:

32 Farz
Otuz iki farz şunlardır:

54 Farz
Daha geniş olan ikinci grup olan elli dört farz da şunlardır:
 Allah-u Teâlâ'nın bir olduğuna inanmak,
 Helâl yemek ve içmek,
 Abdest almak,
 Beş vakit namaz kılmak,
 Cünüblükten gusül etmek,
 Rızkın Allah-u Teâlâ'dan olduğuna inanmak,
 Helâl, temiz elbise giymek,
 Hak'ka tevekkül etmek,
 Kanaat etmek,
 Nimetlerinin mukabilinde, Allah-u Teâlâ'ya şükür etmek,
 Kazaya razı olmak,
 Belalara sabır etmek,
 Günahlardan tevbe etmek,
 Allah rızası için ibadet etmek,
 Şeytan'ı düşman bilmek,
 Kur'ân-ı Kerîm'in hükmüne razı olmak,
 Ölümü hak bilmek,
 Allah'ın dostlarına dost, düşmanlarına düşman olmak,
 Babaya ve anaya iyilik etmek,
 Marûfu emir ve münkeri nehy etmek (dinin emirlerini yaymaya çalışmak),
 Akrabayı ziyaret etmek,
 Emanete hıyanet etmemek,
 Daima Allah-u Teâlâ'dan korkup, ferahı (şımarıklığı ve azgınlığı) terk etmek,
 Allah'a ve Resûlüne itaat etmek,
 Günahdan kaçıp, ibadetlerle meşgul olmak,
 Müslüman âmirlere itaat etmek,
 Âleme ibret nazarıyla bakmak,
 Allah-u Teâlâ'nın varlığını tefekkür etmek,
 Dilini, haram fuhuş kelimelerden korumak,
 Kalbini temiz tutmak,
 Hiçbir kimseyi maskaralığa almamak,
 Harama bakmamak,
 Her zaman sözüne sadık olmak,
 Kulağını fuhuş söz ve çalgıdan korumak,
 İlim öğrenmek,
 Tartı ve ölçü âletlerini, hak üzere kullanmak,
 Allah'ın azabından emin olmayıp daima korkmak,
 Müslüman fakirlere zekât vermek ve yardım etmek,
 Allah'ın rahmetinden ümit kesmemek,
 Nefsinin isteklerine tâbî olmamak,
 Allah rızası için yemek yedirmek,
 Kifayet miktarı (yetecek kadar) rızk kazanmak için çalışmak,
 Malının zekâtını, mahsülün öşrünü vermek,
 Âdetli ve lohusa olan ehline yakın olmamak,
 Kalbini günahlardan temizlemek,
 Kibirli olmaktan sakınmak,
 Baliğ olmamış yetimin malını korumak,
 Genç oğlanlara yakın olmamak,
 Beş vakit namazı vaktinde kılıp kazaya bırakmamak,
 Zulümle kimsenin malını yememek,
 Allah-u Teâlâ'ya şirk koşmamak,
 Zinadan kaçınmak,
 Şarabı ve alkollü içkileri içmemek,
 Yok yere yemin etmemek.

Ayrıca bakınız
 Haram
 Helal
 Mekruh
 Mendup
 Mübah
 Müfsid
 Müstehap
 Sünnet
 Vâcip

Kaynakça

Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler
İslam terimleri

Farz


Kvindernes singleturnering i badminton under sommer-OL 2016 finder sted 11. - 19. august 2020 i Rio de Janeiro.

Medaljefordeling

Format
Turneringen begyndte med indledende kampe: Udøverne blev splittet op i grupper og spillede mod de andre udøvere i sine egne grupper. De otte bedst seedede spillere fik kun én kamp i gruppespillet, da deres grupper kun bestod af 2 spillere (den seedede og en useedet).

Seedet
I alt var 13 spillere blevet seedet til turneringen.

