Horst Kurnitzky (* 23. August 1938 in Berlin; † 5. März 2021 ebenda) war ein deutscher Philosoph, Religionswissenschaftler und Architekt, der als freier Autor in Mexiko und Berlin lebte.

Leben
Kurnitzky studierte Philosophie, Soziologie, deutsche Literatur und Religionswissenschaft in Frankfurt am Main und an der FU Berlin unter anderem bei Theodor W. Adorno, Max Horkheimer, Klaus Heinrich und  Peter Szondi. Er promovierte 1974 mit einer Arbeit über Die Triebstruktur des Geldes an der FU Berlin.

Kurnitzky arbeitete als Architekt und lehrte unter anderem an der FU Berlin und an Universitäten in Mexiko (UNAM, UAM). Er war auch Berater für Universitäten und Regierungen in Bolivien, Chile und Ecuador. Kurnitzky veröffentlichte Artikel und Aufsätze in den Zeitschriften Freibeuter, Kursbuch, Lettre International und der Frankfurter Rundschau. Er starb im März 2021 im Alter von 82 Jahren in Berlin.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Versuch über Gebrauchswert: Zur Kultur des Imperialismus. Wagenbach, Berlin, 1970.
 Triebstruktur des Geldes: Ein Beitrag zur Theorie der Weiblichkeit. Wagenbach, Berlin, 1974 / 1980.
 Ödipus: Ein Held der westlichen Welt. Wagenbach, Berlin, 1978 / 1981.
 Presioso Dinheiro, Amor Verdadeiro: diálogo entre um racionalista e um realista. Apáginastantas, Lisboa, 1985.
 Der heilige Markt: Kulturhistorische Anmerkungen. Suhrkamp, Frankfurt am Main, 1994.
 Die unzivilisierte Zivilisation: Wie die Gesellschaft ihre Zukunft verspielt. Campus, Frankfurt am Main, 2002.
 Extravíos de la antropología mexicana. Fineo, México, D.F. - Monterrey, N.L., 2006.
 Museos en la sociedad del olvido. Consejo Nacional para la Cultura y las Artes, México, D.F., 2013.
 Querido dinero: Amor verdadero!, Una conversación entre un economista y un antropólogo. Kindle Direct Publishing, KDP, 2017.
 Extravíos de la antropología mexicana. Kindle Direct Publishing, KDP, tercera edición, 2017 / 2018.
Der heilige Markt. Kindle Direct Publishing, KDP, Zweite Auflage, 2018.
Triebstruktur des Geldes: Ein Beitrag zur Theorie der Weiblichkeit, Kindle Direct Publishing, KDP, 2018.
La Estructura libidinal del Dinero. Kindle Direct Publishing, KDP, nueva edición, 2019.
Querido dinero: Amor verdadero!, Una conversación entre una antropóloga y un economista. Kindle Direct Publishing, KDP, nueva edición, 2020.
Bienvenido al Mundo Kitsch: o a la cursilería sin límites, Kindle Direct Publishing, KDP, 2020.

Weblinks

 Texte von Horst Kurnitzky bei fu-berlin.academia.edu
 Homepage von Horst Kurnitzky im Internet Archive

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Deutsch)
Literatur (Spanisch)
Sachliteratur
Essay
Hörspielautor
Featureautor
Architekt (Deutschland)
Philosoph (20. Jahrhundert)
Philosoph (21. Jahrhundert)
Religionswissenschaftler
Hochschullehrer (Freie Universität Berlin)
Hochschullehrer (Nationale Autonome Universität von Mexiko)
Hochschullehrer (UAM Mexiko-Stadt)
Politischer Berater
Deutscher
Geboren 1938
Gestorben 2021
Mann

Horst Kurnitzky


Éva Kiss-Bitay () a fost o biologă română de etnie maghiară. A fost soția biochimistului István Kiss.

Biografie
Éva Kiss-Bitay a absolvit liceul în 1949 la Colegiului Național Bethlen din Aiud. Următorii patru ani i-a petrecut studiind la Universitatea Bolyai din Cluj, unde a devenit licențiată în biologie cu teza Efectul stimulanților și inhibitorilor corticali asupra formării anticorpilor. A predat în mai multe școli din Cehu Silvaniei și Cluj, unde a fost și director de școală, până a ieșit la pensie.

Éva Kiss-Bitay a scris și editat mai multe cărți, volume și articole științifice și de ziar, care au fost publicate în România. De asemenea, a tradus cărți din limba română în maghiară.

Nașteri pe 20 mai
Nașteri în 1928
Decese pe 21 august
Decese în 2017
Românce din domeniul științific
Bistrițeni
Absolvenți ai Universității Babeș-Bolyai
Traducători români
Maghiari din România

Éva Kiss-Bitay


71001 Natspasoc este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
71001 Natspasoc este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Fountain Hills (Arizona) de Charles W. Juels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,61 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 15,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 71001-72000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

71001 Natspasoc


Sebastian II. ist der Name folgender Personen:

 Sebastian II. (Bischof), spanischer Geistlicher, Bischof von Salamanca
 Sebastian II. (Ortenburg) (vor 1491–1559), deutscher Adliger
 Sebastian II. (Portugal) (der Reiche), König von Portugal

Sebastian II.


In the Navy este un film de comedie american din 1941, regizat de Arthur Lubin. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Bud Abbott, Lou Costello și Dick Powell.

Rezumat

Distribuție
 Bud Abbott
 Lou Costello
 Dick Powell
 Shemp Howard
 Claire Dodd
 The  Andrews Sisters
 Dick Foran

Note

Legături externe

Filme din 1941
Filme de comedie
Filme de comedie din anii 1940
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme muzicale
Filme regizate de Arthur Lubin

In the Navy (film)


La georgiadesita es un mineral de la clase de los minerales óxidos. Fue descubierta en 1907 en Grecia, siendo el nombre en honor del Sr. Georgiadès, director de las minas de Laurión (Grecia) donde se encontró.

Características químicas
Químicamente es considerado como un hidróxido -y por tanto en el grupo "minerales óxidos" de Strunz-, aunque lleva como aniones adicionales el cloruro -por lo que casi lo podríamos considerar también un "mineral haluro"- y el arseniato -por lo que casi es del grupo de los "minerales fosfatos"-, junto con el plomo como único catión en su fórmula pura.

Formación y yacimientos
En su localidad tipo se ha visto que se forma en antiguos depósitos de minerales del plomo alterados por la acción del agua marina.

Suele encontrarse asociado a otros minerales como: laurionita, fiedlerita, matlockita, fosgenita o nealita.

Referencias

 Georgiadesita, mindat.org.
 Georgiadesita, webmineral.com.
 Manual de georgiadesita, Mineral Data Publishing.

Minerales hidróxidos
Minerales de plomo
Minerales arseniatos
Minerales cloruros
Sistema monoclínico
Minerales epónimos
Ciencia y tecnología de Grecia
Grecia en 1907
Minerales descubiertos en 1907

Georgiadesita


Echinocereeae, tribus kaktusa u potporodici Cactoideae. . Sastoji se od 32 roda, od kojih su 4 hibridna.

Većina predstavnika plemena nalazi se u pustinjskim regijama, osobito u Meksiku i jugozapadnim Sjedinjenim Državama. Najpoznatija vrsta je saguaro (Carnegiea gigantea).

Rodovi

 Armatocereus Backeb.
 Austrocactus Britton & Rose
 Bergerocactus Britton & Rose
 Carnegiea Britton & Rose
 Castellanosia Cárdenas
 Cephalocereus Pfeiff.
 Corryocactus Britton & Rose
 Deamia Britton & Rose
 Echinocereus Engelm.
 Escontria Rose
 Eulychnia Phil.
 Isolatocereus Backeb.
 Jasminocereus Britton & Rose
 Lemaireocereus Britton & Rose
 Leptocereus Britton & Rose
 Lophocereus Britton & Rose
 Marshallocereus Backeb.
 Mitrocereus (Backeb.) Backeb.
 Morangaya G.D.Rowley
 Myrtillocactus Console
 Neoraimondia Britton & Rose
 Nyctocereus (A.Berger) Britton & Rose
 Pachycereus (A.Berger) Britton & Rose
 Peniocereus (A.Berger) Britton & Rose
 Pfeiffera Salm-Dyck
 Polaskia Backeb.
 Stenocereus (A.Berger) Riccob.
 Strophocactus Britton & Rose
 × Myrtgerocactus Moran
 × Pachebergia S.Arias & Terrazas
 × Pacherocactus G.D.Rowley
 × Polascontria Y.Cruz & S.Vázquez

Sinonimi
 Pachycereeae Buxb.
 Peniocereeae Doweld
 Phyllocacteae Rchb.

Izvori

Cactoideae

Echinocereeae


Humanidades digitais (HD) é um campo interdisciplinar de pesquisa acerca da interface entre as humanidades e as novas mídias e tecnologias digitais. O campo tem se consolidado intelectual e institucionalmente num período bem recente, apesar de proceder de uma tradição mais antiga da computação nas humanidades (análise de léxico; tecnologias de arquivamento) presente desde a metade do século XX, emerge autonomamente, enquanto 'humanidades digitais', no período entre 2004 e 2008, em consonância com a crescente intersecção entre as transformações da cultura e da produção de conhecimento com as transformações das tecnologias digitais e redes de telecomunicação. A pesquisa nas humanidades digitais é marcada tanto pela utilização da computação e da digitalização para o estudo de textos e artefatos pré-digitais, quanto pela mobilização do repertório das humanidades para o estudo de práticas e artefatos que participam das tecnologias digitais.

Referências

Bibliografia

Tecnologia de mídia
Internet
Humanidades

Humanidades digitais


El municipio de Eloxochitlán es uno de los ochenta y cuatro municipios que conforman el estado de Hidalgo, México. La cabecera municipal es la localidad de Eloxochitlán y la más poblada es San Juan Hualula.

Eloxochitlán se localiza al centro norte del territorio hidalguense entre los paralelos 20° 38' y 20° 51' de latitud norte; los meridianos 98° 45' y 99° 00' de longitud oeste; con una altitud entre 800 y 2700  Este municipio cuenta con una superficie de 239.51 km², y representa el 1.15 % de la superficie del estado; dentro de la región geográfica denominada como Sierra Baja.

Colinda al norte con los municipios de Tlahuiltepa y Juárez Hidalgo; al este con los municipios de Molango de Escamilla y Metztitlán; al sur con los municipios de Metztitlán, Cardonal y Tlahuiltepa; al oeste con el municipio de Tlahuiltepa.

Toponimia

Este nombre se deriva de las raíces náhuatl: "elotl" elote, "xochitl" flor y "tlan" lugar; quedando como "Lugar de Flor de Elote".

Geografía

Relieve e hidrográfica

En cuanto a fisiografía se encuentra dentro de la provincia de la Sierra Madre Oriental; dentro de la subprovincia Carso Huasteco. Su territorio es meseta (76.0%) y sierra (24.0%).

En cuanto a su geología corresponde al periodo cretácico (83.0%), neógeno (13.0%) y cuaternario (2.0%). Con rocas tipo ígnea extrusiva: basalto (11.5%), basalto–brecha volcánica básica (1.5%); sedimentaria: caliza (81.0%) y caliza-lutita (2.0%); Suelo: aluvial (2.0%). En cuanto a edafología el suelo dominante es leptosol (53.0%), luvisol (25.0%), cambisol (11.0%), phaeozem (4.0%), regosol (2.0%), vertisol (2.0%) y fluvisol (1.0%).

En lo que respecta a la hidrología se encuentra posicionado en la región hidrológica del Pánuco; en la cuenca del río Moctezuma; dentro de la subcuenca río Amajac (97.0%) y río Metztitlán (3.0%).

Clima
El territorio municipal se encuentran los siguientes climas con su respectivo porcentaje: Seco semicálido (43.0%), semiseco semicálido (37.0%), templado subhúmedo con lluvias en verano, de menor humedad (11.0%), templado subhúmedo con lluvias en verano, de mayor humedad (8.0%) y semiseco templado (1.0%).

Por lo regular casi todo el año se encuentra nublado, en el periodo de invierno se registran heladas y nevadas. Tiene una temperatura media anual de 17 °C una precipitación pluvial de 1075 milímetros cúbicos por año.

Ecología

La flora está compuesta por vegetación de selva media; tiene árboles como el pino, cedro blanco, encino, cuatlapal y chaparrales. Árboles frutales, como manzana, durazno, mango, pera, limón, zapote, capulines, agua café y nogal. En cuanto a fauna se encuentran algunos mamíferos como venado, ardilla voladora, armadillo, jabalí, coyote, zorro, mapache, conejo, tejón, liebre, gato montés, tlacuache, y una gran variedad de reptiles como víbora de cascabel, serpiente coralillo, chirrionera, mutlapil, venadillo, víbora ratonera, víbora de agua y cochinilla.

Parte de este municipio pertenece a la Barranca de Metztitlán, decretada como Reserva de la Biósfera el 27 de noviembre de 2000 con una superficie de 96 042.90 ha; esta área también comprende los municipios de Acatlán, Atotonilco el Grande, Huasca de Ocampo, Metepec, Metztitlán, San Agustín Metzquititlán  y Zacualtipán de Ángeles.

La Laguna de Metztitlán es uno de tres sitios decretados dentro del Convenio de Ramsar que se encuentran en el estado de Hidalgo; decretada el 2 de febrero de 2004 con una área de 2937.2 ha abarcando también el municipio de Metztitlán.

Demografía

Población

De acuerdo a los resultados que presentó el Censo Población y Vivienda 2020 del INEGI, el municipio cuenta con un total de 2593 habitantes, siendo 1239 hombres y 154 mujeres. Tiene una densidad de 10.8 hab/km², la mitad de la población tiene 39 años o menos, existen 91 hombres por cada 100 mujeres.

El porcentaje de población que habla lengua indígena es de 0.56 %, y el porcentaje de población que se considera afromexicana o afrodescendiente es de 0.96 %. Tiene una Tasa de alfabetización de 98.8 % en la población de 15 a 24 años, de 86.5 % en la población de 25 años y más. El porcentaje de población según nivel de escolaridad, es de 9.8 % sin escolaridad, el 70.0 % con educación básica, el 16.3 % con educación media superior, el 3.9 % con educación superior, y 0.0 % no especificado.

