Le  cimetière de l'Ouest est un cimetière de la ville de Reims.
Il se situe rue de Bezannes à Reims, en face du parc Saint-John-Perse.

Historique
Le cimetière de l'Ouest fut ouvert à Reims, en 1893, sur un terrain donné par Mme Veuve Eugène Rœderer .
Elle fit également construire la chapelle Sainte-Geneviève. Une plaque de dédicace se trouve à l'intérieur de la chapelle.
Pendant la Seconde Guerre mondiale des soldats allemands y furent inhumés mais les dépouilles furent rapatriées.

Chapelle Sainte-Geneviève

La chapelle Sainte-Geneviève, fut construite sur les plans de l'architecte inspecteur diocésain Edouard Thiérot par l'entrepreneur Demerlé.
Le tympan représentant Jésus tenant un livre est attribué au sculpteur Antoine Margotin, père de Léon Margotin.
Elle comporte un autel de marbre noir de la société Bulteau-Duran.

Plan du cimetière de l'Ouest
Le tracé des allées du cimetière est dû au paysagiste rémois Édouard Redont qui se serait inspiré du genre courant en Amérique du Nord.

Personnalités
Les personnalités suivantes ont été inhumées au cimetière de l'Ouest de Reims :
Edmond Chauvet,
Georges Chauvet,
Édouard Redont,
Enguerrand Homps,
Victor Desmet, était un des huit derniers compagnons de la Libération.

Sépultures de personnes des congrégations religieuses
Il accueille de nombreuses sépultures de personnes des congrégations religieuses autour de la chapelle.

Mémorials
Le cimetière comporte aussi des carrés militaires :
 soldats de la Première Guerre Mondiale,
 soldats de la Seconde Guerre Mondiale,
 soldats du Commonwealth.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Revue de Champagne et de Brie, 1893, Tome Cinquième, P465-468

Articles connexes
 Liste des cimetières de Reims,
 Fosse commune.

Monument à Reims
Reims Ouest

Cimetière de l'Ouest de Reims


Katolički pogreb

Prema učenju Katoličke Crkve, kršćanski pogreb ne podjeljuje pokojniku ni sakrament ni blagoslov, zato što je pokojnik prešao s onu stranu sakramentalne ekonomije spasenja.

Obred sprovoda predstavlja liturgijsko slavlje Crkve. Njime se izražava djelotvorno zajedništvo s pokojnikom. U sprovodu sudjeluje zajednica vjernika i ide se zatim da se navijesti vjera u vječni život. Sprovodni obredi variraju prema mjesnim običajima. Zajednička im je osobina vazmeni značaj kršćanske smrti.

Pravo na sprovodni obred Katoličke Crkve ima svaki član te Crkve koji je u Katoličkoj Crkvi kršten ili je kao već valjano krštena osoba u nekoj nekatoličkoj kršćanskoj zajednici stupio u puno zajedništvo Katoličke Crkve. Pravo je uskraćeno izopćenima i onima koji su svojevoljno napustili katoličko zajedništvo.

I u rimokatoličkoj i grkokatoličkoj liturgiji su tri načina slavlja. Grupirani su prema običaju običaju mjesta održavanja sprovoda, a uključuje pokojnikova kuća, crkva i groblje (krematorij).

Ako se u obredima pokojnikovo tijelo prati u povorci ili sprovodi do mjesta ukopa, govori se o sprovodu.
Ako se obredi drže u krematoriju ili se lijes s tijelom prevozi u drugo mjesto ukopa bez povorke, govori se o ispraćaju.

Posebni je obrazac pogreba za krštenu djecu, kao i obrazac za nekrštenu djecu koju su katolički roditelji namjeravali dati krstiti.

Četiri su konstitutivna elementa u pogrebu:
 pozdrav okupljene zajednice oko pokojnikova lijesa s tijelom
 Služba riječi
 Euharistijska žrtva (misa zadušnica)
 oproštaj s pokojnikom

U Hrvata je stari običaj bdjenje uz pokojnikov odar (čuvanje mrtvaca, virestovanje).

Katolička Crkva preporučuje pripadnici moliti za svoje pokojnike, jer tako im pomažu očistiti se na putu do gledanja lica Božjega. Molitvom su vjernici u svezi sa svojim pokojnicima. Preporučuje se vjernicima dogovoriti se sa svojim župnikom radi slavljenja svetih misa na obljetnice smrti; može se ju dati služiti ili za jednoga pokojnika ili za više njih u istome slavlju.

Pijetet prema pokojniku čini se i podizanjem nadgrobnog spomenika i redovitim održavanjem i pohađanjem groba, barem barem svake godine o svetkovini Svih Svetih i o Spomenu svih vjernih mrtvih (Dušni dan) urediti grobove dragih pokojnika, okititi ih cvijećem i zapaliti svijeću.

Izvori

Katoličanstvo
Pokopi

Katolički pogreb


Die Dienerinnen der Armen (, Ordenskürzel: DSS) ist ein römisch-katholischer Frauenorden. Der Vatikan hat den Orden "Dina Sevana Sabbah" – "Dienerinnen der Armen" als "Orden päpstlichen Rechts" anerkannt.

Die Ordensgemeinschaft wurde am 1. Juni 1969 durch Petra Mönnigmann OSU in der indischen Stadt Pattuvam, Kerala,  mit acht jungen Mädchen als religiöse Gemeinschaft "Dina Sevana Sabbah" (dt. Dienerinnen der Armen) gegründet.

Ziel ihrer religiösen Gemeinschaft ist es, keine Almosen zu verteilen, sondern den Armen zu helfen, ihrem Elend zu entkommen und Hilfe zur Selbsthilfe zu leisten. Die Ordensgemeinschaft hat ca. 640 Mitglieder und unterhält 76 Stationen in Indien und zwei Stationen in Deutschland (Stand 2011).

Die Ordensgemeinschaft wird unterstützt durch den Förderverein des Hilfswerk Schwester Petra e. V. mit Sitz in Oelde, dem Thomas Rusche als Vorstand vorsteht.

Generaloberinnen
 1969–1976: Petra Mönnigmann
 1976–1989: Willigard Kultz

Literatur
 Winfried Maaß: Warum tut Ihr das: Die Geschichte der Dienerinnen der Armen. Verlag E. Holterdorf, Oelde 1994, ISBN 3-87357-003-3.
 Josefa Mönnigmann und Hans Ossing (Hrsg.): Dienerin der Armen. Schwester Petras Weg in Indien bis zur Ordensgründung. Verlag E. Holderdorf, Oelde 1977.

Weblinks
 Eintrag über Dina Sevana Sabha (archivierte Version)
 Hilfswerk Schwester Petra e. V.

Einzelnachweise

Frauenorden
Katholische Missionsgesellschaft
Gegründet 1969
Römisch-katholische Kirche (Kerala)
Organisation (Kerala)

Dienerinnen der Armen


Das Klösterli ist ein barockes Gebäude in Zofingen in der Schweiz. Es steht im südöstlichen Teil der Altstadt an der Klösterligasse 2. Das Gebäude ist als Kulturgut von nationaler Bedeutung eingestuft und steht unter Denkmalschutz.

1603 erwarb Pfarrer Heinrich Dachstein ein Grundstück nahe der damaligen Stadtmauer und baute darauf ein Wohnhaus. Nach seinem Tod lebten dort seine sieben Töchter und die Witwe, weshalb das Gebäude die scherzhafte Bezeichnung «Klösterli» (kleines Kloster) erhielt. 1727 liess Pfarrer Daniel Ringier-Suter das Haus abreissen und durch das heute noch bestehende Gebäude ersetzen. Die späteren Besitzer Sigmund Ringier und Georg Gränicher nahmen im Verlaufe des 18. Jahrhunderts einige bauliche Veränderungen vor. Heute wird das Gebäude von einer Arztpraxis für Kinder- und Jugendpsychiatrie genutzt.

Das Klösterli präsentiert sich als dreigeschossiges vornehmes Patrizierhaus mit Walmdach. Es ist das einzige in der Altstadt mit einem Garten. Rechteck- und Spitzbogenfenster (im zweiten Stockwerk) unterteilen das Gebäude streng symmetrisch in fünf mal drei Achsen, während Lisenen die Ecken hervorheben. An der Nordfassade ist eine hölzerne Loggia mit toskanischen Säulen angebaut, die Westfassade trägt ein Allianzwappen Ringier-Suter. Das Areal wird von einer Quadermauer umgeben, mit einem steinernen Gartenhaus unter einem Zeltdach an der Südwestecke sowie einem schmiedeeisernen Portal zwischen hohen Pfeilern aus Sandstein.

