Stoacılık, MÖ 3. yüzyılın başlarında Atina Agorası'nda Kıbrıslı Zenon tarafından kurulan bir Helenistik felsefe ekolüdür. Mantık sistemi ve doğal dünya hakkındaki görüşleriyle beslenen bir kişisel erdem etiği felsefesidir ve erdem pratiğinin eudaimonia'ya ulaşmak için hem gerekli hem de yeterli olduğunu savunur: kişi etik bir yaşam sürerek gelişir. Stoacılar eudaimonia'ya giden yolu erdemi uygulayarak ve doğaya uygun yaşayarak geçirilen bir hayatla özdeşleştirmişlerdir.

Aristotelesçi etiğin yanı sıra stoacı gelenek de erdem etiğinin başlıca kurucu yaklaşımlarından birini oluşturur. Stoacılar özellikle insanlar için "erdemin tek iyi" olduğunu ve sağlık, zenginlik ve zevk gibi dışsal şeylerin kendi başlarına iyi ya da kötü olmadıklarını (adiafora), ancak "erdemin üzerinde hareket edeceği malzeme" olarak değer taşıdıklarını öğretmeleriyle bilinir. Seneca ve Epiktetos gibi birçok stoacı, "erdem mutluluk için yeterli olduğundan", bir bilgenin talihsizliklere karşı duygusal olarak dirençli olacağını vurgulamıştır. Stoacılar ayrıca bazı yıkıcı duyguların yargı hatalarından kaynaklandığını ve insanların "doğaya uygun" bir iradeyi (prohairesis olarak adlandırılır) sürdürmeyi amaçlamaları gerektiğine inanmışlardır. Bu nedenle, stoacılar bir bireyin felsefesinin en iyi göstergesinin bir kişinin ne söylediği değil, nasıl davrandığı olduğunu düşünüyorlardı. İyi bir hayat yaşamak için doğal düzenin kurallarını anlamak gerekiyordu, çünkü her şeyin doğadan kaynaklandığına inanıyorlardı.

Stoacılık MS 3. yüzyıla kadar Roma ve Yunan dünyasında gelişti ve taraftarları arasında İmparator Marcus Aurelius da vardı. MS 4. yüzyılda Hristiyanlığın devlet dini olmasından sonra bir düşüş yaşamıştır. O zamandan beri, özellikle Rönesans (Neostoacılık) ve çağdaş dönemde (modern stoacılık) yeniden canlanmıştır.

Tarih
Stoacılık adı, MÖ 4. yüzyılın sonlarına doğru Kıbrıslı Zenon ve takipçilerinin fikirlerini tartışmak için toplandıkları Atina'daki Agora'nın kuzey tarafındaki efsanevi ve tarihi savaş sahneleriyle süslü bir sütun dizisi olan Stoa Poikile'den (Antik Yunanca: ἡ ποικίλη στοά) veya "boyalı sundurma"dan gelmektedir. Epikürcülerin aksine Zeno felsefesini kamusal bir alanda öğretmeyi seçmiştir. Stoacılık başlangıçta Zenonizm olarak biliniyordu. Ancak, muhtemelen stoacılar kurucularını mükemmel bilge olarak görmedikleri ve felsefenin bir kişi kültü haline gelme riskinden kaçınmak için bu isim kısa süre sonra bırakıldı.

Zenon'nun fikirleri, kurucu babası Antisthenes'in Sokrates'in öğrencisi olduğu Kiniklerin (kendisine Tebli Krates tarafından getirilmiştir) fikirlerinden geliştirilmiştir. Zenon'nun en etkili halefi, okulun lideri olarak Cleanthes'i takip eden ve günümüzde stoacılık olarak adlandırılan düşüncenin şekillenmesinden sorumlu olan Hrisippos'tur. Stoacılık Helenistik dünyada ve Roma İmparatorluğu'nda eğitimli seçkinler arasında en popüler felsefe haline gelmiş ve Gilbert Murray'in ifadesiyle "İskender'in neredeyse tüm halefleri [...] kendilerini Stoacı olarak tanımlamışlardır". Daha sonraki Roma stoacıları, içinde aktif katılımcılar olduğumuz evrende uyum içinde bir yaşamı teşvik etmeye odaklandılar.

Akademisyenler stoacılığın tarihini genellikle üç evreye ayırır: Zenon'nun kuruluşundan Antipater'e kadar Erken Stoa, Panaetius ve Poseidonius'u içeren Orta Stoa ve Musonius Rufus, Seneca, Epiktetos ve Marcus Aurelius'u içeren Geç Stoa. Stoacılığın ilk iki evresinden günümüze hiçbir tam eser ulaşmamıştır. Geç Stoa'dan yalnızca Roma metinleri günümüze ulaşmıştır.

Felsefi sistem

Stoacılar mantık, monistik fizik ve natüralist etik ideallerinden inşa edilen birleşik bir dünya açıklaması sunmuşlardır. Bunlardan etiği insan bilgisinin ana odağı olarak vurgulamışlardır, ancak mantıksal teorileri daha sonraki filozoflar için daha ilgi çekici olmuştur.

Stoacılık, yıkıcı duyguların üstesinden gelmenin bir yolu olarak özdenetim ve metanetin geliştirilmesini öğretir; felsefe, açık ve tarafsız bir düşünür olmanın kişinin evrensel aklı (logos) anlamasını sağladığını savunur. Stoacılığın birincil yönü bireyin etik ve ahlaki refahını geliştirmeyi içerir: "Erdem, Doğa ile uyum içinde olan bir iradeden oluşur". Bu ilke aynı zamanda kişiler arası ilişkiler için de geçerlidir; "öfke, kıskançlık ve hasetten arınmak" ve köleleri bile "diğer insanlarla eşit olarak kabul etmek, çünkü tüm insanlar aynı şekilde doğanın ürünüdür".

Stoacı etik determinist bir bakış açısını benimser; stoacı erdemden yoksun olanlarla ilgili olarak Cleanthes bir keresinde kötü adamın "bir arabaya bağlanmış ve araba nereye giderse oraya gitmek zorunda olan bir köpek gibi" olduğunu söylemiştir. Buna karşın erdemli bir stoacı, iradesini dünyaya uyacak şekilde değiştirir ve Epiktetos'un sözleriyle, "hasta ve yine de mutlu, tehlikede ve yine de mutlu, ölüyor ve yine de mutlu, sürgünde ve mutlu, utanç içinde ve mutlu" kalır, böylece "tamamen özerk" bir bireysel irade ve aynı zamanda "katı bir şekilde deterministik tek bir bütün" olan bir evren ortaya koyar. Bu bakış açısı daha sonra "klasik panteizm" olarak tanımlanmıştır (ve Hollandalı filozof Baruch Spinoza tarafından benimsenmiştir).

Mantık

Zenon'un öğretmenlerinden biri olan Diodorus Cronus, Aristoteles'in terim mantığından büyük ölçüde farklı olarak terimlerden ziyade ifadelere veya önermelere dayanan ve günümüzde önerme mantığı olarak bilinen mantık yaklaşımını ilk kez ortaya koyan ve geliştiren filozof olarak kabul edilir. Daha sonra Hrisippos, stoacı mantık olarak bilinen ve Aristoteles'in Syllogistic'ine rakip olarak kabul edilen stoacı Syllogistic adında tümdengelimli bir sistem geliştirmiştir (bkz. Syllogism). Stoacı mantığa olan yeni ilgi, mantıktaki önemli gelişmelerin önermeler mantığına dayandığı 20. yüzyılda ortaya çıkmıştır. Susanne Bobzien şöyle yazmıştır: "Hrisippos'un felsefi mantığı ile Gottlob Frege'ninki arasındaki birçok yakın benzerlik özellikle dikkat çekicidir".

Bobzien ayrıca, "Hrisippos, söz edimi teorisi, cümle analizi, tekil ve çoğul ifadeler, yüklem türleri, indeksler, varoluşsal önermeler, cümle bağlaçları, olumsuzlamalar, ayrışımlar, koşullular, mantıksal sonuç, geçerli argüman formları, tümdengelim teorisi, önermeler mantığı, modal mantık, zaman mantığı, epistemik mantık, önermeler mantığı, zorunluluklar mantığı, belirsizlik ve mantıksal paradokslar dahil olmak üzere bugün mantığın ilgilendiği hemen hemen her konuda mantık üzerine 300'den fazla kitap yazmıştır" demektedir.

Kategoriler
Stoacılar, her şeyin (τινά) olmasa da tüm varlıkların (ὄντα) maddi olduğunu kabul etmişlerdir. Mevcut varlıkların yanı sıra dört cisimsiz (asomata) kabul etmişlerdir: zaman, mekân, boşluk ve söylenebilir. Tümellere böyle bir statü tanınmazken, onların sadece 'var oldukları' kabul edilmiştir. Böylece, Anaksagoras'ın (Aristoteles'in yaptığı gibi) bir cisim sıcaksa bunun sebebinin evrensel bir ısı cisminin bir parçasının cisme girmiş olması olduğu fikrini kabul ettiler. Ancak, Aristoteles'in aksine, bu fikri tüm kazaları kapsayacak şekilde genişlettiler. Dolayısıyla, eğer bir cisim kırmızıysa, bunun nedeni evrensel kırmızı cismin bir parçasının cisme girmiş olmasıdır.

Dört kategori olduğuna karar vermişlerdir.

 Töz (ὑποκείμενον): Şeylerin yapıldığı birincil madde, biçimsiz töz (ousia)
 Nitelik (ποιόν): Maddenin bireysel bir nesne oluşturmak için organize edilme şekli; stoacı fizikte, maddeyi bilgilendiren fiziksel bir bileşen (pneuma: hava veya nefes)
 Bir şekilde yerleştirilmiş (πως ἔχον): Boyut, şekil, eylem ve duruş gibi nesnenin içinde bulunmayan belirli özellikler
 Bir şekilde bir şeyle ilişkili olarak yerleştirilmiş (πρός τί πως ἔχον): Bir nesnenin diğer nesnelere göre zaman ve mekân içindeki konumu gibi diğer olgularla ilgili özellikler

Stoacılar kendi eylemlerimizin, düşüncelerimizin ve tepkilerimizin bize bağlı olduğunu ana hatlarıyla belirtmişlerdir. Enchiridion'un açılış paragrafı kategorileri şu şekilde belirtir: "Dünyadaki bazı şeyler bize bağlıyken, diğerleri değildir. Yargılama, motivasyon, arzu ve nefret yetilerimiz bize bağlıdır. Kısacası, her ne yapıyorsak kendimiz yaparız." Bunlar bize bağlı olan ya da bizim gücümüz dahilinde olan bir alana işaret eder. Stoacı kategorilerin kullanımına ilişkin basit bir örnek Jacques Brunschwig tarafından verilmiştir:

Epistemoloji
Stoacılar bilginin akıl yoluyla elde edilebileceğini öne sürmüşlerdir. Gerçek yanlıştan ayırt edilebilir - pratikte yalnızca bir yaklaşım yapılabilse bile. Stoacılara göre duyular sürekli olarak duyumlar alır: nesnelerden duyular aracılığıyla zihne geçen ve burada hayal gücünde bir izlenim bırakan titreşimler (phantasiai) (zihinden kaynaklanan bir izlenime phantasma denirdi).

