La liste des maires de Sceaux présente la liste des maires de la commune française de Sceaux, située dans le département des Hauts-de-Seine en région Île-de-France.

Histoire

Liste des maires

Entre 1790 et 1944

Depuis 1944
Depuis la Libération, quatre maires se sont succédé à la tête de la commune.

Conseil municipal actuel
À l'issue du second tour des élections municipales, les  composant le conseil municipal ont été pourvus. Actuellement, il est réparti comme suit :

Résultats des élections municipales

Sceaux est une ville qui vote traditionnellement à droite aux scrutins municipaux et ce, depuis 1959, avec l'élection du MRP Erwin Guldner.

Avant cette date, la commune eut un maire socialiste en la personne d'Édouard Depreux : membre de la SFIO et fondateur du Parti socialiste autonome, il fut ministre sous la  République et député de la Seine et dirigea la commune d'août 1944 à mars 1959.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Conseil municipal
 Sceaux
 Élections municipales en France
 Histoire des maires de France
 Maire

Liens externes
 Les maires de Sceaux sur le site de FranceGenWeb
 Site internet de la mairie de Sceaux
 Site officiel de l'association des maires de France

Sceaux
Sceaux (Hauts-de-Seine)

Liste des maires de Sceaux


Azerbaycan millî futbol takımı (), Azerbaycan'ı uluslararası  turnuva ve maçlarda temsil eden futbol takımı. Mavi-beyaz renklere sahip olan millî takım, Azerbaycan Futbol Federasyonları Birliği tarafından kontrol edilmektedir. Azerbaycan'ın iç saha maçlarının büyük bir kısmı ulusal stadyum olan Bakü Olimpiyat Stadyumu'nda, dostluk maçları ise bazen kulüp stadyumlarında oynanmaktadır.

Millî takımın eski teknik direktörü Kurban Kurbanov altmış sekiz maçta attığı 14 gol ile millî takımın bu zamana kadar en çok gol atan oyuncusu konumundadır. Reşad Ferhat Sadıkov ise 111 kez ile en fazla millî formayı giyen futbolcu unvanını taşımaktadır.

Azerbaycan millî futbol takımı, 1996 Avrupa Futbol Şampiyonası'ndan bu yana her büyük turnuvanın eleme aşamasında yer almasına karşın hiçbir Dünya Kupası veya Avrupa Şampiyonası final turnuvasına katılamamıştır.

Tarihçe

Erken dönem (1920'lerden önce)
Yirminci yüzyılın başlarında futbol, daha sonra Rus İmparatorluğu'nun bir parçası olan Azerbaycan'da popüler olmaya başladı. 1912'de, Azerbaycan futbolcuları ilk "uluslararası maçı"na Gürcistan'ın Tiflis kentinde çıktılar ve yerel takım Sokol'a karşı 4-2 kazandılar. 1912-1913 yılları arasında Azerbaycan ve Gürcistan futbol takımları arasındaki maçlar, önce Tiflis'te daha sonra da Bakü'de oynandı. 1914 yılında Futbol Birliği kuruldu. Birlik, resmî şehir şampiyonaları ile diğer yarışmaların organizasyonunu üstlendi.

Sovyet dönemi (1920'ler-1991)
Sovyet Azerbaycan'daki futbol takımlarının en eski kayıtları, Tiflis'te Transkafkasya Şampiyonası'nın düzenlendiği 1926-1927 tarihlerine dayanmaktadır. Bu şampiyonada Azerbaycan, Ermenistan ve Gürcistan olmak üzere üç Güney Kafkas ülkesi mücadele etmiştir. Azerbaycan millî futbol takımı, ilk dostluk maçlarını 1927'de Gürcistan'da düzenlenen Trans-Kafkasya Şampiyonası kapsamında Gürcistan ve Ermenistan'a karşı oynamıştır. Ayrıca 1926'da Azerbaycanlı futbolcular Bakü'de Tehran XI takımı ile üç maç yapmışlardır. Bu maçların hepsini Azerbaycanlı futbolcular kazanmıştır.

1960'lı yıllar Azerbaycan futbolu için altınçağ olarak kabul edildi. Bu dönemde futbol hakemi Tevfik Behramov ve Anadolu futbolu için Anatoliy Banişevskiy, Elekber Memmedov gibi büyük oyuncular yetiştirmiştir. Tevfik Behramov, İngiltere ve Batı Almanya arasında oynanan  1966 FIFA Dünya Kupası Finali'nde yan hakem olarak görev yapmıştır.

Bağımsızlık sonrası (1992-günümüz)

1990'lar
Azerbaycan 1991'de bağımsızlığını kazandıktan sonra, Azerbaycan Futbol Federasyonları Birliği (AFFA) kuruldu. 1992 yılında, Azerbaycanlı emekli futbolcu Elekber Memmedov millî takım teknik direktörlüğüne getirildi. 25 Mayıs 1993'te Gürcistan'a karşı 3-1'lik skorla elde edilen galibiyet, Azerbaycan'ın ilk millî takım galibiyeti olurken, Memmedov'da bu başarıya ulaşan ilk Azerbaycan millî takım teknik direktörü oldu. 1994 yılında millî takım FIFA ve UEFA'ya üye olarak kabul edildi. Güvenlik sorunları nedeniyle 1996 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerindeki iç saha maçlarının tamamını Türkiye'deki Trabzon şehrinde oynamak zorunda kaldı.

2000'ler

2000'lerin başından itibaren, AFFA FIFA'nın uygunluk kuralları kapsamında yabancı uyruklu oyuncuları Azerbaycan millî futbol takımına çekmeye başladı. Şubat 2004'te, 1970 FIFA Dünya Kupası'nı kazanan Brezilya takımının kaptanı Carlos Alberto Torres millî takımın başına getirildi. Azerbaycan, 18 Şubat'ta İsrail'e 0-6 mağlup olarak kötü bir başlangıç yapmasına rağmen, 28 Nisan'da yeni teknik direktörü ile çıktığı ilk deplasman maçında Kazakistan'ı 3-2 mağlup etti. Haziran 2005'te Polonya'ya karşı alınan 3-0'lık yenilginin ardından Torres'in görevine son verildi ve yerine eski Neftçi teknik direktörü Vagif Sadigov, üçüncü kez Azerbaycan'ın teknik direktörlüğüne getirildi. Kasım 2005'te Şahin Diniyev, Sadigov'dan teknik direktörlük görevini devraldı. Diniyev, 31 Ekim 2007 tarihinde istifa etti ve yerine Gjoko Hadžievski geldi.