Im Innern besitzen die Türen geschweifte Füllungen, sämtliche Messingtürschlösser und -beschläge sind im Originalzustand erhalten. Im Vestibül finden sich Stuckaturen im Empirestil mit Pilastern und Rundbögen, die Johann Daniel Osterrieth zugeschrieben werden. Der Kachelofen aus dem Jahr 1783, ein Werk von Wilhelm Emanuel Dittlinger und Peter Gnehm, zeigt auf Weiss eine blaue Landschaft. Die Zimmer im zweiten Stockwerk besitzen Stuckdecken, eines davon ist mit Nussbaumholz getäfert.

Literatur

Siehe auch
 Liste der Kulturgüter in Zofingen

Weblinks

Bauwerk in Zofingen
Zofingen
Kulturgut von nationaler Bedeutung im Kanton Aargau
Zofingen
Erbaut in den 1720er Jahren
Kultur (Zofingen)

Klösterli (Zofingen)


Ev
Ev (astroloji), astrolojideki evler.
 eV; bakınız: Elektronvolt
 Sessiz Ev (kitap), Orhan Pamuk'un kitabı
 Boş Ev (Bin Jip), bir Kim Ki Duk filmidir.

Ev (anlam ayrımı)


Sean David Longstaff (fæddur 30. október árið 1997) er enskur knattspyrnumaður sem spilar með Newcastle United .

Heimildir
https://www.premierleague.com/news/612828
https://www.nufc.co.uk/teams/first-team/sean-longstaff/

Enskir knattspyrnumenn
fólk fætt árið 1997

Sean Longstaff


L'Égypte participe pour la 6 fois aux Jeux olympiques d'été, à l'occasion des Jeux olympiques d'été de 1948 qui se déroulent à Londres, en Angleterre. L'Égypte est représentée par une délégation de 85 athlètes, tous masculins, et se classe en 16 position au rang des nations. Les Égyptiens remportent 5 médailles dont 2 en or qui sont conquises dans des sports qui réussissent particulièrement bien aux Orientaux : l'Haltérophilie et la Lutte.

Tous les médaillés égyptiens

Sources
  Égypte sur le site du Comité international olympique
  Bilan complet de l'Égypte sur le site olympedia.org

Liens externes
  Egypte aux Jeux olympiques d'été de 1948 sur SR/Olympic sports
  Site officiel du comité olympique égyptien

1948
Égypte
1948 en Égypte

Égypte aux Jeux olympiques d'été de 1948


قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1956:

فردي رجال

 ليو هاود هزم  كين روزويل . النتيجة: 6-2 4-6 7-5 6-4

فردي سيدات

 شيرلي فراي أيرفن هزمت  أنجيلا بوكستن. النتيجة: 6-3, 6-1

مراجع

أحداث 1956 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1956 الرياضية
أحداث يونيو 1956 الرياضية
كرة المضرب في 1956
أحداث يوليو 1956 الرياضية في المملكة المتحدة
أحداث يونيو 1956 الرياضية في المملكة المتحدة

بطولة ويمبلدون 1956


Arheološko nalazište Korito rijeke Rude i Cetine u Trilju, arheološko nalazište u Trilju, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
U koritu rijeke Cetine u Trilju (od utoka rijeke Rude u Cetinu oko 700 m uzvodno od triljskog mosta do negdašnjeg otočića na Cetini oko 300 m nizvodno od mosta) pronađen je veliki broj dragocjenih arheoloških predmeta koji pripadaju različitim vremenskim razdobljima (prapovijest, antika i srednji vijek). Najveća koncentracija nalaza je na položaju Velikog i Malog Drinića i na utoku Rude u Cetinu. Najbrojniji nalazi su iz prapovijesti i antike: mačevi, noževi, koplja ,sjekire, ukrašeni umbo štita, šljemovi, nakit, novac, keramički ulomci, brončane posude i dr. Podrijetlo arheoloških predmeta u koritu rijeke Cetine još nije utvrđeno.

Zaštita
Pod oznakom RST-1380 zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Trilj


Çemberlitaş, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi "Gevrik"tir. 1955 yılı nüfus sayımına kadar Gevrik olan yerleşimin adı sonrasında değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Ekim 1994'te güvenlik güçleri tarafından PKK'ya yönelik başlatılan operasyonlar kapsamında tamamen boşaltılan köy, ilerleyen yıllarda yeniden yerleşime açılmıştır.

Coğrafya
Tunceli iline 24 km, Ovacık ilçesine 36 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ovacık belde ve köyleri

Çemberlitaş, Ovacık


Femeia fantastică (în ) este un film american cu supereroi din 2017. Este a patra intrare în Universul Extins DC (DCEU).

Acțiune
În prezent, Diana Prince (identitatea secretă a super-eroinei Femeia Fantastică) primește o fotografie într-o ramă de la Wayne Enterprises cu ea și patru bărbați, făcută în timpul Primului Război Mondial. Astfel, ea începe să-și amintească trecutul.

În calitate de fiică a reginei Hippolyta, Diana a fost crescută pe insula secretă Themyscira, casa femeilor războinice numit Amazonienele, create de Zeus pentru a proteja omenirea. Hippolyta îi spune Dianei povestea Amazoanelor, inclusiv modul în care zeul Ares, unul dintre fii lui Zeus, a devenit gelos pe omenire și a orchestrat distrugerea acesteia. Când ceilalți zei au încercat să-l oprească, Ares i-a ucis pe toți cu excepția lui Zeus, care și-a folosit ultima putere pentru a-l răni grav pe Ares și astfel a-l forța să se retragă, în timp ce el a murit. Zeus le-a lăsat Amazoanelor în grijă insula și o armă numită "Ucigașa de Zei", pentru a le pregăti pentru întoarcerea lui Ares.

Deși inițial îi interzice Dianei să se antreneze ca un războinic, Hippolyta este de acord să-și lase sora, Antiope, s-o antreneze pe Diana, dar mai riguros decât pe orice alt războinic. În 1917, Diana, acum o femeie tânără, salvează un pilot american, căpitanul Steve Trevor, după ce avionul său se prăbușește lângă coasta Themyscirei. Insula este în curând invadată de un crucișător german care l-a urmărit pe Trevor. Amazoanele ucid echipajul, dar Antiope se sacrifică pentru a o salva pe Diana.

Steve este interogat cu Lasoul lui Hestia și dezvăluie că război de proporții uriașe consumă lumea și că el este un spion al Aliaților. Steve furat un ziar al chimistului șef Isabel Maru, care încearcă să creeze niște iperită mortală, sub ordinele generalului Erich Ludendorff într-o instalație de armament din Imperiul Otoman. Crezându că Ares este răspunzător de război, Diana se înarmează cu sabia "Ucigașa de Zei", cu lasoul și cu armura ei, iar apoi pleacă din Themyscira împreună cu Steve pentru a-l localiza și opri Ares pentru totdeauna.

În Londra, ei livrează carnetul lui Maru la Consiliul Suprem de Război, unde Sir Patrick Morgan încearcă să negocieze un armistițiu cu Germania. Diana traduce notițele lui Maru și află că germanii intenționează să elibereze gazul mortal pe Frontul de Vest. Deși comandantul său i-a interzis să acționeze, Steve, cu permisiune secretă de la Sir Patrick, îi recrutează pe spionul Sameer, pușcașul Charlie și traficantul Chief pentru a-l ajuta să prevină eliberarea gazului. Echipa ajunge pe frontul din Belgia, unde Diana merge singură și capturează șanțul inamic, permițând forțelor Aliaților să o ajute să elibereze satul Veld. Echipa sărbătorește pentru scurt timp, în timp ce Diana și Steve devin mai apropiați romantic.

