"Cruelty-free", එනම් කෲරත්වයෙන් තොර යනු, ක්‍රියාවක් හෝ නිෂ්පාදනයක් සත්ව හිංසනයෙන් හෝ ඝාතනයෙන් තොරබව හැඳින්වීමට සත්ව අයිතිවාසිකම් පෙරමුණේ යොදාගන්නා පදයකි. සතුන් යොදා පර්යේෂණ කළ හෝ සතුන්ගෙන් නිෂ්පාදනය කළ නිෂ්පාදන මෙම ගනයට අයත් නොවේ. මීට හේතුව බොහෝවිට මෙම පර්යේෂණ වේදනා සහගත වීම සහ මෙම පර්යේෂණ හේතුවෙන් සෑම වසරකම සතුන් මිලියන ගණනක් දුක් විඳීම සහ මිය යෑමයි.

ඉතිහාසය

කෲරත්වයෙන් තොර යන පදය මුලින්ම භාවිතා කළේ Lady Dowding වේ. ඇය එසේ කළේ 1959දී "Beauty Without Cruelty" ආරම්භ කරමින් රෙදිපිළි නිෂ්පාදනයට ව්‍යාජ ලොම් භාවිතා කිරීමට උනන්දු කරවීමෙනි.1970 ගණන්වලදී මෙය ප්‍රසිද්ධ වෙන්නේ Marcia Pearson විසින් Fashion With Compassion ආරම්භ කිරීමත් සමඟයි.

උද්ඝෝෂණ
1957 දී චාල්ස් හියුම් සහ ඩබ්ලිව්.එම්.එස්. රසල් විසින් ආර් තුනේ සංකල්පය ඔවුන්ගේ ප්‍රින්සිපල්ස් ඔෆ් හියුමන් එක්ස්පීරිමෙන්ටල් ටෙක්නික් නම් පොතේ හඳුන්වා දෙන ලදී. පරීක්ෂණ සඳහා භාවිතා කරන සතුන් සහ ඔවුන්ගේ දුක් වේදනා අඩු කිරීමට: ප්‍රතිස්ථාපනය (සත්ව පරීක්ෂණයක් මුළුමනින්ම තුරන් කිරීම), අඩු කිරීම (සංඛ්‍යානමය විශ්ලේෂණයන් මගින් පරීක්ෂණයට භාවිතා කරන සතුන් අඩු) සහ පිරිපහදු කිරීම (පරීක්ෂණ අඩු වේදනාකාරී කිරීම) ඇතුළත් විය.

1991 දී European Center for the Validation of Alternative Methods (ECVAM) පිහිටුවන ලද්දේ "ජෛව විද්‍යාවට වැදගත් වන සහ රසායනාගාර සතුන්ගේ භාවිතය අඩු කිරීම, පිරිපහදු කිරීම හෝ ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම යන විකල්ප ක්‍රම විද්‍යාත්මක හා නියාමන පිළිගැනීම ප්‍රවර්ධනය කිරීම සඳහා" ය. ECVAM හි විද්‍යාත්මක උපදේශක කමිටුව පරීක්ෂණයක් අනුමත කළ පසු එය සත්ව ආරක්ෂණ පනත යටතේ භාවිතා කළ යුතු අතර විකල්පයක් පවතින විට සතුන් භාවිතා කිරීමට ඉඩ නොදේ.

සත්ව පරීක්ෂාවට එරෙහිව උද්ඝෝෂණ කිරීම සඳහා ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් බිහි කිරීම සඳහා 2012 දී British Union for the Abolition of Vivisection හා European Coalition to End Animal Experiments සමඟ එක් විය. BUAV ආධාරකරුවෙකු වන රිකී ගර්වේස් උද්ඝෝෂණ නිවේදනය කළේය. එය දැන් පුද්ගලික සත්කාර නිෂ්පාදන සඳහා සත්ව පරීක්ෂණ තහනම් කිරීමට යුරෝපීය තීරණයෙහි තීරණාත්මක සාධකයක් ලෙස සැලකේ. සමාගම්වලට තවමත් යුරෝපයෙන් පිටත රටවල (සියලු ආනයනික ආලේපන සඳහා සත්ව පරීක්ෂණ අවශ්‍ය වන චීනය වැනි) සත්ව පරීක්ෂණ භාවිතා කළ හැකි වුවද, Leaping Bunny සමාගමක ගෝලීය වෙළඳපොළට අදාළ වන අතර ලෝකයේ ඕනෑම තැනක සත්ව පරීක්ෂණ භාවිතා කරන නිෂ්පාදන සහතික නොකරයි.

පරීක්ෂණ
හාවන්, මීයන් සහ guinea ඌරන් වැනි සතුන්ට ඇතැම් විට ද්‍රව්‍ය අනුභව කිරීමට හෝ ආශ්වාස කිරීමට බල කෙරේ.නැතහොත් ආසාත්මිකතා ප්‍රතික්‍රියාවක් ඇත්දැයි බැලීමට දින 28 ක් හෝ 90 ක් පුරා රෝම ඉවත් කරන ලද සම, ඇස් හෝ කන් මත රූපලාවන්‍ය අමුද්‍රව්‍යන් ආලේපනය කරනු ලැබේ.ඉන්පසු ඔවුන් මරා දමා අමුද්‍රව්‍ය අභ්‍යන්තර අවයව වලට ඇති කරන බලපෑම පරීක්ෂා කිරීම සඳහා විවෘත කරනු ලැබේ. මෙම පරීක්ෂණ ගර්භනී සතුන්ටද සිදු කරනු ලැබේ. බොහෝ දුක් විඳීමෙන් පසු කලලරූපය සමඟ මරා දමනු ලැබේ. වඩාත් දීර්ඝ පිළිකා කාරක පරීක්ෂණ වලදී, මීයන් වසර දෙකකට වැඩි කාලයක් පුරා රූපලාවන්‍ය අමුද්‍රව්‍යයන්ගෙන් බලහත්කාරයෙන් පෝෂණය කර පිළිකා සඳහා අධීක්ෂණය කර පසුව මරා දමනු ලැබේ.

ආක්‍රමණික අත්හදා බැලීම් සඳහා ප්‍රයිමේට්,සුනඛයන් වන බීගල් සහ බළලුන් ද යොදා ගනී. බොහෝ රසායනාගාර මෙම විශේෂ භාවිතා කරන්නේ පැරණි හෝ අළුත්  ඹෟෂධ,රසායනික ද්‍රව්‍ය හා රෝග පරීක්ෂා කිරීමට ය.

විකල්ප
තාක්‍ෂණය දියුණු වෙත්ම යල් පැන ගිය සත්ව පරීක්ෂාව ඉක්මන්, ලාභදායී හා වඩා නිවැරදි ක්‍රම මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය වේ. විචාරකයින් පෙන්වා දෙන්නේ මානුෂීය විකල්ප ක්‍රියාත්මක කිරීම මන්දගාමී විය හැකි බවත්, මිල අධික වන බවත් වරකට එක් සංයෝගයක් පමණක් පරීක්ෂා කළ හැකි බවත්ය.විකල්පයන් ධනාත්මක ප්‍රතිඵල පෙන්වා ඇත. නිදසුනක් වශයෙන්, ප්‍රතිනිර්මාණය කරන ලද මානව එපීඩර්මිස් - හාවා වෙනුවට "Draize skin test" සඳහා රූපලාවන්‍ය සැත්කම් මගින් පරිත්‍යාග කරන ලද මිනිස් සම භාවිතා කරයි - මිනිස් ප්‍රතික්‍රියා වලට වඩාත් අදාළ වේ. වෙනත් ක්‍රම මගින් "Draize eye test" ප්‍රතිස්ථාපනය කරනුයේ මිනිස් පටක වලිනි. අතිශය පාලිත පරිසරයක පරීක්ෂණ පැවැත්වීම සඳහා තෝරාගත් පටක හෝ ඉන්ද්‍රිය හුදකලා කිරීමට පරිගණක පාදක පද්ධති ඉඩ දෙයි. මෙම පරීක්ෂණ සත්ව පරීක්ෂාව අඩු කරනවා පමණක් නොව, විෂ සහිත ද්‍රව්‍ය වලින් මිනිසුන් ආරක්ෂා කිරීමේදී වඩාත් නිරවද්‍ය වේ.තවත් කුරිරුකම් රහිත විකල්පයක් වන්නේ, යුරෝපීය සංගමයේ දත්ත ගබඩාවේ ඇති අමුද්‍රව්‍ය 20,000 වැනි ආරක්ෂිත යැයි දැනටමත් තහවුරු කර ඇති අමුද්‍රව්‍ය භාවිතා කිරීමයි.

නිෂ්පාදන
මේ වන විට සමාගම් රූපලාවණ්‍ය ද්‍රව්‍ය, පුද්ගලික සත්කාර නිෂ්පාදන, ගෘහස්ථ පිරිසිදු කරන ද්‍රව්‍යන්, ඇඳුම් පැළඳුම්, සපත්තු, කොන්ඩම් (සමහර විට කේසීන් සමඟ සැකසූ) සහ ඉටිපන්දම් (සාමාන්‍යයෙන් පැරෆින් හෝ මී මැස්සන්ගෙන් ලබා ගන්නා ඉටි) වැනි කුරිරුකම් රහිත නිෂ්පාදන රාශියක් ඉදිරිපත් කර ඇත. PETA, Choose Cruelty Free, Coalition for Consumer Information on Cosmetics, British Union for the Abolition of Vivisection සහ එහි ශාඛා සංවිධානය වන Cruelty Free International වැනි සංවිධාන මගින් කුරිරුකම් රහිත නිෂ්පාදන සහ කුරිරුකම් සහිත නිෂ්පාදන ලැයිස්තුවක් නිකුත් කර තිබේ. 1990 දශකයේ සිට Leaping Bunny යනු එකම ජාත්‍යන්තර තෙවන පාර්ශවීය කුරිරුකම් රහිත සහතික කිරීමේ වැඩසටහනයි.

උත්සව
ජාතික කුරිරුකම් රහිත සතිය යනු එක්සත් රාජධානියේ සෑම වසරකම BUAV විසින් සංවිධානය කරනු ලබන සිදුවීමකි. 2006 පවත්වන ලද උත්සවය ජූලි 17-23 දක්වා විය.ජාතික නිර්මාංශ සතිය, එක්සත් රාජධානියේ වීගන් සතිය සහ සෑම වසරකම නොවැම්බර් 1 දිනයට යෙදී තිබෙන ලෝක වීගන් දිනය ඒ හා සමාන සිදුවීම් අතර වේ.

විවේචන
සමහර නිෂ්පාදකයින් තම නිෂ්පාදන "සතුන් මත පරීක්ෂාවට ලක් කර නැත", "අපි සත්ව පරීක්ෂණ පවත්වන්නේ නැත", "කිසි විටෙකත් සතුන් පරීක්ෂා කර නැත", "සත්ව පරීක්ෂාවට එරෙහිය" හෝ "කුරිරත්වයෙන් තොර" යැයි ලේබල් කිරීමට පටන් ගෙන ඇතත්, මෙම ලේබල් ව්‍යාකූල සහ ඔවුන් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද යන්න පිළිබඳව පැහැදිලි නෛතික අර්ථ දැක්වීමක් නොමැති බැවින් නොමඟ යැවිය හැකිය.

යොමුව

කෲරත්වයෙන් තොර වීම


Paragvæska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Paragvæ í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi lands síns.

Saga
Knattspyrnusamband Paragvæ var stofnað árið 1906, skömmu eftir að íþróttin hóf innreið sína í landinu, en það var William Paats íþróttakennari sem fæddur var í Hollandi sem kynnti greinina. Úrvalslið paragvæskra leikmanna lék óformlegan landsleik gegn argentínsku félagsliði árið 1910 og lauk honum með markalausu jafntefli.

Eftir að knattspyrnusambandið þekktist boð um að taka þátt í Copa America árið 1921 var ákveðið að koma á laggirnar formlegu landsliði sem hóf að leika æfingarleiki á árinu 1919. Við sama tilefni var landsliðsbúningurinn ákveðinn, rauð og hvítröndótt treyja sem haldist hefur til þessa dags. Þegar í úrslitakeppnina var komið kom Paragvæ öllum á óvart með því að sigra þrefalda meistara Úrúgvæ í fyrsta leik, þótt liðið mætti að lokum sætta sig við fjórða og neðsta sætið í keppninni.

Fyrstu heimsmeistarakeppnirnar
HM í knattspyrnu var í fyrsta sinn haldin í Úrúgvæ 1930. Lið frá Suður-Ameríku voru í meirihluta þátttakenda og var Paragvæ í riðli með Bandaríkjamönnum og Belgum, sem taldir voru sigurstranglegastir. Mörgum að óvörum unnu Bandaríkin báða sína leiki 3:0 og léku Paragvæ og Belgía því aðeins um heiðurinn í lokaleiknum sem suður-ameríska liðið vann 1:0. Langur tími átti eftir að líða uns Paragvæ keppti aftur í úrslitum heimsmeistaramóts.

Þegar mótið var aftur haldið í Suður-Ameríku, í Brasilíu 1950 var Paragvæ aftur meðal keppenda. Liðið þótti sterkt og hafði hafnað í öðru sæti á Copa America árið áður. Paragvæ mátti sætta sig við mjög þungan riðil með ríkjandi heimsmeisturum Ítala og Ólympíumeisturum Svía. Fjórða liðið, Indverjar drógu sig úr keppni. Paragvæ gerði 2:2 jafntefli við Svía eftir að hafa lent tveimur mörkum undir. Áður höfðu Svíar unnið Ítali, sem voru með úrslitum þessum fallnir úr leik en Paragvæ hefði komist áfram með tveggja marka sigri á Ítölum í lokaleiknum. Það tókst hins vegar ekki og unnu Evrópumennirnir með tveimur mörkum gegn engu.

Meistarar í Suður-Ameríku
Suður-Ameríkukeppnin 1953 fór fram í Perú. Keppt var í einum sjö liða tiðli þar sem Paragvæ vann þrjá leiki, gerði tvö jafntefli og tapaði einum. Sigur í lokaleiknum gegn Brasilíu skilaði liðunum jöfnum að stigum og þurftu þau að mætast í hreinum úrslitaleik nokkrum dögum síðar. Paragvæ skoraði þrívegis í fyrri hálfleik og vann að lokum 3:2 og sigraði í Copa America í fyrsta sinn.

Paragvæ og Brasilía börðust um laust sæti á HM 1954 þar sem Brasilía hafði betur en fyrir HM í Svíþjóð 1958 skaut lið Paragvæ tvöföldum heimsmeisturum Úrúgvæ ref fyrir rass.

Í Svíþjóð lenti Paragvæ í riðli með þremur Evrópuþjóðum: Frökkum, Skotum og Júgóslövum. Boðið var upp á mikla markasúpu. Á upphafsdegi mótsins mættust Frakkland og Parragvæ í Norrköping. Paragvæ komst yfir og jafnaði í bæði 2:2 og 3:3, en í kjölfarið komu fjögur frönsk mörk og lauk leiknum 7:3, þar sem markahrókurinn Just Fontaine gerði þrennu.

