Stefan Zweig (28 Kasım 1881 - 22 Şubat 1942), Avusturya-Macaristanlı roman, oyun, biyografi yazarı ve gazeteciydi. 1920'ler ile 1930'lar arasında edebiyat kariyerinin zirvesinde olmuş Zweig, dönemin dünyasının en çok tercüme edilen ve en popüler yazarlarından biriydi.

1920'li ve 1930'lu yıllarda Alman dilinin en çok okunan yazarları arasında sayılan Zweig'ın eserleri, dünya çapında dönemin en çok okunan kitapları arasına girdi, elliyi aşkın dile tercüme edildi. 1933'te diğer Yahudi yazarlara da yapıldığı gibi eserleri, Naziler tarafından yakıldı. Bu olaydan sonra ülkesini terk eden Zweig, 1941'de Brezilya'ya yerleştikten sonra 22 Şubat 1942'de karısı Lotte Altmann ile birlikte intihar etti.

Yaşamı

Zweig, zengin bir Yahudi tekstil üreticisi olan Moritz Zweig'in (1845–1926) ve bir Yahudi bankacının kızı olan Ida Brettauer'in (1854–1938) oğlu olarak Viyana'da dünyaya geldi. Zweig, 1904'te "Hippolyte Taine Felsefesi" üzerine hazırladığı bir tez ile doktora derecesi alacağı Viyana Üniversitesi'nde felsefe okudu. Din, eğitiminde merkezi bir rol oynamadı ve Zweig daha sonra bir gazete röportajında "annem ve babam doğum gereği Yahudi idi" dedi. Yine de Yahudi kültürü ve dünya görüşünden kopmadı ve Buchmendel'in hikâyesinde olduğu gibi Yahudiler ve Yahudi etnisitesi' temaları üzerine defalarca yazdı. Ayrıca Zweig, bir zamanlar Viyana'nın ana gazetesi olan Neue Freie Pressede literal editör olarak çalışırken tanıştığı, Siyonizm'in kurucusu Theodor Herzl ile sıcak bir ilişkisi vardı; Herzl, kariyerine yeni başlayan Zweig'e destek olmak için denemelerini yayımlamayı kabul etti.

Ailenin ikinci oğlu olan Stefan Zweig, küçük yaşlardan itibaren kültür ve edebiyat alanında eğitim görmeye başladı; İngilizce, Fransızca, İtalyanca, Latince ve Yunanca öğrendi. 1899 yılında Viyana'da Wasagasse Gimnasium'dan mezun oldu. Daha sonra Viyana Üniversitesi'nin felsefe bölümüne kaydoldu. Fakat vaktini üniversiteden ziyade, Theodor Herzl'in yöneticiliğini yaptığı "Neue Freie Presse" gazetesinin kültür sayfaları için yazılar yazmakla geçiriyordu.

1897'den itibaren çeşitli dergilerde ilk şiirleri yayımlandıktan sonra, bu şiirleri "Silberne Saiten" başlıklı bir derlem hâlinde 1901'de, ilk romanı "Die Liebe der Erika Ewald" da 1904'te neşredildi. Zweig, aynı yıl Viyana'da "Friedrich Jodl ve Hippolyte Taine felsefesi" üzerine bir tez ile felsefe doktoru unvanı aldı. Stefan Zweig bu dönemde dikkatli psikolojik tahlilleri ve büyüleyici anlatım dilini parlak bir edebî üslupla birleştirerek yavaş yavaş kendi anlatım dilini geliştiriyordu. Zweig bu dönemde bir yandan gazeteciliğe devam ediyor ve kendi öykülerini, denemelerini yazıyor, diğer yandan da Verlaine, Baudelaire ve bilhassa Émile Verhaeren'in eserlerini Almanca'ya tercüme ediyordu.

Zweig, o dönem için oldukça lüks sayılabilecek bir yaşam tarzı sürdürdü. 1907-1909 yılları arasında Seylan, Gwalior, Kalküta, Varanasi, Yangon gibi Hint adalarını ve Kuzey Hindistan'ı gezdi. 1912'de New York, Kanada, Panama, Küba ve Porto Riko'yu kapsayan Amerika yolculuğu izledi. Bu seyahatler onu, genellikle uzun süreli yazışmalar yaptığı diğer yazar ve sanatçılarla temas haline getirdi. Zweig aynı zamanda profesyonel çevrelerce de onaylanan bir imza koleksiyoncusuydu.

I. Dünya Savaşı
I. Dünya Savaşı başlayınca Belçika'dan Viyana'ya dönmüştü Gönüllü olarak orduya katıldı ve 1914-1917 arasında Viyana'da "savaş arşivi"nde memur olarak çalıştı. Zweig, başlangıçta bir gazeteci ve yazar olarak savaşı destekliyordu; faklat Galiçya'ya gidip cephedeki acılara bizzat tanık olduktan sonra savaşın anlamsızlığını anlayıp savaş karşıtı bir tutum sergilemeye başladı. 1916 yılında yayımlanan "Der Turm zum Babil/ Babil Kulesi" ve 1918 yılında yayımlanan "Der Zwang-Zorlama" bu dönemin ürünü savaş karşıtı yazılarındandır. Dönemin trajedisini, cephede yaşanılan acıları "Yeremya" (1917) adlı oyun ile anlatmaya çalıştı. "Yabancı Ülkedeki Dostlarıma" başlıklı bir açık mektup yayımlayarak savaşı kınadı.

1917'de önce askerlikten muaf tutuldu. Ardından tamamen görevden alındı ve terhis edildi. "Neue Freie Presse" gazetesi için muhabir olarak çalışmaya devam etti ve savaşta tarafsız olduğunu ilan etmiş İsviçre'nin Zürih kentine taşındı. Bu dönemde partilerden ve rejimin siyasi çıkarlarından tamamen uzak olan hümanist görüşleri "Pester Lloyd" gazetesinde yayınlandı.

Salzburg yılları

Savaşın sona ermesinden sonra Avusturya'ya döndü. Son Avusturya imparatoru I. Karl'ın İsviçre'ye sürgüne gitmek üzere Avusturya'yı terk ettiği gün, 24 Mart 1919'da Zweig da İsviçre'den Avusturya'ya döndü. Sınırda imparator ile bu karşılaşmasını daha sonra "Die Welt von Gestern/ Dünün Dünyası" başlıklı eserinde anlatacaktı.

Salzburg'a yerleşti. 1920 yılında, iki çocuklu Frederike von Winternit ile evlendi. Yaklaşık yirmi yıl Salzburg'da yaşadı. Salburg'un Kapuzinerberg semtindeki köşkte geçirdiği yıllar, Zweig'ın en verimli yılları oldu. "Paschinger Schlössl" adiyla bilinen bu köşkü, Friderike ile evli olduğu yıllarda satın aldı. Salzburg'da geçirdiği yıllarda bu köşkte pek çok eser verdi. Kısa sürede ünlü insanlarla dostluk kurdu, onları sık sık Salzburg'da konuk etti. Romain Rolland, Thomas Mann, H.G. Wells, Hugo von Hofmannstahl, James Joyce, Franz Werfel, Paul Valery, Arthur Schnitzler, Ravel, Toscanini ve Richard Strauss bu evde Zweig'in konuğu oldu.

Salzburg'da geçen yıllarında Zweig önce Balzac, Dickens ve Dostoyevski üzerine (1920), ardından Hölderlin, Kleist ve Nietzsche üzerine (1925) birer inceleme yazdı. Casanova, Stendhal ve Tolstoy üzerine incelemesi 1928'de yayımlandı. Zweig ayrıca Verhaeren, Desbordes-Valmore ve yakın dostu Romain Rolland üzerine kitaplar yazdı. Tarihsel kişilikleri ve bilim insanlarını inceleyen eserler verdi.

Zweig, eserlerinde "Avrupalılık" fikri ve Avrupa'nın kültürel birliğini vurgulayan makaleleri ve konferanslarıyla siyasi aşırılıklara karşı uyarılarda bulundu. Diplomatik çevrelere, akıl ve sabır çağrısı yaptı. 1927'de Almanya'nın Münih şehrinde "Duygu Karmaşası", "Yıldızın Parladığı Anlar" ve "Tarihsel Baş Minyatür" adlı kitapları yayımlandı, yine 1927'nin 20 Şubat tarihinde "Rilke'ye Veda" başlıklı konuşmasını yaptı.

1928'de Leo Tolstoy'un 100'üncü doğum yıldönümü kutlamalarına katılmak üzere, Sovyetler Birliği'ne gitti. Maksim Gorki'nin vesile olmasıyla eserleri Rusça'ya tercüme edildi. 1931'de yayımlanan "Die Heilung durch den Geist/ Akıl aracılığıyla iyileşme" adlı kitabı Albert Einstein'a ithaf etti. 1933'te Zweig, Richard Strauss'un yazdığı "Die Schweigsame Frau" operası için bir "libretto" yazdı.

Sürgün yılları
Ülkede Hitler öncülüğündeki Nasyonal Sosyalizm egemen olmaya başladığında Yahudi bir yazar olan Zweig kara listeye alındı. 1933'te, Nazilerin ideolojileriyle bağdaşmayan kitapları meydanlarda ateşe verdikleri törenlerde yakılan kitaplar arasında Zweig'ın eserleri de yer alıyordu. 1934'te Gestapo'nun villasını basıp, silah araması üzerine Zweig ülkesini terk etmek zorunda kaldı ve Londra'ya yerleşti. Bu esnada "Rotterdamlı Erasmus'un Zaferi ve Trajedisi" adlı eseri yayımladı. Zweig, kendini Londra'da da rahat hissedemedi ve 1939'da Bath'e taşındı.

1937'de ilk eşi Frederike'den ayrıldı ve bir yıl sonra astım hastası Yahudi bir genç hanım olan sekreteri Lotte Altmann ile birlikte Portekiz'e gitti. O sıralarda Avusturya, Almanya tarafından ilhak edilmişti. Zweig da İngiliz vatandaşlığına geçmek için müracaat etti. 1939'da Lotte Altmann'dan etkilenerek yazdığı "Sabırsız Yürek" adlı romanı yayımlandı. Zweig, 6 Eylül 1939'da Altmann ile İngiltere'nin Bath şehrinde evlendi. 1940'ta İngiliz vatandaşlığına geçti. Hitler ordularının batıya doğru ilerlemesi üzerine eşi ile Avrupa'dan ayrıldı. Sırasıyla New York'a, Arjantin'e, Paraguay'a ve Brezilya'ya gitti. Aralık'ta New York'a geri dönerek "Amerigo-Tarihi Bir Hatanın Öyküsü" adlı kitabı yazmaya başladı. 1941'de "Brezilya-Geleceğin Ülkesi" isimli kitabı yayımlandı. Bu kitabın yayımlanmasından sonra Brezilya'ya yerleşme karar verdi.

Brezilya'da Petropolis kentine yerleşen Zweig, ünlü "Die Schachspiel/ Satranç" başlıklı hikâyesini kaleme aldı. Eser, II. Dünya Savaşı'nın yol açtığı insan kıyımında ruhsal baskılara maruz kalan bir insanın duygularını, tepkilerin anlattı. 1941'de Montaigne üzerine çalışmaya başladı; bu sırada en önemli yapıtlarından biri olan "Dünün Dünyası - Avrupa Anıları" adlı kitabını kaleme aldı. Anı niteliğindeki bu eser, 1900'lerin başında gençliğini yaşamış bir yazarın yaşadığı dünyanın asla eskisi gibi olmayacağını fark ettiğinde eski günlere düzdüğü bir övgüdür.

İntiharı
Stefan Zweig, 22 Şubat 1942 gecesi Rio de Janeiro'nun yaklaşık 50 kilometre kuzeydoğusundaki Petrópolis'te aşırı doz Veronal alarak intihar etti. Zweig, yıllardan beri aşırı "depresif" bir ruh hâlinde yaşamaktaydı. Vefat belgesi, 23 Şubat 1942 tarihinde saat 12:30'daki "ölüm zamanı"nı ve "ölüm nedeni"ni "zehir yutmak - intihar" olarak kayda geçti. Karısı Lotte, Zweig'i ölümüne kadar takip etti. Hizmetçiler, her ikisinin cesedini saat 16:00 sularında yataklarında buldular.

Avrupa'nın içine düştüğü durumdan duyduğu üzüntü ve Hitler rejiminin getirdiği karamsarlığın yanı sıra, karamsar ve evhamlı karakterinin neden olduğu kabul edilir. İntiharından önce bıraktığı mektubun son satırında: ''Bütün dostlarımı selamlarım! Hepsine uzun geceden sonra gelen tanın kızıllığını görmek nasip olsun! Ben, her zamanki sabırsızlığımla önden gidiyorum."

Petropolis'te gerçekleşen resmî bir cenaze merasimi ile defnedildi. Ölümünden sonra Petropolis'teki evi müzeye dönüştürüldü.

Eserleri

Oldukça çalışkan bir yazar olan Zweig'in düzyazı çalışmaları ve roman benzeri biyografileri (Joseph Fouché, Marie Antoinette) hâlâ türünün önemli örnekleri arasında kabul edilir. Zweig'ın eserleri arasında özellikle psikolojik tahliller içeren hikaye ve romanlar ile tarihî kişiliklerin hayat hikayeleri ağırlık taşır. Freud ve psikolojiye olan ilgisi onu bu alana yöneltti. Başta "Üç Büyük Usta: Balzac, Dickens, Dostoyevski" olmak üzere, Ferdinand Magellan, Lev Tolstoy, Fyodor Dostoyevsky, Napoléon Bonaparte, Georg Friedrich Händel, Joseph Fouché'den Marie Antoinette'e kadar tarihî şahsiyetlerin hayatları ve rûh hâlleri, son derece öznel olarak kişiselleştirilmiş öykülerle betimlenmiştir.

Zweig'in eserlerinin en belirgin ortak özelliği, "trajedi", "drama", "melankoli" ve "teslimiyet" mefhumlarını irdelemesidir. Zweig'in neredeyse tüm eserleri trajik bir teslimiyetle sonuçlanır. Kahramanın kendi mutluluğuna ulaşması dış ve iç koşullar tarafından engellenir, ki bu hemen elde edilebilir gibi görünür, bu da her şeyi daha trajik hale getirir. Bu özellik, özellikle Zweig'in tek mükemmel romanı olan kalbin sabırsızlığında belirgindir.