Echipa află că o gală va avea loc la Înaltul Comandament German din apropiere. Steve și Diana se infiltrează separat la petrecere, unde Steve intenționează să localizeze gazul și să-l distrugă, în timp ce Diana intenționează să-l ucidă pe Ludendorff, crezând că el este Ares și astfel moartea sa va sfârși războiul. Steve o oprește pentru a nu-i periclita misiunea, dar acest lucru îi permite lui Ludendorff să elibereze gazul în Veld, ucigând toți locuitorii. Învinuindu-l pe Steve că a intervenit, Diana îl urmărește singură pe Ludendorff la o bază unde gazul este încărcat într-un avion bombardier care se îndreptată spre Londra. Diana se luptă și îl ucide pe Ludendorff, dar este confuză și deziluzionată atunci când moartea lui nu oprește războiul.

Atunci, Sir Patrick apare și dezvăluie că el este Ares. El îi spune Dianei că, deși a dat în mod subtil oamenilor idei și inspirații, folosindu-i pe Ludendorff și Maru ca spioni, decizia de a recurge la luptă și violență este doar a lor, deoarece sunt în mod inerent corupți. Când Diana încearcă să-l ucidă pe Ares cu sabia "Ucigașa de Zei", el o distruge, dezvăluind apoi că Diana că este "Ucigașa de Zei", fiica lui Zeus și a Hippolytei. Ares încearcă s-o convingă pe Diana să-l ajute să distrugă omenirea pentru a restabili paradisul pe Pământ, dar ea refuză. Între timp, echipa lui Steve distruge laboratorul lui Maru, iar Steve fură avionul care transportă otrava și îl pilotează până la o altitudine sigură unde se sacrifică și îl explodează, cu tot cu el. Ares încearcă să direcționeze furia și durerea Dianei despre moartea lui Steve pentru a o convinge s-o omoare pe Maru, dar amintirile experiențelor ei cu Steve o fac să realizeze că oamenii au bine în ei. Diana o cruță pe Maru și redirecționează fulgerul lui Ares înapoi către el, ucigându-l pentru totdeauna. Mai târziu, echipa și întreaga Londra sărbătorește sfârșitul războiului, în timp ce Diana se duce la un memorial pentru Steve, aflat pe un panou cu toți cei care au murit în război.

În prezent, Diana îi trimite un e-mail lui Bruce Wayne mulțumindu-i pentru fotografia cu ea și Steve, iar apoi își reafirmă noua misiune de a lupta în numele umanității.

Personaje
 Diana (jucată de Gal Gadot) este o prințesă războinică a Amazoanelor
 Steve Trevor (Chris Pine) este un pilot și spion american

Recepție

În Universul Extins DC
Deși filmul prezintă originile Dianei ca super-eroul Femeia Fantastică, aceasta nu este prima apariție a personajului în Universul Extins DC, ci a fost în Batman vs. Superman: Zorii dreptății. Filmul este al patrulea în DCEU, fiind precedat de Brigada sinucigașilor (unde personajul nu apare deloc), și urmat de Justice League (unde are un rol principal, devenind membră a echipei titulare).

Referințe și note

Legături externe

Filme din 2017
Filme americane
Filme de acțiune
Filme cu supereroi
Erich Ludendorff în cultura populară
Filme bazate pe mitologia greco-romană
Filme despre Frontul de Vest (Primul Război Mondial)

Femeia fantastică (film din 2017)


Traian Șincai (n. 1871, Valea Vinului, comitatul Maramureș, Regatul Ungariei – d. 1939, Valea Vinului, județul Maramureș, Regatul României) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România România, la 1 decembrie 1918.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918, Traian Șincai a fost delegat al cercului electoral Cocota (Orțișoara). Studiile le-a făcut în  Drept, la Facultatea de Drept a Universității din București  fiind mai apoi, avocat la Vinga. După 1918 a funcționat ca notar public la Arad, decedând în același oraș, la 21 aprilie 1939.

Vezi și

Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Note

Bibliografie

 Ioan I. Șerban și Nicolae Josan, Dicționarul personalităților unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea adunare Națională de la Alba Iulia, Ed.Altip, Alba Iulia, 2003, p. 298.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Nașteri în 1871
Decese în 1939
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Avocați români
Maramureșeni
Români din Austro-Ungaria

Traian Șincai


ناصر عبد الله مشاري عبد الله الروضان ولد عام (1950) ، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي ، ووزير كويتي سابق ، وهو ابن النائب والوزير السابق عبد الله مشاري الروضان.

السيرة السياسية
شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1985 في الدائرة الرابعة، وحصل على المركز الأول برصيد 1072 وفاز بالانتخابات.
عين وزيرا للدولة لشؤون الإسكان في الحكومة الثالثة عشر في عام 1986 ، وعين وزيرا للدولة لشؤون الإسكان في التعديل الوزاري للحكومة الثالثة عشر في عام 1988 ، وفي عام 1990 عين وزيرا للتجارة والصناعة في الحكومة الرابعة عشر ، وعين وزيرا للمالية في عام 1991 في الحكومة الخامسة عشر ، وفي الحكومة السادسة عشر في 1992 عين نائبا ثانيا لرئيس مجلس الوزراء ووزير للمالية والتخطيط ، وعين في عام 1994 نائبا ثانيا لرئيس مجلس الوزراء ووزير للمالية ، وعين في عام 1996 نائبا ثانيا لرئيس مجلس الوزراء ووزير للمالية في الحكومة السابعة عشر ، وفي عام 1998 عين نائبا ثانيا لرئيس مجلس الوزراء ووزيرا للدولة لشؤون مجلس الوزراء في الحكومة الثامنة عشر.

انظر أيضًا
يوسف حمد الإبراهيم
بدر الحميضي
عبد الله الجار الله

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1985
مواليد 1950
وزراء إسكان كويتيون
وزراء تجارة وصناعة كويتيون
وزراء تخطيط كويتيون
وزراء شؤون مجلس الوزراء كويتيون
وزراء مالية كويتيون

ناصر الروضان


Arrow Air Flight 1285R was an international charter flight carrying U.S. Army personnel from Cairo, Egypt, to their home base in Fort Campbell, Kentucky, via Cologne, West Germany, and Gander, Newfoundland.
On the morning of Thursday, 12 December 1985, shortly after takeoff from Gander en route to Fort Campbell, the McDonnell Douglas DC-8 serving the flight stalled, crashed, and burned about half a mile from the runway, killing all 248 passengers and 8 crew members on board. , it is the deadliest aviation accident to occur on Canadian soil. At the time of the crash, it was the deadliest aviation accident involving a DC-8; , it is the second-deadliest, behind the crash of Nigeria Airways Flight 2120 nearly six years later.

The accident was investigated by the Canadian Aviation Safety Board (CASB), which determined that the probable cause of the crash was the aircraft's unexpectedly high drag and reduced lift condition, most likely due to ice contamination on the wings' leading edges and upper surfaces, as well as underestimated onboard weight. A minority report stated that the accident could have been caused by an onboard explosion of unknown origin before impact, with one of these dissenting investigators later telling a United States congressional committee that a thin layer of ice could not bring down the aircraft. The dissenting report led to delays in changes to de-icing procedures, and a thin layer of ice caused the deadly crash of Air Ontario Flight 1363 in Canada in 1989.

In response to lack of confidence in accident investigations by the CASB, the Government of Canada shut the board down in 1990, replacing it with an independent, multi-modal investigative agency – the Transportation Safety Board of Canada.

Flight history

The aircraft, a McDonnell Douglas DC-8-63CF, was chartered to carry U.S. Army personnel, all but 12 of them members of the 101st Airborne Division, back to their base in Fort Campbell, Kentucky. They had completed a six-month deployment in the Sinai, in the Multinational Force and Observers peacekeeping mission. The DC-8 involved in the accident (registration  was manufactured in 1969, and was first delivered to Eastern Air Lines and then leased to other airlines before being leased to Arrow Air under its owner/parent company, International Air Leases.

The flight was made up of three legs, with refuelling stops in Cologne and Gander. The aircraft departed Cairo at 20:35 UTC on Wednesday 11 December 1985, and arrived at Cologne on Thursday 12 December 1985, at 01:21 UTC.

A new flight crew, consisting of Captain John Griffin and First Officer Joseph Connelly (both 45), and Flight Engineer Michael Fowler (48), boarded the aircraft before it departed for Gander at 02:50 UTC. The aircraft arrived at Gander International Airport at 09:04, where passengers departed the aircraft while the aircraft was refuelled. Witnesses reported that the flight engineer conducted an external inspection of the aircraft, after which the passengers re-boarded the aircraft.