Paragvæ lét skellinn á móti Frakklandi ekki slá sig út af laginu og vann góðan 3:2 sigur á Skotum í næsta leik, sem gerði HM-vonir Skota að engu. Skoska liðið hafði því ekki að neinu að keppa í lokaleiknum gegn Frökkum sem unnu og nældu sér þannig í toppsætið. Paragvæ og Júgóslavía bitust um annað sætið og dugði Austur-Evrópubúunum jafntefli. Júgóslavarar náðu þrisvar forystunni í Eskilstuna en Paragvæ jafnaði jafnharðan. Lokatölur 3:3 en Paragvæ sat eftir þrátt fyrir hetjulega baráttu og níu skoruð mörk.

Niðursveifla
Frammistaðan á HM í Svíþjóð varð til þess að vekja athygli evrópskra liða á bestu leikmönnum Paragvæ og varð það til þess að veikja landsliðið á næstu árum. Paragvæ missti naumlega af sæti á HM 1962 eftir naumt tap í tveggja leikja einvígi gegn Mexíkó. Argentína og Brasilía reyndust ofjarlar Paragvæ í forkeppnunum fyrir
HM 1966 og 1970.

Uppskeran í Copa America var sömuleiðis rýr á þessu tímabili, ef frá er talin keppnin 1963 í Bólivíu. Þar hafnaði Paragvæ í öðru sæti á eftir heimamönnum og misstu titilinn frá sér í lokaumferðinni með því að gera jafntefli við Argentínu á sama tíma og Bólivía vann ótrúlegan 5:4 sigur á brasilísku heimsmeisturunum.

Enn voru það Argentína og Brasilía sem stóðu í vegi fyrir því að Paragvæ kæmist á 1974 og 1978. Í Copa America var nýtt keppnisfyrirkomulag tekið upp árið 1975 þar sem horfið var frá því að halda mótið í einu landi heldur var leikið heima og heiman yfir langt tímabil. Uppskera Paragvæ varð rýr í fyrsta sinn sem leikið var með þessu fyrirkomulagi en annað átti eftir að verða raunin fjórum árum síðar.

Seinni álfumeistaratitillinn
Paragvæ komst í hann krappann í riðlakeppni Copa America 1979 þar sem liðið mætti Ekvador og Úrúgvæ. Jöfnunarmark frá Eugenio Morel í Montevideo kom paragvæska liðinu í undanúrslitin þar sem tveggja leikja einvígi gegn Brasilíu beið. Paragvæ vann heimaleikinn 2:1 og jafnaði svo í tvígang í seinni leiknum í Brasilíu og tryggði sér sæti gegn Síle í úrslitakeppni.

Paragvæ hafði mikla yfirburði í heimaleiknum og sigraði 3:0 í Asunción. Mikill hiti var í seinni leiknum í Síle og misstu bæði lið mann af velli eftir einungis sautján mínútna leik. Mark heimamanna snemma leiks skildi að lokum milli liðanna. Þar sem ekki var horft til markamunar þurfti því oddaleik sem fram fór í Argentínu viku síðar. Reglur keppninnar sögðu að ekki yrði gripið til vítaspyrnukeppni ef jafnt yrði í oddaleiknum heldur teldist Paragvæ þá sigurvegari út á fleiri mörk skoruð. Síle þurfti því að sækja til sigurs en Paragvæ gat látið nægja að verja fenginn hlut. Eftir framlengdan leik tókst hvorugu liðinu að skora marg og Paragvæ varð Suður-Ameríkumeistari í annað skiptið í sögunni.

HM í Mexíkó
Paragvæ tókst ekki að fylgja eftir frammistöðunni á Copa America í forkeppni HM á Spáni 1982 og hafnaði í botnsæti síns forriðils. Sem ríkjandi meistarar fengu Paragvæjar sjálfkrafa sæti í undanúrslitum Copa America 1983. Mótherjarnir þar voru Brasilíumenn. Liðin gerðu 1:1 jafntefli í Paragvæ og 0:0 í Brasilíu. Þá var gripið til þess ráðs að varpa hlutkesti um sætið í úrslitaleiknum þar sem brasilíska liðið hafði heppnina með sér.

Í undankeppni HM 1986 veitti Paragvæ rómuðu liði Brasilíu harða samkeppni og gerði jafntefli í báðum viðureignum. Paragvæ fór í úrslitakeppni þar sem það sigraði bæði Kólumbíu og Síle til að tryggja sér sæti í úrslitakeppninni í fyrsta sinn í 28 ár.

Riðill Paragvæ í úrslitunum var almennt talinn sá veikasti. Flestir bjuggust við að Írakar yrðu fallbyssufóður en lið þeirra veitti andstæðingum sínum harða keppni og tapaði öllum leikjum með minnsta mun. Paragvæ hafði betur 1:0 í fyrstu umferðinni og mátti þakka fyrir sigurinn. Írakar voru afar ósáttir við dómara leiksins en þeir fengu horn á lokamínútu fyrri hálfleiks, leikmaður þeirra skallaði í netið beint úr hornspyrnunni en dómarinn hafði flautað af á meðan boltinn var í loftinu.

Næsti leikur var gegn heimamönnum á Azteca-vellinum í Mexíkóborg. Mexíkóska liðið skoraði á upphafsmínútunum og freistaði þess síðan að halda fengnum hlut. Þegar fimm mínútur voru eftir jafnaði Julio César Romero fyrir Paragvæ sem var þar með nálega öruggt um sæti í 16-liða úrslitum. Belgar voru mótherjarnir í lokaleik riðilsins. Evrópubúarnir komust tvisvar yfir en Pargvæ jafnaði jafnharðan og endaði í öðru sæti riðilsis á eftir Mexíkó.

Í 16-liða úrslitunum biðu Paragvæa leikmenn Englands. Enska liðið reyndist mun sterkara og vann 3:0 með tveimur mörkum frá Gary Lineker.

Í biðstöðu
Paragvæ mistókst að komast á HM 1990 og 1984, þótt ekki mætti miklu muna. Uppskeran í Copa America var sömuleiðis rýr undir lok níunda áratugarins og á þeim tíunda. Þó komst liðið í fjögura liða úrslitariðil í mótinu árið 1989 en endaði á að reka lestina.

Á sama tíma var þó gullaldarkynslóð að vaxa upp í paragvæska boltanum. Ungmennalið Paragvæ komst í úrslitakeppni ÓL í Barcelona 1992. Það komst liðið í fjórðungsúrslit en tapaði þar í fjórðungsúrslitum gegn Gana. Leikmenn úr Ólympíuliðinu áttu eftir að mynda hryggjarstykkið í öflugu paragvæsku landsliði næstu árin.

Gullöldin rennur upp
Sætið á HM 1998 var tryggt með glæsibrag þegar Paragvæ hafnaði í öðru sæti, fast á hæla Argentínumanna í forkeppninni. Á mótinu í Frakklandi lenti Paragvæ í riðli með Spánverjum, Búlgörum og Nígeríumönnum og voru möguleikarnir taldir góðir þar sem liðið var næstefst í riðlinum á styrkleikalista FIFA á eftir spænska liðinu.

Paragvæ og Búlgaría gerðu markalaust jafntefli í bragðdaufum upphafsleik og sömu úrslit urðu í næsta leik gegn Spáni. Úrslitin þýddu að Nígeríumenn máttu tapa fyrir Paragvæ í lokaleik sínum og enda samt í toppsæti riðilsins. Afríkumennirnir hvíldu ýmsa lykilmenn og Paragvæ fór með sigur af hólmi, 3:1 og var komið áfram í útsláttarkeppnina. Þar tók við erfitt verkefni gegn heimamönnum og heimsmeistaraefnum Frakka. Paragvæ pakkaði í vörn og freistaði þess að knýja leikinn í vítaspyrnukeppni en skömmu fyrir lok framlengingar skoraði Laurent Blanc svokallað gullmark sem réð úrslitum.

Eftir frammistöðuna í Frakklandi voru Paragvæar bjartsýnir fyrir Copa America 1999, þá fyrstu þar sem landið gengndi hlutverki gestgjafa. Paragvæ fór taplaust í gegnum riðlakeppnina en mætti Úrúgvæ í fjórðungsúrslitum. Gestirnir jöfnuðu í lok venjulegs leiktíma og unnu að lokum sigur í vítakeppni svo draumurinn um sigur á heimavelli fór fyrir lítið.

Fyrir HM 2002 hafði Paragvæ aldrei tekist að komast í tvær úrslitakeppnir í röð. Það breyttist að þessu sinni og Paragvæ komst áfram þrátt fyrir að hljóta aðeins eitt stig úr þremur síðustu leikjum sínum. Meðan á undankeppninni stóð náði liðið sínu hæsta sæti á styrkleikalista FIFA fyrr og síðar, áttunda sætinu í mars 2001.

Fyrsti leikurinn í Suður-Kóreu olli vonbrigðum þar sem Suður-Afríkumenn náðu jöfnunarmarki í uppbótartíma. Eftir 3:1 tap gegn Spánverjum í næsta leik virtist staðan orðin býsna svört og ljóst að allt þyrfti að ganga upp í lokaumferðinni til að Paragvæ kæmist áfram á kostnað Suður-Afríku. Að lokum fór þó svo að suður-afríska liðið tapaði fyrir Spáni. Paragvæ lenti 0:1 undir á móti Slóveníu en skoraði þrjú mörk á tuttugu mínútna kafla og komst áfram á kostnað Afríkumannanna með sama markamun en einu marki meira skorað.

Ævintýri paragvæska liðsins virtist ætla að halda áftam í 16-liða úrslitunum þar sem það átti í fullu tré við Þjóðverja en tveimur mínútum fyrir leikslok skoraði Oliver Neuville sigurmarkið og Þjóðverjarnir fóru alla leið í úrslit.

Fremsta röð og fjórðungsúrslit
Paragvæ skaut Brasilíu aftur fyrir sig í riðlakeppni Copa America 2004 en féll annað skiptið í röð úr keppni á móti Úrúgvæ í næstu umferð. Liðið nældi sér í farseðil á HM 2006 í Þýskalandi en mætti þó ekki eins sterkt til leiks og í tvö fyrri skiptin. Sjálfsmark í byrjun leiks kostaði Paragvæ 1:0 tap gegn Englendingum í upphafsleik riðilsins og draumurinn slokknaði endanlega þegar Freddie Ljungberg tryggði Svíum 1:0 sigur með marki í blálokin í næstu viðureign. Sigur á Trinídad og Tóbagó í lokaleiknum var lítil sárabót.

Suður-Ameríkukeppnin 2007 sem fram fór í Venesúela byrjaði ágætlega þar sem Paragvæ skellti Kólumbíu 5:0 í riðlakeppninni, en í útsláttarkeppninni fór allt í skrúfuna og liðið tapaði fyrir Mexíkó, 6:0 sem eru einhver verstu úrslit Paragvæ í seinni tíð.

Eftir vonbrigðin í Venesúela tók betra við og á HM 2010 náði Paragvæ sínum besta árangri til þessa dag. Liðið endaði fast á hæla Brasilíu og Síle í forkeppninni eftir að hafa unnið m.a. bæði Brasilíu og Argentínu. Riðillinn í Suður-Afríku var talinn viðráðanlegur. Paragvæ og heimsmeistarar Ítala gerðu 1:1 jafntefli í fyrsta leik og með 2:0 sigri á Slóvökum í annarri umferð var Paragvæ komið langleiðina áfram. Við tók bragðdauft markalaust jafntefli gegn liði Nýja-Sjálands sem dugði óvænt til toppsætisins í riðlinum þar sem Slóvakar skelltu Ítölum.

Leikur Paragvæ og Japans einkenndist sömuleiðis af mikilli varfærni. Eftir 0:0 jafntefli þurfti að grípa til vítaspyrnukeppni þar sem Paragvæ skoraði úr öllum sínum spyrnum og komst áfram í næstu umferð. Spánn og Paragvæ mættust í fjórðungsúrslitunum. Paragvæ misnotaði vítaspyrnu í leiknum og Spánn sömuleiðis, þrátt fyrir að hún væri tvítekin. Undir lokin skoraði David Villa eina mark leiksins, Spánn komst áfram og hampaði að lokum heimsmeistaratitlinum.

Ári eftir HM-ævintýrið í Suður-Afríku fór Paragvæ nærri því að vinna það einstaka afrek að verða Álfumeistari án þess að vinna leik. Liðið skreið upp úr riðlakeppninni á Copa America 2011 eftir að hafa gert þrjú jafntefli. Í fjórðungsúrslitum gerði liðið markalaust jafntefli við Brasilíu og vann svo vítakeppnina 2:0. Sömu örlög biðu Venesúela eftir markalaust jafntefli og tap í vítakeppni en að lokum reyndust Úrúgvæmenn ofjarlar Paragvæ í úrslitaleiknum í Argentínu.

Hallar undan fæti
Eftir að hafa komist í fjórar úrslitakeppnir HM í röð var Paragvæ kippt rækilega niður á jörðina í undankeppni HM 2014 þar sem liðið endaði í neðsta sæti. Árið eftir komst Paragvæ í undanúrslitaleik Copa America eftir að hafa slegið Brasilíu úr leik í vítakeppni, til þess eins að fá 6:1 skell gegn Argentínu. Óvænt tap á heimavelli í lokaleiknum gegn botnliði Venesúela kostaði Paragvæ umspilssæti fyrir HM 2018 í Rússlandi. Liðið var fjarri því að komast á HM 2022 og liðinu tókst ekki að komast lengra en í fjórðungsúrslit á Copa America á árunum 2016 til 2021.

Suður-amerísk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu

Paragvæ


Berberidaceele (Berberidaceae) sunt o familie de plante superioare angiosperme dicotiledonate din ordinul Ranunculales, care cuprinde arbuști sau plante erbacee, perene, răspândite mai ales în regiunile temperate din emisfera nordică. Au frunze alterne, simple sau compuse. Florile sunt hermafrodite, trimere, dispuse în raceme, panicule, cime sau solitare. Periantul este dispus pe două cercuri. Au 4-9 sepale, iar petalele, în număr de 4-6, au la bază adesea nectarine. Staminele sunt 4-6, libere, cu gineceul cu ovar superior, format dintr-o singură carpelă. Fructul este o bacă, la unele genuri dehiscentă. Flora spontană a României conține 5 specii aparținând genurilor: Gymnospermium; Berberis (drăcilă) și Mahonia (mahonie).

Descriere
 Berberidaceele cuprind plante perene lemnoase (arbuști), rar erbacee cu rizomi sau tuberculi. În România cresc numai arbuști. În tulpină fasciculele libero-lemnoase sunt împrăștiate ca la monocotiledonate. Unele specii (Berberis, Hydrastis) conțin în organele vegetative alcaloizi (berberină, hidrastină) folosiți în tratarea hemoragiilor și a afecțiunilor hepato-biliare. Lemnul este colorat de obicei în galben de berberină.