Balzac gibi büyük rol modellerinden esinlenen ve Viyana Okulu'nun anlatı geleneğini takip eden ve saplantılı bir tutku hikâyesi anlatan "Der Amokläufer"de, ana karakter hayatlarının geleneksel düzeninden türetilen şeytani bir zorlamaya maruz kalır. Sigmund Freud'un etkisi burada açıkça görülmektedir.

Zweig'in en tanınmış eseri olan "Schachnovelle/ Satranç"da da "burjuva" insan, yabancılaşmış dünyanın acımasızlığına ile mücadele eder. Kaba açgözlülükle hareket eden havalı, hesapçı, robot benzeri bir dünya satranç şampiyonu, Nasyonal Sosyalistler tarafından hücre hapsinde tutulan bir adama karşı oynar. İnsan bir yandan insanlık dışı bir sistemle (faşizm) karşı karşıya kalırken, diğer yandan Zweig mahkumun acısını dış dünyayla temas imkanı olmadan anlatır. Zweig, eserlerinde ve gerçek hayatında, edebiyatçının her türlü siyasi görevi reddetmesi gerektiğini savunacak kadar ileri bir pasifizmi savunur. Bu politik tavrı, onu özellikle Heinrich Mann ve Ernst Weiss gibi sürgündeki diğer Alman yazarlar ile PEN Kulübü'nden ayırdı.

Stefan Zweig, muhtemel bir savaşı ve Avrupa'da hüküm süren "aşırı milliyetçilik" tehlikesini önlemenin tek yolu olarak tüm Avrupa'nın "Avrupalılık" idealinde uzlaşmaşılmasında görüyordu. Onun uluslar üstü Avrupa birleşme modeli, uluslarüstü Habsburg monarşisinin hümanist evrenselciliği anlamında özellikle anti-politik ve anti-ekonomik boyuta sahiptir. Zweig'in "monarşi"ye yakın bir düzeni savunması, özellikle İkinci Dünya Savaşı'nın ardından eleştirildi. Joseph Roth ve James Joyce gibi Zweig da, Birinci Dünya Savaşı öncesindeki Avrupa dönemini, Prusya-Kuzey Almanya'nın uzlaşmaz dünya görüşünün karşıt kutbu olarak kabul etti ve toplumları bir arada tutabilen ve dengeleyen monarşinin "Yaşat, kî yaşayasın!" ilkesini savundu.

Türkçede Stefan Zweig

 Acımak (Varlık Yayınları, 1969)
 Yürek Çöküntüsü (Varlık Yayınları, 1970)
 Herkesin Dostu Anton (Varlık Yayınları)
 Dünün Dünyası (Can Yayınları, 1985)
 Bir Kadının Yirmi Dört Saati (Oda Yayınları, 1986)
 Yarının Tarihi (Can Yayınları, 1991)
 Kendileri ile Savaşanlar: Kleist, Nietzsche, Hölderlin (1. Cilt) (İş Bankası Yayınları, 1991)
 Üç Büyük Usta: Balzac, Dickens, Dostoyevski (2. Cilt) (İş Bankası Yayınları, 1991)
 Kendi Hayatının Şiirini Yazanlar: Casanova, Stendhal, Tolstoy (3. Cilt) (İş Bankası Yayınları, 1991)
 Lyon'da Düğün (Can Yayınları, 1992; İş Bankası Kültür Yayınları, 2018)
 Yıldızın Parladığı Anlar (Can Yayınları, 1995)
 Karışık Duygular (Milliyet Yayınları, 1995)
 Satranç (Can Yayınları, 1997)
 Günlükler (Can Yayınları, 1997)
 Değişim Rüzgârı (Can Yayınları, 1998)
 Calvin'e Karşı Castellio ya da Köleliğe Karşı Özgür Düşünce (Çiviyazıları Yayınları, 1998)
 Fouche, Bir Politikacının Portresi (Can Yayınları, 1999)
 Tehlikeli Merhamet (Babil Yayınları, 2000)
 Amok Koşucusu (Can Yayınları, 2000; Cem Yayınları 2013)
 Amok (Varlık Yayınları, 1954)
 Balzac, Bir Yaşam Öyküsü (Kabalcı Yayınları, 2002)
 Magellan (Kabalcı Yayınları, 2002)
 Freud ve Öğretisi (Papirüs Yayınları, 2003)
 Yakıcı Sır (Evrensel Basın Yayın, 2004)
 Ruh Yoluyla Tedavi (İmge Kitabevi Yayınları, 2005)
 Amerigo (Can Yayınları 2005)
 Mektuplaşmalar (Yordam Kitap, 2007)
 Buluşmalar (Yordam Kitap, 2008)
 Rotterdamlı Erasmus,Zaferi Ve Trajedisi (Can Yayınları, 2008)
 Bir Kadının Yaşamından 24 Saat ve Bir Yüreğin Ölümü (Can Yayınları 2009)
 Clarissa (Can Yayınları, 2010)
 Gömülü Şamdan (İş Bankası Kültür Yayınları, 2015)
 Wondrak (İş Bankası Kültür Yayınları, 2018)
  Korku (İş Bankası Kültür Yayınları, 2018)
  Olağanüstü Bir Gece  (İş Bankası Kültür Yayınları, 2015)
 Benimle Dostluk Zordur (Kırmızı Kedi Yayınları, 2021)
 kızıl (iş bankası kültür yayınları, 2019)

Bütün eserleri (orijinal isimleri ile)

Edebiyat
 Vergessene Träume, Unutulmuş Düşler 1900 roman
 Praterfrühling, Geveze Bahar 1900 öykü
 Ein Verbummelter, Aptal 1901
 Im Schnee, Karda 1901
 Zwei Einsame, İki Yalnız 1901
 Die Wunder des Lebens, 1903
 Die Liebe der Erika Ewald, Erika Ewald'ın Sevgisi 1904
 Der Stern über dem Walde, 1904
 Sommernovellette, 1906
 Die Governante, 1907
 Scharlach, 1908
 Geschichte eines Unterganges, 1910
 Geschichte in der Dämmerung, 1911
 Brennendes Geheimnis, 1913
 Angst, Korku 1920 uzun öykü
 Der Zwang, 1920
 Die Augen des ewigen Bruders, 1922
 Phantastische Nacht, düşürünü gece 1922
 Brief einer Unbekannten, 1922
 Die Mondscheingasse, 1922
 Der Amokläufer, 1922 uzun öykü
 Die unsichtbare Sammlung, 1925
 Untergang eines Herzens, 1927
 Die Unsichtbare Sammlung 1927
 Der Flüchtling. Episode vom Genfer See, 1927
 Verwirrung der Gefühle, 1927
 Vierundzwanzig Stunden aus dem Leben einer Frau, 1927
 Buchmendel, 1929
 Kleine Chronik. Vier Erzählungen, 1930
 War er es??, 1935-1940 arasında paylaşıldı.
 Leporella, 1935
 Gesammelte Erzählungen, 1936
 Episode an Genfer See, 1936
 The Buried Candelabrum, 1936
 Ungeduld des Herzens, 1939
 Schachnovelle, satranç uzun öyküsü 1942 uzun öykü
 Widerstand der Wirklichkeit, 1976
 Clarissa, 1981 bitmemiş roman
 Die spät bezahlte Schuld, 1982
 Rausch der Verwandlung. Roman aus dem Nachlaß, 1982

Biyografiler ve tarihsel yazınlar

 Béatrice Gonzalés-Vangell, Kaddish et Renaissance, La Shoah dans les romans viennois de Schindel, Menasse et Rabinovici, Septentrion, Valenciennes, 2005, 348 pages.
 Emile Verhaeren, 1910
 Drei Meister. Balzac – Dickens – Dostojewski, 1920
 Romain Rolland. Der Mann und das Werk, 1921
 Der Kampf mit dem Dämon. Hölderlin – Kleist – Nietzsche, 1925
 Sternstunden der Menschheit, 1927
 Drei Dichter ihres Lebens. Casanova – Stendhal – Tolstoi, 1928
 Bildnis eines politischen Menschen, 1929
 Die Heilung durch den Geist. Mesmer, Mary Baker-Eddy, Freud, 1932
 Marie Antoinette. Bildnis eines mittleren Charakters, 1932
 Triumph und Tragik des Erasmus von Rotterdam, 1934
 Maria Stuart
 Castellio gegen Calvin oder Ein Gewissen gegen die Gewalt, 1936
 Magellan. Der Mann und seine Tat, 1938
 Amerigo. Geschichte eines historischen Irrtums, 1942
 Balzac, 1946

Oyunları
 Tersites, 1907
 Das Haus am Meer, 1912
 Jeremias, 1917

Diğer eserleri
 Die Welt von Gestern 1942
 Brasilien. Ein Land der Zukunft 1941
 Auf Reisen 1976.

Kaynakça

1881 doğumlular
Viyana doğumlu yazarlar
1942 yılında ölenler
Yahudi asıllı Avusturyalılar
İntihar eden yazarlar
Avusturyalı biyografi yazarları
20. yüzyıl Avusturyalı roman yazarları
20. yüzyıl biyografi yazarları
20. yüzyıl oyun yazarları
Avusturyalı oyun yazarları
Exilliteratur yazarları
Yahudi roman yazarları
Sürgüne gönderilmiş Avusturyalılar
Brezilya'daki Avusturyalı gurbetçiler
Avusturyalı gazeteciler
Avusturyalı mülteciler
Yahudi mülteciler
Uyuşturucuya bağlı ölümler
Brezilya'da intihar edenler
Anti-milliyetçiler

Stefan Zweig


Lucas Vorsterman I (Zaltbommel, 1595-Amberes, 1675) fue un grabador flamenco de la época barroca, que trabajó para ilustres artistas y mecenas como Rubens, Van Dyck, Carlos I de Inglaterra y Thomas Howard, conde de Arundel. Por su habilidad fue llamado por Sandrart «el pintor del buril».

Vida y carrera
Lucas Vorsterman empezó a grabar con apenas doce años y hacia 1617-18 entró en el taller de Rubens, quien le eligió como su colaborador principal para la difusión de su arte en estampas.

Anteriormente Rubens se había lamentado de la proliferación de reproducciones suyas no autorizadas; eran de calidad desigual y no percibía beneficios de ellas. Decidió combatir tal pirateo expidiendo tiradas de mayor calidad, controladas personalmente: se aseguró licencias de edición no sólo en su tierra sino también en Holanda y Francia, y publicó planchas de esmerada ejecución y con unas pautas comunes. Todos estos grabados se producían con la metódica técnica a buril (no al aguafuerte) y se titulaban en letras mayúsculas, en muchos casos con el acompañamiento de explicaciones o versos en latín.

Rubens forzó a Vorsterman a esmerarse en su técnica; mediante líneas y tramas de distintos grosores el grabador llegó a recrear (en blanco y negro) las variaciones de tono de pinturas en color, por lo cual el pintor y cronista Joachim von Sandrart le denominó «el pintor del buril». Hoy en día se considera que ningún artífice de su época llegó a igualarle, salvo acaso su discípulo Paulus Pontius.

Aunque Rubens y Vorsterman trabaron una estrecha amistad (el pintor apadrinó al primogénito del grabador) las duras exigencias de trabajo (y posibles desacuerdos económicos) llevaron a Vorsterman a una crisis nerviosa y a enemistarse con Rubens. La relación entre ambos se torció cuando Rubens descubrió en un boceto suyo un comentario escrito disimuladamente por Vorsterman. Además el grabador obtuvo una licencia para emitir estampas al margen de Rubens. Y la situación estalló en la primavera de 1622: se rumoreó que Rubens había muerto, apuñalado por alguien que debía ser Vorsterman. El fallecimiento obviamente no era cierto, pero aún hoy se conjetura si la agresión efectivamente se produjo.

Vorsterman marchó a Londres con su familia en 1624. En ese mismo año nació su hijo Lucas, luego famoso igualmente como grabador (Lucas Vorsterman II). En Londres, trabajó para Carlos I y Thomas Howard,  conde de Arundel. Uno de los grabados que produjo en esta etapa ha de ser Lot y sus hijas, reproduciendo el cuadro de Orazio Gentileschi ahora conservado en el Museo de Bellas Artes de Bilbao.

Hacia 1630 regresó a Amberes y empezó a colaborar con Van Dyck, gracias a lo cual participó en la Iconografía, posiblemente el conjunto de retratos grabados más famoso del siglo. La efigie del propio Vorsterman fue incluida en la serie; Van Dyck la esbozó y la grabó personalmente al aguafuerte, una rara excepción ya que casi todas las planchas fueron trabajadas a buril por otros artífices. Otra señal de amistad es que Van Dyck apadrinó a la hija del grabador, Antonia.

Vorsterman recuperó su vieja amistad con Rubens, y en 1638 colaboró con él en la producción de nuevos grabados.

Lucas Vorsterman falleció en 1675, ciego, deprimido y empobrecido. Su hijo prosiguió la tradición familiar, si bien con una calidad ya menor. Entre los trabajos más conocidos del hijo se cuenta su participación en el Theatrum Pictorium promovido por David Teniers el Joven.

Galería de obras

Referencias

Enlaces externos

 Breve biografía, en la web del Rijksmuseum de Ámsterdam
Obras digitalizadas de Lucas Vorsterman I en la Biblioteca Digital Hispánica de la Biblioteca Nacional de España

Grabadores de Flandes del siglo XVII
Nacidos en Amberes

Lucas Vorsterman I


The Union Underground war eine US-amerikanische Nu-Metal-/Industrial-Rock-Band aus San Antonio.

Geschichte
In den 1990er Jahren lernten sich die Gitarristen Bryan Scott und Patrick Kennison an einer High School in San Antonio kennen. Nachdem beide ihren Abschluss in der Tasche hatten gründeten sie das Tonstudio The Studio Underground und schrieben gemeinsam Lieder. Im Jahre 1997 veröffentlichte das Duo eine selbst betitelte EP, die mehr als 5.000 Mal verkauft wurde. Daraufhin wurde die Band von Columbia Records unter Vertrag genommen. Der Bassist John Moyer und der Schlagzeuger Josh Memolo komplettierten die Bandbesetzung.

Im Juni 2000 wurde das Album An Education in Rebellion veröffentlicht, welches sich vier Monate lang in den US-amerikanischen Albumcharts hielt und innerhalb von zwei Jahren über 350.000 Mal verkauft wurde. Die Band tourte im Herbst 2000 im Vorprogramm von Marilyn Manson und nahm ein Jahr später an der Ozzfest-Tournee teil. Im März 2002 nahm The Union Underground das Lied "Across the Nation" für einen Sampler der World Wrestling Federation auf.