Nisan 2008'de, eski Alman futbolcu ve teknik direktör Berti Vogts, iki yıllık bir sözleşme ile Azerbaycan'ın yeni teknik direktörü oldu. Berti Vogts yönetimindeki Azerbaycan Lihtenştayn'a karşı elde ettiği galibiyetle, ilk kez resmî bir maçta kazanmış oldu.

AFFA Kasım 2009'da, Berti Vogts'un sözleşmesini iki yıl daha uzattı ve böylece Vogs Azerbaycan'ı iki eleme turnuvasında yöneten ilk teknik direktör oldu.

2010'lar
2010 yılında Türkiye'ye karşı beklenmedik bir galibiyet elde etti ve rakibine karşı tarihindeki ilk galibiyetini aldı. Aynı yıl FIFA Dünya Sıralamasında ülkenin futbol tarihindeki en yüksek pozisyonu olan 90. sıraya yükseldi. 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası elemeleri'nde Kazakistan'a karşı 3-2'lik skorla elde ettiği galibiyetin ardından, millî takım tarihinde en fazla gol ve puan rekorunu; grupta attığı 10 gol ve topladığı 7 puan ile kırmış oldu.

Kasım 2011'de AFFA, Berti Vogts'un sözleşmesini 2014 FIFA Dünya Kupası elemelerinin bitimine kadar iki yıl uzattı. Vogts, taraftar ve medya tarafından büyük eleştiri ve protestolara maruz kaldı. Ancak, Azerbaycan elemeleri dördüncü sırada tamamlayarak bu zamana kadarki en başarılı sonucunu elde etti. Aralık 2013'te Vogts, Azerbaycan'la 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası'na katılma hedefi ile iki yıllık yeni bir sözleşme imzaladı. Temmuz 2014'te Azerbaycan, FIFA Dünya Sıralamasında 73. sıraya ulaşarak en iyi FIFA sıralama derecesini elde etti. Azerbaycan'ın Avrupa Şampiyonası elemelerinde art arda aldığı üç mağlubiyetten sonra, Hırvatistan'a da 6-0'lık skorla yenilmesinin ardından Vogts görevinden istifa etti.

Vogts'un yerine eski Hırvat futbolcu Robert Prosinečki getirildi. Prosinečki, Azerbaycan'ı 2018 FIFA Dünya Kupası elemelerinde topladığı 10 puanla millî futbol takımı tarihindeki puan rekoruna ulaştırdı ancak takım C grubunu beşinci sırada bitirdi. Prosinečki, Azerbaycan Futbol Federasyonu ile sözleşmesini uzatmama kararı aldıktan sonra istifa etti.

Takım imajı

Renkler

Azerbaycan, farklı zamanlarda iç sahadaki ulusal müsabakalarda beyaz forma, mavi şort ve beyaz çorap ya da mavi forma, kırmızı şort ve yeşil çorap, tamamen kırmızı ya da tamamen mavi formalarını kullanmıştır. 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde, Azerbaycan iç saha maçlarında tamemen kırmızı bir forma giydi. Deplasman maçlarında ise tamamen mavi renkten oluşan formasıyla mücadele etti. Bu renk kombinasyonu millî takımın ilk maçından beri gelenekseldir. 90'lı yılların başında takım beyaz forma yı kullanmaya başladı. Bu tasarım on yılın sonuna kadar mavi-beyaz çizgili formalara dönüştü. 2000'li yılların başında, forma rengi Azerbaycan millî bayrağındaki üç şeritli renkten (mavi, kırmızı ve yeşil) ilham alınarak değiştirildi. Forma tasarımı sadece 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası elemeleri için mavi forma, kırmızı şort ve yeşil çorap olarak değiştirildi. Turnuvadan sonra millî takım her zamanki renk kombinasyonlarına geri döndü.

Azerbaycan'ın deplasman formasının renkleri 2004 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerine kadar sarı-siyah çizgili forma, siyah şort ve sarı çorap şeklindeyken daha sonra bu tasarım tamamen mavi renge dönderildi. 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde ise takım tamamen kırmızı rengi kullandı.

Umbro 2006'dan 2017'ye kadar Azerbaycan'ın maç formalarını hazırladı. 2017 yılında Nike şirketi Umbro ile karşılaştırıldığında formaları daha hızlı ve yüzde 11 ucuz fiyata sağladığı için AFFA ile Nike arasında forma tedarik anlaşması imzalandı.

Takma adı
Azerbaycan'ın somut bir takma adı olmasa da, taraftarlar ve yerel medya Millî olarak adlandırmaktadır. Bu takma ad takımın ülkenin ulusal renklerini kullanması nedeniyle, Azerbaycan'ın uluslararası spor takımlarının tümüyle ilişkili bir takma addır. 2018 FIFA Dünya Kupası elemelerinde, Azerbaycan için Neden olmasın? sloganı kullanıldı.

Medya hakları ve halkla ilişkiler
Azerbaycan'ın maçları şu anda İctimai TV'den yayınlanmaktadır. 2014 FIFA Dünya Kupası eleme maçları ise AzTV ve İdman Azerbaycan TV'den yayınlandı.

AzTV, İdman Azerbaycan TV ve Lider TV daha önce canlı maç yayınlayan kanallardır.

Stadyum

Azerbaycan'ın iç saha maçlarının çoğu Bakü'deki yeni Bakü Olimpiyat Stadyumu'nda oynanmaktadır. Tevfik Behramov Stadyumu, 2015 yılında hizmete giren Bakü Olimpiyat Stadyumu'ndan önce Azerbaycan'ın iç saha maçlarını oynadığı ana stadyumuydu. Günümüzde bazı eleme maçları ve dostluk maçları hâlen Tevfik Behramov Stadyumu'nda oynanırken, diğerleri UEFA stadyum kriterlerini karşılayan Lenkeran Stadyumu, Bakcell Arena ve Dalga Arena'da oynanmaktadır.

Turnuva tarihi
 Şampiyon   İkincilik   Üçüncülük   Dördüncülük    Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü   Finaller ev sahibi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi

2022 FIFA Dünya Kupası elemeleri - UEFA A Grubu

2022-23 UEFA Uluslar Ligi

Fikstür ve sonuçlar

2017

2018

Oyuncular

Güncel kadro
Aşağıdaki oyuncular UEFA Euro 2024 eleme maçına çağrıldı.[34]

Son çağrılan oyuncular
Aşağıdaki oyuncular da son 12 ay içinde Azerbaycan takımına çağrıldı ve seçim için hala uygundurlar.

Notlar
SKT = Sakatlığı sebebiyle güncel kadroda yer almıyor.
ADY = Aday kadro
EMK = Millî takımı bıraktı

Antrenör ekibi

Rakiplere karşı istatistikler
İstatistikler 27 Mart 2018'de  ile oynanan maç sonrasındaki verilere göredir.