 Frunzele sunt caduce sau sempervirescente, simple (Berberis), palmat-lobate (Podophyllum) sau penat-compuse (Mahonia), rar bipenat- sau tripenat-compuse (Nandina).  Ele sunt dispuse de obicei altern, rar opus (Podophyllum). Frunzele lăstarilor lungi sunt uneori complet transformate în spini (Berberis). Stipelele lipsesc. Frunzele pot fi întregi sau spinos dințate. Nervația frunzelor este penată sau palmată, reticulată.

 Flori bisexuate (hermafrodite), actinomorfe, hipogine, de obicei hexamere sau trimere, dispuse în fascicule, raceme, cime, panicule (Nandina), sau solitare (Jeffersonia) cu elementele florale dispuse ciclic. Periantul (învelișul floral) dublu, dispus pe două cercuri, cu sepale și petale libere, imbricate. Formulă florală: ⚥✴K3+3 C3+3 A3+3 G1 sau P3+3A3+3G1

 Caliciul dialisepal, cu (2) 4-9 sepale, de obicei dispuse pe două rânduri, libere, imbricate; el este verde (Podophyllum) sau petaloid (Berberis), rar absent (Achlys).

 Corola dialipetală, cu 4-6 petale, uneori mai multe, dispuse pe două rânduri, libere, adesea cu două glande nectarifere (nectarine sau nectarii) la bază lor; corola este absentă  la Achlys.

 Androceul de obicei cu 6 stamine, dispuse pe două cercuri (verticile), uneori pana la 18 stamine (Podophyllum) sau redus la 4 stamine (Epimedium). Staminele sunt libere, opuse petalelor, cu filamente scurte, și antere ce se deschid prin valve (clape sau căpăcele) longitudinale de la bază în sus, uneori prin crăpături longitudinale (Nandina, Podophyllum). Baza filamentelor staminale este sensibilă încât cea mai mică atingere determină curbarea anterelor peste stigmat (tigmonastie) efectuându-se astfel autopolenizarea.

 Gineceu unicarpelar (monocarpelar), format dintr-o singură carpelă. Ovar superior, unilocular, cu multe ovule anatrope, uneori cu 1 ovul (Nandina), placentație parietală sau bazală. Stil foarte scurt sau absent. Stigmatul mare, discoidal, subsesil (aproape sesil), uneori cu 3 lobi.

 Fructul este de obicei o bacă unicarpelară, obișnuit roșie sau albastră. Fructul mai poate fi o capsulă dehiscentă (Jeffersonia) sau o achenă (Achlys). Semințele cu embrion mic, endosperm abundent, uneori cu aril. Cotiledoanele uneori concrescute (Leontice). Polenizarea este entomofilă (prin intermediul insectelor). Semințele și fructele sunt răspândite prin animale sau păsări. Capsulele de Leontice sunt răspândite de vânt.

Specii din România
Flora spontană a României conține 5 specii aparținând la 3 genuri:
 Berberis julianae = Drăcilă iuliană
 Berberis thunbergii = Drăcilă japoneză
 Berberis vulgaris = Drăcilă
 Gymnospermium altaicum (Leontice odessana) = Leontiță
 Mahonia aquifolium = Mahonie

Specii din Republica Moldova
Flora din Republica Moldova conține 3 specii, una cultivată și 2 spontane ce aparțin la 3 genuri:
 Berberis vulgaris L. = Dracilă obișnuită, Dracilă comună
 Gymnospermium odessanum  (DC) Takht. = Gimnospermium de Odesa
 Mahonia aquifolium  Nutt. = Mahonie

Genuri
Achlys
Berberis
Bongardia
Caulophyllum
Diphylleia
Dysosma
Epimedium
Gymnospermium
Jeffersonia
Leontice
Mahonia
Nandina
Podophyllum
Ranzania
Sinopodophyllum
Vancouveria

Note

Bibliografie
 Flora Republicii Populare Romîne. Redactor principal: Acad. Traian Săvulescu. Volumul III. Editura Academiei Republicii Populare Romîne, 1955
 Constantin Pârvu. Universul plantelor. Mică enciclopedie. Ediția a III-a Revăzută și completată. Editura Enciclopedică. București, 2000
 Constantin Pârvu. Dicționar enciclopedic de mediu (DEM), Volumul 1-2. Regia Autonomă Monitorul oficial, 2005
 Iuliu Morariu, Ioan Todor. Botanică sistematică. Ediția a II-a  revizuită. Editura Didactică și Pedagogică. București, 1972
 Ioan Hodișan, Ioan Pop. Botanică sistematică. Editura Didactică și  Pedagogică. București, 1976
 Alexandru Buia, Anton Nyárády, Mihai Răvăruț. Botanica agricolă. Vol. II. Sistematica plantelor. Editura Agro-Silvică. București.1965

Legături externe

 Berberidaceae ,  in L. Watson and M.J. Dallwitz (1992 onwards), The families of flowering plants.

Berberidaceae
Eudicotyledoneae

Berberidacee


الإسلام في إسرائيل هو ثاني أكبر الأديان، وفقاً لمعطيات معطيات دائرة الإحصاء المركزية الإسرائيلية في نهاية عام 2018، وصلت أعداد المسلمين في إسرائيل إلى حوالي 1.5 مليون نسمة أو 17.6% من مجمل السكان. كانت نسبة زيادة السكان المسلمين السنوية 2.3% هي النسبة الأعلى بين مواطني إسرائيل، يعود ذلك أساساً إلى ارتفاع معدل الخصوبة والشباب بالمقارنة مع الطوائف الأخرى. ويشكلون المسلمين بين 82% إلى 85% من مجمل المواطنين العرب في إسرائيل.

إثنياً معظم مسلمي البلاد من العرب، بالإضافة إلى جماعة عربيّة فرعيّة ملحوظة وهي البدو، إلى جانب أقلية صغيرة من المسلمين الشركس. أمّا مذهبياً فإن الأغلبيّة العظمى من مسلمي إسرائيل هم من أهل السنة والجماعة على المذهب الشافعي ويليه الحنفي، إلى جانب أقلية صغيرة من الشيعة خصوصاً من النازحين من أعضاء ميليشيا جيش لبنان الجنوبي السابق وعائلاتهم، والجماعة الأحمديّة والذين يتمركز أغلبهم في حي الكبابير في مدينة حيفا، ويعود تواجدهم في البلاد إلى عقد 1920، ويُقدر عددهم بحوالي 2,200 نسمة. ويتبع أهالي قرية الغجر اللبنانية الواقعة تحت السيطرة الإسرائيلية إلى الطائفة العلوية، وقدرت أعدادهم عام 2018 بحوالي 2,607 شخص.

في عام 2017 عاش 35.8% من المسلمون في إسرائيل في المنطقة الشمالية، وحوالي 21.8% في منطقة القدس، وحوالي 16.4% في المنطقة الجنوبية، وحوالي 13.8% في منطقة حيفا، وحوالي 11% في المنطقة الوسطى، وحوالي 1.1% في منطقة تل أبيب. وفي عام 2018 ضمت مدينة القدس على أكبر تجمع إسلامي في إسرائيل، تلاها كل من مدينة أم الفحم ومدينة الناصرة ومدينة الطيبة. وتعتبر منطقة المُثلث؛ وهي منطقة جُغرافيّة تقع داخل الحدود الشرقية للمنطقة الوسطى ومنطقة حيفا، منطقة ذات أغلبية مُسلمة سُنيّة. يعيش المسلمون في إسرائيل بشكل منفرد أو اختلاطًا بالمسيحيين والموحدين الدروز خصوصاً في المنطقة الشمالية وحيفا، مع وجود تجمعات إسلاميّة ملحوظة في المدن المختلطة رسمياً وذات الأغلبيّة اليهودية.

بإسثناء كل من المُسلمين البدو والشركس والذين يخدمون في جيش الدفاع الإسرائيلي، تتماهى الغالبيّة العظمى من المسلمين في إسرائيل مع التراث الثقافي واللغوي العربي والهوية الفلسطينية. وفقاً لعدد من الدرسات في حين أنّ المسلمين الذين يعيشون في إسرائيل، بشكل عام، أكثر تديناً من اليهود الإسرائيليين، إلا أنهم أقل تديناً من المسلمين الذين يعيشون في العديد من البلدان الأخرى في الشرق الأوسط.

المراجع

انظر أيضا

 الإسلام في فلسطين
 عرب 48

الإسلام حسب البلد

الإسلام في إسرائيل


O USS Michigan foi um couraçado operado pela Marinha dos Estados Unidos e a segunda e última  embarcação da Classe South Carolina, depois do . Sua construção começou em dezembro de 1906 na New York Shipbuilding Corporation e foi lançado ao mar em maio de 1908, sendo comissionado em janeiro de 1910. Era armado com uma bateria principal de oito canhões de 305 milímetros em quatro torres de artilharia duplas, tinha um deslocamento de quase dezoito mil toneladas e conseguia alcançar uma velocidade máxima de dezoito nós.

O Michigan passou boa parte de sua carreira atuando no Oceano Atlântico e Mar do Caribe, com suas principais atividades consistindo em exercícios e treinamentos de rotina. Visitou a Europa em 1910 e depois participou da Ocupação de Veracruz em 1914. Sua baixa velocidade máxima fez com que atuasse com os obsoletos pré-dreadnoughts durante a Primeira Guerra Mundial, primeiro atuando como navio-escola para recrutas e depois escoltando comboios. Continuou a ser usado como navio-escola após o conflito até ser descomissionado em 1921 e desmontado.

Características

O Michigan tinha 138 metros de comprimento de fora a fora, boca de 24,4 metros e calado de 7,4 metros. Seu deslocamento normal era de 16 257 toneladas e o deslocamento carregado podia chegar a 17,9 mil toneladas. Seu sistema de propulsão era composto por dois motores verticais de tripla-expansão alimentados pelo vapor gerado por doze caldeiras Babcock & Wilcox. Este sistema tinha uma potência indicada de 16,5 mil cavalos-vapor (12,1 mil quilowatts), o que permitia uma velocidade máxima de 18,5 nós (34 quilômetros por hora). Sua autonomia era 6 950 milhas náuticas (12 870 quilômetros) a uma velocidade de dez nós (dezenove quilômetros por hora). Sua tripulação era composta por 869 oficiais e marinheiros.

O couraçado era armado com uma bateria principal de oito canhões Marco 5 calibre 45 de 305 milímetros montados em quatro torres de artilharia duplas na linha central, duas na proa e duas na popa, com uma sobreposta a outra. A bateria secundária consistia em 22 canhões calibre 50 de 76 milímetros em casamatas nas laterais do casco. O armamento contra barcos torpedeiros tinha dois canhões Hotchkiss calibre 40 de 47 milímetros e oito canhões de 37 milímetros na superestrutura. Também tinha dois tubos de torpedo submersos de 533 milímetros, um em cada lateral. O cinturão principal de blindagem tinha 305 milímetros de espessura sobre os depósitos de munição, 254 milímetros sobre as salas de máquinas e 203 milímetros em outras áreas. O convés blindado tinha entre 25 e 64 milímetros de espessura. As torres de artilharia tinham frentes de 305 milímetros de espessura e ficavam em cima de barbetas com 254 milímetros. As casamatas eram protegidas por 254 milímetros, enquanto a torre de comando tinha laterais de 305 milímetros.

História

Início de serviço

O batimento de quilha do Michigan ocorreu em 17 de dezembro de 1906 na New York Shipbuilding Corporation em Camden em Nova Jérsei. Foi lançado ao mar em 26 de maio de 1908 e batizado por Carol Newberry, filha de Truman Handy Newberry, o Secretário Assistente da Marinha. Foi comissionado na frota em 4 de janeiro de 1910, sendo designado para a Frota do Atlântico. Iniciou logo em seguida um cruzeiro de testes pelo Mar do Caribe que durou até 7 de junho. Depois disso juntou-se à manobras de treinamento próximas da Nova Inglaterra a partir de 29 de julho. O navio etão foi para um cruzeiro de treinamento para a Europa, partindo em 2 de novembro de Boston no Massachusetts e tendo paradas em Portland no Reino Unido e Cherbourg na França. Chegou neste último em 8 de dezembro e permaneceu lá até o dia 30, quando partiu para o Caribe. Chegou na Baía de Guantánamo em Cuba em 10 de janeiro de 1911 e continuou para Norfolk na Virgínia, chegando quatro dias depois. Durante este período, o futuro pioneiro da aviação naval norte-americana John Henry Towers estava servindo a bordo como observador para as armas principais. O fato que estas conseguiam disparar para além do horizonte convenceu Towers da necessidade dos navios transportarem aeronaves observadoras.

O Michigan ficou navegando por diferentes cidades da Costa Leste dos Estados Unidos durante a maior parte dos dois anos seguintes. Ele partiu em 15 de novembro de 1912 para um cruzeiro pelo Golfo do México, incluindo paradas em Pensacola na Flórida, Nova Orleães na Luisiana e Galveston no Texas. A embarcação continuou então até Veracruz no México, onde chegou em 12 de dezembro. Permaneceu no local por dois dias até iniciar sua viagem de volta para casa, chegando em Hampton Roads em 20 de dezembro. Patrulhas pela Costa Leste foram retomadas na primeira metade de 1913. Em 6 de julho deixou Quincy no Massachusetts para mais uma viagem para o México. Esta se deu em decorrência da Revolução Mexicana, que ameaçava os interesses norte-americanos no país. Chegou em Tampico em 15 de julho e continuou navegando pelo litoral mexicano até 13 de janeiro de 1914, quando partiu para Nova Iorque em Nova Iorque, chegando sete dias depois. Foi então transferido de volta para Norfolk.

O couraçado partiu em 14 de fevereiro para a Baía de Guantánamo, voltando a Hampton Roads em 19 de março. O Michigan começou um terceiro cruzeiro pelo México em 16 de abril a fim de dar apoio à Ocupação de Veracruz. Chegou na cidade em 22 de abril e desembarcou um batalhão do Corpo de Fuzileiros Navais para fazer parte da força de ocupação. O navio patrulhou o litoral mexicano até voltar aos Estados Unidos em 20 de junho, chegando na Baía de Delaware seis dias depois. A mesma rotina de cruzeiros pela Costa Leste continuou pelos três anos seguintes. A tripulação experimentou diretórios de controle de disparo em dezembro de 1914, com estes tendo produzido resultados significativamente melhores em testes de artilharia realizados no início de 1915. O Michigan realizou exercícios de artilharia em setembro de 1916 contra o antigo monitor USS Miantonomoh, que serviu de alvo de tiro, incluindo exercícios de disparo noturno no dia 18. Três dias depois, durante mais uma rodada de disparos contra o Miantonomoh, um projétil dentro do canhão esquerdo da segunda torre de artilharia do couraçado explodiu. O cano da arma foi rompido onde ele deixava a torre e fragmentos danificaram o castelo da proa e a superestrutura. Um tripulante foi ferido. O Michigan chegou em 23 de setembro no Estaleiro Naval da Filadélfia para passar por reparos.