El porcentaje de población afiliada a servicios de salud es de 79.3 %. El 5.3 % se encuentra afiliada al IMSS, el 90.2 % al INSABI, el 4.1 % al ISSSTE, 1.1 % IMSS Bienestar, 0.0 % a las dependencias de salud de PEMEX, Defensa o Marina, 0.1 % a una institución privada, y el 0.0 % a otra institución. El porcentaje de población con alguna discapacidad es de 10.6 %. El porcentaje de población según situación conyugal, el 34.8 % se encuentra casada, el 27.4 % soltera, el 23.0 % en unión libre, el 4.5 % separada, el 0.6 % divorciada, el 9.7 % viuda.

Para 2020, el total de viviendas particulares habitadas es de 847 viviendas, representa el 0.1 % del total estatal. Con un promedio de ocupantes por vivienda 3.8 personas. Predominan las viviendas con tabique y block. En el municipio para el año 2020, el servicio de energía eléctrica abarca una cobertura del 99.3 %; el servicio de agua entubada un 37.3 %; el servicio de drenaje cubre un 97.8 %; y el servicio sanitario un 97.5 %.

Localidades

Para el año 2020, de acuerdo al Catálogo de Localidades, el municipio cuenta con 22 localidades.

Política

Se erigió como municipio a partir del 21 de septiembre de 1937. El Honorable Ayuntamiento está compuesto por: un Presidente Municipal, un Síndico, cinco Regidores y once Delegados Municipales. De acuerdo al Instituto Nacional electoral (INE) el municipio esta integrado 8 secciones electorales, de la 0342 a la 0349. Para la elección de diputados federales a la Cámara de Diputados de México y diputados locales al Congreso de Hidalgo, se encuentra integrado al III Distrito Electoral Federal de Hidalgo y al II Distrito Electoral Local de Hidalgo. A nivel estatal administrativo pertenece a la Macrorregión IV y a la Microrregión III, además de a la Región Operativa XII Molango.

Cronología de presidentes municipales

Economía

En 2015 el municipio presenta un IDH de 0.664 Medio, por lo que ocupa el lugar 63.° a nivel estatal; y en 2005 presentó un PIB de $101 586 843 pesos mexicanos, y un PIB per cápita de $42 030 (precios corrientes de 2005).

De acuerdo con el Consejo Nacional de Evaluación de la Política de Desarrollo Social (Coneval), el municipio registra un Índice de Marginación Medio; el 52.6% de la población se encuentra en pobreza moderada y 21.6% se encuentra en pobreza extrema. En 2015, el municipio ocupó el lugar 46 de 84 municipios en la escala estatal de rezago social.

A datos de 2015, en materia de agricultura, de maíz se cosecharon 596 hectáreas, de fríjol 257 hectáreas, de nogal 37 hectáreas, ejote 22 hectáreas y de calabacita 16 hectáreas. En ganadería se contó con 3975 cabezas de ganado bovino, 1250 cabezas de ganado
porcino, 2800 cabezas de ganado ovino, 2900 cabezas de ganado caprino, 17000 aves, 1400 guajolotes y 40 colmenas.

En silvicultura la superficie forestal es de 2152 hectáreas de las cuales solo 4446 hectáreas cuentan con especie arbolada de tipo comercial, el municipio está dividido en dos tipos de tierra. El bosque húmedo y arbolado, en el perímetro del cerro conocido como agua fría en el que predomina pino encino, liquidámbar y otros. El municipio cuenta con seis tiendas Diconsa repartidas en las siguientes comunidades, Chalmita, Eloxochitlán, Ualula, Tepeyica, Almoloya y Chacaya. El tianguis se realiza en la cabecera municipal los días viernes de cada semana.

De acuerdo con cifras al año 2015 presentadas en los Censos Económicos por el INEGI, la Población Económicamente Activa (PEA) de 12 años y más del municipio asciende a 711 de las cuales 705 se encuentran ocupadas y 6 se encuentran desocupadas. El 53.62% pertenece al sector primario, el 12.34% pertenece al sector secundario, el 31.35% pertenece al sector terciario y el 2.69% no específico.

Véase también

 Municipios del estado de Hidalgo
 Historia del estado de Hidalgo
 Cultura del estado de Hidalgo

Notas

Referencias

Enlaces externos

 Gobierno del Estado de Hidalgo - Sitio Oficial

Municipios del estado de Hidalgo

Municipio de Eloxochitlán (Hidalgo)


An Rhynchospora tuerckheimii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke ngan Georg Kükenthal. An Rhynchospora tuerckheimii in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora tuerckheimii


Johan Otto Hesselbom (født 13. juli 1848 i Ånimskog i Dalsland, død 20. juni 1913 i Säffle) var en svensk maler.

Hesselbom var en udpræget dekorativ begavelse, hvis skønne stiliserede landskaber vakte opmærksomhed viden om (et landskab kom til galleri i Venedig). På den baltiske udstilling 1914 i Malmö sås bland andet et stort oliemaleri Fosterbygden med den gule himmel og Udsigt over Arran. I Nationalmuseum i Stockholm ses Vårt land.

Kilder

Landskabsmalere
Malere fra Sverige
Svenskere i 1800-tallet
Svenskere i 1900-tallet
Personer fra Dalsland

Otto Hesselbom


Bennet Sherard,  comte de Harborough ( - ), titré Lord Sherard de 1732 à 1750, est un aristocrate britannique qui hérite du comté de Harborough.

Biographie

Né le 3 septembre 1709, il est l'aîné des six fils et huit filles de Philip Sherard (2e comte de Harborough) et de son épouse, Anne Pedley (d. ). Son père, député de Rutland, succède au comté à son cousin, Bennet Sherard (1er comte de Harborough), en 1732.

Ses grands-parents paternels sont  de Whissendine et Dorothy Fairfax (une fille de Henry Fairfax (4e Lord Fairfax de Cameron)). Sa tante Margaret Sherard est l'épouse de John Gilbert, archevêque d'York. Par sa sœur, Dorothy, il est l'oncle de la réformatrice politique et écrivaine radicale Ann Jebb, épouse du réformateur John Jebb. Sa mère est la fille et l'héritière de Nicholas Pedley de Washingley et de Frances Apreece.

À la mort de son père le 20 juillet 1750, il devient le troisième comte de Harborough.

Vie privée
Lord Harborough se marie quatre fois au cours de sa vie. Le 28 juin 1748, il épouse Elizabeth Verney, fille de Ralph Verney (1er comte Verney) et de Catherine Paschall (une fille de Henry Paschall). Elle est décédée le 7 juin 1756.

Le 2 juillet 1757, il se remarie à Frances Noel (d. 1760), troisième fille et cohéritière de , juge des plaids communs de 1757 à 1762 (fils de John Noel,  baronnet) et d'Elizabeth Trollope (fille de Thomas Trollope,  baronnet). Ensemble, ils ont une fille :

 Frances Sherard, qui épouse le major-général George Morgan en 1776.

Le 31 mars 1761, il épouse en troisièmes noces Margaret Hill (1729-1766/7), demi-sœur de Noel Hill (1er baron Berwick) et fille de Thomas Hill de Tern et Anne Powys (une fille de Richard Powys of Hintlesham). Ils ont un enfant :

 Bennet Sherard (d. 1768), titré' Lord Sherard, décédé en bas âge le 21 février 1768.

Le 8 octobre 1767, il épouse enfin Elizabeth Cave (1739/40-1797), fille aînée de Thomas Cave (5e baronnet) et d'Elizabeth Davies (fille unique et héritière de Griffin Davies de Birmingham.

Comme le comte meurt le 23 février 1770 sans descendance masculine, ses titres passent à son frère cadet, Robert. La comtesse douairière de Harborough meurt le 5 mars 1797.

Références

Liens externes

Comte de la pairie de Grande-Bretagne
Décès en février 1770
Naissance en septembre 1709
Décès à 60 ans

Bennet Sherard (3e comte de Harborough)


Aarhus Billedkunstcenter (AaBKC) er et fagligt mødested for billedkunstnere i Aarhus og Region Midtjylland.
Centerets funktion er at give rådgivning, skabe mulighed for kompetenceudvikling, give sparring på projekter og bidrage til netværksdannelse og
samarbejde på tværs af fagligheder og erfaringer.

Centrets mål er at styrke arbejdsvilkårene for lokale billedkunstnere, erfarne såvel som nyetablerede, og være med til at udvikle det lokale kunstmiljø i samarbejde med kunstnere, institutioner, erhvervsliv og i
internationale netværk.

AaBKC har kontor på Godsbanen i Aarhus, et kulturproduktionscenter, hvor en lang række kulturaktører
inden for blandt andet billedkunst, litteratur og scenekunst holder til.

Eksterne kilder og henvisninger

 aabkc.dk

Billedkunstcenter

Aarhus Billedkunstcenter


Cottonopolis er en betegnelse for en metropolis centreret om handel med bomuld og servicering af bomuldsspinderier i dens opland. Den blev inspireret af byen Manchester i England og dennes status som det internationale centrum for bomulds- og tekstilhandel under det 19. århundrede. For nylig er det blevet et øgenavn der udelukkende bruges om Manchester, på grund af dennes store antal tekstilfabrikker.

Baggrund

De tidlige bomuldsspinderier, der blev drevet med vandkraft, blev bygget i Lancashire og dens tilstødende amter. I 1781 åbnede Richard Arkwright verdens første dampdrevne tekstilspinderi på Miller Street i Manchester. Selvom det oprindeligt var ineffektivt, tegnede ankomsten af dampkraft starten på den mekanisering, der endte med konsoliderer og styrke de spirende tekstilindustrier i Manchester til verdens første center for masseproduktion. I takt med at tekstilfremstillingen skiftede fra hjemmet til fabrikkerne, blev Manchester og byerne i syd og øst Lancashire det største og mest produktive center for bomuldsspinding, eftersom de i 1871 brugte 32% af den globale bomuldsproduktion. Ancoats, der var en del af den planlagte ekspansion af Manchester, blev den første industrielle forstad centreret om dampkraft. Der var spinderier, hvis arkitektoniske innovationer inkluderede brandsikring ved brug af jern og armeret beton.

Antallet af bomuldsspinderier kulminerede i 1853 med 108 af disse. I takt med at antallene faldt, opnåede bomuldsspinderier i de omkringliggende byer Bury, Oldham (ved dens zenit den most produktive bomuldsspinding by i verden,), Rochdale, Bolton (kendt som "Spindleton" i 1892) og i Blackburn, Darwen, Rawtenstall, Todmorden og Burnley. Mens Manchesters fabrikationscenter svandt ind, voksede det kommercielle center, pakhuse og oplagringsvirksomhed, banker og tjenester for de 280 bomuldsbyer og landsbyer, der var indenfor en 12-mils radius af Royal Exchange. Udtrykket "Cottonopolis" kom i brug i omkring 1870.

Manchester blev et vigtigt transportcenter, eftersom Bridgewaterkanalen gjorde det muligt at transporterer bulkgods til dens ende ved Castlefield, hvor pakhuse blev bygget. Der blev på kanalen transporteret rå bomuld, importeret gennem Liverpools havn fra Vestindien og USA's sydelige stater, og kul fra Worsley. Liverpool-Manchester Jernbanen byggede et pakhus ved dens Liverpool Road endestation, da denne åbnede i 1830. Jernbanenettet blev udbygget, hvilket forbandt Manchester med dens stadig mere industrialiserede opland.

Se også
 Manchester bomuldspakhuse
 Tekstilfremstilling under den industrielle revolution
 Linenopolis

Referencer
Noter

Bibliografi

Eksterne henvisninger
 Bomuldsspindingens historie
 Richard Arkwrights spinderi
 Manchesters spinderier og bygninger
 Historien om bomuld

Industrielle revolution
Bomuldsindustrien
Manchesters historie
Tekstilindustriens historie
Storbritanniens tekstilindustri

Cottonopolis


إبراهيم فوّال  هو كاتب وأكاديمي فلسطيني أمريكي ولد في رام الله عام 1933 وتوفي في بيرمينغهام في الولايات المتحدة في 23 أغسطس 2020. كاتب فلسطيني-أمريكي أكاديمي وأستاذ جامعي سابق.

هاجر إلى الولايات المتحدة في عام 1951، حيث نال شهادة في صناعة الأفلام من جامعة ULCA. عمل مساعدا للمخرج ديفيد لين خلال تصوير «لورنس العرب» في 1961، قبل أن يستقر ويعيش في بيرنينغهام في ألاباما، حيث عمل كبروفيسور في مجال الأفلام والأدب في جامعة ألاباما.

في 1996، في عمر 63، بدأ فوّال بالعمل على شهادة الدكتوراة من جامعة أكسفورد في إنجلترا وقدم أطروحة دكتوراة عن المخرج يوسف شاهين، ونُشرت الأطروحة من قِبل المعهد الأفلام البريطاني وإعلام جامعة كاليفورنيا في 2001.

نشر في 1998 روايته الأولى عدة «على تلال الله» (باللغة الإنكليزية) التي، وهي رواية عن تجربة الشاب الفلسطيني يوسف صافي خلال نكبة 1948. حازت على جائزة قلم أوكلاند للامتياز الأدبب وترجمت إلى اللغتين العربية والألمانية. لاحقا أصدر روايته الثانية «المحرومون من الميراث» التي تناولت الفلسطينيين في الشتات.

مراجع

أعضاء هيئة تدريس جامعة ألاباما في برمينغهام
أمريكيون من أصل فلسطيني
روائيون فلسطينيون
فائزون بجائزة جوزفين مايلز الأدبية
كتاب من برمنغهام (ألاباما)
مسيحيون أمريكيون
مسيحيون من ألاباما
مواليد 1933
وفيات 2020

إبراهيم فوال


Dale Carnegie (24 Kasım 1888 - 1 Kasım 1955), Amerikalı yazar, hatip, kişisel gelişimci ve kişiler arası iletişim uzmanıdır.

İlk basıldığı 1936 yılında 30 milyondan fazla satış yapan ve günümüzde de hâlâ popülerliğini koruyan ve pek çok dile çevirilen "How to Win Friends and Influence People" (Dost Kazanma ve İnsanları Etkileme Sanatı) kitabının yazarıdır.