Über Portrait Records wurde im Jahre 2002 das Livealbum Live… One Nation Underground veröffentlicht. Ein Jahr später löste sich The Union Underground auf. John Moyer schloss sich im Jahre 2004 der Band Disturbed an.

Diskografie
 1997: The Union Underground (EP)
 2000: An Education in Rebellion
 2002: Live… One Nation Underground (Livealbum)

Weblinks

Nu-Metal-Band
Industrial-Rock-Band
US-amerikanische Band

The Union Underground


Republika Hrvatska i Republika Austrija održavaju diplomatske odnose od 15. siječnja 1992. Sjedište veleposlanstva je u Beču.

Veleposlanici
Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Republici Austriji osnovano je odlukom predsjednika Republike od 22. siječnja 1992.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Austrija na stranici MVEP-a

Izvori

Austrija
Vanjska politika Austrije

Popis hrvatskih veleposlanika u Austriji


Philippe Méaille () este un autor francez și colecționar de artă și fondator și președinte al Muzeului de Artă Contemporană - Castelul Montsoreau. În prezent, Méaille deține cea mai mare colecție de lucrări Art & Language din lume.

Biografie
După ce a absolvit Lycée Vauban în Pontoise, Méaille a fost internat la Universitatea de Descartes din Paris, unde a studiat Farmacie. Méaille și-a început colecția de artă contemporană când a ajuns la Paris ca student.

În 1994, Méaille a început să construiască legături cu artiștii de artă și limbă, inclusiv galeriatul Eric Fabre. Méaille a achiziționat un număr mare de lucrări de la Banca Elvețiană Rothschild în 1996. Aceste lucrări au fost achiziționate de la galeriatul elvețian Bruno Bischofberger, în 1972.
Când aveam 20 sau 21 de ani, am cumpărat o lucrare de Art & Language din 1965 numită Mirror Piece și am instalat-o în apartamentul meu din Paris. După două sau trei zile, m-am simțit trista și proastă, deoarece am înțeles limita impusă dacă aceste lucrări erau păstrate private. Ar fi vorba de o discuție care a fost păstrată în secret. Prin urmare, am simțit responsabilitatea de a face această colecție accesibilă publicului cât mai larg posibil - The Private Museum of the Future, Cristina Bechtler interview with Philippe Méaille, 2016.

În 2000, Méaille și-a instalat colecția în Castelul Bainerie, o fostă tabără de vară din orașul Argenteuil. Colecția lucrărilor Art & Language a fost răspândită pe întreaga suprafață de 50.000 de metri pătrați a castelului. În 2006, Méaille a organizat o expoziție publică cu școala de arte Beaux-Arts din Nantes. În 2011, Méaille a anunțat un împrumut pe termen lung de 800 de lucrări de Art & Language pentru MACBA (Muzeul de Artă Contemporană Barcelona). În 2014, Jill Silverman van Coenegrachts a devenit curatorul colecției Méaille.

Carieră
În 2014, MACBA a organizat o retrospectivă majoră a grupului Art & Language, care a fost intitulat Art & Language Uncompleted: Colecția Philippe Méaille. Lucrările retrospective conținute au fost împrumutate de Méaille.

În 2015, Méaille a semnat un contract de închiriere de 25 de ani pentru Castelul Montsoreau, un castel situat în valea Loarei. În același an, Méaille a fondat Muzeul de Artă Contemporană - Castelul Montsoreau, unde sunt expuse în permanență aproximativ 80 de lucrări ale colecției sale.

În 2017, Méaille a decis să nu reînnoiască contractul de închiriere cu MACBA și, în schimb, a decis să-și repatrieze întreaga colecție la Muzeul de Artă Contemporană - Castelul Montsoreau. Méaille a declarat că principala cauză a acestei decizii a fost instabilitatea politică din Catalonia.

Cărți

Note

Nașteri în 1973
Colecționari de artă
Mecena
Colecții de artă
Artă contemporană
Oameni în viață

Philippe Méaille


An Kefersteinia pastorellii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson ngan David Edward Bennett. An Kefersteinia pastorellii in nahilalakip ha genus nga Kefersteinia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kefersteinia (Orchidaceae)

Kefersteinia pastorellii


Nocturnal Opera es el segundo álbum de la banda japonesa Moi dix Mois, lanzado el 20 de julio de 2004.

Lista de canciones

Véase también
 Discografía de Moi dix Mois

Referencias

Álbumes de 2004
Álbumes de Moi dix Mois

Nocturnal Opera


Akkuş, aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Akkuş - Ordu ili ilçesi
 Akkuş, Kâhta - Adıyaman ili Kâhta ilçesine bağlı köy
 Akkuş, Karakoçan - Elâzığ ili Karakoçan ilçesine bağlı köy
 Akkuş, Hakkâri - Hakkâri ili merkez ilçesine bağlı köy
 Akkuş, Harran - Şanlıurfa ili Harran ilçesine bağlı mahalle

Akkuş (anlam ayrımı)


Le chantier naval Sudomekh a été créé au cours des années 1930, en tant que chantier naval spécialisé dans les sous-marins, à Leningrad en URSS, probablement à partir des installations du chantier naval de l'Amirauté adjacent. Il a été désigné usine n° 196 lorsque les Soviétiques ont numéroté toutes leurs usines en 1936. Le chantier naval a été endommagé pendant la Seconde Guerre mondiale, mais il a été réparé et il est devenu l'un des principaux centres de production de sous-marins soviétiques pendant la guerre froide. Il a été fusionné avec le chantier naval de l'Amirauté en 1970.

Notes et références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Liens externes
 .
 .
 .

Voir aussi

Liens internes
 Liste des navires de la Marine soviétique puis russe par projet
 Liste des classes de sous-marins russes et soviétiques

Chantier naval en Russie
Entreprise ayant son siège à Saint-Pétersbourg
Entreprise fondée en 1930
Entreprise disparue en 1970

Chantier naval Sudomekh


යොදුන් පහක දිග ප්‍රමාණයක් සහිත එලෙසම පළලින් ද යුත් පාලන ප්‍රදේශයක් ලෙසට මෙය හැඳින්වේ. යොදුනක් සාමාන්‍යයෙන් සැතපුම් සතරකි. පොළොන්නරු යුගයේ පාලන දිසාවන් බෙදීමේ දී දක්ඛිණ දිශාව නමින් ප්‍රදේශයක් විය. එහි ආරම්භය දැදුරු ඔයෙනි. මෙම දිශාවට අනුගත වුණූ කුඩා පරිපාලන ඒකකයක් ලෙසට පස්යොදුන් රට නොහොත් පංච යෝජන රට්ඨ පැවති බව මහාවංශයේ සඳහන් වේ.මෙලෙස මුල් කාලයේ දී පස් යොදුන් රට ලෙසට හැඳින්වුවද කොට්ටේ රාජධානි අවදියේ දී කෝරළ හා පත්තු වශයෙන් නැවත පරිපාලන ප්‍රදේශ බෙදීමක් සිදු වී ඇත. එහිදී රයිගම් කෝරළය පස් යොදුන් කෝරළය වලල්ලාවිටි කෝරළය සහ කලුතර තොටමුණ වශයෙන් පැරණි පස් යොදුන් රට විභේදනය වී ඇත.කලු ගංගාව එක් පසෙකින් ද අනෙක් පසෙකින් බෙන්තර ගංගාව ද සීමා වන පෙදෙස පස් යොදුන් කෝරළය ලෙසට වෙන්වුණි. ගඟ බඩ පත්තුව, ඉද්දගොඩ පත්තුව, මහපත්තුව ,සහ වලල්ලාවිටි පත්තුව යනුවෙන් පත්තු හතරකට පස් යොදුන් කෝරළය වෙන් කර ඇත. පත්තුව යනු ගම් දහයයි.

පස්යොදුන් කෝරළය


Articles having same image on Wikidata and Wikipedia

බහුචරා මාතා (     romanized  ; ) නිර්මලත්වය සහ සශ්‍රීකත්වය පිළිබඳ හින්දු දෙවඟනකි. සහ රාජස්ථානයේ අනෙකුත් දේවීන් මෙන්ම බහුචරා ද චරන් සම්භවයකි. බහුචරා දේවිය යනු බාපල්දන්ජි දෙතාගේ දියණියයි. ඇය හිජ්රා ප්‍රජාවේ ආරක්ෂක දෙවඟන ලෙසද සැලකේ.  ඇයගේ මූල දේවස්ථානය පිහිටා ඇත්තේ ඉන්දියාවේ ගුජරාටයේ මෙහ්සානා දිස්ත්‍රික්කයේ බෙචරාජි නගරයේ ය.

නිරූපණය සහ සංකේත
බහුචරා චරන් (ගාද්වි) සමාජයේ උපත ලැබීය. ඇය බාපල්දන්ජි දෙතාගේ දියණියයි. බහුචාරා මාතා ඇයගේ පහළ වම් පසින් කඩුවක් ද, ඉහළ වම් පසින් ශුද්ධ ලියවිලි පාඨයක් ද, පහළ දකුණේ අභය හස්ත මුද්‍රාව ("ආශිර්වාද") සහ ඇගේ ඉහළ දකුණේ ත්‍රිශූලයක් ද රැගෙන සිටින දේවියක් ලෙස දැක්වේ. ඇය කුකුළෙකු මත වාඩි වී සිටින අතර එය අහිංසකත්වය සංකේතවත් කරයි.

එක් න්‍යායක් පවසන්නේ ඇය ශ්‍රී චක්‍රයේ සිටින දේවතාවියන් අතරින් කෙනෙක් බවයි. ඒ අනුව ඇගේ වාහනයේ සැබෑ සංකේතය කුණ්ඩලීනිය යි. බහුචරා දේවිය පහත් අන්තයේ වාඩි වී සිටින අතර අනෙක් කෙළවර සහස්‍රර වෙත යයි, එයින් අදහස් කරන්නේ බහුචරා යනු කුණ්ඩලිනි පිබිදීම ආරම්භ කරන දේවතාවිය වන අතර එය අවසානයේ විමුක්තිය හෝ මෝක්ෂයට මග පාදයි.

ආශ්‍රේයයන්
හින්දු දෙවඟනෝ

බහුචරා මාතා


Courtney Thorne-Smith (født 8. november 1967 i San Francisco, USA) er en amerikansk skuespillerinde, som er mest kendt for sine roller som Cheryl i According to Jim og som Lindsey McElroy i Two and a Half Men.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra San Francisco

Courtney Thorne-Smith


Atasay Kamer (d. 1941 Çivril, Denizli) Türk iş insanı. Atasay Kamer, 1989 yılında Atasay Kuyumculuğu kurmuştur. Oğlu Cihan Kamer hâlen şirketin Genel Müdürlüğünü yapmaktadır.

Şirketin temelleri 1934 yılında Denizli'nin Çivril ilçesinde Atasay Kamer'in babası Hacı Mustafa Kamer tarafından atılmıştır. Kamer Kuyumcusu olarak işlettikleri dükkânda manifaturacılık da yapılırmış. Atasay Kamer hâlen kendini geliştirmeye ve sektöre genç fikirleriyle katkıda bulunmaya devam etmektedir. Atasay Kuyumculuk, bu çerçevede, 20 ton üretim kapasitesi ile sektöründe dünyanın ilk 10 firması içinde yer almakta, Türkiye sathına dağılmış 107 mağazası ve yurt dışı temsilcilikleri bulunmakta, Yenibosna'da 7 kat üzerinde toplam 10000 metrekarelik bir fabrikada üretim faaliyetlerini bir araya getirmektedir. Oğlu Cihan Kamer babası Atasay Kamer adına Denizli'nin Çivril ilçesinde Pamukkale üniversitesine bağlı Atasay Kamer meslek yüksek okulunu yaptırmıştır.

Aile, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'a yakınlıkları ile tanınır. Rize'de yaptırdıkları bir sağlık merkezine Erdoğan'ın annesi Tenzile Erdoğan'ın adını vermişlerdir. AK Parti döneminde şirketin yıldızı kuyumculuk dışı alanlarda da parlamıştır. İlk olarak, Aydınlı iş adamı Ömer Bağcı ile birlikte ortağı oldukları Şavk Elektrik'e 2004'te Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı tarafından İran'dan elektrik ithal etme izni verilmiştir (Cihan Kamer bu izinden hemen önce ortaklıktan ayrılmış, Ömer Bağcı ile yine enerji sektöründe ayrı 4 ortaklık kurmuştur). Son olarak, Atasay Kuyumculuk'un şirketin Botaş'ın doğalgaz dağıtım ihalesini başvuru sahibi 37 şirket arasında kazanan 4 şirketten biri olması ile gündeme gelmiştir.

1941 doğumlular
Çivril doğumlular
20. yüzyıl Türk iş insanları
21. yüzyıl Türk iş insanları
Yaşayan insanlar
Genel Müdürler

Atasay Kamer


Miðhausthátíðin (Zhōngqiū Jié)(kínverska: 中秋節), einnig kölluð tunglkökuhátíðin, er önnur mikilvægasta hátíðin í Kína á eftir nýársfögnuðinum. Hún á rætur að rekja til Kína en er í dag haldin hátíðleg víða í Austur og Suðaustur Asíu. Hátíðin dregur nafn sitt frá tímasetningu sinni. Hún fellur á fimmtánda degi sem er miðja mánaðarins og í áttunda tunglmánuði sem er miðja haustsins. Á þessum degi er fyllsta og skærasta fulla tungl ársins að mati Kínverja og ríkuleg hefð fyrir því að tilbiðja tunglið og tunglgyðjuna.

Uppruni
Allt frá dögum Shang keisaraveldisins (u.þ.b. 1600-1046 f.Kr.) hafa Kínverjar haldið uppskeruhátíð á fullu tungli á haustmánuðum. Á tímum fyrri hluta Zhou veldisins (1045-770 f.Kr.) fór fólk að færa fórnir til tunglsins og tilbiðja tunglgyðjuna. Undir stjórn Song keisarans (960-1279) var fimmtándi dagur áttunda tunglmánaðar valinn sem opinber dagur miðhausthátíðarinnar og árið 2008 var sá dagur gerður að almennum frídegi í Kína.

Fornir keisarar tilbáðu tunglið til að þakka fyrir góða uppskeru og biðja fyrir farsælli framtíð. Aðrir íbúar sáu hátíðina sem tækifæri til að fagna vinnusemi sinni og velgengni eftir uppskeru sumarsins. Tunglið var talið búa yfir endurnýjanlegum kröftum og var stundum tengt við tíðahring kvenna. Því var algengt að óléttar konur væru meðal þeirra sem báðu til tunglsins og færðu því fórnir á þessum degi.