Teknik direktörler

Oyuncu istatistikleri
30 Ocak 2018 itibarıyla, Azerbaycan için en çok forma giyen ve en çok gol atan oyuncuların listesidir. (kalın yazılan oyuncular hala seçilebilir olanlardır.):

See also
Azerbaycan 23 yaş altı millî futbol takımı
Azerbaycan 21 yaş altı millî futbol takımı
Azerbaycan 20 yaş altı millî futbol takımı
Azerbaycan 19 yaş altı millî futbol takımı
Azerbaycan 18 yaş altı millî futbol takımı
Azerbaycan 17 yaş altı millî futbol takımı
Azerbaycan Futbol Federasyonları Birliği
Azərbaycan Premyer Liqası

Kaynakça

Dış bağlantılar

Azerbaycan Futbol Federasiyaları Assosiasiyası
azerifootball.com
Archive of international results 1979–2004  from Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation
UEFA match report on the first away win
national-football-teams
Azerisport
Day.az
Complete List of teams and results

Avrupa'da millî futbol takımları
Azerbaycan'da futbol
Azerbaycan'da millî futbol takımları

Azerbaycan millî futbol takımı


Göttingen Üniversitesi (Almanca: Georg-August-Universität Göttingen), Almanya'nın Göttingen şehrinde bulunan bir araştırma üniversitesidir. 2019 itibarıyla Göttingen Üniversitesi; 13 fakültesi, 32.000 öğrencisi ve 4.200'den fazla profesör ve akademisyeni ile eğitim vermeye devam etmektedir. Üniversite, Coimbra Grubu'na üyedir ve Göttingen'deki 4 Max Planck Enstitüsü ve 1 Leibniz Enstitüsü ile yakından iş birliği içerisindedir.

Georg August Üniversitesi 1734 tarihinde Büyük Britanya kralı ve Hannover elektörü II. George tarafından kurulmuş ve ilk olarak 1737 yılında eğitim vermeye başlamıştır. Göttingen Üniversitesi, Almanya'da 2006 yılında başlatılan Alman Eğitim ve Araştırma Bakanlığı bünyesinde kurulan German Universities Excellence Initiative koordinasyon programının 9 nitelikli üniversitesinden birisidir.

Üniversite, kuruluşundan bu yana 45 tane Nobel Ödülü kazanan bilim insanı çıkarmış; bunların büyük bir bölümü II. Dünya Savaşı'ndan önce gerçekleşmiştir. Bu dönemde üniversite, "Göttingen Nobel Ödülü Harikası" olarak da nam salmıştır. Şu an Göttingen'de Erwin Neher ve Stefan Hell olmak üzere iki öğretim üyesi Nobel Ödülü'ne layık görülmüştür. Albert Einstein da burada belli bir süre için çalışmalarını yürütmüş; ancak II. Dünya Savaşı sırasında artan Nazi baskıları nedeniyle Almanya'dan ayrılmak zorunda kalmıştır. Göttingen Üniversitesi, II. Dünya Savaşı'ndan sonra Almanya'da tekrar açılan ilk üniversitedir; İngilizler tarafından 1945 yılında tekrar eğitime açılmıştır.

Göttingen Üniversitesinin kütüphanesi aynı zamanda 1751'de kurulan Göttingen Bilimler Akademisi'nin ve Aşağı Saksonya eyaletinin de kütüphanesidir ve 8 milyon ünitenin üzerindeki arşiviyle Avrupa'nın en büyük koleksiyonlarından birine sahiptir. Bunların içinde özellikle Göttingen'in eski bilim insanlarının elyazmaları büyük ilgi görür.

Üniversitenin 1736'da Albrecht von Haller tarafından kurulan Eski Botanik Bahçesi barındırdığı yaklaşık 14 bin türle  Almanya'nın en önemli bitki koleksiyonlarından birine sahiptir.

Günümüzde Göttingen Üniversitesi şehirde çeşitli bölgelerde konuşlanmıştır. Birkaç Max Planck Enstitüsü, bir Leibniz Enstitüsü ve üniversitenin doğa bilimleri bölümleri şehrin kuzey tarafındaki Kuzey Kampüsü'nde, sosyal bilimler ve sağlık bilimlerinin binaları genellikle burasıyla şehir merkezi arasında bulunur. Şehir merkezinde üniversitenin ana binası, büyük amfisi, tarihi yemekhanesi, tarihi eczanesi, tarihi kütüphane binası ve Göttingen Bilimler Akademisi bulunur. Şehir merkezinin güney tarafında Matematik ve Uygulamalı Matematik enstitüleri, bir Max Planck Enstitüsü ve üniversitenin tarihi rasathanesi bulunur.

Üniversite'nin en eski ünlü mensubu Georg Christoph Lichtenberg sayılabilir. Lichtenberg 1769'da Göttingen'de Almanya'da ilk olarak açılan deneysel fizik kürsüsüne getirilmiştir. Alexander von Humboldt ve daha sonra Berlin Üniversitesini (şimdiki adıyla Berlin Humboldt Üniversitesi) kuran Wilhelm von Humboldt 18. yüzyılın sonlarında Göttingen'de okumuşlardır. Aynı dönemde Grimm Kardeşler burada dilbilimi, tarih, hukuk dersleri vermişler ve ilk Almanca sözlüğü hazırlamışlardır. 1809 yılında filozof Arthur Schopenhauer burada öğrenci olmuş, felsefe ve psikoloji okumuştur.

19. yüzyılın ortalarına doğru Otto von Bismarck burada hukuk okumuştur. O yüzyılın başından itibaren Göttingen'de doğa bilimleri ve özellikle matematik büyük bir hızla gelişmiş ve nam salmıştır. Matematikteki gelişmenin başlangıcı Carl Friedrich Gauss'un burada profesörlüğe getirilmesi olarak saptanabilir. Bunu takiben Bernhard Riemann, Peter Gustav Lejeune Dirichlet, Richard Dedekind gibi büyük matematikçiler üniversitenin mensubu olmuşlardır. 19. yüzyılın sonundan 2. Dünya Savaşı dönemine kadar Göttingen David Hilbert, Felix Klein, Hermann Weyl, Emmy Noether, Richard Courant, Constantin Carathéodory, Carl Runge, Hermann Minkowski, Carl Ludwig Siegel, Helmut Hasse, gibi ünlü matematikçilere ev sahipliği yapmıştır. 1938'de Cahit Arf burada (Hasse'yle) doktorasını yapmıştır. Göttingen ayrıca fizik dünyasında kuantum mekaniği'nin doğduğu yer olarak da bilinir: 2. Dünya Savaşı dönemi öncesi Max Born, James Franck, Werner Heisenberg, Enrico Fermi, Max von Laue, Paul Dirac, Robert Oppenheimer, Wolfgang Pauli ve Max Planck gibi fizikçiler burada okumuş ve/veya çalışmalar yapmışlardır. Ayrıca Heinrich Heine, Claus Roxin, Johann Stephan Pütter, Andreas Paulus, Rudolf von Jhering gibi hukukçular üniversitenin mensubu olmuşlardır. Felsefede fenomenolojinin kurucusu olan Edmund Husserl, 1901-1916 yılları arasında burada profesörlük yapmıştır. Göttingen Üniversitesi, Otto von Bismarck ve Gerhard Schröder olmak üzere 2 şansölye, Richard von Weizsäcker ile 1 başbakan çıkarmıştır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Gänseliesel