  Carolina Marín (Guld)
  Wang Yihan (Kvartfinale)
  Li Xuerui (Fjerdeplads)
  Ratchanok Intanon (Ottendedelsfinale)
  Saina Nehwal (Gruppespil)
  Nozomi Okuhara (Bronze)
  Sung Ji-hyun (Kvartfinale)

 Tai Tzu-ying (Ottendedelsfinale)
 P. V. Sindhu (Sølv)
  Akane Yamaguchi (Kvartfinale)
 Kirsty Gilmour (Gruppespil)
 Porntip Buranaprasertsuk (Kvartfinale)
  Bae Yeon-ju (Ottendedelsfinale)

Resultater

Gruppespil

Group A

Group C

Group D

Group E

Group G

Group H

Group I

Group J

Group K

Group L

Group M

Group N

Group P

Finaler

Referencer

Damesingle

Badminton under sommer-OL 2016 - damesingle


لؤلؤة معمارية من الزجاج الخرسانة مبنية على مرتفعات المشجرة للجزائر هو مـجـمــع تــجــاري وثقــافي بني من طرف الشركة الكندية لافلان، الذي افتتح في شباط / فبراير 1986 من قبل الرئيس الشاذلي بن جديد تحت تسمية مركز الفنون رياض الفتح.

مهمته، كما هو مبين على اللوحة التي تشكل الجزء الخلفي من الساعة التي أقيمت عند مدخل المركز، كانت في نفس الوقت ثقافية واجتماعية واقتصادية.
يضــم أسواقا حديـثـة ومطـاعم وقاعـات للسينما، وفيه متحــف المجاهديـن الذي تعكس محتوياته المراحل التاريخية التي عرفتها الجزائر، وفيه أيضا قرية لأرباب الصناعات والحرف الشعبية التقليدية، وتتخلله مساحات خضراء جميلة. وهذا المجمع (المتحف) مبني تحت الأرض، فيه مقام الشهيد، مبني على شكل نخلة طولها (92) مترا، وحوله أشكال مصنوعة من البازلت، ترمز إلى النهضة الجزائرية في مجالاتها الثلاثة: الصناعية والزراعية والثقافية.

مبان ومنشآت في الجزائر العاصمة
قصور الجزائر
مجمعات تجارية في الجزائر
معالم الجزائر
معالم أثرية ونصب تذكارية في الجزائر

رياض الفتح


LINS Karanj (pennant number : S21) était un sous-marin diesel-électrique de  de la marine indienne.

Le navire a été nommé d'après l'île de Karanja, également connue sous le nom d'île d'Uran, située dans le Maharashtra, district de Raigad.

Dans la culture populaire
Le film de 2017 The Ghazi Attack raconte l'histoire d'hommes à bord du S21 qui ont réussi à survivre sous l'eau pendant 18 jours.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de l'Inde

Sous-marin d'attaque conventionnel
Sous-marin de la Marine indienne
Navire construit en Union soviétique
Bateau lancé en 1968
Classe Foxtrot

INS Karanj (S21)


Ramón III. od Pallarsa Jusse (španjolski: Ramón III de Pallars Jussá), znan i kao Rajmond Sunyer (Ramón Súñer), bio je španjolski plemić.

Život
Ramón je bio sin grofa Suñera I. od Pallarsa te unuk grofa Lopea I.

Majka mu je bila gospa Ermengarda/Ermentruda, koja je bila Suñerova prva supruga.

Dok je još Suñer bio živ, Ramón je bio "mlađi grof", suvladar Pallarsa; otac je Ramónu i njegovu bratu Vilimu dao da vladaju Pallarsom.

Ramón je potpisao jedan dokument zajedno s grofom Ermengolom III.

Ramónova prva supruga bila je nećakinja njegove maćehe, dama Mayor, čiji su roditelji bili grof García Fernández i grofica Ava od Ribagorze. Druga supruga mu je bila dama Ermesenda. Njezina je majka bila Gizela.

Djeca Ramóna i Mayor:
Ramón IV. od Pallarsa Jusse
Suñer
Rikarda

Izvori

Martínez Díez, Gonzalo (2007). Sancho III el Mayor Rey de Pamplona, Rex Ibericus. Madrid: Marcial Pons Historia. .

Grofovi Pallarsa

Ramón III. od Pallarsa Jusse


Kışlaçay, Sakarya ilinin Arifiye ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Geyve ilçesine bağlıyken, 3 Ocak 2012'de Arifiye ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 18 km, Geyve ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Arifiye'nin mahalleleri

Kışlaçay, Arifiye