Chang'e og Huo Yi
Á miðhausthátíðinni er tunglgyðjan heiðruð og henni færðar fórnir. Tunglgyðjan er talin hafa verið mannleg áður en hún varð gyðja og hét hún Chang'e. Sagan segir að eitt sinn hafi tíu sólir fyllt himinninn og búið til hræðilega hita- og þurrkatíð sem varð til þess að jörðin var nærri óbyggileg. Ungur maður að nafni Hou Yi, sem var þekktur fyrir hugrekki og bogfimihæfileika sína, ákvað að skjóta niður níu sólir og skilja aðeins eina eftir svo ljós yrði á jörðinni. Fyrir þrekverk sitt fékk hann sendan frá himnum töfradrykk sem gat gert hann ódauðlegan. Hann var hins vegar yfir sig ástfanginn af eiginkonu sinni, Chang'e, og vildi alls ekki skilja hana eftir á jörðinni ef hann yrði ódauðlegur. Tvennum sögum fer að því hvort Hou Yi hafi gefið Chang'e töfradrykkinn, eða hvort hún hafi neyðst til að drekka hann þegar innbrotsþjófur reyndi að stela því. En Chang'e drakk töfradrykkinn og varð samstundis ódauðleg. Hún sveif upp í himinninn og settist að í tunglinu til að vera sem næst jörðinni. Þetta varð til þess að Chang'e er þekkt sem tunglgyðjan.

Vegna ástarsögu Chang'e og Hou Yi er miðhausthátíðin oft séð sem hátíð ástarinnar og borin saman við Valentínusardaginn. Hátíðin er talin henta afar vel til brúðkaupa þar sem tunglgyðjan er sögð vera fær um að lengja hjónabandssælu giftra para. Einnig hefur skapast hefð fyrir því að halda samkomur fyrir ungt fólk þar sem þeim gefst tækifæri til að reyna að kynnast framtíðarmaka sínum vegna þess hve heppileg hátíðin er fyrir ástarsambönd.

Trúartenging í daoisma
Miðhausthátíðin einskorðast ekki við ein trúarbrögð og er túlkun hennar mismunandi eftir löndum og landshlutum í Kína. Hins vegar er hún mikilvæg hátíð í daoisma þar sem uppruni Chang'e er talinn liggja þar. Daoistar byggja altari sem snýr að tunglinu til heiðurs Chang'e sem þeir fylla af reykelsi, baðsöltum, sápum og öðrum snyrtivörum. Ástæða þess er að hún veitir þeim sérstaka athygli sem tilbiðja hana séu þeir útlistlega upp á sitt besta. Chang'e er samt sem áður ekki eina gyðjan eða guðinn sem daoistar tengja við Miðhausthátíðina. Hátíðin er í daoisma haldin hátíðleg sem afmæli himnesku Yin gyðjunnar. Tunglið er talið búa fyrir afar sterkri Yin orku, sem er meðal annars talin kvenleg, og því voru það lengi vel aðeins konur sem tóku þátt í byggja altari fyrir Yin gyðjuna í tunglsljósinu og færa henni fórnir.

Hátíðarhöld

Hátíðarhöldin eru í dag fyrst og fremst tækifæri til að koma saman með vinum og fjölskyldu. Fjölskyldur borða tilkomumikla máltíð saman, oft undir berum himni, ásamt því að horfa á tunglið, brenna reykelsi til heiðurs guða og gyðja, taka þátt í drekadönsum, bera ljósaluktir og margt fleira.

Tunglkökur
Tunglkökur eru eitt helsta tákn miðhausthátíðarinnar og mikilvægur hluti af hátíðarhöldunum. Kökurnar eru hringlaga, fylltar kökur sem oft eru skreyttar með vönduðum myndum eða táknum úr goðsagnakenndum sögum hátíðarinnar. Hringlaga form þeirra er meðal annars talið tákna fullt tungl, endurfundi, fullkomnun og samheldni. Þær eru því vinsæl gjöf milli fjölskyldumeðlima og vina í hátíðarhöldunum. Margar fjölskyldur baka kökurnar saman og deila þeim við matarborðið eða í tunglsljósinu í kringum hátíðina. Hefðbundnar fyllingar í tunglkökum eru lótusfræjamauk, sætbaunamauk, eggjarauður, hnetur eða ávextir en nýrri útgáfur af kökunum eru til dæmis fylltar með súkkulaði, trufflum og ís.

Tunglkökur eru sagðar hafa spilað lykilhlutverk í frelsun Kína undan Mongólum á 14. öld. Þá notuðu uppreisnarmenn tunglkökur til að fela leynileg skilaboð sín á milli, meðal annars um að uppreisn þeirra myndi hefjast á miðhaustdegi. Þetta kom til með að breyta merkingu hátíðarinnar og tunglkökunnar að einhverju leiti sem tengdist þá frelsinu.

Ljósaluktir
Annað mikilvægt tákn miðhausthátíðarinnar eru ljósaluktir. Upprunaleg tenging þeirra við hátíðina er óljós en þær hafa lengi verið notaðar í tenginu við tungldýrkun. Meðal þess sem er gert við luktirnar á hátíðinni er að sleppa þeim upp í himininn eða út á vatn og ganga með þær í hátíðarhöldunum. Þær eru einnig notaðar í ýmsa leiki, svo sem gátuleiki.

Hátíðir í Kína

Miðhausthátíðin


Lago La Plata es un lago situado entre los municipios de Naranjito, Toa Alta y Bayamón en el estado libre asociado e isla de Puerto Rico. El lago fue creado en 1973 parar servir como depósito para el agua potable.

El lago recibe el flujo del Río de la Plata y se puede utilizar para la pesca, constituye un refugio de vida silvestre. Se ubica en las coordenadas geográficas  y tiene una superficie de 4,05 kilómetros cuadrados (1,56 millas cuadradas).

Véase también
 Geografía de Puerto Rico
 Geografía de América

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Lagos de Puerto Rico

Lago La Plata (Puerto Rico)


Mark Adamo (nacido en Filadelfia en 1962) es un compositor estadounidense conocido sobre todo por sus dos óperas: Mujercitas (Little Women, 1998) y Lysistrata (2005). Mark Adamo es abiertamente homosexual y vive con el compositor, su compañero, John Corigliano, en Nueva York desde hace 14 años.

Óperas
 Little Women (1998)
 Avow, una ópera de cámara de diez minutos (1999)
 Lysistrata, or The Nude Goddess (2005)

Referencias

Enlaces externos

   Página web oficial (en inglés)
 Mark Adamo en G. Schirmer (en inglés)

Compositores de Estados Unidos
Compositores de ópera de Estados Unidos
Compositores LGBT
Nacidos en Filadelfia

Mark Adamo


Christophe Colomb (Cristóbal Colón) es una ópera en dos partes con música de Darius Milhaud y libreto del poeta Paul Claudel, basado en su propia obra Le livre de Christophe Colomb. Se estrenó en la Staatsoper de Berlín el 5 de mayo de 1930 en traducción alemana por Rudolph Stephan Hoffmann.

Personajes

Notas

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas en francés
Óperas de Darius Milhaud
Óperas de 1930
Óperas estrenadas en Berlín
Cristóbal Colón

Christophe Colomb


An Agrostis sclerophylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Agrostis sclerophylla in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis sclerophylla


The Nova Scotia New Democratic Party is a social-democratic, progressive provincial party in Nova Scotia, Canada. It is the provincial entity of the federal New Democratic Party (NDP). It was founded as the Co-operative Commonwealth Federation (CCF) in 1932, and became the New Democratic Party in 1961. It became the governing party of Nova Scotia following the 2009 Nova Scotia election, winning 31 seats in the Legislature, under the leadership of Premier Darrell Dexter. It is the first New Democratic Party in Atlantic Canada to form a government, and the second to form a government in a province east of Manitoba. The party lost government at the 2013 election, losing 24 seats, including Dexter's seat. Gary Burrill, the party's leader from 2016 to 2022, is credited with bringing the party back to its left-wing roots. The party currently holds 6 seats in the Legislature and has been led by Claudia Chender since June 2022.

Co-operative Commonwealth Federation 1933–1961
Since shortly after confederation, Nova Scotia has had a  two-party system in which power alternated between the Nova Scotia Liberal Party and Progressive Conservatives. In the 1920 provincial election the left had a breakthrough when the United Farmers won six seats and the Independent Labour Party won five. The two forces joined to form an 11-member official opposition under Daniel G. Mackenzie, but the group was undermined by the Liberals (who tarnished the image of the opposition MLAs by offering them payments) and the United Farmers/Labour grouping was wiped out in 1925.

Though the CCF/NDP has a long history in Nova Scotia, it was unable to break the two-party system and win more than a handful of seats (if any) in the Nova Scotia House of Assembly until the 1990s.

The Co-operative Commonwealth Federation was formed in 1932 and ran its first candidates in the 1933 general election but failed to win any electoral representation. The party did not contest the 1937 general election.

In the 1939 Cape Breton Centre by-election Douglas MacDonald won the CCF's first seat in the legislature.

In 1941, the future Canadian Labour Congress (CLC) president Donald MacDonald was elected from the Cape Breton South constituency. He was joined by Douglas Neil Brodie, who was elected in Cape Breton East constituency, bringing the CCF up to a total of three MLAs. Donald MacDonald was the party's leader in the Assembly until 1945. He lost a close campaign in the 1945 election, but the party still retained two seats on Cape Breton Island. MacDonald then transitioned into working full-time with the Canadian Congress of Labour, a predecessor of the CLC.
A lot of the early organization of the CCF in Nova Scotia was done by Maritime Organizer Fred Young. Young would go on to continue his work in Ontario and eventually sit as a member of the Ontario Legislature, however, his early work laid the groundwork for any future advancements the party would make during this period. This was evident in 1945 when two CCF members elected from Cape Breton.

Russell Cunningham was the only CCF leader to serve as Leader of the Opposition after the 1945 provincial election in which Premier Angus L. Macdonald's Liberal Party swept 28 of the 30 seats and the Tories were wiped out. CCFers Cunningham and fellow Cape Bretoner Michael James MacDonald were the only opposition MLAs elected. Cunningham and MacDonald were re-elected in 1949 but were reduced to third party status behind Robert Stanfield's Progressive Conservatives.

MacDonald led the CCF from 1953 to 1963 and was the party's sole MLA in that period even though he led the CCF to an 8.9% popular vote in 1960.

The New Party

Following the creation of the federal and provincial New Democratic Party (NDP), MacDonald stepped down as leader and the locus of authority in the party moved to Halifax under the leadership of Professor James H. Aitchison. MacDonald lost his seat in the 1963 provincial election. The NDP would not win another until Jeremy Akerman became party leader and won the riding of Cape Breton East in the 1970 election. NDP representation in the House of Assembly grew slowly in throughout the 1970s, but never rose above four seats. The CCF had only been able to win seats on Cape Breton Island and the NDP did not win seats outside of Cape Breton until 1981. With the election of the 26-year-old Akerman as party leader in 1968, and his subsequent election to the legislature two years later, the party regained and developed its strong base in industrial Cape Breton, and won four seats in the election of 1978. However, the party failed to win any seats on the mainland, and this exacerbated tensions between the Akerman-dominated Cape Breton wing of the party and the university-based party establishment in Halifax. Following increasingly bloody internal battles Akerman resigned and the NDP lost all four Cape Breton seats in the following election.

Alexa McDonough

In 1980, Haligonian Alexa McDonough became leader of the Nova Scotia NDP, the first female leader of a major recognized party in Canada. She was the only NDP candidate elected in 1981.  During her 14-year leadership, the NDP never had more than three Members of the Legislative Assembly (MLAs).  Nonetheless, she raised the party's profile and become a well known advocate for the poor and disadvantaged. In a reversal of earlier times, while the NDP under McDonough won seats on the mainland for the first time, it lost all of its Cape Breton seats in the 1981 election and never regained them during McDonough's leadership. She resigned as Nova Scotia NDP leader in 1994 and went on to be elected leader of the federal NDP in 1995.

Chisholm years: Breakthrough

Under Robert Chisholm's leadership, in 1998 the party vaulted from third place to ahead of the Progressive Conservatives (PCs), and won 19 seats in the Nova Scotia House of Assembly, the same number of seats as won by the Liberals. The Liberals formed a minority government with the support of 14 Progressive Conservatives (Tories), the latter who had also improved their standings. An NDP government seemed imminent.

However, the party was unable to improve on its standings in the 1999 election. But with 11 seats in the legislature with 29.9% of the vote, it edged out the Liberals and were able to retain "Official Opposition" status when the PCs formed a majority government under John Hamm. Chisholm's unexpected resignation immediately following the election led to a period of internal party strife, with new leader Helen MacDonald, a former Cape Breton MLA, resigning after barely a year.

First government under Darrell Dexter

The 2003 election resulted in a PC minority government while the NDP maintained Official Opposition status under new leader Darrell Dexter. In the election, the NDP won 15 seats and 31% of the vote, coming slightly behind the Liberals in the popular vote but winning three more seats than the Liberals' 12. In the 2006 election, the NDP managed to capitalize on its position as the Official Opposition to squeeze the Liberal vote, and the party increased its number of seats from 15 to 20, an all-time high, and won 34.63% of the vote. Unlike in 2003, in 2006 the NDP came in a clear second in the popular vote, far ahead of the Liberals.

On June 9, 2009, Dexter led the NDP to victory, winning a majority government, and was sworn in as Premier of Nova Scotia on June 19, 2009. His party's victory marked the first time that the NDP had won government in a province east of Ontario, and only the second time the party had won government east of Manitoba. When the party won in 2009, a major reason for their winning is the way the party used political marketing. The political marketing strategy was used in Manitoba years before the Nova Scotia NDP used the strategy.  The Dexter government lasted a single term and was defeated in the October 8, 2013 provincial election,. Although it finished second in terms of popular vote with 26.84%, the party collapsed to only seven seats, making it the third party in the legislature.  This was mainly because the NDP's support in Halifax, its power base for two decades, practically melted.  The NDP had gone into the election holding 14 of the capital's 20 seats, but lost all but two. Among them was Dexter, who narrowly lost his own seat. On November 16, 2013, Dexter announced his resignation as NDP leader, effective November 23, 2013.

Maureen MacDonald served as interim leader from Dexter's resignation in 2013, until Gary Burrill's election as leader, in 2016.