Almanya'daki üniversiteler
Üniversite
Ormancılık eğitimi
1734'te kurulan eğitim kurumları
1730'larda kurulan üniversiteler

Göttingen Üniversitesi


Hafnarfjarðarbíó var kvikmyndahús í Hafnarfirði sem stofnað var árið 1914. Um þær mundir voru aðeins tvö kvikmyndahús starfrækt í landinu, Gamla bíó og Nýja bíó.

Árni Þorsteinsson hóf rekstur Hafnarfjarðarbíós á Kirkjuvegi í Hafnarfirði, en í daglegu tali gekk það undir nafninu Árnabíó í munni Hafnfirðinga. Reksturinn var löngum þungur, enda bíóferðir ekki á hvers manns færi þegar hart var í ári. Með komu breska hernámsliðsins og síðar Bandaríkjamanna í seinni heimsstyrjöldinni batnaði hagur kvikmyndahússins stórlega, þar sem hermenn fylltu það flest kvöld og landsmenn höfðu meira á milli handanna. Réðst Árni því í byggingu nýs kvikmyndahúss, við Strandgötu. Lauk framkvæmdum síðla árs 1943 og sýningar hófust. Árið eftir hóf bæjarsjóður Hafnarfjarðar rekstur annars kvikmyndahúss, Bæjarbíós. Samkeppnin var því hörð í litlum bæ með tvö kvikmyndahús. Níels Árnason tók við rekstri kvikmyndahússins að föður sínum gengnum.

Hart var barist um hylli bíógesta á höfuðborgarsvæðinu og kappkostuðu kvikmyndahúsin að næla sér í myndir sem höfðuðu til almennings. Hafnarfjarðarbíó og raunar Bæjarbíó einnig fengu fljótt orðspor fyrir að bjóða upp á frumlegt myndaval, meðal annars með norrænum myndum. Má þar nefna geysivinsælar danskar gamanmyndir með leikurum á borð við Dirch Passer, en einnig alvarlegri myndir, s.s. eftir sænska leikstjórann Ingmar Bergman.

Hafnarfjarðarbíó hætti rekstri árið 1988 og voru umsvif þess þá orðin afar lítil. Fyrst um sinn var rekinn skemmtistaður í húsnæðinu en það var að lokum rifið árið 2001. Hugmyndir um að Kvikmyndasafn Íslands fengi aðsetur í húsinu náðu ekki fram að ganga, þar sem þáverandi yfirmenn safnsins lögðust gegn hugmyndum um flutning þess frá Reykjavík.

Tenglar
 Manstu hvenær? - Hafnarfjarðarbíó var eitt vinsælasta bíó landsins um tíma; grein í Fjarðafréttum 8. feb. 2020
 Myndir Bergmans voru mjög umdeildar; grein í Fjarðarfréttum, mars 1985

Tilvísanir

Hafnarfjörður
Kvikmyndahús á Íslandi

Hafnarfjarðarbíó


Pigen i skabet er en kortfilm instrueret af Hanne Larsen, Hanne Larsen efter manuskript af Hanne Larsen, Hanne Larsen.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003

Kortfilm fra Danmark

Pigen i skabet


An Scaphyglottis arctata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Louis Dressler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Bryan Roger Adams. An Scaphyglottis arctata in nahilalakip ha genus nga Scaphyglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scaphyglottis

Scaphyglottis arctata


John L. Goldwater (né le  à New York et mort le  dans cette même ville) est un éditeur de comics, cofondateur de MLJ Comics, devenu Archie Comics dont il a été le responsable éditorial jusqu'à sa retraite en 1983.

Biographie
John L. Goldwater naît le 14 septembre 1916 dans le quartier East Harlem de New York. est le fils de Daniel Goldwater et Edna Bogart Goldwater. Sa mère meurt en le mettant au monde et son père décède peu après. Il est alors placé chez une famille adoptive. Après des études de commerce, il choisit de parcourir les États-Unis. Il est journaliste à Hiawatha dans l'état du Kansas, secrétaire au parc national du Grand Canyon, travaille pour la société de chemin de fer Missouri-Pacific avant de revenir à New York. Il s'installe dans sa ville natale et travaille pour plusieurs maisons d'édition avant de créer une société de commerce international. Il rachète, à un cent le comics, des lots d'invendus revenus aux éditeurs et les exporte en Angleterre. Cet arrangement qui satisfait tout le monde l'enrichit et lui permet de connaître de nombreux éditeurs. En 1941, voyant le succès des comics de Superman, il propose à l'éditeur de pulps Louis Silberkleit de fonder une maison d'édition de comics. Avec un dernier associé, Maurice Coyne, qui sera le comptable ils lancent MLJ Comics en 1939. Les premières séries qui sont créées ne diffèrent pas du tout venant excepté The Shield qui est le premier super-héros patriote. La plus importante innovation de MLJ apparaît en décembre 1941 dans le numéro 22 de Pep Comics. C'est dans ce comics qu'Archie Andrews connaît ses premières aventures. Selon les dires de Goldwater, il est le créateur du personnage inspiré d'une connaissance au lycée, des aventures amoureuses de Goldwater et des rencontres faites durant ses études et ses voyages. Des critiques pointent plutôt le rôle primordial de Bob Montana, cocréateur du personnage. Quoi qu'il en soit, Archie est un tel succès que MLJ est renommé en Archie Comics et que le personnage gagne rapidement son comics attitré. Son nom est aussi mis en avant dans les séries dérivées comme  Archie's Pal Jughead ou Archie's Girls Betty and Veronica.

En 1953, les comics sont accusés d'être une des causes de la délinquance juvénile. Une commission sénatoriale enquête sur ces accusations. Pour éviter la mise en place d'un organe de censure d'état, les éditeurs de comics s'accordent pour fonder leur propre organe d'autorégulation nommé la  (CMAA) qui organise le Comics Code, un ensemble de règles auxquelles doivent se soumettre les éditeurs qui veulent recevoir l'agrément qui leur permettra ensuite de distribuer leurs séries dans les drugstores et autres points de vente. Le premier président de la CMAA est John L. Goldwater qui le reste durant vingt-cinq ans.