Primeira Guerra

Os Estados Unidos declararam guerra contra a Alemanha em 6 de abril de 1917 porque os alemães tinham retomado uma campanha de guerra submarina irrestrita. O Michigan no mesmo dia foi designado para a Força de Couraçados 2 devido sua baixa velocidade máxima, sendo encarregado de treinar recrutas e escoltar comboios. Participou de manobras com a frota e exercícios de artilharia como parte da missão de treinamento. O couraçado estava navegando próximo de Cabo Hatteras em 15 de janeiro de 1918 quando um temporal forte e mares bravios derrubaram seu mastro de treliça dianteiro. O navio tinha rolado para bombordo e depois imediatamente rolou para estibordo. Esta mudança rápida de direção fez o mastro quebrar em seu ponto mais estreito, que tinha sido danificado na explosão do canhão de 1916 e remendado. O acidente matou seis tripulantes e feriu outros treze. A embarcação foi para Norfolk e transferiu os feridos para o navio hospital USS Solace, chegando em 22 de janeiro no Estaleiro Naval da Filadélfia para reparos.

O Michigan voltou para o serviço com um novo mastro no início de abril e pelos meses seguintes ocupou-se de treinamentos de artilharia na Baía de Chesapeake. Partiu em 30 de setembro na escolta de um comboio para a Europa, porém no meio do caminho perdeu sua hélice de bombordo, forçando-o a deixar o comboio em 8 de outubro e voltar a fim de passar por reparos. O navio permaneceu fora de serviço pelo restante da guerra. A Alemanha assinou um armistício em 11 de novembro, encerrando a guerra. O Michigan foi designado no final de dezembro para a Força de Cruzeiro e Transporte com o objetivo de transportar soldados norte-americanos de volta da Europa. Fez duas viagens de ida e volta em 1919 nessa operação, a primeira de 18 de janeiro a 3 de março e a segunda entre 18 de março e 16 de abril, transportando ao todo 1 062 soldados.

Fim de carreira

O navio foi para o Estaleiro Naval da Filadélfia em maio para passar por reformas que duraram até junho. Depois disso voltou para sua rotina de treinamentos de tempos de paz. O Michigan foi reduzido em 6 de agosto para uma comissão limitada e colocado no Estaleiro Naval da Filadélfia. Foi para Annapolis em Maryland em 19 de maio de 1920 para embarcar um contingente de aspirantes da Academia Naval dos Estados Unidos para um grande cruzeiro de treinamento. A embarcação foi para o sul e atravessou o Canal do Panamá, seguindo para Honolulu no Havaí, onde chegou em 3 de julho. O couraçado visitou várias bases navais na Costa Oeste dos Estados Unidos pelo verão, incluindo Seattle em Washington e São Francisco, Los Angeles e São Diego na Califórnia, voltando para Annapolis em 2 de setembro. Três dias depois voltou para a Filadélfia, onde foi temporariamente descomissionado.

O Michigan voltou ao serviço em 1921 para mais um cruzeiro pelo Caribe, partindo em 4 de abril. Voltou para a Filadélfia em 23 de abril, com a embarcação envolvendo-se em um pequeno escândalo. O capitão Clark Daniel Stearns, seu oficial comandante, permitiu em 3 de maio a instituição de uma série de comitês de marinheiros com o objetivo de aliviar a tensão existente entre oficiais e o resto da tripulação. Entretanto, os comandantes da Frota do Atlântico e da esquadra do Michigan acharam que os comitês eram uma ameaça à disciplina e uma evidência de influências marxistas entre os homens. Eles entraram em contato com Edwin Denby, o Secretário da Marinha, que removeu Stearns do comando. O couraçado embarcou um novo grupo de aspirantes para um cruzeiro de treinamento em 28 de maio. Um novo cruzeiro de treinamento começou em 28 de maio, desta vez para a Europa. Paradas incluíram Cristiania na Noruega, Lisboa em Portugal e Gibraltar. Passou pela Baía de Guantánamo no caminho de volta para Hampton Roads, chegando em 22 de agosto.

Os Estados Unidos, Reino Unido e Japão lançaram enormes programas de construção navais nos anos imediatamente após o fim da Primeira Guerra Mundial. Entretanto, todos os três concordaram que uma corrida armamentista naval não era de seus interesses, assim reuniram-se a partir de novembro de 1921 na Conferência Naval de Washington para discutir limitações armamentistas navais. O resultado foi o Tratado Naval de Washington, assinado em fevereiro de 1922. Os termos do tratado ditavam que o Michigan deveria ser desmontado. O navio tinha ido para mar pela última vez em 31 de agosto de 1921 e seguiu para ser desmontado na Filadélfia. Chegou em 1º de setembro e foi descomissionado em 11 de fevereiro de 1922. Foi removido do registro naval em 10 de novembro de 1923 e desmontado no ano seguinte.

Referências

Bibliografia

Ligações externas

Classe South Carolina
Navios de 1908
Navios construídos em Nova Jérsei
Navios construídos pela New York Shipbuilding Corporation
Couraçados da Marinha dos Estados Unidos

USS Michigan (BB-27)


Bucaş Antlaşması, 18 Ekim 1672 tarihinde Osmanlı İmparatorluğu ile Lehistan-Litvanya Birliği (Polonya) arasında imzalanmış bir barış antlaşmasıdır. Bu antlaşma Osmanlı Devleti'nin Batı'da toprak kazandığı son antlaşmadır. Ayrıca Osmanlı Devleti, Bucaş Antlaşması ile batıda en geniş sınırlarına ulaşmıştır.

Hotin Antlaşması'ndan (1621) sonra, Lehistan-Litvanya Birliği ve Osmanlı İmparatorluğu arasında 50 yıl süren bir barış süreci yaşanmıştı. Osmanlı himayesindeki Ukrayna Kazaklarına saldıran Lehler, barışı bozdular. Sultan IV. Mehmet ve Köprülü Fazıl Ahmet Paşa, Ukrayna kazaklarının yardım istemesi üzerine, Lehistan seferine çıktılar. Kamaniçe Seferi olarak da adlandırılan seferde Türk ordusunun art arda kazandığı başarılardan sonra, Kırım Hanı'nın da aracılığıyla Lehistan barış istedi.

İmzalanan Bucaş (Buczacs) Antlaşması'na (18 Ekim 1672) göre, Podolya  Osmanlılara geçti, Ukrayna da Osmanlı himayesindeki Kazaklara bırakılıyordu. Lehistan Kırım Hanına vergi ödemeye devam ettiği gibi pişkeş adı altında her yıl Osmanlı İmparatorluğu'ne 22.000 de altın vergi ödemeye mecbur bırakılıyordu. Antlaşmanın diğer maddelerine göre, Lehistan'daki Lipka Tatarlarından Türk ordusuna katılanların mallarına ve ailelerine zarar verilmeyecekti. Antlaşma Kırım Tatarlarının ve Ukrayna Kazaklarının Lehistan'a yaptıkları akınları da yasaklıyordu.

Lehistan meclisinin, bu antlaşmadaki vergi (pişkeş) maddesini kabul etmemesi üzerine, dört yıl sürecek olan 1672-1676 Osmanlı-Lehistan Savaşı başladı. 27 Ekim 1676'da bugünkü Zorawno (Ukrayna) kentinde imzalanan İzvança Antlaşması ile 22.000 altından vazgeçilmek şartıyla, daha önce Köprülü Fazıl Ahmet Paşa tarafından imzalanan Bucaş Antlaşmasının maddeleri aynen kabul edildi.

Kaynakça

Polonya antlaşmaları
Osmanlı İmparatorluğu'nun antlaşmaları
Lehistan Krallığı
Ukrayna tarihi
Lehistan-Litvanya Birliği
1670'lerde Osmanlı İmparatorluğu

Bucaş Antlaşması


Yorčki obred (engl. York Rite), ponekad se naziva i Američki obred jer ne potječe iz Yorka, jedan je od masonskih obreda. Obred je niz progresivnih stupnjeva u slobodnom zidarstvu koje dodjeljuju različite masonske organizacije ili tijela te svaki o njih djeluje pod vodstvom svoje središnje vlasti. Yorčki obred je skupina zasebnih masonskih tijela i pridruženih stupnjeva koji bi inače djelovali neovisno. Tri primarna tijela u Yorčkom obredu su Kapitel slobodnih zidara Kraljevskog Luka, Koncil kraljevskih i izabranih majstora iliti Koncil slobodnih zidara Kripte, te Zapovjedništvo vitezova Templara i svakim od njih se upravlja neovisno premda se svi smatraju dijelom Yorčkog obreda. Postoje i druga tijela koja se smatraju izravno povezanim s Yorčkim obredom ili zahtijevaju članstvo u njemu, kao što je Suvereni koledž Yorčkog obreda (engl. Yorke Rite Sovereign College), ali se prvenstveno smatra da je Yorčki obred sastavljen od tri ranije navedena tijela. Naziv obreda potječe od grada Yorka u kojem su se, prema jednoj masonskoj legendi, održavali prvi susreti slobodnih zidara u Engleskoj.

Yorčki obred je jedan od pridruženih redova slobodnog zidarstva u koji se majstor zidar može priključiti kako bi usavršio svoje članstvo. Za ovaj obred ne postoji jedinstveni sustav i ustroj na globalnoj razini tako da van Sjedinjenih Država obično postoje značajne razlike u ritualu i ustrojstvu. Zbog toga, u većini slučajeva, svaki zasebni Red priznaje bratske međuodnose unutar Yorčkog sustava pod uvjetom da dotično poglavarstvo nadležnu matičnu "zanatsku" jurisdikciju smatra regularnom.

Tijela Yorčkog obreda
Usprkos činjenici da je Yorčki obred zapravo skupina odvojenih tijela spojenih radi ustroja svako to tijelo djeluje s relativnom autonomijom. Iako se ta tijela navode kao jedan obred sasvim je normalno da su pojedinci članovi samo nekih tijela, a ne svih. Na primjer, u mnogim jurisdikcijama može se preskočiti slobodno zidarstvo Kripte što pojedincu omogućava samo članstvo Kraljevskog luka i Vitezova Templara. Također, uobičajeno je da se ne-kršćani priključuju samo Kraljevskom luku te Koncilu kraljevskih i izabranih majstora budući da je uvjet za pristup Vitezovima Templarima pripadnost kršćanskoj vjeri. Bez obzira na to što je Kraljevski luk uvijek uvjet, članstvo u tom tijelu se mora zadržati kako bi se održalo članstvo i u druga dva tijela.

Pojedinosti o samostalnim tijelima su sljedeća:

Kraljevski luk

Zidarstvo Kraljevskog luka prvo je tijelo u kojem se majstor zidar priključuje Yorčkom obredu. Članovi se sastaju u kapitelu koji radi po sljedećim stupnjevima:
4° – Stupanj majstora zidara Znaka (engl.  Mark Master Mason) na neki je način nastavak drugog stupnja Zanata. U nekim se jurisdikcijama stupanj dodjeljuje u zanatskoj loži, tj. drugom stupnju plave lože.
5° – Stupanj (virtualnog) bivšeg majstora (engl. [Virtual] Past Master) daje se temeljem tradicionalnog uvjeta po kojem u Sveti kraljevski luk mogu biti primljeni samo bivše starješine plave lože. Budući da za ovaj stupanj postoji mnogo tražitelja, virtualni bivši majstor je potreban kao preduvjet za to. Veliki dio rada isti je kao i kod postavljanja starješine plave lože. Van Sjedinjenim Državama ne postoji ovakav uvjet ili postupak.
6° – U stupanju najuzvišenijeg majstora (engl. Most Excellent Master) izgradnja Hrama kralja Salomona, koja je najznačajnija u plavoj loži, se završava te posvećuje. U Engleskoj stupanj dodjeljuje Koncil Kripte, kao i tri svoja stupnja.
7° – Za stupanj Kraljevskog luka (engl. Royal Arch Mason), iliti Sveti kraljevski luk, kažu mnogi da je najljepši stupanj čitavog slobodnog zidarstva. Nakon sjednice Vrhovnog poglavarstva Kapitela u Engleskoj od 10. studenoga 2004. godine postoje značajne razlike u ritualu između onoga što se u Engleskoj od tada radi i onoga kako se radilo u Sjedinjenim Državama. Bratski međuodnosi ostaju kao i prije. Slobodni zidari koji dosegnu ovaj stupanj mogu nastaviti slobodno zidarstvo Kripte ili ići direktno u Vitezove Templare tamo gdje je to dopušteno (uvjeti se razlikuju po jurisdikcijama).

Kripta

Članstvo u Koncilu kraljevskih i izabranih majstora (engl. Council of Royal & Select Masters) iliti Koncilu slobodnih zidara Kripte (engl. Council of Cryptic Masons) ne predstavlja uvjet za članstvo u Vitezovima Templarima, u nekim jurisdikcijama, tako da se može i preskočiti. Dok je u drugima jurisdikcijama to ipak uvjet. Slobodno zidarstvo Kripte ili Obred Kripte  nosi taj naziv jer je kripta, odnosno prostorija ispod posvećene građevine, sadržana u stupnjevima.

Koncil radi po sljedećim stupnjevima:
8° – Stupanj kraljevskog majstora (engl. Royal Master)
9° – Stupanj odabranog majstora (engl. Select Master)
10° – Stupanj najodličnijeg majstora (engl. Super Excellent Master)

U nekim koncilima nudi se i stupanj najvrsnijeg majstora (engl. Most Excellent Master) i to između stupnjeva izabranog majstora i izvanrednog majstora. Neke jurisdikcije uopće nemaju stupanj najodličnijeg majstora.

Veliki koncil Slobodnih zidara kripte Hrvatske pri Velikoj loži Hrvatske dodijelje dva stupnja (kraljevskog majstora i izabranog majstora) dok stupanj najodličnijeg majstora nije obavezan za dalje napredovanje.

Vitezovi templari

Vitezovi Templari posljednje su tijelo u kojem se majstor zidar priključuje Yorčkom obredu. Za razliku od drugih masonskih redova koja uvjetuju samo vjerovanje u Vrhovno biće bez obzira na religiju, članstvo u Vitezovim Templarima otvoreno je samo za kršćanske slobodne zidare koji su dovršili stupnjeve Kraljevskog luka, a u nekim jurisdikcijama i svoje kriptične stupnjeve. Ovo tijelo po uzoru na povijesne vitezove Templare nastavlja duh njihove organizacije. Kroz povijest se tvrdilo da su samu masoneriju osnovali vitezovi Templari ili da su se ovi vitezovi sklonili u slobodno zidarstvo nakon njihovog progona. Veliki zbor Vitezova Templara Sjedinjenih Država priznaje postojanje ovih teorija, ali i navodi da nema dokaza koji bi opravdavali takvih tvrdnji.

Lokalne lože vitezova Templara nazivaju se zapovjedništva i djeluje pod saveznom komandom Velikog zapovjedništva, kao i Velikog zbora Vitezova Templara Sjedinjenih Država. Ovo je jedinstveno među masonskim redovima jer je većina organizirana samo na državnoj razini.

Vitezovi Templari dodjeljuju tri stupnja, odnosno reda, te jedan prolazni red nasuprot standardnom sustavu stupnjeva koji nalazimo u slobodnom zidarstvu:
11° – Slavni red Crvenog križa (engl. Illustrious Order of the Red Cross)
 Prolazni red Svetoga Pavla, odnosno Mediteranski prolaz (engl. Passing Order of St. Paul [or the Mediterranean Pass])
12° – Red vitezova Malte, odnosno Malteški red (engl. Order of the Knights of Malta [or simply Order of Malta])
13° – Red Hrama (engl. Order of the Temple)

Veliki zbor Vitezova templara Hrvatske pri Velikoj loži Hrvatske djeluje u tri reda; Viteški red Crvenog križa, Red vitezova Malte ili Mediteranskog prolaza, te Red Vitezova Templara.