Hayatı

Dale Carnegie 24 Kasım 1888'de Maryville, Missouri'de bir çiftlikte doğdu. Çiftçi Amanda Elizabeth Harbison  ve kocası James William Carnagey'in ikinci oğluydu. Carnegie, Maryville'in güneydoğusundaki Bedison, Missouri civarında büyüdü ve kırsal Rose Hill ve Harmony tek odalı okullarına gitti.

1904 yılında, 16 yaşındayken ailesi Warrensburg, Missouri'deki bir çiftliğe taşındı. Gençliğinde topluluk önünde konuşmaktan hoşlanıyordu ve okulunun münazara takımına katıldı. Carnegie, okula gitmeden önce domuzları beslemek ve ailesinin ineklerini sağmak için sabah 3'te kalkmak zorunda kaldığını söyledi. Lise yıllarında çeşitli Chautauqua toplantılarındaki konuşmalara ilgi duymaya başladı. Lise eğitimini 1906 yılında tamamladı.

Üniversite eğitimine Harbison State Teacher's College'de devam etti ve 1908 yılında mezun oldu.

Üniversiteden sonraki ilk işi çiftçilere yazışma kursları satmak oldu. Armour & Company için domuz pastırması, sabun ve domuz yağı satmaya başladı. Güney Omaha, Nebraska'daki satış bölgesini firmanın ulusal lideri yapacak kadar başarılı oldu. Dale Carnegie, 500 dolar biriktirdikten sonra 1911'de hayat boyu hayalini kurduğu Chautauqua konuşmacısı olmak için satış işini bıraktı. Bunun yerine New York'taki Amerikan Dramatik Sanatlar Akademisi'ne devam etti, ancak aktör olarak çok az başarı elde etti. Prodüksiyon sona erdiğinde New York'a döndü ve 125. Cadde'deki YMCA'da yaşadı. Orada topluluk önünde konuşma dersi verme fikri aklına geldi ve YMCA yöneticisini net gelirin %80'i karşılığında bir ders vermesine izin vermeye ikna etti. İlk seansında elinde malzeme kalmamıştı. Doğaçlama yaparak, öğrencilere "kendilerini kızdıran bir şey" hakkında konuşmalarını önerdi ve bu tekniğin konuşmacıları halka hitap etmekten korkmaz hale getirdiğini keşfetti. 1912'deki bu ilk çalışmadan sonra Dale Carnegie Kursu gelişti. Carnegie, ortalama bir Amerikalının daha fazla özgüvene sahip olma arzusundan yararlanmıştı ve 1914'e gelindiğinde her hafta 500 dolar (bugün yaklaşık 14600 dolar) kazanıyordu.

I. Dünya Savaşı sırasında ABD Ordusu'nda görev yaptı ve zamanını Camp Upton'da geçirdi.

Dale 1916'da Carnegie Hall'da kapalı gişe bir konferans verdi ve bu konferans 1919'da çelik patronu Andrew Carnegie'nin onuruna ve başkalarının hatırlamasını kolaylaştırmak için soyadının yazılışını değiştirme kararını etkiledi. Carnegie'nin yazılarının ilk derlemesi Public Speaking: a Practical Course for Business Men (1926), daha sonra Public Speaking and Influencing Men in Business (1932) adını aldı. Simon & Schuster 1936'da How to Win Friends and Influence People'ı yayımladı. Carnegie 1955 yılında öldüğünde kitap 31 dilde beş milyon kopya satmış ve Dale Carnegie Enstitüsü'nden 450.000 kişi mezun olmuştu.

Kitapları
 Public Speaking and Influencing Men In Business
 How to Win Friends and Influence People (Dost Kazanma ve İnsanları Etkileme Sanatı). ISBN 975-331-121-4.
 How to Stop Worrying and Start Living (Üzüntüyü Bırak Yaşamaya Bak)
 The Quick and Easy Way to Effective Speaking
 The Dale Carnegie Scrapbook edited by Dorothy Carnegie
 Don't Grow Old - Grow Up by Dorothy Carnegie
 Managing Through People
 Enrich Your Life, The Dale Carnegie Way

Kaynakça

Dış bağlantılar

20. yüzyıl Amerikalı yazarları
1888 doğumlular
1955 yılında ölenler
Resim aranan yazarlar
Missouri doğumlular

Dale Carnegie


Aflorimentul Goian este un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Criuleni, Republica Moldova. Este amplasat lângă satul Goian, la 0,5 km de trecerea magistralei M21 Chișinău–Dubăsari peste R4 Chișinău-Criuleni (ocolul silvic Vadul lui Vodă, parcela 7B). Are o suprafață de 1 ha, sau 0,84 ha conform unor aprecieri mai recente. Obiectul este administrat de Întreprinderea de Stat pentru Silvicultură Chișinău.

Descriere

În timpul construcției șoselei R4 Chișinău-Criuleni, la o adâncime de cca 2 m au fost descoperite resturile scheletice pietrificate ale unui animal de talie robustă. Osemintele au fost scoase la suprafață și studiate de B. Tarabukin, angajat al Muzeului de Etnografie și Istorie Naturală a Moldovei. Cele peste 60 de fragmente de oase descoperite aparțin a două specii rare de dinoteriu (Deinotherium giganteum și D. (Prodeinotherium) bavaricum), atribuite neogenului superior (12-7 milioane de ani în urmă). Au fost descoperite și unele fragmente de oase de hiparion.

Statut de protecție

Obiectivul a fost luat sub protecția statului prin Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat. Deținătorul funciar al monumentului natural era, la momentul publicării Legii din 1998, Gospodăria Silvică de Stat Chișinău, care între timp a fost reorganizată în Întreprinderea de Stat pentru Silvicultură Chișinău.

Monumentul geologic este de interes ridicat pentru cercetătorii proboscidienilor fosili în vederea stabilirii evoluriei dinoteriilor in Europa. Are valoare instructivă și cognitivă.

Conform situației din anul 2016, teritoriul ariei protejate nu era delimitat.

Note

Bibliografie

Legături externe

Goian, Aflorimentul
Raionul Criuleni

Aflorimentul Goian


«See the Star» es el primer sencillo del segundo álbum de Delirious? Mezzamorphis. Este alcanzó la posición #16 en la lista de sencillos del Reino Unido. En los Estados Unidos fue el segundo sencillo lanzado de la banda en este territorio, después de "Deeper".

Atención mediática
"See the Star" fue lanzado el 5 de marzo de 1999 debutando en el Top 20 del UK singles chart el 21 de marzo. Para la semana siguiente el sencillo cayo al puesto #40, esto en parte a la poca difusión radial de la canción en la BBC Radio 1. El sencillo vendió un poco más de 15.000 copias llevando a la banda a obtener su mejor posición en los listados en aquel momento.

Jude Adam del magazín Soul Survivor reseño la canción diciendo: "See the Star es el comienzo de una nueva era para Delirious?, con sonidos que pueden fácilmente confundirse con los de Radiohead o Garbage...mi impresión general es que esta banda de West Sussex se está aventurando en la búsqueda de un experimento musical más potente". Por otro lado la BBC Radio 1 comento: "Delirious? se está consagrando como la banda de rock cristiano más exitosa del Reino Unido al obtener su tercer Top 20 esta semana".

El posicionamiento de la canción coloco a la banda como la primera en la historia en archivar tres éxitos en el Top 20 sin haber hecho presencia en Top of the Pops.

Lista de canciones
CD 1
 «See the Star»
 «Follow»
 «See the Star» (d:llatrix dub)

CD 2
 «See the Star»
 «Obsession» (Jon Thatcher odsession remix)
 «See the Star» (Video)

Posicionamiento

Referencias

Sencillos de 1999
Canciones en inglés

See the Star


أتسوجيوي Atsugewi هم سكان أصليون بأمريكا في ما يعرف بشمال شرق كاليفورنيا. تقع أراضيهم قرب جبل شاستا عند وادي نهر بيت. يعيشون في تجمعات صغيرة من غير أي سلطة سياسية مركزية ، ويتكلمون اللغة البالاينيانية .

مصادر خارجية
Atsugewi أتسوجيوي

مراجع

قبائل أمريكية أصلية في كاليفورنيا
مجموعات عرقية
مجموعات عرقية في الولايات المتحدة

أتسوجيوي


Karl Adolf Verner var danskur málfræðingur sem einkum er minnst fyrir að skýra nákvæmar hvenar lokhljóðin urðu rödduð en ekki órödduð með germönsku hljóðfærslunni og er skýringin gjarnar nefnd lögmál Verners eftir honum.

Skýringu þessa setti hann fram í ritgerð sinni á þýsku, "Undantekningin á fyrstu hljóðfærslunni" árið 1875.

Í sem stystu máli er reglan sú að arftekin víxlandi ie. áherslna hélst enn á hljóðfærsluskeiðinu (fyrstu hljóðbreytingarinnar) og olli því að -p, -k og -t rödduðust í (í rödduðu umhverfi- væntanlega er átt við með þessu að forliggjandi lokhljóð séu mjúk líkt og í bróðir) í innstöðu (með innstöðu og framstöðu er einfaldlega átt við staðsetningu hljóðsins innan orðsins, í miðstöðu merkir þannig t.d. -ð í bróðir), ef áherslan lá ekki á undanfarandi sérhljóði og urðu -g, -ð eða -z. Og á þetta að útskýra hvers vegna brater verður bróðir en ekki bróþir.

Danskir málfræðingar

Karl Adolf Verner


Emmanuel Goldstein este un personaj fictiv al romanului O mie nouă sute optzeci și patru scris de către George Orwell în anul 1948. Goldstein joacă rolul principalului inamic al statului totalitar condus de Partid, fiind descris ca șeful unei misterioase (eventual, fictive) organizații numită "Frăția" și cu o carte publicată numită "Teoria și Practica în Colectivismul Oligarhic". El este văzut și auzit doar la tele-ecran în timpul "Celor două minute de ură".

Personajul
În roman, evreul Goldstein este un personaj despre care se zvonea că a fi un fost membru de vârf al Partidului împreună cu un asociat pe nume "Fratele cel Mare", dar care au rupt rupt orice legătură, iar Goldstein urmând să înființeze "Frăția". Aparent, mișcarea de rezistență este organizată în celule, fiecărui membru îi este recomandat în a citi Cartea sau după numele întreg: Teoria și Practica în Colectivismul Oligarhic. Goldstein mereu este subiectul principal în "Cele două Minute de Ură", un program zilnic ce începe la ora 11:00 dimineața, unde o imagine a lui Goldstein este afișată pe tele-ecran iar mulțimea trebuie să exprime un dispreț dus la extrem prin urlete și/sau jigniri la adresa lui.

Romanul indică dar nu răspunde întrebărilor dacă Goldstein sau "Frăția" ar exista cu adevărat. Când O' Brien a fost întrebat de către Winston Smith dacă "Frăția" există primește următorul răspuns:

O' Brien susține că volumul lui Goldstein a fost scris de către conducerea Partidului, inclusiv el ar fi participat, dar această afirmație a pornit de la întrebările despre Goldstein și "Frăție" adresate de către Winston Smith în timp ce acesta era închis în închisoare și torturat, putând la fel de bine să fie o minciună pentru a-l deruta pe Smith.

Cititorul poate presupune că opoziția "Fratelui cel Mare" — și anume, Goldstein, crează un conflict psihologic necesar în scopul de a distrage atenția mulțimii, să unească și să concentreze furia oamenilor din Oceania în altă direcție decât cea a "Fratelui". În concluzie Goldstein servește drept țap ispășitor în favoarea regimului totalitar prezent în anul 1984.

Potențială sursă de inspirație

Nu la mult timp după apariția romanului
un număr de critici literari au observat că biografia, aspectul, stilul de scris, și gândirea politică a lui Emmanuel Goldstein semăna cu cea a lui Leon Trotsky. Născut Leib Bronștéin, Troțki a fost un asociat al revoluționarului rus Lenin și, mai târziu, șeful rival al lui Stalin, acesta din urmă defăimând-l și numindu-l pe Troțki drept "trădător" îl expulzează din Uniunea Sovietică în anul 1927. În exil, Troțki a scris cartea "Revoluția Trădată", făcând-i reclamă negativă lui Stalin și Uniunii Sovietice. În timpul Marii Epurări din anii 1930, Stalin împrăștia informații despre Troțki ca fiind instigator a tuturor actelor de sabotaj petrecute până atunci. În anul 1940 Troțki a fost ucis în Mexic de către agentul Ramon Mercader.

În 1954, Isaac Deutscher, a scris că volumul lui Goldstein a fost conceput ca să "parafrazeze" cartea "Revoluția Trădată".
În 1956, Irving Howe a descris cartea lui Goldstein ca fiind un răspuns al volumui "Revoluția Trădată", spunând că cele mai bune părți din romanul lui Orwell par a imita modul de gândire al lui Troțki. Criticul Adrian Wanner a scris o colecție de eseuri editată de Harold Bloom, unde scria că volumul lui Goldstein este defapt o parodie a "Revoluții Trădate", menționând că Orwell ar fi fost profund ambivalent în legătură cu Troțki. Orwell a scris de Troțkism că:

Comparații contemporane

Richard Nixon
Decizia președintelui Richard Nixon de a merge în China (considerată drept dușman în timpul Războiului Rece), ca agent diplomat a născut multe comparații cu Emmanuel Goldstein, referitor la schimbarea alianțelor dintre cele trei superputeri în romanul lui George Orwell. Mediatizarea excesivă a scandalului Watergate poate fi asociată cu focalizarea lui Goldstein în "Cele Două Minute de Ură".

Osama bin Laden
Goldstein a fost, de asemenea, comparat cu Osama bin Laden, fostul lider al grupării Al-Qaeda:
Trasând paralele între Goldstein și bin Laden la o săptămână după atacurile de la 11 septembrie 2001, Profesorul William L. Anderson de la Universitatea de Stat Frostburg a scris un articol de ziar pentru LewRockwell.com intitulat "Osama și Goldstein".