John L. Goldwater prend sa retraite en 1983. Il meurt le  à New York.

Références

Liens externes

Naissance en septembre 1916
Décès en février 1999
Éditeur de comics
Naissance à New York
Décès à New York
Décès à 82 ans

John L. Goldwater


320942 Jeanette-Jesse este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
320942 Jeanette-Jesse este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Larry H. Wasserman. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,63 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 1,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 320001-321000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2008
Centura de asteroizi

320942 Jeanette-Jesse


St. Paul's School (also known as St. Paul's or SPS) is a college-preparatory, coeducational boarding school in Concord, New Hampshire, affiliated with the Episcopal Church. The school's , or 3.125 square mile, campus serves 548 students, who come from 37 states and 28 countries.

Established in 1856 to educate boys from upper-class families, St. Paul's later became one of the first boys' boarding schools to admit girls and is now home to a diverse student body from all backgrounds. The school accepted 15.7% of applicants for the 2022-23 academic year. Annual tuition is $62,000; St. Paul's provides financial aid to 39% of its students and fully meets any admitted student's demonstrated financial need with an average award of $56,182. The school's endowment is valued at $631 million as of June 2019, ranking third among American boarding schools.

The school's list of notable alumni includes US ambassadors, congressmen, senators, Pulitzer Prize winners, a Secretary of State, and a Nobel laureate, among others.

History
In 1856, Harvard University-educated physician and Boston Brahmin George Cheyne Shattuck, inspired by the educational theories of Johann Heinrich Pestalozzi, turned his country home in the hamlet of Millville, New Hampshire, into a school for boys. Shattuck wanted his boys educated in the austere, bucolic countryside. A newly appointed board of trustees chose Henry Coit, a 24-year-old clergyman, to preside over the school for its first 39 years. In addition to Shattuck's two boys and Coit and his wife, there was one other student. The original location was 50 acres, but over the years surrounding lands were acquired.

Throughout the latter half of the 19th century, the school expanded. In the 1870s, the first ice hockey games in the U.S. were played on the Lower Pond. During the infancy of ice hockey in the United States, the school established itself as a powerhouse that often played and beat collegiate teams at Harvard and Yale. Its Lower School Pond once held nine hockey rinks. In 1884, it built the first squash courts in America. Both ice hockey and squash were introduced to the school by James Potter Conover, one of the most celebrated American athletes of his time, who had also competed for Columbia University. By 1895, when Coit died, the school had 35 teachers and 345 students.

In 1910, Samuel Smith Drury took over as rector. Drury, who had served as a missionary in the Philippines, found St. Paul's in almost all aspects — student body, faculty, and curriculum — severely lacking a serious commitment to academic pursuits and moral standards. He sought to hire better teachers, tighten academic standards, dissolve secret societies, and encourage a student council. Drury also presided over the school throughout the 1920s and 1930s during what August Hecksher called its "Augustan era".

The first faculty and students of color arrived at the school in 1957 and 1959, respectively. The following decade ushered in a turbulent period for St. Paul's. In 1968, students wrote an acerbic manifesto describing the school administration as an oppressive regime. As a result, seated meals were reduced from three times a day to four times a week, courses were shortened to be terms (rather than years) long, mandatory chapel attendance was reduced to four times a week, and the school's grading system was changed to eliminate + and - grades (re-introduced in 2016) and given its current High Honors, Honors, High Pass, Pass, and Unsatisfactory labels instead of A–F. By the end of the sixties, St. Paul's had begun to admit sizable numbers of minorities in every class, had secularized its previously strict religious schedule considerably, and expanded its course offerings. It admitted girls for the first time in 1971, becoming one of the first boys' boarding schools to do so. The arts program was also expanded in the early seventies, while the interdisciplinary Humanities curriculum was introduced in the early nineties.

A new library, designed by Robert A. M. Stern and Carroll Cline, opened in 1991; a 95,000 sq. ft. Athletic & Fitness Center opened in 2004. The school celebrated its 150th anniversary in 2006. The new science and math building — the Lindsay Center — opened in fall 2011. The former visual arts center, the Hargate Building, underwent construction until 2017 to become the new Friedman Community Center.

The modern school, in addition to students drawn from the highest levels of American society and international elites, serves a diverse body of students from all backgrounds.

Facilities

The school's rural  campus is familiarly known as "Millville," after a now-abandoned mill whose relic still stands in the woods near the Lower School Pond. The overwhelming majority of the land comprises wild and wooded areas. The campus itself includes four ponds and the upper third of the Turkey River.

There are 19 dorms, nine boys', nine girls', and one all-gender. Each houses between 20 and 40 students, and every dorm has members of all four forms. The architecture of the dormitories varies from the Collegiate Gothic style of the "Quad" dorms (built in 1927) to the spare, modern style of the Kittredge building (built in the early 1970s).

Lindsay Center contains a greenhouse and an observatory.

Overlooking the Lower School Pond, the Ohrstrom Library was remodeled in 2016 and is now home to 75,000 print books and almost half a million e-books in its digital archive, "putting the school archives on par with some of the country's major universities." Perhaps the focal point of the campus is the Chapel of St. Peter and St. Paul, constructed between 1886 and 1888, also known as the New Chapel. There is an Old Chapel, used only for ceremonial events as it is too small now to accommodate the entire faculty and student body.

Daily life
St. Paul's conducts its Humanities classes using the Harkness method, which encourages discussion between students and the teacher, and between students.

Athletics

Malcolm Gordon coached ice hockey at the school for 29 years, and during his time there,World War I fighter pilot Hobey Baker played under him. The first squash courts in the United States were built at St. Paul's in 1884.

St. Paul's, and Concord, New Hampshire, were early cradles for ice hockey in America. By some accounts, the first hockey game in the United States was played on Lower School Pond November 17, 1883. The school was an established leader in the sport in the early 20th century, playing and beating collegiate teams, including Harvard and Princeton.

St. Paul's boys' crew won the Princess Elizabeth Challenge Cup at the Henley Royal Regatta in 1980, 1994 and again in 2004. The St. Paul's women's crew team won the Peabody Cup at the Henley Women's Regatta in 1996, 1998, 2001, and most recently 2019.

The athletic directors of St. Paul's and the other members of the Eight Schools Association compose the Eight Schools Athletic Council, which organizes sports events and tournaments among ESA schools.

