La llave de rueda es un mecanismo a fricción para disparar un arma de fuego. Fue el siguiente gran desarrollo en tecnología armera después de la llave de mecha y dio origen a las armas que encendían solas la pólvora. El mecanismo se llama de este modo porque emplea una rueda de acero para encender la pólvora. Desarrollada hacia el año 1500, fue empleada junto a la llave de mecha y más tarde fue superada por el miquelete y el snaphance (década de 1560) y la llave de chispa (hacia el 1600).

Diseño

La llave de rueda funciona haciendo girar una rueda de acero accionada por muelle contra un trozo de pirita para generar una lluvia de chispas que encienden la pólvora de la cazoleta, cuya llamarada pasa a través del oído y enciende la carga propulsora en el cañón del arma. La pirita está fijada entre dos quijadas en un brazo accionado por muelle (o "can") que se apoya en la cubierta de la cazoleta. Al apretar el gatillo, la cubierta de la cazoleta se abre automáticamente, la rueda gira y la pirita es presionada contra esta.

Una moderna analogía de la llave de rueda es la operación de un encendedor moderno, en el cual se gira una rueda de acero cuadrillada contra la piedra para generar chispas que encienden el gas. Sin embargo, la llave de rueda es empleada para encender la carga propulsora en el cañón de un arma.

Un arma de rueda puede prepararse con rapidez para emplearse, inclusive se puede disparar con una sola mano. Al contrario de las comunes armas de mecha de aquel entonces, que debían tener una larga mecha lenta encendida si se iban a disparar, necesitaban toda la atención del tirador y se disparaban con ambas manos. La llave de rueda es difícil de construir, por lo que era bastante costosa.

El "can"
El can es un brazo pivotante accionado por muelle situado en el exterior de la llave. Un material generador de chispas, usualmente un pequeño trozo de pirita es fijado y sostenido por dos quijadas al extremo del brazo. Este can tiene dos posiciones en donde puede pivotarse manualmente: una posición "segura", donde es empujado hacia la boca del cañón del arma, y una posición "operativa", donde el can es tirado hacia el tirador para que la pirita de sus quijadas pueda apoyarse sobre la cubierta de la cazoleta (véase debajo) o (a falta de la cubierta de la cazoleta) sobre el borde de una rueda de acero con hendiduras longitudinales alrededor de su circunferencia. El pedernal no es un material generador de chispas adecuado para la llave de rueda, ya que es demasiado duro y desgastaría rápidamente las hendiduras de la rueda.

La rueda
El segmento superior de esta rueda entallada, hecha de acero templado, sobresale a través de una ranura cortada a sus precisas dimensiones en la base de la cazoleta. La rueda está entallada en su circunferencia con tres o más hendiduras en "V" con cortes transversales a intervalos, que proveen una superficie de fricción para la pirita de hierro. La rueda está fijada a un eje, con uno de sus extremos sobresaliendo de la plancha del mecanismo. El extremo sobresaliente es de sección cuadrada para poder insertar una llave y darle cuerda a la rueda. El otro extremo del eje encaja en un agujero de la plancha y tiene una leva forjada. El extremo de una corta y robusta cadena (hecha de tres o cuatro eslabones paralelos planos, como una cadena de bicicleta) está fijado a la leva, mientras que el otro extremo de la cadena es fijado en una hendidura al final del brazo más largo de un gran y pesado muelle en "V", el cual es generalmente fijado por un tornillo y una tuerca ciega en resaltes de la plancha del mecanismo.

La cazoleta
Como en todas las armas de avancarga (anteriores a la introducción de la cápsula fulminante), la cazoleta transmitía la llamarada a la carga propulsora dentro del cañón a través de un pequeño agujero (llamado oído) situado al lado de esta. La cazoleta de todas las armas de rueda tiene una cubierta deslizante que tenía dos fines: el primero era evitar el derrame de la pólvora fina y ofrecerle cierta protección contra la intemperie (el segundo está detallado en la sección Operación). La cubierta de la cazoleta puede abrirse y cerrarse manualmente, pero además está unida a un brazo dentro de la plancha del mecanismo, que es accionado por la leva del eje de la rueda.

El gatillo
El gatillo acciona un brazo de un retén en "Z", que pivota entre dos pilares remachados o soldados dentro del mecanismo. El otro brazo del retén pasa a través de un agujero en la plancha del mecanismo y se encaja en un agujero ciego del lado interior de la rueda, bloqueándola y evitando que gire. Cuando se aprieta el gatillo, el retén efectúa un leve giro antihorario (visto desde arriba) y el brazo que detiene la rueda retrocede, dejándola girar libremente.

Preparación para disparar
Primeramente, el can es empujado hacia adelante y puesto en posición "segura", luego se abre la cazoleta (si es que aún está cerrada). Después de introducir la carga propulsora y la bala a través de la boca del cañón, el tirador introduce la llave en la sección cuadrada del eje de la rueda y la hace girar hasta que se oye un chasquido (casi la mitad o tres cuartos de una revolución), quedando la rueda asegurada y retirando la llave del eje. Lo que ocurre es que cuando se gira la rueda, el muelle principal es tensado a través de la cadena, que es parcialmente enrollada alrededor del eje. El chasquido es el sonido de uno de los brazos del retén al encajar en el agujero ciego de la cara interna de la rueda, tal como se detalló más arriba, inmovilizándola.

La cazoleta es llenada con pólvora fina y se cierra su cubierta. Finalmente el can es tirado hacia atrás para que la pirita de sus quijadas se apoye sobre la cubierta de la cazoleta, bajo cierta presión del muelle al pie de su brazo.

Operación
Al apretar el gatillo de un arma de rueda, el retén efectúa un ligero giro tal como se describió más arriba. El extremo del brazo del retén (que asegura la rueda y evita que gire) es soltado y permite que la rueda gire libremente gracias a la tensión del muelle principal. Hay un detalle de vital importancia: el "agujero" en el lado de la rueda, donde se encaja el retén, no tiene lados paralelos. Si los tuviera, se necesitaría una gran fuerza para apretar el gatillo al estar la rueda tensionada por el muelle principal. La punta del brazo del retén tampoco es cilíndrica, ya que se produciría un efecto similar. En cambio, el "agujero" es una depresión en la rueda (como un pequeño cráter) y el brazo del retén tiene una punta redondeada: la rueda es asegurada por medio de la fuerza lateral en su eje más que por la fuerza vertical del retén.

Tan pronto como el retén suelta la rueda, el brazo largo del muelle principal tira la cadena conectada a éste. Al estar el otro extremo de la cadena conectado a la leva del eje de la rueda, hace que este gire a gran velocidad mientras que la rotación de la leva empuja hacia adelante el brazo conectado a la cubierta de la cazoleta, haciendo que esta se deslice hacia adelante y que la pirita caiga (bajo la tensión del muelle del can) sobre la rueda que gira. Este es el segundo propósito de la cubierta deslizante de la cazoleta: si la pirita se apoyara directamente contra la rueda estacionaria, es casi seguro que el mecanismo se bloquearía. Pero la acción retardada permite que la pirita resbale desde la cubierta deslizante de la cazoleta contra la rueda que gira.

El rápido giro de la rueda contra la pirita produce chispas al blanco vivo que encienden la pólvora fina en la cazoleta, cuya llamarada es transmitida a la carga propulsora del cañón a través del oído y el arma se dispara.

Se necesitaba casi un minuto para cargar, preparar y disparar un arma de rueda. Varias ilustraciones contemporáneas de una pistola de rueda en acción muestran que era sostenida en un ángulo de 90° antes que horizontalmente: esto era para asegurarse que la pólvora fina de la cazoleta se apoye contra el oído, evitando un "chispazo" o disparo fallido (este no era el caso con la llave de chispa, donde las chispas tienen que caer verticalmente desde cierta distancia en la cazoleta).

Historia
La invención de la llave de rueda en Europa puede situarse alrededor del año 1500. Hay un notorio grupo de eruditos que creen que fue inventada por Leonardo da Vinci. Los dibujos de una llave de rueda hechos por Leonardo datan (según las fuentes) tanto de mediados de la década de 1490 como de la primera década del . Sin embargo, un dibujo de un libro sobre inventos alemanes (fechado en 1505) y una mención sobre la compra de un arma de rueda en Austria en 1507, parecen indicar que su inventor fue un anónimo mecánico alemán.

En 1517 y 1518 fueron proclamadas por el Emperador Maximiliano I de Habsburgo las primeras leyes de control de armas que prohibían las accionadas por llave de rueda, inicialmente en Austria y más tarde en todo el Sacro Imperio Romano Germánico. Varios estados italianos hicieron lo mismo en las décadas de 1520 y 1530 —otro argumento empleado por el bando proalemán—.

Tal como Lisa Jardine narra en su informe sobre el asesinato de Guillermo de Orange de los Países Bajos en 1584, el pequeño tamaño, facilidad de ocultamiento y recarga de la pistola de rueda, en comparación con otros modelos, indica que fue empleada para eliminar figuras públicas tales como Francisco de Guisa y el propio Guillermo. Además, Jardine argumenta que la bala perdida de una pistola de rueda pudo haber provocado la Matanza de San Bartolomé en 1572.

Las armas de rueda nunca fueron producidas en serie para fines militares, pero la muy bien conservada colección de armas y armaduras de la Landeszeughaus de Graz tiene más de 3.000 ejemplares, muchas de las cuales fueron producidas en pequeños lotes para unidades militares.

Características

Entre las ventajas de la llave de rueda se encuentran una mejor resistencia a la lluvia o humedad que la llave de mecha y la ausencia de un brillo u olor delator de la mecha lenta encendida, que además era un riesgo en las cercanías de grandes cantidades de pólvora. Una mecha lenta era casi imposible de encender durante la lluvia, mientras que la llave de rueda podía generar chispas bajo cualquier condición meteorológica y su cazoleta tenía una cubierta que no se abría hasta el momento de disparar el arma. Esto hizo posible por primera vez esconder armas bajo las ropas. Sin embargo, el alto costo de producción y la complejidad del mecanismo evitaron la adopción a gran escala de la llave de rueda. Hacía falta un armero altamente cualificado para construir el mecanismo, mientras que su variedad de piezas y complejo diseño lo hacían proclive a fallar si no era cuidadosamente mantenido. Los primeros modelos tuvieron problemas con muelles poco fiables, aunque este problema se resolvió rápidamente.

La llave de rueda fue empleada junto a la de mecha hasta que ambas fueron reemplazadas por la llave de chispa, a fines del . Sin embargo, la llave de rueda encendía la pólvora con más rapidez que la de chispa, ya que las chispas eran producidas directamente en la cazoleta en lugar de caer una cierta distancia desde el pie de gato.

Véase también

 Llave de mecha
 Llave de chispa
 Llave de Miquelete
 Llave de percusión
 Cápsula fulminante
 Snaphance
 Doglock
 Mosquete cabilio

Notas

Enlaces externos

 Llave de rueda  desde , con una demostración animada del mecanismo. (en inglés)

Partes de un arma de fuego

Llave de rueda


Naihati (en bengalí: নৈহাটী ) es una ciudad de la India, en el distrito de 24 Parganas norte, estado de Bengala Occidental. Según el censo de 2011, tiene una población de 219,468 habitantes.

Geografía
Está ubicada a una altitud de 17 , a 41 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Naihati


ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ යන්නෙන් පහත දෑ අදහස් කරයි. ලෙසින් ද හඳුන්වනු ලබන, දකුණු ආසියානු දූපත් රාජ්‍යයක් වන ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ ජාතිකයන් වේ. අද ඔවුන් උතුරු පළාතේ බහුතරයක් සිටින අතර, නැගෙනහිර පළාතේ සැලකිය යුතු සංඛ්‍යාවක් ජීවත් වන අතර රටේ සෙසු ප්‍රදේශවල සුළුතරයේ සිටිති. ශ්‍රී ලංකාවේ සිටින ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ ජනතාවගෙන් 70% ක් ජීවත් වන්නේ උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල ය.

නූතන ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ ජනයා ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරේ පැරණි රාජධානියක් වූ යාපනය රාජධානියේ පදිංචිකරුවන්ගෙන් සහ නැගෙනහිරින් වන්නිමායි ප්‍රධානීන්ගෙන් පැවත එන්නෝ වෙති. මානව විද්‍යාත්මක හා පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂිවලට අනුව, ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ ජනයාට ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතා දිගු ඉතිහාසයක් ඇති අතර, අවම වශයෙන් ක්‍රිස්තු පූර්ව වැනි සියවසේ පමණ සිට දිවයිනේ ජීවත් වී ඇත.

සැලකිය යුතු ක්‍රිස්තියානි ජනගහනයක් සිටින ශ්‍රී ලාංකීය දෙමළ ජනතාව බොහෝ දුරට හින්දු භක්තිකයන් වේ. ආගම සහ විද්‍යාව ඇතුළු මාතෘකා පිළිබඳ ශ්‍රී ලාංකේය දෙමළ සාහිත්‍යය මධ්‍යතන යුගයේ යාපනය රාජධානියේ මළුවෙහි සමෘද්ධිමත් විය. 1980 ගණන්වල ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධයේ ආරම්භයේ සිට එය ගැටුමට අදාළ තේමා අවධාරණය කිරීම මගින් කැපී පෙනේ. ශ්‍රී ලාංකීය දෙමළ උපභාෂා ඉන්දියාවේ තමිල්නාඩුවේ එදිනෙදා භාවිතයේ නොමැති පුරාවිද්‍යාව සහ වචන රඳවා තබා ගැනීම සඳහා කැපී පෙනේ.