Zihin bir izlenimi yargılama (συγκατάθεσις, synkatathesis) - onaylama ya da reddetme - yeteneğine sahiptir, bu da gerçekliğin doğru bir temsilini yanlış olandan ayırt etmesini sağlar. Bazı izlenimler hemen onaylanabilir, ancak diğerleri sadece inanç veya kanaat (doxa) olarak etiketlenebilecek çeşitli derecelerde tereddütlü onay elde edebilir. Açık bir kavrayışa ve kanaate (katalepsis) ancak akıl yoluyla ulaşırız. Stoacı bilgenin ulaşabileceği kesin ve gerçek bilgi (episteme), ancak kişinin kendi akranlarının uzmanlığı ve insanlığın kolektif yargısı ile kanaatini doğrulamasıyla elde edilebilir.

Fizik

Stoacılara göre evren, aktif ve pasif olmak üzere iki sınıfa ayrılan maddi bir akıl tözüdür (logos). Pasif töz, "durgun, her türlü kullanıma hazır, ancak kimse onu harekete geçirmezse işsiz kalacağı kesin olan" maddedir. Aktif töz, pasif töz üzerinde etkili olan akıllı bir esîr ya da ilkel ateştir:

Her şey kader yasalarına tabidir, çünkü evren kendi doğasına ve yönettiği pasif maddenin doğasına göre hareket eder. İnsanların ve hayvanların ruhları bu ilksel ateşten yayılırlar ve aynı şekilde kadere tabidirler:

Bireysel ruhlar doğaları gereği bozulabilir ve "evrenin seminal aklına ("logos spermatikos") kabul edilerek ateşli bir doğaya bürünerek dönüşebilir ve yayılabilir". Çünkü doğru akıl hem insanlığın hem de evrenin temelidir.

Stoacı teoloji kaderci ve natüralist bir panteizmdir: tanrı hiçbir zaman tam anlamıyla aşkın değildir ama her zaman içkindir ve doğa ile özdeşleştirilir. İbrahimi dinler tanrıyı dünyayı yaratan bir varlık olarak kişiselleştirirken, stoacılık tanrıyı evrenin bütünlüğüyle özdeşleştirir; Hindu varoluş anlayışına çok benzeyen stoacı kozmolojiye göre, sonsuz ve döngüsel olarak kabul edildiği için zamanın mutlak bir başlangıcı yoktur. Benzer şekilde, uzayın ve evrenin de ne başlangıcı ne de sonu vardır, aksine döngüseldirler. Şu anki evren, sonsuz sayıda evrenden önce gelen, yok olmaya ("ekpyrōsis", yangın) ve yeniden yaratılmaya mahkum olan ve bir başka sonsuz sayıda evren tarafından takip edilecek olan mevcut döngüdeki bir aşamadır. Stoacılık tüm varoluşu döngüsel, kozmosu da ebediyen kendi kendini yaratan ve kendi kendini yok eden olarak görür (ayrıca bkz. Ebedi dönüş).

Stoacılık evren için bir başlangıç ya da son varsaymaz. Stoacılara göre logos, tüm evreni kaplayan ve canlandıran aktif akıl ya da anima mundi'dir. Maddi olarak düşünülmüştür ve genellikle tanrı ya da doğa ile özdeşleştirilir. Stoacılar ayrıca seminal akıldan ("logos spermatikos") ya da cansız maddede işleyen aktif aklın ilkesi olan evrendeki oluşum yasasından da söz ederlerdi. İnsanların her biri de evreni kontrol eden ve sürdüren ilksel ateş ve akıl olan ilahi logos'un bir parçasına sahiptir.

Etik
Stoacı etiğin temeli, iyinin ruhun kendi durumunda; bilgelik ve özdenetimde yattığıdır. Bu nedenle kişi tutkulardan arınmak için çaba göstermelidir. Stoacılar için akıl, mantığı kullanmak ve doğanın süreçlerini anlamak anlamına geliyordu - logos ya da evrensel akıl, her şeyin doğasında vardı. Yunanca pathos kelimesi kişinin çektiği acıları ifade eden geniş kapsamlı bir terimdi. Stoacılar bu sözcüğü öfke, korku ve aşırı sevinç gibi pek çok yaygın duyguyu ele almak için kullanmışlardır. Tutku, doğru muhakeme yapamamaktan kaynaklanan, zihindeki rahatsız edici ve yanıltıcı bir güçtür.

Stoacı Hrisippos'a göre tutkular değerlendirici yargılardır. Böyle bir duyguyu yaşayan kişi, kayıtsız bir şeye yanlış değer biçmiştir. Her tutkunun kökeninde bir yargı hatası, yanlış bir iyi ya da kötü kavramı yatar. Mevcut bir iyiye ilişkin yanlış yargı hazza yol açarken, şehvet geleceğe ilişkin yanlış bir tahmindir. Gerçek olmayan kötülük hayalleri şimdiki zaman hakkında sıkıntıya veya gelecek için korkuya neden olur. İdeal stoacı bunun yerine her şeyi gerçek değeriyle ölçer ve tutkuların doğal olmadığını görür. Tutkulardan özgür olmak, kendi kendine yeten bir mutluluğa sahip olmaktır. Korkacak hiçbir şey olmaz, çünkü sadece kötülük mantıksızlıktır; öfke için hiçbir neden yoktur, çünkü başkaları size zarar veremez.

Tutkular
Stoacılar tutkuları dört başlık altında düzenlemişlerdir: sıkıntı, zevk, korku ve şehvet. Bu tutkuların stoacı tanımlarına dair bir rapor Rodoslu Andronikos'un Tutkular Üzerine adlı eserinde yer almaktadır (çev. Long & Sedley, sf. 411, değiştirilmiş):

 Sıkıntı (lupē): Sıkıntı, insanların depresyona girmeyi doğru bulduğu mantıksız bir kasılma veya kötü bir şeyin var olduğuna dair yeni bir düşüncedir.
 Korku (phobos): Korku, beklenen bir tehlikeden irrasyonel bir kaçınmadır.
 Şehvet (epithumia): Şehvet, mantıksız bir arzu veya beklenen bir iyinin peşinde koşmaktır, ancak gerçekte kötüdür.
 Zevk (hēdonē): Zevk, mantıksız bir şişme veya insanların sevinmeyi doğru bulduğu iyi bir şeyin mevcut olduğuna dair taze bir düşüncedir.

Bu tutkulardan ikisi (sıkıntı ve zevk) şu anda mevcut olan duygulara, ikisi de (korku ve şehvet) geleceğe yönelik duygulara atıfta bulunur. Dolayısıyla, iyilik ve kötülük beklentisine yönelik sadece iki durum vardır, ancak bunlar şimdiki ya da gelecekteki olmalarına göre alt bölümlere ayrılmıştır: Aynı sınıfın çok sayıda alt bölümü ayrı tutkular başlığı altında toplanmıştır:

Sıkıntı: Kıskançlık, Rekabet, Şefkat, Kaygı, Yas, Üzüntü, Keder, Ağıt, Depresyon, Umutsuzluk.

Korku: Uyuşukluk, Utanç, İtimat, Şaşkınlık ve Yüreksizlik.

Şehvet: Öfke, Hiddet, Nefret, Düşmanlık, Gazap, Açgözlülük ve Özlem.

Zevk: Kötülük, Coşku ve Gösteriş.

Bilge kişi (sophos) tutkulardan (apatheia) özgür olan kişidir. Bunun yerine bilge kişi aklı başında olan iyi duygular (eupatheia) yaşar. Bu duygusal dürtüler aşırı değildir ama aynı zamanda azalmış duygular da değildir. Bunun yerine doğru rasyonel duygulardır. Stoacılar iyi duyguları neşe (chara), arzu (boulesis) ve ihtiyat (eulabeia) başlıkları altında sıralamışlardır. Dolayısıyla, gerçek bir iyi olan bir şey mevcutsa bilge kişi ruhunda bir yükselme yaşar - neşe (chara). Stoacılar iyi duyguları da alt bölümlere ayırmışlardır:

 Neşe: Keyif, İyi ruh hali
 Arzu: İyi niyet, İyi karşılama, Değer verme, Sevgi
 Dikkat: Ahlaki utanç, Saygı

İntihar
Stoacılar, erdemli bir yaşam sürmelerini engelleyebilecek durumlarda, örneğin şiddetli bir acıya ya da hastalığa maruz kaldıklarında, bilge bir kişi için intihara izin verilebileceğini kabul etmişlerdir; ancak bunun dışında intihar genellikle kişinin toplumsal görevini reddetmesi olarak görülürdü. Örneğin Plutarhos, tiranlık altında yaşamayı kabul etmenin Cato'nun bir stoacı olarak öz tutarlılığını (constantia) tehlikeye atacağını ve onurlu ahlaki seçimler yapma özgürlüğüne zarar vereceğini bildirir.

Aşk ve cinsellik
Erken dönem stoacılar cinsellik, romantik aşk ve cinsel ilişkiler konusundaki görüşleriyle geç dönem stoacılardan önemli ölçüde farklılaşmışlardır. İlk olarak Zeno, evliliğin kaldırılacağı, eşlerin ortak olacağı ve erotizmin sevilen kişilerde erdemi geliştirmek için eğitici amaçlarla hem erkek hem de kız çocuklarla uygulanacağı, yasalarla değil aşkla yönetilen bir cumhuriyeti savunmuştur. Bununla birlikte, evliliği kendi başına mahkum etmemiş, aynı derecede doğal bir olay olarak görmüştür. Aynı cinsiyetten olan ilişkilere olumlu bakmış ve bilge erkeklerin "ne sevilen biriyle sevilmeyen birinden, ne de bir kadınla bir erkekten daha az ya da daha fazla cinsel bilgiye sahip olmaması" gerektiğini savunmuştur.

Zeno, cinselliğin nihai amacının erdem ve dostluk olması gerektiğini açıklığa kavuşturarak arzuya karşı sevgiyi tercih etmiştir. Daha sonraki stoacılar arasında Epiktetos homoseksüel ve heteroseksüel cinselliğin bu alanda eşdeğer olduğunu savunmuş ve yalnızca kişiyi yargıya aykırı davranmaya iten arzu türünü kınamıştır. Bununla birlikte, çağdaş pozisyonlar genellikle cinselliği tutkuyla eşitlemeye doğru ilerlemiş ve cinsel ilişkilere kendi başlarına hala düşman olmasalar da yine de öz denetimi korumak için bunların sınırlandırılması gerektiğine inanmışlardır. Musonius tek doğal seks türünün üreme amaçlı seks olduğunu savunmuş, kadın ve erkek arasında eşli bir evlilik biçimini savunmuş ve yalnızca zevk ya da sevgi için yaşanan ilişkileri doğal olmayan olarak değerlendirmiştir.

Miras

Yeni Platonculuk
Plotinos hem Aristoteles'in hem de stoacıların Kategorilerini eleştirmiştir. Ancak öğrencisi Porfirios, Aristoteles'in şemasını savunmuştur. Bunu da onların metafiziksel gerçeklikler olarak değil, kesinlikle ifadeler olarak yorumlanması gerektiğini savunarak gerekçelendirmiştir. Bu yaklaşım, en azından kısmen, Aristoteles'in Kategoriler'deki kendi sözleriyle gerekçelendirilebilir. Boethius'un Porfirios'un yorumunu kabul etmesi, bunların skolastik felsefe tarafından kabul edilmesine yol açmıştır.