Odgovrajući neovisni redovi

Majstor Znaka

Red majstora masona znaka (engl. Order of Mark Master Masons) je sadržan u mnogim masonskim konstitucijama diljem svijeta.
 Engleska, Indija te dijelovi kontinentalne Europe i Australazije – Stupanj Znaka se dodjeljuje u posebno nadležnoj loži majstora zidara Znaka. Tražitelj je dužan biti majstor zidar. Može se dodijeliti i dodatni stupanj; onaj koji nije prisutan u Yorčkom obredu, mornar Kraljevskog luka (engl. Royal Ark Mariner); premda se realno gledano ovaj stupanj dodjeljuje u loži mornara Kraljevskog luka – spomenuta loža je "usidrena" ili "privezana" matičnoj loži Znaka. U Sjedinjenim Državama ovaj je stupanj dio Saveznih masonskih stupnjeva. U Kanadi, stupanj mornara Kraljevskog luka dodjeljuje Koncil kraljevskih i izabranih majstora.

 Škotska – Stupanj Znaka dodjeljuje se u zanatskoj loži i smatra se završetkom Zanatkog stupnja, dok je tražitelj dužan biti majstor zidar. Znak se, alternativno, i iznimno može dodijeliti i u Kapitelu Svetog Kraljevskog luka kao preduvjet za podizanje u stupanj Svetog Kraljevskog luka. Ako je kandidat već primio stupanj Znaka u svojoj zanatskoj loži, tada njegovoj inicijaciji u Kapitelu prethodi kratka ceremonija pripadnosti loži Znaka povezana ("privezanom") s tim Kapitelom.

Kraljevski i odabrani majstori

U Engleskoj i Walesu, Red kraljevskih i odabranih majstora (engl. Order of Royal and Select Masters) kao posebno nadležna organizacija dodjeljuje sljedeće stupnjeve: izabrani majstor (engl. Select Master), kraljevski majstor (engl. Royal Master), najvrsniji majstor (engl. Most Excellent Master) i najodličniji majstor (engl. Super-Excellent Master).

Sveti kraljevski luk

Sveti kraljevski luk (engl. Holy Royal Arch) je sadržan u mnogo različitih masonskih konstitucija diljem svijeta, između kojih ovaj red mnogo njih različito navode.
 Engleska, Europa i Australazija – Kapitel Svetoga kraljevskog luka je pod pokroviteljstvom zanatske lože i nosi isti broj (a i isti naziv u gotovo svim slučajevima) iako je Sveti kraljevski luk neovisan red u slobodnom zidarstvu. Vrhovno poglavarstvo Velikog kapitela Kraljevskog Luka upravlja iz sjedišta Ujedinjene velike lože Engleske ali je administracija odvojena iako mnogi časnici velike lože obnašaju jednake dužnosti u velikom kapitelu. U ovim se zemljama Red Kraljevskog luka sastoji od jednog stupnja Kraljevskog luka iako postoje tri povezane ceremonije, po jedna za postavljanje u svaku od tri dužnosti principala. Kao sporazum u povezivanju dviju suparničkih velikih loža 1813. godine englesko slobodno zidarstvo prepoznalo je Kraljevski luk kao dio "čiste, drevne masonerije" te utvrdilo da to nije dodatni stupanj već samo "završetak trećeg stupnja". Međutim, ovo je bio tek sporazumn koji je bio u suprotnosti s uobičajenom masonskom praksom, pa je stoga 10. studenoga 2004. godine (nakon dužeg razmatranja posebne radne skupine) Veliki Kapitel (na svom redovnom sastanku u Londonu) poništio ovaj sporazumnu pa je Kraljevski luk proglasio zasebnim stupnjem, pa čak i prirodnim slijedom poslije trećeg stupnja. Riječi u ritualu koje su isticale raniji sporazum su uklonjene obveznim propisom.

 Irska – Stupanj kraljevskog luka prema irskoj konstituciji je jedinstven iako je savršeno regularan i priznat te ima malo sličnosti s istim stupnjem u sestrinskim konstitucijama Engleske i Škotske. Stupanj Kraljevskog luka prema irskoj konstituciji sadrži legendu koja se tiče Prvog hrama a ne drugog. Razrađena ceremonija "Prolazak vela" od presudne je važnosti za stupanj Kraljevskog luka u irskom sustavu, a nakon njenog dovršetka odmah slijedi stupanj Kraljevskog luka, koji sadrži priču o obnovi Salomonova hrama pod kraljem Jošijem. Trojica predsjedatelja Kapitela Kraljevskog luka su izvrsni kralj, prvosvećenik i glavni pisar, a ne prvi, drugi i treći principal. Irski Kapitel Kraljevskog luka se također mogu sastajati u loži majstora masona Znaka, a njima upravlja Vrhovno poglavarstvo Kapitela Kraljevskog luka Irske.

 Škotska – Stupanj se dodjeljuje u kapitelu Kraljevskog luka koja je unutar potpuno različite administrativne strukture, Vrhovnog poglavarstva Kapitela Kraljevskog luka Škotske. Zbog razlike u ritualu, zidari Kraljevskog luka u Engleskoj neće moći prisustvovati kapitelima škotskog Kraljevskog luka bez završetka škotske ceremonije podizanja. Prije primanja stupnja Svetog Kraljevskog luka tražitelj mora prvo steći stupanj Znaka kao i stupanj uzvišenog majstora. Međutim, oni podignuti u Škotskoj mogu prisustvovati radu kapitela u Engleskoj, pa i radu bilo kojeg kapitela pod uvjetom da je u prijateljstvu.

Vitezovi Templari

Engleska i Wales
Službeno nazvan Ujedinjeni religijski, vojni i slobodnozidarski red Svetoga Ivana jeruzalemskog, palestinskog, rodskog i malteškog Engleske i Walesa (engl. The United Religious, Military and Masonic Orders of the Temple and of St John of Jerusalem, Palestine, Rhodes and Malta, of England and Wales) red je kolokvijalno poznat kao Vitezovi Templari. Lokalne lože Vitezova Templara poznata su kao Zapovjedništva; lokalna lože Vitezova Svetoga Pavla poznata su kao Kapiteli; lokalna tijela Vitezova Malte poznata su kao Priorati; a svi oni djeluju pod Velikim prioratom. Iako neke jurisdikcije imaju odvojen Veliki priorat Hrama i Veliki priorat Malte (kao, na primjer, u Engleskoj) veliki majstor i ostali časnici oba velika priorata obavljaju jednake dužnosti istodobno u oba tijela. U ovom sustavu se vode tri stupnja:
 Stupanj viteza templara, odnosno Red Hrama (engl. The Degree of Knight Templar [Order of the Temple])
 Stupanj viteza svetoga Pavla, koji sjedinjuje i Mediteranski prolaz (engl. The Degree of Knight of St. Paul [incorporating the Mediterranean Pass])
 Stupanj viteza Malte, odnosno Malteški red (engl. The Degree of Knight of Malta [Order of Malta])

Članstvo je po pozivu, a tražitelji su dužni biti majstori masoni, nositelji stupnja Svetoga Kraljevskog luka te potpisati izjavu o priznanju Presvetoga i Nepodijeljenoga Trojstva.

Vidi još
 Masonski redovi
 Popis masonskih obreda

Bilješke

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica
 York Rite Hrvatska

Masonski obredi

Yorčki obred


La Sociedad Filatélica de El Salvador es una institución que tiene por objetivo la promoción del estudio de la filatelia en general y la de El Salvador en particular.

Fue fundada en la ciudad de San Salvador el 5 de enero de 1940, por iniciativa de Enrique Patiño, Antonio Pinto Lima y Ciro Rusconi. Patiño fue su primer presidente y la primera reunión de la sociedad congregó a dieciséis filatelistas. También en los Estados Unidos se formó The El Salvador Collectors Club el 3 de mayo de 1975, la cual estaba incorporada al Jack Knight Collectors Club, y posteriormente cambió su nombre a Associated Collectors of El Salvador.

Ambas asociaciones se unieron en el año 2004 para crear la Sociedad Filatélica de El Salvador - ACES, dedicada al estudio en línea de los sellos e historia postal de El Salvador.

La institución posee una revista trimestral en línea llamada El Salvador Filatélico - El Faro.

Véase también
Correos de El Salvador
Óscar Romero en los sellos postales

Referencias

Sociedades filatélicas
Organizaciones de El Salvador
Historia postal de El Salvador

Sociedad Filatélica de El Salvador


Gilles-Louis Chrétien (5. februar 1754 - 4. marts 1811) var en fransk musiker og opfinder.

Chrétien var oprindeligt cellist, men mistede sin stilling i det kongelige kapel i Paris under den franske revolution. I stedet gav han sig til at ernære sig med at lave portrætter af folk. Da han samtidig var teknisk interesseret, videreudviklede han de eksisterende teknikker, der gik ud på at tegne silhuettet af et ansigt op på et stykke papir og derpå ved hjælp af en pantograf at tegne det i den ønskede størrelse. Chrétiens ændring gik ud på, at han på selve silhuettet skabt af denne metode, tilføjede ansigtstræk som øjne, hår, mund osv. Derpå stak man så dette billede i kobber, hvorpå man kunne fremstille mange kopier af portrættet. Han kaldte sin metode for physionotrace som en sammentrækning af ordene "physionomie" (ansigt) og "tracer" (tegne).

Han var begyndt med physionotrace allerede i 1787, og på grund af massefremstillingen kunne han fremstille portrætter ganske billigt, hvilket gjorde dem tilgængelige for en stor del af befolkningen. Han lavede portrætter af en lang række af datidens kendte personer, herunder nøglepersonerne fra revolutionen, og mange af disse portrætter eksisterer fortsat. Ud over franskmænd portrætterede Chrétien især danskere, idet Danmark var et af de få lande, der ikke var i konflikt med Frankrig. Der kendes til portrætter af i alt 113 identificerede danskere med Chrétiens metode.

I 1807 blev han rehabiliteret som musiker af Napoleon, og han skrev blandt andet en opera. Desuden skrev han en bog: La Musique considérée comme science naturelle (Musikken opfattet som naturvidenskab).

Referencer

Cellister
Musikere fra Frankrig
Kunstnere fra Frankrig

Gilles-Louis Chrétien


Mihai Coman (n. 1953, Făgăraș) este un profesor universitar emerit, fondator al Facultății de Jurnalism și Științele Comunicării a Universității din București.

Este absolvent al Facultății de Litere (1976), doctor în filologie (1985) și Doctor Honoris Causa al Universităților din Constanța și Craiova. Primul decan al Facultății de Jurnalism și Stiințele Comunicării, primul coordonator de doctorat în științele comunicării, creator al colecției Media a editurii Polirom (peste 50 de volume publicate din 1997), este considerat fondator al învățământului de jurnalism și comunicare în România; pentru contribuțiile sale a primit ordinul Meritul Cultural în grad de Cavaler, în anul 2009. Până în 1989 s-a dedicat cercetărilor de antropologie culturală consacrate folclorului românesc. A publicat 8 volume de studii de mitologie, între care a fost reeditată vasta sinteză referitoare la mitologia animalieră (Bestiarul mitologic român, în 1995) și alte cercetări sub titlul Studii de mitologie (2009). A publicat volumul de sinteză Introducere in antropologia culturala: mitul si ritul (2008).

După 1989 a publicat volumul de referință Introducere în sistemul mass-media (ajuns la editia a IV-a) și a coordonat cele doua volume din Manualul de jurnalism, devenită carte de referință pentru multe generații de tineri jurnaliști. În această perioadă a început să elaboreze cadrele teoretice și analitice ale antropologiei mass-media prin studii publicate in revistele Reseaux, Communication, Journalism Studies, Celebrity studies etc. În anul 2003, ca o sinteză a acestor investigatii, a publicat la Presses Universitaires de Grenoble cartea Pour une anthropologie des medias. În anul 2005 a publicat împreună cu Eric Rothenbuhler volumul Media Anthropology la editura SAGE, lucrare devenită sursă autorizată pentru noua disciplină, antropologia mass-media. A publicat de asemenea numeroase studii stiintifice în reviste și volume colective din străinătate consacrate transformărilor mass media din țările post-comuniste.

Domeniul său de cercetare este antropologia mass-media (media events, arhetipuri și mituri în media, mass media și religia, etnografia audienței, socio-antropologia jurnaliștilor), fiind conform site-ului Universității din București "cel mai cunoscut cercetător român din domeniu".

Referințe

Nașteri în 1953
Profesori universitari români
Profesori români în viață
Cercetători români
Făgărășeni
Absolvenți ai Facultății de Litere din București

Mihai Coman


La Ronde des marionnettes, , est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1913.

Composition
Mel Bonis compose sa Ronde des marionnettes pour chœur d'enfants à l'unisson sur une poésie qu'elle écrit elle-même. L'œuvre est publiée l'année de sa composition, en 1913, aux éditions Poulalion.

Analyse
La compositrice écrit elle-même le texte de sa pièce, en faisant preuve d'un certain humour qu'on ne rencontre que dans les pièces pédagogiques comme la Ronde des marionnettes.

Réception

Discographie

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Musique chorale
Œuvre réalisée en 1913

Ronde des marionnettes


මේජර්-ජනරාල් ෂහිබ්සාඩා සයියිඩ් ඉස්කැන්ඩර් අලි මිර්සා, CIE, OBE (උර්දු: اسکندر مرزا; බේංගාලි: ইস্কান্দার মীর্জা; 13 නොවැම්බර් 1898 – 12 නොවැම්බර් 1969) යනු, පකිස්තානයේ පළමු ජනාධිපතිවරයා වූ අතර,1956 වසරෙහි සිට 1958දී  ජනාධිපති ධූරයෙන් නෙරපා දමන තෙක් එම තනතුර හෙබවීය.

1899 උපත්
1969 මරණ

ඉස්කැන්ඩර් මිර්සා


Scandiceae, tribus štitarki.Podijeljen je na 7 podtribusa, a ime je dobio po rodu češljika (Scandix).

Tribus je opisan 1820.