Two members of the party's caucus, Gordie Gosse and Frank Corbett resigned for personal reasons in April 2015, triggering two of three provincial by-elections which were held on July 14. The party lost both of those seats, but Marian Mancini won the third by-election in a seat which had been held by the Liberals.

Gary Burrill

Under Gary Burrill's leadership in the 2017 election, the NDP took 7 seats, the same number the party received on election night in 2013 but two more than it held going into the election. Since that election, three NDP MLAs resigned: Dave Wilson, Lenore Zann, and Tammy Martin.

In the 2021 provincial election, the NDP won 6 seats and Burrill was personally re-elected. On November 9, 2021, Burrill announced that he will resign as leader once a new leader is chosen. He was succeeded by Claudia Chender on June 25, 2022 at a leadership convention held in Darthmouth to confirm her as leader. Chender was the sole candidate to register to replace Burrill.

Claudia Chender
On February 14, 2022, Claudia Chender declared her candidacy to replace Gary Burrill as leader. On May 21, 2022 registration closed for the leadership race, with Chender being the sole candidate. She was confirmed as leader after a general membership vote on June 25, 2022. She is the third female leader of the NSNDP, with the previous female leaders being Alexa McDonough and Helen MacDonald; fourth leader, if interim leader Maureen MacDonald is included.

Party leaders
"" denotes acting or interim leader.

CCF

NDP

Provincial secretaries
 Lloyd R. Shaw (-1949)
 Dr. L. P. Rutherford (1949–1950)
 Florence E. Welton (1950–1961)
 John McKinnon (1961–1963)
 Nancy Doull (1963–1965)
 Rae Gilman (1965–1969)
 Peggy Prowse (1969–1971)
 Gordon Flowers (1971–1974)
 Karen Vance (1974–1977)
 Bev Ivan (1978)
 Serena Renner (1979–1981)
 Mary Morrison (1982)
 Brian MacNaulty (1983)
 Rod Dickinson (1984–1986)
 Gayle Cromwell (1986–1987)
 Dennis Theman (1987–1990)
 Sandra Houston (1990–1992)
 Ross Fisher (1992–1996)
 Ron Cavalucci (1996–1997)
 Bruce Cox (1997–1999)
 Joe Fraser (1999–2001)
 Matthew Hebb (2001 – June 2005)
 Karen Haslam (October 2005 – March 2006)
 Ed Wark (2006–2010)
 Joanne Lamey (acting, 2010)
 Mike MacSween (2010–2012)
 Jill Marzetti (2012–2013)
 Mike Poworoznyk (2013–2017)
 Jamie Masse (2018–present)

Election results 1933–2021

Election results between 1933 and 1963 represent the party during its time as the Co-operative Commonwealth Federation. Since 1963, the party has been called the New Democratic Party.

Sources:
To 1984: Politics of Nova Scotia: Vol. Two 1896-1988 by J. Murray Beck. Four Post Publications: Tantallon, Nova Scotia, 1988.
After 1984: Elections Nova Scotia

Current Nova Scotia New Democrat MLAs

Youth wing

The youth wing of the Nova Scotia New Democratic Party is the Nova Scotia Young New Democrats (NSYND). Founded in the early 1960s, it was not incorporated with a full constitution - aligned with that of the party proper - until 1969.

The youth wing was partially responsible for the election of Jeremy Akerman, as leader, at the 1968 Leadership Convention.

In 1994 the NSYND was renamed "The Nova Scotia NDP Youth Wing". At this time the youth wing was quite moderate, encouraging the main party to focus on government and embrace mainstream values such as fiscal responsibility, "one member one vote" and banning corporate and union donations. They also successfully lobbied the party to include more youth members in the party structure. Members and alumni of the youth wing were instrumental in forming NDProgress in 2000.

In a controversial move in 2001 the youth wing was renamed the "New Party Youth Movement" (NPYM). The name change was made to advocate a renewal of the NDP similar the one in 1961 when the Co-operative Commonwealth Federation (CCF) became the NDP. The "New Party" name was taken from the "New Party" groups formed before the creation of the NDP. The NPYM made a positive impact at the 2001 NSNDP convention pushing the party to adopt a "one member one vote" style of electing its leader, successfully distributed home-made buttons to satire an organized attempt to shame members of the NDP caucus who did not support former leader Helen MacDonald and gaining over 2/3 support from convention delegates for their name change.

The youth wing was reconstituted in 2004 under its current name, the Nova Scotia Young New Democrats (NSYND) and has remained ideologically in step with that of the party proper.

History of the NDP
When reading about government party it is important to know where the party as a whole started off, what struggles the party had to face, and what major moments the party had to bring itself into becoming more popular / gain more power.

In the 1960s and 1970s some members of the NDP tried to get the NDP party to shift more to the left on the political spectrum. This is something that some members wanted to do when looking at Quebec Separatism. After the 1980's the NDP party struggled to gain any support in Quebec until 2005 when the NDP passed the Sherbrooke declaration and the unity bill in 2013, which showed support to Quebec's self-determination.

Another important part  NDP history is when the party was first created. The party was first created to replace the CLC. The idea behind replacing the CLC with the NDP was that the NDP would get a lot of votes, and the NDP would also grow a connection with organized labour union members. This plan did not work. (Archer, 1990).  The NDP had a good relationship with the Canadian Labour Movement, but in recent years the relationship has gain some stresses.  "The creation of the NDP followed decades of ideological divisions that impeded comprehensive trade union involvement in Canadian electoral politics. The significant decline of communism as a political force within the labor movement, the dilution of Gomperist attitudes due to the merger of the craft-based Trades and Labor Congress with the industrial-based Canadian Congress of Labour in 1956, the growing rejection of conservative Catholic trade unionism in Quebec, and the electoral decline of the NDP's agrarian forerunner, the Cooperative Commonwealth Federation (CCF), all played an important role in setting the stage for the creation of a new social democratic party in Canada."

A second large focus for the NDP is women, indigenous people, and other members of minority groups. The NDP believe that race and gender still play a big role in today's politics; even though in today's world everything is suppose to be equal. The NDP are trying to change the race and gender norms in political parties. The NDP showing support for these minority groups can have a very large positive impact for the party. It can help them gain support and votes that they have not had in past years.

References and notes

See also
List of articles about Nova Scotia CCF/NDP members
List of Nova Scotia political parties
Nova Scotia New Democratic Party leadership elections

External links
Nova Scotia NDP

Nova Scotia
Provincial political parties in Nova Scotia
Political parties established in 1932
Social democratic parties in Canada
1932 establishments in Nova Scotia

Nova Scotia New Democratic Party


Three Dog Night is an American rock band formed in 1967, founded by vocalists Chuck Negron, Cory Wells, and Danny Hutton. This lineup was soon augmented by Jimmy Greenspoon (keyboards), Joe Schermie (bass), Michael Allsup (guitar), and Floyd Sneed (drums). The band had 21 Billboard Top 40 hits between 1969 and 1975, with three hitting number one. Three Dog Night recorded many songs written by outside songwriters, and they helped to introduce mainstream audiences to writers such as Randy Newman ("Mama Told Me Not to Come"), Paul Williams ("An Old Fashioned Love Song"), and Hoyt Axton ("Joy to the World", "Never Been to Spain").

Name origin
The commentary included in the CD set Celebrate: The Three Dog Night Story, 1965–1975 states that vocalist Danny Hutton's girlfriend, actress June Fairchild (best known as the "Ajax Lady" from the Cheech and Chong movie Up In Smoke) suggested the name after reading a magazine article about Aboriginal Australians, in which it was explained that on cold nights they would customarily sleep while embracing a dingo, a native species of wild dog. On colder nights they would sleep with two dogs and, if the night were freezing, it was a "three dog night".

Musician Van Dyke Parks, an arranger at Warner Bros Records, disputed the above story and said he coined the name. On 10 September 2018, he wrote on Twitter, "I wuz [sic] nuts about Hutton's girlfriend. Quite a dancer. Yet, she didn't read Mankind magazine, nor have an inkling of anthtopology [sic] and the cold aboriginal nights that inspired my suggestion."

History

Background

The three vocalists, Hutton (who got his start with Hanna-Barbera Records in 1964), Negron, and Wells (who landed a recording contract with Dunhill Records) first came together in 1967. They initially went by the name Redwood and made some recordings with Brian Wilson while the Beach Boys were working on the album Wild Honey.

Redwood was briefly poised to be one of the first artists signed to the Beach Boys' Brother Records. According to Beach Boy Mike Love, "[Brian] had them in the studio for several days, and he was really funny. They didn't meet up to his expectations. ... They'd go in and they wouldn't sing well enough for him. ... but they went off and made billions." Wilson attempted to produce an album for Redwood, but after the recording of three songs, including "Time to Get Alone" and "Darlin'", this motion was halted by his bandmates, who wanted Brian to focus on the Beach Boys' contractual obligations. According to Negron, due to the commercial failure of Smiley Smile and Wilson's waning commitment to his band, "the other Beach Boys wanted Brian's immense songwriting and producing talents used strictly to enhance their own careers". Negron later noted that he would have acted similarly had he been in the same position as the Beach Boys.

Shortly after abandoning the Redwood moniker in 1968, the vocalists hired a group of backing musicians – Ron Morgan on guitar, Floyd Sneed on drums, Joe Schermie from the Cory Wells Blues Band on bass, and Jimmy Greenspoon on keyboards – and soon took the name Three Dog Night. Morgan left the band before its first album was recorded and subsequently joined the Electric Prunes. Michael Allsup was quickly recruited to replace Morgan on guitar.

1968–1972

Three Dog Night made its official debut in 1968 at the Whisky a Go Go, at a 5 p.m. press party hosted by Dunhill Records. They were still in the process of making their first album Three Dog Night when they heard the favorable reactions from the hypercritical audience.

The album Three Dog Night was a success with its hit songs "Nobody", "Try A Little Tenderness", and "One" and helped the band gain recognition and become one of the top-drawing concert acts of their time.

In December 1972, Three Dog Night hosted Dick Clark's first New Year's Eve special, which was then entitled Three Dog Night's New Year's Rockin' Eve.

1973–1979
In 1973, Three Dog Night filed a $6 million lawsuit against their former booking agent, American Talent International (ATI), for continuing to advertise in the media that the band was still with their agency when in fact they signed with William Morris Agency in October 1972. Other damages were sought due to ATI taking deposits for booking Three Dog Night, whom they no longer represented.

Joe Schermie left in early 1973 due to "problems arising that were apparently unresolvable". His replacement was Jack Ryland in 1973, and the band then became an eight-piece with the inclusion of a second keyboard player, Skip Konte (ex-Blues Image), in late 1973. In late 1974, Allsup and Sneed left to form a new band, SS Fools, with Schermie and Bobby Kimball (later of Toto). New guitarist James "Smitty" Smith and drummer Mickey McMeel were recruited, but by 1975, Smith was replaced by Al Ciner from Rufus and The American Breed, and Ryland by Rufus bassist Dennis Belfield. Mickey McMeel would go on to co-star as "Turkey", the drummer of Kaptain Kool and the Kongs, in the children's television series The Krofft Supershow.

For the albums Cyan, Hard Labor, and Coming Down Your Way, Hutton did not show up for many of the recording sessions.  Wells became fed up with his frequent absence and Hutton was fired from the band in late 1975. He was replaced by Jay Gruska.

Hours before the first concert of their 1975 tour, Negron was arrested for the possession of narcotics but was soon released on $10,000 bond.

Coming Down Your Way, released in May 1975, failed to sell well in the United States, likely due to poor promotion on account of the band's recently switched label, ABC, and the growing popularity of disco music. Disappointed by this, the band decided "Til The World Ends" would be the only single released from the album, which ended up being the group's last Billboard Hot 100 Top 40 hit.

Jay Gruska toured with the band to promote their last album, American Pastime, released in March 1976. Still, the album did not sell well for the same reasons as before. However, the only single released off the album, "Everybody's a Masterpiece" became an adult contemporary hit. Another former Rufus band member, Ron Stockert, was recruited as second keyboardist after Konte left in the first half of 1976. The group played their final show at the Greek Theatre in Los Angeles on July 26, 1976.

In 1979, NBC reported that the band's accountant "was shot in the arm and paralyzed, in what the police believe was a mob dispute over Three Dog Night." Joe Ulloa, a "reputed mob enforcer from New York", was investigated as being involved.

1981–1990s
In 1981, Three Dog Night reunited, later releasing the ska-inspired It's a Jungle in 1983 on the small Passport Records label, which garnered some airplay on the new wave circuit. The EP failed to sell after Passport went bankrupt. The reunion featured all of the original members, except Joe Schermie, who was succeeded by future Rick Springfield bassist Mike Seifrit until 1982, and then by Richard Grossman, who was featured on It's a Jungle and stayed until 1984. Two guitarists, Paul Kingery and Steve Ezzo, occasionally played with the band, filling in for Allsup on dates he was not able to make between 1982 and 1984. Ezzo replaced Allsup when he departed in late 1984 to take care of some personal and family matters. Sneed was let go from the band at the same time. In early 1985, keyboardist Rick Seratte (formerly of Poco and later with Whitesnake and others) filled in for Greenspoon, who was ill, and the band hit the road with a revised lineup that included Seratte, Steve Ezzo, bassist Scott Manzo and drummer Mike Keeley. The band toured all through 1985, but in late '85, Negron was forced back into rehab. Seratte left the band to pursue other offers and Greenspoon rejoined the band with Negron in late 1985 and were back touring with the group.

By December 1985, after a relapse into his drug habit, Negron was let go, and the group continued with Wells and Hutton fronting the band and Paul Kingery was brought back on guitar to cover Chuck's vocal harmonies. In 1986, their song "In My Heart" was featured in Robotech: The Movie.

More changes in personnel occurred when guitarist T. J. Parker and vocalist and bassist Gary Moon replaced Kingery and Manzo in 1988, and were replaced themselves by Mike Cuneo and Richard Campbell during 1989.

Allsup returned to the group to replace Cuneo in the spring of 1991. Negron entered drug rehab, but did not return to the band.

Pat Bautz succeeded Keeley as drummer in 1993.

In 1993, Three Dog Night performed for The Family Channel show Spotlight on Country, filmed in Myrtle Beach, South Carolina. Kingery returned to the band as their bass player in 1996 following Campbell's departure.