Hristiyanlık
Kilise Babaları stoacılığı bir "pagan felsefesi" olarak görmüştür; yine de ilk Hristiyan yazarlar stoacılığın bazı temel felsefi kavramlarını kullanmıştır. Bunlara örnek olarak "logos", "erdem", "ruh" ve "vicdan" terimleri verilebilir. Ancak paralellikler terminolojinin paylaşılması ve ödünç alınmasının çok ötesine geçmektedir. Hem stoacılık hem de Hristiyanlık dış dünya karşısında içsel bir özgürlük, insanın doğa ya da Tanrı ile akrabalığına dair bir inanç, insanoğlunun doğuştan gelen ahlaksızlığı -ya da "sürekli kötülük"- ve dünyevi sahipliklerin ve bağlılıkların beyhudeliği ve geçici doğasına dair bir his ileri sürer. Her ikisi de kişinin insanlığının daha yüksek olasılıklarının uyandırılıp geliştirilebilmesi için şehvet ve kıskançlık gibi tutkular ve aşağı duygularla ilgili olarak Ascesis'i teşvik eder. Stoacı etki Milanolu Ambrosius, Marcus Minucius Felix ve Tertullianus'un eserlerinde de görülebilir.

Modern
"Duygularını bastıran veya sabırla katlanan kişi" olarak modern kullanım Stanford Felsefe Ansiklopedisi'nin stoacılık ile ilgili girişinde "İngilizce 'stoical' sıfatının anlamı, felsefi kökenleri açısından tamamen yanıltıcı değildir" denmektedir.

Stoacılığın 20. yüzyılda yeniden canlanması, 1971'de A. A. Long'un Problems in Stoicism adlı kitabının yayımlanmasına ve 20. yüzyılın sonlarında erdem etiğine olan ilginin artmasına dayandırılabilir. Çağdaş stoacılık, 20. yüzyılın sonları ve 21. yüzyılın başlarında antik stoacılık üzerine yapılan bilimsel çalışmaların yayınlarındaki artıştan beslenmektedir. Bunun ötesinde, mevcut stoacı hareketin kökleri, akılcı duygusal davranışçı terapiyi geliştiren Albert Ellis'in ve birçok kişi tarafından bilişsel davranışçı terapinin (BDT) ilk versiyonlarının babası olarak kabul edilen Aaron T. Beck'in çalışmalarına dayanmaktadır.

Psikoloji ve psikoterapi
Stoacı felsefe, özellikle BDT'nin başlıca öncüsü olan Albert Ellis'in akılcı duygusal davranışçı terapi (ADDT) aracılığıyla modern bilişsel psikoterapi için orijinal felsefi ilham kaynağı olmuştur. Aaron T. Beck ve arkadaşları tarafından hazırlanan depresyon için orijinal bilişsel terapi tedavi el kitabında "Bilişsel terapinin felsefi kökenleri stoacı filozoflara kadar uzanmaktadır" denmektedir. Epictetus'un Enchiridion'undan iyi bilinen bir alıntı, Ellis ve takipçileri tarafından geleneksel ADDT'nin ilk seansında çoğu danışana öğretilmiştir: "Bizi üzen olaylar değil, olaylar hakkındaki yargılarımızdır."

Bu daha sonra BDT'ye yönelik diğer birçok yaklaşımın sosyalleşme aşamasında ortak bir unsur haline gelmiştir. Stoacılığın modern psikoterapi, özellikle de ADDT ve BDT üzerindeki etkisi Donald Robertson'ın The Philosophy of Cognitive-Behavioural Therapy (Bilişsel-Davranışçı Terapinin Felsefesi) adlı kitabında ayrıntılı olarak anlatılmıştır. 20. yüzyılın başlarında birçok psikoterapist stoacılıktan etkilenmiştir, özellikle de İsviçreli nörolog ve psikoterapist Paul DuBois tarafından kurulan "rasyonel ikna" okulu, klinik çalışmalarında stoacılıktan büyük ölçüde yararlanmış ve danışanlarını ev ödevi olarak Genç Seneca'dan pasajlar çalışmaya teşvik etmiştir.

Modern stoacılık ve Üçüncü Dalga BDT'nin benzerlikleri de öne sürülmüş ve depresyon tedavisindeki gücüne dair bireysel raporlar yayınlanmıştır. Kadim stoacılığın ilkelerinin insanın köken hikâyesine, çevre eğitimine, vejetaryenliğe ve sürdürülebilir kalkınma, maddi tüketim ve tüketiciliğin modern zorluklarına uygulanmasına da ilgi duyulmuştur.

Seamus Mac Suibhne, ruhani egzersizlerin uygulamalarını yansıtıcı uygulamalardan etkilenen uygulamalar olarak tanımlamıştır. Stoacı ruhani egzersizler ile modern bilişsel davranışçı terapi arasında birçok paralellik tespit edilmiştir. Filozof Pierre Hadot'ya göre, bir stoacı için felsefe sadece bir dizi inanç veya etik iddia değildir; sürekli uygulama ve eğitim (veya "askēsis") içeren bir yaşam biçimidir, sürekli uygulama ve kendini hatırlatmanın aktif bir sürecidir. Epiktetos Söylevler'inde üç tür eylem arasında ayrım yapmıştır: yargı, arzu ve eğilim. Hadot bu üç eylemi sırasıyla mantık, fizik ve etik ile özdeşleştirir. Hadot, Kendime Düşünceler'de "Her bir maksimin ya bu çok karakteristik topoi'lerden [yani eylemlerden] birini, ya ikisini ya da üçünü geliştirdiğini" yazar.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Birincil kaynaklar

 Cicero, Marcus Tullius (1945 c. 1927). Cicero : Tusculan Disputations (Loeb Classical Library, No. 141) 2nd ed. trans. by J. E. King. Cambridge, Massachusetts: Harvard UP.
 Long, A. A., Sedley, D. N. (1987). The Hellenistic Philosophers: vol. 1. translations of the principal sources with philosophical commentary. Cambridge, England: Cambridge University Press.
 Inwood, Brad & Gerson Lloyd P. (eds.) The Stoics Reader: Selected Writings and Testimonia Indianapolis: Hackett 2008.

Seneca
 Lucius Annaeus Seneca the Younger (transl. Robin Campbell), Letters from a Stoic: Epistulae Morales Ad Lucilium (1969, reprint 2004)

Epictetus
 Long, George Enchiridion by Epictetus, Prometheus Books, Reprint ed., January 1955.
 Gill C. Epictetus, The Discourses, Everyman 1995.
 Harvard University Press Epictetus Discourses Books 1 and 2, Loeb Classical Library Nr. 131, June 1925.
 Harvard University Press Epictetus Discourses Books 3 and 4, Loeb Classical Library Nr. 218, June 1928.

Marcus Aurelius
 Marcus Aurelius, Meditations, translated by Maxwell Staniforth; , or translated by Gregory Hays; . Also Available on wikisource translated by various translators

Fragment collections
Stoicorum Veterum Fragmenta is a collection by Hans von Arnim of fragments and testimonia of the earlier Stoics, published in 1903–1905 as part of the Bibliotheca Teubneriana. It includes the fragments and testimonia of Zeno of Citium, Chrysippus and their immediate followers. At first the work consisted of three volumes, to which Maximilian Adler in 1924 added a fourth, containing general indices. Teubner reprinted the whole work in 1964.
 Volume 1 – Fragments of Zeno and his followers
 Volume 2 – Logical and physical fragments of Chrysippus
 Volume 3 – Ethical fragments of Chrysippus and some fragments of his pupils
 Volume 4 – Indices of words, proper names and sources

Çalışmalar

 Bakalis, Nikolaos, Handbook of Greek Philosophy: From Thales to the Stoics. Analysis and Fragments, Trafford Publishing, 2005,
 Becker, Lawrence C., A New Stoicism (Princeton: Princeton Univ. Press, 1998)
 Brennan, Tad, The Stoic Life (Oxford: Oxford University Press, 2005; paperback 2006)
 Brooke, Christopher. Philosophic Pride: Stoicism and Political Thought from Lipsius to Rousseau (Princeton UP, 2012) excerpts

 de Harven, Vanessa (2010). Everything is Something: Why the Stoic ontology is principled, coherent and comprehensive . Paper presented to Department of Philosophy, Berkeley University.
 de Harven, Vanessa (2012). The Coherence of Stoic Ontology . PhD dissertation, Department of Philosophy, Berkeley University.

 Hall, Ron, Secundum Naturam (According to Nature) . Stoic Therapy, LLC, 2021.

 Inwood, Brad (ed.), The Cambridge Companion to The Stoics (Cambridge: Cambridge University Press, 2003)
 Lachs, John, Stoic Pragmatism (Indiana University Press, 2012)
 Long, A. A., Stoic Studies (Cambridge University Press, 1996; repr. University of California Press, 2001)
 Menn, Stephen (1999). 'The Stoic Theory of Categories', in Oxford Studies in Ancient Philosophy, Volume XVII. Oxford University Press , pp. 215–247.
 Robertson, Donald, The Philosophy of Cognitive-Behavioral Therapy: Stoicism as Rational and Cognitive Psychotherapy (London: Karnac, 2010)
 Robertson, Donald, How to Think Like a Roman Emperor: The Stoic Philosophy of Marcus Aurelius . 'New York: St. Martin's Press, 2019.
 Sellars, John, Stoicism (Berkeley: University of California Press, 2006)

 Stephens, William O., Stoic Ethics: Epictetus and Happiness as Freedom (London: Continuum, 2007)
 Strange, Steven (ed.), Stoicism: Traditions and Transformations (Cambridge: Cambridge Univ. Press, 2004)
 Zeller, Eduard; Reichel, Oswald J., The Stoics, Epicureans and Sceptics, Longmans, Green, and Co., 1892

Dış bağlantılar

 The Stoic Therapy eLibrary
 The Stoic Library  25 Aralık 2014 tarihinde Wayback Machine'de arşivlendi
 Stoic Logic: The Dialectic from Zeno to Chrysippus
 Annotated Bibliography on Ancient Stoic Dialectic

 BBC Radio 4's In Our Time programme on Stoicism  (Flash gerektirir)
 The Stoic Registry (formerly New Stoa) :Online Stoic Community
 Modern Stoicism (Stoic Week and Stoicon)

Antik Roma
Antik Yunanistan
Stoacılık

Stoacılık


Kragetæer i kor er en dansk antologi, som indeholder udvalgte værker af 6 debuterende, himmerlandske forfattere.

Indhold
Bogens indeholdte værker dækker et bredt spektrum af genrer og temaer. Repræsenteret er både noveller, romanuddrag og poesi i flere afskygninger, som blandt andet dækker fantasy, social realisme, romantik, mm.
Forfatterne tæller følgende:
 Astrid Holm Olsen (romanuddrag)
 Charlotte Meng Kristensen (digte)
 Ellen Schmidt (digte)
 Sandra O'Brien Kirk (noveller)
 Sonja Paulsen (noveller)
 Thomas A. Baumann Christensen (digte)
 Henrik Bugge Mortensen (forord)
Forfatternes samarbejde om bogudgivelsen blev faciliteret af Henrik Bugge Mortensen gennem Forlaget Rebild og foreningen, Bogby9520.

Referencer

Eksterne henvisninger
Forlaget - http://www.forlagetrebild.dk/index.php?id=70&no_cache=1&tt_products%5BbackPID%5D=37&tt_products%5Bproduct%5D=99&cHash=90b24efb74
Lokal netavis - http://vores-avis.dk/kragetaeer-i-kor-debut-for-seks-lokale-forfattere/
Kommunal kulturinstitution (lokal) - http://www.rebildporten.dk/sites/default/files/asp/visitrebild/kragetaer_i_kor_flyer_web_2.pdf

Litteratur i 2015
Noveller
Digte

Kragetæer i kor


القبطان عزوز هو مسلسل كرتونى مصري أذيع في رمضان 2009.
وتقوم فكرة العمل على شخصية القبطان عزوز الذي يتسم ببعض الغباء بعد أن ترك له أبوه سفينه اسمها «الشمندوره» ويقابل مواقف كوميديه ساخره أكثرها حول الغباء وشعف التفكير أو التفكير المحدود.