Podtribusi

 Tribus Scandiceae Spreng.
 Subtribus Glaucosciadium clade
 Glaucosciadium B. L. Burtt & P. H. Davis (2 spp.)
 Ladyginia Lipsky (3 spp.)
 Subtribus Scandicinae Tausch
 Todaroa Parl. (1 sp.)
 Athamanta L. (11 spp.)
 Conopodium W. D. J. Koch (9 spp.)
 Sphallerocarpus Besser ex DC. (1 sp.)
 Chaerophyllum L. (68 spp.)
 Scandix L. (13 spp.)
 Anthriscus [Pers.] Hoffm. (12 spp.)
 Myrrhis Mill. (1 sp.)
 Osmorhiza Raf. (11 spp.)
 Kozlovia Lipsky (5 spp.)
 Chaerophyllopsis Boiss. (1 sp.)
 Geocaryum Coss. (13 spp.)
 Subtribus Acronema clade
 Harrysmithia H. Wolff (2 spp.)
 Tilingia Regel & Tiling (3 spp.)
 Rupiphila Pimenov & Lavrova (1 sp.)
 Acronema Falc. ex Edgew. (32 spp.)
 Angelica p. min. p. (1 sp.)
 Halosciastrum (Nakai) Koidz. (1 sp.)
 Haloselinum Pimenov (1 sp.)
 Ligusticum p. min. p. (2 spp.)
 Meeboldia H. Wolff (4 spp.)
 Oreocomopsis Pimenov & Kljuykov (3 spp.)
 Ostericum Hoffm. (12 spp.)
 Pachypleurum Ledeb. (3 spp.)
 Pleurospermum p. min. p. (2 spp.)
 Pternopetalum Franch. (22 spp.)
 Pterygopleurum Kitag. (1 sp.)
 Sinocarum H. Wolff ex R. H. Shan & F. T. Pu (19 spp.)
 Synclinostyles Farille & Lachard (2 spp.)
 Spuriopimpinella (H. Boissieu) Kitag. (6 spp.)
 Rohmooa Farille & Lachard (1 sp.)
 Xyloselinum Pimenov & Kljuykov (3 spp.)
 Subtribus Ferulinae Drude
 Cephalopodum Korovin (3 spp.)
 Leutea Pimenov (9 spp.)
 Ferula L. (223 spp.)
 Eriosynaphe DC. (1 sp.)
 Palimbia Besser (3 spp.)
 Autumnalia Pimenov (2 spp.)
 Fergania Pimenov (1 sp.)
 Kafirnigania Kamelin & Kinzik. (1 sp.)
 Subtribus Artediinae Baczyski, Wojew., S.R.Downie & Spalik
 Artedia L. (1 sp.)
 Subtribus Torilidinae Dumort.
 Yabea Koso-Pol. (1 sp.)
 Glochidotheca Fenzl (1 sp.)
 Szovitsia Fisch. & C. A. Mey. (1 sp.)
 Lisaea Boiss. (3 spp.)
 Turgenia Hoffm. (2 spp.)
 Torilis Adans. (18 spp.)
 Rhopalosciadium Rech. fil. (1 sp.)
 Astrodaucus Drude (3 spp.)
 Subtribus Daucinae Dumort.
 Orlaya Hoffm. (3 spp.)
 Caucalis L. (1 sp.)
 Daucus L. (45 spp.)
 Silphiodaucus (Koso-Pol.) Spalik, Wojew., Banasiak, Piwczyñski & Reduron (2 spp.)
 Cuminum L. (3 spp.)
 Ammodaucus Coss. & Durieu (2 spp.)
 Laserpitium L. (8 spp.)
 Laserocarpum Spalik & Wojew. (1 sp.)
 Ekimia H. Duman & M. F. Watson (4 spp.)
 Thapsia L. (23 spp.)
 Siler Mill. (2 spp.)
 Laser Borkh. ex G. Gaertn., B. Mey. & Scherb. (8 spp.)
 Froriepia K. Koch (1 sp.)
 Yildirimlia Dogru-Koca (1 sp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Apioideae

Scandiceae


Gruppo Bertone, kısaca Bertone ', karoseri yapımı ve imalat işleriyle uğraşan araba tasarım konusunda uzmanlaşmış bir İtalyan otomobil şirketiydi. Bertone stili, farklı üreticiler tarafından etiketlenmiş olsalar bile çoğu otomobilin güçlü bir "aile benzerliğine" sahip olmasıyla ayırt edicidir. Bertone, Abarth, Alfa Romeo, Aston Martin, Citroën, Ferrari, FIAT, Iso, Lancia, Lamborghini, Mercedes-Benz, Opel ve Volvo ve diğerleri arasında stilini yaptıkları markalardır. Ek olarak, Bertone stüdyosu Lambretta motorscooter'ın sonraki iki tasarımından sorumluydu. 1980'lerin sonunda Bertone, İsviçreli bisiklet ve motosiklet kaskı üreticisi Kiwi için K20 motosiklet kaskını tasarladı.

Şirketin merkezi kuzey İtalya'da Grugliasco idi. Gruppo Bertone, 1912 yılında Giovanni Bertone tarafından "Carrozzeria Bertone" olarak kuruldu. Tasarımcı Nuccio Bertone, 2. Dünya Savaşı 'ndan sonra şirketin başına geçti ve şirket iki birime bölündü: üretim için "Carrozzeria" ve stil için "Stile Bertone". Şirket, 2014'teki iflasına kadar Nuccio Bertone 'nun dul eşi Lilli Bertone tarafından yönetiliyordu.

İflasından sonra Bertone adı, Milano merkezli bir tasarım şirketi olan Bertone Design olarak devam eden eski çalışanlarından bazıları tarafından korundu.

Tarihi
Giovanni Bertone, 28 yaşında Torino 'de at arabası imalatına başladı. Üç işçiyle birlikte atlı araçlar yaptı.

20. yüzyılın ilk on yılında arabalar yaygın değildi. Karayolu trafiğine at arabaları hakim oldu ve genç Bertone tarafından inşa edilen otobüslere doğruluk, kalite ve sağlamlık açısından özellikle saygı duyuldu. 1914'te Bertone'un "Nuccio" lakaplı ikinci oğlu Guiseppe doğdu. Birinci dünya savaşının patlak vermesi, genç İtalyan sanayi sektöründe büyük bir krizi tetikledi ve şirketini kapatmak zorunda kalan Giovanni Bertone'u ağır bir şekilde etkiledi.

1920'ler
Birinci Dünya Savaşı sonunda Bertone'un işi yeniden başladı ve faaliyetlerini genişletti ve otomotiv sektörüne odaklanmaya başladı. 1920'de Torino'da Monginevro 119 yakınlarında yeni bir fabrika açıldı.
Bordro üzerinde yirmi kişi vardı. Bir yıl sonra şirket ile ilk önemli sözleşme imzalandı. Bu, SPA 23S şasisine dayanan torpido stilinde bir gövdeydi. Ardından gelecek yıllarda markayı karakterize edecek model ailesinin ilki olan FIAT "501 Sport Siluro Corsa" tasarlandı. Bununla birlikte, yüksek performanslı spor otomobil doğdu.

1920'lerde Torino, otomobil endüstrisinin dünya çapındaki mükemmeliyet merkezlerinden biri olarak temsil edildi. Bertone bunun merkezinde oturuyordu ve günün neredeyse tüm üreticileriyle ortaklıklar kurdu. Giovanni Bertone, Fast, Chiribiri, Aurea, SCAT ve Diatto şasisinde üstyapı yapmaya başladı. En önemli ve uzun süreli ilişkiler, en büyük iki Torino üreticisi ile olan ilişkilerdi: FIAT ve Lancia.

Vincenzo Lancia, Giovanni Bertone'un önünde büyük bir geleceği olan olağanüstü yetenekli bir zanaatkar olduğunu hemen fark etti. Ona sevgiyle "Bertunot" adını takarak, Bertone'yi her şeyden önce o günün şirketlerinin her zaman üretmek için donanımlı olmadığı sınırlı seriler için eksiksiz araba gövdeleri yapması için görevlendirdi. Bu, Bertone'un standart mekanik temellerde sınırlı özel otomobil üretimi gerçekleştirme fırsatıydı ve büyük bir endüstriyel deneyimin başlangıcıydı.

Bunlar Bertone için ve ayrıca endüstriyel tarzın ve tasarımın evrimi için çok heyecan verici yıllardı. Araba gövde şekilleri yavaş ama sürekli değişiyor, köşeli şekiller yuvarlaklaşmaya, kanatlar birbirine bağlanmaya başlıyordu.
Giovanni Bertone, FIAT ve Lancia için ve ayrıca Itala, Diatto ve SPA için torpido ve sedan gövdeleri üretti. Ayrıcalık isteyen özel müşteriler için komisyonlar üzerinde çalıştı. Giovanni Bertone, 1928 Ansaldo 6BS gibi spor modellerin yanı sıra, her ikisi de 1924'te Fiat 505 limuzin ve Itala 51S gibi lüks otomobiller tasarladı. Daha sonra 1928'de Lancia Lambda VIII Series 'i tasarladı.

1930'lar
1929 krizinin birçok Torino otomobil üreticisini diz çöktürmüş olmasına rağmen, Giovanni Bertone'un kurnaz yönetimi, şirketin büyük çekiciliğe sahip otomobiller yaratmaya devam etmesine izin verdi. 1932'de Giovanni, 1936'ya kadar üretilen etkileyici zarif Lancia Artena 'yı tasarladı. 1933'te; Ertesi yıl, Carrozzeria Bertone için bir köşe taşı olayı meydana geldi. İşte o sırada on dokuz yaşında olan Nuccio Bertone resmen babasının şirketinde çalışmaya başladı. Aynı dönemde Bertone ticari araçlar üzerinde çalışmaya başladı ve iş büyüdükçe yeni tesislere ihtiyaç duyuldu. Şirket, Corso Peschiera 225'e taşındı. Gruppo Bertone'un o zaman elli çalışanı vardı.

1934'te Bertone, kaput boyunca kaporta ile çarpıcı ön farlar gibi bazı inanılmaz yeni ayrıntılarla otomobil tasarımında bir dönüm noktası olan Fiat 527S Ardita 2500 'ü yaptı. Ardita ile, FIAT ve Lancia modelleri günlerini hayrete düşüren, on yılın sonuna doğru yükselecek yeni bir tarz yaratıldı. Örnekler, 'altı pencere' FIAT 1500 Aerodinamica, zengin Lancia Aprilia Cabriolet ve daha önce hiç görülmemiş tamamen arabanın içinde saklanan uzak kaput gibi yapısal özelliklere sahip roman Fiat 1500 Torpedo idi. Giovanni'nin cesur yenilikleri ve zarif tasarımları otomobil uzmanları ve hayranları tarafından büyük beğeni topladı.

1940'lar
İkinci Dünya Savaşı nın patlak vermesiyle otomobil pazarı ani ve şiddetli bir gerileme yaşadı. Bertone dahil olmak üzere neredeyse tüm üstyapı üreticileri krize çeşitli türlerde askeri araçlara yönelerek tepki verdiler. Şirket, Lancia Artena üssünde Bertone ambulansı gibi araçlar yaptı. Zor bir zamandı. Talep azdı. Hammadde ve işçilik eksikti. Yerine getirmenin zor olduğu askeri emirler vardı. Ancak Corso Peschiera fabrikasında üretim durmadı, bazı lüks Lancia Aprilia ve türünün tek örneği olan son derece zarif uzun şasi Fiat 2800 cabriolet, yarış pilotu ve otomobil gazetecisi Giovanni Lurani Cernuschi için komisyonla yapıldı.

Savaştan sonra, Avrupa'da uzun ve yavaş yeniden yapılanma süreci başladığında, büyük sanayi şirketleri üretim seviyelerini kademeli olarak artırdılar ve üstyapı işlerine geri döndüler. Bu zor yıllarda, Nuccio Bertone, sonraki on yıldaki bazı tasarım trendlerinin habercisi olan Lancia Aprilia Cabriolet ve Fiat 1100 Stanguellini yarış arabası gibi otomobiller yarattı.

1940'ların sonunda Nuccio Bertone, aralarında Nuccio'nun kendisi için ürettiği bir Fiat 500 Barchetta da dahil olmak üzere bir dizi farklı arabanın direksiyonunda yarışmaya başladı. On yılın sonunda, Vittorio Stanguellini ile yapılan görüşme halkın beğenisini kazanan Fiat 1100 şasili bir coupé'nin yapımına yol açtı.

1950'ler
1950'ler, İtalya dışındaki ülkelerden, özellikle 1952'de MG ve Bristol Cars Limited 'den ilk siparişleri getirdi. Ertesi yıl Franco Scaglione 1954 Turin Motor Show'da sunulan Alfa Romeo Giulietta Sprint için prototipi tasarladı. Başlangıçta 1000 adetlik bir üretim planlanmıştı ancak sonunda 1954 ile 1965 arasında yaklaşık 40,000 araç üretildi. 1965'te otomobilin üretimi durduruldu.

Bertone ve Alfa Romeo arasındaki ilişki, otomobil tasarımının ve aerodinamiğin sınırlarını zorlayan Berlinetta Aerodinamica Tecnica (BAT) konsept otomobilleriyle yaratıcı zirvesine ulaştı: BAT 5 1953'te, 1954'te BAT 7 ve 1955'in BAT 9. Abarth 750 Record 1956'da Fiat 600 şasisi üzerine yapıldı ve Monza'daki yüksek hızlı pistte denendi. Bu Abarth, ortalama 156,36 km/saat hızla  yapmak ve 72 saatte 10,125,26 km yol kat etmek de dahil olmak üzere etkileyici on dünya rekoru kırdı.

1957'de şirket NSU Sport Prinz üretimine başlamak için genişledi. Corso Peschiera'daki fabrika, öngörülen üretim hacimleriyle baş edemedi. 1959'da 550 kişilik bir işgücüyle faaliyete geçen yeni bir fabrika için Torino'nun eteklerinde Grugliasco 'da inşaat çalışmaları başladı. 1950'lerin sonunda Bertone, tarih yazacak bazı sporlar Berlinetta ile geldi. Giulietta Sprint Speciale, Aston Martin DB2/4 ve Maserati 3500 GT gibi.

1960'lar
1960'lar, İtalyan tarzı GT'nin yıllarıydı. Giorgetto Giugiaro, son derece özlü beş GT modeli şeklinde, her zaman kalbinin seveceği temanın beş varyasyonunu ortaya çıkardı: Alfa Romeo 2600 Sprint, coupé ve cabriolet versiyonları, iki Ferrari 250 GT, biri devreye alma istemcisinden sonra 'Wax' olarak adlandırılır ve diğeri kişisel kullanımı için Aston Martin DB4 GT 'Jet' ve Maserati 5000 GT.

Aynı zamanda, önemli ama talihsiz ASA 1000 GT ise daha çok "Ferrarina" veya "küçük Ferrari" olarak bilinen (proje Enzo Ferrari ile başladığı şekliyle) halkın yüksek beklentilerine rağmen yapımı ticari başarısızlıktı.

Iso Rivolta GT 300, Iso Rivolta GT 340 ve Iso Grifo da 1960'larda yapıldı. Giorgetto Giugiaro ikincisinin bir prototip cabriolet'i ve A3C olarak bilinen bir yarış versiyonunu tasarladı. Grifo yılları aynı zamanda kişisel olarak Nuccio Bertone tarafından 1963 yılında Cenevre Otomobil Fuarı'na giden Chevrolet Testudo' nun yıllarıydı. Ertesi yıl Alfa Romeo Canguro 'yu ve ardından 1965 Alfa Romeo Giulietta Sprint 'in gerçek varisi Alfa Romeo Giulia GT gördü.