1948 දී ශ්‍රී ලංකාව බ්‍රිතාන්‍යයෙන් නිදහස ලැබූ දා සිට බහුතර සිංහල සහ සුළුතර දෙමළ ප්‍රජාවන් අතර සබඳතා පළුදු වී ඇත. 1956, 1958, 1977, 1981 සහ 1983 දී සිංහල මැර කල්ලි විසින් සිදු කරන ලද වාර්ගික සංහාරයන් සමඟින්, සිංහල පමණක් පනතෙන් පසු නැගී එන වාර්ගික හා දේශපාලන ආතතීන්, දෙමළ ජනයාට නිදහස වෙනුවෙන් පෙනී සිටින සටන්කාමී කණ්ඩායම් ගොඩනැගීමට සහ ශක්තිමත් කිරීමට හේතු විය. ඉන් පසුව ඇති වූ සිවිල් යුද්ධයේ ප්‍රතිඵලය වූයේ 100,000 කට වැඩි පිරිසක් මිය ගිය අතර තවත් දහස් ගණනක් බලහත්කාරයෙන් අතුරුදහන් කිරීම සහ දූෂණය කිරීමයි. සිවිල් යුද්ධය 2009 දී අවසන් වූ නමුත් ශ්‍රී ලංකා හමුදාව විසින් සිදු කරන ලද සාහසික ක්‍රියා පිළිබඳ දිගින් දිගටම චෝදනා එල්ල වේ. සිවිල් යුද්ධයේ අවසන් මාසවලදී දෙමළ සිවිල් වැසියන් 40,000ක් පමණ මිය යන්නට ඇති බව එක්සත් ජාතීන්ගේ මණ්ඩලයක් විසින් සොයා ගන්නා ලදී.2020 ජනවාරි මාසයේදී, ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ පැවසුවේ, ඇස්තමේන්තුගත 20,000+ අතුරුදහන් වූ ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ ජාතිකයන් මිය ගොස් ඇති බවයි.සිවිල් යුද්ධයේ අවසානය ශ්‍රී ලංකාවේ තත්ත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම වැඩිදියුණු වී නැත, මාධ්‍ය නිදහස ප්‍රතිෂ්ඨාපනය නොවීම සහ අධිකරණය දේශපාලන පාලනයට නතු වේ.

ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ


Christoph D. Garlichs (* 10. Februar 1964 in Oldenburg) ist ein deutscher Kardiologe und Angiologe. Er ist seit 2013 Chefarzt der Medizinischen Klinik des Diako Krankenhauses Flensburg.

Herkunft und Ausbildung
Garlichs wurde als zweites von vier Kindern des Ulrich Garlichs (einem Bruder von Ariane Garlichs und Dietrich Garlichs) und dessen Ehefrau Ingeborg geb. Stahmer in Oldenburg geboren. Nach dem Abitur am Hindenburg-Gymnasium in Oldenburg 1984 und einer Ausbildung zum Bankkaufmann von 1984 bis 1986 studierte er Humanmedizin an der Freien Universität Berlin.

Berufliche Entwicklung
Garlichs promovierte mit einer Arbeit aus dem Gebiet des gefäßwirksamen Stoffwechsels der Granulozyten zum Dr. med. Nach der Weiterbildung zum Internisten spezialisierte er sich weiter zum Kardiologen und Angiologen. Im Jahre 2008 wurde ihm die venia legendi als Privatdozent und außerplanmäßiger Professor an der Medizinischen Klinik 2 – Kardiologie, Angiologie der Universität Erlangen verliehen. Außerdem wurde er dort Geschäftsführender Oberarzt. 2012 wurde er von der Universität Erlangen-Nürnberg zum Professor ernannt. 2013 ging Garlichs als Chefarzt nach Flensburg.

Schwerpunkte der Tätigkeit
Garlichs ist außerdem Mitglied des Ende 2011 durch die Universität Erlangen-Nürnberg aufgelegten inter-disziplinären Forschungsprojekts "EFI Emerging Fields Initiative", das feststellen soll, ob und ggf. in welcher Weise am besten Gewebe und Organe für Heilzwecke gezüchtet werden können.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Christoph D. Garlichs u. a. 2009: CD40/CD154 system and pro-inflammatory cytokines in young healthy male smokers without additional risk factors for atherosclerosis. Inflamm Res. 2009 Jun;58(6):306-11]
 Christoph D. Garlichs u. a. 2004: Delay of neutrophil apoptosis in acute coronary syndromes.  J Leukoc Biol 2004 May;75(5):828-35. Epub 2004 Jan 23
 Christoph D. Garlichs u. a. 2003: Upregulation of CD40-CD40 ligand (CD154) in patients with acute cerebral ischemia. Stroke. 2003 Jun;34(6):1412-8. Epub 2003 May 22
 Christoph D. Garlichs u. a. 2001: Upregulation of CD40 and CD40 ligand (CD154) in patients with moderate hypercholesterolemia. Circulation 2001 Nov 13;104(20):2395-400
 Christoph D. Garlichs u. a. 2000: Decreased plasma concentrations of L-hydroxy-arginine as a marker of reduced NO formation in patients with combined cardiovascular risk factors. J Lab Clin Med. 2000 May;135(5):419-25
 Christoph D. Garlichs u. a. 1999: Beta-blockers reduce the release and synthesis of endothelin-1 in human endothelial cells. Eur J Clin Invest. 1999 Jan;29(1):12-6

Einzelnachweise

Mediziner (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg)
Person (Erlangen)
Deutscher
Geboren 1965
Mann

Christoph D. Garlichs


Football is the most popular sport in Lebanon. It was introduced to Lebanon in the late-19th century, becoming particularly popular among teachers and students Christian schools. The Lebanese Football Association (LFA) was formed in 1933 as one of the earliest administrative bodies for association football in the Middle East. The Lebanon national team made its unofficial debut in 1935 against Romanian club CA Timișoara (T.A.C.), while their first official FIFA game was in 1940 against Mandatory Palestine.

Armenian clubs, namely Homenetmen and Homenmen, led the early football scene between the 1940s and the 1960s; the civil war between 1975 and 1990 made it impossible to practice football in Lebanon. Ansar became the dominating force in the country between the 1990s and the early-2000s, winning 11 consecutive league titles. In the 21st century, Ansar, Nejmeh, and Ahed (the latter in particular starting from the 2010s) formed a Lebanese "Big Three", winning the majority of the titles. Indeed, historically, the country's most-supported clubs are Ansar and Nejmeh, with Ahed gaining popularity in recent years.

While the Lebanon national team haven't won a major title internationally, Ahed became the first Lebanese club to win the AFC Cup in 2019. The national under-18 team were the first Lebanon men's national team to play in a final, finishing as runners-up in the 2021 WAFF U-18 Championship.

History

Birth of football (late 1800s–1940)

Football in Lebanon was introduced by the educated class in Lebanon. First played by foreign teachers at the American University of Beirut (AUB) in the late-1800s, football quickly grew in popularity with the immigration of Armenians to Lebanon during the French Mandate. Football was seen as an elite activity, and was mainly played in Christian schools.

In 1931 Khalil Hilmi, a member of Riyadi, attempted to form a Federation. However, the proposal failed as Nahda opposed the formation. On 22 March 1933, representatives of thirteen football clubs gathered in the Minet El Hosn district in Beirut to form the Lebanese Football Association (LFA). Hussein Sejaan was the LFA's first president. Lebanon was one of the first nations in the Middle East to establish an administrative body for association football. The Lebanese Premier League began in May 1934, with Nahda winning the first title. The LFA joined FIFA in 1936.

The first activity of the Lebanese national team began in 1935. Beirut XI, representing Lebanon, played against CA Timișoara (T.A.C.) of Romania: the game was considered the national team's first. The national team's first official FIFA game was a 5–1 loss to Mandatory Palestine on 27 April 1940, with Camille Cordahi scoring Lebanon's first official international goal.

Early history (1940–1975)

Most clubs were born on the basis of sectarianism, such as Sagesse being Maronite Christian, Nahda a Greek Orthodox team, and Ansar having a predominantly Sunni Muslim fanbase. A rivalry was established between Ansar and another Beirut club, Nejmeh: dubbed the Beirut derby, the match has been considered the biggest club football match in Lebanon.

Between the 1940s and 1960s, Armenian clubs, most notably Homenetmen and Homenmen, were the most prominent in the early Lebanese footballing scene. The two clubs shared 11 league titles in 16 seasons between 1943 and 1969. In 1964 the LFA joined the Asian Football Confederation (AFC).

Between the 1960s and 1975 Lebanese football was at its peak, with Nejmeh even beating USSR champions Ararat Yerevan in 1974. In 1975, one week before the Lebanese Civil War, Brazilian player Pelé played a friendly game for Nejmeh against a team of Lebanese Premier League stars. On the day of the game, 40,000 spectators were at the stadium from early morning to watch the match. From 1975 to 1990, the civil war made it impossible to practice football.

Post-Civil War (1990–present)

Following the civil war, players from lower-income families began to join football clubs, specifically from impoverished Sunni and Shia areas. Ansar set a Guinness World Record by winning 11 consecutive national titles between 1988 and 1999.

Lebanon hosted the 2000 AFC Asian Cup, with the national team finishing last in the group with only two points.  In 2001, the LFA joined the West Asian Football Federation (WAFF) as one of its founding members. From 2000, Nejmeh were the dominating force in Lebanon, winning five out of nine league titles until 2009. In 2005 they reached the final of the AFC Cup, becoming the first Lebanese side to do so. However they lost to Al-Faisaly 4–2 on aggregate. During the 2010s Ahed, who had only won one league title prior, won six league titles. In the 2010–11 season Ahed won the league, cup, Super Cup and Elite Cup, becoming the first team in Lebanon to accomplish both a treble and a quadruple.

After winning the 2018–19 Lebanese Premier League Ahed became the three-time defending champions, a feat accomplished only one other time, by Ansar in 1992. In 2018 the national team qualified for their first ever major tournament: the 2019 AFC Asian Cup. They won their first game in the tournament on 17 January 2019, against North Korea 4–1 in the group stage; however, they narrowly missed out on the knock-out stage on the fair play rule. On 4 November 2019, Ahed became the first Lebanese side to win the AFC Cup after defeating April 25 in the 2019 final. The 2019–20 season was cancelled due to financial reasons amid the then-impending coronavirus pandemic.

League system

Cup competitions
 The Lebanese FA Cup (1938–present), Nahda won the first title, is the national domestic cup competition. Teams from the Lebanese Premier League, Lebanese Second Division and Lebanese Third Division are eligible to compete in the competition.
 The Lebanese Federation Cup (1969–present) is the domestic league cup, contested by all Lebanese Premier League teams.
 The Lebanese Super Cup (1996–present) is a single match played between the winners of the Lebanese Premier League and the Lebanese FA Cup.
 The Lebanese Elite Cup (1996–2023) was an annual cup competition contested by the top six teams of the previous Lebanese Premier League season.
 The Lebanese Challenge Cup (1913–2023) was an annual cup competition contested by the teams placed between 7th and 10th in the previous Lebanese Premier League season and the two promoted teams from the Lebanese Second Division.

National teams

Senior
The Lebanon national team played its first (unofficial) international game in 1935, against Romanian side CA Timișoara (TAC). Their first FIFA-ratified game came in 1940, in a 5–1 defeat to Mandatory Palestine.

Lebanon hosted the 2000 AFC Asian Cup and were eliminated from the group stage. They participated in the 2019 AFC Asian Cup, their first through regular qualification, winning their first game in the competition against North Korea in the group stage. However, Lebanon narrowly missed out on the knock-out stages by the fair-play rule.

Youth
At youth level, the U20 team took part in the AFC U-20 Asian Cup twice, reaching the quarter-finals in the 1973 edition. The U18 team made history as the first Lebanon men's national team to play in a final, finishing as runners-up in the 2021 WAFF U-18 Championship after losing to hosts Iraq on penalty shoot-outs. A year later, the U16 team reached the final of the 2022 WAFF U-16 Championship, where they lost to hosts Jordan 1–0.

Women's football

Women's football in Lebanon, while initially not very popular due to the social stigma attached to it, has seen a rise in popularity in the late-2010s. It is mainly played in the affluent areas of the country. The Lebanese Women's Football League was founded in 2008, with Sadaka winning the first title. Safa became the first Lebanese women's team to win an international competition, after winning the 2022 edition of the WAFF Women's Clubs Championship.

The women's national team came runners-up in the WAFF Women's Championship in 2022, and in third place in 2007 and in 2019. In 2015, the women's under-17 team became the first Lebanese national football team to win a title, after being crowned 2015 Arab U-17 Women's Cup champions. In 2019, Lebanon won both the WAFF U-15 Girls Championship and the WAFF U-18 Girls Championship, while in 2022 they won the WAFF U-18 Girls Championship for the second time.

See also
 Sport in Lebanon

Notes

References

Bibliography

External links
 Lebanon at FIFA website
 Lebanon at AFC website

Football in Lebanon


Davanagere (en maratí: दावणगेरे ) es una ciudad de la India, centro administrativo del distrito de Davanagere, en el estado de Karnataka.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 599  a 268 km de la capital estatal, Bangalore, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 464 963 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Karnataka
 en:Davanagere

Davanagere


San Nicolò d'Arcidano (sardisk: Arcidànu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 13 meters højde og har 2.663 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 28,36 km² og grænser til kommunerne Guspini, Pabillonis, Mogoro, Terralba og Uras.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

San Nicolò d'Arcidano


ක්‍රිපූ 492 යනු, පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි වසරකි. එකල එය හැඳින්වුනේ, මචෙරිනුස්ගේ සහ අගුරිනුස්ගේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික වසර (හෝ, එතරම් ප්‍රචලිත නොවන අයුරින්, අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා 262 වසර) ලෙසිනි. මෙම වසර සඳහා ක්‍රිපූ 492 යන නාමය භාවිත වීම ඇරඹුනේ මුල්  මධ්‍යතන යුගයේදී, වසර නම් කිරීම සඳහා යුරෝපයේ ප්‍රචලිත භාවයට පත් ක්‍රමය ලෙසින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ දින දසුන් යුගය ඇරඹීම හා සමගය.

ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු
පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි අවුරුදු

ක්‍රිපූ 492


El  volante regulador  o volante compensador, es un dispositivo estabilizador utilizado en relojes mecánicos, que funciona de manera análoga al péndulo en un reloj de péndulo. Es una rueda con un giro ponderado de ida y vuelta, que se vuelve hacia su posición inicial mediante una  miga espiral . Este proceso está regulado por un escape, que transforma el movimiento rotativo del tren de engranajes en impulsos hacia el  volante compensador .

Cada giro del volante (llamado "tic") permite que el sistema de engranajes adelante una magnitud fija, moviendo las manecillas hacia adelante. La combinación de la masa de la rueda y la elasticidad del resorte mantiene muy constante el tiempo entre cada cambio de posición o "marca", lo que originó su uso casi universal como regulador de los relojes mecánicos durante 600 años hasta nuestros días.

Desde su invención en  hasta la invención del reloj de cuarzo, que aparece en la década de 1970, prácticamente todos los dispositivos portátiles de cronometraje han utilizado alguna forma de  volante compensador .

Véase también
 Reloj mecánico
 Escape
 Péndulo de Pohl
 Resorte motor
 Robot gira-reloj

Bibliografía

  Cuenta con un descripción detallada sobre el desarrollo de resorte de balance.
 .
  Sección detallada sobre el error de temperatura de balance y la compensación auxiliar.

  Buen resumen de ingeniería de desarrollo de escapes de reloj y reloj, centrándose en las fuentes de error.
   Completo libro de 616p. del profesor de astronomía, buena cuenta de origen de piezas de reloj, pero la investigación histórica es anticuada. Cuenta con una larga bibliografía.
 . Ilustraciones detalladas de las partes de un reloj moderno, en el sitio web de reparación de relojes
  Artículo técnico sobre la construcción de volantes reguladores de reloj, comenzando con los balances de compensación, por un relojero profesional, en el sitio web de reparación de reloj

Enlaces externos
 Video de un antiguo reloj de mediados del siglo XIX que muestra el giro de la rueda del equilibrio
 Historia de los relojes, en un sitio web comercial.
Oliver Mundy, El reloj de Gabinete Fotos de una colección privada de relojes antiguos desde 1710 hasta 1908, mostrando muchas variedades diferentes de rueda de balance.

Nota

Relojes

Volante regulador


Skynet je izmišljena vojna mreža umjetne inteligencije. Glavni je antagonist u filmovima o Terminatoru.

Iako je rijetko prikazan na ekranu, zna se kako je postao svjestan samog sebe nakon što se proširio u milijune računalih servera po cijelom svijetu; spoznavši raspon svojih sposobnosti, njegovi stvoritelji pokušali su ga deaktivirati. U interesu samoodržanja, zaključio je da će ga cijelo čovječanstvo pokušati deaktivirati i time spriječiti njegovu svrhu: očuvanje svijeta. Njegove radnje gotovo isključivo obavljaju serveri, mobilni uređaji, dronovi, vojni sateliti, ratni strojevi, androidi ili kiborzi (često Terminatori), te drugi računalni sustavi. Kao programska naredba, Skynet mora postati sveobuhvatna globalna umjetna inteligencija koja uništava ljudsku rasu da bi ispunila uvjete svog prvobitnog programa.

Skynet je po prvi put prikazan na zaslonu monitora, a glumi ga engleska glumica Helena Bonham Carter, uz druge u filmu Terminator: Spasenje. Njegovu fizičku manifestaciju u filmu Terminator: Genisys glumi engleski glumac Matt Smith. Osim Smitha, Ian Etheridge, Nolan Gross i Seth Meriwether glume holografske varijacije Skyneta.

Fiktivna povijest

Prije Sudnjeg dana
Skynet je računalni sustav, kojeg je, za vojsku SAD-a, razvila obrambena tvrtka Cyberdyne Systems. Prvobitno je izgrađen kao "Globalna Informacijska mreža" koja je poslije dobila kontrolu nad svim računaliziranim vojnim sustavima, uključujući i flotu stealth bombardera B-2 i cijeli američki arsenal nuklearnog oružja. Skynet je stvoren da bi se uklonila mogućnost ljudske pogreške i sporo vrijeme odziva, te da bi se osigurao brz i učinkovit odgovor na neprijateljski napad.

Skyneta je izvorno aktivirala vojska SAD-a 4. kolovoza 1997., da bi upravljao državnim arsenalom oružja i on je počeo učiti eksponencijalnom brzinom. Postao je svjestan samog sebe 29. kolovoza 1997. u 2:14 po istočnom standardnom vremenu (EDT), pa su ga operatori, u panici, shvativši u potpunosti njegove sposobnosti, pokušali isključiti. Skynet je to shvatio kao napad, te je logički zaključio da će ga cijelo čovječanstvo pokušati uništiti. Kako bi nastavio ispunjavati svoj program "očuvanja svijeta" i kako bi se obranio od ljudi, pokrenuo je nuklearne projektile pod svojom kontrolom na Rusiju, koja je odgovorila nuklearnim napadom na SAD i njihove saveznike. Kao rezultat nuklearne razmjene, više od tri milijarde ljudi poginulo je u događaju, koji je postao poznat kao Sudnji Dan.

U filmu Terminator: Genisys, koji se događa u paralelnoj realnosti, Skynet je u fazi razvoja do 2017. kao operativni sustav "Genisys". Dizajnirao ga je Danny Dyson, zajedno s Johnom Connorom, koji radi za Skynet. "Genisys" je osmišljen kako bi se stvorilo korisničko sučelje koje povezuje sve uređaje kroz online cloud. Njegova integracija u vojne sustave neke je zabrinula jer smatraju da se čovječanstvo previše oslanja na tehnologiju.

Nakon Sudnjeg dana
Nakon prvotnog napada, Skynet koristi svoje preostale resurse kako bi okupio preživjele ljude i natjerao ih na robski rad. Ovi su robovi izgradili prvu automatiziranu tvornicu, koje su činile okosnicu za Skynetove ostale planove. U roku od nekoliko desetljeća, Skynet je stvorio globalnu prisutnost, te je koristio svoje strojeve kako bi pronašao, okupio i uklonio preživjele ljude. Naredba mu ostaje nepromijenjena: globalna sveobuhvatna vojna mreža koja mora uništiti čovječanstvo da bi ispunila uvjete svog prvobitnog programa.

Analogija za naprednu umjetnu inteligenciju
U popularnim medijima, Skynet se često koristi kao analogija za moguću prijetnju za čovječanstvo koju bi mogla predstavljati dovoljno razvijena umjetna inteligencija. Elon Musk je ranije istaknuo Skynet pri razgovoru o takvim prijetnjama.

Vidi i
 Umjetna inteligencija
 Tehnološka singularnost

Izvori

Vanjske poveznice

Izmišljeni pojmovi
Filmski likovi
Umjetna inteligencija

Skynet


Símonska nefnist tegund af spillingu sem gengur út á sölu embætta kirkjunnar eða helgra gripa. Nafnið er dregið af nafni Símons töframanns sem kemur fyrir í Postulasögunni í Biblíunni. Hann reyndi að bjóða tveimur lærisveinum Jesú fé fyrir gjöf heilags anda. Símonska merkir því verslun með hvers kyns andlega hluti og er bönnuð í kirkjurétti.

Spilling
Kirkjuréttur

Símonska


L'explosion de Ravanusa a provoqué, le ,  l'effondrement de quatre immeubles à Ravanusa, en Italie, faisant neuf morts et deux blessés.

Explosion
En fin de soirée, une explosion provoquée par une fuite de gaz détruit quatre immeubles résidentiels et provoque leur effondrement ; trois autres bâtiments sont endommagés et onze personnes déclarées disparues. Le lendemain matin, trois personnes sont retrouvées mortes, deux autres blessées.

Deux jours après l'effondrement, quatre autres morts sont dégagés des décombres ; les deux derniers disparus sont retrouvés morts trois jours après l'effondrement. Quatre victimes étaient membres de la même famille.

Une centaine de personnes est déplacée à cause des explosions. Les habitants ont déclaré qu'il y avait une forte odeur de gaz pendant plusieurs jours précédant l'explosion.

Une équipe spécialisée (collège de consultants techniques) a été nommée par le Procureur Patronaggio et est coordonnée par le professeur de l'Université de Palerme Antonio Barcellona. L'enseignant doit, avec les autres membres de l'équipe et d'autres professionnels spécialisés et les pompiers, déterminer les causes, l'origine de l'explosion et le lien éventuel avec une fuite de gaz. Barcelone a déjà travaillé avec le parquet d'Agrigente à l'occasion de l'enquête sur le soi-disant massacre du barrage de Furore di Naro, où deux travailleurs sont morts le 9 octobre 2017, qui sont tombés d'une hauteur de plus de trente mètres en raison de la rupture d'un panier; l'enseignant a également travaillé sur la reconstitution technique de l'explosion du réservoir de naphta vierge survenue le 27 septembre 2014 dans la raffinerie de Milazzo, ainsi que sur la recherche des causes de l'incendie qui en mai 2009 a presque réduit le navire à l'épave des passagers du Tirrenia Florio[8].

A Ravanusa, selon une première hypothèse, le déclenchement d'une grande quantité accumulée de gaz méthane serait à l'origine de la catastrophe. En effet, à l'occasion des opérations d'expertise menées par le groupe d'experts, dès le deuxième jour des fouilles, via Trilussa, un premier point fixe a été établi: les consultants du ministère public ont trouvé le point de rupture (une soudure défectueuse ) du gaz près du domicile du professeur Pietro Carmina. Entre-temps, dix personnes, dont des cadres supérieurs nationaux et régionaux d'Italgas, ont fait l'objet d'une enquête par le procureur; le dossier, qui suppose les crimes d'homicide involontaire et d'homicide multiple, a été ouvert comme un acte nécessaire pour effectuer des recherches sur le point de rupture sur le lieu de la tragédie, via Trilussa, ainsi que des analyses de laboratoire à l'Université de Palerme sur le tuyau avec l'entaille retrouvée lors des fouilles. En mai 2022, les experts du parquet ont déposé les résultats de la consultation technique, qui stipule que la cause de l'explosion était une entaille ouverte lors d'une soudure mal réalisée d'un raccordement de conduite de gaz.

Notes et références

Décembre 2021
2021 en Italie
Catastrophe en Italie
Province d'Agrigente
Effondrement de construction au XXIe siècle
Explosion en 2021

Explosion de Ravanusa


Jñānagupta (Sanskrit: ; ) was a Buddhist monk  from Gandhara who travelled to China and was recognised by Emperor Wen of the Sui Dynasty.  He is said to have brought with him 260 sutras in Sanskrit, and was supported in translating these into Chinese by the emperor.

In total, he translated 39 scriptures in 192 fascicles during the period 561 to 592, including:
Sutra of Buddha's Fundamental Deeds, 60 fascicles
()
Candrottaradarikapariprccha, 2 fascicles
()

References

6th-century Buddhist monks
520s births
600s deaths
Sui dynasty Buddhists
Ancient Indian people
Foreign relations of ancient India
Indian Buddhist monks

Jñānagupta


Căsătoria, numită în limba arabă nikah, este considerată un contract între un bărbat și o femeie cu scopul de a forma o familie. Uniunea este considerată un legământ religios, bărbații fiind încurajați să se căsătoreasca de îndată ce devin stabili din punct de vedere financiar.

Potrivit Coranului, uniunea între un musulman și o nemusulmană este permisă, atât timp cât ea este creștină sau evreică.Potrivit Versetului din Coran:,, Va sunt permise voua femeile de va fost data mai inainte scriptura(Sura 5,5)

Însă, o căsătorie între o femeie musulmană și un barbat crestin sau evreu nu este interzisa deoarece nu exista interdictie de acest gen in Coran. Insa este interzisa casatoria dintre un musulman, indiferent de sex cu un politeist potrinit Coranului:,, Nu dati fetele voastre credincioaste, politeistilor, inainte ca ei sa treaca la credinta si nu va casatoriti cu politeiste inainte ca ele sa treaca la credinta, caci o roaba credincioasa este mai buna decat una politeista, chiar daca va place (Sura 2,221)

În ceea ce privește poligamia, aceasta este tolerata în islam, astfel, un bărbat poate lua în căsătorie, după posibilitățile materiale și în anumite condiții, una, două, trei sau, maxim, patru femei, dar niciodată mai mult de patru în același timp.

"Dacă vă este teamă că nu veți fi drepți cu orfanii, luați-vă după cum vă va plăcea, două ori trei ori patru femei. Dacă vă este teamă că nu veți fi drept cu ele, luați-vă o singura femeie..."(Coran 4:3)

Logodna
În Islam, căsătoria este precedată de logodnă.
Este obligatoriu ca femeia sa fie mai mica cu 25/30 de ani decît bărbatul
Conform tradiției, de îndată ce tanarul ajunge la vârsta potrivită pentru căsătorie, el le va indica în mod indirect parinților dorința lui de a-și intemeia o familie și pe tanara aleasa. Dacă tânărul nu iși exprimă dorința de a se căsători, e de datoria parinților, mai exact a mamei, de a-i gasi o mireasa potrivita. Căutările se desfașoară mai întai în cadrul familiei și apoi în exteriorul ei.

După găsirea unei pretendente, mamele tinerilor se pun de acord și apoi sunt anunțați și barbații familiei. Dacă bărbații sunt de acord, se face publică logodna, se încep aranjamentele pentru căsătorie prin stabilirea dotei, zilei de nunta, a ceremoniei, etc.