St. Paul's was also a member of the Independent School League (ISL) until 2017. The school announced the decision to withdraw from the ISL in 2016 due to league bylaws surrounding scholarships. Since the 2017–18 academic year, the school competes in the Six Schools League (SSL) with Choate, Deerfield, Northfield Mount Hermon, Andover, and Exeter. Additionally, the school competes in the Lakes Region League with Proctor Academy, New Hampton School, Kimball Union Academy, Tilton School, Holderness School, Vermont Academy, The White Mountain School, and Brewster Academy.

Socialization

According to Shamus Khan, author of Privilege: The Making of an Adolescent Elite at St. Paul's School (2010) and a sociologist who is a St. Paul's alumnus, students are socialized to function as privileged holders of power and status in an open society. Privilege in meritocracy is acquired through talent, hard work, and a wide variety of cultural and social experiences. Economic inequality and social inequality are explained by the lack of talent, hard work, and limited cultural and social experience of the less privileged. Thus high status is earned, not based on entitlement. According to Khan, "Today what is distinct among the elite is not their exclusivity but their ease within and broad acceptance of a more open world."

Hierarchy is embedded in the rituals and traditions of the school from the first day. According to Khan, the student advances up the ladder of the hierarchy embedded in the culture of the school.

Traditions
The annual Inter-House Inter-Club Race, known among students as the "Dorm Run," but now officially named the "Charles B. Morgan Run", takes place late in Fall Term, usually in early to mid-November. Students are invited to earn points for their dorm and club by running in a  cross country race. The current student record is 9:48, set in 2006 by Peter Harrison '07.

In the Spring Term, St. Paul's holds a school-wide public speaking contest called the Hugh Camp Cup. The finalists' speeches are delivered before the entire school, and the student body votes on a winner, whose name is engraved on the prize. Alumnus John Kerry achieved this distinction during his sixth form year.

St. Paul's students once had a close relationship with jam bands like the Grateful Dead. Some of the slang peculiar to St. Paul's originated as the "Pyramid Dialect" among St. Paul's students and alumni who followed the Grateful Dead's 1978 shows in Egypt. Phish played in the Upper Dining Hall on May 19, 1990. American electro house artist Steve Aoki performed in the school's Athletic & Fitness Center on April 9, 2015.

Advanced Studies Program

St. Paul's School founded the summer Advanced Studies Program in 1957 to provide juniors from public and parochial New Hampshire high schools with challenging educational opportunities. The students live and study at the St. Paul's campus for five and a half weeks and are immersed in their subject of choice. Recent offerings have included astronomy and Shakespeare. In addition to the course load, students choose a daily extracurricular activity or sport to participate in four afternoons per week. The program had a 37% admission rate in 2010. In 2014, 267 students from 78 high schools participated in the Advanced Studies Program.

Controversies

Historical sexual misconduct

In May 2017, the school issued a report, led by former  Massachusetts Attorney General Scott Harshbarger, detailing sexual misconduct by 13 former faculty and staff members (including Gerry Studds) that occurred between 1948 and 1988. The report did not focus on any allegations that occurred after 1988. Sexual misconduct documented in the report covered assaults, harassments, and rape. One student who contacted The Boston Globe, but not the people conducting the report said, "It's not a complete accounting. It's nowhere close." Any further historical allegations are reported by an independent overseer.

In July 2020, author Lacy Crawford published her memoir of being raped as a 15-year-old student on campus, and the school's subsequent cover-up.

Claims of financial misappropriation

Craig B. Anderson, the Episcopal bishop who was St. Paul's rector for eight years, retired under pressure in May 2005 after a campaign by parents and alumni that criticized his management of school finances and investments. Anderson had severely cut back on school expenses while simultaneously being quite liberal with his own compensation and perks. There was an investigation by the Attorney General of New Hampshire that resulted in a settlement agreement and an audit by the IRS.

"Senior Salute" rape allegations and trial

The "Senior Salute", a supposed ceremony in which seniors would proposition younger classmates for sexual encounters before graduation, was brought light in the news in 2015, when a former student, Owen Labrie, was charged with the rape of a 15-year-old freshman, Chessy Prout. Labrie was found guilty on three counts of statutory rape, one count of endangering the welfare of a child and one felony count of using a computer to lure a minor. On October 29, 2015, he was sentenced to a year in jail and five years of probation and was required to register as a sex offender. The New Hampshire Supreme Court unanimously denied Labrie's first appeal of his conviction in November 2018. In June 2019, a second appeal, in which Labrie claimed ineffective assistance of legal counsel at trial, was unanimously denied. A confidential settlement was reached with the victim. In June 2019, Labrie was released early from a 12-month sentence due to good behavior and the New Hampshire Supreme Court unanimously denied his appeal for a new trial.

Chessy Prout, with the help of Jenn Abelson, an investigative reporter for The Boston Globe, published her memoir of the incident, I Have the Right To: A High School Survivor's Story of Sexual Assault, Justice, and Hope, on March 6, 2018.

Criminal investigation by Attorney General

In July 2017, the New Hampshire Attorney General, with assistance from Concord police and the New Hampshire State Police, started a criminal investigation into the school to determine whether administrators engaged in conduct that endangered the welfare of students. In 2018, the state AG reached a settlement agreement with the school to avoid criminal prosecution. In 2020, the overseer of the settlement abruptly resigned, citing verbal abuse and obstruction by the school of his ongoing investigations.

Notable alumni

Notable faculty
 James Milnor Coit, teacher
 George A. Gordon, United States Ambassador to Haiti and the Netherlands
 Richard Lederer, English teacher, author and compiler of humorous errors in the use of the English language
 Gerry Studds, who later served as U.S. congressman from Massachusetts
 John T. Walker, first African-American Episcopal bishop of Washington, D.C.
 John Gilbert Winant, governor of New Hampshire; ambassador to Great Britain during World War II

See also

 Boarding school
 College-preparatory school
 Saint Grottlesex, a colloquial expression for several of the area's prep schools

References

Footnotes

External links

Boarding schools in New Hampshire
Private high schools in New Hampshire
Co-educational boarding schools
Independent School League
Episcopal schools in the United States
Preparatory schools in New Hampshire
Schools in Concord, New Hampshire
Educational institutions established in 1856
1856 establishments in New Hampshire

Schools in Merrimack County, New Hampshire
School sexual abuse scandals
Sex scandals in the United States
Six Schools League

St. Paul's School (New Hampshire)


Luka Čulić (Split, 23. svibnja 1890. — 1945.), hrvatski visoki sindikalni dužnosnik, HSS-ovac, gradski dužnosnik

Životopis
Rodio se je u Splitu, na Lučcu-Manušu, blizu zgrade Velike realke, u domoljubnoj težačkoj obitelji. Završio je za električara. Posao je našao kod privatnika. U mladoj dobi spoznao je težak položaj hrvatskog naroda i radništva. No, nije poput mnogih radnika, uključujući svoje kolege, završio u komunizmu. Gotovo cijeli je Prvi svjetski rat od izbijanja do kraja proveo u Puli gdje je službovao u austrijskoj ratnoj mornarici. Pred sam kraj rata zarobljen je te je kratko bio zarobljenik. Već 1919. godine vratio se je u rodni grad.