2000–2012
Original bassist Joe Schermie died on March 26, 2002. In May 2002 the band released Three Dog Night with The London Symphony Orchestra. The album was recorded in Los Angeles and in London at Abbey Road Studios and includes two new songs: "Overground" and "Sault Ste. Marie". They also released a DVD of a filmed symphony performance from 2000 titled Three Dog Night Live With the Tennessee Symphony Orchestra in May 2002.  In the summer of 2004, 80s bassist Scott Manzo returned briefly to fill in for Paul Kingery.

In October 2004, Three Dog Night released The 35th Anniversary Hits Collection Featuring The London Symphony Orchestra. The album includes live versions of "Eli's Coming", "Brickyard Blues", "Try a Little Tenderness", and "Family of Man". In August 2008, they released Three Dog Night Greatest Hits Live, a compilation of previously unissued live recordings from concerts in Frankfurt, Germany and Edmonton, London in 1972 and 1973. On October 24, 2009, they released three new songs: "Heart of Blues", "Prayer of the Children", and "Two Lights In The Nighttime". They issued two new songs on their 35th Anniversary Hits Collection Featuring The London Symphony Orchestra.

2012–present
In the summer of 2012, guitarist Allsup was hospitalized for an intestinal disorder, forcing Kingery to move back to guitar, while Danny's son Timothy Hutton played bass. This happened again during the summer of 2015 when Allsup was forced to miss some shows. On March 11, 2015, Jimmy Greenspoon died from cancer, aged 67. His place at the keyboards was taken by Eddie Reasoner who had substituted for him when he took ill in mid-2014.

On October 21, 2015, Cory Wells died at his home in Dunkirk, New York at age 74. In November 2015, the band announced that singer David Morgan would be joining them on the road. He was a former member of The Association. In April 2017, Howard Laravea replaced Eddie Reasoner on keyboards. He was formerly with Frankie Valli and the Four Seasons.

When Three Dog Night returned to touring in August 2021, it was without Michael Allsup, who was replaced with Tim Hutton on bass. Paul Kingery switched back to guitar. Danny Hutton has stated during concert appearances that Three Dog Night has been recording a new album, before performing their new song "Prayer of the Children".

Personnel

Members
Current members
 Danny Hutton – vocals (1967–1975, 1981–present)
 Paul Kingery – vocals, guitar, bass (1982-1983 as substitute; 1985–1988, 1996–present)
 Pat Bautz – drums, vocals (1993–present)
 David Morgan – vocals (2015–present)
 Howard Laravea – keyboards (2017–present)
 Timothy Hutton - bass, vocals (2021–present)

Former members

 Cory Wells – vocals, rhythm guitar (1967–1976, 1981–2015; his death)
 Chuck Negron – vocals (1967–1976, 1981–1985)
 Michael Allsup – guitar (1967–1974, 1981–1984, 1991–2021)
 Jimmy Greenspoon – keyboards (1968–1976, 1981–2015; his death)
 Floyd Sneed – drums (1968–1974, 1981–1984; died 2023)
 Joe Schermie – bass (1968–1973; died 2002)
 Jack Ryland – bass (1973–1975; died 1996)
 Skip Konte – keyboards (1973–1976)
 Mickey McMeel – drums (1974–1976)
 James "Smitty" Smith – guitar (1974–1975)
 Dennis Belfield – bass (1975–1976)
 Al Ciner – guitar (1975–1976)
 Jay Gruska – vocals (1976)
 Ron Stockert – keyboards (1976)
 David Bluefield (touring, keyboards) 1984
 John Mrowiec – drums (1976-77)
 Jeff Seifrit – bass (1981–1982)
 Richard Grossman – bass (1982–1984)
 Rick Seratte – keyboards (1985)
 Mike Keeley – drums (1985–1993)
 Scott Manzo – bass (1985–1988, 2004)
 Steve Ezzo – guitar (fill-in for Allsup 1983–1984, 1985)
 Gary Moon – bass, vocals (1988–1989)
 T.J. Parker – guitar (1988–1989)
 Richard Campbell – bass, vocals (1989–1996)
 Eddie Reasoner – keyboards (2015–2017; substitute – 2014–2015)
 Mike Cuneo – guitar (1989–1991)

Timeline

Lead vocal credits
"An Old Fashioned Love Song" – Negron
"Black and White" – Hutton
"Celebrate" – Hutton (Verse 1), Negron (Verse 2), Wells (Verse 3), who sings melody through the end refrain
"Easy to Be Hard" – Negron
"Eli's Coming" – Wells
"Joy to the World" – Negron
"Let Me Serenade You" – Wells
"Liar" – Hutton
"Mama Told Me (Not to Come)" – Wells
"Never Been to Spain" – Wells
"One" – Negron
"One Man Band" – Hutton sings melody with Negron on harmony on verses, then Negron takes the lead through the end refrain
"Out in the Country" – Group vocal in unison
"Pieces of April" – Negron
"Play Something Sweet (Brickyard Blues)" – Wells
"Shambala" – Wells
"Sure As I'm Sittin' Here" – Wells
"The Family of Man" – Hutton (Verse 1), Negron (Verse 2), Wells (Verse 3)
"The Show Must Go On" – Negron
"Til the World Ends" – Negron
"Try a Little Tenderness" – Wells
"Your Song" – Hutton

Lineups

Discography

 Three Dog Night (1968)
 Suitable for Framing (1969)
 Captured Live at the Forum (1969)
 It Ain't Easy (1970)
 Naturally (1970)
 Harmony (1971)
 Seven Separate Fools (1972)
 Cyan (1973)
 Hard Labor (1974)
 Coming Down Your Way (1975)
 American Pastime (1976)
 It's a Jungle (1983)

Awards and recognition
 Three Dog Night was inducted into The Vocal Group Hall of Fame in 2000.

References

Sources
Three Dog Nightmare. Chuck Negron. Renaissance Books 1st edition (June 1999)
One Is the Loneliest Number: On the Road and Behind the Scenes With the Legendary Rock Band Three Dog Night. Greenspoon, Jimmy and Bego, Mark. Pharos Books (January 1991).
 Lawrence, Guy (2006). "Yogi Bear's Nuggets: A Hanna-Barbera 45 Guide". Spectropop.com
 Bubblegum University

External links

[ Three Dog Night] at AllMusic

Three Dog Night at the Vocal Group Hall of Fame

American musical sextets
American musical septets
American pop rock music groups
American soft rock music groups
Columbia Records artists
Dunhill Records artists
Epic Records artists
MCA Records artists
MGM Records artists
Musical groups established in 1967
Musical groups disestablished in 1976
Musical groups reestablished in 1981
Musical groups from Los Angeles

Three Dog Night


Bonapriso est un quartier résidentiel de la ville de Douala, capitale économique du Cameroun. Il est situé dans la commune d'arrondissement de Douala 1, subdivision de la Communauté urbaine de Douala.

Histoire
Bonapriso est fondé par Njo a Doo la Makongo - appelé Priso a Doo la Makongo après qu'il fut présenté aux Anglais comme étant le « Prince Doo la Makongo »; Prince héritier du trône du roi Doo la Makongo. Prince Doo la Makongo est écarté de la succession par son père, au profit de son jeune frère Bele ba Doo la Makongo (Bell) dont la descendance règne encore sur la grande famille Bonanjo (administrativement, le Canton Bell).

Géographie
Bonapriso est délimité par l'avenue Charles de Gaulle, la rue Koloko, le boulevard de l'indépendance et l'usine des Brasseries du Cameroun. Il y a un marché artisanal au lieu-dit « marché aux fleurs ».

Lieux populaires
• Stade Soppo Priso.

Population

Institutions
 Centre Divisionnaire des Impôts (CDI) de Bonapriso

Éducation
 Lycée TC de Bonandoumbè
 Lycée français Dominique-Savio
 École Dora et Djemba
 École les Ribambelles

Lieux de culte

 Paroisse Saint Dominique Savio Bonadoumbe

Santé

 Polyclinique Soppo Priso
 Polyclinique Archange
 Polyclinique Idimed

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Lycée français Dominique-Savio

Liens externes

Quartier de Douala

Bonapriso


João Fernandes (ator)
 João Fernandes (basquetebolista)
 João Fernandes (músico)
 João Fernandes (político)

Veja também
 Juan Fernández

Desambiguações de antropônimos

João Fernandes


باي كيوت هو وصلة بايثون لصندوق عدة واجهة المستخدم كيو تي.

باي كيوت من برمجة شركة برمجيات بريطانية تدعى ريفربانك. المطور الرئيسي لهذه الحزمة البرمجية والقائم على تحديثها باستمرار هو فِـل ثومبسون. باي كيوت متاح بموجب تراخيص مماثلة لكيو تي ؛ وهذا يعني مجموعة متنوعة من التراخيص بما في الرخصة التجارية والترخيص العام، بخلاف كيو تي، فان باي كيوت غير متوفر تحت ترخيص LGPL.

باي كيوت تدعم نظام تشغيل يونيكس والأنظمة المشتقة منه كنظام لينكس بتوزيعاته المختلفة، بالإضافة إلى نظام تشغيل ماكنتوش ومايكروسوفت ويندوز.

يمكن تنزيل باي كيوت من الموقع الرسمي له بعدة صيغ تتوافق مع أنظمة التشغيل التي تدعمها، بالإضافة إلى توفير نسخة كاملة (باينري) لنظام تشغيل ويندوز تشتمل على كل مايحتاجه المرء للبدء بالبرمجة عدا مفسر بايثون الذي يجب اتمام تنصيبه مسبقا.

مثال أهلًا يا عالم!
تُظهر الشِفرة أدناه نافذة صغيرة على الشاشة.

#! /usr/bin/env python
# -*- coding: utf-8 -*-
#
# هنا نوفّر بعض الاستيرادات الهامّة
# ودجات الواجهة الأساسية موجودة في الوحدة QtGui.
import sys
from PyQt4.QtGui import *
# كل تطبيق PyQt4 يجب أن ينشئ كائن تطبيق (application).
# كائن التطبيق (application) موجود في الوحدة QtGui.
a = QApplication(sys.argv)
# الودجة QWidget هي الصنف الرئيس لكل كائنات الواجهة في PyQt4.
# نوفّر مُنشئ QWidget الافتراضي. المُنشئ الافتراضي لا أمّ (parent) لديه.
# الودجة دون أمّ تُسمّى نافذة.
w = QWidget()

w.resize(320, 240) # الطريقة resize() تغيّر حجم الودجة.
w.setWindowTitle("أهلًا يا عالم!") # نعيّن هنا عنوان النافذة.
w.show() # الطريقة show() تعرض الودجة على الشاشة

sys.exit(a.exec_()) # أخيرًا، ندخل إلى الحلقة الأساسية للتطبيق.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي
 باي كت ويكي
 تطبيقات مطورة بواسطة باي كت
 تعليم البرمجة الرسومية في باي كيوت - بالعربي
 Rapid GUI Programming with Python and Qt كتاب شامل حول بناء البرامج باستخدام باي كيوت
 موقع عربي ومنتدى حول برمجة كيوت، توجد دروس وكتب حول باي كيوت أيضا

أدوات تحكم واجهة المستخدم الرسومية
أدوات ومكتبات برمجة حرة
برمجيات حرة بلغة بايثون
برمجيات حرة بلغة سي++
برمجيات حرة متعددة المنصات
كيوت
مكتبات بايثون

باي كيوت


Le sulfure de thorium() est un composé chimique de formule . Il est l'un des sulfures de thorium, parmi le sulfure de thorium() ThS noir, le sulfure de thorium()  brun, le sulfure  noir (avec des formules dans l'intervalle ), le polysulfure  rouge sombre et le thiosulfure ThOS. Le sulfure de thorium() se présente sous la forme d'un solide brun violacé cristallisé avec la structure du chlorure de plomb(II), c'est-à-dire avec le groupe d'espace Pnma (). Ses paramètres cristallins sont ,  et . Il se décompose vers  en libérant du soufre. Comme les autres sulfures de thorium, il peut notamment être produit directement en faisant réagir du thorium avec du soufre, ou en faisant réagir de l'hydrure de thorium(IV)  ou du dioxyde de thorium  avec du sulfure d'hydrogène  à  :
Th + 2 S ⟶  ;
 + 2  ⟶  + 2 .

Il trouve un usage comme lubrifiant solide.

Notes et références

Composé du thorium
thorium

Sulfure de thorium(IV)


Adrian Curaj () este un inginer electronist, care a îndeplinit funcția de ministru al educației în guvernul Cioloș (17 noiembrie 2015 - 5 iulie 2016).

A absolvit Facultatea de Electronică și Telecomunicații a Universității Politehnica din București (1983) și deține un doctorat în Sisteme Automate, la aceeași universitate (1998).

A absolvit un Master în Administrarea Afacerilor, la Institutul de Administrare a Afacerilor din București (ASEBUSS), în parteneriat cu Universitatea Washington din Seattle (2003). De asemenea, a obținut un certificat în Administrarea Afacerilor - Global Management Program, la Institutul de Administrare a Afacerilor din București, în parteneriat cu Kennesaw State University (2003).

Este profesor la Facultatea de Automatică și Calculatoare, Universitatea Politehnica din București (din 1998), precum și Șeful Catedrei UNESCO pentru Politici în Știință și Inovare la Școala Națională de Studii Politice și Administrație Publică (SNSPA).

Adrian Curaj este, din 2010, directorul Unității Executive pentru Finanțarea Învățământului Superior, a Cercetării Dezvoltării și Inovării (UEFISCDI).

Este coordonator sau expert/ consultant în proiecte de cercetare/dezvoltare, finanțate de Banca Mondială, UNESCO, UNIDO, ETF (European Training Foundation) și Comisia Europeană. De asemenea, este membru al unor asociații/ fundații/ structuri profesionale precum: Comitetul de Conducere al Comisiei Fulbright, Comisia Națională a României pentru UNESCO, Asociația Română pentru Clubul de la Roma (ARCoR), Fundația Principesa Margareta a României (membru al Consiliului Director), Asociația Română a Managerilor și Administratorilor de Cercetare, EUROSCIENCE – European Association of Researchers.

Pentru rezultatele de excepție obținute în domeniul cercetării, pentru creșterea rolului și importanței cercetării românești pe plan internațional, în anul 2000, Adrian Curaj a fost decorat de către Președintele României cu Ordinul național Pentru Merit în grad de Ofițer. De asemenea, în 2009 și 2013, acesta a câștigat medalii de aur la Expoziția Internațională de Invenții de la Geneva, iar în 2014 a fost inclus de revista Foreign Policy Romania în Top 100 oameni care mișcă țara în direcții bune – pentru secțiunea "Inovare".