The DC-8 began its takeoff roll on runway 22 from the intersection of runway 13 at 10:15 UTC (06:45 NST). It rotated near taxiway A, 51 seconds after brake release, at an airspeed of about  IAS. Witnesses reported the aircraft showed difficulty gaining altitude after rotation. Once airborne, the airspeed reached  IAS before decreasing again, causing the DC-8 to descend. After crossing the Trans-Canada Highway, located about  from the departure end of runway 22, at a very low altitude, the aircraft's pitch increased, and it continued to descend.

Witnesses driving on the highway stated that they saw a bright glow emanating from the aircraft before it struck terrain just short of Gander Lake and crashed approximately  beyond the departure end of the runway. Flight 1285R broke up, struck an unoccupied building and exploded; this started an intense fire fed by the large amount of fuel carried on board for the final leg of the flight. All 248 passengers and 8 crew perished.

Investigation
The Canadian Aviation Safety Board (CASB) investigated the crash and, in a report signed by five of its nine board members, found that during its approach toward Gander, precipitation conditions were favourable for the formation of ice on the aircraft's wings. After landing, it continued to be exposed to "freezing and frozen precipitation capable of producing roughening on the wing upper surface" in addition to the freezing temperature. They also found that prior to takeoff the aircraft had not been de-iced. The board issued the following probable cause statement in its final report:

The Canadian Aviation Safety Board was unable to determine the exact sequence of events that led to this accident. The Board believes, however, that the weight of evidence supports the conclusion that, shortly after lift-off, the aircraft experienced an increase in drag and reduction in lift that resulted in a stall at low altitude from which recovery was not possible. The most probable cause of the stall was determined to be ice contamination on the leading edge and upper surface of the wing. Other possible factors such as a loss of thrust from the number four engine and inappropriate takeoff reference speeds may have compounded the effects of the contamination.

Four (of nine) members of the CASB dissented, issuing a minority opinion asserting that there was no evidence presented proving that ice had been present on leading edges such as the wings, and the minority report speculated that "An in-flight fire that may have resulted from detonations of undetermined origin brought about catastrophic system failures."

The report also noted the inadequacy of the data from the antiquated foil-tape flight data recorder, which recorded only airspeed, altitude, heading, and vertical acceleration forces. The plane also took off with a non-functioning cockpit area microphone. There were no steps on any of the standard checklists to test the microphone's functionality, despite the existence of a button in the cockpit for that sole purpose. The defect went undetected for an indeterminate number of flights leading up to the accident flight, and thus the cockpit voice recorder (CVR) did not record any useful data.

Willard Estey, a former Supreme Court of Canada judge, submitted a review of the CASB report in 1989, ruling that the available evidence did not support either conclusion. As a result, the Canadian public's confidence in the CASB was undermined. The federal government responded by creating the Transportation Safety Board of Canada.

Aftermath

On the day of the crash, responsibility was claimed by the Islamic Jihad Organization. Islamic Jihad had already claimed responsibility for the 1983 Beirut barracks bombings that killed more than 200 American soldiers. The claim was dismissed by the Canadian and U.S. governments soon after. According to United Press International, "Hours after the crash the Islamic Jihad – a Shiite Muslim extremist group – claimed it destroyed the plane to prove [its] ability to strike at the Americans anywhere." Pentagon and Canadian government officials rejected the claim, made by an anonymous caller to a French news agency in Beirut.

All 256 people died – 248 U.S. servicemen and 8 crew members. To date, the death toll still constitutes the deadliest plane crash in Canada, and the U.S. Army's single deadliest air crash in peacetime.

Of the 248 servicemen, all but twelve were members of 101st Airborne Division (Air Assault), most of whom were from the 3d Battalion, 502nd Infantry; eleven were from other Forces Command units; and one was an agent from the Criminal Investigations Command (CID).

A memorial to the 256 victims at the crash site overlooks Gander Lake, and another memorial was erected at Fort Campbell. There is also a Memorial Park in Hopkinsville, Kentucky, just north of Fort Campbell. , the scar from the crash is still visible from the ground and by satellite.

In 1991, Les Filotas, the CASB board member who told a United States congressional committee that a thin layer of ice could not bring down the aircraft, published his exhaustive argument for the minority opinion that a possible in-flight explosion doomed the aircraft.

The dissenting report led to delays in changes to de-icing procedures, after a thin layer of ice caused the deadly crash of Air Ontario Flight 1363 in Canada in 1989. In response to lack of confidence in accident investigations by the CASB, the government of Canada shut down the board in 1990, replacing it with an independent, multi-modal investigative agency – the Transportation Safety Board of Canada.

In popular culture
The television documentary series Mayday featured the Flight 1285R crash and investigation in a season 11 episode titled "Split Decision", which included interviews with accident investigators and a dramatic recreation of the accident.

The television series Unsolved Mysteries ran a season 5 episode about the Flight 1285R crash on 5 May 1993 that heavily implied that the crash occurred due to a detonation, fire, or explosion on board the craft. The episode also implied a connection to the Iran–Contra affair.

See also
 List of accidents and incidents involving commercial aircraft

References

Further reading

 Final report (Archive) – Canadian Aviation Safety Board
 Dissenting opinion (Archive) – Canadian Aviation Safety Board

  Alt URL

External links

Magnuson, Ed (23 December 1985). "The Fall of the Screaming Eagles". Time. Retrieved 19 June 2021.
Globalsecurity.org – 1989 Congressional Debates on Gander Crash – retrieved 28 December 2006
Fort Campbell Courier – Gander-related news articles – retrieved 28 December 2006
Gandercanada.com – Photos of the 20th Anniversary Memorial Service in Gander – retrieved 28 December 2006
CBC News – Ceremonies mark anniversary of deadly Newfoundland air crash – retrieved 28 December 2006
CBC News – Broken Arrow: debate continues after 20 years – retrieved 28 December 2006
Rootsweb.com – List of victims – retrieved 28 December 2006
Canadian Air Force – The Silent Witness Memorial in Gander – retrieved 28 December 2006
Fatal Combination for Arrow Air Flight 1285 – Smithsonian Channel – retrieved 12 December 2021
Rootsweb.com – Photographs of the Gander Memorial in Hopkinsville, Kentucky – retrieved 28 December 2006

101st Airborne Division
1985 meteorology
1985 in Canada
20th-century military history of the United States
Accidents and incidents involving the Douglas DC-8
Airliner accidents and incidents caused by ice
Airliner accidents and incidents in Canada
Airliner accidents and incidents caused by sabotage
Arrow Air accidents and incidents
Aviation accidents and incidents with disputed cause
Aviation accidents and incidents in 1985
Canada–United States relations
December 1985 events in the United States
Disasters in Newfoundland and Labrador
Gander, Newfoundland and Labrador
Multinational Force and Observers

Arrow Air Flight 1285R


أو بي تسير  O. P. Zier (ولد في 20 أكتوبر 1954 في زالتسبورغ، واسمه الأصلي اوتمار بيتر تسيرلينجر Othmar Peter Zierlinger) هو كاتب نمساوي.

حياته

نشأ تسير في ليند. وكتب للإذاعة ما بين تمثيليات ومقالات إذاعية، وكذلك للتلفاز أفلام وثائقية لمحطات نمساوية وألمانية. نشر في صحف عدة منها Die Zeit في هامبورغ وDie Presse في فيينا وSalzburger Nachrichten وغيرها، وكذلك للمجلات ومنها profil في فيينا وLiteratur und Kritik في زالتسبورغ وغيرها. واتخذ من ليند وهو المكان الذي نشأ فيه مسرحا لقصصه ورواياته مثل بلا عاصفة Sturmfrei والرحلة السماوية Himmelfahrt.