الشخصية يقدمها سامح حسين في دور القبطان عزوز والذي ذاع صيته منذ مسلسل الست كوم " راجل وست ستات "
بالاشتراك مع
 انتصار في دور عمة القبطان عزوز المشاكسة صاحبة اللسان الطويل دائما.
 عبد الله مشرف في دور قائد أو ربان السفينة.
 سليمان عيد في دور عامل السفينة.
وقد تم إنتاج 3 أجزاء منه تمت اذاعتهم في عامى 2010م 2011م في رمضان واشترك في هذين الجزأين عدة ممثلين ومنهم
 معوض إسماعيل ويعمل دور البغباء.

مسلسلات رسوم متحركة مصرية

القبطان عزوز


İdil (), Şırnak ilinin bir ilçesidir.

Şehirde Meryem Ana Kilisesi bulunmaktadır. Anadolu'da Hatay'dan sonra Hristiyanlığın yaşanmaya bağladığı ikinci şehirdir. Şehrin Cizre'ye, Midyat'a, Nusaybin'e, Suriye ve Irak sınırına olan yakınlığı ve topoğrafik özellikleri tarihinde önemli bir rol oynamıştır.

İlçede karasal iklim hüküm sürmektedir ve bitki örtüsü bakımından zengindir. Mardin'e 60 km uzaklıkta olan ilçe, Suriye sınır kapısına 24 km uzaklıktadır. Yüzölçümü 1.224 km² olup Türkiye'nin en çok köyü olan ilçesidir.

İlçenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Yetiştirilen tarımsal ürünlerin başında arpa, buğday, karpuz, kavun, mercimek, nohut ve üzüm gelmektedir. İlçe, Süryanilerin yoğun yaşadığı dönemlerde üzüm bağları ve şarap yapımıyla ün kazanmıştır.

Süryani nüfusunun çoğunlukta olduğu bir ilçe olan İdil'in ilçe merkezine 1970'li yıllardan sonra Müslüman köylerin ve göçer ailelerin yerleşmesi, buna karşın Süryani vatandaşların yurt dışına ve büyük şehirlere göç etmesiyle demografik yapısı değişmiştir. Hâlen İdil'de yaşamakta olan çok az sayıda Süryani aile mevcuttur. Yeni yeni restore edilen taş evlerle tarihi bir görünüme kavuşmuştur. 2013'te tamamlanan Şırnak Havalimanı'na 14 km uzaklıktadır. İlçede Şırnak Üniversitesi'nin Ziraat Fakültesi yerleşkesi ile İdil Meslek Yüksek Okulu bulunmaktadır.

Yavuz Sultan Selim'in Mısır Seferi sırasında Midyat İlçesi ile birlikte Osmanlı İmparatorluğuna bağlanmıştır. 18 Mayıs 1990 tarih ve 20522 sayılı Resmî Gazetede yayınlanan 16 Mayıs 1990 tarih ve 3647 sayılı kanunla Mardin İlinden ayrılarak Şırnak İline bağlanmıştır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Son Süryani kökenli belediye başkanı Şükrü Tutuş, 17 Haziran 1994'te öldürülmüştür. 2019 yerel seçimlerinde İdil belediye başkanlığını kazanan Songül Erden, "silahlı terör örgütüne üye olma" suçlamasıyla Şırnak 3. Ağır Ceza Mahkemesince yargılanması ve Şırnak Cumhuriyet Başsavcılığınca da "terör örgütü propagandası yapma" suçlamasıyla soruşturulması gerekçesiyle İçişleri Bakanlığı tarafından 12 Kasım 2019 tarihinde görevinden uzaklaştırılmış olup yerine aynı zamanda İdil kaymakamı olan Zafer Sağ kayyım olarak atanmıştır.

Hendek operasyonları

İlçede 2015 yılında çatışmalar başlamış ve 18 Şubat 2016 günü başlayan Şehit Ersin Yıldırım operasyonu ile 57 gün süren sokağa çıkma yasağını müteakip Türk ordusunun ilçede tam kontrolü sağlaması ile bitmiştir.

Kaynakça

İdil, Şırnak


Yıldız Tilbe (16 Temmuz 1966, İzmir), Kürt kökenli Türk şarkıcı-şarkı yazarıdır.

Yaşamı
İzmir'in Konak ilçesine bağlı Gültepe semtinde doğan Yıldız Tilbe, Kürt ve Zaza kökenli ailesinin altı çocuğundan en küçüğüdür. Tuncelili ve Zaza kökenli olan annesinin adı Altun, Ağrılı ve Kürt kökenli olan babasının adı ise Ali'dir. Babası Ali Tilbe mevsimlik işçiydi. Orta ikinci sınıfta okuduğu Mustafa Rahmi Balaban Orta Okulu'nda eğitimini bırakmak zorunda kalarak, küçük yaşlardan itibaren şarkı söylemeye başlamıştır. 18 yaşından önce evlenmiştir. Evliliğinden "Sezen Burçin" adında bir kız çocuğu dünyaya getirmiştir. Daha sonra 5 yıl evli kaldığı Güngör Karahan'dan ayrılmıştır. Sonraları İzmir'de çeşitli gece kulüplerinde şarkıcılık yapmaya başlamıştır.

Sahneye ilk olarak 1990 yılında Cengiz Özşeker'in patronu olduğu bir kulüpte başlamıştır. 1991 yılının sonlarında Sezen Aksu, Tilbe'nin ismini duyup kendisini dinlemeye gelmiş ve vokalistlik teklif etmiştir. İki sanatçı tanışmış, Tilbe vokalistlik teklifini kabul ederek İstanbul'a gelmiş, Sezen Aksu'nun evine taşınmış, konserlerinde ve albümlerinde vokallik yapmıştır. Sezen Aksu ile yolları ayrıldıktan sonra İstanbul'un gece kulüplerinde şarkı söylemeye başlamıştır. Bu sırada Cem Özer'in "Laf Lafı Açıyor" isimli programında solistlik teklifi almış ve bir süre programın solisti olarak şarkı söylemiştir. Bu programda kazandığı ün ile albüm teklifleri alarak 1994 yılının yazında Delikanlım isimli ilk albümünü yayınlamıştır. Bu yıllarda birçok sanatçıya hit olan şarkılar vermiş, vokaller yapmıştır.

1996 yılında narkotik şube tarafından sanatçının evine yapılan baskında bir miktar esrar bulunmuş ve Tilbe üç gün gözaltında tutulmuş ardından serbest bırakılmıştır. Esrardan kurtulmak için Balıklı Rum Hastanesinde bir süre tedavi görmüştür. Aynı yıl çıkardığı "Aşkperest" albümü beklenen ilgiyi görmemiştir. 90'lı yılların sonlarında İstanbul, Bursa ve Eskişehir'de çeşitli gece kulüplerinde çalışmaya başlamıştır. 2001 yılında çıkardığı "Gülüm" isimli albümü ile yıldızı yeniden parlamaya başlamıştır. Ve 2002 yılında çıkardığı "Haberi Olsun" isimli albümü ilgi toplamıştır. Akabinde 2003 yılında yayınladığı "Yürü Anca Gidersin" isimli albümdeki her şarkı hit olmuştur. Sanat hayatı boyunca birçok ödül alan Tilbe, günümüzde hala en başarılı bestecilerden ve yorumculardan birisi olarak görülmektedir.

2004 yılında Tilbe rahim kanseri hastalığına yakalanmış bir süre Ankara Hacettepe Tıp Fakültesi'nde tedavi görmüş ve ameliyat olmuştur. Tilbe, hastalığını o dönemde yaşadığı ayrılık acısına bağlamış ve şöyle demiştir;

Bir zamanlar, arabeskin efsane ismi Azer Bülbül tarafından evlenme teklifi almış ama Yıldız Tilbe bu teklifi kabul etmemiştir.

Şarkıları

Yazdığı şarkılarda hüzün, aşk ve ayrılık konularını edinmiş olan Yıldız Tilbe şarkıları ve bestelerinde romantik konuları işlemiştir. Aşk temasını şarkılarında imgesel olarak, güçlü bir dil ile anlatmıştır. Tilbe'nin albümlerinde seslendirdiği kendisine ait besteleri dışında birçok sanatçıya verdiği onlarca bestesi vardır. Sanatçının 1994 yılından 2005 yılına kadar yayınladığı toplamda dokuz albümünde yer alan şarkılarda bu temaları görmek mümkündür. Sanatçı kariyeri süresince 2004 yılında bir ilk olarak "Yıldız'dan Türküler" adlı albümünde seçme türkülere, 2009 yılında ise "Aşk İnsanı Değiştirir" albümünde arabesk ve halk müziklerine yer vermiştir. Şarkılarında günümüzde daha sade bir dil kullanmaktadır. Tarz olarak pop ile başlamış ve repertuvarını genişleterek arabesk, halk müziği ve sanat müziği formlarını da kullanmıştır.

Kariyeri

1992-1996: Profesyonel müziğe başlangıç
Gece kulüplerinde çalıştığı sırada İzmir'de, Sezen Aksu'nun kendisini dinlemeye gelmesi ile İstanbul'a gitmiş ve Sezen Aksu'ya 1992 yılında 9 ay boyunca vokalistlik yapmıştır. Daha sonra Cem Özer'in "Laf Laf Açıyor" programında solistlik yaparak şöhret kazanan Tilbe, 1994 yılı Haziran ayında Aydın Oskay'la anlaşarak Delikanlım isimli şarkısı ve aynı ismi taşıyan albümünü piyasaya sürerek ününü sağlamlaştırmıştır. Albümünün çıktığı yıllarda Türk popunun zirvede olması, Tilbe'yi pop söylemeye itmiş ve pop müziğine önemli eserler vermiştir. Albüm içerisinde yer alan şarkıların birisi dışında hepsi Tilbe'ye ait olup, sanatçı albümünde seslendirdiği "Zülüf" adlı sözleri ve müziği Neşet Ertaş'a ait şarkıya da yer vermiştir. Albüm üç milyon satış tirajını yakalayarak en fazla satılan albümler arasında yer almıştır. Yıldız Tilbe, ilk klibini Cenk Torun'la birlikte oynadığı "Delikanlım" adlı parçaya çekmiş, bir yıl aranın ardından sanatçının 1995 yılında yayınladığı ikinci stüdyo albümü olan Dillere Destan, on şarkıdan oluşmakta olup albümdeki şarkılar Tilbe'ye aittir. Sanatçı bu albümünde "Havalım" adlı söz ve müziği Tarkan'a ait ve "Mühür Gözlüm" adlı söz-müziği Neşet Ertaş'a ait şarkılara da yer vermiştir.

2 Ağustos 1996'da yayınlanan Aşkperest albümü sanatçının üçüncü stüdyo albümüdür. Albümde on üç şarkı yer alıyor olup, albümdeki şarkıların 9'u sanatçıya aittir. Albümde yedinci sırada yer alan "Gönül Çalamazsın" adlı türkü ise anonimdir. Delikanlım adlı şarkısının Remix'i bu albümdedir. Yorum ve söz olarak Tilbe'nin zirveye ulaştığı, pop müziğinin altın çağlarına değer katan bir albümdür.