1965 yılında Carrozzeria Bertone, Fiat 850 Spider'ın piyasaya sürülmesiyle büyük bir dönüm noktası yaşadı. Bu modelin ticari başarısı, Nuccio Bertone'un şirketin üretim kapasitesini günde 120 adede çıkarmasına yol açtı (1965 ile 1972 yılları arasında büyük çoğunluğu Amerika Birleşik Devletleri'nde satılan yaklaşık 140,000 adet üretildi).

Fiat 850 ile şirket, 1966'da üretilen 13,000 kaportadan 1968'de yaklaşık 30,000'e, yüzde 40'lık bir artışla üretim hacimleri açısından dev bir adım attı.

1960'ların sonu, otomobil dünyasında tarih yazacak olan Ferruccio Lamborghini ile ortaklığın başlangıcına tanık oldu. Bundan çıkan ilk araç, yüksek performanslı coupé tasarım konseptini yeniden icat eden 1966 Cenevre Otomobil Fuarı'nda sunulan Lamborghini Miura idi. Miura'yı 1967'de Marzal ve 1968'de Espada izledi. Aynı dönemde diğer iki coupé Alfa Romeo Montreal ve Fiat Dino Coupé olan her ikisi de 1967'de çıktı. Şaşırtıcı, çığır açan otomobiller, geleceğin tasarımı için kendi dillerini icat ettiler: bunlar Marcello Gandini 'nin ticari markalarıdır.

1968 Paris Motor Show 'da Bertone, bir Alfa 33 şasisine dayanan Carabo konsept otomobilini sundu.

1970'ler
1970 yılına gelindiğinde, Bertone 1,500 çalışana sahipti ve Grugliasco fabrikası  'lik bir alanı kapsıyordu.

Lamborghini ile ortaklık, 1973'te dünyanın en hızlı dört koltuklu aracı olarak bilinen Lamborghini Espada 'nın geliştirilmesine yol açtı. Tasarım, daha önceki bir konsept olan Jaguar Pirana 'dan esinlenmiştir. Espada'daki ilk başarısından sonra, Lamborghini Jarama ve Lamborghini Urraco tasarımlarına devam etti.

Lancia Fulvia 1.6 HF temel üzerine inşa edilen Stratos Zero prototipi ile Bertone, modern sanatta ve uluslararası otomobil tasarım sahnesinde yeni bir referans noktasını temsil etmeye başladı. 1970 Turin Motor Show'da sunulan Stratos Zero, mimari, heykel ve endüstriyel tasarımın zamansız bir karışımını çağrıştırdı.

Ertesi yıl, Zero'nun bazı stil ipuçlarını bir başlangıç noktası olarak alarak Bertone, esas olarak yarış pistine yönelik küçük bir coupé olan ve dünya ralli şampiyonalarında sayısız zafer kazanan Lancia Stratos Stradale'yi yarattı.

Giovanni Bertone, 1972'de 88 yaşında öldü.
O yıl, şirketin kurucusuna zımni bir hediye olarak Maserati Khamsin ve Fiat X1/9 piyasaya sürüldü. Autobianchi A112 Runabout konsept otomobilinin habercisi olan ikincisi, 850 Spider 'ın varisiydi ve aynı ticari başarının tadını çıkarmaya devam etti. Fiat 128 şasisini temel alan ancak orta arka motor düzenine sahip olan X1/9, 1972'den 1988'e kadar üretildi ve 160,000 adet üretildi.

Bu arada Marcello Gandini 'nin üretken çizim tahtasında bir dizi süper otomobil, runabouts ve kışkırtıcı stil konseptleri görüldü. Bunlar, gösterge paneli yapılandırmasını yeniden tasarlayan Lamborghini Espada 'nın 1973 Series 3 versiyonunu, Lamborghini Countach ve 1973'ün Ferrari 308 GT4, Audi 50 ve 1974'de Innocenti Mini 90, 1975'te Fiat 131 Abarth Rally ve 1976'da prototip Alfa Romeo Navajo ' yu içeriyordu.

Aynı yıl, şirket 264 TE üzerinde Volvo için çalışmaya başladı.

1977 Cenevre Otomobil Fuarı 'nda sunulan Volvo 262C, temel gövdenin montajından mekanik bileşenlerin montajına ve yol denemelerine kadar tamamen Bertone tarafından üretildi. Bu yöntemsel dönüm noktası, artık kendi başına bir otomobil üreticisi olmaya hazırlanan şirketin dönüştürülmesinde büyük rol oynadı.

1980'ler
1980'lerin başından itibaren  Fiat Ritmo Cabrio ve Fiat X1/9 doğrudan Bertone markası altında üretildi ve satıldı, yani şirket artık sadece üretimden değil, aynı zamanda ayrıca iki model için satış ağı ve satış sonrası destek içinde sorumluydu.

1982'de Marcello Gandini bir başka önemli tasarım, Citroën BX üretti. 1985 yılında Volvo ile bir ortak girişime girdikten sonra şirket, modelin resmi tasarımından tam üretim döngüsüne kadar tamamen Bertone tarafından yaratılan iki kapılı bir sedan olan Volvo 780 'nin üretimine başladı.
Aynı yıl, şirket 264 TE üzerinde Volvo için çalışmaya başladı. 1977 Cenevre Otomobil Fuarı 'nda sunulan Volvo 262C temel gövdenin montajından, mekanik bileşenlerin montajına ve yol denemelerine kadar tamamen Bertone tarafından yapıldı.
Bu yöntemsel dönüm noktası, artık kendi başına bir otomobil üreticisi olmaya hazırlanan şirketin dönüştürülmesinde büyük rol oynadı.

1980'ler
1980'lerin başından itibaren Fiat Ritmo Cabrio ve Fiat X1/9 doğrudan Bertone markası altında üretildi ve satıldı, yani şirket artık sadece üretimden değil aynı zamanda ayrıca iki model için satış ağı ve satış sonrası destek için de sorumluydu.

1982'de Marcello Gandini bir başka önemli tasarım, Citroën BX 'i üretti. 1985 yılında Volvo ile bir ortak girişime girdikten sonra şirket, modelin resmi tasarımından tam üretim döngüsüne kadar tamamen Bertone tarafından yaratılan iki kapılı bir sedan olan Volvo 780 'nin üretimine başladı.

1986'da General Motors Europe ile yapılan yeni bir ticari anlaşma, Kadett Cabrio'nun Bertone'a teslim edildiğini gördü. Yeni Pontiac Fiero GT gövde tasarımı, şirketin stile Bertone departmanı ile olan bu ilişkiden de kaynaklanıyordu. Opel ile ortaklık ilkiyle devam etti Opel Astra Cabrio ve Astra Coupé'nin nesli.
1980'lerin sonunda Citroën XM ve Daihatsu ve BMW motorlarının mekanik bileşenlerine sahip Freeclimber arazi aracını gördü.

1990'lar
Bertone, otomobil tasarımının yeni dillerini keşfetme konusundaki kararlılığından vazgeçmeden, teknolojik yeniliklere odaklanarak 1990'lara girdi.
1992 Turin Motor Show'da hem halkın hem de uzmanların dikkatini çeken, agresif bir şekilde fütüristik Blitz barchetta, bir elektrikli motor ve avangart yapı çözümlerine sahip bir gösteri arabasıydı. Barchetta, sandviç yapılı cam elyaf paneller, kompozit malzemelerden yapılmış gövde ve karbon iç mekanlarla bütünleşik özel çelikten boru şeklinde bir şasiye sahipti.

1993 yılında Opel Astra Cabrio ve Fiat Punto Cabrio, Grugliasco fabrikasında her iki otomobilin tüm üretim döngüsü ile üretime başladı; üstyapı montajı, mekanik bileşenlerin entegrasyonu, boya ve bağlantı parçaları. Devreye alma şirketlerinin prosedürlerine ve standartlarına göre gerçekleştirilen son test süreci ile biten eksiksiz bir üretim döngüsü yapıldı.

1994 yılında, şirketin düşük çevresel etkiye sahip araçlar konusundaki araştırmalarına devam eden Bertone, Abarth 750 Record'un fütüristik bir yeniden yorumlaması olan Sıfır Emisyon Kaydı 'nı (ZER) sundu. Elektrikli otomobil sektöründe en yüksek performans seviyelerini sağlamak için açıkça tasarlanmış ve yaratılmış olan ZER (0.11'lik bir Cx'e sahiptir) dünya rekorunu (199.822 km) kırdı ve 300 km/saat bariyeri, (303.977 km/saat azami hız ile) elektrikli otomobiller için yeni dünya hız rekorunu belirliyordu.

Gruppo Bertone 1994 yılında İtalya'da ISO 9001 kalite sertifikası ile ödüllendirilen ilk üretici oldu. Bu arada Bertone, üstyapıya adanmış bir geçmişe sırtını dönmedi ve çalışan prototipler tasarlamaya devam etti; 1994'te Karisma, Porsche üssünde dört koltuklu bir berlinetta, 1995'te Kayak, Lancia K üssünde bir coupé, Opel Astra Coupe/Cabrio üssünde Slalom 'coupé de chasse' ve Fiat Enduro 4x4, Fiat Brava zemin paneline dayalı bir SUV.

Bertone'dan sonra Bertone
26 Şubat 1997 Cenevre Otomobil Fuarı akşamı, Nuccio Bertone, otomobil gazetecisi ve araba tarihçisi Fulvio Cinti'nin sözleriyle "yüzyılın en büyük karoser yapımcılarından biri ve İtalyan tarzı uluslararası şefi" olarak öldü. Dul eşi Lilli Bertone şirketin yönetimini devraldı.

2000'ler
Geçmişte otomobil üreticileri, otomobilin tasarımından çok mühendisliğine önem vermişlerdi. 1990'larda, markalarının başarısı için tasarımın öneminin farkına vardılar ve giderek daha fazla yaratıcı çalışmayı şirkete getirdiler. Bu, geçmişte süper otomobil üreticileri için bile geçerliydi. İtalyan tasarım danışmanlarının (carrozzeria) önemli bir müşterisi olan Çinli ve Hint üreticiler bir miktar iş sağlarken, güven kazandıklarında ve kendi kurum içi tasarım stüdyolarını kurduklarında bu da azaldı. Bu zorluklara rağmen Bertone, bazı uzman üretim projeleri elde etti ve tasarım danışmanlığı ile devam etti.

Ancak, 2009 yılına gelindiğinde kötüleşen mali durum Bertone'un Grugliasco tesisini üretim faaliyetleriyle birlikte FIAT'a satmasına neden oldu. Bertone, büyük bir yeniden yapılanma sürecinden geçti ve otomotiv, ulaşım ve endüstriyel tasarım sektörlerinde tam entegre bir hizmet şirketi haline geldi. O zamanlar, yılda 300,000 mühendislik saati kapasiteli başlıca mühendisler ve tasarımcılardan oluşan Bertone işgücü yaklaşık 300 kişiye düştü, bu da ilk stil taslaklarından prototip üretimine kadar yılda dört prototip projeyi yönetmesine izin verdi.

2010'lar
Ancak finansal kargaşa devam etti ve 2011'de şirket yönetimi değerli konsept otomobil koleksiyonunun bir kısmını satmaya başladı.

Bertone iflas işlemlerine girdi
Finansal zorluklar nedeniyle ticareti durdurduktan sonra, 18 Mart 2014 tarihinde Bertone, Nisan ayı sonuna kadar uygun bir alıcı bulunmazsa iflas ilan edeceğini doğruladı.

Bertone Design' nın  Oluşturulması
Mayıs 2013'te markanın lisans hakları Bertone Cento tarafından mimar Aldo Cingolani liderliğindeki Milano'da kurulan bir şirket olan  Bertone Design'a markayı mimari, endüstriyel tasarım ve moda gibi çeşitli alanlarda canlandırmak amacıyla verildi. Bertone Design aynı zamanda demiryolu sektöründe de faaliyet gösterir. En son projeleri Frecciarossa 1000  Trenitalia ve Alstom tarafından üretilen bölgesel "Jazz"  treni; ikisi de 2015 yılında hizmete girecektir.

Bertone Design, asıl şirket ile sürekliliğinin devam ettiğini iddia etmektedir.

Tasarım ve üretim etkinliği

Binek araç tasarımları

Motosiklet tasarımları

 Lambretta Luna Range: Lui/Vega/Cometa (1968)
 Lambretta GP/DL (1969)

Önemli tasarımcıları
 Mario Revelli di Beaumont
 Nuccio Bertone
 Franco Scaglione
 Giovanni Michelotti
 Giorgetto Giugiaro
 Marcello Gandini
 Marc Deschamps
 Michael Vernon Robinson
 Jason Castriota
 Giuliano Biasio

Notlar

Bertone tarafından üretilmiş ancak Bertone tasarımı olmayan araçlar
 BMW C1 (2000-2003)
 Fiat Punto Cabrio (1995-1999)
 Mini Cooper GP (2006)
 Volvo 262C (1977-1981)

Kaynakça
AutoCar (UK) November 26, 2007 Bertone's on the brink
Automotive World November 27, 2007 Carrozzeria Bertone files for bankruptcy protection
AutoWeek January 2, 2008 'New white knight emerges for Bertone'

Kaynakça

Dış bağlantılar
The Bertone Collection  by Gautam Sen & Michael Robinson
Carrozzeria Bertone - the official web site
Bertone Design - the official web site
Coachbuild.com Encyclopedia: Bertone
Posters for 100 years anniversary of Bertone
http://www.hurriyet.com.tr/ekonomi/26119180.asp

İtalya'nın mühendislik şirketleri
İtalya'nın karoser yapımcıları
İtalyan otomobil tasarımcıları
Dönüştürülebilir en iyi tedarikçiler
1912'de kurulan araç üretim şirketleri
Torino motor şirketleri
1912'de kurulan İtalyan şirketleri
İtalya'nın motosiklet üreticileri
1912'de kurulan tasarım şirketleri
İtalya'nın tasarım şirketleri
İtalya'nın otomobil üreticileri
İtalya merkezli otomotiv şirketleri
Otomotiv tasarım şirketleri
1912'de kurulan şirketler

Bertone


Jones Beach may refer to:

Australia
 Jones Beach (New South Wales), located in the Illawarra / South Coast regions of New South Wales

United States
Jones Beach Island, a barrier island off the coast of Long Island, New York:
Jones Beach State Park, a state park in Nassau County, New York located on Jones Beach Island
Jones Beach Theater, an outdoor amphitheater located at Jones Beach State Park
Jones Beach, near Clatskanie, Oregon
Jones Beach, Ontario, a village on the shore of Lake Ontario
Jones Beach Camp in Sinkyone Wilderness State Park, in California

See also
Major Thomas Jones

Jones Beach


Saltepe, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Saltepe mahallesi iki mahalleden oluşur. Zazaca Gevrek ve Gozer olarak bölgede bilinir. Bu her iki mahellede daha önce her iki mahallenin arasında bununan bir bölgede konaklanmışlardı. Muhtemelen 18. yüzyıl sonunda çıkan bir köy kavgasından dolayı eski bölgeden ayrılmak zorunda kaldılar. Gozer, Fırat nehrinin kıyısına kurulmuştu. Daha sonra Gozer özelikle Almanya ve Türkiye'nin batı şehirlerine verdiği göçten dolayı mahallede ancak iki ev kalmıştır.