جوائز حصل عليها

 جائزة تيودور كورنر التشجيعية 1977
 جائزة جيورج ريندل عن رواية بلا عاصفة
 جائزة الكتاب Buch.Preis عن رواية الرحلة السماوية 2000

من أعماله

 بلا حلم (قصص 1977)
 بشر في الريف 1981
 الرحلة السماوية (رواية 1998)
 بلا عاصفة (رواية 2001)
 ليند رقم 26 Lend Nr. 26 2003

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
كتاب باللغة الألمانية
مواليد 1954
كتاب نمساويون في القرن 20
كتاب نمساويون في القرن 21
أشخاص من زالتسبورغ (ولاية)
مواليد في زالتسبورغ

أو بي تسير


Das South African Bureau of Racial Affairs (kurz SABRA) oder Suid-Afrikaanse Buro vir Rasse Aangeleenthede (deutsch etwa: "Südafrikanisches Büro für Rassenbeziehungen") war eine 1948 gegründete Organisation in Südafrika, die überwiegend Positionen der Rassenpolitik aus dem Blickwinkel ultrakonservativer Afrikaaner innerhalb der politischen Entwicklung des Landes propagierte.

Geschichte
Das South African Bureau of Racial Affairs ist auf Anregung des Afrikaner Broederbonds im September 1948 als konservative Alternative zum South African Institute of Race Relations gegründet worden. Die SABRA-Mitglieder waren überwiegend Akademiker und andere Intellektuelle aus dem Kreis der Buren. Zur zentralen Aufgabenstellung dieser Organisation zählte die Erarbeitung von Studien für die Gestaltung einer künftigen Rassenpolitik in Südafrika mit der Maßgabe einer "getrennten Entwicklung" der ethnischen Bevölkerungsgruppen. Das strategische Ziel lag dabei in der Sicherung einer "weißen" Vorherrschaft. Dieses Ansinnen leitete die Organisation u. a. aus der wirtschaftlichen Situation Südafrikas in den 1940er Jahren ab, als "schwarze" Gewerkschaften einen enormen wirtschaftlichen und politischen Einfluss erlangt hatten und damit nach Auffassung nationalistisch gesinnter Weißer deren Wohlstand und seinen Fortbestand bedrohen konnten. Zur Sicherung dieser Position sahen die Konzepte des SABRA vor, die Trennung der Gesellschaft auf allen Gebieten, besonders unter wirtschaftlichen, politischen, territorialen, sozialen, kulturellen und bildungspolitischen Aspekten voranzutreiben.

Die Organisation verfügte über gute informelle Kontakte zum Afrikaner Broederbond und zur Dutch Reformed Church. Der Zweck der Organisation lag in der Rechtfertigung von Apartheidpolitik ("getrennte Entwicklung") und diesbezüglichen Strategien der Nasionale Party (NP) mit Mitteln tatsächlicher oder vermeintlicher wissenschaftlicher Aussagen. In den 1950er Jahren ergaben sich daraus wichtige politische Impulse für die Apartheidregierungen Südafrikas. Einflussreiche Mitglieder des SABRA waren in der Tomlinson-Kommission vertreten, die sich dort für die Entwicklung von Homelands innerhalb der Südafrikanischen Union aussprachen. 1957 erklärte SABRA öffentlich, dass sie sich als "einheimische weiße Nation" ("indigenous White nation") verstünde und zusammen mit den "nichtweißen Bevölkerungsgruppen" einen Weg zur Koexistenz im "gemeinsamen Vaterland" gehen wolle. Streng konservativ orientierte SABRA-Mitglieder traten gegen solche ausgleichende Positionen aus ihren Reihen öffentlich auf, die sie dabei ablehnend als "liberalism" bezeichneten.

Auf der Jahreskonferenz 1958 vom 29. April bis 2. Mai in Stellenbosch erfolgte auf der Basis von 10 Themenpapieren eine programmatische Debatte. Dabei diskutierten die Mitglieder die von ihnen als "weiße" Gruppe gesehene Verantwortung innerhalb einer partikularen Lebenssphäre der südafrikanischen Gesellschaft. Der Direktor des Institute for Social Research an der University of Natal, J. F. Hollemann, warnte vor einer Situation, wodurch man vom "Regen in die Traufe" kommen könne, da nicht unbegrenzt Zeit für die Beantwortung der aufgeworfenen Fragen zur Verfügung stünde, weil sich zwischen den Empfehlungen des Tomlinson-Reports und der Umsetzung der Apartheid durch die Regierung eher ein Spalt erweitere als verenge. Die Konferenz schloss mit der Empfehlung, große Summen des Staatshaushaltes in die Entwicklung der "nichtweißen" Siedlungsgebiete zu investieren und zum Ende des Jahres ein Treffen mit Vertretern der schwarzen Bevölkerung herbeizuführen. Aufgrund interner Meinungsverschiedenheiten wurde der Termin eines solchen Zusammentreffens auf 1959 verschoben.

Im Jahre 1958 kam es nach einer Kritik von Mitgliedern der NP zu einer Reform des SABRA. Wegen zu liberaler Positionen transformierten die Mitglieder die Organisation in eine Institution der "reinen Apartheid" und bauten sie zum intellektuellen Machtzentrum der NP aus. Der 1958 ins Amt gewählte Ministerpräsident Hendrik Verwoerd nahm auf die veränderte politische Ausrichtung der SABRA maßgeblichen Einfluss. Im Verlauf dieser Neuausrichtung spielte das SABRA für die Bewusstseinsbildung junger Afrikaaner eine führende Rolle. Es entwickelte sich eine enge Zusammenarbeit mit Kirchgemeinden und kulturellen Organisationen der Buren.

Am 10. September 1960 erklärte der SABRA-Vorsitzende Geyer auf dem Transvaal Congress in Pretoria: "Wir müssen uns bei der Bildung von wirtschaftlich tragfähigen Bantu-Homelands schneller bewegen, schneller genug zumindest, um die Muster der Entwicklung deutlich zu machen, und in jedem Fall schneller, als wir uns bisher bewegt haben."

Unter der Leitung des Vorsitzenden Gerrit Viljoen entstand in den 1970er Jahren das Konzept einer neuen Verfassung Südafrikas mit einem Dreikammersystem für getrennte "nationale Gruppen". Einen Verfassungsentwurf nach diesem Konzept setzte Pieter Willem Botha 1983 mit einer Mehrheit in der Nationalversammlung Südafrikas um, der 1984 Wirksamkeit erlangte.

Ab 1974, unter der Führung des Theologen Carel Boshoff, vollzog die Organisation eine systematische Abkehr vom NP-Einfluss. Die verkrampte-Mitglieder in der NP und der Broederbond konnten wieder die Kontrolle über die Organisation übernehmen, da viele der gemäßigten NP-Mitglieder nicht mehr bereit waren, öffentlich mit SABRA identifiziert zu werden.

Das SABRA verfolgte die Idee vom "weißen Staat". Im Jahre 1980 begann die Organisation mit der Idee eines "weißen Homelands", dem Projek Oranje, das die Vision vom "Raum, wo keine Schwarzen leben" verfolgte. In der Folge wandten sich die Positionen des SABRA gegen das von der Regierung und der NP verfolgte Konzept eines Dreikammerparlaments. Daraufhin kam es 1983 zum endgültigen Bruch zwischen beiden Seiten und die staatliche Finanzunterstützung wurde beendet. Diese Entscheidung verkündete der Minister für Nationale Bildung Gerrit Viljoen. Im Ergebnis dieser Entwicklung entwickelte sich eine Annäherung an rechtsextreme Organisationen, wie die Konservative Partei (Konserwatiewe Party) und der Afrikaaner-Volkswag. Schließlich veranlassten Mitglieder eine Untersuchung von ökonomischen Umsetzungsmöglichkeiten alternativer Modelle getrennter Entwicklung innerhalb der südafrikanischen Gesellschaft.

Personalia
Im Verlauf der Jahreskonferenz 1958 erklärte Hendrik Frensch Verwoerd seinen Austritt aus der Organisation.