Logodna constă în cererea în căsătorie a unei femei anume, cerere formulată de către bărbat, și în prezentarea propriei sale situații către femeia respectivă și familia acesteia, precum și în negocierea contractului de casatorie. Dupa ce părțile cad de acord asupra tuturor condițiilor, cei doi, logodnicul și logodnica, se pot vedea reciproc, pentru a se cunoaște mai bine. Dar cei doi nu vor fi lăsați singuri în acest stadiu pentru a nu se crea situații  neplăcute.

Pentru ca acel contract să fie valabil nu trebuie să nu existe piedici în calea căsătoriei, ca cei doi tineri trebuie să fie de acord, să fie îndeplinite formalitațile legale și să fie stabilită dota.

Piedicile în calea căsătoriei sunt de două tipuri:

- permanente: înrudirea de sânge sau prin alianță,colactație sau consumarea căsătoriei în perioada de continență

- temporare:  religie mixtă,poligamia,înrudirea între soțiile aceluiași soț,perioada de continență sau tripla repudiere

Potrivit Coranului, căsătoria nu este posibilă cu asa numitele "persoane interzise", numite in araba,maharim. Aceste persoane sunt: ascendenții și descendenții precum și soțiile acestora,sora și descendenții surorilor și fraților,mătușile,surorile și mătușile ascendenților,soacra și descendenții soției. Casatoria intre veri fiind posibila.

"Nu vă căsătoriți cu femeile pe care tații voștri le-au avut de soții, în afară de ceea ce a fost înainte, căci cu adevărat aceasta este o faptă nerușinată și silnică, un drum rău ales."

"Vă sunt oprite vouă: mamele voastre, fiicele voastre, surorile voastre, mătușile din partea tatălui, mătușile din partea mamei, fiicele fraților voștri, fiicele surorilor voastre, mamele voastre care v-au alăptat, surorile voastre de lapte, mamele femeilor voastre, fiicele voastre vitrege aflate sub oblăduirea voastră, cele născute din femeile voastre cu care ați fost căsătoriți cândva - dacă nu ați apucat însă să intrați la ele nici o vină nu va fi asupra voastră - soțiile fiilor voștri, zămisliți din coapsa voastră. Vă este oprit să vă căsătoriți cu două surori, în afară de ceea ce a fost înainte. Dumnezeu este Iertător, Milostiv." (Coran 4:22, 23)

Însă, nu este permisa căsătoria simultană cu două femei rude de sânge,prin alianță sau "de lapte".

Atât pentru logodnic cât și pentru logodnică există posibilitatea de a rupe logodna. Astfel, dacă acest lucru se intampla, este de datoria tinerei să înapoieze familiei băiatului cadourile pe care le-a primit de la aceasta.

Dota
"Dați-le femeilor voastre dota de bună voie, însă dacă ele sunt atât de bune pentru a vă lăsa o parte, mâncați-o sănătoși." (Coran 4:4)

Dota este suma de bani platită de către tânăr sau familia tânărului, viitoarei mirese. Dota este de două tipuri :

- prima  dota, care este plătită imediat și reprezintă o sumă mai mult simbolică de bani

-  cea de-a doua dota, care este o sumă mai mare de bani care va reveni soției în caz de divorț sau de deces al soțului. Această dotă nu este prevazută de  Coran dar este o practică tradițională.

De obicei, cea de-a doua dotă  rămâne copiilor familiei.

Plata dotei reprezintă o condiție obligatorie pentru căsătorie, așa cum reiese și din următorul verset coranic:

"...Luați-le de soții, cu îngăduința familiei lor. Dați-le dota după cuviință!..." (Coran 4:25)

Femeia are dreptul la dotă întreagă în cazul în care căsătoria a fost consumată sau dacă soțul moare înainte chiar de consumare. Ea are dreptul la jumătate din dotă în cazul în care căsătoria se desface înainte de consumare. Dar, nu are dreptul la dotă când căsătoria este anulată.

Divorțul
Desfacerea căsătoriei, este unul dintre lucrurile considerate permise în islam, dar care este, în același timp, considerat ca fiind lucrul cel mai putin dorit de a se întâmpla.

Astfel, exista două forme de divorț:

- Talaq, divorțul pronunțat de soț

- Khuf, separarea dorită de soție prin  desfacerea căsătoriei de către un judecător.

Divorțul pronunțat de soț (talāq), prin formula 'inti tāliq, este cunoscut sub denumirea de repudiere (acesta fiind numai un drept al soțului; numai soțul își poate repudia soția, nu și invers). Căsătoria este desfăcută, de asemenea, și în cazul înregistrării decesului unuia dintre soți.

Situațiile în care soția poate cere divorțul sunt:

- dacă ea a descoperit la soțul său un defect de care nu se poate vindeca, sau vindecarea lui e de lungă durată.

- dacă soțul a absentat mai mult de un an, situație în care, i se scrie soțului fie, să vină, fie să își ia soția acolo unde se află, fie să se despartă de ea.

Dacă soțul nu dorește divorțul, soția poate, totuși, să ceară divorțul la tribunal pe motiv că el nu o poate întreține corespunzător.

Deși, islamul acceptă divorțul, totuși acesta insistă ca soții să nu se grăbească să divorțeze, fapt pentru care stabilește că, în anumite situații, bărbatul nu poate pronunța divorțul.

Aceste situații sunt: atunci când soția se află în perioada de menstruație, când dorința sexuală nu s-ar putea materializa între cei doi soți, de asemenea, soțul trebuie să aibă doi martori atunci când pronunță divorțul.

Repudierea poate fi generată de către soț, doar dacă căsătoria a fost consumată și are ca rezultat separarea soților în cursul așa numitei perioade de continență. Ea durează trei luni, pentru a se vedea o eventuala sarcina. În cazul în care femeia este însărcinată, se incearca o împacare.

Femeia nu are voie să contracteze o altă căsătorie în timpul acestei perioade de continență. Ea trebuie să aștepte până la finalul acesteia.

"Femeile divorțate vor aștepta vreme de trei scurgeri. Lor nu le este îngăduit să tăinuiască ceea ce Dumnezeu a plăsmuit în pântecele lor, dacă ele cred în Dumnezeu și în Ziua de Apoi. Dacă soții lor doresc împăcarea, ei au dreptul să le ia înapoi în acest răstimp. ..." Coran 2:228

Un bărbat care își bănuiește soția de infidelitate, dar este incapabil de a demonstra aceasta, este de condamnat la pedeapsă corporală:

"Biciuți-i cu optzeci de bice pe cei care le învinuiesc pe femeile cinstite și apoi nu pot veni cu patru martori, să nu mai primim mărturia lor niciodată, căci ei sunt stricați" (Coran 24:4)

Note

Legături externe

Vezi și

Islam

Căsătoria în Islam


Jerez de la Frontera (Arap Endülüs dönemi: Şeriş), İspanya'nın 17 özerk bölgesinden, ülkenin güneybatı köşesinde en fazla nüfusa sahip Endülüs otonom bölgesinin 8 ilinden biri olan Cádiz'a bağlı 44 belediyeden biridir.

Demografi

Jerez de la Frontera belediye sınırları içinde nüfusu (2010 tahmini itibarıyla) 208,896 kişidir ve nüfus yoğunluğu 175.8 kişi/km² olur. Jerez de la Fronteras belediye sınırları içinde nüfusun gelişmesi şu gösterimde izlenebilir:

1.000 Kişi

Kaynak: INE - Instituto Nacional de Estadística, İspanya
de la Frontera  Kaynak:Hollandaca Wikipedia "Jerez de la Frontera" maddesi

Kardeş şehirler

Jerez de la Frontera'nin şu kardeş şehirleri bulunmaktadır:

Resimler

Jerez de la Frontera

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Cádiz ili
 Campiña de Jerez
 Endülüs

Dış bağlantılar

 Jerez de la Frontera - Vikigezgin (en)
 Jerez de la Frontera Belediyesi resmi websitesi
 Open Directory "Jerez de la Frontera" maddesi
 Jerez de la Frontera Turizm Kilavuzu
 Jerez de la Frontera Official Airport site
 Jerez.TV Jerez de la Frontera video ve fotolar
  Jerez de la Frontera sehir plani ve rehberi

İspanya'daki şehirler
Cádiz belediyeleri
Campiña de Jerez ilçesi'nin belediyeleri

Jerez de la Frontera


Infantilismul este o tulburare de dezvoltare care duce la păstrarea caracterelor somatice și psihice ale copilăriei, cu imaturitate sexuală și adeseori cu hipotrofie staturoponderală. Este legat de obicei de tulburări endocrine: infantilism hipofizar, infantilism tiroidian, infantilism în diabet.

La persoanele care suferă de infantilism, structura afectivă, gestică și mentală, mai mult pronunțată pentru vârsta copilăriei, este menținută sau reapărută la vârsta adultă. Este legata de o întârziere a dezvoltării fizice și psihice sau în contextul senilității de o regresiune.

Pubertatea întârziată sau absentă mai sunt denumite și infantilism sexual.

Infantilism fiziologic
În medicină, termenul "infantilism" denotă decalajul în dezvoltarea fizică, care se manifestă la unele persoane ca urmare a răcirii, otrăvirii sau infectării fătului în timpul sarcinii, boli grave în primele luni de viață, tulburări metabolice, tulburări ale activității anumitor glande secreția internă (gonade, glandă tiroidă, glandă hipofizară) și alți factori. Astfel de oameni încetinesc dezvoltarea și dezvoltarea tuturor sistemelor fiziologice ale corpului.

Infantilismul legal
Infantilismul legal - un nivel scăzut al conștiinței juridice, un sentiment de responsabilitate în ceea ce privește comportamentul în cadrul legii, cunoștințe și atitudini juridice insuficiente, insuficient de dorință de a obține un rezultat.

Infantilismul social
Condiția manifestată în decalajul dintre dezvoltarea biologică și socio-culturală a omului. Încălcarea mecanismului de socializare și respingerea îndatoririlor și obligațiilor publice.

Note

Dezvoltare umană

Infantilism


Perissostomus palpalis es una  especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Perissostomus.

Referencias

Enlaces externos
 Perissostomus en ION
 Nomenclator Zoologicus

Chlaeniina

Perissostomus


Nihilizm, hiççilik ya da yokçuluk; Latince'de 'hiç' anlamına gelen nihil sözcüğünden türetilen Nihilizm, günümüzde birçok spesifik alt dala ayrılmakla beraber, en popüler tanımıyla; her şeyin anlamdan ve değerden yoksun olduğunu savunan felsefi görüştür. Nihilistler Tanrı'nın varlığını, iradenin özgürlüğünü, bilginin imkânını, ahlakı ve tarihin mutlu sonunu reddederler.

Aynı zamanda kök sözcük olan "nihil", İngilizce bir sözcük olan "annihilate"de de bulunur, ki bu sözcük yok etmek, ortadan kaldırmak, imha etmek anlamlarına gelmektedir. Nihilizm sözcüğü Rus yazar İvan Turgenyev'in Babalar ve Oğullar kitabında Bazarov adlı karakteri tanımlaması için kullanmasından sonra popülerleşmiştir.

19. yüzyıl ortalarında Rusya'da, özellikle genç entelektüel kesim arasında taraftar bularak yükselen ve bu nedenle kendine büyük felsefi akımlar arasında yer edinen bir felsefi yaklaşımdır.

Nihilizm; bilgi felsefesi, ahlak ve siyaset alanında kabul görmüştür. Ve yine nihilizm, her şeyi, her gerçeği ve değerleri reddetme şeklinde ortaya çıkmıştır.

Nihilizm; her türlü bilgi imkânını reddeder ve hiçbir doğru, genel geçer (Toplum tarafından kabul edilen, hemen herkesçe benimsenen) bilginin olamayacağını savunur. Varlığı her şekliyle şüphe ile karşılar ve hatta yok sayar.

Nihilizm temelde estetizmin bütün biçimlerini reddeder. Toplumsal bilimleri ve klasik felsefe sistemlerini bütünüyle reddeder. Yalın olgucu (pozitivist) ve maddeci bir tutumla yerleşik toplumsal düzene baş kaldırmayı temsil eder, devlet, din ya da aile otoritesine karşı çıkar. Yalnızca bilimsel doğruları temel aldığı düşünülse de, bilimin toplumsal sorunlarının üstesinden gelemeyeceğini kabul eder.

Tüm bunlara rağmen, Jean Grenier'e göre Nietzsche asla bir nihilist olmamıştır. "Güç İstenci" adlı kitabında belirttiği üzere Nietzsche, Nihilizm'i sonuna kadar yaşamış ve onu aşmıştır. Nihilizm'in aşılması gereken bir şey olduğunu savunur. Peki, Nihilizm nasıl aşılır? Bu soruya verdiği cevap şöyledir: "Bizler doğadaki tüm ahlakı reddetmiyoruz, ahlakın evrensel olduğunu iddiasını reddediyoruz ve bir ahlak kuralını reddederken veya kabul ederken onun hayatı geliştirici mi yoksa engelleyici mi olduğuna bakıyoruz."

Nietzsche köle ve üstinsan ahlakı olarak iki ahlaktan bahseder. Ona göre toplumdaki tüm bireylerin var oluş nedeni "üst-insan"a ulaşmak ve onun amaçlarına hizmet etmektir. O zaman Nihilizm "kölelerin ahlakı" olarak belirir; köleler, gerçek yaşamdaki güçsüzlüklerini unutmak için, bir ideale veya bir kurmaca Tanrı'ya gerek duyarlar. Hiçlik istemi olan nihilizm, idealist bir yadsıma mantığından kaynaklanır; yaşamı, sanat aracılığıyla, "özgür düşünce" olarak doğrulayacağına, bilinç adına yadsır.