Savantul juridic Cass Sunstein a scris în anul 2009 cartea "Worst-Case Scenarios" unde a inventat termenul de "Goldstein Efect", descris ca fiind "capacitatea de a intensifica interes public, oferindu-i o certă față de adversar; care arată o sursă umană drept amenințare." Potrivit lui Sunstein, Războiul împotriva Terorismului din partea SUA a asociat extrem de puternic actele terorismului cu Bin Laden, indignarea s-a intensificat în mod similar în romanul Nouăsprezece Optzeci și Patru. Cu toate acestea, el a subliniat, de asemenea, cazuri asemănătoare cu Saddam Hussein și George W. Bush (într-o măsură mai mică).

Hillary Clinton
În Statele Unite ale americii unii comentatori cu înclinații de stânga au arătat că Hillary Clinton ar fi folosită de forțele de dreapta în a distrage atenția electoratului prin știri false și a unifica consumatorii de mass-media împotriva unui inamic comun:

Altele
Hackerul  a folosit numele lui Emmanuel Goldstein drept pseudonim.

În filmul Hackerii, Matthew Lillard joacă un personaj pe nume Emmanuel Goldstein, care face trimitere la 1984 cu replica: "1984? Da, corect. Asta e o greșeală de tipar."

Referințe

Legături externe
 Emmanuel Goldstein: Războiul este Pace. George Orwell: 1984, Partea a II-a, Capitolul 9.
 Emmanuel Goldstein: Ignoranța este Putere. George Orwell: 1984, Partea a II-a, Capitolul 9.

Personaje fictive introduse în 1949
Scriitori fictivi

Emmanuel Goldstein


Arizona (; ; ), Amerika Birleşik Devletleri'nin güneybatısında bulunan bir eyalettir. 50 eyaletin 6. büyük ve 14. kalabalık eyaletidir. Başkenti ve en büyük şehri Phoenix'tir. Arizona, Dört Köşe bölgesini kuzeyde Utah, kuzeydoğuda Colorado ve doğuda New Mexico ile paylaşıyor; diğer komşu eyaletleri batıda Nevada ve Kaliforniya, güneyde ve güneybatıda Meksika eyaletleri Sonora ve Baja California'dır.

Arizona, Birliğe kabul edilen 48. eyalet ve kıtasal eyaletlerin sonuncusudur ve 14 Şubat 1912'de eyalet olmuştur. Tarihsel olarak Yeni İspanya'daki Alta California bölgesinin bir parçası olan Arizona, 1821'de bağımsız Meksika'nın bir parçası olmuştur. Yenildikten sonra Meksika-Amerika Savaşı'nda, Meksika 1848'de bu toprakların çoğunu Amerika Birleşik Devletleri'ne devretti. Devletin en güney kısmı 1853'te Gadsden Alımı ile satın alındı.

Güney Arizona, en çok sıcak yazları ve ılıman kışları olan çöl iklimi ile tanınır. Kuzey Arizona ılıman bir iklime sahip olup, büyük bölümü çam, Douglas köknarı ve ladin ormanlarıyla kaplıdır. Colorado Platosu; dağ sıraları (San Francisco Sıradağları gibi); yanı sıra çok daha ılımlı yaz sıcaklıkları ve önemli kış kar yağışları olan büyük, derin kanyonlar. Flagstaff, Alpine ve Tucson bölgelerinde kayak merkezleri var. Dünyanın yedi doğa harikasından biri olan uluslararası üne sahip Büyük Kanyon Ulusal Parkı'nın yanı sıra birçok ulusal orman, millî park ve ulusal anıt bulunmaktadır.

1950'lerden bu yana, Arizona'nın nüfusu ve ekonomisi, eyalete göç nedeniyle çarpıcı bir şekilde büyüdü ve şimdi eyalet, Güneş Kuşağı'nın önemli bir merkezidir. Phoenix ve Tucson gibi şehirler geniş, geniş banliyö alanları geliştirdi. PetSmart ve Circle K[10] gibi birçok büyük şirketin merkezi eyalettedir ve Arizona, Arizona Üniversitesi ve Arizona Devlet Üniversitesi de dahil olmak üzere büyük üniversitelere ev sahipliği yapmaktadır. Cumhuriyetçi Parti'nin kalesi olarak bilinen bu eyalet, Barry Goldwater ve John McCain gibi ulusal muhafazakar politikacıları ile tanınsa da, 1996 ve 2020'deki başkanlık seçimlerini Demokratik adaylar kazandı.

Arizona, çok çeşitli bir nüfusa ev sahipliği yapmaktadır. Eyaletin yaklaşık dörtte biri, eyaletin ve Amerika Birleşik Devletleri'nin en büyüğü olan Navajo Ulusu da dahil olmak üzere federal olarak tanınan 27 Kızılderili kabilesine ev sahipliği yapan Kızılderili bölgelerinden oluşuyor. 300.000'den fazla vatandaş. 1980'lerden bu yana, eyalet nüfusundaki Hispaniklerin oranı, Meksika'dan gelen göç dalgaları nedeniyle önemli ölçüde arttı. Eyalette ayrıca önemli bir Katolik ve Mormon nüfusu bulunmaktadır.

Tarihçe

Modern çağdan binlerce yıl önce Arizona, birçok eski Kızılderili uygarlığına ev sahipliği yaptı. Bu dönemde nehir vadilerinde mısır yetiştiren Hohokumlar, Arizona'da Meksika'daki Kızılderili piramitlerine benzeyen kümbetler kurmuş ve ilkel kanal ve sulama sistemleri geliştirmişlerdi.

Günümüzde Arizona'nın bulunduğu bölgeye ilk gelen Avrupalılar, 1522'de Meksika'yı fethetmiş olan İspanyollardı. 1539'da İspanyol Fransisken Marcos de Niza, Kızılderililerle iletişim kuran ilk bilinen Avrupa oldu.

Bir başka İspanyol kaşifi olan Francisco Coronado, 1540-1542'de definelerle dolu olduğu düşünülen hayal ürünü Cíbola'nın Yedi Kenti'ni ararken bölgede Büyük Kanyon'u keşfetti. Coronado'nun birliğinden kaçan çok sayıda at, Büyük Düzlükler bölgesinde üremeye başlamasıyla Kızılderililer binicilikle tanışıp, medeniyetlerini genişletme fırsatı buldular.

Peder Kino, bölgedeki bir sonraki Avrupalıydı. İsa Cemiyeti'nin ("Cizvitler") bir üyesi olarak, bölgede bir misyonlar zincirinin gelişmesine öncülük etti. 1690'larda ve 18. yüzyılın başlarında Pimería Alta'da (şimdi güney Arizona ve kuzey Sonora) Kızılderililerin çoğunu Hıristiyanlığa dönüştürdü. İspanya, 1752'de Tubac'ta ve 1775'te Tucson'da prezidiyolar ("müstahkem şehirler") kurdu.

Meksika 1821'de İspanya Krallığı'ndan ve İspanyol İmparatorluğu'ndan bağımsızlığını kazandığında, şimdi Arizona olan bölge, Alta California ("Yukarı Kaliforniya") olarak da bilinen Nueva California Bölgesi'nin ("Yeni Kaliforniya") bir parçası oldu.[ 22] Sömürge yıllarından gelen etnik İspanyol ve mestizo yerleşimcilerin torunları, daha sonraki Avrupa-Amerikalı göçmenlerin Amerika Birleşik Devletleri'nden gelmesi sırasında hala bölgede yaşıyordu.

Meksika-Amerika Savaşı (1847-1848) sırasında Zachary Taylor komutasındaki ABD Ordusu, Monterey ve Buena Vista'yı ve Winfield Scott komutasındaki birlikler, Meksiko'yu ele geçirmesiyle Amerika Birleşik Devletleri, Meksika'yı Guadalupe Hidalgo Antlaşması'nı (1848) kabul etmesini sağladı. Bu antlaşması ile Meksika, Güneybatı bölgesini ve Kaliforniya'yı 15 milyon dolar karşılığında Amerika Birleşik Devletleri'ne terk etti. 1853'te ABD, kıtalararası bir demiryolu için gelecekteki en iyi güney rotasını kapsayan güney sınır bölgesi boyunca Gadsden Alımı'ndaki Gila Nehri'nin güneyindeki araziyi Meksika'dan satın aldı.

Şu anda Arizona eyaleti olarak bilinen eyalet, başlangıçta Amerika Birleşik Devletleri hükûmeti tarafından New Mexico Arazisi'nin bir parçası olarak yönetiliyordu, ta ki bu bölgenin güney kısmı Birlik'ten ayrılarak Konfedere Arizona Arazisi'ni oluşturana kadar. Bu yeni kurulan bölge, 18 Ocak 1862 Cumartesi günü, Başkan Jefferson Davis'in Arizona Arazisini Organize Etme Yasasını onaylayıp imzaladığı,[25] adın ilk resmi kullanımını işaret eden Amerika Konfedere Devletleri federal hükûmeti tarafından resmen düzenlendi. "Konfedere Arizona" Konfederasyon hükûmetine adam, at ve ekipman sağladı. 1862'de kurulan Arizona keşif şirketleri, Amerikan İç Savaşı sırasında Konfederasyon Devletleri Ordusu ile birlikte görev yaptı. Arizona, Picacho Geçidi Muharebesi (1862) ile İç Savaş sırasında kaydedilen en batıdaki askeri angajmana sahiptir.

Federal hükûmet, 24 Şubat 1863'te Washington'de, önceki New Mexico Arazisi'nin batı yarısından oluşan yeni bir ABD Arizona Arazisi ilan etti. Bu yeni sınırlar daha sonra devletin temelini oluşturacaktı. İlk bölgesel başkent Prescott, 1864'te Arizona'nın merkezine yapılan bir altına hücumun ardından kuruldu.[26] Başkent daha sonra Tucson'a, tekrar Prescott'a ve ardından bir dizi tartışmalı hamleyle Phoenix'teki nihai yerine taşındı, çünkü bölgenin farklı bölgeleri, bölgenin büyümesi ve gelişmesiyle birlikte siyasi nüfuz kazandı ve kaybetti.[27]

Bölge için "Gadsonia", "Pimeria", "Montezuma" ve "Arizuma" gibi isimler düşünülmüş olsa da,[28] 16. Başkan Abraham Lincoln son yasa tasarısını imzalarken üzerinde "Arizona" yazıyordu ve bu isim kabul edildi. (Montezuma, Aztek imparatorundan türetilmemişti, ancak Gila Nehri Vadisi'ndeki Pima halkı için ilahi bir kahramanın kutsal adıydı. Kongre, "Arizona" ismine karar vermeden önce muhtemelen duygusal değeri nedeniyle düşünüldü ve reddedildi.)

Utah, Salt Lake City'deki İsa Mesih'in Son Zaman Azizler Kilisesi'nin ataerkil lideri Brigham Young, Mormonları 19. yüzyılın ortalarından sonlarına kadar Arizona'ya gönderdi. Mesa, Snowflake, Heber, Safford ve diğer kasabaları kurdular. Ayrıca Phoenix Vadisi (veya "Güneş Vadisi"), Tempe, Prescott ve diğer bölgelere yerleştiler. Mormonlar kuzey Arizona ve kuzey New Mexico haline gelen bölgeye yerleştiler. O zamanlar bu alanlar eski New Mexico Arazisi'nin bir parçasıydı.

On dokuzuncu yüzyıl boyunca, bölgede bir dizi altın ve gümüş hücumu meydana geldi; en iyi bilineni, aynı zamanda efsanevi kanun kaçakları ve kanun adamlarıyla da bilinen, güneydoğu Arizona'daki Tombstone, Arizona'nın gümüş bonanzalarına 1870'lerdeki izdihamdır.[29] 1880'lerin sonlarında, Bisbee, Arizona ve Jerome, Arizona gibi bakır kamplarının yükselişiyle bakır üretimi değerli metalleri gölgede bıraktı.[30][31] Madenciliğin patlaması ve çöküşü ekonomisi de bölge genelinde yüzlerce hayalet kasaba bıraktı, ancak bakır madenciliği, 1907'de Arizona'ya "Bakır Devleti" takma adını kazandıran diğer tüm eyaletlerden daha fazla bakır üreten bölge ile gelişmeye devam etti.[32][33] Devletin ilk yıllarında sanayi, bir bakır madencilerinin grevinin sonucu olarak 1917'deki Bisbee Sürgünü ile artan acılar ve iş anlaşmazlıkları yaşadı.[34] Devlet, ülkenin yeni çıkarılan bakırının yarısını üretmeye devam ediyor.

20. yüzyıl – günümüz

1910'dan 1920'ye kadar olan Meksika Devrimi sırasında, Arizona yerleşimlerinin hemen karşısındaki Meksika kasabalarında birkaç savaş yapıldı. Devrim boyunca, birçok Arizonalı Meksika'da savaşan birkaç ordudan birine katıldı. ABD topraklarında ABD ve Meksika kuvvetleri arasında yalnızca iki önemli çatışma gerçekleşti: Pancho Villa'nın New Mexico'daki 1916 Columbus Baskını ve 1918'de Arizona'daki Ambos Nogales Muharebesi. İlk savaşı Meksikalılar, ikincisini de Amerikalılar kazandı.

Meksika federal birlikleri ABD askerlerine ateş açtıktan sonra, Amerikan garnizonu Meksika'nın Nogales kentine bir saldırı başlattı. Her iki taraf da ağır kayıplar verdikten sonra Meksikalılar sonunda teslim oldu. Birkaç ay önce, Nogales'in hemen batısında, 1775'ten 1918'e kadar süren Kızılderili Savaşları'ndaki son çatışma olarak kabul edilen bir Kızılderili Savaşı savaşı meydana geldi. Sınırda konuşlanmış ABD askerleri, Arizona'yı üs olarak kullanan Yaqui Kızılderilileriyle karşı karşıya geldi. Meksika'ya karşı savaşlarının bir parçası olarak yakındaki Meksika yerleşimlerine baskın yapmak.

Arizona, 14 Şubat 1912'de bir ABD eyaleti oldu. Arizona, ABD'ye kabul edilen 48. eyalet ve kabul edilen kıtasal eyaletlerin sonuncusuydu.