Prepoznao je da je i nova država u kojoj se našao hrvatski narod tamnica i da je ulazak u tu državnu zajednicu. Kad su se neki splitski rodoljubi stali okupljati i dogovarati, i Čulić je bio među njima. Zarana je prihvatio nauk braće Radić i ideologiju HSS-a. Također je drugačije pristupao rješavanju nepravedna i teška položaja radničke klase. Držao je da nasilje i štrajkovi nisu nužna metoda, nego je bio uvjerenja da se to može postići i mirnim putem i pregovorima s poslodavcima. Hrvatsko rodoljublje zasmetalo je orjunašima, a komunistima uz ostalo zasmetala je mirna metoda. Splitski ogranak HSS-a osnovan je 1925. godine.
Na općinskim izborima 1928. bio je kandidat na HSS-ovoj izbornoj listi, zajedno sa S. Giunijom i Josipom Berkovićem. Čulić je izabran i bio je vijećnikom Općinske uprave. Sudjelovao je Čulić u burnim događajima travnja 1928. kad je održan zbor SDK gdje je govorio i Stjepan Radić, te lipnja iste godine nakon atentata na hrvatske zastupnike u Skupštini. Skupa sa splitskim rodoljubima demonstrirao je protiv zločina i nasilnih metoda velikosrpskih hegemonista.

Proglašenjem kraljeve diktature Čulić je i dalje agitirao za HSS, protiv srpskog šovinizma, premda je to objašnjavati ljudima značilo ilegalnu djelatnost. Nakon popuštanja diktature HSS postupno obnavlja djelatnost, a Čulić je ostao na istim stajalištima metode razgovora, pregovora i dogovora. Tada je u prvim redovima pristaša HSS-a u Električnim poduzećima. Iako gorljivim HSS-ovcem, nikad nikojeg člana obitelji nije prisiljavao biti u HSS-u.

Čulićeva inicijativa urodila je novim čedom na sindikalnom polju u gradu Splitu. 15. prosinca 1935. osnovana je splitska podružnica Hrvatskoga radničkog saveza čiji je bio predsjendik. Bila je izravni konkurent komunističkom URSSJ-u. Uz agilna predsjednika, podružnica je imala jednako agilna tajnika iz izrazito domoljubne obitelji, Desimira Jakašu i rezultat je bila vrlo plodnu djelatnost. Dnevni tisak iz Splita izvješćivao je o Čulićevim uspješnim razgovorima i pregovorima s poslodavcima, pa time izvrstan rad Čulića i Jakaše rezultira rastućom popularnošću HRS-a u Splitu među radnicima. Čelnici središnjice HRS u Zagrebu prepoznali su kvalitetno djelovanje te su Čuliću dodijelili mjesto potpredsjednika HRS-a.
Tek 1937. godine Titovim dolaskom komunistička ideologija se u Splitu značajnije proširila tek dolaskom Tita 1937. godine.

Kao jedna od čelnih osoba Hrvatskoga radničkog saveza (HSS-ove sindikalne organizacije), bio je izložen progonima od državnih vlasti, jugonacionalista, ali i od konkurentske KPJ.

Pred rat su se za primat borili sindikati HSS-a i Komunističke partije, odnosno HRS (Hrvatski radnički savez) i URSSJ (Ujedinjeni radnički savez sindikata Jugoslavije). URSSJ do dolaska Tita nisu bili jaki. Hrvatski radnički savez je bio taj koji se borio za nacionalnu slobodu i socijalnu pravdu, a komunistički su bili u poluilegali. 1938. i 1939. komunistički URSSJ organizirao je dva velika štrajka radi destabiliziranja tek uspostavljene Banovine Hrvatske. Do Titova dolaska nisu bila neprijateljstva među sindikalnim vođama. Njegovim dolaskom počinje aktivniji rad Komunističke partije na sindikalnom polju, a na štetu HSS-a i HRS-a. Zaredali su veliki štrajkovi po Splitu koje su komunisti organizirali ciljajući na odvajanje masa od HSS-a i pripreme za nadolazeći partizanski rat, sve po moskovskim boljševičkim direktivama. Od 1939. godine tehnički tajnik HSS-a postao je Vojko Krstulović, koji je bio pomoćnik Luki Čuliću i Desimiru Jakaši.

Nepodnošenje s komunističke strane je naraslo kad je Čulić stao odvraćati ljude od štrajkova u organizaciji splitskog komunističkog čelništva, koji mu to osobito nisu oprostili jeseni 1940. kad su komunisti organizirali generalni štrajk koji je paralizirao život u gradu. Dolaskom Italije u Split i uspostavom NDH, Čulić nije napustio Split poput pojedinih istaknutih čelnika HSS-a i uopće rodoljuba, nego je ostao kao Paško Kaliterna i još pojedini ljudi. Komunističko vodstvo agitiralo je za odlazak u partizane, promicalo komunizam i KP. Čulić je odvraćao ljude od odmetanja u šumu, držeći se HSS-ove politike da mali narodi ne smiju upuštati se u bitke protiv nadmoćnijeg neprijatelja koji će samo rezultirati nepotrebnim pogibijama malih i odmazdom velikih, nego čekati da se veliki obračunaju između sebe. Već su tu bili primjeri Danske i zemalja Beneluksa, koje nisu imale značajnije pokrete otpora. Isto tako HSS se je borio za hrvatsku državu, dok je KPJ bila internacionalistička. Predsjednik HSS-a Vlatko Maček pozvao je članstvo na otklon od ustaškog i komunističko-partizanskog totalitarizma. Takva politika razbjesnila je komuniste. Zatim je kao i prije rata odvraćao radnike Električnog poduzeća koji je koncem ljeta 1941. organizirala KP. Čulićev HRS okupio je većinu mladež u radništvu, a koja je trebala komunistima za mobilizirati u partizane, a Čulić je opet bio ta brana.

Organizacijski sekretar Komunističke partije Hrvatske Rade Končar uvidio je 1941. da tijek stvari ne ide kako su zamislili. Kritizirao je Pokrajinski komitet zbog slaba rada na organizaciji partizanskog pokreta u Splitu i Dalmaciji. Tada nastaju "udarne brigade", tj. terorizmom je želio zastrašiti stanovništvo Splita, čime bi dezorijentirao zastrašeno stanovništvo,  stvorilo sliku da su HSS i HRS izdajnici, pa bi puk jedini izlaz iz te situacije vidio u Komunističkoj partiji. Za zastrašivanje su se poslužili atentatima. KPJ je u stilu terorističke organizacije, izvršila atentate na HRS-ove ljude, pa i na samog Luku Čulića, Vojka Krstulovića, držeći se svog stava da "s neprijateljima ne razgovaraju, nego da ih bez milosti likvidiraju". Komunisti su se također infiltrirali u HSS i HRS i odvukli im mladež u rat.