Adrian Curaj este unul dintre inițiatorii și susținătorii proiectului ELI-NP (Extreme Light Infrastructure - Nuclear Physics) de la Măgurele, cel mai mare laser din lume, cu un impact major asupra domeniului CDI din România și Europa, asupra sistemului de educație, dar și a mediului economic și social din zona de sud a Bucureștiului.

În anul 2016, Adrian Curaj a fost numit Înalt Reprezentant al Primului Ministru pentru dezvoltarea ecosistemului bazat pe știință, inovare și antreprenoriat asociat infrastructurii paneuropene ELI-NP.

Note

Nașteri în 1958
Miniștri ai educației români
Guvernul Cioloș
Ingineri români în viață
Bucureșteni

Adrian Curaj


Genichi Endo (født 9. september 1994) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub AC Nagano Parceiro.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Genichi Endo


مانويل بينتو ، من مواليد 25 ديسمبر 1948، وتوفي في 1 مارس 2007، لاعب كرة قدم برتغالي سابق.

لعب مع منتخب البرتغال لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية برتغاليون
لاعبو كرة قدم رجالية برتغاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كندا
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون برتغاليون مغتربون في كندا
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو بنفيكا
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم برتغاليون
لاعبو كرة قدم برتغاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في كندا
لاعبو منتخب البرتغال لكرة القدم
لاعبو نادي بايرنسيه
مواليد 1948
وفيات 2007
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في باريرو
رياضيون من محافظة سانتاريم
لاعبو كرة قدم من محافظة سانتاريم

مانويل بينتو


An Malaxis intermedia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Achille Richard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gunnar Seidenfaden. An Malaxis intermedia in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis intermedia


مَصَبّ السين (بالفرنسية : Seine-Maritime ) مُقاطعة فرنسية. تشكّل جزءًا من منطقة نورماندي.
عاصِمتها روان.

أعلام
 بورفيل
 روجيه ريو
 بيير كاردينال
 تشارلز بارويس
 أوقستي كارير

معرض صور

مراجع

السان البحرية
تأسيسات سنة 1790 في فرنسا
دول وأقاليم أسست في 1790
مدن فرنسا

السين البحرية (إقليم فرنسي)


An Arthraxon nudum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham och Charles Baron Clarke. An Arthraxon nudum in nahilalakip ha genus nga Arthraxon, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Bangladesh. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arthraxon

Arthraxon nudum


Partidul Platforma Demnitate și Adevăr (PPDA) este un partid politic de centru-dreapta extraparlamentar din Republica Moldova, condus de Dinu Plîngău și constituit în urma protestelor antiguvernamentale din 2015–2016 în baza formațiunii deja existente cu denumirea de Partidul Forța Poporului (PFP) și un grup de activiști ai Platformei Civice Demnitate și Adevăr.

Istoric

Congresul de constituire a Partidului Forța Poporului (PFP)
La data de 21 aprilie 2013, a avut loc Congresul de constituire a Partidului Forța Poporului (PFP). La lucrările congresului au participat circa 300 de delegați din toate raioanele țării, care au aprobat Programul politic, Statutul și au desemnat conducerea partidului.

În calitate de președinte al PFP a fost ales fostul ambasador al Republicii Moldova în Statele Unite ale Americii Nicolae Chirtoacă, iar în calitate de vicepreședinți au fost aleși: fostul avocat parlamentar Constantin Lazari, profesorul universitar Constantin Ciorbă, juristul, specialist în domeniul agriculturii Alexandru Slusari, fostul procuror, avocat Pavel Midrigan și președintele Asociației Militarilor în Rezervă Eduard Roșca.

Potrivit fondatorilor, Partidul Forța Poporului se poziționează în centrul eșichierului politic, iar doctrina social-liberală reprezintă fundamentul doctrinar al identității politice a formațiunii.

Constituirea Platformei "Demnitate și Adevăr" și protestele organizate împotriva guvernării
La 24 februarie 2015, pe fundalul scandalului financiar-bancar din țară cunoscut ca "Jaful secolului", mai mulți lideri de opinie, jurnaliști și foști funcționari publici au anunțat într-o conferință de presă lansarea Platformei Civice Demnitate și Adevăr (DA). Membrii constituenți ai platformei au fost: Oazu Nantoi, Igor Boțan, Valentin Dolganiuc, Stanislav Pavlovschi, Mihai Manole, Olesea Stamate, Mariana Kalughin, Cornelia Cozonac, Angela Aramă, Alexandru Cozer, Vasile Zgardan, Vasile Năstase, Dinu Plîngău, Andrei Năstase și Nicolae Misail. Platforma DA și-a propus realizarea următoarelor obiective principale: lupta împotriva corupției, eliminarea "hoților" de la guvernare și menținerea vectorului european al Republicii Moldova.

Începând cu primăvara anului 2015, Platforma DA a organizat o serie de proteste de amploare pașnice, iar la 6 septembrie 2015 în Piața Marii Adunări Naționale din Chișinău a inițiat o acțiune de protest non-stop. Tot atunci, a fost format Consiliul Marii Adunări Naționale — structura care și-a propus să reprezinte pe protestatari în dialogul cu guvernarea. De asemenea, la protestul din 6 septembrie 2015 membrii platformei au formulat noi revendicări, printre care: demisia președintelui Nicolae Timofti, alegerea președintelui Republicii Moldova de către toți cetățenii, numirea în fruntea instituțiilor de drept a persoanelor integre, propuse de societatea civilă, declanșarea alegerilor parlamentare anticipate cel târziu la începutul lunii martie 2016, formarea unui guvern de salvare națională.

În decembrie 2015, o parte din grupul de lideri ai platformei a pus bazele formării Partidului politic "Platforma Demnitate și Adevăr" (PPPDA), prin redenumirea unei formațiuni deja existente — Partidul Forța Poporului.

Congresul Extraordinar din 13 decembrie 2015
În cadrul congresului au fost operate modificări în Statutul și Programul partidului și a fost schimbată denumirea în Partidul politic "Platforma Demnitate și Adevăr", iar în calitate de președinte a fost ales unanim avocatul Andrei Năstase. În calitate de vicepreședinți ai partidului au fost aleși: Alexandru Slusari, Stanislav Pavlovschi și Inga Grigoriu, iar Tihon Zaraf a fost ales secretar General al partidului. Totodată, delegații la congres au ales componența Consiliului Politic Național, Comisiei Centrale de Cenzori și Comisiei de Onoare și Arbitraj.

La sfârșitul congresului, a fost adoptată o declarație în care se menționează despre situația politică din țară și necesitatea de a crea o forță alternativă de luptă împotriva oligarhiei. Potrivit organizatorilor, la congres au participat 360 de delegați din 409, numărul total de delegați ai organizațiilor teritoriale ale Partidului Forța Poporului.

Congresul al II-lea
Delegații la congres au adoptat noul Statut al formațiunii, au elaborat și adoptat Programul PPPDA, au ales noua componență a Consiliului Politic Național și a Biroului Politic Permanent.

Totodată, formațiunea politică a adoptat Rezoluția congresului prin care au fost stabilite câteva obiective pentru următoarea perioadă, printre care dezvoltarea durabilă și fortificarea Partidului "Platforma Demnitate și Adevăr", aderarea la Partidul Popular European, crearea unui pol antioligarhic, continuarea unui dialog strâns cu cetățenii Republicii Moldova și apărarea intereselor acestora în mod prioritar, inclusiv prin reluarea protestelor de amploare.

Alegeri parlamentare din 2019
În vederea alegerilor parlamentare din februarie 2019, "Platforma Demnitate și Adevăr" a încheiat o alianță cu Partidul Acțiune și Solidaritate, numită Blocul electoral "ACUM Platforma DA și PAS".. În data de 8 iunie 2019 a intrat în vigoare o înțelegere politică temporară între PSRM, Platforma DA și PAS, cu rolul de a recunoaște statutul instituțiilor capturate din Republica Moldova de grupuri oligarhice. Pe baza protocolului, Zinaida Greceanîi (PSRM) a fost aleasă Președinte al Parlamentului, Maia Sandu (PAS) a fost aleasă Prim-ministru, iar Andrei Năstase (PPDA) a fost ales viceprim-ministru în Guvernul Republicii Moldova și totodată Ministru al Afacerilor Interne. Guvernul ACUM a fost demis în noiembrie 2019, cu voturile PSRM și PDM, după ce a fost demarat concursul privind alegerea unui procuror general. Cele două componente ale blocului ACUM au format în Parlament fracțiuni separate încă de la începutul legislaturii. PPDA a fost organizată sub fracțiunea "ACUM Platforma DA" care a numărat 12 deputați.

Alegerile prezidențiale din 2020
În cadrul alegerilor prezidențiale din 2020, Platforma DA l-a înaintat drept candidat pe Andrei Năstase, președintele partidului, care a acumulat 3,26% din voturi (cca. 44.000 voturi), însă nu a reușit să acceadă în turul al doilea. Astfel, a susținut-o mai departe pe Maia Sandu, care a și câștigat alegerile.

Alegerile parlamentare anticipate din 2021
Platforma DA a participat în alegerile anticipate din 2021, însă a obținut doar 2,33% (cca 34.000 voturi), nereușind să acceadă în noul parlament.

Conducerea
Dinu Plîngău – președinte
Liviu Vovc – secretar general
Iana Stanțieru – vicepreședinte
Lilia Tănase – vicepreședinte
Chiril Moțpan – vicepreședinte

Istoric președinți

Rezultate electorale

Alegeri parlamentare

*Notă: Platforma DA a participat în alegerile parlamentare din 2019 în cadrul blocului electoral blocului electoral "ACUM Platforma DA și PAS".

Alegeri prezidențiale

*Notă: În anul 2016, Andrei Năstase s-a retras din cursa electorală în favoarea Maiei Sandu.

Referințe

Legături externe
 Site-ul Partidului politic "Platforma Demnitate și Adevăr" (PPPDA)
 Pagina de Facebook a Partidului politic "Platforma Demnitate și Adevăr" (PPPDA)
 Partidul politic "Platforma Demnitate și Adevăr" (PPPDA), partide.md

Partide politice din Republica Moldova
Fondări în 2013

Platforma Demnitate și Adevăr


An Hemarthria protensa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Hemarthria protensa in nahilalakip ha genus nga Hemarthria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hemarthria

Hemarthria protensa


زقاق البلاط حي من أحياء مدينة بيروت. اكتسبت منطقة زقاق البلاط اسمها وشهرتها عند قيام الدولة العُثمانيّة برصف أزقتها بالبلاط. وقد استحدثت في القرن التاسع عشر بعد تطور المنطقة القريبة من مدينة بيروت ومن سورها. وقد امتازت حينذاك بطابعها الأرستقراطي، وبنيت فيها القصور ذات السقوف القرميديّة التي لا يزال بعضها قائماً إلى يومنا هذا وهي مسقط رأس الفنانة العظيمة فيروز.

موقعها
تتبع جغرافيّاً لمنطقة المزرعة بين رمل الظريف غرباً والباشورة شرقاً، والمصيطبة جنوباً، وساحة رياض الصلح شمالاً. أما أيام الانتداب الفرنسي، فحدد "الزقاق بقصر "حنيني" إلى الشمال، وقصر الدكتور "دي بران" على تلة جنوب غربه، وقصر "آل الخوري" إلى غربه، وقصر "حسن القاضي" إلى شرقه.

التسمية
بنى الشارع المسمى زقاق البلاط إبراهيم باشا خلال الفترة العثمانيون. كانت فيما مضى شارعا فرعيا ضيقا لذا سميت بالـ«زقاق» (أو سقاق باللهجة السورية). ووصفت بالبلاط بسبب الحجارة السوداء التي استعملت والتي بدت كأنه بلاط.

تاريخها
عند توسع بيروت إلى خارج أسوارها أيام إبراهيم باشا، كانت منطقة زقاق البلاط من أول المناطق البعيدة التي استوطنت إذ تم رصف شوارعها بالحجر الأسود الصغير المتراص. منهم من قال أن إبراهيم باشا هو من رصفها أما أخرون، فذكروا أن الكنيسة الكاثوليكية هي من رصفت الشارع بالحجارة البركانية السوداء لتسهيل وصول المصلين وإبقاء الرمال في الخارج. وبعد حريق بيروت أيام الفرنسيين، كانت منطقة زقاق البلاط هي المكان النموذجي لإقامة منطقة سكنية أرستقراطية. وبدأت النخب التجارية والعلمية والمدارس والبعثات الأجنبية والقناصل تفد تباعا الواحدة تلو الأخرى، حتى أصبح الزقاق، حي الطبقة الراقية، الذي شكّل وجه بيروت الحضاري للمستقبل.

وعندما منعت الإرساليات الأجنبية من التواجد في جبل لبنان، توجهوا إلى منطقة زقاق البلاط وأسسوا فيها مدارسهم. فعام 1843، أسست الإرسالية الأميركية أول مدرستها ومطبعتها في تلك المنطقة فيما كان يعرف بمدرسة الأميركان. وتم بناء الكنيسة الإنجيلية عام 1862 الشهيرة ببرج جرسها الذي حوى أول ساعة في بيروت، وعرفت بساعة الأميركان، ثم أسس المعلم بطرس البستاني مدرسة وطنية غير تابعة للبعثات التبشيرية الغربية. وعام 1860 تأسست «المدرسة السورية البريطانية» عام 1860 التي أصبحت فيما بعد «ثانوية الحريري الثانية». ثم تأسست «المدرسة البطيركية»، والتي تعرف بـ«البطركية»، في أعلى التل المشرف على «زقاق البلاط». في عام 1928 نقلت المدرسة الفرنسية «الليسي» إلى المنطقة. أسس عارف النكدي المدرسة المعنية، لتكون أول مدرسة تابعة للطائفة الدرزية في بيروت.

التغيير الديموغرافي
نزح العديد من الجنوبيين ليسكنوا المنطقة إثر الإعتداءات الإسرائيلية على جنوب لبنان، كما سكنه نازحون أكراد من سوريا لكونها قريبة من الأسواق التي عملوا بها. وعند اشتداد المقاومة الفلسطينية، تم استهداف العديد من المؤسسات الأجنبية فيها التي اضطرها لترك المنطقة. كما أدت الحرب الأهلية اللبنانية إلى تهجير ساكنيها المسلمين ودفع أهلها الأصليين لمغادرتها.