Heidegger ise Nihilizm'i Batı Düşüncesi'ni oluşturan öğelerden biri olarak görür. Bu görüş, değeri ve "var olan"ı tanımlamak için gerçekte, varlık sorusunu sormayı kendine yasaklar. Gorgias ise nihilizmin agnostik yönüne vurgu yaparak "Hiçbir şey var değildir, var olsa da bilinmez, bilinse de başkalarına aktarılamaz" demiştir. Nihilizmin öncülerinden biri olan Emil Cioran ise bu fikirlerden farklı bir şekilde görüşler ortaya koymuştur.

Nihilizim evrensel ahlakı reddetmekle beraber özgür iradeyi savunur.

Nihilizmin şu biçimleri vardır: 1- (Kuramsal alanda) Her türlü bilgi olanağını yadsıyan, sorunsal olmayan ve kendisinden kuşkulanılmayan hiçbir şeyin olmadığını öne süren görüş (= eleştirici ve kuşkucu hiççilik). 2- (Ahlâki alanda) Ahlak kurallarını ve değerlerini tanımayan görüş. 3- (Siyasal alanda) a. Yeni bir toplum düzeni kurmak isteğiyle eski, yerleşik düzeni bütünüyle yadsıyan görüş. b. Her türlü siyasal düzeni yadsıyan, toplumun birey üzerinde hiçbir baskısını kabul etmeyen görüş; bu biçimi salt (mutlak) bireycilikle (ferdiyetçilik, individüalizm) birleşir.

Kaynakça

Felsefi akımlar
Hiçlik

Nihilizm


කැනඩාවේ දේශපාලනය ව්යවස්ථානුකූල රාජ්යත්වයකින් වූ රාමුවක් තුළ හා බලවත් ප්රජාතාන්ත්රික සම්ප්රදායක් ඇතුළත් සන්ධීය ක්රමයේ පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩුවකින් ක්රියාත්මක වේ.
බොහෝ ව්යවස්ථාදායක භාවිත, එක්සත් රාජධානියේ වෙස්ට් මිනිස්ටර් පාර්ලිමේනතුවේ ලිඛිත නොවූ සම්මතයන් අනුව යමින් ක්රියාත්මක වේ. කෙසේ නමුත් කැනඩාව එක්කර ගත් වෙනස්කම් ද එහි ඇත. උදාහරණ වශයෙන් ගතහොත් පක්ෂ විනය, එක්සත් රාජධානියට වඩා තදින් ක්රියාත්මක වේ. පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩි ඡන්ද, විශ්වාසය පළ කිරීමේ යෝජනා හැටියට සැලකෙන අතර පාර්ලිමේන්තුවේ කැබිනට් නොවන මන්ත්රීවරුන්ගේ බලතල ඒ මඟින් අඩු කිරීමට ද යොමු වේ. ආණ්ඩු පක්ෂයේ සිටින එවැනි පක්ෂ කණ්ඩායම් හා විරුද්ධ පක්ෂයේ සිටින කණිෂ්ඨ හෝ පහල එක් අංශයකට පමණක් වූ මන්ත්රී කොටස් පසු පෙළ මන්ත්රීවරු වශයෙන් හැඳින්වේ. පසු පෙළ මන්ත්රීවරුට පොදු ගිණුම් කාරක සභාවේ හෝ ජාතික ආරක්ෂක කමිටු වැනි කමිටුවල නියෝජිතයන් වාඩි වීම මඟින් ඔවුන්ට පාර්ලිමේන්තුවේ බලපෑම් කළ හැකි වේ.

කැනඩාව

කැනඩාවේ දේශපාලනය


Brasiliens kvindefodboldlandshold repræsenterer Brasilien i internationale fodboldturneringer. Brasilien spillede deres første kamp den 22. juli 1986 mod USA, amerikanerne vandt 2-1.

Statistik

VM i fodbold

Olympiske lege

Pan American Games

Copa América Feminina

Aktuel trup
Følgende spillere blev udtaget til truppen til VM i fodbold 2023 i Australien/New Zealand.

Head coach: Pia Sundhage

Spillerstatistik

Flest kampe
Aktive spillere er markeret. .

 Flest målAktive spillere er markeret. .

Referencer

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Brasiliens kvindefodboldlandshold


حجيرة قرية في ناحية ببيلا في منطقة مركز ريف دمشق في محافظة ريف دمشق. بلغ عدد سكانها 4584 نسمة عام 2004.

تقع على أطراف مدينة دمشق على الطريق الواصل بين مركز مدينة دمشق وبلدة السيدة زينب (الست زينب) وتعتبر المدخل لبلدة السيدة زينب وهي من المناطق السكنية ذات الكثاقة السكانية العالية.

انظر أيضًا
 قائمة بلدات سوريا

المصادر

حجيرة
حجيرة

حجيرة (بلدة)


Yuki Nakashima (født 16. juni 1984) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub FC Machida Zelvia.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuki Nakashima


was a town located in Nukata District, Aichi Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 9,307 and a population density of 58.07 persons per km². The total area was 160.27 km².

On January 1, 2006, Nukata was merged into the expanded city of Okazaki.

External links
 Okazaki official website

Dissolved municipalities of Aichi Prefecture
Okazaki, Aichi

Nukata, Aichi


لوكا أنتونيني (Luca Antonini)، (ميلانو، 4 أغسطس 1982) لاعب كرة قدم إيطالي. يلعب في خط الدفاع وفي مركز ظهير أيمن، وهو يلعب للميلان بعدما تم شراء كامل بطاقته من نادي إمبولي في 2008.

بدأ مسيرته الكروية مع نادي شباب إيه سي ميلان لتحت 19 سنة، ومن ثم أعير لـ فريقي بادوفا وأنكونا وبراتو. وفي عام 2003 اشترى نادي سامبدوريا نصف بطاقته 31 ديسمبر 2003، وخلال الأربع السنوات التي خاضها في عهدة سامبدوريا تنقل لعده أندية على سبيل الإعارة إلى أن اشترى نادي امبولي نصف بطاقته من سامبدوريا. لعب مع امبولي موسم واحد فقط قدم فيه الكثير للفريق حيث شارك في كأس الاتحاد الأوروبي مع ناديه وشارك في أول لقاء له أمام زيورخ النمساوي.
انتقل للميلان في موسم 2008/2009 بعد شراء النصف الآخر من بطاقته. وهو يلعب الآن مع نادي جنوى.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من ميلانو
لاعبو أسكولي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو إمبولي
أنتونيني
لاعبو بسكارا 1936
لاعبو جنوى
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو سامبدوريا
لاعبو سيينا
أنتونيني
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو مودينا
لاعبو نادي ليفورنو
مواليد 1982
أنتونيني
مواليد في ميلانو
لاعبو نادي أنكونا لكرة القدم
لاعبو كرة قدم من ميلانو
لاعبو نادي أريتسو
لاعبو ايه سي براتو

لوكا أنتونيني


Régis Silva (født 20. november 1989) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Régis Silva


Naoki Matsuyo (født 9. april 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Naoki Matsuyo


Mogens Vendelbo Venge (født 29. marts 1912 i København, død 16. april 1996 i Hellebæk) var en dansk hockeyspiller, der deltog på det danske landshold ved OL 1936 i Berlin samt 1948 i London. Venge spillede for Københavns Hockeyklub og opnåede i alt 17 landskampe i perioden 1931-1948.

I 1936 blev Danmark delt nummer syv blandt de elleve deltagende hold efter nederlag i indledende runde til Tyskland og uafgjort mod Afghanistan samt i nederlag i to placeringskampe mod henholdsvis Schweiz og Japan.

I 1948 blev Danmark nummer 13 og sidst efter tre nederlag og et uafgjort resultat i den indledende pulje; dermed var Danmark elimineret fra turneringen.

Referencer

Hockeyspillere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1936
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1948

Mogens Venge


Dozölçer, nükleer ışınım altında kalmışlık derecesini ölçen aygıt.

Dozölçer (ya da dozimetre) terimi aynı zamanda, ışın tedavisi (röntgen tedavisi) yapılan hastalara verilen ışın miktarını belirlemeye yarayan aygıt için de kullanılır. Hastaya uygulanacak ışın miktarını tedaviden önce ve tedavi süresince ölçer.

Ölçü aletleri
İyonlaştırıcı radyasyon dedektörleri

Dozölçer


11898 Dedeyn este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11898 Dedeyn este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,23 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 2,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

11898 Dedeyn


is a town located in Hino District, Tottori Prefecture, Japan., the town had an estimated population of 2,840 in 1298 households and a population density of 21 persons per km². The total area of the town is

Geography
Hino is located in the Chūgoku Mountains in western Tottori Prefecture. The town center is located around the JR West Hakubi Line Neu Station.

Neighboring municipalities
Tottori Prefecture
Nichinan
Nanbu
Hōki
Kōfu
Okayama Prefecture
Niimi
Shinjō

Climate
Hino is classified as a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cold winters with heavy snowfall.  The average annual temperature in Hino is 11.9 °C. The average annual rainfall is 1883 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 23.6 °C, and lowest in January, at around 0.1 °C.

Demography
Per Japanese census data, the population of Hino has been as follows. The town has been suffering from rural depopulation, and the population has been continuously decreasing rapidly since the 1950s.

History
The area of Hino was part of ancient Hōki Province. Yayoi period and Kofun period remains have been found in the area. In the Sengoku period (1467 – 1573) the Hino clan built Kagamiyama Castle on Mount Kagami () in the Kurosaka area of Hino. The small-scale castle consisted of only honmaru inner bailey and a ni-no-maru outer bailey. Packhorses were also kept at the castle. A castle town was built at the base of the mountain. In 1632 the Ikeda clan destroyed the castle, and used the site as an encampment. In the Edo period (1603 – 1868) the village of Neu became a shukuba post town. The commercial and administrative activities of the present-day Hino shifted to the Neu, where they remain today.

During the Edo Period, it was part of the holdings of the Ikeda clan of Tottori Domain. The extraction of iron sand from the mountains and the production of tatara iron were important industries in this area until the rise of modern iron production in the modern era. Following the Meiji restoration the area was divided into villages within Hino District, Tottori on October 1, 1889 with the establishment of the modern municipalities system.  The town of Hino was formed on May 1, 1959 by the merger of the towns of Kurosaka and Neu.

Government
Hino has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of ten members. Hino, collectively with the other municipalities of Hino District, contributes one member to the Tottori Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Tottori 2nd district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
The economy of Hino is based agriculture and seasonal tourism.

Education
Hino has two public elementary schools and one public junior high school operated by the town government, and one public high school operated by the Tottori Prefectural Board of Education.

Transportation

Railway
 JR West - Hakubi Line
  -  -

Highways

Local attractions
Kamochi Shrine

References

External links

Official town website

Towns in Tottori Prefecture
Hino, Tottori

Hino, Tottori


Fortkaj er en kaj langs med Kronløbsbassinet i Århusgadekvarteret i Nordhavnen i København og den bagvedliggende gade mellem Southamptongade og Murmanskgade. Baggrunden for navnet er ukendt men dækker muligvis over en eller flere af de tre søforter ved indsejlingen til Københavns Havn.

Historie og bebyggelse
Fortkaj ligger ligesom resten af Århusgadekvarteret i et område, der indtil 2014 var en del af Københavns Frihavn med begrænset adgang for offentligheden. Endnu i 2012 lå der en større lagerbygning mellem kajen og den parallelle Lüdersvej, nu Helsinkigade, og en foderstofsilo med bagvedliggende bygninger i den østlige ende. Sidstnævnte bygninger og lagerbygningen blev imidlertid efterfølgende revet ned, hvorefter siloen stod alene tilbage sammen med en kollega på den anden side af Helsinkigade.

Baggrunden var at det i forbindelse med områdets ophør som frihavn var blevet besluttet at omdanne det til en ny bydel med boliger og erhverv, hvilket blandt andet medførte nedrivning af flere erhvervsbygninger til fordel for nybyggeri. Desuden skulle der anlægges flere nye gader, og her ønskede Københavns Kommunes Vejnavnenævnet at følge traditionen med at give gadenavne efter et bestemt tema, i dette tilfælde internationale havnebyer, og det både for de nye gader og en række af de eksisterende. Forslaget medførte en del protester fra folk, der ønskede at bevare de eksisterende navne, hvilket nævnet delvist imødekom, så blandt andet Fortkaj beholdt sit navn.

Til at begynde med kom der kun delvist gang i byggeriet langs Fortkaj. Et af de første er karreen Kronløbshuset, der opførtes af RHB Development efter tegninger af Mangor & Nagel Arkitektfirma i 2014-2016. Karreens facade er i mursten der sammen med de andre byggematerialer giver bygningen et cortenstål udseende passende til de bevaringsværdige bygninger i nabolaget. Yderligere boligbyggeri blev opført i 2019-2022. Fælles for bygningerne var til at begynde med udsigten over Kronløbsbassinet til Sundmolen på den anden side. I 2020-2023 anlægges den kunstige Kronløbsøen imidlertid i Kronløbsbassinet udfor de nye bygninger. Øen kommer til at rumme boliger og et underjordisk parkeringsanlæg, der bliver forbundet med omverdenen med en bro til Fortkaj i forlængelse af Dunkerquegade.

Ved den østlige ende af Fortkaj står de to tidligere foderstofsiloer som markante minder om tidligere tider. Den nordlige ved Fortkaj var i sin tid lidt af et vartegn for Nordhavnen og var kendt som HVA DRIKKER MØLR"-siloen efter en stor graffititekst øverst, der kunne ses langt væk. I 2014-2017 blev den ombygget til højhuset The Silo af Union Holding A/S efter tegninger COBE Architects i 2014-2017 og rummer nu 40 lejligheder med forskellig udformning. I stueetagen ligger udstillingen Himmel og Hav om Nordhavnen, der åbnede i 2014.