Arizona'nın eyalet çapındaki en önemli endüstrilerinden ikisi olan pamuk tarımı ve bakır madenciliği, Büyük Buhran sırasında ağır zarar gördü. Ancak 1920'lerde ve hatta 1930'larda turizm, bugün olduğu gibi önemli Arizona endüstrisi olarak gelişmeye başladı. Tucson'daki Flying V ve Tanque Verde ile birlikte Wickenburg'daki KL Bar ve Remuda gibi Dude çiftlikleri, turistlere "Eski Batı"nın lezzet ve etkinliklerine katılma şansı verdi. Bu dönemde, bazıları hala en çok turist çeken birkaç lüks otel ve tatil köyü açıldı. Phoenix'in merkezindeki Arizona Biltmore Oteli (1929'da açıldı) ve Phoenix bölgesinin batı tarafındaki Wigwam Resort (1936'da açıldı).

Arizona, II. Dünya Savaşı sırasında Alman savaş esirleri kamplarının ve Japon Amerikan toplama kamplarının yeriydi. ABD'nin Batı Kıyısı'nın (aslında Haziran 1942'de Aleut Adaları Seferi'nde gerçekleşmiş olan) bir Japon işgaline ilişkin savaş zamanı korkuları nedeniyle, hükûmet tüm Japon Amerikalıların Alaska'nın batı yarısı olan tüm Alaska Arazisi ve Kaliforniya'dan çıkarılmasına izin verdi. Washington ve Oregon ve Güney Arizona. 1942'den 1945'e kadar, ülkenin iç kısımlarında inşa edilen toplama kamplarında kalmaya zorlandılar. Birçoğu evini ve işini kaybetti. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra kamplar kaldırıldı.

Phoenix bölgesi Alman savaş esiri kampı, savaştan sonra Maytag ailesi (beyaz eşya şöhreti) tarafından satın alındı. Phoenix Hayvanat Bahçesi'nin sitesi olarak geliştirildi. Bir Japon-Amerikan oplama kampı, eyaletin güneydoğu şehri Tucson'un hemen dışındaki Lemmon Dağı'ndaydı. Başka bir esir kampı, doğu Yuma ilçesindeki Gila Nehri yakınındaydı.

Arizona ayrıca Kızılderili çocuklarını ana akım Avrupa-Amerika kültürüne asimile etmek için tasarlanmış birkaç federal Kızılderililerinin yatılı okullarından biri olan Phoenix Kızılderili Okulu'na da ev sahipliği yapıyordu. Çocuklar genellikle ebeveynlerinin ve ailelerinin isteklerine karşı bu okullara kaydoldu. Yerli kimliklerini bastırma girişimleri, çocukları saçlarını kesmeye, İngilizce isimler alıp kullanmaya, sadece İngilizce konuşmaya ve ana dinlerinden ziyade Hristiyanlığı uygulamaya zorlamayı içeriyordu.[35]

Arizona'dan çok sayıda Kızılderili, II. Dünya Savaşı sırasında Amerika Birleşik Devletleri için savaştı. Onların deneyimleri, savaş sonrası yıllarda, devlete döndükten sonra daha iyi muamele ve sivil haklar elde etmek için artan bir aktivizmle sonuçlandı.Maricopa ilçesi onların oy kullanmak için kaydolmalarına izin vermedikten sonra, 1948'de Fort McDowell Yavapai Kızılderili Bölgesi'ndeki Mojave-Apache Kabilesinden kıdemli Frank Harrison ve Harry Austin, bu dışlamaya itiraz etmek için Harrison v. Laveen davasını açtılar. Arizona Yüksek Mahkemesi onların lehinde karar verdi.[36]

Arizona'nın nüfusu, yoğun sıcak yazları daha konforlu hale getiren yaygın klima kullanımının yardımıyla, II. Arizona Vali Vekili tarafından her yıl yayınlanan Arizona Mavi Kitabına göre, 1910 yılında eyalet nüfusu 294.353 idi. 1970'te 1.752.122'ydi. Her on yılda bir büyüme yüzdesi, önceki on yıllarda ortalama %20 ve daha sonra her on yılda yaklaşık %60 olmuştur.

1960'larda emekli toplulukları geliştirildi. Bu yaş kısıtlamalı alt bölümler, yalnızca yaşlı vatandaşların ihtiyaçlarını karşıladı ve Ortabatı ve Kuzeydoğu'nun sert kışlarından kaçmak isteyen birçok emekliyi kendine çekti. Geliştirici Del Webb tarafından kurulan ve 1960 yılında açılan Sun City, bu tür ilk topluluklardan biriydi. Tucson'un güneyindeki Green Valley, Arizona'nın öğretmenleri için bir emeklilik alt bölümü olarak tasarlanan bu tür başka bir topluluktu. ABD ve Kanada'nın dört bir yanından birçok yaşlı vatandaş her kış Arizona'ya gelir ve yalnızca kış aylarında kalır; kar kuşları olarak adlandırılırlar.

Mart 2000'de Arizona, bir kamu görevine aday göstermek için internet üzerinden yapılan ve yasal olarak bağlayıcı ilk seçimin yapıldığı yerdi.[37] 2000 Arizona Demokratik aday yoklamasında, dünya çapında ilgi gören Al Gore, Bill Bradley'i yendi. Bu eyalet birincil seçimlerinde seçmen katılımı 1996 birincil seçimlerine göre %500'den fazla arttı.

21. yüzyılda Arizona, eyalete özellikle Meksika üzerinden gelen yasadışı göçmenlerin girişini engelleme çabaları nedeniyle sık sık ulusal ilgi topladı. 2004'te seçmenler, oy kullanmak için kayıt yaptırmak için vatandaşlık kanıtı gerektiren Öneri 200'ü yürürlüğe soktu. Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi bu kısıtlamayı 2013 yılında kaldırdı.[38] 2010'da Arizona, tüm göçmenlerin her zaman göçmenlik belgelerini taşımasını gerektiren Senato Tasarısı 1070'i yürürlüğe getirdi, ancak Yüksek Mahkeme 2012'de Arizona v. United States davasında da bu yasanın bir kısmını geçersiz kıldı.

Coğrafya

Arizona, Four Corners eyaletlerinden biri olarak Güneybatı Amerika Birleşik Devletleri'ndedir. Arizona, bölgelere göre en büyük altıncı eyalettir ve New Mexico'dan sonra ve Nevada'dan önce sıralanmıştır. Eyaletin 113.998 mil karesinin (295.000 km²) yaklaşık %15'i özel sektöre aittir. Şehirlerin dışında kalan bölgeler, çoğu çöl olan boş arazilerdir. Kalan alan kamu orman ve park arazisi, devlet güven arazisi ve Kızılderili rezervasyonlarıdır. Arizona'da, Büyük Kanyon, Saguaro ve Petrified Forest da dahil olmak üzere 24 Millî Park Hizmeti tarafından korunan site vardır.[40]

Arizona, eyaletin güney kısımlarında yer alan ve kaktüs gibi kserofit bitkilerinden oluşan bir manzara açısından zengin olan Çöl Havza ve Silsile Bölgesi ile ünlüdür. Bu bölgenin topografyası, tarih öncesi volkanizma tarafından şekillendirildi, ardından soğuma ve buna bağlı çökme geldi. İklimi son derece sıcak yazlara ve ılıman kışlara sahiptir. Eyalet, Colorado Platosu'nun yüksek ülkesinin çamlarla kaplı kuzey-orta kısmıyla daha az tanınır (bkz. Arizona Dağları ormanları).

Güneybatı Amerika Birleşik Devletleri'nin diğer eyaletleri gibi, Arizona da yüksek dağlar, Colorado platosu ve mesalarla işaretlenmiştir. Eyaletin kuraklığına rağmen, Arizona'nın %27'si ormandır.[41] Dünyanın en büyük batı sarıçamı standı Arizona'dadır.[43]

1.998 fit (609 m) bir sarplık olan Mogollon Rim, eyaletin orta bölümünü keser ve Colorado Platosu'nun güneybatı kenarını işaretler. 2002'de bu, 2011 yılına kadar devlet tarihinin en kötü yangını olan Rodeo-Chediski Yangını'nın bir alanıydı.

Kuzey Arizona'da bulunan Büyük Kanyon, Colorado Nehri tarafından oyulmuş renkli, derin, dik kenarlı bir geçittir. Kanyon, Dünyanın Yedi Doğa Harikasından biridir ve büyük ölçüde Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ilk milli parklardan biri olan Büyük Kanyon Ulusal Parkı'nda bulunur. Başkan Theodore Roosevelt, Büyük Kanyon bölgesinin Milli Park olarak belirlenmesinin önemli bir savunucusuydu ve genellikle dağ aslanı avlamak ve manzaranın tadını çıkarmak için ziyaret ediyordu. Kanyon, Colorado Nehri'nin kanalı milyonlarca yıl yarması sonucunda oluşan Büyük Kanyon'un uzunluğu 466 km ve genişliği 6 ile 29 km arasında değişir.

Arizona, dünyanın en iyi korunmuş göktaşı çarpma alanlarından birine ev sahipliği yapıyor. Yaklaşık 50.000 yıl önce yaratılan Barringer Göktaşı Krateri (daha çok "Meteor Krateri" olarak bilinir), Colorado Platosu'nun yüksek ovalarının ortasında, Winslow'un yaklaşık 40 km batısındaki devasa bir deliktir. Bazıları küçük ev boyutunda olan parçalanmış ve birbirine karışmış kayaların bir kenarı, çevredeki ova seviyesinden 150 fit (46 m) yükselir. Kraterin kendisi yaklaşık 1,6 kilometre genişliğinde ve 170 m derinliğindedir.

Arizona, Hawaii ile birlikte, eyaletin kuzeydoğu bölgesindeki büyük Navajo Ulusu'nun gözlemlemesine rağmen, Yaz saati uygulamasını gözlemlemeyen iki ABD eyaletinden biridir.

Depremler

Genel olarak Arizona, güney Kaliforniya'ya yakınlığı nedeniyle orta derecede risk altında olan güneybatı kısmı hariç, düşük deprem riski altındadır. Öte yandan, kuzey Arizona, bölgedeki çok sayıda fay nedeniyle orta derecede risk altındadır. Phoenix'in yakın ve batısındaki bölgeler en düşük riske sahiptir.[44]

En erken Arizona depremleri, Colorado Nehri'nin Kaliforniya tarafındaki Fort Yuma'da kaydedildi. 1800'lerde İmparatorluk Vadisi veya Meksika yakınlarında merkezlenmişlerdi. Douglas sakinleri, merkez üssü 64 km güneyde, Meksika'nın Sonora eyaletinde yer alan 1887 Sonora depremini hissettiler.[45] Arizona merkezli olduğu bilinen ilk hasar veren deprem, 25 Ocak 1906'da, New Mexico, Socorro yakınlarında merkezli bir dizi başka deprem de dahil olmak üzere meydana geldi. Flagstaff'ta şok şiddetliydi.

Eylül 1910'da, bir dizi 52 deprem, Flagstaff yakınlarındaki bir inşaat ekibinin bölgeyi terk etmesine neden oldu. Arizona'nın eyalet olduğu 1912'de, 18 Ağustos'ta bir deprem San Francisco Sıradağları'nda 50 millik bir çatlağa neden oldu. Ocak 1935'in başlarında, eyalet Yuma bölgesinde ve Büyük Kanyon yakınında bir dizi deprem yaşadı. Arizona, 1959'da 5,6 büyüklüğünde bir sarsıntıyla en büyük depremini yaşadı. Eyaletin kuzeybatısında, Utah sınırına yakın Fredonia yakınlarında merkezlendi. Sarsıntı Nevada ve Utah sınırında da hissedildi.[45]

İklim

Kuru hava ve berrak gökyüzü, Arizona'nın karakteristik iklim özelliğidir. Hava koşulları, eyaletin kuzeyindeki dağlar ve güneydeki çöl alanları arasında büyük bir değişiklik gösterir. Eyalette gözlenen en düşük sıcaklık -40 °C, en yüksek sıcaklık ise 53 °C'dir. Eyalet çapında, Ocak ayı sıcaklık ortalaması 5 °C, Haziran ayı sıcaklık ortalaması ise, 27 °C'dir. Yıllık yağış miktarı, tüm eyalet genelinde ortalama 33 cm³'tür. Bu değer çöl bölgelerinde ortalama 8 cm³'e kadar düşer.

Kültür
Arizona'da Phoenix Symphony Orchestra, Tucson Symphony Orchestra ve Flagstaff Symphony Orchestra gibi birçok büyük orkestra vardır. Bunun yanı sıra eyalette çok sayıda tiyatro grubu mevcuttur. Bunlardan bazılarını dili İspanyolca olan gruplardır. Dans gösterileri genellikle, klasik, modern ve etnik danslar üzerine yoğunlaşır.

Arizona'da müzeler, kültürel mirası, doğal tarihi, sanatı ve eyaletin batısıyla ilgili bilgileri yansıtır. Eyaletin bazı büyük müzeleri; Phoenix Art Museum, The Tucson Museum of Art, the Museum of Northern Arizona  ve Heard Museum of Anthropology and Primitive Art'dır. Ayrıca Arizona'da Kızılderili kabilelerinin (Apaçi, Hopi ve Navaho kabileleri gibi) yaşadıkları bölgeler de vardır. Bu bölgelerin bir kısmında yer alan Kızılderili müzelerinde Kızılderililerin kültürüyle ilgili gösteri ve sergiler düzenlenmektedir.

Üniversiteler
3 üniversitesi vardır:
 Arizona State University
 Arizona Üniversitesi
 Northern Arizona University

Turizm
Arizona'da yirmi adet mesire yeri, yedi ormanlık bölge, 21 eyalet parkı vardır. Büyük Kanyon Ulusal Parkı, Amerika'nın en ünlü parklarından biridir ve her yıl dört milyon kişi Büyük Kanyon'u görmeye gelir. Eyaletin diğer ünlü mekânları ise, Coronado National Memorial, Painted Rocks State Historic Park, Tombstone Courthouse State Historic Park ve Petrified Forest National Park'dır. Eyalet, balıkçılar, kampçılar, avcılar ve turistlerin yanı sıra tarih, jeoloji ve arkeoloji araştırmacıları için de ilgi çekici bir yerdir.

Kaynakça

Arizona


Casillas de Ranera es una pedanía del municipio español de Talayuelas, pertenece a la comunidad autónoma de Castilla-La Mancha y está situado en la provincia de Cuenca. Se encuentra justo en el límite con la comunidad valenciana. Tiene una población de 258 habitantes (2011).