1998-2002 arası
1998 yılında yayınlanan ve sanatçının dördüncü stüdyo albümü olan bir diğer albüm Salla Gitsin Dertlerinidir. Albüm on iki parçadan oluşmakta olup albümde yer alan dört şarkının söz ve bestesi sanatçıya aittir. Albümde söz-müziği Pir Sultan Abdal'a ait "Geçti Dost Kervanı" adlı türkü de Tilbe tarafından yeniden yorumlanmıştır. 2001 yılında yayınlanan Gülüm adlı albümde yer alan şarkıların söz ve müziklerin tamamı Tilbe'ye ait olup, sanatçı albümde "Aşkın Cezam mı?" adlı şarkının klibinde yakın sanatçı arkadaşları ile beraber yer almıştır. Albüm, sanatçının İdobay Müzik adlı şirketle son çalışmasıdır.

24 Nisan 2002 tarihinde yayınlanan ve Yıldız Tilbe'nin beşinci stüdyo albümü olan Haberi Olsun on bir şarkıdan oluşuyor olup, albümde yer alan on şarkının bestesi sanatçıya aittir. Albümde ilk ve ikinci sırada yer alan "Haberi Olsun" adlı şarkının iki ayrı versiyonuna albüm içerisinde yer verilmiş, "Haberi Olsun", "Aşk Laftan Anlamaz ki" ve "Ummadığım Anda" adlı şarkılara klipler çekilmiştir. Albümün de ismi olan "Haberi Olsun" adlı şarkıya, daha sonra bir remix yapılmıştır.

2003-2005 arası
Yürü Anca Gidersin 12 Mayıs 2003 tarihinde yayınlanan Yıldız Tilbe'nin yedinci stüdyo albümüdür. Albümde on iki şarkı yer alıyor olup, albümdeki şarkıların tamamı sanatçıya aittir. Albümün düzenlemelerini Ozan Doğulu ve Selim Çaldıran yapmıştır. Albümde yer alan "Yürü Anca Gidersin", "Çabuk Olalım Aşkım", "E mi" ve "Çat Kapı" adlı şarkılara klipler çekilmiş, 2004 yılında yayınlanan Yıldız'dan Türküler adlı albüm, Yıldız Tilbe'nin Türk kültürlerine ait şarkıların kültürel ezgilerle söylediği Türk halk müziği şarkılarının yer aldığı şarkıların yer aldığı sekiz stüdyo albümüdür. Albümde yirmi türkü sanatçı tarafından yeniden yorumlanmıştır. Tilbe bu albümüyle 2004 Kral TV Video Müzik Ödülleri'nde "En İyi Türk Halk  Müziği Kadın Sanatçısı" ödülüne layık görülmüştür.

2004 yılında yayınlanan bir diğer albüm ise Sevdiğime Hiç Pişman Olmadımdır. Yıldız Tilbe'nin ilk tekli çalışmalarına yer verdiği bu albümde söz ve müzikleri sanatçıya ait iki şarkı yer almaktadır. Değerini Bilmek Gerekir Aşkın isimli parçanın sözleri, Şili'li yazar-şair Pablo Neruda'ya ait olup, bestesi Yıldız Tilbe'ye aittir. Albümde "Sevdiğime Hiç Pişman Olmadım" şarkısının iki remiks versiyonu, "Değerini Bilmek Gerekir Aşkın" şarkısının ise 1 remiks çalışması yer almakta olup aynı şarkılara klipler çekilmiştir.

15 Mayıs 2005 tarihinde yayınlanan Papatya Baharı adlı albüm Tilbe'nin 10. albümü olup, albümde "Kendimi Vermiyorum", "Yar Yanına Geleceğim", "Papatya Baharı" adlı şarkıların pop-rock, slow ve remiks versiyonları dahil olmak üzere 18 şarkı yer almaktadır. Albümdeki şarkıların söz ve müziklerinin tamamı Tilbe'ye aittir.

2006-günümüz
2006 yılında yayınlanan ve sanatçının maxi-single çalışması olan Tanıdım Seni, altı şarkı ve iki versiyonla toplamda sekiz şarkı barındırıp, sanatçının on bir albümüdür. Albümdeki tüm şarkıların söz ve müziği Yıldız Tilbe'ye aittir. Yine sanatçının bir diğer albümü 31 Ocak 2008 tarihinde yayınlanan, on altı şarkıdan oluşan ve Tilbe'nin on iki stüdyo albümü olan Güzeldir. Albümde on beşinci sırada yer alan "Şarkıların Şarkısı" adlı şarkının sözleri, sanatçının 2008 yılına dek kendi albümlerinde ve diğer şarkıcılardaki şarkıların isimlerinden veya şarkı sözlerinden derlenmiştir.

20 Mayıs 2009 tarihinde yayınlanan Aşk İnsanı Değiştirir adlı albümde ise Tilbe, arabesk ağırlıklı şarkılar seslendirmiştir. Albüm iki ayrı CDden oluşup, albümde "Ağla Yüreğim", "Aşk İnsanı Değiştirir", "Gözleri Kara Sevgilim", "Ben Bir Karar Verdim", "Seni Sevmek İstemiştim" isimli şarkıların söz ve müzikleri sanatçıya aittir. Çıkış şarkısı Erkin Koray klasiği "Anma Arkadaş" şarkısıdır. Albüm yirmi üç şarkıdan oluşmakta olup listelerde satış rekorları kırmış, 12 Mayıs 2010 tarihinde Seyhan Müzik etiketiyle yayınlanan on dört albümü Hastayım Sanadır. Albümde on şarkı yer almaktadır. Şarkıların tamamı Yıldız Tilbe'ye ait olup iki tanesi daha önceden sanatçı arkadaşlarına verdiği Ayrılamam Ve Hiç Kimse Değilim şarkılarını kendi yorumu ile albümüne almıştır. Pop ağırlıklı bir albümdür. Albümde "Hastayım Sana", "Bu Evde Senle" ve "Sevgilim Benim" şarkılarına klip çekilmiştir.

4 Ağustos 2011 tarihinde Oynama isimli albümünü çıkarmıştır. Albümün çıkış parçasının müziği dünyaca ünlü bas-gitar sanatçısı Marcus Miller'e ait Blast melodisir. Tilbe, bu müziğin üzerine sözler yazmıştır. Oynama'nın Blast versiyonu dışında bir de Türkçe versiyonu mevcuttur ve video bu versiyona Kemal Doğulu tarafından çekilmiştir. Daha önce sanatçı arkadaşı Toprak tarafından da seslendirilen "Aklım Hep Sende" isimli türkü, albümün Türk halk müziği tarzındaki tek şarkısıdır. Albümde toplam dokuz şarkı yer alıyor; iki şarkıya müzik klibi çekilmiştir. Tilbe'nin Hakan Altun'la düet yaptığı şarkısı Ruh İkizi ve maNga grubu ile Hani Biz şarkıları ile müzik gündeminde adından bahsettirmiştir.

2012 yılının başlarında TRT Müzik kanalında 5 hafta süren "Şarkıların Yıldızı" adlı müzik programı yapmıştır. Program daha sonra TRT'nin maddi imkanlarının yetersizliği gerekçesi ile yayından kaldırılmıştır. 28 Ekim 2012 tarihi itibarıyla her pazar akşamı Flash TV'de yayınlanan "Yıldız Tilbe ile" isimli televizyon programıyla ekranlara geri dönmüştür.

2018 yılında Sezen Aksu'dan iki tane yeni beste almış ve albümünde okumuştur. 2018 Yılında proje albümü yapılmış ve 39 sanatçı Yıldız Tilbe'nin yıldızlı şarkılarını söylemiş olup; o yılın en çok satan albümleri arasında yer almış ve en beğenilen proje dallarında bütün ödülleri almıştır.

2020 Yılında, Sözleri Bilal Sonses Müziği Bilal Sonses ve Kadir Demir'e ait  Yıldız Tilbe  Bilal Sonses ile düet yapmiştir. Tekli çalışmada Bilal Sonses  ile birlikte  klip çektiği Hasbelkader adlı şarkı 2020 ve 2021 yılının en sevilen hit şarkıları arasında, birçok müzik platformunda en çok dinlenen müzikler listelerinde yer almaktadır.

Diskografi

 1994: Delikanlım
 1995: Dillere Destan
 1996: Aşkperest
 1998: Salla Gitsin Dertlerini
 2001: Gülüm
 2002: Haberi Olsun
 2003: Yürü Anca Gidersin
 2004: Yıldız'dan Türküler
 2004: Sevdiğime Hiç Pişman Olmadım
 2005: Papatya Baharı
 2006: Tanıdım Seni

 2008: Güzel
 2009: Aşk İnsanı Değiştirir
 2010: Hastayım Sana
 2011: Oynama
 2013: Yeniden Eskiler Arabesk
 2014: Şivesi Sensin Aşkın
 2015: Yıldız Tilbe
 2016: Oynat
 2017: Sevgililer Günü
 2018: Bir Seni Tanırım
 2018: Kış Gülleri
 2020: Seninle Derdim Çok

Filmografi

Kazandığı ve aday gösterildiği ödüller

|-
|1994 || Hürriyet Ödülleri || Yılın Keşfi ||
|-
|rowspan=3| 1995 || rowspan=3| 1. Kral TV Video Müzik Ödülleri || En İyi Pop Müzik Kadın Sanatçı ||
|-
|En İyi Şarkı Sözü (Delikanlım) ||
|-
|En İyi Beste (Delikanlım) ||
|-
|2002 || MÜ-YAP Ödülleri || En Çok Satan Albüm ||
|-
|rowspan=5| 2003 || rowspan=4| 9. Kral TV Video Müzik Ödülleri || En İyi Pop Müzik Kadın Sanatçı ||
|-
|Yılın Şarkısı (Haberi Olsun) ||
|-
|En İyi Şarkı Sözü (Aşk Laftan Anlamaz ki) ||
|-
|En İyi Beste (Haberi Olsun) ||
|-
|MÜ-YAP Ödülleri || Yılın En Çok Satan Albümü ||
|-
|rowspan=9| 2004 || rowspan=3| MGD 11. Altın Objektif Ödülleri || Yılın En İyi Pop Sanatçısı ||
|-
|Yılın Albümü (Yürü Anca Gidersin) ||
|-
|Yılın En İyi Şarkısı (Çabuk Olalım Aşkım) ||
|-
|rowspan=5| 10. Kral TV Video Müzik Ödülleri || En İyi Pop Müzik Kadın Sanatçı ||
|-
|En Çok Satan Albüm (Yürü Anca Gidersin) ||
|-
|Yılın Şarkısı (Çabuk Olalım Aşkım) ||
|-
|En İyi Şarkı Sözü (Çabuk Olalım Aşkım) ||
|-
|En İyi Beste (Çabuk Olalım Aşkım) ||
|-
|rowspan=1| 31. Altın Kelebek Ödülleri || En İyi Türk Pop Müziği Kadın Solist ||
|-
|rowspan=2| 2005 || MÜ-YAP Ödülleri || Altın Ödül ||
|-
|11. Kral TV Video Müzik Ödülleri || En İyi Türk Halk Müziği Kadın Sanatçı ||
|-
|rowspan=2| 2006 || 33. Altın Kelebek Ödülleri || En İyi Türk Halk Müziği Kadın solist ||
|-
|İstanbul Fm Altın Ödülleri || En İyi Pop Kadın Sanatçı ||
|-
|rowspan=2| 2007 || 13. Kral TV Video Müzik Ödülleri || En İyi Arabesk-Fantezi Müzik Kadın Sanatçı ||
|-
|MÜ-YAP Ödülleri || Altın Ödül  ||
|-
|rowspan=3| 2011 || TRT Müzik Ödülleri || En İyi Sanatçı ||
|-
|17. Siyaset Dergisi Ödülleri || Yılın Sanatçısı ||
|-
|İstanbul Taksiciler Odası Ödülleri || Yılın Kadın Sanatçısı ||
|-
|2014 || 13. Magazinci.com İnternet Medyası (En İyiler) || Yılın En İyi Fantezi Müzik Kadın Yorumcusu ||
|-
|2017 || Radyo Boğaziçi Müzik Ödülleri|| En İyi Düet Şarkı (Tuna Kiremitçi) ile (Yine Sevebilirim) ||
|-
|2018 || 45. Pantene Altın Kelebek Ödülleri || En İyi Proje (Yıldız Tilbe'nin Yıldızlı Şarkıları) ||
|-
|rowspan=2| 2019 || PowerTürk Müzik Ödülleri || En Güçlü Proje Albümü (Yıldız Tilbe'nin Yıldız'lı Şarkıları) ||
|-
|Radyo Boğaziçi Müzik Ödülleri|| En İyi Proje Albümü (Yıldız Tilbe'nin Yıldız'lı Şarkıları) ||
|}