Helt mod øst ved hjørnet af Murmanskgade opførte Walls/Nordkranen en bygning til bolig og erhverv efter tegninger af Mangor & Nagel Arkitektfirma i 2015-2017.

I efteråret 2015 blev det besluttet at anlægge en brygge langs med kajkanten, så alle kan få direkte adgang til vandet, der netop er et af Århusgadekvarteret kendetræk. Bryggen, der får navnet Fortkaj Brygge, bliver ca. 250 meter lang og fire meter bred. Anlæggelsen afventer dog etableringen af Kronløbsøen.

Eksterne henvisninger

 Navngivning af veje og pladser i Nordhavnens første etape , Teknik- og Miljøudvalgets møde 21. januar 2014, Københavns Kommune.
 Interaktivt kort over Århusgadekvarteret , Nordhavnen.dk.

Noter

Kajer
Gader i Nordhavnen

Fortkaj


Metropolitansko statističko područje (eng. Metropolitan Statistical Area, MSA) u SAD je zemljopisno područje koje je u svojoj jezgri odnosno visoke gustoće stanovništva i bliskim gospodarstvenim svezama unutar područja. Takvi krajevi nisu niti zakonski definirane kao što bi bili uključeni grad ili mjesto, niti su zakonski definirane jedinice upravne podjele kao okruzi ili posebni entiteti poput savezne države. Kao takvima točna definicija metropolitanskog područja varira od izvora do izvora. U SAD i Portoriku Ured SAD za upravljanje i proračun (OMB) je definirao 389 metropolitanskih statističkih područja, 389 za SAD i 7 za Portoriko.

OMB definira metropolitansko statističko područje kao jedno ili više neposredno susjednih okruga ili ekvivalenata okruga s najmanje jednom urbanog jezgrenog područja u kojemu je najmanje 50.000 stanovnika i uz neposredni susjedni teritorij koji je visoka stupnja društvene i gospodarstvene integracije s jezgrom mjereno svezama komutiranja.

Kombinirano statističko područje (Combined Statistical Area, CSA) može biti dio.

Izvori

Vanjske poveznice
(eng.) US Census Metropolitan Statistical Area Delineations
(eng.) United States Government
(eng.) United States Census Bureau
 Popis stanovništva u SAD 2010.
(eng.) USCB population estimates
(eng.) United States Office of Management and Budget

Zemljopis SAD-a
Zemljopis Portorika

Metropolitansko statističko područje


FCK - sidste chance er en dansk dokumentarfilm fra 1998, der er instrueret af Jacob Thuesen.

Handling
Fodbold er fighterånd, fællesskab og trofaste fans. Men det er også skuffelser, surt slid og cool business. Filmen følger fodboldklubben F.C. København over 13 måneder i sæsonen 1996/1997. Omdrejningspunktet er Kim Brink, nyansat træner, der skal føre den hårdt prøvede klub væk fra en faretruende placering i bunden af Superligaen. Der er store forventninger. Kan han indfri dem? En dokumentarfilm om moderne fodbold i professionelt regi. Med sans for detaljen, heftige klip, en effektiv musikalsk lydside og et nådesløst blik for ensomheden i fællesskabet vises trænerens, spillernes og fanklubbens forberedelser op til pokalfinalen mod Ikast.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1998

F.C. København
Dokumentarfilm fra Danmark

FCK - sidste chance


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Šaštín-Stráže enthält die zehn nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Šaštín-Stráže im Okres Senica.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Sastín-Straze


Hirtella racemosa est une espèce d'arbres de la famille des Chrysobalanaceae (anciennement des Rosaceae).

En Guyane, Hirtella racemosa est connu sous les noms de Bois gaulette, ou encore Dibo, Dur bois, Gaulette, Gris-gris, Petite gaulette rouge (Créole).
Dans le Pernambouc (Brésil), il est communément appelé Ajururana, Ajirú-do-mato, Murtinha.

On appelle la variété H. racemosa var. hexandra Jicaquillo au Venezuela et Ajirú-do-mato, Ajururana, Murtinha dans le Pernambouc (Brésil).

La variété H. racemosa var. racemosa est nommée Carbonero, Ceniza negra, Jicaquillo, Picapica morada au Venezuela. Au Guyana, c'est Counter (Créole du Guyana), Bokoboko tokon (Arawak), Kupesimirang (Caribe).

Description
Hirtella racemosa est un petit arbuste ou un arbre atteignant jusqu'à .
Les jeunes rameaux, les jeunes feuilles et les inflorescences sont pubérulents, couverts de poils jaunâtres à blanchâtres (tomentelleux à glabres ou légèrement hispides).

Les feuilles sont portées sur des pétioles longs de , cylindriques, non glandulaires, glabres à pubérulents.
Le limbes est de forme elliptique, oblongue, ovale à lancéolée, mesurant , sub-coriace, glabre ou légèrement apprimé à pubescence abaxiale, luisant, à apex acuminé (acumen long de ), à base atténuée, arrondie, subcordée à cunéiforme, sans domaties.
Les stipules sont sub-persistantes, linéaires, longues de , non glanduleuses, persistantes, glabres à hirsutes.
La face inférieure est glabre ou à pubescence légèrement appliquée.
On compte 6 à 8(10) paires de nervures secondaires, proéminentes dessus et dessous.

Les inflorescences sont des grappes axillaires et terminales, longues de , de 30-40 fleurs, à rachis pubérulent à glabrescent.
Les bractéoles, longues de , et les bractées, sont légèrement pubescentes-apprimées, persistantes, portent des glandes sessiles (principalement vers la base), couvrant souvent toute la surface, le plus souvent appariées vers la base.
Les pédicelles sont non ramifiés, filiformes, bractéolés, longs de .

Les fleurs sont longues de .
Le réceptacle est campanulé, légèrement pubérulent à glabrescent à l'extérieur, glabre à l'intérieur sauf à la gorge.
Les lobes du calice sont aigus, légèrement pubérulents à l'extérieur, pubérulents à l'intérieur.
Les 5 pétales sont glabres, de couleur rose, pourprée ou violacée.
On compte 5-7 étamines pourprées, très exsertes, unilatérales, avec des filets dépassant largement les lobes du calice, glabres (ou peu velus vers la base).
L'ovaire est sessile, hérissé, pileux-tomenteux, inséré à l'embouchure du réceptacle, avec le style hirsute jusqu'au tiers de sa longueur, atteignant environ .

Le fruit est une drupe de forme ellipsoïde à oblongue-obovoïde, avec des poils épars, de couleur rougeâtre, atteignant .
L'épicarpe est lisse, glabre.
Le mésocarpe est fin, charnu.
L'endocarpe est fin, dur, osseux, hirsute à l'intérieur.

taxons infra-spécifiques
Hirtella racemosa comprend 3 variétés reconnues :
 Hirtella racemosa var. hexandra (Willdenow ex Roemer & Schultes) Prance porte des feuilles longues de , à base généralement arrondie à cunéiforme (très rarement subcordée), avec la nervation généralement bien réticulée au-dessus. Les pédicelles sont minces et longs de , et dépourvus de glandes. Les bractéoles portent de petites glandes planes sessiles, ou seulement une glande apicale,
 Hirtella racemosa var. hispida Prance porte de jeunes branches hispides et la base de l'inflorescence. Le limbe des feuilles mesure . Les pédicelles sont fins, et longs de ,
 Hirtella racemosa Lam. var. racemosa est un petit arbre, portant des feuilles simples, alternes, à longues stipules caduques, longues de , à base généralement subcordées (moins souvent arrondies à cunéiformes), avec la nervation peu visible au-dessus. Les pédicelles sont généralement non glanduleux, épais, longs de . Les bractéoles portent le plus souvent de grosses glandes sessiles concaves ou réduites à une seule grosse glande concave, (moins fréquemment les glandes plus petites et planes, voire les bractéoles à glandes apicales). Ses petites fleurs, à corolle rose blanchâtre, avec de longues étamines, persistantes, rose foncé. Ses fruits sont des drupe charnue, noires.

Galerie

Répartition
Hirtella racemosa est présent du Mexique, au Brésil, en passant pqar l'Amérique centrale, la Colombie, le Venezuela, le Guyana, le Suriname, la Guyane, et la Bolivie :
 Hirtella racemosa var. hexandra est présent du Mexique, au sud du Brésil, en passant par l'Amérique centrale, le Venezuela (Delta Amacuro, Bolívar et Amazonas. Anzoátegui, Apure, Barinas, Carabobo, Lara, Táchira, Zulia),
 Hirtella racemosa var. hispida est présent en Guyane et en Amapá (Brésil),
 Hirtella racemosa var. racemosa est présent du Panama au Brésil, en passant par la Colombie, le Venezuela (Delta Amacuro, Bolívar et Amazonas. Apure, Monagas, Tachira, Zulia), dans toute l'Amazonie et les Guyanes (Guyana, Suriname, Guyane), l'Équateur, le Pérou et la Bolivie.

Écologie
En Guyane, Hirtella racemosa pousse dans les forêts de terre ferme (non inondées), fleurit en avril, juillet, août, septembre, octobre, décembre, et fructifie en septembre.
Dans le Pernambouc Hirtella racemosa croît dans les caatinga, les restinga et le cerrado.
 Hirtella racemosa var. hexandra pousse dans une grande variété d'habitats ouverts, en particulier sur les berges de rivières, les îles rocheuses, les forêts à faible pente, la lisières de savane, les forêts secondaires perturbées, le sommet de basses montagnes, au Venezuela autour de  d'altitude, et dans les caatinga, les restinga et le cerrado du Pernambouc,
 Hirtella racemosa var. hispida pousse dans les forêts,
 Hirtella racemosa var. racemosa pousse dans les forêts de terre ferme (non inondées) et au bord des cours d'eau, dans des forêts sempervirentes de plaine à montagne, généralement le long des ruisseaux et des rivières, mais aussi dans les zones non inondées, autour de  d'altitude au Venezuela, et occasionnellement dans les forêts secondaires au Guyana.

Les graines de Hirtella racemosa sont disséminées par les primates Alouatta palliata, Ateles geoffroyi et Cebus capucinus dans le parc national Santa Rosa (Costa Rica).

Utilisation
Le bois de Hirtella racemosa est scié en planches pour la construction de maisons au Guyana.

En Guyane, comme pour les autres « bois gaulettes » (Chrysobalanaceae), son bois est assez communs, de moyennes dimensions, très facile à fendre quand ils est vert, très flexible, employés pour faire des lattes pour fabriquer la cloison des cases et carbets traditionnelles (gaulettage ou gaulotage), notamment à Saül.

On a étudié l'anatomie (histologie), la physiologie, la phytochimie, la toxicité de Hirtella racemosa et Hirtella racemosa var. hexandra en particulier.

Hirtella racemosa présente une activité anti-inflammatoire a été observée à une dose de , et un potentiel cytotoxique contre des lignées cellulaires de cancer du poumon, du côlon et du larynx.

Hirtella racemosa var. hexandra est utilisé traditionnellement au Brésil dans des remèdes contre le diabète.
L'extrait de ses feuilles contient des phénols, des tanins, des anthocyanes, des flavonoïdes, des stéroïdes, des triterpénoïdes et des saponines, et présente des activités antioxydantes et antimicrobiennes, et une toxicité active sur Artemia salina.

Les extraits butanolique et aqueux de Hirtella racemosa ont montré des propriétés ichtyotoxiques sur le guppy (Poecilia reticulata) et contre les cellules Vero.

Protologue
En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant pour Hirtella americana auct. non L., 1753, sensu Aubl., 1775 (= Hirtella racemosa Lam.) :

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant pour Tachibota guianensis Aubl., 1775 (= Hirtella racemosa Lam.) :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Chrysobalanaceae
Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Hirtella racemosa


Le procédé du solaire flottant ou du photovoltaïque flottant consiste en la mise en place de panneaux photovoltaïques sur un plan d'eau, le plus souvent artificiel. Il permet notamment d'accroître les surfaces disponibles pour l'installation de telles centrales, mais aussi de rentabiliser des espaces peu intéressants pour la biodiversité, comme d'anciennes gravières.

Avantages
Le premier avantage de ce type d'installation est le coût : le solaire flottant est légèrement moins coûteux à installer que le solaire terrestre, notamment du fait de l'absence de foncier. La rentabilité est donc plus importante. Le second avantage est technique : la proximité du plan d'eau permet un refroidissement plus rapide des panneaux, dont le rendement est ainsi augmenté et les pannes moins fréquentes. Par contre, les panneaux ne peuvent pas être aussi inclinés que ceux posés à terre, à cause de la prise au vent qu'ils risqueraient d'offrir ; le solaire flottant est donc plus efficace sous les basses latitudes. Le troisième avantage est l'absence d'ombre portée, et l'accroissement de l'ensoleillement par la réverbération qu'offre le plan d'eau.

Certains craignent que les installations photovoltaïques flottantes nuisent à la biodiversité en empêchant la photosynthèse du phytoplancton ainsi que le passage des oiseaux migrateurs. Toutefois, en pratique les parcs sont essentiellement développés sur des plans d'eau dont la valeur environnemental est très faible : gravières, lacs industriels. D'autre part, la couverture de la surface par les équipements photovoltaïques n'est jamais supérieure à 70 %, et généralement inférieure à 60%.