Vorsitzende des SABRA
 Nicolaas (Nic) Johannes Jacobus Olivier, Gründungsmitglied des SABRA und Professor, Vizevorsitzender SABRA partiell bei A. L. Geyer
 G. B. A. Gerdener (bis 1955) Professor für Theologie an der Universität Stellenbosch
 Adolf M. Willem Landman (1955–1958) Professor an der Vista University (1982–1989)
 A. L. Geyer (1958–1964), ehemaliger südafrikanischer Hochkommissar in London und ehemaliger Herausgeber der nationalistischen Zeitung Die Burger
 P. F. D. Weiss (1964–?), Professor
 Gerrit Viljoen (Vorsitz seit Ende der 1960er Jahre), Administrator-General von Südwestafrika
 Carel Boshoff (1972–1978)

Publizierte Periodika
 Journal of racial affairs. Tydskrif vir rasse aangeleenthede (1950–1993)
 SABRA nuusbrief. SABRA Newsletter (1953–1966, unregelmäßig)
 Triomf. Jaarboek van die Suid-Afrikaanse Buro vir Rasse-aangeleenthede (1964–1967)
 Jaarboek van die Suid-Afrikaanse Buro vir Rasse-Aangeleenthede (1967–1979)

Weitere Publikationen des SABRA
 South African Bureau of Racial Affairs: Die totstandkoming, ontwikkeling en toekomsplanne van SABRA [The creation, development and future plans of SABRA]. In: Journal of racial affairs, Jg. 1 (1949) (1), S. 3–6

Weblinks
  Nelson Mandela Centre of Memory: South African Bureau for Racial Affairs (SABRA). auf www.nelsonmandela.org (englisch)
 South African History Online: The South African Bureau of Racial Affairs (Sabra), an independent non-profit-making organisation, is established with the twof. auf www.sahistory.org.za (englisch)

 South African History Online: The national Chairman of SABRA warns of sour relations in the Union. auf www.sahistory.org.za (englisch)
 Worldcat: Publikationsliste der Organisation. auf www.worldcat.org (englisch)
 Tribut an Carel Boshoff. auf www.issuu.com (afrikaans)

Einzelnachweise

Organisation (Südafrika)
Politik (Südafrika)
Apartheid
Gegründet 1948

South African Bureau of Racial Affairs


Qiao Ru (født. 5. januar 1995, 185 cm) er en kinesisk håndboldspiller, der soiller for Jiangsu Handball og Kinas kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Kina

Qiao Ru


Permis de construire est une comédie corse réalisée par Éric Fraticelli et sortie en 2022.

Synopsis
Romain est un dentiste parisien qui a grandi sans son père. Un jour, il apprend sa mort mais n'en semble pas très ému. Toutefois, il reçoit un héritage qui consiste en un terrain constructible en Corse. Le projet serait d'y faire bâtir une maison en l'honneur de son père, parti avant d'avoir pu concrétiser son projet. Romain accepte finalement la mission, bien que faire construire une maison en Corse quand on est parisien n'est pas une mince affaire.

Fiche technique

 Titre original : Permis de construire
 Réalisation : Éric Fraticelli
 Scénario : Éric Fraticelli et Didier Bourdon
 Musique : Nicolas Zimako  Jean-Pierre Marcellesi
 Décors : Samantha Gordowski
 Costumes : Sandrine Bernard
 Photographie : Lubomir Bakchev
 Montage : Pascale Fenouillet
 Producteur : Vivien Aslanian, Romain Le Grand et Marco Pacchioni
 Production associée : Laila Tahhar, Michel Ferracci et
 Sociétés de production : Marvelous Productions et France 3 Cinéma
 Société de distribution : Warner Bros.
 Budget : 5,34 millions d'euros
 Pays de production :
 Langue originale : français
 Format : couleur — 2,35:1
 Genre : Comédie
 Durée : 93 minutes ()
 Dates de sortie :
 France :
  (L'Île-Rousse)
  (en salles)

Distribution

 Didier Bourdon : Romain
 Éric Fraticelli : Santu
 Anne Consigny : Cécile
 Véronique Volta : Colombia
 Simon Abkarian : Müller
 Michel Ferracci : Tutu
 Samuel Torres Bianconi : Riri
 Didier Ferrari : Fifi
 Philippe Corti : Loulou
 Laurent Gamelon : Victor, ami et collègue de Romain
 Frédérique Bel : Nadine, femme de Victor
 Jean-François Perrone : Achille
 Alexandra Franchi :  Galtier
 Philippe du Janerand : Maître Bompard, le notaire
 Daniel Russo : Sénéchal, le banquier
 Jean-Louis Barcelona : M. Vallet
 Frédéric Poggi

Production

Accueil

Critique
La presse reçoit avec très peu d'entrain la comédie corse. Les paysages ou encore les décors sont salués, mais la presse trouve le film cliché et stéréotypé, bien que réalisé par un corse. Pour Écran Large, l'un des rares points du film est de ne pas . Pour Le Parisien, . Télé Loisirs salue néanmoins la prestation de Didier Bourdon qui donne .

Sur le site Allociné, le film reçoit une moyenne de  par un consortium de 4 titres de presse.

Box-office
Pour son premier jour d'exploitation en France, Permis de construire se place en seconde position du box-office français des nouveautés avec ses  dont  en avant-première pour 437 copies. Il est précédé dans le classement par le drame français Goliath () et suivi par la comédie policière Murder Party (). Au bout de sa première semaine d'exploitation au box-office en France, la comédie française se positionne en  place avec . La comédie est précédée par une autre, elle aussi française, Maison de retraite (), et suivie par le blockbuster américain Uncharted ().

La semaine suivante, la comédie réalise  supplémentaires, la positionnant à la  place du box-office, devant la nouveauté Alors on danse () et derrière le thriller français Goliath (). Elle passe derrière ce dernier pour sa  semaine d'exploitation pour chuter à la  place en réalisant  entrées, devant Maison de retraite ().

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Film français sorti en 2021
Comédie française
Film tourné en Corse
Film se déroulant en Corse
Film mettant en scène un architecte
Film distribué par Warner Bros. Pictures

Permis de construire (film)


A Igreja Presbiteriana Avivada Para nas Nações (IPAN) é uma denominação pentecostal, fundada em 1998, em Guarulhos, São Paulo, pelo bispo Eliseu Ribeiro da Silva.

A denominação ficou conhecida em 2014 pelas acusações de envolvimento com empresas fantasmas e lavagem de dinheiro.

Além disso, é conhecida pelo seu envolvimento político em Guarulhos e suas obras sociais.

Denominações presbiterianas pentecostais no Brasil

Igreja Presbiteriana Avivada Para as Nações


Peter Knüsel, né le  à Neuenkirch (originaire de Udligenswil) et mort le  à Meggen, est un ingénieur agronome et personnalité politique suisse, membre du Parti radical-démocratique.

Biographie
Peter Knüsel naît le  à Neuenkirch. Il est originaire d'une autre commune du canton de Lucerne, Udligenswil.

Après des études d'agronomie à l'École polytechnique fédérale de Zurich (1945-1949), Peter Knüsel enseigne à l'École d'agriculture de Willisau, dans le canton de Lucerne. En 1959, il est nommé secrétaire au Département cantonal de l'économie publique où il traite des questions agricoles. Il conserve ce poste pendant dix ans.

Parcours politique
Membre du Parti radical-démocratique, il est élu en 1969 au Conseil d'État, l'exécutif du canton de Lucerne, et y reste jusqu'en 1981. Il succède à son collègue de parti Adolf Käch. Il y est chargé de l'économie. Dans le cadre de cette fonction, il est également le premier président de la Conférence des directeurs cantonaux de l'énergie entre 1979 et 1981.

Parallèlement à son parcours politique cantonal, il est membre du Conseil des États, la chambre haute de l'Assemblée fédérale, de 1971 à 1987. Il y défend notamment la levée de l'interdiction des casinos et des jeux d'argent.

Notes et références

Liens externes

Naissance en octobre 1923
Naissance dans le canton de Lucerne
Décès dans le canton de Lucerne
Décès en février 2018
Personnalité politique lucernoise
Personnalité du Parti radical-démocratique
Conseiller d'État lucernois
Conseiller aux États suisse de la 39e législature
Conseiller aux États suisse de la 40e législature
Conseiller aux États suisse de la 41e législature
Conseiller aux États suisse de la 42e législature
Décès à 94 ans

Peter Knüsel


Axolotl යනු උභය ජීවී විශේෂයකි. මෙක්සිකානු ඇවිදින මාළු ලෙස ද හැඳින්වේ.

මූලාශ්‍ර

Axolotl


Patricia F. Campbell est une mathématicienne et professeure de mathématiques américaine. Elle est professeure au Département d'enseignement et d'apprentissage, de politique et de leadership au College Park de l'Université du Maryland. Son travail a concerné l'amélioration de l'enseignement des mathématiques dans les écoles secondaires des minorités et des personnes à faible revenu, et l'efficacité de l'encadrement des mathématiques dans l'enseignement des mathématiques.