Situación

Se encuentra al sur del pueblo de Talayuelas. Es contigua a Sinarcas, en la provincia de Valencia y Aliaguilla.
Bordea la localidad la carretera nacional N-330.

Evolución demográfica

Localidades de la provincia de Cuenca

Casillas de Ranera


Sauvé ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Ahuntsic-Cartierville an der Kreuzung von Rue Sauvé und Rue Berri. Hier verkehren Züge der orangen Linie 2. Im Jahr 2019 nutzten 4.053.264 Fahrgäste die Station, was dem 29. Rang unter den insgesamt 68 Stationen der Metro Montreal entspricht. Die U-Bahn-Station liegt nahe der exo-Haltestelle Sauvé.

Bauwerk

Die von Adalbert Niklewicz entworfene Station entstand in Form eines Tunnelbahnhofs. Eine Verteilerebene verbindet die Bahnsteige mit zwei schlicht gestalteten Eingängen beidseits der Rue Sauvé. Bedingt durch die schlecht durchdachte architektonische Planung herrschen allgemein sehr beengte Verhältnisse vor. In 15,9 Metern Tiefe befindet sich die Bahnsteigebene mit zwei Seitenbahnsteigen. Die Entfernungen zu den benachbarten Stationen, jeweils von Stationsende zu Stationsanfang gemessen, betragen 1279,60 Meter bis Crémazie und 771,60 Meter bis Henri-Bourassa. Es bestehen Anschlüsse zu sechs Buslinien und zwei Nachtbuslinien der Société de transport de Montréal.

Geschichte
Die Eröffnung der Station erfolgte am 14. Oktober 1966, zusammen mit dem Teilstück Place-d'Armes–Henri-Bourassa der orangen Linie. Sauvé gehört somit zum Grundnetz der Montrealer Metro. Namensgeber ist die Rue Sauvé. Sie trägt seit 1912 den Namen eines früheren Grundbesitzers, auf dessen Land die Straße gebaut wurde. Seit Dezember 2014 besteht an der Oberfläche eine Haltestelle der exo-Vorortslinie zwischen Montreal und Mascouche.

Weblinks

 Seite der STM über die Station Sauvé (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station Sauvé (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1960er Jahren

Sauvé (Metro Montreal)


An Epidendrum lanceolatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edward Bradford ngan August Heinrich Rudolf Grisebach. An Epidendrum lanceolatum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum lanceolatum


මාර පරාජය යනු බුද්ධත්වය ලබන්නා වූ සෑම බෝධිසත්ත්වයෙක් මුහුණ දෙන්නා වූ දෙයකි.වජිරාසනයේ වැඩ හිඳිනා බෝධිසත්වයන්ව බුදු විම වැළැක්විම පිණිස මාරයා පැමිනේ. ඔහු පැමිනෙන්නේ මාර සේනාවත් පිරිවරාගෙනය . කෙතෙරම් උත්සහ කරත් ඔහුට මහ බෝධිසත්වයන්ගේ බුදු විම වැළැක්විය නොහැක . අවසානයේ දසපාරමි බලයෙන් මාරයා පැරදි යයි . මේ මහ භද්‍ර කල්පයේ පහළ වු සතර වන ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ බෝ මුලද පස්වන බුදුන් වහන්සේ ලෙස පහළ වෙන්නා වූ මෛත්‍රී බෝසතාණන් වහන්සේ අහසෙහිම මාර පරාජය කර බෝමුලට වැඩම කරන බව බුදු දහමේ සඳහන් වේ

මාර පරාජය


Hellim (Yunanca: χαλούμι; Arapça: حلوم, ḥallūm), Kıbrıs kökenli, sık dokulu, sarımsı beyaz renkte taze bir peynirdir. Genelde ızgarada ya da yağsız tavada kızartıldıktan sonra yenir. Ayrıca, hellim Kıbrıs Cumhuriyeti ve Kuzey Kıbrıs'ın önemli bir ihraç kalemidir.

Hellimin içinde başta keçi sütü olmak üzere süt, tuz ve bazen de nane bulunur. İçerisindeki süt, keçi, koyun veya inek sütü olabilir. Bunların içinde keçi ve koyun sütlerinden yapılanları daha dayanıklıdır, bunlar bir yıl kadar dayanabilir. İnek sütünden yapılan hellim ise birkaç ay içinde bozulur. Bazen, bu üç farklı hayvanın sütü karışıtırılarak hellim yapımında kullanılır.

Etimoloji

Türk Dil Kurumu Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü, hellim sözcüğünün anlamını "Bir çeşit peynir." olarak vermekte ve bu sözcüğün bu anlamda Kıbrıs'ın yanı sıra Adana'da da kullanıldığını belirtmektedir. Mısır'da ise hâlûm adında bir peynir türü bulunur. Bu peynir türü taze, salamura edilmiş veya baharatlanmış olarak yenir.

Kullanım alanları
Hellim, makarnanın üzerine lezzet vermesi için serpiştirilir.

Tarihçe
Hellim, Kıbrıs'ta yüzlerce yıldır üretilmektedir.

Türkiye'de yayılması 20. yüzyılda gerçekleşmiştir.

Ekonomi

Kıbrıs
Hellim, Kıbrıs Cumhuriyeti ve Kuzey Kıbrıs'ın önemli bir ihraç kalemidir. Kıbrıs Cumhuriyeti'ndeki hellim üretimi son yıllarda büyük artış göstermiştir. Ülkenin ihraç ettiği tarımsal ürünler arasında %27'lik bir pay tutan hellim, ülkenin en çok ihraç ettiği tarımsal üründür. Orta Doğu'da ve Kıbrıs kökenli insanların yaşadığı her yerde popüler bir peynir türüdür.

Kıbrıs Cumhuriyeti Tarım Bakanlığı, 2007 yılında, hellimi "Halloumi" adı altında tescilletmek için Avrupa Birliği'ne başvuruda bulunmuştur. Bu başvuru, 2010 yılının Temmuz ayında reddedilmiştir. 7 Temmuz 2010'da ise, Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından Kuzey Kıbrıs'a tescillenmiştir.

2008'den beridir her yıl, Geçitkale Belediyesi tarafından "Geçitkale Hellim Festivali" düzenlenmektedir. Bu festivalde "En Lezzetli Taze Hellim Yarışması" ve "Hellim Güzellik Yarışması" gibi etkinlikler düzenlenmektedir.

Diğer
Günümüzde Orta Doğu'da da pek çok ülke hellim üretmektedir. 1999 yılında ABD'de, 2000'de Yunanistan'da ve 2002'de ise Avrupa Birliği'nde ticari marka olarak bazı firmalara tescillenmiştir.

Hellim, aynı zamanda Alman Gazi firması tarafından da üretilmektedir. Bunun dışında, sanayi ürünü olan hellimler, Almanya da Türkler, Yunanlar ve Araplara ait olan bakkaliyelerde ve bazı süpermarketlerde mevcuttur.

Besin değerleri
100 gramlık bir ticari olarak üretilmiş hellimde, aşağıdaki besin değerleri aşağıdaki gibidir:

Hellim içerdiği yüksek miktardaki kalsiyum ve proteinle, bu mineraller bakımından zengindir. Yine de, içeriğindeki yüksek miktardaki yağ ve 100 gram başına 90 ila 100 miligramlık kolestrolla, bunlara bağlı hastalıkları olanları dikkatli olarak tüketmesi gereklidir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kıbrıs-Türk Mutfağı, Akdeniz'in Tadı - Hellim

Peynirler
Kıbrıs Türk mutfağı
Kıbrıs mutfağı
Bizans mutfağı
Türk mutfağındaki peynirler

Hellim


Mit der Gründung der Umweltinitiative WikiWoods im Jahr 2007 in Berlin wurde die Internetplattform WikiWoods.org online gestellt, mit dem Ziel, über das Internet weltweite Baumpflanzungen zu organisieren, die von Freiwilligen lokal umgesetzt werden. Seitdem hat WikiWoods mit rund 3400 Freiwilligen mehr als 173.000 Bäume gepflanzt (Stand Juli 2021). WikiWoods ist Unterstützer der Klima-Allianz Deutschland und Mitbegründer des Bündnisses "Obstbäume statt CO2-Endlager". Wikiwoods ist eine rein ehrenamtliche Initiative. Sie wird unterstützt vom Trägerverein Active Commons e.V., welcher Mittel für Pflanzprojekte und den Betrieb der Internetplattform bereitstellt.

Organisation
Auf der offen gestalteten Plattform der Initiative können sich freiwillige Mitpflanzer, Experten und Geldgeber vernetzen. Im Sinne eines open content wird Erfahrungswissen aus bereits durchgeführten Baumpflanzungen zur öffentlichen Nutzung und Mitgestaltung bereitgestellt. Mitpflanzer registrieren sich unter Angabe ihrer Postleitzahl und können sich so in regionalen Projektgruppen organisieren. Die Besonderheit von WikiWoods besteht darin, dass Freiwillige über das Internet zusammengeführt werden, um dann Offline z. B. durch Baumpflanzaktionen aktiv zu werden.
Neben dem langfristigen Ziel des Klimaschutzes versteht sich WikiWoods auch als Angebot zur Umweltbildung. Bei den Pflanzungen, die in der Regel einen Tag oder über ein Wochenende stattfinden, erfahren die Beteiligten neben der praktischen Pflanzanleitung auch Hintergrundwissen zu ihrem Wald.

Um den nachhaltigen Schutz der gepflanzten Bäume zu sichern, arbeitet Wikiwoods bei den Pflanzungen mit Partnern zusammen, welche die Flächen bereitstellen und die Nachbetreuung des neuen Baumbestandes sichern. Bisherige Partnerorganisationen waren beispielsweise der WWF, der BUND, die NABU-Stiftung Nationales Naturerbe sowie der Nationalpark Unteres Odertal. Im Jahr 2011 wurden einige Projekten von WikiWoods durch das Programm Jugend in Aktion der Europäischen Union finanziert.

Projektbeispiele von Wikiwoods
Bisher haben unter anderem Aktionen in Berlin, Brandenburg, Göttingen, Saarland und Mecklenburg-Vorpommern stattgefunden. Ebenso gab es eine Aktion in Hîrbovăţ, Republik Moldau, wo insgesamt 11 Walnussbäume gepflanzt wurden. Am Samstag, den 14. April 2012 wurden 1.300 Propagule von Mangroven auf der Insel Jawa in Indonesien gepflanzt, die zwecks Stabilisierung gegen Seewellen an Bambusstäben gebunden sind.
Die Aktionen werden gemäß einer Nachhaltigkeitsleitlinie ausgewählt. Die Aktionen, die bisher stattgefunden haben, haben die Umwandlung von Nadelholz-Monokulturen in Laubmischwälder, Initialpflanzungen sowie Obstbaumpflanzung und -pflege zum Ziel.
WikiWoods hat Windschutzhecken gepflanzt, um Stürmen entgegenwirken zu können.

2010 hat sich WikiWoods gegen die CSS-Projekte in Brandenburger Beeskow, Neutrebbin und Letschin eingesetzt. Die Politiker Dagmar Enkelmann (Die Linke) und Hans-Georg von der Marwitz (CDU/CSU) haben an der "Bäume statt CO2-Lager"-Kampagne teilgenommen.

Im Jahr 2008 begann die Initiative mit dem Pflanzen von Obstbäumen zusammen mit dem WWF. Im Mai 2009 hat Bürgermeister Franz Schulz (Kreuzberg, Berlin) und das Mitglied des Bundestages Christian Ströbele WikiWoods mit der Pflanzung von 10 Obstbäumen in Yaam am Ostbahnhof, Berlin Unterstützung gezeigt.

Auszeichnungen
Der Verein wurde mit einigen Preisen ausgezeichnet. Am 27. November 2007 wurde WikiWoods beim Wettbewerb Mission sustainability des Rates für Nachhaltige Entwicklung der deutschen Bundesregierung mit dem Jurypreis geehrt. Das ZDF und die Deutsche Bundesstiftung Umwelt übergaben am 7. November 2008 den Umweltpreis "Mensch und Natur" (muna).

Im April 2011 wurde der Verein mit der Theodor-Heuss-Medaille in Stuttgart für freiwilliges Engagement im Naturschutz unter dem Jahresthema "Energie, Umwelt – Verantwortung vor der Welt" ausgezeichnet. Die Internetplattform hat in der Rubrik "Idee und Innovation" gewonnen.

Einzelnachweise

Träger der Theodor-Heuss-Medaille
Umweltschutzorganisation (Deutschland)
Naturschutzorganisation (Deutschland)
Baumpflege
Politische Organisation (Berlin)
Gegründet 2007
Forstwirtschaft und Holzeinschlag (Deutschland)

Wikiwoods


Targa üst, kısaca targa, tam bir takla barı ve çıkarılabilir tavan panelleri olan otomobil gövdesi şekli. Arka cam sabit veya convertible dönüşümü için çıkarılabilir olabilir. Genel olarak aracın koltukları arkasında, gövdenin bir yanından başlayıp diğer yanına dek devam eden, targa bantı adı verilen metal bir bar bulunur.

Otomobiller tasarımı

Targa


An Rhaphidophora banosensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Peter Charles Boyce. An Rhaphidophora banosensis in nahilalakip ha genus nga Rhaphidophora, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhaphidophora (Araceae)

Rhaphidophora banosensis


Elena Cristina Floriča (født 11 Maj 1992 i Rumænien) er en rumænsk håndboldspiller, som spiller for HCM Râmnicu Vâlcea i Rumænien og Rumæniens håndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Rumænien
Håndboldspillere fra SCM Râmnicu Vâlcea

Elena Floriča


23450 Birkenstock este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
23450 Birkenstock este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,17 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 6,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 23001-24000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

23450 Birkenstock


Mesocetus je izumrli rod kitova usana iz miocena.

Rasprostranjenost
Fosili ovog roda pronađeni su u Sjevernoj Americi i Europi. U Sjevernoj Americi pronađeni su u Marylandu i Virginiji, saveznim državama Sjedinjenih Američkih Država, dok su u Europi pronađeni u Austriji, Bosni i Hercegovini, Francuskoj, Hrvatskoj, Nizozemskoj i Slovačkoj.