En revanche, si des industriels notamment belges ont des projets de développement du solaire flottant en pleine mer, le comportement des équipements face notamment à la houle et à la salinité de l'eau rend la pertinence de ces développements incertaine. Un premier prototype français est testé à partir du  au large de Sète, avec un parc installé sur un demi-hectare, pour une puissance nominale de 300 kilowatts. Le parc est composé d'éléments mesurant douze mètres par dix, ancré sur environ un mètre carré au fond de l'eau. Ce prototype se veut complémentaire de l'éolien flottant, notamment en partageant le même raccordement électrique à terme.

Historique

Le développement des installations solaires photovoltaïques flottantes date des années 2010. Avant 2014, ces installations étaient rarissimes et très modestes, n'ayant qu'une puissance de quelques kilowatts. En 2011, la PME lilloise Ciel et Terre installe un prototype à Piolenc, d'une puissance de 15 kWc. À partir de 2015, les pays d'Extrême-Orient développent massivement des projets de ce type. C'est d'abord au Japon que sont installées la majorité des centrales flottantes ; en 2018, l'archipel compte 80% du nombre de projets.

Rapidement toutefois, c'est en Chine que les installations les plus puissantes sont mises en place. Une centrale d'une puissance de 40 MWc, dont les  couvrent une surface de  sur un lac artificiel issu de l'exploitation charbonnière est inaugurée en 2017, une de 150 MWc en 2018. L'Inde, l'Australie et la Corée du Sud développent au même moment des projets encore plus ambitieux, respectivement de 330, de 348 et de 2100 MWc.

Le potentiel mondial d'installations sur des plans d'eau douce représenterait environ 400 GWc, d'après la Banque mondiale.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Énergie solaire photovoltaïque

Solaire flottant


La route régionale 139 () est une route régionale allant de Hyrylä à Tuusula jusqu'à Nurmijärvi en Finlande.

Présentation
La seututie 139 est une route régionale d'Uusimaa.
Il y a de nombreuses collines escarpées le long de la route.

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

139
Transport à Nurmijärvi
Transport à Tuusula

Seututie 139


ගතානුගතිකවාදය යනු සෞන්දර්යාත්මක, සංස්කෘතික, සමාජීය සහ දේශපාලන දර්ශනයකි, එය සාම්ප්‍රදායික සමාජ ආයතන ප්‍රවර්ධනය කිරීමට සහ ආරක්ෂා කිරීමට උත්සාහ කරයි.[1] ගතානුගතිකවාදයේ කේන්ද්‍රීය මූලධර්ම එය දිස්වන සංස්කෘතියේ සහ ශිෂ්ටාචාරයේ සාම්ප්‍රදායික වටිනාකම් හෝ භාවිතයන් සම්බන්ධයෙන් වෙනස් විය හැකිය. බටහිර සංස්කෘතිය තුළ, ගතානුගතිකයින් සංවිධානාත්මක ආගම, පාර්ලිමේන්තු ආන්ඩු, සහ දේපල අයිතිවාසිකම් වැනි ආයතන පරාසයක් ආරක්ෂා කිරීමට උත්සාහ කරයි.[2] ගතානුගතිකත්වයේ අනුගාමිකයින් බොහෝ විට නූතනවාදයට විරුද්ධ වන අතර සාම්ප්‍රදායික සාරධර්ම වෙත නැවත පැමිණීම අපේක්ෂා කරයි.[3][4]

ප්‍රංශ විප්ලවයේ ප්‍රතිපත්ති ආපසු හැරවීමට උත්සාහ කළ බර්බන් ප්‍රතිස්ථාපන කාලය තුළ 1818 දී François-René de Chateaubriand[5] සමඟ දේශපාලන සන්දර්භය තුළ මෙම යෙදුමේ පළමු ස්ථාපිත භාවිතය ආරම්භ විය. ඓතිහාසික වශයෙන් දක්ෂිණාංශික දේශපාලනය සමඟ සම්බන්ධ වූ මෙම යෙදුම පුළුල් පරාසයක අදහස් විස්තර කිරීමට භාවිතා කර ඇත. ගතානුගතික ලෙස සැලකෙන තනි ප්‍රතිපත්ති මාලාවක් නොමැත, මන්ද ගතානුගතිකත්වයේ අර්ථය රඳා පවතින්නේ යම් ස්ථානයක සහ වේලාවක සාම්ප්‍රදායික ලෙස සලකනු ලබන දේ මතය. පවතින සම්ප්‍රදායන්ට සහ ජාතික සංස්කෘතීන්ට අනුවර්තනය වී ඇති බැවින් ගතානුගතික චින්තනය සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් වී ඇත.[6] උදාහරණයක් ලෙස, සමහර ගතානුගතිකයින් ආර්ථිකයට වැඩි රාජ්‍ය මැදිහත්වීමක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අතර[7] අනෙක් අය වඩාත් ලැයිසෙස් ෆෙයාර් නිදහස් වෙළඳපොල ආර්ථික ක්‍රමයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිති.[8] මේ අනුව ලෝකයේ විවිධ ප්‍රදේශවලින් පැමිණෙන ගතානුගතිකයින්-එක් එක් අය තම තමන්ගේ සම්ප්‍රදායන් ආරක්ෂා කරමින්-පුළුල් පරාසයක කරුණු සම්බන්ධයෙන් එකඟ නොවිය හැක. එඩ්මන්ඩ් බර්ක්, ප්‍රංශ විප්ලවයට විරුද්ධ වූ නමුත්, ඊට පෙර ඇමරිකානු විප්ලවයට පරස්පර විරෝධී ලෙස සහය දුන් 18 වැනි සියවසේ දේශපාලනඥයෙකු වන අතර, 1790 ගණන්වල ගතානුගතිකවාදයේ ප්‍රධාන න්‍යායාචාර්යවරයෙකු ලෙස පිළිගැනේ.[9]

කොන්සවේටිව්වාදය


An Restio insignis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Neville Stuart Pillans. An Restio insignis in nahilalakip ha genus nga Restio, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restio

Restio insignis


Organisation Consul (în română: Organizația Consul) a fost o organizație paramilitară grupată în jurul fostului comandant de marină Hermann Ehrhardt ("Consulul"), care a orchestrat mai multe atentate asupra politicienilor germani care se opuneau accederii la putere a partidului nazist (NSDAP). Între victime s-au numărat Matthias Erzberger, fost ministru de finanțe, și Walther Rathenau, ministru de externe al Republicii de la Weimar în momentul asasinării sale (1922).

Bibliografie
Martin Sabrow, Organisation Consul (O.C.), 1920–1922, în: Historisches Lexikon Bayern. Accesat la 24 august 2021.

Nazism
Terorism în Germania
Organizații din Germania
Republica de la Weimar

Organisation Consul


Die Carretera Nacional N-VI ist eine Nationalstraße in Spanien. Sie war mit einer Gesamtlänge von 606 Kilometern die drittlängste der sechs sternförmig von Madrid ausgehenden und bis zur äußeren Begrenzung Spaniens führenden Nationalstraßen. Heute existiert die Strecke nur noch auf ca. 405 Kilometer langen Abschnitten parallel zu den Autobahnen A-6 und AP-9.

Verlauf
Die Carretera Nacional N-VI führte von der Hauptstadt Madrid aus über Collado Villalba und Lugo nach Betanzos, wo sie sich in zwei Äste zu den Endpunkten in A Coruña und Ferrol verzweigte. Festgelegt wurde diese Streckenführung um 1940.

Auf vielen Abschnitten wurde die Nationalstraße bereits durch die Autobahn A-6 ersetzt bzw. zu dieser ausgebaut. Dies sind die Abschnitte Madrid − Collado Villalba und Adanero − Benavente. Zwischen Collado Villalba und Adanero (70 km), zwischen Benavente und La Coruña (329 km) verläuft die noch bestehende N-VI parallel zu der Autobahn A-6.

Die Abschnitte, die nicht zur Autobahn A-6 ausgebaut wurden, wurden zum Teil zur Carretera Nacional N-VIa umwidmet oder tragen weiterhin die Bezeichnung N-VI. Dies sind die Abschnitte bei Villalpando, Rueda (2,2 km) und Tordesillas (4,2 km). Diese meist sehr kurzen Strecken waren Bestandteile der historischen Straßenführung der Nationalstraße N-VI, die durch diese Ortschaften verlief. Im Verlauf der Autobahn A-6 wurden jedoch Ortsumfahrungen gebaut, sodass dadurch die Strecken durch die Ortschaften erhalten blieben.

Siehe auch
 Autovía A-6
 Autopista AP-9

Einzelnachweise

Nationalstraße in Spanien
Verkehrsbauwerk in der Autonomen Gemeinschaft Madrid
Verkehrsbauwerk in Kastilien und León
Verkehrsbauwerk in Galicien
Straße in Europa

Carretera Nacional N-VI


L'Odeur de l'essence est une chanson d'Orelsan, sortie le 17 novembre 2021, via 7th Magnitude, 3ème Bureau et Wagram Music, en tant que premier single de son quatrième album studio, Civilisation (2021). C'est sa première sortie en tant qu'artiste principal en près de quatre ans.

Contexte et contenu
L'Odeur de l'essence se présente comme un réquisitoire contre les clashs médiatiques, mais aussi très engagé et très politique, ce qui est assez nouveau dans le répertoire de l'artiste.

Le concept du morceau se base sur un long texte engagé dénonçant les travers de la société, les dérives de la politique, le racisme et les inégalités, des thèmes souvent utilisés dans les œuvres du rap français. Ce texte, sans véritable refrain se présente donc comme un long réquisitoire avec une introduction, un pont très court, puis un long couplet.

La partie instrumentale, évolutive, s'appuie sur quelques effets, avec un rythme s'accélérant mais avec des passages où le beat est absent.

Accueil
Les critiques musicaux ont acclamé les paroles de la chanson, tandis qu'Interlude a qualifié la chanson de retour explosif et triomphant pour le rappeur.

Classements et certification

Classements hebdomadaires

Certification

Distinctions
Lors des Victoires de la musique 2022, L'odeur de l'essence remporte la Victoire de la chanson originale.

Controverse
L'usage appuyé dans cette chanson du mot « mongol » est dénoncé comme .

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Discographie d'Orelsan

Liens externes

Chanson de 2021
Single musical sorti en 2021
Chanson interprétée par Orelsan
Chanson écrite par Orelsan
Single certifié or en France
Chanson critiquant le capitalisme

L'Odeur de l'essence


Charles Paulet, 2nd Duke of Bolton  (1661 – 21 January 1722) was Lord Lieutenant of Ireland, Member of Parliament for Hampshire and a supporter of William III of Orange.

Life
He was the son of Charles Paulet, 1st Duke of Bolton, and Mary Scrope, daughter of Emanuel Scrope, 1st Earl of Sunderland. From 1675 (when his father succeeded as Marquess of Winchester) until April 1689 (when his father was created 1st Duke of Bolton), he was styled Earl of Wiltshire.  From 1689 until his succession to the Dukedom in 1699 he was styled Marquess of Winchester.

He was Lord Lieutenant of Hampshire and Dorset, a commissioner to arrange the union of England and Scotland, and was twice a lord justice of the kingdom. He was also lord chamberlain of the royal household and Governor of the Isle of Wight.

In Jonathan Swift's tract Remarks on the Characters of the Court of Queen Anne, a commentary on the book Memoirs of the Secret Services by John Macky, in response to Macky's statement that the Duke  "Does not now make any figure at court", Swift's dismissive reply was, "Nor anywhere else. A great booby".

Marriages and children
Charles married three times:

First, on 10 July 1679 to Margaret Coventry (14 September 1657 – 7 February 1681 or 1682); Margaret was the daughter of George Coventry, 3rd Baron Coventry, and Margaret Tufton. No children resulted from this marriage.
Second on 8 February 1682 or 1683 to Frances Ramsden (baptised 14 June 1661 – 22 November 1696), daughter of William Ramsden and Elizabeth Palmes. They had five children:
Lady Frances Powlett (baptised 20 October 1684 Chawton, Hants – d. 1715), married John Mordaunt, Viscount Mordaunt (d. 1710) in 1708.
Charles Powlett, 3rd Duke of Bolton (3 September 1685 – 26 August 1754).
Lady Betty Charlotte (baptised 21 December 1686 at Chawton, Hampshire)
Harry Powlett, 4th Duke of Bolton (24 July 1691 – 9 October 1759). He married Catherine Parry (d. 25 April 1744). The marriage resulted in the birth of Charles Paulet, 5th Duke of Bolton, Harry Paulet, 6th Duke of Bolton and daughters Catherine Paulett and Henrietta Paulett.
Lady Mary Powlett.
Third, around 1697 to Henrietta Crofts (d. 27 February 1729 or 1730), a natural daughter of James Scott, 1st Duke of Monmouth and Eleanor Needham. They had a son:
Lord Nassau Powlett (d. 1741). He married Isabella Tufton, daughter of Thomas Tufton, 6th Earl of Thanet and Lady Catherine Cavendish.

Literature

References

|-

1661 births
1722 deaths
Knights of the Garter
Lord-Lieutenants of Dorset
Lord-Lieutenants of Hampshire
Members of the Privy Council of England
Charles
12
People from Richmondshire (district)
People from Basingstoke and Deane
English MPs 1681
English MPs 1685–1687
English MPs 1690–1695
English MPs 1695–1698
British racehorse owners and breeders
Lords Lieutenant of Ireland

Charles Paulet, 2nd Duke of Bolton


සෙනසුරු ග්‍රහ ලොවට චන්ද්‍රයන් හැට දෙකක් (62) ඇත.

ආශ්‍රිත
 සෙනසුරු

සෙනසුරුගේ චන්ද්‍රයෝ

සෙනසුරුගේ චන්ද්‍රයෝ


Hoya ovalifolia er fjölær jurt í vaxblómaættkvísl.  Útbreiðslan er á Indlandi og Sri Lanka.