Formation
Campbell est diplômée du College of St. Francis . Après avoir obtenu une maîtrise en mathématiques à l'Université d'État du Michigan, elle a complété un doctorat. en enseignement des mathématiques à l'Université d'État de Floride. Elle a été coprésidente du groupe d'intérêt spécial sur la recherche en enseignement des mathématiques de l' de 2007 à 2009.

Prix et distinctions
En 2011, elle a reçu le vingt et unième prix Louise-Hay pour sa contribution à l'enseignement des mathématiques. L'Association for Women in Mathematics lui a décerné « pour sa contribution à l'enseignement et à l'apprentissage des mathématiques en milieu urbain et pour son travail dans des écoles qui desservent principalement des populations minoritaires issues de milieux à faible revenu ».

Références

Liens externes

 Publications de Patricia Campbell indexées par Google Scholar

Étudiant de l'université d'État de Floride
Étudiant de l'université d'État du Michigan
Professeur de mathématiques
Mathématicienne américaine
Mathématicien américain du XXIe siècle
Mathématicien américain du XXe siècle
Lauréate du prix Louise-Hay
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)

Patricia Campbell


Zabušivanje ili označavanje središta rupe je postupak obrade provrta (rupe) koji se koristi prije bušenja kako bi se spiralno svrdlo centriralo i pravilno vodilo. Također se koristi za izradu gnijezda kod vratila i osovina za centriranje i pravilno stezanje prilikom daljnjih strojnih obrada na vratilu ili osovini. Alat koji se koristi je zabušivač (zabušivalo). Glavno gibanje je kružno kontinuirano, a posmično gibanje (posmak) je pravolinijsko kontinuirano. Glavno i posmično gibanje se izvode istodobno. Izvodi se na alatnim strojevima, najčešće bušilicama. Zabušivač se još može koristiti za izradu konusa na kraju provrta ako je promjer zabušivača veći od promjera samog provrta. Promjer zabušivača bi trebao biti 70% promjera svrdla kojim će se izrađivati provrt. Kut zabušivača trebao bi biti veći ili manji od kuta svrdla kojim će se naknadno bušiti što ovisi o materijalu svrdla. Ako je svrdlo izrađeno od HSS-a (brzorezni čelik) onda je kut zabušivača manji od 90° (dugački i kratki zabušivači) ili 120° (kratki zabušivači). Kod svrdla izrađenih od tvrdog metala kut zabušivanja trebao bi biti veći od 142° ako je kut svrdla 140°.

Bušenje

Bušenje je način strojne obrade odvajanjem čestica kojim se posebnim alatom (svrdlom) izrađuju valjkaste (cilindrične) rupe u obratku. Alat obavlja glavno rotacijsko gibanje i pravocrtno posmično gibanje (posmak) koje mora biti u smjeru osi vrtnje (rotacije). Bušenje je povezano s predradnjom zabušivanja i naknadnim operacijama proširivanja, upuštanja, razvrtanja i izbušivanja.

Slike

Izvori

Obrada metala
Alati

Zabušivanje


اسم درنة قد يعني:

 درنة مدينة ليبية.
 شعبية درنة هي إحدى التقسيمات الإدارية في ليبيا.
 درنة جزء نباتي.

درنة (توضيح)


Padmâvatî es una ópera en dos actos con música de Albert Roussel y libreto de Louis Laloy, basado en La légende de Padmanî, reine de Tchitor de Théodore-Marie Pavie, que vuelve a narrar la leyenda del poema de Malik Muhammad Jayasi titulado Padmavat (1540). Se estrenó en la Ópera de París el 1 de junio de 1923. Roussel tituló la obra opéra-ballet y hay muchos números de baile y oportunidades para el espectáculo. El compositor fue inspirado por su visita a la ciudad en ruinas de Chittor en Rajputana (hoy Rajastán) e incorpora muchos rasgos de la música hindú en la partitura.

En las estadísticas de Operabase aparece con sólo una representación en el período 2005-2010, siendo la primera y única de Roussel.

Personajes

Enlaces externos
 Notas, discografía y libreto (francés / español) en Kareol

Óperas en francés
Óperas de 1923
Óperas de Albert Roussel
Óperas estrenadas en París

Padmâvatî


Norgesmesterskapet i fotball for menn er den norske pokaltunering.
Tuneringen spilles i dag i to kvalifikationsrunder og fire ordinære runder, samt kvartfinaler, semifinaler og finale.

Hold som spiller i 3. divisjon eller lavere må kvalificere sig for at være med i tuneringen. Hold i Eliteserien, 1. og 2. divisjon går direkte til første runde i tuneringen.

Eksterne henvisninger
www.rsssf.no/
www.fotball.no
Dagbladet.no
www.sportforalle.no
www.dintippeside.com

Fodboldligaer
Mesterskapet i fotball for menn

Norgesmesterskapet i fotball for menn


نادي اتحاد ريال لوفيرواز الرياضي  نادي كرة قدم بلجيكي . تم تأسيس النادي في سنة 1913 ثم تم حله في 2009 و تم دمجه مع نادي كويي لا لوفيير.

مراجع

أندية كرة قدم انحلت في 2009
أندية كرة قدم أسست في 1913
أندية كرة قدم سابقة في بلجيكا
انحلالات سنة 2009 في بلجيكا
تأسيسات سنة 1913 في بلجيكا

نادي لوفيرواز


La Honda Passport fue originalmente un deportivo utilitario o SUV mediana fabricada por Isuzu desde el año 1989 y fabricada para Honda desde 1994. Desde 2018, la Honda Passport vuelve a comercializarse.

Historia
Isuzu y Honda tenían varios acuerdos en la década de 1990. El Isuzu Trooper se comercializó como Honda Horizon en Japón y como Acura SLX en Estados Unidos y Canadá; la Isuzu Pick Up/KB como Honda Tourmaster en Tailandia. Honda fabricó el Civic y Accord para comercializar en Japón como Isuzu Gemini e Isuzu Aska respectivamente. Isuzu provee los motores diésel a Honda.

La Honda Passport fue creada para competir en el segmento de los SUV en Norteamérica (EE. UU. y Canadá) a principios de la década de 1990. Comparte plataforma con la Isuzu Rodeo (Isuzu Wizzard) con solo unos cambios de logotipos. Estaba disponible solo en 5 puertas con motor 4 o 6 cilindros, gasolina, caja de cambios automática o manual de 5 velocidades, tracción 4x2 o 4x4.

Honda Passport 1994 - 1997
El Isuzu Rodeo fue presentado en Japón y EE. UU. en 1990. En Norteamérica el Honda Passport se comercializó desde 1994 durante la fiebre de los SUV, para competir con Ford Explorer, Chevrolet Blazer, GMC Jimmy, Toyota 4Runner, Nissan Pathfinder y el Isuzu Rodeo.

Honda Passport 1998 - 2002

El Isuzu Rodeo y Honda Passport de nueva generación fueron presentados en Estados Unidos y Canadá como modelo 1998. Tenía líneas más suaves e imagen robusta. Solo se comercializó en 5 puertas, la versión 3 puertas fue exclusiva de Isuzu Amigo/Rodeo Sport/Mu y GM (Opel/Vauxhall/Holden Frontera Sport). Fue reemplazada por la Honda Pilot desarrollada por Honda. Sus competidores fueron el Ford Explorer, Mercury Mountaineer, Ford Escape, Mercury Mariner, Chevrolet Blazer / Trailblazer, GMC Jimmy / Envoy, Toyota 4Runner, Nissan Pathfinder, Nissan X-terra, Isuzu Rodeo.

Enlaces externos
 www.isuzu.com

Referencias

Passport
Modelos de pickups

Honda Passport


The Créteil International Women's Film Festival (in French Festival international de films de femmes de Créteil) is an annual event in Créteil, France, founded by Jackie Buet in 1978 to showcase the directing talents of female filmmakers who, at the time, had difficulty getting their films adequately distributed. The first festival was held in 1979 in Sceaux. It transferred to Créteil in 1985.

Located in Créteil, a city southeast of Paris, today the festival is 10 non-stop days premiering 50 or more new films directed by one or more women. The festival also offers film classes, thematic forums and debates. The competition is open to women from around the world who have made a feature-length documentary, a short length fiction and a documentary film. Their work is judged by a jury of 6 cinema professionals.

The festival offers a number of prizes including several Audience awards and the "Grand Jury Prize." There is a festival archive containing more than 10,000 films by women.