U Bosni i Hercegovini te Hrvatskoj pronađena je samo jedna vrsta zvana Mesocetus agrami. Ta vrsta, još poznata i pod nazivom zagrebački kit, u Hrvatskoj su njezini ostatci pronađeni samo u zagrebačkom kvartu Podsused, dok su u Bosni i Hercegovini pronađeni na četiri lokaliteta: Knežica kraj Bosanske Dubice, Šargovac kraj Banje Luke te Dažnica i Kalenderovci, oboje kraj Dervente.

Vrste
 Mesocetus agrami van Beneden, 1886.
 Mesocetus aquitanicus Flot, 1896.
 Mesocetus hungaricus Kadić, 1907.
 Mesocetus longirostris van Beneden, 1880. (tipična vrsta)
 Mesocetus pinguis van Beneden, 1880. nomen dubium
 Mesocetus siphunculus Cope, 1895.

Vrste prije svrstane u rod Mesocetus
 Mesocetus latifrons von Beneden, 1880. = Aglaocetus latifrons
 Mesocetus schweinfurthi Fraas 1904. = Eocetus schweinfurthi
 Mesocetus argillarius Roth, 1978. = Tranatocetus argillarius

Izvori

Kitovi
Prapovijesna fauna Hrvatske

Mesocetus


Kemal Tunçeri (d. 30 Ağustos 1974), Türk eski profesyonel basketbolcu. Oyun kurucu pozisyonunda görev aldı. Kendisi gibi millî basketbolcu olan Haluk Tunçeri'nin oğlu ve Kerem Tunçeri'nin ağabeyidir. Aktif basketbol hayatını 2011 yılında sona erdirmiştir.

2000 yılında kardeşiyle Galatasaray minik takımdan arkadaşı Haluk Acar'ın da ortağı olduğu "Tunçeri" adlı organizasyon firmasını kurmuştur. Basketbolu bıraktığından beri de aktif olarak kendi firmasını yönetmektedir. Aynı zamanda Basketbol Oyuncuları Derneği'nin de başkanlığını yapmaktadır.

Dış bağlantılar
 TurkSports.Net Profili
 Avrupa Kupaları İstatistikleri
 http://www.tunceri.com/
 TBLStat.net Oyuncu Profili

1974 doğumlular
Türk erkek basketbolcular
Oyun kurucu basketbolcular
Galatasaray SK basketbolcuları
Fenerbahçe SK basketbolcuları
Ülkerspor basketbolcuları
Hacettepe Üniversitesi basketbolcuları
Yaşayan insanlar

Kemal Tunçeri


Keşkek, Zonguldak ilinin Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Kuçek olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 79 km, Karadeniz Ereğli ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Karadeniz Ereğli belde ve köyleri

Keşkek, Karadeniz Ereğli


Otto von Vacano (* 2. April 1827 in Simmern; † 16. November 1897 in Colmar) war ein deutscher Jurist und Präsident des Oberlandesgerichts Colmar im Reichsland Elsaß-Lothringen.

Leben
Otto von Vacano besuchte das Gymnasium in Koblenz und studierte Rechts- und Kameralwissenschaften in Bonn und Heidelberg. In Bonn war er Mitglied des Corps Rhenania und nahm für die Bonner Studentenschaft im September 1848 als Delegierter an der 2. Eisenacher allgemeinen Studentenversammlung teil. 1859 wurde er Assessor in Trier. Nach der deutschen Reichsgründung und der Einverleibung Elsass-Lothringens wurde er 1872 erster Generaladvokat in Colmar, 1876 Senats-, 1889 Oberlandesgerichtspräsident ebenda. 1894 erhielt er den Titel eines Wirklichen Geheimen Oberjustizrats (Geheimrat).

Neben seinem Beruf wirkte er auch als Schriftsteller mit Themen aus seiner Hunsrücker Heimat.

Sein Sohn Franz von Vacano (1876–1947) wurde ebenfalls Richter und Präsident des Landgerichts Bochum, sein Enkel Otto Wilhelm von Vacano wurde Archäologe.

Werke
 Ueber die Lehre des Code Napoleon von den Solidar-Obligationen, in Annalen für Rechtspflege und Gesetzgebung in den preußischen Rheinprovinzen. Bd. 9, 1859, S. 1–36
 Herzog Reichard: Romanze Simmern, Böhmer 1897

Literatur
 Hunsrückverein: Jahresheft. - 2002 (2001), S. 7–12 <1--nicht ausgewertet-->
 Matrikel der Bonner Rhenanen 1820-1970. Bonn o. J., S. 89.
 J.v. Amelunxen, Reden und Gedichte aus dem Nachlasse des verstorbenen Kaiserlichen Oberlandesgerichtspräsidenten Herrn Otto von Vacano in Colmar. Böhmer, 1898

Einzelnachweise

Richter (Oberlandesgericht Colmar)
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Person (Colmar)
Deutscher
Geboren 1827
Gestorben 1897
Mann
Präsident (Oberlandesgericht)
Ehrenmitglied eines Corps

Otto von Vacano


Der Col de Grimone ist ein 1318 m hoher Pass in den Alpen. Er verbindet die Täler der Flüsse Bès und Bochaine und die Ortschaften Châtillon-en-Diois und Lus-la-Croix-Haute, beide im Département Drôme.

Siehe auch
 Hannibals Alpenüberquerung

Grimone
Grimone
Geographie (Département Drôme)

Col de Grimone


Santa Clara, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kaliforniya eyaletine bağlı Santa Clara ilçesinde bulunan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 2010 sayımına göre 116.468'dir.  Birçok teknoloji firmasının merkezi buradadır.

Kardeş şehirler
 Coimbra, Portekiz
 Izumo, Japonya
 Limerick, İrlanda

Kaynakça

Dış bağlantılar

Santa Clara County'deki eski yerleşim birimleri

Kaliforniya'daki yerleşim birimleri

Santa Clara, Kaliforniya


Evcihüyük, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 177, Elbistan ilçesine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
Yerelnet

Elbistan'ın mahalleleri

Evcihüyük, Elbistan


Superkombination konkurrencen for herrer under vinter-OL 2018 i Pyeongchang, i Sydkorea bliver afholdt den 13. februar 2018 med første gennemløb kl. 11:30 (lokal tid) og andet gennemløb kl. 15:00 (lokal tid) på Jeongseon Alpine Centre.

Konkurrencen
Skiløberne sendes af sted enkeltvis med to gennemløb og de tre der passerer målstregen i den samlede hurtigste tid tildeles medaljerne.Konkurrencen blev den første, der blev afholdt af de alpine skiløb, da de to foregående dages løb var blevet aflyst på grund af vejret. Dette betød også, at løbet var første gang ved vinter-OL 2018, at en dansker var i aktion.

Resultat

Medaljeoversigt

Referencer

Eksterne Henvisninger
 Alpint skiløb  på pyeongchang2018.com
 Det internationale skiforbund på fis-ski.com

Superkombination - Herrer

Alpint skiløb under vinter-OL 2018 – Superkombination – Herrer


Strandløg (Urginea maritima) vokser ved Middelhavets kyster bl.a. i Portugal og på De Kanariske Øer og tilhører strandløgs-slægten under asparges-familien.

Egenskaber
Løgene har rød eller hvid skal, et tværsnit på op til 30 cm, og kan veje op mod 2,5 kg.

Den midterste løgskal mister omkring 80 pct af sin vægt når det skæres op og tørres i solen. De op til 5 milimeter tykke dele er hvidgule, hornede og gennemsigtige. De har ingen fremtrædende lugt, men en bitter og ubehagelig smag.

Det tørrede materiale indeholder ca. 3 pct.kalciumoxalat, glykosiderne scillitin, scillidiuretin og scillaren, samt et farveløst amorft kulhydrat, sinistrin, der findes i divergerende mængder fra 2 til 20 pct. Indholdet af disse stoffer er størst i efteråret, mens sukkerindholdet i foråret er op til 22 pct.

Anvendelse
Stoffer fra strandløget har haft medicinsk anvendelse som hjertestyrkende, slimløsende og vanddrivende præparat.
De røde løg, eller ekstrakt fra disse, kan i fersk tilstand anvendes som naturlig rottegift.
I mellemøsten bruges strandløg til markering af markskel, da løget med de dybe rødder overlever pløjning og tørke, og er svær at flytte. Sidst på sommeren markerer blomsterstandene skellet op til pløje- og såsæsonen.

Eksterne henvisninger

USDA Plants Profile
Uses of Red Squill
Wildflowers of israel

Løg-slægten
Asparges-familien
Asparges-ordenen

Strandløg


MV Agusta Reparto Corse est le département course du constructeur italien MV Agusta qui gère la participation des équipes en compétition.

Championnat du monde

1949-1977 : la période des succès

Les débuts de MV Agusta dans le championnat du monde ont eu lieu lors de la saison inaugurale de ce sport en 1949. À ce stade, l'engagement est limité à la classe  dans laquelle le pilote Carlo Ubbiali est monté sur le podium en terminant troisième du Grand Prix moto des Pays-Bas. En 1950 l'engagement s'étend également à la classe . À l'occasion de la course finale à l'Autodromo Nazionale di Monza, Arciso Artesiani monte sur la troisième marche du podium. Pour la première victoire en championnat du monde, il faut attendre le Championnat du monde de vitesse moto 1952 et la course inaugurale en  : «  » où le pilote britannique Cecil Sandford a gagné. Sanford a gagné deux autres courses au cours de la saison pour remporter le titre de champion du monde. Grâce à ces résultats, combinés à ceux de Leslie Graham, la MV Agusta 125 Bialbero a aussi remporté le titre des constructeurs dans cette catégorie. En 1953, MV Agusta remporte le titre des constructeurs en  tandis que pour le titre pilote, il faudra attendre 1955 lorsque l'italien Carlo Ubbiali a remporté le titre suprême sur la MV Agusta 125 Bialbero. En 1956, le premier titre en classe  a été remporté par le Britannique John Surtees au guidon de la MV Agusta 500 GP et la même année, Carlo Ubbiali remporte le titre pilote en 125 et .

L'année 1958 va marquer les mémoires de tous les passionnés du sport motocycliste puisque MV Agusta a remporté le Championnat du monde pilotes et constructeurs dans les quatre catégories de MotoGP : 500 et  avec John Surtees,  avec Tarquinio Provini et , pour la troisième année consécutive, avec Carlo Ubbiali. Ce résultat singulier s'est également reproduit les deux saisons suivantes : 1959 et 1960. 1961 a été l'année de Gary Hocking, premier pilote non italien ni anglais à remporter un titre mondial avec MV Agusta. Le pilote rhodésien a remporté le titre mondial dans les catégories 350 et . Au cours de cette saison, un contrat a été signé avec un pilote qui va connaître de grands succès avec MV Agusta : Mike Hailwood. Ce pilote va remporter quatre titres mondiaux consécutifs dans la catégorie reine du championnat du monde, plus cinq autres avec d'autres constructeurs. Hailwood conduisait les motos d'une manière innovante, il est reconnu comme l'inventeur du «  », une façon de conduire la moto avec les genoux vers l'extérieur.

Carlo Ubbiali va présenter son compatriote Giacomo Agostini au Comte Domenico Agusta qui va l'embaucher chez MV Agusta pour développer la nouvelle MV Agusta tre cilindri puis comme deuxième pilote dans le Championnat du monde 1965 où il a couru dans les catégories 350 et . Il a été remporté la deuxième place du championnat, dans les deux catégories ; derrière son coéquipier Mike Hailwood en  et Jim Redman sur Honda en . En 1966, Agostini remporte le Championnat du monde de la catégorie  et Hailwood dans la catégorie , devant Agostini.

L'année suivante, le même scénario s'est reproduit. Agostini a remporté le titre en  et s'est classé deuxième en  tandis qu'Hailwood a remporté le titre en  et s'est classé deuxième en . Curieusement, dans la classe , les deux pilotes ont obtenu le même nombre de points (), avec le même nombre de victoires (cinq), mais le titre a été décerné à Agostini grâce au plus grand nombre de deuxièmes places remportées dans les dix courses disputées : trois contre deux. À la fin de la , Honda a annoncé son retrait temporaire, mais a continué  à payer le salaire de Hailwood pour qu'il ne coure pas pour une autre équipe. Le pilote anglais a subi un congé sabbatique forcé et dû refuser de nombreuses offres. Le retrait de Honda n'a pas été si « momentané » puisque l'équipe est revenue disputer le Championnat du monde 1979. Hailwood, par contre, a décidé de tenter une aventure en  en réapparaissant sur les circuits moto à l'occasion. C'est ainsi que, d'une manière inattendue, Agostini et MV Agusta ont perdu tous leurs adversaires les plus redoutables et, de 1968 à 1972, sous la direction d'Arturo Magni, ont accumulé une série impressionnante de victoires qui ont rapporté dix titres mondiaux pilotes et dix titres mondiaux constructeurs, dans les catégories 350 et .

Les efforts techniques des constructeurs comme Aermacchi, Benelli, Bultaco, Husqvarna, Kawasaki Racing, LinTo, Matchless, Norton, Triumph, Suzuki et Yamaha, n'ont pas réussi à contrarier le duo Agostini-MV Agusta qui a remporté 82 des  Prix des catégories 350 et 500 dans ce lustre, divisant le public entre les partisans du mérite du pilote Agostini et ceux qui attribuaient les victoires à la supériorité technique de la moto. L'énorme popularité et le prestige du pilote étaient plutôt gênant pour le team MV Agusta qui, dès 1970, avait recruté un coéquipier agressif et très technique, Angelo Bergamonti, pour le développement du nouveau moteur six cylindres de  qu'Agostini avait rejeté. Malheureusement, lors de la course Temporada Romagnola de Riccione, Bergamonti a péri dans un accident sur le circuit de la ville inondée et sous une pluie battante. La  a été véritablement triomphale pour Agostini qui a réussi à remporter les Championnats du  et 500, trois courses avant la clôture des championnats. Avec ses dix titres mondiaux, il devançait Hailwood et Ubbiali, à la tête du classement spécial des pilotes.