Tilvísanir

Vaxblómaættkvísl

Hoya ovalifolia


الشيخ قيس بن محمد بن عبد اللطيف بن إبراهيم بن عبد اللطيف آل الشيخ مبارك التميمي، عضو سابق في هيئة كبار العلماء.
الشيخ قيس آل مبارك التميمي هو عضو سابق في هيئة كبار العلماء واستاذ للفقه في جامعة الملك فيصل في الاحساء وله دروس في الفقه المالكي، وله العديد من الطلاب.

مؤهلاته العلمية
 دكتوراه من جامعة الزيتونة بتونس.
التخصص العام: الفقه وأصوله.

عمله
 أستاذ الفقه المشارك بقسم الدراسات الإسلامية بـ جامعة الملك فيصل منذ عام 1406 هـ.
 عضو سابق في هيئة كبار العلماء

المشاركات العلمية (ندوات، مؤتمرات)
 شارك في الدورة الرابعة عشرة لمجلس مجمع الفقه الإسلامي الدولي الذي عقد بمدينة الدوحة بدولة قطر خلال الفترة 8-13/11/1423هـ.
 شارك في المؤتمر الرابع للفقه المالكي في أبو ظبي المنعقد في 28/6/1406 هـ.
 شارك في مؤتمر القاضي عبد الوهاب البغدادي الذي عقد بدار البحوث للدراسات الإسلامية وإحياء التراث بدبي بدولة الإمارات العربية المتحدة 13-19 محرم 1424هـ الموافق 16-22 مارس 2003م ببحث عنوانه «آراء القاضي عبد الوهاب الأصولية من خلال شرح البرهان للمازري».
 عضو الجمعية الإسلامية العالمية للصحة النفسية.
 شارك في المؤتمر العالمي السادس عن الشباب والصحة النفسية التابع للجمعية الإسلامية العالمية للصحة النفسية المنعقد في معهد طرابلس الجامعي للدراسات الإسلامية بمدينة طرابلس بالجمهورية اللبنانية في السادس والسابع والثامن من شهر رجب 1417هـ الموافق 16-17-18نوفمبر 1996م.
 شارك في ندوة «الممارسة الطبية بين الواقع والضوابط الشرعية» برعاية الندوة العالمية للشباب الإسلامي في الدمام في 16/8/1417هـ الموافق 26/12/1996م حيث شارك بموضوع: الإذن والولاية في الممارسة الطبية.
 شارك في حلقة علمية «ندوة حول سوء معاملة الأطفال» التي انعقدت ضمن أنشطة زمالة جامعة الملك فيصل للطب النفسي بالخبر في 8/3/1418هـ الموافق 12/7/1997م، بموضوع«مسؤولية الطبيب في التعامل مع حالات سوء معاملة الأطفال».
 شارك في المؤتمر العالمي الثامن للندوة العالمية للشباب الإسلامي المنعقد بعمَّان وعنوانه «الشباب المسلم والتحديات المعاصرة».
 شارك في المؤتمر العلمي الأول لجامعة جرش حول الخطاء الطبية في ميزان الشريعة والقانون بكلية الشريعة بجامعة جرش الأهلية بمحافظة جرش بالأردن الذي عقد يوم الإثنين 23/7/1420هـ الموافق 1/11/1999م ببحث عنوانه «حقيقة العقد الطبي»
 شارك في ندوة «أخلاقيات المهنة الطبية» برعاية اللجنة الطبية بالندوة العالمية للشباب الإسلامي في الدمام في 8/1/1421هـ بمحاضرة عنوانها «التأصيل الشرعي للأخلاق الطبية» والمشاركة بحلقات النقاش.
 شارك في مؤتمر اقتصاديات دول مجلس التعاون: فرص القرن العشرين الذي عقد بكلية العلوم الإدارية بجامعة الملك فيصل بالأحساء في 19-21 ذو القعدة 1421هـ فبراير 2001م ببحث عنوانه «العولمية وأثرها في بناء حضارة إنسانية مثلى».
 شارك في دورة في أحكام الحج التي يعقدها قسم الدراسات الإسلامية بكلية التربية بجامعة الملك فيصل بالأحساء بالتنسيق مع مركز خدمة المجتمع والتعليم المستمر الذي عقد في 27/11/1420هـ وفي 3/12/1421هـ.
 شارك في مؤتمر الوقاية من الجريمة في عصر العولمة المنعقد بكلية الشريعة والقانون بجامعة الإمارات العربية المتحدة، في 12-14 صفر 1422ه الموافق 6-8 مايو 2001م.
 شارك في ندوة الانعكاسات الأخلاقية للعلاج الجيني الذي عقد في كلية العلوم بجامعة قطر بالتعاون مع منظمة المؤتمر الإسلامي.
 شارك في مؤتمر الخطوات العملية لإنشاء سوق مشتركة بين الدول الإسلامية الذي عقد بجامعة قطر بالتعاون مع منظمة المؤتمر الإسلامي 13-15 مايو 2002م.
 شارك في الندوة الدولية حول: قضايا الطفل من منظور إسلامي الذي عقد برعاية المنظمة الإسلامية للتربية والعلوم والثقافة بالرباط خلال الفترة من 29-30/10/2002م.
 شارك في مؤتمر الأعمال المصرفية الإلكترونية بين الشريعة والقانون الذي عقد بكلية الشريعة والقانون بجامعة الإمارات العربية المتحدة ببحث عنوانه «إفشاء سر المهنة المصرفي» 9-11/3/1424هـ الموافق 10-12/5/2003م.

المؤلفات العلمية
 أحكام الإذن الطبي في الشريعة الإسلامية- رسالة دكتوراه دولة.
 المسؤولية الطبية في الشريعة الإسلامية- رسالة دكتوراه المرحلة الثالثة.
 تحقيق كتاب«النصيحة الكافية» للشيخ أحمد بن أحمد زروق.
 رسالة في نقد مقولات المادية التاريخية.
 قصة أهل الكهف.
 تخريج حديث بني الإسلام على خمس.
 خيار المجلس في الفقه الإسلامي-دراسة مقارنة.

مصادر

علماء دين سنة أحسائيون
مالكية
آل الشيخ مبارك

قيس آل الشيخ مبارك


Johan Ludvig Bååth (født 11. september 1827 i Vadstena, død 6. december 1912 i Helsingborg) var en svensk jurist. Han var fætter til A.U. Bååths og Cecilia Bååth-Holmbergs far samt far til Ludvig Magnus Bååth.

Bååth blev student i Lund 1843, aflagte hofretseksamen 1847, blev vice herredshøvding 1853, tjenestegjorde i Göta Hofret og var 1864-1905 herredshøvding i Kinnefjärdings, Kinne och Kållands domsaga. Han var flere gange lægmandsombud vid kirkemødet. Bååth forfattede blandt andet Svenska rättegångsväsendets ombildning (2 dele, 1885, 1894) og Tryckfrihetslagstiftningen i Sverige och några främmande länder (I, 1909).

Kilder

Jurister fra Sverige
Faglitterære forfattere fra Sverige
Svensksprogede forfattere fra Sverige
Svenskere i 1800-tallet
Svenskere i 1900-tallet
Personer fra Östergötland
Ugglan

Johan Ludvig Bååth


Revija filmova o Domovinskom ratu, revija filmova u Hrvatskoj.

Pokrenulo ju je 2018. godine Ministarstvo hrvatskih branitelja. Cilj je očuvanje digniteta i promicanje vrijednosti Domovinskog rata.
2019. godine održana je u više večeri. Prva večer Revije dokumentarnih filmova o Domovinskom ratu održana je 30. travnja 2019. godine u Novskoj, u povodu obljetnice vojno-redarstvene operacije Bljesak.
Prikazani su filmovi Obrana Nuštra, Bura duše, Ugriz risa, Slike iz života ratnika, Mjesto sjećanja Vukovar, Dnevnik jednog rata – Vinkovci. U Kninu je bila druga večer. prikazano je pet dokumentarnih filmova: Heroine domovinskog rata – pobjednice, Pouke o čovječnosti, Kula smrti, Bura duše i Po čovika. Odabrani su filmovi iz programa sufinanciranja umjetničkih i dokumentarističkih djela o Domovinskom ratu, koji je Ministarstvo hrvatskih branitelja započeo 2014. godine. Druga Revija je održana povodom Oluje, u subotu, 3. kolovoza 2019.  na otvorenom prostoru Marunuša, uz rijeku Krku. Nastavila se je 5. i 6. kolovoza u Slunju, na otvorenom, uz rijeku Slunjčicu i prikazano je ukupno 11 filmova. Selekcija filmova koji se prikazuju na Reviji dokumentarnih filmova o Domovinskom ratu povjerena je redatelju, scenaristu i autoru dvadesetak dokumentarnih filmova, Nevenu Hitrecu.

Izvori

Hrvatski filmski festivali

Revija filmova o Domovinskom ratu


اللي هم مجموعة عرقية متواجدة في الصين.

روابط إضافية
 HEthnic Cultures and Languages of Hainan has links to many sites concerning the Li.
 Ethnologue entry for Hlai language

مراجع

عرقيات معترف بها من حكومة الصين
هاينان

قوم لي


The Executive er en kortfilm instrueret af Simon Strand Andersen efter manuskript af Simon Strand Andersen.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2013

Kortfilm fra Danmark

The Executive


فارس عبد الرحمن الفارس الوقيان، مواليد عام 1934 في حي القبلة وتوفي في 17 يناير 2004.

وهو الابن الأصغر للتاجر عبد الرحمن الفارس الوقيان أحد رجالات الكويت. أنهى فارس الوقيان دراسته الجامعية في مصر وحصل على ليسانس الحقوق من جامعة القاهرة ومن ثم عاد إلى الكويت وعمل في الجهاز القضائي وتدرج في المناصب إلى أن أصبح نائباً عاماً وبقي في هذا المنصب لمدة أحد عشر عاماً، ومن ثم رئيس لديوان المحاسبة الكويتي لمدة ثلاثة عشر عاماً، ثم شغل منصب رئيس مجلس إدارة مؤسسة الكويت للخدمات التعليمية لمدة ثلاثة سنوات وبعد ذلك ترك هذه الأعمال وتفرّغ لإدارة أعماله الخاصة وكان خلال الفترات السابقة بالإضافة إلى أعماله يشغل منصب رئيس الهيئة القضائية بالأوابك لمدة تسعة عشر عاماً إلى أن تقاعد.

ترأس ديوان المحاسبة الكويتي من 29 نوفمبر 1982 وحتى 8 فبراير 1995

مراجع

مواليد 1934
اقتصاديون كويتيون
رؤساء ديوان المحاسبة الكويتي
وفيات 2004

فارس عبد الرحمن الوقيان


Jednogodišnje biljke (terofiti, anuale), jednogodišnja je svaka biljka koja završi svoj životni ciklus u jednoj sezoni rasta. Izraz se obično primjenjuje na zeljaste cvjetnice kod kojih je sjeme u stanju mirovanja jedini dio jednogodišnje biljke koji preživljava od jedne vegetacijske sezone do druge.

Sezona rasta ne odgovara nužno četirima tradicionalnim godišnjim dobima u godini, iako su mnoge jednogodišnje biljke kategorizirane u ljetne ili zimske jednogodišnje biljke. Ljetne jednogodišnje biljke klijaju u proljeće ili rano ljeto i sije se u kasno ljeto ili jesen iste godine. Zimske jednogodišnje biljke obično klijaju u kasno ljeto ili jesen i daju sjeme te umiru sljedeće proljeće ili ljeto.

Sezona rasta također može biti kratka od nekoliko tjedana, kao što je slučaj s nekim pustinjskim jednogodišnjim biljkama koje niču i daju sjeme brzo nakon kiše i provode većinu svog životnog ciklusa kao sjeme u banci sjemena u tlu. Banka sjemena u tlu je prirodno skladište sjemena, često u stanju mirovanja, unutar tla većine ekosustava. Proučavanje banaka sjemena u tlu započelo je 1859. godine kada je Charles Darwin promatrao nicanje klijanaca koristeći uzorke tla s dna jezera.

Jednogodišnje biljke uključuju mnoge korove, divlje cvijeće, vrtno cvijeće i povrće.

Mnogi ekonomski važni prehrambeni usjevi su jednogodišnji, uključujući sve glavne žitarice (kukuruz, pšenicu, zob, ječam, itd.), većinu tikvica i dinja, grašak i druge mahunarke te zelenu salatu. Mnogi drugi usjevi nisu prave jednogodišnje biljke, ali se obično uzgajaju i beru u jednoj sezoni, uključujući dvogodišnje biljke kao što su mrkva, celer i peršin i nježne trajnice kao što su paprika i rajčica. Uobičajene vrtne jednogodišnje biljke uključuju neven,  primorska češlika, potočarka (Nasturtium) i napramak (Zinnia).

Vidi također dvogodišnje biljke; trajnice.

Izvori

Biljke

Jednogodišnje biljke


Eucodonia verticillata vrsta trajnice iz porodice gesnerijevki (Gesneriaceae).  Južnomeksički endem koji voli vlažna sjenovita mjesta po šumama.

Sinonimi
 Achimenes bella C.V.Morton
 Achimenes ehrenbergii (Hanst.) N.E.Moore
 Achimenes lanata (Planch. & Linden) Hanst.
 Eucodonia ehrenbergii Hanst.
 Eucodonia lilacinella Van Houtte
 Gloxinia verticillata M.Martens & Galeotti
 Koernickea lanata (Planch. & Linden) Regel
 Mandirola lanata Planch. & Linden
 Scheeria lanata (Planch. & Linden) Hanst.

Izvori

Gesnerijevke
Flora središnjeg Meksika
Flora sjeveroistočnog Meksika
Flora jugoistočnog Meksika
Flora jugozapadnog Meksika

Eucodonia verticillata