In 2005, recent directors featured include works from Hong Kong, Butterfly by MAK Yan Yan, Ho Yuk by YAU Ching and Lim Poh Huat by Lee Wong from Singapore.

Winners of the Grand Prix

See also
 List of women's film festivals
 Women's cinema
 Woman's film
 Women in film
 Feminist film theory
 List of female film and television directors
 List of female film directors
 Black women filmmakers

References

External links
 Official site
 Créteil International Women's Film Festival at the Internet Movie Database
  ("Films de Femmes@fiffemmes")

Adapted from the article Créteil International Women's Film Festival, from Wikinfo, licensed under the GNU Free Documentation License.

Film festivals in France
Women's film festivals
Recurring events established in 1978
Women in France
1978 establishments in France


Leadenhall Market er et overdækket marked, der ligger på Gracechurch Street i London. Der er adgang til markedet med bil via Whittington Avenue mod nord og Lime Street mod syd og øst, og der er adgang for gående fra en række små gågader.

Det er et af de ældste markeder i London og kan føres tilbage til 1300-tallet. Det ligger i den historiske del af City of Londons finansdistrikt.

Leadenhall Market er blevet brugt under indspilningerne af en række film. I Harry Potter og De Vises Sten (2001) blev det brugt som kulisse til området omkring Den Utætte Kedel og Diagonalstræde. Det blev også brugt i The Imaginarium of Doctor Parnassus, Hereafter, Brannigan og Love Aaj Kal. Det britiske synthpopband Erasure indspillede dele af musikvideoen til deres sang "Love to Hate You" (1991) i Leadenhall Market.

Eksterne henvisninger

Official website

City of London
Bygninger, konstruktioner og anlæg i London
Markeder i London

Leadenhall Market


Telefoncentral var en kommunikationsvirksomhed, som via et omstillingsbord satte telefoner i forbindelse med hinanden. Centralen dækkede et geografisk område, som kunne være en by  eller en bydel. Fra telefonens barndom til op i 1950'erne var centralen manuelt betjent, herefter semiautomatiske frem til slutningen af 1970'erne, hvor de blev ottecifrede og fuldt automatiseret<ref>[http://politiken.dk/pol_oplys/art4869930/Hvorn%C3%A5r-blev-de-k%C3%B8benhavnske-telefoncentraler-Amager-%C3%86gir-og-%C3%98bro-fuldautomatiserede. Politiken 30/9 2005 Hvornår blev de københavnske telefoncentraler Amager, Ægir og Øbro fuldautomatiserede? (hentet 2017-04-02)]</ref> En abonnent, der ville i telefonisk forbindelse med en anden abonnent, ringede centralen op. En telefonist svarede, og abonnenten opgav nummeret på den abonnent, man ønskede forbindelse med. Telefonisten forbandt med kabler på omstillingsbord pågældende abonnenter, hvorved modtagende abonnents telefon blev aktiveret. Telefonisten registrerede den forbrugte samtaletid, som påførtes den løbende regning hos den abonnent, der havde ringet op.

Telefoncentralen var ejet og drevet af et telefonselskab, og blev ledet af en forstanderinde. Personalet var altovervejende kvindelig.

Telefonvæsenet i Danmark organiseredes oprindeligt i regionale, fælleskommunale selskaber. KTAS (Københavns Telefon Aktie-Selskab) stiftet i 1881; JTAS (Jydsk Telefon Aktie-Selskab) stiftet i 1895; FKTAS (Fyns Kommunale Telefon Aktie-Selskab) stiftet i 1884, samt flere.

 Danmarks første telefoncentral
Alexander Graham Bell præsenterede den første telefon på verdensudstillingen i Philadelphia i 1876. I Danmark blev "Kjøbenhavns By- og Hustelegraf" startet af  Severin Lauritzen, med telefonforbindelser mellem kontorer og fabrikker. Fra selskabets hovedcentral i hotel Royal nær Børsen, de store banker og Christiansborg Slot havde man telefonisk kontakt til omkring ti små stationshuse rundt om i byen, hvorfra bude hurtigt fik de indringede meddelelser bragt ud til kunderne. I 1881 blev den første central indviet med 22 abonnenter i det indre København. Anlægget var ejet af Bell.

I 1881 kostede det 150 kr at få telefon, dvs en halv årsløn for en arbejder. I de følgende år blev hele kvarterer pakket ind i et net af luftledninger, fastgjort til store kvadratiske stativer overalt på byens tage, én ledning for hver abonnent i København. Da C.F. Tietgen første gang hørte om telefoner, skal han have udbrudt: "Telefon? Jeg skal sandelig ikke ringes op af en hvilken som helst urtekræmmer!" Men snart blev han den, der i 1882 stiftede Kjøbenhavns Telefon-Selskab; og naturligt nok fik Privatbanken, hvor han var direktør, telefonnummer 1. Navnet blev senere ændret til Kjøbenhavns Telefon Aktieselskab (det senere KTAS og TDC), og Tietgen var selvfølgelig formand for bestyrelsen. ( Nummeret kan spores helt til i dag, hvor telefonnummeret til Nordeas hovedkvarter er 3312 1111.) Tietgen tog også initiativet til "Verdens største Telefonbureau", der lå på 3. sal i Jorcks Passage og åbnede i 1896, i en bygning kronet med løgkupler. Da var der mere end 5.000 telefoner i København og op langs Strandvejen. I 1904 væltede en snestorm de mange tagstativer, og ingen kunne ringe i flere uger. Derefter gik man over til at lægge telefonkablerne under jorden. Udsmykningen af Jorcks Passage blev revet ned i 1912 og solgt som gammelt jern.

Da man første gang kunne ringe til udlandet, var det en ren sensation; for en opringning til Sverige måtte man først indsende en skriftlig ansøgning underskrevet af to kautionister.

I 1890'erne var der 57 regionale selskaber i Danmark. I 1897 besluttede man i Rigsdagen, at telefoni var et statsligt anliggende, som staten havde eneret på.
Eneretten blev brugt til at give koncession til større, private, regionale selskaber. I 1900 var der  11 koncessionerede selskaber, i 1922 kun syv, og i 1947 kun tre tilbage: KTAS (Sjælland og øerne, også Bornholm), FKT (Fyn og dertilhørende øer) og JTAS (Jylland fra før genforeningen i 1920).

 Telefoncentraler i København
CEntral (Københavns hovedcentral) - BYen - PAlæ - MInerva (Kbh. City) - AMager - SUndby - ASta (Amager i Kbh. kommune) - GOdthåb (Frederiksberg) - FAsan (Frederiksberg) - NOra - LUna (Indre Nørrebro) - VEster - EVa - HIlda (Vesterbro) - TAga - ÆGir (Ydre Nørrebro, Nordvest) - ØBro - TRia (Østerbro) - RYvang - BElla (Brønshøj) - VAlby - DAmsø (Vanløse) - SØborg - ORdrup - GEntofte og HElrup (Hellerup).

Kun de to første bogstaver - her med versaler - skulle drejes fra demiautomatiske telefoner.

 Et kvindejob
Centralerne var ledet af en centralbestyrer. De ansatte – telefonistinderne, som også kaldtes "nummerpiger" – skulle være fyldt 20 år og komme fra de bedre sociale lag, så hun havde et pænt sprog. Hun skulle bo hjemme eller hos en respektabel familie. Dertil måtte hun underskrive et tavshedsløfte og være ugift; for et tavshedsløfte mente man ikke, en gift kvinde kunne overholde overfor sin mand. En præst måtte også attestere, at pigen var "sædelig og ædruelig''". Midt i centralen sad en forstanderinde, der holdt øje med, at telefonistinderne ikke henfaldt til private samtaler. Måtte de på toilettet, skulle de bede om lov og dertil neje, når de gik forbi hende. I et rum under telefonistindernes stole lå tordentelefonen, som blev benyttet i tordenvejr. Den blev holdt i venstre hånd, og på den højre havde man som en sikkerhedsforanstaltning en gummihandske på.

Noter

Se også
Telefon
Industrialisering
Centralbestyrer

Ekstern kilde/henvisning
http://www.postogtelemuseet.dk/

Telefoni
Telekommunikation
Telekommunikationsvirksomheder
Kvindearbejdspladser

Telefoncentral