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar

1966 doğumlular
Konak doğumlular
İzmir doğumlu kadın şarkıcılar
20. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
21. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
Türk kadın şarkıcı-şarkı yazarları
Kürt asıllı Türk müzisyenler
Zaza asıllı Türk müzisyenler
Türk halk müziği ses sanatçıları
Türk arabesk şarkıcıları
Türk kadın pop şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
İdobay Müzik sanatçıları
Avrupa Müzik sanatçıları
Erol Köse Production sanatçıları
Seyhan Müzik sanatçıları
Barış Müzik sanatçıları
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
Radyo Boğaziçi Müzik Ödülü sahipleri

Yıldız Tilbe


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 21 Ocak - I. Mihail, Konstantinopolis patriği (d. 1000)
 4 Nisan - Ferruhzad, Gazne Devleti sultanı
 tarihi bilinmeyen
 VI. Mihail, Bizans imparatoru
 Abdullah Bin Yasin, Murabıtlar devletinin kurucusu ve ilk hükümdarı

1059


La  des St. Louis Film Critics Association Awards, décernés par la St. Louis Film Critics Association, a eu lieu le .

Palmarès

Meilleur film
 Le secret de Brokeback Mountain ()

Meilleurs effets visuels / spéciaux
 Banlieue 13
 Superman Returns
 V pour Vendetta

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 St. Louis Film Critics Association Awards

Liens externes
  Site officiel

02
St. Louis Film Critics Association Awards
St. Louis Film Critics Association Awards
St. Louis Film Critics Association Awards

2e cérémonie des St. Louis Film Critics Association Awards


Dans l'histoire de Reims, l'arrivée de la « Fée électricité » relève d'un long parcours. Si l'on exclue la force humaine ou celles des animaux de trait, l'énergie utile sera fournie successivement par les moulins à eau, puis les chaudières au charbon pour produire de la vapeur, puis le gaz produit à partir de la houille et enfin par l'électricité à partir de cette houille.

Les moulins à eau
Bien avant l'utilisation du gaz et de l'électricité, les habitants de la ville de Reims utilisait la force motrice de la rivière de la Vesle.
De nombreux moulins à eau étaient installés en bordure de la Vesle,  le long du rempart de Reims.

Le charbon et les chaudières vapeur

Usine à gaz de Reims
Elle date des années 1880. Elle était localisée 3 rue des Romains et elle produisait  du gaz à partir de la houille pour l'éclairage et le chauffage.
La proximité de la gare permettait  en outre l'approvisionnement en houille nécessaire à son fonctionnement.
L'usine à gaz de Reims était équipée de 6 gazomètres, de fours répartis dans deux salles, d'entrepôts industriels.

L'électricité à partir du gaz de houille

Éclairage électrique du théâtre de Reims
Le 29 septembre 1888, a lieu le premier essai d'éclairage électrique du théâtre de Reims.
La motivation de l'éclairage par l'électricité s'est  renforcée, malgré les réticences des compagnies gazières détentrices des concessions d'éclairage publique, par le dramatique incendie de l'Opéra Comique de Paris le 25 mai 1887 qui a couté la vie à 84 personnes.

Usine à gaz productrice d'électricité
Au 31 décembre 1888, une usine à gaz de la Compagnie du gaz de Reims distribue de l'électricité pour l'éclairage du théâtre de Reims et des domiciles.
Elle est constituée de deux machines à gaz de 50 chevaux et de deux dynamos distribuant un courant continu de 325 Volts pour alimenter des lampes à incandescence .

Promotion de l'électricité
En 1895, la ville de Reims organise au manège de Reims, une exposition spéciale de mécanique et d'électricité. La force motrice est fournie par des machines fournies par la Société de Construction mécanique de Reims qui actionneront des dynamos fournies par la maison Eugène Mathieu et René Vauthier, société qui obtiendra la concession de l'éclairage public ultérieurement.

L'électricité

Déploiement du tramway électrique
En 1900, le tramway électrique remplace le tramway hippomobile (surnommé localement "tramway à crotte"). La ligne A est inaugurée en juin 1900.

Mise en œuvre du réseau de distribution de l'électricité
En 1889, la compagnie Réunies de Gaz et d'Electricité (groupe Th.Vauthier) inaugure le réseau d'électricité.
En 1900, la compagnie du gaz de Reims devient concessionnaire du réseau d'électricité de la ville qu'elle  alimente au  moyen  d'une usine électrique implanté à proximité de l'usine à gaz.

Première usine électrique
La compagnie du gaz de Reims installe une première usine produisant de l'électricité à proximité de l'usine à gaz, au 106 rue du Mont-d'Arène à Reims.
Elle comprenant quatre  groupes  électrogènes  dont  un de  1.200  chevaux  et  trois  de  500  chacun.

Le réseau électrique et d'éclairage public à l'électricité après guerre

Les dommages de guerre
La demande de dommages de guerre après la grande guerre, indique que la propriété du réseau électrique et d'éclairage public à l'électricité était, en 1914, partagée entre la ville de Reims et la Société du Gaz de Reims (SGR).

Reconstruction de l'usine d'électricité après guerre
La première usine productrice d'électrique a été très endommagée lors de la Première Guerre mondiale.
La ville de Reims a du faire appel à l'électricité fournie par la centrale d'Epernay.

Une deuxième usine électrique a été reconstruite dans les années 1920, 2 rue de la Victoire à Reims par la S.A. Energie Electrique Meuse et Marne du groupe Compagnie Générale d'Electricité. Elle sera reprise par EDF.
La distribution était à 3 fils et la tension de 220-240 volts.
Cette centrale électrique ferme ses portes vers 1960.

Galerie

Articles annexes
Histoire du gaz manufacturé
Usine à gaz

Bibliographie
Le réseau électrique marnais durant la Grande Guerre, Exposition réalisée les 17 et 18 septembre 2016 à l'occasion des Journées Européennes du Patrimoine.
 Ville de Reims. Concours régional 1895. Exposition des industries diverses, mécanique et électricité. Syndicat du manège, 1895, PVI

Liens externes
https://www.siem51.fr/sites/default/files/centenaire_finale.pdf

Notes et références

Histoire de l'électricité
Ancienne centrale électrique en France

Histoire de l’électricité à Reims


Marcus Mandal (født 11. marts 1958 i København) er en dansk filminstruktør af især dokumentarfilm.

Han har bl.a. instrueret tv-serien A Royal Family og filmen Karen Blixen - Out of This World.

Marcus Mandal er uddannet på Danmarks Journalisthøjskole og på Københavns Universitet (samfundsfag). Han har arbejdet med tv-nyheder som reporter, vært og redaktionschef, og har i 10 år været instruktør og redaktionschef på Nordisk Film. Han har modtaget over 200 internationale priser og nomineringer for film, han har instrueret.

Referencer

Eksterne henvisninger

 FilmFreeway om Marcus Mandal
 Portræt i avis, 2018

Dokumentarfilminstruktører
Filminstruktører fra Danmark
Personer fra København

Marcus Mandal


Black Ice Tour fue una gira de conciertos entre los años 2008 y 2010 de la banda australiana de hard rock AC/DC en apoyo del 15º álbum de estudio denominado Black Ice, este había sido lanzado 11 días antes del 28 de octubre de 2008, fecha de inicio de la gira. Fue la primera gira posterior a Stiff Upper Lip Tour que abarcó desde el 2000 hasta 2001.

La primera presentación acaeció en Wilkes-Barre (Pensilvania, Estados Unidos) a finales de octubre de 2008. A mediados del 2010, la gira llegó a España para culminar con más de 160 presentaciones en 1 año y 8 meses.

La gira terminó siendo la de mayor éxito de AC/DC, recaudando alrededor de 441,1 millones US$, lo que es la tercera más taquillera gira de conciertos de todos los tiempos.

Resumen

El tour comenzó su primera etapa en América del Norte, iniciando en Wilkes-Barre a finales de octubre y continuando hasta finales de diciembre. El tramo inicial se encontró con una demanda sin precedentes. Un segundo tramo del Norte de América se inició en enero de 2009, culminando finalmente a finales de mes en Nashville (Tennessee).

En febrero de 2009, el grupo comenzó su primera ronda de conciertos europeos, partiendo en Oslo y terminando en Birmingham (Reino Unido) en abril. Una de las dos fechas programadas en Amberes (Bélgica), fue cancelada después de que el cantante Brian Johnson haya caído enfermo.  El 29 de marzo, el concierto en Zúrich (Suiza), se pospuso debido a que se revelaron "dificultades técnicas" y fue reprogramada para el 6 de abril.

En mayo de 2009, la banda comenzó el segundo tramo de la gira Europea, con todos los espectáculos realizados al aire libre. El paseo comenzó en Leipzig (Alemania), y terminó el mes siguiente en Glasgow (Reino Unido).

En julio de 2009, la banda comenzó una tercera etapa en Norteamérica, tocando en recintos al aire libre y de interior. La cuarta tramo, además de Estados Unidos incluía fechas en México y Puerto Rico. Las primeras 5 fechas del 4.º tramo Norteamericano fueron aplazadas después de que Johnson se sometiera a un procedimiento médico que posteriormente requería reposo, estos shows fueron reprogramados en última instancia, para la primavera de 2010, una fecha fijada en Phoenix (Arizona), fue cancelada debido a un "conflicto de programación".

En noviembre y diciembre de 2009, la banda se dirigió a América del Sur, tuvieron shows en Brasil y Argentina. Los conciertos en Buenos Aires fueron filmados para el DVD Live at River Plate, que fue lanzado el 10 de mayo de 2011. Secuencias a partir de las grabaciones también se utilizaron en el video musical "Shoot to Thrill"  que aparece en la banda sonora de Iron Man 2, junto de otro video con imágenes y audio de la presentación en Buenos Aires de la canción "Highway to Hell".

En enero de 2010, el grupo comenzó una ronda de fechas en Nueva Zelanda, para posteriormente llegar a Australia en febrero. Los show australianos tuvieron las ventas más rápidas en la historia del país, se adicionaron fechas debido a la demanda. A principios de febrero, Johnson respondió a los fanes de internet que habían pedido un cambio de repertorio, diciendo: "Que se jodan", y que el espectáculo era demasiado complicado para cambiar de canciones. Tras la gira por Australia, que terminó en Perth, el grupo tocó tres conciertos en Japón.

En abril de 2010, la banda regresó a los EE.UU. para tocar en los cinco espectáculos que fueron reprogramados a partir de octubre de 2009. Más tarde, en ese mismo mes se puso a la venta la banda sonora de la película Iron Man 2. El álbum incluía compilaciones de una serie de éxitos del grupo y canciones menos conocidas, debutó en el número cuatro en la lista de álbumes Billboard 200.