Coğrafya
Diyarbakır il merkezine 134, Çermik ilçesine 41 km. uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Saltepe, Çermik


Fujian (kínverska: 福建; rómönskun: Fújiàn) er hérað við suðausturströnd  Alþýðulýðveldisins Kína. Fujian liggur að Zhejiang í norðri, Jiangxi í vestri, Guangdong í suðri og Taívan handan sundsins í austri. Höfuðborg þess er Fuzhou, en stærsta borg hennar eftir íbúum er Quanzhou, bæði staðsett nálægt strönd Taívansundar í austurhluta héraðsins.

Samkvæmt manntali Kína sem framkvæmt var árið 2020 voru íbúar Fujian um 41,5 milljónir.  Þeir eru einkum af kínverskum uppruna, er menningarleg og tungumál fjölbreytni héraðsins talin ein mesta í Kína.

Tenglar

 Kínverskur vefur héraðsstjórnar Fujian
 Vefur Britannica um Fujian. Inniheldur ýmsar upplýsingar um héraðið t.d. sögu, landslag, skipulag og markverða staði.

Heimildir

Tilvísanir

Héruð í Kína

Fujian


La bibliothèque universitaire est un service commun de l'université Clermont Auvergne qui a vocation de conduire la politique documentaire sous tous ses volets pour l'ensemble du site UCA et de valoriser les collections et l'expertise d'UniVegE.

Historique

Les aspects institutionnels

La bibliothèque universitaire a véritablement été constituée comme telle en 1879. Elle a, par la suite, évolué institutionnellement pour une raison externe et pour une raison interne à l'université. D'un point de vue externe, la municipalité de Clermont et l'université ont conventionné en 1902 pour lier les deux réseaux. Cette originalité a perduré un siècle (jusqu'en 2006 et avec une révision en 1996). Pour autant, les budgets et la gestion des ressources humaines restaient distincts. D'un point de vue interne, si la bibliothèque n'a pas subi d'écartèlement lors de la scission universitaire de 1976, elle n'en est pas moins devenue logiquement un service interétablissement de coopération documentaire, rattaché entre 2011 et 2014 au pôle de recherche et d'enseignement supérieur Clermont Université, puis à l'association des établissements universitaires adossée à l'université Blaise-Pascal. La fusion entre l'université d'Auvergne et l'université Blaise-Pascal de 2017 en a fait un service commun qui a vocation à desservir l'ensemble du site universitaire. Enfin, depuis 2022, le service UniVegE est rattaché à la bibliothèque universitaire.

Le repli alsacien en Auvergne
Un aspect particulier de l'histoire de la bibliothèque municipale et universitaire concerne l'accueil pendant la Seconde Guerre mondiale des collègues et des collections de la bibliothèque nationale et universitaire de Strasbourg (BNUS). En  et conformément à un plan de repli voulu par l'État, la BNUS s'installe en Auvergne : la bibliothèque municipale et universitaire sert de pivot à l'opération, qui est l'occasion d'investir également divers lieux de stockage dans le Puy-de-Dôme, en particulier trois châteaux autour de Clermont-Ferrand : le château des Quayres, le château de Cordès et le château de Theix. La vie professionnelle a repris ses droits, dans ce contexte difficile. En prélude à la grande rafle du , les services de répression nazis ont arrêté le , à la bibliothèque Lafayette, le bibliothécaire et résistant Serge Fischer, qui a subi la torture et la déportation. Une plaque a été posée dans le bâtiment en 2013, en mémoire de son action.

La naissance des campus et des BU
Longtemps, le bâtiment du 1, boulevard Lafayette (doté d'une annexe un peu plus bas sur le boulevard) est resté unique. L'inauguration de 1905 a été l'occasion de célébrer sa modernité.   "Elle compte quatre-vingts places équipées de chaises paillées ou cannées et de solides tables en bois peintes en noir. Très aérée, très spacieuse pour l'époque, cette salle est dominée par une statue de Blaise Pascal. Le jour y pénètre en abondance par la verrière qui, pourvue d'un large vélum, protège des rayons du soleil estival. Les soirs d'hiver, six lustres électriques avec lampes à incandescence projettent leurs bienveillants rayons lumineux sur les lecteurs et le personnel."  Comme ailleurs, le modèle centralisé de la documentation a dû faire place au modèle réticulaire, avec la naissance des campus disciplinaires. Durant, les années 1960 et le début des années 1970, des BU ont été ouvertes soient dans des bâtiments en propre (cas de la BU Sciences et Technologies), soit au sein des ensembles immobiliers créés à Clermont-Ferrand. Au cours des décennies suivantes, notamment durant les années 1990 et 2000, la bibliothèque universitaire s'est implantée dans les autres départements auvergnats. En 2008, à la suite du rattachement de l'IUFM à l'université Blaise-Pascal, la bibliothèque universitaire a intégré la documentation pédagogique présente sur les différentes sites. Sur le campus de Vichy, c'est Vichy communauté qui gère l'équipement et les services, avec le soutien de la bibliothèque universitaire.

L'essor du numérique
À partir de 2008, la bibliothèque a décidé de constituer un véritable service, appelé bibliothèque numérique, pour gérer les acquisitions de bouquets, mettre en place une bibliothèque numérique de production et maîtriser réseaux, données et développements spécifiques. À compter de 2010, la science ouverte a représenté un nouvel axe de développement.

Les directrices et directeurs

Organisation et réseau

Projets et valorisation

Les horaires d'ouverture
Les horaires d'ouverture ont toujours été une préoccupation majeure des bibliothécaires. En 1919, Jules Laude décrivait le service comme suit :

Peu à peu, les bibliothèques ont réalisé des ouvertures sans pause méridienne ;  puis avec une extension continue des horaires d'ouverture en soirée ; enfin en travaillant sur une augmentation des ouvertures pendant les congés scolaires. En 2022, trois BU ont le label d'excellence NoctamBU décerné par le ministère de l'Enseignement supérieur, de la Recherche et de l'Innovation. Pendant la crise de la COVID, les BU sont restées ouvertes, en adaptant leur offre aux contraintes horaires et sanitaires.

Pour répondre à la demande des étudiants et pour mettre en place un accueil inclusif, les bâtiments font l'objet de réaménagements réguliers, en tout ou partie.

Les autres axes de développement

Les principaux axes de développement de la bibliothèque universitaire relèvent du soutien à la pédagogie (ouverture d'un Learning centre à l'automne 2024, à Clermont-Ferrand, accent porté sur la formation), à la recherche (science ouverte) ; de la diffusion des savoirs notamment sur les projets Wikimédia et de la collaboration avec les réseaux de lecture territoriaux.

Références

Bibliographie

Articles connexes
 Les Herbiers universitaires de Clermont-Ferrand
 Marie-Hélène Lafon
 Bibliothèque nationale et universitaire de Strasbourg
 Bibliothèques et médiathèques de Clermont Auvergne Métropole

Clermont
Université Clermont-Auvergne

Bibliothèque universitaire de Clermont-Auvergne


Pløjning er en dansk dokumentarfilm fra 1962.

Handling
Plovtyper, demonstration af opfuring og afpløjning, samt en gennemgang af den ophængte tofurede plovs indstillingsmuligheder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film om jordbrug
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1962

Pløjning (film)


El término Baliza o Valiza o variantes en Wikipedia, es usado en los siguientes títulos:

 Baliza, objeto señalizador utilizado para indicar un lugar geográfico o una situación de peligro potencial.
 Balisa, localidad del municipio de Santa María la Real de Nieva en la provincia de Segovia, España.
 Barra de Valizas, también conocido como Valizas, balneario del departamento de Rocha, Uruguay.
 São João da Baliza o abreviadamente Baliza, municipio del estado de Roraima, Brasil.
 Baliza Punta Lobos, baliza no habitada de la Armada Argentina ubicada en la provincia de Buenos Aires, Argentina.
 Baliza Azopardo, baliza no habitada de la Marina Argentina ubicada en la punta Azopardo, en la provincia de Santa Cruz, Argentina.
 La Baliza, localidad del partido de Mar Chiquita, al centro sur de la provincia de Buenos Aires, Argentina.
 La Baliza (playa), playa austral de la provincia de Buenos Aires, ideal para practicar deportes náuticos, muy virgen y deshabitada.
 Punta Baliza, en la isla Rey Jorge, en el archipiélago llamado islas Shetland del Sur.
 Las Balizas, en la provincia de Barahona, República Dominicana.

Baliza (desambiguación)


Viktorya Gölü (Ruandaca: Nyanza Gölü), Afrika'nın doğusunda Tanzanya, Uganda ve Kenya topraklarında bulunan dünyanın en büyük ikinci tatlı su gölüdür. Afrika'nın en büyük gölüdür.

Nil Nehri'nin başlıca su kaynağını oluşturur. Büyük bölümü Tanzanya ve Uganda'da kalır; küçük bir bölümü Kenya'ya taşar. Toplam 68.422 km²'lik bir alanı kaplar. Dünya'daki tatlı su gölleri arasında Kuzey Amerika'daki Superior Gölü'nden sonra ikinci sırada yer alır. Kenarları düzgün olmayan bir dörtgen biçimindedir; batı kesimi dışında kıyıları derin girintilerle örülüdür. Kuzey-güney doğrultusunda uzunluğu 337 km'yi bulur; en geniş yeri ise 240 km'dir. Suları, Batı ve Doğu Rift vadileri arasında uzanan büyük platonun ortasındaki sığ bir çukuru doldurur. Göldeki 200'den fazla balık türünden ekonomik açıdan en önemlisi Tilapia'dır. Gölün su toplama alanı 238.900 km²'dir.

Göl kıyıları birbirinden çok farklı özellikler gösterir. Güneybatı kıyısının hemen gerisinde 90 metreye varan uçurumlar yükselir. Bu uçurumlar batı kıyısında yerini Kagera Irmağı'nın deltasını oluşturan, papirüs ve bölgeye özgü dikenli ağaçlarla kaplı bataklıklara bırakır. Derin girintilerle oyulmuş kuzey kıyısı ise düz ve çıplaktır. Kuzeydoğu kıyısında ortalama 25 km genişliğinde bir koy 64 km kadar Kenya içlerine sokulur.

Uganda'nın Kampala ve Entebbe kentleri gölün kuzey kıyısında kuruludur. Gölün güneydoğu köşesinde Speke, güneybatı köşesinde ise Emin Paşa körfezleri yer alır. Göldeki sayısız adanın en büyüğü Speke Körfezi'nin kuzeyindeki Ukerewe'dir. Kuzeybatı köşesinde ise 62 adayla Sese Adaları yer alır.

Gölü besleyen ırmakların en büyüğü ve en önemlisi olan Kagera 1° güney enleminin hemen kuzeyinde, batıdan göle dökülür. Gölün batıdan aldığı öteki ırmaklardan yalnızca Kagera'nın kuzeyindeki Katonga önemli su taşır. Gölün tek gideğeni ise kuzey kıyısındaki Viktorya Nili'dir.

Nil'in kaynağını arayan Avrupalılardan İngiliz kâşif John Hanning Speke, 1858'de gölü gördü ve daha önce Araplarca Ukereve olarak bilinen göle İngiltere kraliçesinin onuruna Viktorya adını verdi. Gölün ayrıntılı araştırmasını 1901'de Sir William Garstin gerçekleştirdi.

Bu gölün nile açılan yerine; "Ripon Falls" denir. Bu keşfi de "Speke" yapmıştır. Fakat bu keşifte ona eşlik eden "Grand" gibi isimleri hastalık(sıtma) ve sakatlıklarından ötürü geride bırakmıştır.

Mart 1964'te nilin başka bir kaynağı olan başka bir göl keşfedildi.Bu göle de Prenses Victoria'nın ölmüş eşi "Albert"ın adı verildi.

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar

Afrika'daki uluslararası göller
Nil Havzası

Victoria Gölü


Yarmouth est une ville américaine située dans le Comté de Cumberland, dans le Maine. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Personnalités
 F. Lee Bailey, avocat américain, est domicilié à Yarmouth.
 Sophia Laukli, skieuse et coureuse spécialisée en trail est née à Yarmouth.
 Oliver Wahlstrom, joueur professionnel américain de hockey sur glace est né à Yarmouth.

Liens externes

Town dans le Maine
Localité dans le comté de Cumberland (Maine)

Yarmouth (Maine)


Floripondia Piripí, se pirra por dar el sí es una serie creada por José Peñarroya en 1958 para la revista "Sissi" de Editorial Bruguera, destacando por ser una de las pocas de la Escuela Bruguera con protagonismo femenino.

Trayectoria editorial
Floripondia Piripí fue creada por Peñarroya al volver a Bruguera tras la aventura cooperativista de "Tío Vivo".

Hacia 1964 pasó a "El DDT".

Características
Floripondia Piripí es la protagonista absoluto de estas historietas. El investigador Juan Antonio Ramírez la clasifica entre los solterones, junto a otros personajes de la Escuela Bruguera como Cucufato Pi (1949), Pilaropo (1956), Golondrino Pérez (1957), Rigoberto Picaporte (1957), Lidia (1958) y Guillermo el Conquistador (1958), caracterizados por su insatisfacción sexual.

Más allá de la originalidad de estar protagonizada por una mujer, Floripondi Piripi comparte con Golondrino Pérez de Guillermo Cifré la parodia de cierta visión trasnochada del amor.

Referencias

Bibliografía

Series y personajes de la escuela Bruguera
Historieta costumbrista
Historietas de 1958


Allium howellii es una especie de planta bulbosa geófita del género Allium, perteneciente a la familia de las amarilidáceas, del orden de las Asparagales. Originaria de América del Norte.

Descripción
Allium howellii es endémica de California, donde crece en los suelos de granito y de serpentina de varias de las montañas locales, colinas y valles. Esta es una planta de altura, que produce un tallo que puede superar el medio metro de altura desde un bulbo de color marrón-rojizo que mide de uno a dos centímetros de largo. Las hojas cilíndricas son casi tan largas como el tallo. La inflorescencia, densamente cubierta, tiene capacidad para 100 flores blancas con vetas oscuras de color lavanda, cada una con un centímetro de largo.

Taxonomía
Allium howellii fue descrita por  Alice Eastwood y publicado en Leaflets of Western Botany 2(7): 109, en el año 1938.
Etimología
Allium: nombre genérico muy antiguo. Las plantas de este género eran conocidos tanto por los romanos como por los griegos. Sin embargo, parece que el término tiene un origen celta y significa "quemar", en referencia al fuerte olor acre de la planta. Uno de los primeros en utilizar este nombre para fines botánicos fue el naturalista francés Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708).

howellii: epíteto otorgado en honor del botánico Thomas Jefferson Howell.
Variedades aceptadas
 Allium howellii var. clokeyi Ownbey & Aase ex Traub
 Allium howellii var. howellii
 Allium howellii var. sanbenitense (Traub) Ownbey & Aase

Referencias

Enlaces externos

 Jepson Manual Treatment
 USDA Plants Profile
 Flora of North America
 Photo gallery

howellii
Flora de California
Plantas descritas en 1938
Plantas descritas por Eastwood

Allium howellii