En 1972, Alberto Pagani est engagé comme second pilote aux côtés d'Agostini. Au cours de la saison, le pilote de Bergame va être particulièrement affecté par la mort de son ami Gilberto Carlotti lors du Tourist Trophy. Après la disparition du Comte Domenico Agusta en 1971, la nouvelle direction de l'entreprise a décidé de recruter un autre pilote pour travailler aux côtés d'Agostini, le multiple champion du monde Phil Read.

Dans la deuxième partie de la saison 1972, la presse internationale avait annoncé comme certain le transfert d'Agostini chez Benelli après qu'il a essayé les nouveaux modèles 4-cylindres 350 et  à Pesaro. Cette information a été rapidement démentie par Agostini lui-même. L'hypothèse de son départ de MV Agusta reposait sur des indiscrétions de son entourage, de son attitude détachée durant les annonces de l'entreprise et dans certains « signaux » envoyés par le pilote lui-même, comme le remplacement de sa Fiat Dino Coupé par une De Tomaso Pantera GTS en septembre 1972.

La saison 1973, annus horribilis de l'histoire du motocyclisme mondial, en raison de la tragédie de Monza où les pilotes Renzo Pasolini et Jarno Saarinen ont perdu la vie dans un grave accident. Cette année a été particulièrement difficile pour MV Agusta. La moto expérimentale a accumulé une telle série de casses qu'Agostini n'a réussi à atteindre la ligne d'arrivée que dans quatre des onze courses que comportait le Championnat de la catégorie . Les  accumulés lors de ces quatre courses, trois victoires et une deuxième place, étaient à peine suffisants pour figurer à la  du classement final des « 500 », derrière son coéquipier Read () et Kim Newcombe, pilote de l'équipe König.

En 1974, Agostini devient pilote chez Yamaha Motor Racing. Durant cette saison, le Britannique Phil Read a renouvelé le succès de l'année précédente à bord de la MV Agusta 500 GP. En 1975, MV n'a obtenu aucun titre mondial, le meilleur résultat a été la deuxième place de Read dans la catégorie . Le constructeur lombard décide alors de se retirer des compétitions du Championnat du monde. Pendant ce temps, Giacomo Agostini qui n'a pas réussi à trouver un accord avec Yamaha pour poursuivre leur collaboration pour la  doit se contenter d'un accord avec le département MV Agusta Racing pour participer à une saison autogérée. Giacomo Agostini a très activement contribué à la constitution de cette nouvelle réalité, le Team API Marlboro, et a couru toute la saison dans les  et  et remportera deux victoires, l'une en  au Grand Prix des Pays-Bas et l'autre en  au Grand Prix d'Allemagne.

En 1977, dernière saison avant sa retraite temporaire des courses, MV Agusta participe à des compétitions en dehors du Championnat MotoGP.

Championnat du monde de Superbike

 après son retrait de la compétition, MV Agusta Reparto Corse renaît de ses cendres et s'engage de nouveau en compétition motocycliste, d'abord en Moto2 puis en Superbike, Supersport, Superstock  Cup et Euro .

Moto2
Le , MV Agusta annonce son retour officiel dans le Championnat du monde à partir de 2019. Après neuf saisons consécutives, en 2019 le fournisseur du moteur change (le même pour tous les constructeurs) dans la catégorie Moto2. Le quatre cylindres en ligne de  de la  est remplacé par un tricylindre en ligne de  de la Triumph Street Triple . MV Agusta fournit la nouvelle MV  à l'équipe suisse Forward Racing qui engage les pilotes Stefano Manzi et Dominique Aegerter. MV Agusta termine sa première saison après son retour à la course, à la quatrième place du classement constructeurs. En 2020, Simone Corsi rejoint Stefano Manzi et l'écurie terminela saison à la troisième place des constructeurs.

Championnat du monde Superbike

La saison 2004 du Championnat du monde de Superbike confirme le retour à la compétition moto de MV Agusta. Le pilote Andrea Mazzali participe en effet, en tant que Wild card, au Grand Prix moto d'Italie sur le Circuit d'Imola en terminant les deux courses près des points. En 2005, MV Agusta a disputé les trois courses en Italie avec les pilotes Andrea Mazzali et Michele Gallina sans obtenir de résultats significatifs. En 2007, MV Agusta confie une MV Agusta F4 312 R à l'équipe LBR Racing pour courir la saison. Le pilote Christian Zaiser remporte le premier point pour MV Agusta dans cette catégorie, terminant à la quinzième place de la première Course de Misano Adriatico.

En , MV Agusta confirme son retour dans le Championnat du monde Superbike pour la saison 2008. L'équipe anglaise de Carl Fogarty, Foggy Racing, préparait l'équipe. Mais Carl Fogarty a dû abandonner son projet Superbike à cause d'un manque de sponsors. Au cours de la saison 2014, MV Agusta aligne une seule F4 RR pour participer au championnat Superbike. Le pilote originaire de Côme, Claudio Corti, a dû être remplacé en cours de saison par le Britannique Léon Camier à la suite d'une blessure. L'équipe MV Agusta termine la saison à la septième place des constructeurs avec . Pour 2015, Léon Camier est confirmé en tant que pilote titulaire et termine la saison à la treizième place du classement pilotes avec . Pendant les deux saisons du Championnat du monde Superbike 2016 & 2017, MV Agusta n'aligne qu'une seule moto 1000 F4 confiée à Léon Camier qui, curieusement, termine les deux saisons à la huitième place du classement pilotes avec le même nombre de points : 168.

En 2018, Léone Camier rejoint l'équipe Red Bull Honda. Il est remplacé par le pilote espagnol Jordi Torres, remplacé en fin de saison par le Chilien Maximilian Scheib. Au terme de la saison, MV Agusta annonce son retrait du Championnat du monde Superbike.

Championnat du monde Supersport
MV Agusta débute dans cette catégorie lors de la saison 2013. Les deux motos F3 675 sont pilotées par l'italien Roberto Rolfo et le britannique Christian Iddon. La moto résiste bien face aux concurrentes japonaises, accumule des points dans toutes les courses sauf en Australie, remporte trois podiums et termine la saison à la quatrième place des constructeurs. En 2014, le Français Jules Cluzel devient le premier conducteur de MV Agusta. La deuxième moto est confiée, jusqu'au Grand Prix de Sepang en Malaisie, à Vladimir Leonov, remplacé par Massimo Roccoli jusqu'à la fin de la saison. La compétitivité de la moto permet à Cluzel de lutter pour le titre pilotes. À la fin de la saison, le français termine deuxième du Championnat du monde, remportant le Grand Prix d'Australie, de Saint-Marin et de France. La saison 2015 débute avec un doublé en Australie avec les pilotes : Jules Cluzel et Lorenzo Zanetti. Cluzel est victime d'un grave accident au Grand Prix d'Espagne alors qu'il était en lice pour le titre pilotes et MV Agusta le titre constructeurs. Lors des trois dernières courses de la saison, Jules Cluzel est remplacé par Nicolás Terol. Durant cette saison, MV Agusta fournit la F3 675 à l'équipe Race Department ATK 25 avec Alex Baldolini comme pilote. En 2016, douze pilotes, officiels et privés, courent avec les motos MV Agusta. Parmi eux Jules Cluzel, qui termine la saison vice-champion, remportant le premier Grand Prix de Thaïlande en Supersport et Magny-Cours.

En 2017, les deux pilotes de l'équipe officielle sont Patrick Jacobsen, qui va disputer l'intégralité du championnat, et Alessandro Zaccone qui participe à la Coupe d'Europe. La saison s'ouvre avec un troisième succès sur le Circuit de Phillip Island, obtenu par le pilote italien Roberto Rolfo avec l'équipe Factory Vamag. Jacobsen termine à la sixième place du classement mondial, obtenant trois podiums et trois pole positions. Zaccone termine troisième au classement de la Coupe d'Europe. En 2018, seules deux F3 675 sont alignées en compétition, confiées au team MV Agusta Reparto Corse by Vamag. Au volant on retrouve deux pilotes italiens, anciens champions Superstock 1000 FIM Cup avec BMW : Ayrton Badovini et Raffaele De Rosa. Bien qu'elle n'ait remporté aucun Grand Prix, MV Agusta a décroché la deuxième place au classement des constructeurs, De Rosa obtenant cinq podiums consécutifs.

En 2019, l'équipe est composée des pilotes De Rosa et Federico Fuligni qui décrochent deux podiums, à Aragon et à Imola, terminant la saison à la troisième place des constructeurs. Pour la saison 2020, MV Agusta choisit d'aligner trois motos : deux destinées aux pilotes confirmés De Rosa et Fuligni et une au champion du monde sortant Randy Krummenacher qui n'a disputé que la première manche du Championnat 2020 en Australie mais qui, le , a annoncé la rupture du contrat avec le département course de MV Agusta. De Rosa conquiert quatre podiums et MV Agusta termine à la troisième place des constructeurs avec . En 2021, MV Agusta n'engage qu'une seule F3 confiée à une équipe indépendante qui a engagé Niki Tuuli. Le pilote finlandais a obtenu trois podiums et signé deux meilleurs tours en course, confirmant la troisième position de MV Agusta de la saison précédente.

Superstock 1000 FIM Cup
La saison Superstock 1000 FIM Cup 2005 marque le retour de MV Agusta dans les courses de motos de classe mondiale. L'équipe participe à la compétition en fournissant ses motos aux équipes Gimotorsport UnionBikeDucci et EVR Corse Biassono Racing. Au cours de cette première saison, elle obtient un podium à Misano avec le pilote Vittorio Iannuzzo. La saison suivante, la collaboration se poursuit avec les mêmes équipes. À l'occasion du Grand Prix de la République Tchèque, MV Agusta remporte une course mondiale trente ans après son dernier succès avec le pilote italien Ayrton Badovini, son premier succès dans cette catégorie. À la fin de la saison, MV Agusta se classe deuxième parmi les constructeurs avec trois courses gagnées. En 2007, MV Agusta se classe quatrième, avec une seule victoire obtenue par Badovini lors de la dernière course à Magny-Cours. MV Agusta ne dispute pas la saison 2008. Sa dernière apparition en  remonte à 2009. Sa participation dans cette catégorie se termine avec quatre victoires, douze podiums et six pole positions.

Euro Superstock 600
Dans cette catégorie, l'unique participation de MV Agusta remonte à la saison 2013 lorsqu'une F3 675 a été engagée par l'équipe Lexware-Skm by Knobi.at, conduite par le pilote autrichien Marco Nekvasil. Durans la saison, au Grand Prix d'Allemagne au Nürburgring, cette équipe a fait courir son pilote sur une Yamaha YZF-R6. La meilleure performance de la moto MV Agusta F3 dans cette catégorie a été la onzième place obtenue lors de la course d'ouverture de la saison à Aragon.

Tourist Trophy de l'île de Man
MV Agusta a remporté plusieurs courses au Tourist Trophy de l'île de Man. Giacomo Agostini y a fait ses débuts en 1965 dans la classe Junior sur une MV Agusta 350 tricylindre, terminant troisième. Le pilote italien a participé à seize courses TT, toutes sur MV Agusta, dix victoires et trois podiums. Il a couru dans la double catégorie Senior/Junior en 1968, 1969, 1970 et 1972. Mike Hailwood a remporté le Tourist Trophy sur une MV Agusta à quatre reprises, trois fois dans la classe Senior et une fois dans la catégorie Junior. John Surtees a couru sur MV Agusta en 1956 et a remporté la catégorie Senior. En 1958, il a couru dans les catégories Junior et Senior, terminant à la  dans chaque catégorie, un exploit qu'il a renouvelé en 1959. Il a également remporté l'. MV Agusta a remporté un total de  du Tourist Trophy.

Le tableau suivant récapitule les gagnants par catégorie du Tourist Trophy avec MV Agusta.

Championnat italien de vitesse
Parallèlement à la première période de MotoGP, MV Agusta engage ses motos de différentes cylindrées également dans le Championnat d'Italie de vitesse (CIV). Le tableau ci-dessous récapitule les lauréats du CIV au cours de la

Au milieu des années 2000, parallèlement à son retour dans les Championnats de motos dérivés de la série, MV Agusta revient également au CIV dans les catégories Superstock 1000, Supersport et Superbike. Le tableau ci-dessous récapitule les pilotes vainqueurs du CIV.

Autres compétitions

De nombreuses équipes indépendantes ont couru avec la MV Agusta F4 750. En 2003, l'équipe américaine Big Show Raging de Chicago a aligné une  dans la formule USA, Daytona International Speedway « 200 Team Challenge Mile ». L'équipe a terminé deuxième au classement général avec les pilotes Denning Larry et Aaron Risinger. Grâce à ce résultat, MV Agusta monte sur le podium d'une prestigieuse compétition internationale, dont Giacomo Agostini a également remporté une victoire, mais sur une Yamaha.

En octobre 2012, il a été annoncé que des MV Agusta F4-RR seraient engagées au British Superbike Championship la saison suivante. En fait, les débuts n'ont lieu que la saison 2015 avec l'équipe Tsingtao Hampshire MV Agusta présente sur le Circuit de Snetterton et de Knockhill avec le pilote italien Vittorio Iannuzzo. Les saisons suivantes, la MV Agusta F3 675 a été engagée dans la catégorie Supersport du Championnat britannique obtenant dix podiums et trois victoires en course remportées par le pilote irlandais Jack Kennedy en 2017.

Références

Liens externes

Équipe motocycliste
Sport motocycliste en Italie
MV Agusta

MV Agusta Reparto Corse


NGC 7809 je nepravilna galaktika u zviježđu Ribama.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7809
  Auke Slotegraaf: NGC 7809 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7809 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7800 - 7849

7809

NGC 7809


Kuffertsjælen er en eksperimentalfilm instrueret af Jacob Wellendorf efter manuskript af Jacob Wellendorf.

Handling
Sjæleskuffe Beskuffenhed Skuffer Skumler Angst Fuglefuge Sjælestok Kuffertsjæl Tanker Ranker Hævn Hævnværk Famlen Forglemt Glimt Ulmen Hænder Nærværk Farlig vending Tæt på... Utætheder Underfladen Under fladen bag ved dybet Sår? Såre enkelt, men såre svært. Ægte råhygge.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1994

Eksperimentalfilm fra Danmark

Kuffertsjælen