En mayo de 2010, la banda comenzó una tercera etapa Europea, que incluyó una presentación en el Download Festival, Reino Unido. En un concierto celebrado en Oslo a finales de mayo, el grupo se vio obligado a reducir su repertorio de canciones debido a que el avión que los transportaba tuvo un desperfecto y atraso la llegada de la banda. Por tercera vez desde su inclusión en 1981, "For Those About To Rock (We Salute You)" fue omitida en lista de canciones del grupo. La gira concluyó en Bilbao, España, en el Estadio de San Mamés a finales de junio.

La gira ganó el "Major Tour of the Year" en el 2009, dado por Pollstar Concert Industry Awards. La gira también fue nominada en las categorías "Top Tour" y "Top Draw"  de los Billboard Touring Awards.

En la culminación de la gira, el grupo había estado en más de 160 espectáculos y recibido a 4,9 millones de personas. La gira fue una de más taquilleras de la historia, recaudando US$ 441,6 millones, quedó en tercer lugar detrás de The Rolling Stones con su gira "A Bigger Bang Tour", la cual recaudó US$ 558,3 millones a mediados de la década de 2000, y "U2 360° Tour" de U2, que recaudó $ 736,1 millones en el 2011.

Lista de canciones

 "Rock 'n' Roll Train"
 "Hell Ain't a Bad Place to Be"
 "Back in Black"
 "Big Jack"
 "Dirty Deeds Done Dirt Cheap"
 "Shot Down in Flames" [1]
 "Thunderstruck"
 "Black Ice" [4]
 "The Jack"
 "Hells Bells"
 "Shoot to Thrill" [2]
 "War Machine" [6]
 "Dog Eat Dog" [3]"
 High Voltage" [4]
 "Anything Goes" [5]
 "You Shook Me All Night Long"
 "T.N.T."
 "Whole Lotta Rosie"
 "Let There Be Rock"
 "Highway to Hell"
 "For Those About to Rock (We Salute You)" [6]

 1 ^  Tocada en todas las fechas a partir del 20 de febrero de 2009 hasta el 28 de junio de 2010 (excepto el 30 de mayo de 2010, en Oslo).
 2 ^  Omitida el 28 de octubre de 2008 en Wilkes-Barre.
 3 ^  Tocada en todas las fechas desde el 13 de mayo de 2009 hasta el 6 de diciembre de 2009.
 4 ^  Tocada en todas las fechas desde el 28 de enero de 2010 hasta el 28 de junio de 2010.
 5 ^  Tocada en todas las fechas desde el 28 de octubre de 2008 hasta el 24 de octubre de 2009.
 6 ^  Omitida el 30 de mayo de 2010 en Oslo.

Personal
 Brian Johnson – Voz.
 Angus Young – Guitarra líder.
 Malcolm Young – Guitarra rítmica y coros.
 Cliff Williams – Bajo y coros.
 Phil Rudd – Batería.

Fechas de la gira

 Fechas reprogramadas

 Fechas canceladas

Teloneros

 Accept (Hannover y Stuttgart)
 Amajlija (Belgrado)
 The Answer (28 de octubre de 2008 - 8 de noviembre de 2009, excepto el 6 de abril de 2009 (Zürich) y el 3 de junio de 2009 (Lisboa))
 Anvil (East Rutherford, Foxborough y Moncton)
 Audrey Horne (Oslo (30 de mayo de 2010))
 Black City (Horsens)
 Black Frog (Milwaukee)
 Blake (Helsinki)
 The Blizzards (Naas)
 Boon (Wels y Hannover)
 Broken Spurs (Louisville)
 Bullet (Gotemburgo)
 Café Bertry (Marsella y París (12 de junio de 2009))
 Calling All Cars (11 de febrero de 2010 – 8 de marzo de 2010)
 The Checks (Wellington y Auckland)
 Claudia Cane By (13 a 24 de mayo de 2009)
 Drive Like Maria (Ámsterdam)
 Dżem (Varsovia)
 The Floor Is Made of Lava (Copenhague)
 Hardcore Superstar (Estocolmo (3 de junio de 2010))
 Héroes del Asfalto (Buenos Aires)
 Down (Bucarest)
 Kaiser Franz Josef (Wels)
 Killing Machine (Niza y París (18 de junio de 2010))
 Конкурент (Sofia)

 Krokus (Bern)
 Las Pelotas (Buenos Aires)
 The Last Vegas (Des Moines)
 Los Perros del Boogie (Seville y Bilbao (28 de junio de 2010))
 Megaphone (Orlando)
 Mil Muertos (San Juan)
 Mundo Cão (Lisboa)
 Mustang (México, D. F.)
 Nasi (Sao Paulo)
 The New Black (Stuttgart y Dresde)
 Redwood (Zürich)
 Room77 (Stuttgart)
 Shaman's Harvest (Kansas City (15 de abril de 2010))
 Shihad (Wellington y Auckland)
 Skambankt (Oslo (16 de junio de 2009))
 Slash (Niza y París (18 de junio de 2010))
 Maurizio Solieri (Údine)
 The Subways (Londres (26 de junio de 2009) y Glasgow)
 Jonathan Tyler and the Northern Lights (El Paso)
 Le Vibrazioni (Údine)
 The Vicious Five (Lisboa)
 Volbeat (Wels, Dresde y Berlín)
 Wolfmother (11 de febrero – 8 de marzo de 2010)
 Zero Nine (Tampere)

Referencias
 Información extraída desde la web oficial de AC/DC

Giras musicales de 2008
Giras musicales de 2009
Giras musicales de 2010
AC/DC

Black Ice Tour


Lucky Luke était un magazine mensuel de bande dessinée publié par les éditions Semic France qui n'a connu que 8 numéros, de  à , sous-titrées , comportant essentiellement la reprise d'histoires courtes de Lucky Luke, des Dalton et de Rantanplan produites par le studio Ortega de 1993 à 1994 pour l'éditeur allemand .

En 1995, la plupart de ces histoires courtes sont reprises dans des albums offerts par les stations-service Esso : ,  et .

Articles connexes
 Lucky Luke, mensuel publié par Dargaud
 Le journal de Lucky Luke, trimestriel publié par Mondadori France
 Liste de périodiques de bande dessinée

Notes et références

Liens externes
 Détails pour la série Lucky Luke (Semic)
 Série : Lucky Luke (2ème Série)

Titre de presse créé en 1994
Titre de presse disparu en 1995
Presse jeunesse
Périodique français de bande dessinée disparu
Lucky Luke

Lucky Luke (Semic)


Lautarferð er ferð utandyra með nesti, yfirleitt í náttúrunni og með fjölda fólks.

Afþreying

Lautarferð


În fonetică, consoana fricativă alveolopalatală surdă este un sunet consonantic care apare în anumite limbi vorbite. Simbolul său fonetic este []. Este absent din limba română standard, însă înlocuiește consoana africată alveolară surdă  în subdialectele din Transilvania.

Pronunție

Referințe

Biʙliografie

Fricativă alveolopalatală surdă, Consoană

Consoană fricativă alveolopalatală surdă


النسخة العشرون من بطولة كأس أمريكا الجنوبية لكرة القدم  عقدت في غواياكيل في الإكوادور في 30 نوفمبر، 1947 حتى 31 ديسمبر، 1947 وذلك كأول نسخة من البطولة تستضيفها الإكوادور وتحت إشراف الكونميبول.

الدول المشاركة كانت الأرجنتين، بوليفيا، شيلي، وأوروغواي، كولومبيا، الإكوادور وبيرو، باراغواي.

منتخب البرازيل لكرة القدم أعلن انسحابه من البطولة.

المباريات
لعب كل فريق أمام الفرق الأخرى بنظام الدوري من دور واحد، الفائز يحصل على نقطتان عند الفوز ونقطة للتعادل، وبدون نقاط عند الخسارة. الفريق الحاصل على أكبر عدد من النقاط في نهاية البطولة سوف يتوج بالبطولة

الترتيب النهائي

الفائز

هوامش

الإكوادور في 1947
أحداث ديسمبر 1947 الرياضية
أحداث نوفمبر 1947 الرياضية
غواياكيل في القرن 20
بطولات كوبا أمريكا
بطولة أمريكا الجنوبية 1947
كرة القدم الأمريكية الجنوبية في 1947
منافسات رياضية في غواياكيل
منافسات كرة قدم دولية تستضيفها الإكوادور
أحداث ديسمبر 1947 الرياضية في أمريكا الجنوبية
أحداث نوفمبر 1947 الرياضية في أمريكا الجنوبية

كأس أمريكا الجنوبية 1947


El árbol de la vida (en inglés: The Tree of Life) es una película estadounidense de género dramático, dirigida por Terrence Malick y protagonizada por Brad Pitt, Sean Penn y Jessica Chastain. Se estrenó en cines de Estados Unidos el 27 de mayo de 2011 y en España el 16 de septiembre del mismo año.

Considerada una de las películas más importantes de la trayectoria de Malick obtuvo un total de 130 nominaciones, incluidas las de mejor película, director y fotografía en los Premios Óscar, y 116 galardones destacando el Premio FIPRESCI de la crítica en el Festival de San Sebastián y la Palma de Oro en el Festival de Cannes 2011.

Sinopsis
La película está ambientada en la década de 1950 y cuenta la historia de una familia estadounidense, centrándose en la evolución de su hijo mayor, Jack (Hunter McCracken). En el camino que transcurre desde su infancia a su madurez, el filme muestra el intento de reconciliación con su padre, Mr. O'Brien (Brad Pitt), que tratará de enseñarle a enfrentarse a un mundo hostil. Por otro lado, la relación con su madre (Jessica Chastain) es totalmente opuesta, dado el carácter bondadoso y humano que demuestra el personaje. Avanzada la película y en la fase adulta de Jack (interpretado por Sean Penn), vemos cómo el personaje se siente como un alma perdida en el mundo moderno, en busca de respuestas para el origen y significado de la vida, a la vez que cuestiona la existencia de la fe. El filme constituye una reflexión poética y personal sobre el sentido de la existencia.

Argumento

El filme comienza con una cita del Libro de Job en que Dios pregunta: «¿Dónde estabas tú cuando yo fundaba la tierra? [...] entre el clamor a coro de las estrellas del alba y las aclamaciones de todos los Hijos de Dios?», que da paso a una misteriosa luz vacilante parecida a una llama. La señora O'Brien (Jessica Chastain) recibe un telegrama, el cual informa de que su hijo de 19 años ha muerto, mientras que el señor O'Brien (Brad Pitt) es notificado por teléfono. Tras este suceso, la familia se ve inmersa en un mundo de dolor al que intentan hacer frente arreglando una casa en las afueras.

En un salto anacrónico,  Jack O'Brien (Sean Penn), el hijo mayor y ya adulto, aparece como en una deriva existencial dentro de su moderna vida como arquitecto. Por teléfono le confiesa a su padre que piensa en la muerte de su hermano a diario. Al contemplar cómo un árbol es plantado frente a una construcción, comienza la reminiscencia principal de la película.

Las escenas cotidianas dan entonces paso a un interludio de imágenes del espacio y de parajes remotos del planeta Tierra, se muestra una dramatización de la formación del universo, con la expansión de las galaxias y la formación de los planetas. Se oyen las voces de la señora O'Brien y de Jack mientras hacen varias preguntas existenciales. En otros momentos de la película, estas preguntas y observaciones son expresadas por otros miembros de la familia. En la Tierra recientemente formada, los volcanes erupcionan y los microbios empiezan a formarse. En el primer acto simbólico de compasión, un dinosaurio decide no devorar a una criatura debilitada que yace a la orilla de un río. Después, un asteroide impacta sobre la Tierra.