معالم مميزة
من معالمها المميزة: مسجد زقاق البلاط، حسينية زقاق البلاط، المدرسة الوطنية، لمؤسسها المعلم بطرس البستاني، مدرسة المرسلين الاميركيين، ومتحف السيدة فيروز مدرسة راهبات الناصرة، مدرسة مار يوسف، المدرسة البطريركية، والمدرسة الإنجيلية، المحكمة الشرعية السنية، المدرسة الأرمينية، مدرسة الحريري الثانية مركز نادي «الهومنتمن».

منزل بشارة الخوري
المبني على الطراز التوسكاني ولا يشبه المنازل اللبنانية التقليدية. مدخله درجتان كبيرتان تحضنان مغارة حجرية أو ما تبقى منها، وداخله مؤلف من طبقتين مزينتصدر عن «منشورات المعهد الألماني للشرق»</ref>

مبنى أل الهبري
مؤلف من أربع طبقات كان لآل هبري وبناه الشيخ توفيق الهبري وهم من تجار الرخام. وكل طبقة كانت تحتوي على ثلاث غرف ومطبخ وحمام للخدم. لكن جمعية المشاريع اشترت العقار من الورثة ورممته مبقية على ملامحه الأثرية، مثل أرضيته الرخامية وشرفاته الزجاجية الملوّنة والمزخرفة، وقرميده الأحمر.

منزل آل زيادة
شيد عام 1860 وصممه المهندس الإيطالي التينا. بحسب بوندستاين، يعد أحد أجمل منازل العاصمة ويتميز بقناطره الثلاثية، وباحته الفسيحة في الوسط، وواجهاته الجنوبية والغربية الممتدة أقواساً وجدراناً مزينة بعيون الأبقار. ويتميز هذا البناء بطبقتين معتمرتين بالقرميد الأحمر، ويرتفع على جانبيه برجان صغيران مربعان يحتوي كل منهما على «عليّة» صيفية.

متحف السيدة فيروز

تحول المنزل الذي نشأت فيه المطربة الكبيرة السيدة فيروز إلى متحف يحتضن أعمالها الغنائية والمسرحية بعدما استملكت بلدية بيروت العقار رسميا.
صوت فيروز سيصدح مجددا في المنزل الذي احتضن طفولة المطربة التي تُسمى في لبنان «سفيرة البلاد إلى النجوم».
ويقع منزل السيدة فيروز وسط منطقة «زقاق البلاط» القريبة من وسط العاصمة اللبنانية، والتي اشتهرت تاريخيا بطابعها الأرستقراطي، وبنيت فيها القصور ذات السقوف القرميديّة التي لا يزال بعضها قائماً إلى يومنا هذا، إضافة إلى الإرساليات الأجنبية والمدارس والمعاهد، والتي قضت الحرب الأهلية على معظمها.

وكان المجلس البلدي لمدينة بيروت اتخذ عام 2008 قرارا بإعلان المنفعة العامة على منزل فيروز، وعلى العقار 501 المجاور الذي يضم قصر بشارة الخوري (أول رئيس لبناني بعد الاستقلال)، بهدف حمايتهما والحفاظ عليهما، نظرا إلى قيمة الأول المعنوية وإقامة متحف لفيروز فيه، والثاني لطابعه التراثي الغني والمميز ولتحويله إلى قصر للضيافة أو الاستقبالات الكبرى.

منزل آل حنينة
شيد عام 1880 لحساب روسي، ثم تحول إلى مقر لقنصلية الولايات المتحدة. له سلم خارجي يفضي إلى الطبقة الأولى، وحوضه رخامي، وكرانيشه ومقرناته، وسقوفه مكسوة بالمرايا. اشترته عائلة مزهر في مطلع القرن وأجرته للطبيب الفرنسي جوستين كالميت بين 1903 و1914، ثم تحول إلى مقر لقنصلية الولايات المتحدة حتى عام 1934. بعد ذلك شغل الطبقة الأولى منه الدكتور جوزف حنينة، ماري مزهر وزوجها، وجورج حداد وزوجته الكاتبة والفنانة ماري شيحا، ابنة السياسي والمفكر اللبناني المعروف ميشال شيحا. ومن بين الذين استأجروا الطبقة السفلية الطبيب داهش الذي نفي إلى خارج لبنان.

قصر فرعون
شيده فيليب فرعون عام 1901، قرب السراي على الربوة الغربية من بيروت القديمة. فجاء البناء «النيوقوطي» انعكاساً للفترة الذهبية من فن البناء في بداية القرن. دمرت بعض أجزائه في الحرب الأهلية الأولى فإعيد ترمرميه على طراز قصر العظم في دمشق، بالخشبيات القديمة المنقوشة. في عام 1936 جمع في منزله أجمل مجموعة زخرفية تعود إلى الفترة الممتدة بين القرنين الثالث عشر والتاسع عشرمزينة بفخامة 14 بهواً في الطابق الأرضي وست غرف في الطابق الأول. عام 1991، انتقلت ملكية قصر فرعون إلى روبير معوض، الذي حول القصر إلى متحف يعرض قطعاً تزيينية تاريخية، وفخاريات من العهود القديمة، وألواحاً خشبية أعيد تجميعها، إلى قطع فنية فريدة تتراوح بين الكتب القديمة والمجوهرات النادرة الحديثة.

روابط خارجيه
 صور اقمار اصطناعيه لزقاق البلاط على Wikimapia

مراجع

أحياء بيروت
مبان ومنشآت في بيروت
معالم لبنانية

زقاق البلاط


Giralda puede referirse a:
 Giralda de Sevilla (o simplemente La Giralda), emblemático campanario de Sevilla, España
 Giralda de Badajoz, edificio de Badajoz, España
 Giralda Sur, barrio de Sevilla
 La Giralda, cafetería en el centro de Buenos Aires;
 La Giralda, antigua confitería del Centro de Montevideo
 el nombre común de la planta Coleostephus myconis
 Giralda, nombre de varios yates reales de España
 Puerto Giraldo, también llamado Girladá, uno de los corregimientos de Colombia

Giralda (desambiguación)


Die Polish International 2007 im Badminton fanden vom 26. bis zum 29. April 2007 statt.

Medaillengewinner

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=7FB34EAA-1E88-4190-B114-6C9908B2020A

 2007
Badminton 2007
EBU Circuit 2006/07

Polish International 2007


අන්තර්ජාල ප්‍රොටෝකෝලය හෙවත් (අයිපී) යනු සන්නිවේදන ප්‍රොටෝකෝලයේ ප්‍රධානියා වන අතර මෙය දත්ත රැස්කිරීම ප්‍රතියෝජක (පොදි) හරහා අන්තර්ජාලකාර්යය භාවිතා කරමින් අන්තර්ජාල ප්‍රොටෝකෝල කට්ටලය වේ.

මූලාශ්‍ර

අන්තර්ජාලය

අන්තර්ජාල ප්‍රොටෝකෝලය


Olaylar
 Kraliçe Musa, Part İmparatorluğu kraliçesi oldu.
 Publius Salvius Aper ve Quintus Ostorius Scapula, tarihin ilk iki praefectus praetorio'ları oldu.

Doğumlar

Ölümler

MÖ 2


Juniorski prvaci Hrvatske u nogometu za sezonu 2002./03. su četvrti put zaredom bili nogometaši Dinama iz Zagreba.

Prva liga
Igralo je dvanaest klubova koji su prvo igrali dvokružnu ligu (22 kola), te je potom šest prvoplasiranih klubova igralo jednokružnu Ligu za prvaka (5 kola), a šest posljednjoplasiranih također jednokružnu Ligu za plasman.

Drugi rang prvenstva

Amatersko prvenstvo Hrvatske
Igrano od 26. do 29. lipnja 2003. u Zagrebu.

Poveznice

Izvori
 Kruno Sabolić: Hrvatski športski almanah 2003-2004., Zagreb, 2004., ISSN 1330-2523

2002-03
j-p

Prvenstvo Hrvatske u nogometu za juniore 2002./03.


Agnostisizm ya da , en yaygın ve bilinen tanımıyla, tanrı veya tanrısal varlıkların bilinemez veya varlığı ile birlikte yokluğunun da kanıtlanamaz olduğunu savunan bir felsefi görüştür. Agnostik düşünce, agnostik teizm ve agnostik ateizm örneklerinde olduğu gibi farklı felsefi düşüncelerle iç içe geçebilir. Bununla birlikte agnostik felsefe varsayımların, özellikle tanrı gibi daha yüksek bir otoritenin varlığına veya yokluğuna ilişkin teolojik varsayımların bilimsel olarak hiçbir zaman açıklanamayacağı görüşündedir. Bu fikir akımının destekçilerine agnostik (veya bilinemezci) denir. Agnostisizm kendi içinde de farklı görüşlere ayrılır.

Bilinen tanımların birincisi, "Tanrı'nın ve ruhani, metafizik ve doğaüstü bir varlığın veya varlıkların bilimsel olarak hiçbir zaman kanıtlanamayacağını ve gözlemlenemedikleri için hiçbir zaman bilinemeyeceğini savunan bir görüştür." şeklindeyken ikincisi, "İnsan aklının, Tanrı'nın var olduğu inancını veya Tanrı'nın olmadığı inancını haklı çıkarmak için yeterli rasyonel gerekçeler sağlayamadığının öğretisidir." ve üçüncüsü, "maddesel fenomenlerin ötesinde herhangi bir varlığın veya 'varoluşsal ilk neden'in hiçbir zaman bilinemeyeceği ve bu nedenle de bilinemeyecek şeyin de üzerine yoğunluk vermenin gereksiz olduğunun doktrini veya öğretisidir." şeklindedir.

Tarihçe
Agnostik  (Antik Yunanca ἀ- (a-) 'yok' ve γνῶσις (gnōsis) 'bilgi') terimi ilk kez İngiliz doğa bilimci Thomas Henry Huxley tarafından 1869'da Metafizik Cemiyeti'nin bir toplantısında yaptığı konuşmada, her türlü manevi veya mistik bilgi iddiaları reddeden felsefesini tanımlamak için kullanıldı. Huxley,
"Bu basitçe bir insanın, bilmek veya inanmak konusunda bilimsel bir temeli olmadığını, yani bildiğini veya inandığını söyleyemeyeceği anlamına gelir."
diyerek agnostisizmi özetlemiştir. Bununla birlikte eski kuşkucu filozoflar, herhangi bir ölüm sonrası yaşam hakkında agnostisizm ifade eden, MÖ 5. yüzyıldan kalma bir Hint filozofu Sanjaya Belatthaputta gibi agnostik bakış açısını destekleyen yazılar yazmışlardı. MÖ 5. yüzyılda yaşamış Protagoras "Tanrıların" varlığı hakkında agnostik bir bakış açısı gösteren eden ilk Yunan filozofudur.

Agnostisizmin tanımı
Agnostisizm, ateizm ile aynı şey değildir. Ateizm, tanrının var olmadığını veya var olamayacağını savunur. Fakat agnostisizm, tanrının var olup olmadığının bilinmediğini veya asla bilinemeyeceğini savunur. Demografik araştırmalar için ise ateizm ve agnostisizm, diğer bütün dinsiz felsefelerle aynı kategoridedir. Bazı kaynaklar ise agnostisizmi "tarafsızlık" olarak açıklar. T. H. Huxley ise agnostisizm hakkında şunları söylemiştir:

Etimolojisi
"Agnostik" sözcüğü Eski Yunanca olumsuz öneki olan "an+" ve yine aynı dilden "bilen, bilgisi olan" anlamına gelen "gnōstikós (γνωστικός)" sözcüklerinin birleşiminden oluşmuştur. Anlamı kabaca "bilgisi olmayan" demektir. Bu sözcük ise yine Eski Yunanca "bilmek" anlamına gelen "gignōskō, gnō- (γιγνωσκω, γνω-)" sözcüğünden türemiştir. İlk kullanımı T. H. Huxley tarafından 1869 yılında gerçekleştirilmiş ve Türkçeye Fransızca "agnostique" sözcüğünden geçmiştir.

Agnostisizm (Fr. agnosticisme, İng. agnosticism) bilinemezcilik demektir. En sık kullanım biçimi dini inançlara agnostik yaklaşımdır. Bertrand Russell'ın tarif ettiği agnostik bakış açısına göre, Tanrı'nın varlığı ve dünya sonrası hayat hakkında mevcut dinlerin öne sürdüğü iddiaların günümüzde doğrulanması mümkün değildir. Dolayısıyla herhangi bir dine mensup olmak anlamsız görülebilir. Diğer taraftan agnostisizm, kendini "Tanrı kesinlikle yoktur" diyen ateizmden de ayrı tutar.

Farklı agnostik düşünceler

Agnostik teizm

Agnostik teizm, bir yaratıcının var olma ihtimalini daha yüksek gören ve yaratıcının varlığına inanan ama yaratıcının var olduğunun kanıtlanmasının mümkün olmadığını kabul eden bir felsefi görüştür. Bir deist kişi, yaratıcının varlığının akıl ve gözlem yoluyla anlaşabileceğini söyler ama agnostik teist ise yaratıcının varlığının bilinmesinin hiçbir yolunun olmadığını ama yaratıcının var olduğunu söyler.

Agnostik ateizm

Agnostik ateizm, bir yaratıcının var olmadığını düşünen ama yaratıcının yokluğunun kesin olarak bilinemeyeceğini savunan felsefi bir görüştür. Bir agnostik ateist yaratıcının yokluğuna dair net olarak bir yorumda bulunmaz.

Zayıf agnostisizm
Zayıf agnostisizm herhangi bir yaratıcının varlığının ya da yokluğunun şu anda bilinmediğini ancak tümüyle bilinmez olmadığını savunur; bu nedenle kişi herhangi bir kanıt öne sürülene kadar bir yargıda bulunmaz.

Ayrıca bakınız
 Agnostikler listesi
 Ateizm
 Septisizm
 Teizm
 Deizm
 Apateizm
 Panteizm
 Gnostisizm

Kaynakça

Dinden vazgeçmek

Agnostisizm


An Carex athrostachya in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stephen Thayer Olney. An Carex athrostachya in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex athrostachya


Azoto steht für:

 Azoto, eine italienische Popband, die von Celso Valli Ende der 1970er Jahre gegründet wurde
 Titularbistum Azotus (italienisch Azoto), ein Titularbistum der römisch-katholischen Kirche

Siehe auch:

Azoto


إنجيل برثولماوس أحد أناجيل أبوكريفا العهد الجديد ذكره جيروم وغيره.

مراجع

أبوكريفا العهد الجديد
أناجيل الآلام
أناجيل غنوصية
نصوص مسيحية

إنجيل برثولماوس