En un extenso vecindario en Waco (Tejas) los O'Brien son reintroducidos viviendo en una casa diferente mucho más vieja. La joven pareja está cautivada por el bebé Jack, y sus dos hermanos, ya que la familia crece rápidamente. La película se centra en la familia cuando Jack (Hunter McCracken) alcanza la adolescencia. El señor O'Brien intenta equilibrar su sentido paterno con el gran amor que siente por sus hijos. Es severo y autoritario, a la vez que profundamente afectuoso y acogedor. Por el contrario, la señora O'Brien es cariñosa y empática, con una actitud más permisiva hacia sus hijos.

El señor O'Brien ansía el éxito económico y lamenta haber fracasado en su deseo de convertirse en un gran músico. Consigue patentes por varios inventos pero ninguna de ellas parece darle beneficios. Mientras él está ausente, los chicos disfrutan de un acceso sin restricciones a su madre y Jack experimenta las primeras punzadas de rebeldía. Incitado por otros chicos de su edad Jack comete actos de vandalismo y maltrato animal. Jack está confundido por sus experimentos con la violencia.

La fábrica del señor O'Brien cierra y él es forzado a reubicar a su familia. Se reconcilia con Jack pidiéndole perdón por sus dureza.

La película muestra el fin de la vida en la Tierra con el planeta primero siendo devorado por el Sol cuando éste se ha convertido en una gigante roja y luego muestra el lugar solitario que ha quedado, congelado, sin vida, aún orbitando alrededor del Sol, que para entonces se ha convertido en una enana blanca muy tenue.

La película vuelve al Jack adulto, quien está caminando por un terreno rocoso, posiblemente al final del tiempo o de su vida misma. En un banco de arena, Jack se reúne con su familia y toda la gente que habita en su memoria. La película termina con la misma misteriosa luz vacilante del comienzo.

Reparto
 Brad Pitt - Señor O'Brien
 Jessica Chastain - Señora O'Brien
 Sean Penn - Jack O'Brien
 Hunter McCracken - Jack O'Brien (joven)
 Laramie Eppler - R. L.
 Tye Sheridan - Steve
Fiona Shaw - Abuela
Jessica Fuselier - Guía
Nicolas Gonda - Señor Reynolds
Will Wallace - Arquitecto
Kelly Koonce - Padre Haynes
Bryce Boudoin - Robert
Jimmy Donaldson - Jimmy
Cameron Vaughn - Cayler
Cole Cockburn - Harry Bates
Dustin Allen - George Walsh
Brayden Whisenhunt - Jo Bates
Joanna Going - Mujer de Jack
Irene Bedard - Mensajera
Finnegan Williams - Jack (con 2)
Michael Koeth - Jack (con 5)
John Howell - R. L. (con 2)
Samantha Martinez - Samantha
Savannah Welch - Señora Kimball
Tamara Jolaine - Señora Stone
Julia M. Smith - Beth
Anne Nabors - Rue
Christopher Ryan - Prisionero
Tyler Thomas - Tyler Stone
Michael Showers - Señor Brown
Kim Whaler - Señora Brown
Margaret Hoard - Jane
Wally Welch - Clérico
Hudson Lee Long - Señor Bagley
Michael Dixon - Dusty Walsh
William Hardy - Compañero de trabajo de Jack
Tommy Hollis - Tommy
Cooper Franklin Sutherland - Robert
John Cyrier - Piloto de biplano
Erma Lee Alexander - Erma
Nicholas Yedinak - Nicholas Swimmer

Recepción

Complejidad y controversia

El árbol de la vida se trata de una compleja creación cinematográfica que se aleja de los convencionalismos hollywoodienses y de los modelos más comerciales. No sigue las pautas tradicionales de la narración y el singular punto de vista del autor, del cual surge la reflexión de la película, no fue bien recibido por una parte de la crítica por su carga religiosa. Con esto, la reacción del público fue muy dispar, pues los amantes de la filmografía de Malick ensalzaron la película como una verdadera obra de arte, mientras muchos otros la criticaron duramente.

Respuesta de la crítica
La cinta suscita valoraciones mayoritariamente positivas en los portales de información cinematográfica y más favorable entre la crítica profesional. En IMDb obtiene una puntuación de 6,8 sobre 10 una vez computados 175 890 votos de sus usuarios. Entre los usuarios de FilmAffinity, con 51 297 valoraciones, se queda en 5,9 sobre 10. En el agregador de críticas Rotten Tomatoes obtiene la calificación de "fresco" para el 84% de las 290 críticas profesionales (cuyo consenso se resume en que "el estilo singularmente deliberado de Terrence Malick puede resultar poco gratificante para algunos pero, para los espectadores pacientes, Tree of Life es un regalo tanto emocional como visual") y para el 60% de las más de 50.000 valoraciones emitidas por los usuarios del portal. En Metacritic su índice de aprobación llega al 85% de las 50 críticas profesionales reseñadas, lo que implica una "aclamación universal", y tiene una puntuación de 7,0 sobre 10 entre los usuarios del portal.

El crítico Carlos Boyero en el diario El País la alabó indicando "Terrence Malick, poética en la pantalla.(...) posee la cadencia, la magia y la complejidad de los mejores poemas". En el mismo periódico la crítica de Javier Ocaña destacó "inspirador, casi inabordable, complejísimo, hermoso, trascendental poema en imágenes (...) una obra que queda para la historia del cine desde ya". Pablo Kurt para FilmAffinity la calificó como "un canto (...) a la forja del carácter en la infancia, allí donde empieza todo, y un bellísimo homenaje en forma de susurro a la bondad de las mujeres. Puede –sólo puede- que le resulte aburrida". Alessandro Marangio de MovieMag.it dice: "Es una película que merece, como mereció Godard en los 60, como mereció Kubrick en el 69, como merece Kim Ki Duk en cada película que ha hecho. Es una película que, sobre todo, tiene el coraje de no darnos una solución, una explicación tranquilizadora, por eso es odiada por muchos, que se aferran con rabia a un par de Celófisis durante unos minutos dando vueltas por la pantalla, para explicarnos su negativa más de dos horas de preguntas sin respuesta".

Menos positivas resultaron las críticas de Sergi Sánchez para la revista Fotogramas, quien le otorgó 3 de 5 estrellas, indicando que "es probable que la desmesurada ambición de la película, que nació con la etiqueta de obra maestra grabada en la frente, perjudique sus objetivos". Oti Rodríguez Marchante para el diario ABC destacó "se deshace el poético azucarillo de Terrence Malick.(...) una monumental obra cuya mitad, más o menos, son visiones espaciales, aéreas(...) momentos de sublime sensibilidad y de máxima belleza". Luis Martínez para El Mundo destacó en su crítica la dualidad "la sensación de reencuentro con el Malick que entusiasma se pierde pronto. ¿Obra maestra o gran fraude? Probablemente, las dos cosas". Sara Brito, en su crítica para el diario Público desde el Festival de Cannes donde indicó que "recibió una mezcla de vítores y abucheos", la calificó de película que "roza el ridículo en ciertos momentos, mientras en otros, sobre todo en la microhistoria emocional de una familia, es conmovedora. Pero el castillo Malickiano tristemente no se sostiene".

El crítico cinematográfico Roger Ebert de Chicago Sun-Times le otorgó 4 estrellas de 4, incluyéndola entre las películas más audaces en su planteamiento, a la altura de 2001: A Space Odyssey, que por su parte «carecía de la capacidad de evocación de los sentimientos humanos del film de Malick».

A.O. Scott de The New York Times también la consideró una de las mejores cintas del año y expresó: "con una sinceridad desarmante y una confrontación formal sobrecogedora, The Tree of Life reflexiona sobre las preguntas más duras y persistentes, de la clase que dejan a los adultos sin respuestas cuando los niños preguntan por ellas". Mientras, Nick Pinkerton de The Village Voice expresó: "Es mejor que una obra maestra -sea lo que sea eso-. The Tree of Life es una erupción de película, con algo que muestra que es la vida, y nos hace pensar, y luego reflexionar sobre ello".

Premios
Festival de Cine de Cannes

Premios Óscar

Notas

Referencias

Enlaces externos
 The Tree of Life en Fox
 El árbol de la vida. Tráiler en español

Películas en inglés
Películas dramáticas de Estados Unidos
Películas de Fox Searchlight Pictures
Películas dirigidas por Terrence Malick
Películas producidas por Brad Pitt
Películas ganadoras de la Palma de Oro
Películas sobre infancia
Películas sobre religión
Películas sobre el cristianismo
Películas de coming-of-age
Películas ambientadas en los años 1950
Películas rodadas en Texas
Películas rodadas en Islandia
Películas rodadas en Chile
Películas candidatas al premio Óscar a la mejor película

El árbol de la vida (película de 2011)


Goeppertia monophylla é uma espécie de  planta do gênero Goeppertia e da família Marantaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2012 por Stella Suárez e Finn Borchsenius.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Maranta monophylla  Vell.
 Calathea communis  Wand. & S.Vieira
 Goeppertia communis  (Wand. & S.Vieira) Borchs. & S.Suárez
 Calathea monophylla  (Vell.) Körn.
 Phrynium monophyllum  (Vell.) K.Koch

Forma de vida
É uma espécie terrícola e herbácea.

Descrição
Ervas de 0,4-1 m altura com lâmina foliar não ornamentada, verde. Brácteas verdes com margens enegrecidas, o ápice se desintegrando à medida que envelhecem, cálice e corola amarelo-claras, verdes com ápice marrom ou acinzentadas.

Conservação
A espécie foi catalogada como Baixo Risco de Extinção para o Brasil. No estado do Espírito Santo (sudeste do Brasil) faz na Lista Vermelha das espécies ameaçadas se encontra reportada como Vulnerável. Esta última lista foi publicada em 13 de junho de 2005, por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil. Encontra-se nos estados de Bahia, Espírito Santo, Minas Gerais, Paraná, Rio de Janeiro, Rio Grande do Sul, Santa Catarina e São Paulo, no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Saka, M.N. 2020. Goeppertia  in Flora do Brasil 2020.

Ligações externas
 Goeppertia monophylla no projeto Flora e Funga do Brasil

Goeppertia
Plantas descritas em 2012
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Goeppertia monophylla


San Rafael es el distrito primero y ciudad cabecera del cantón de Oreamuno, en la provincia de Cartago, de Costa Rica.

Ubicación
La población está ubicada a una distancia de 1 km al noreste de la ciudad de Cartago, en el Valle de El Guarco, en las faldas del volcán Irazú.

Geografía

Demografía

Es uno de los de mayor densidad demográfica de la provincia.

La ciudad y su respectivo distrito, concentran poco más del 61% de la población total del cantón de Oreamuno.

Localidades
 Barrios: Alto Cerrillos (Corazón de Jesús), Artavia, Barrial, Bosque, Breñas, Caballo Blanco (parte), Chircagre, Flores, Gamboa, José Jesús Méndez, Juan Pablo II, Sagrada Familia, Monseñor Sanabria.
 Poblados: Cuesta Chinchilla, Llano.

Transporte

Carreteras
Al distrito lo atraviesan las siguientes rutas nacionales de carretera:
 Ruta nacional 10
 Ruta nacional 219
 Ruta nacional 233

Ferrocarril
El Tren Interurbano administrado por el Instituto Costarricense de Ferrocarriles, atraviesa este distrito y posee una parada para en la calle conocida como "La Petra" en el barrio llamado "El bosque".

Referencias

Distritos del cantón de Oreamuno

San Rafael (Oreamuno)