Sudbina Prvoga splitskog partizanskog odreda bila je ono čega se je Maček i HSS bojao. Pusta mladost nepotrebno je stradala, a zbog nečijeg interesa. U Splitu je smrt tih mladića snažno odjeknula, pa se potom stanovništvo Splita masovno priključilo partizanskom pokretu, što su komunisti i ciljali. Zbog toga postoji sumnja da su možda ti mladići svjesno žrtvovani.

Čulić im je prvi došao na red za odstrijel. Kasne večeri 1. listopada 1941. terorist Veljko Neškovčin iz mraka je pucao kroz prozor Čulićeve prizemnice u Čulića dvorima kod Velike realke, teško ranivši Čulića. Čulić nije umro odmah, ali posljedice ranjavanja učinile su svoje. Nakon nekoliko godina bolovanja, umro je od toga 1945. godine.
Sin Željko, koji umalo stradao pri tom atentatu, oca je morao potajice pokopati, jer su u poratnom Splitu nevini ljudi stradavali zbog sitnica, posebice ako je osoba bio sin ili svojta osobe za kojeg su komunisti smatrali da je klasni neprijatelj. Nije pomogla činjenica što su Lukina dvojica sinova Veljko i Branko prišla partizanima 1943. godine nakon pada Italije.

Izvori

Životopisi, Split
Hrvatski borci za radnička prava
Hrvatska seljačka stranka

Luka Čulić


Scooby Doo i braća Boo (engl. Scooby Doo Meets the Boo Brothers) televizijski je animirani film iz 1987. godine, drugi iz serije Scooby Doo.

Radnja
Shaggy je od svoga ujaka, pukovnika Beauregarda, naslijedio seosko imanje, kamo ide sa Scoobyjem i Scrappyjem. Na putu upoznaju šerifa Rufusa Buzbyja, a na imanju susreću bezglavoga konjanika i pukovnikov duh, koji im govori neka odlaze. Tamo upoznaju i jezivoga batlera Farquarda, koji im kaže kako je na imanju skriveno veliko blago, točnije dragulji, na koje on smatra da polaže pravo (a ne Shaggy). Međutim, društvo odlučuje naći dragulje. Shaggyjev ujak ostavio je tragove koje moraju slijediti i zagonetke koje moraju riješiti kako bi na kraju našli blago. Tijekom potrage naići će na razne strašne stvorove i pojave, a u pomoć pozivaju tri istjerivača duhova – braću Boo, koji su pak i sami – duhovi.

Glasovi

Originalna verzija
 Don Messick – Scooby-Doo, Scrappy-Doo
 Casey Kasem – Shaggy
 Sorrell Booke – šerif Rufus Buzby, T. J. Buzby
 William Callaway –  Billy Bob Scroggins, Beauregardov duh, majmun, duh na tavanu, bezglavi konjanik
 Victoria Carroll – Sadie Mae Scroggins
 Jerry Houser – Meako
 Arte Johnson – Farquard i duh kostur
 Rob Paulsen – Shreako i Dispatcher
 Michael Rye – gradonačelnik
 Ronnie Schell – Freako i duh demonstrant
 Hamilton Camp – sablasni smijeh
 June Foray – vještica

Hrvatska verzija

Alfa Film
Film je sinkroniziran za VHS izdanje 1995. godine.
 Vlado Kovačić – Scooby-Doo
 Igor Mešin – Scrappy-Doo
 Ranko Tihomirović – Shaggy Rogers
 Mirela Brekalo – Freako i Sadie Mae Scroggins
 Otokar Levaj –  duh pukovnika Beauregarda
 Željko Duvnjak – Shreako
 Nedim Prohić - Meako i Billy Bob Scroggins
 Josip Bobi Marotti - Farquard

Ostali glasovi: Sven Lasta, Dubravko Sidor i Siniša Popović

Režija: Gordana Hajni

Izvori

Scooby Doo
Američki animirani filmovi 1980-ih

Scooby-Doo i braća Boo


Marcus Canuleius Zosimus war ein griechischer Toreut, der im 1. Jahrhundert n. Chr. vermutlich in Rom tätig war.

Er ist nur von einer Grabinschrift aus Rom bekannt, in der er für seine "Caelatura Clotura", wahrscheinlich eine bestimmte Art getriebener Becher, gerühmt wird. Die Inschrift lautet:
D(is) M(anibus)
M(arci) Canulei
Zosimi
vix(it) ann(os) XXVIII
fecit
patronus lib(erto):
bene merenti
hic in vita sua nulli ma-
ledixit sine voluntate
patroni nihil fecit
multum ponderis
auri arg(enti) penes eum
semper fuit concupiit ex eo
nihil umquam hic artem caela-
tura Clodiana evicit omnes

Literatur
 Rainer Vollkommer: Canuleius Zosimos. In: Rainer Vollkommer (Hrsg.): Künstlerlexikon der Antike. Über 3800 Künstler aus drei Jahrtausenden. Nikol, Hamburg 2007, ISBN 978-3-937872-53-7, S. 128.

Anmerkungen

Antiker Toreut (Griechenland)
Geboren im 1. Jahrhundert v. Chr. oder 1. Jahrhundert
Gestorben im 1. oder 2. Jahrhundert
Mann
Antiker Toreut (Römisches Reich)

Marcus Canuleius Zosimus


Ryazan Oblast (, ) is a federal subject of Russia (an oblast). Its administrative center is the city of Ryazan, which is also the oblast's largest city.

Geography

Ryazan Oblast borders Vladimir Oblast (N), Nizhny Novgorod Oblast (NE), the Republic of Mordovia (E), Penza Oblast (SE), Tambov Oblast (S), Lipetsk Oblast (SW), Tula Oblast (W), and Moscow Oblast (NW).

In terms of physical geography, Ryazan Oblast lies in the central part of the Russian Plain between the Central Russian and Volga uplands. The terrain is flat, with the highest point of no more than 300 m above sea level. Soils are podzolic and boggy on the left bank of the Oka, changing southward to more fertile podzolic and leached black-earths (chernozyom).

Hydrography

Most of the Ryazan Oblast lies within the Volga basin, with the Oka the principal river of the area.

History

Human occupation of the area of the Ryazan Oblast dates from at least the Upper Paleolithic period. East Slavs, Volga Finnic, Tatar tribes inhabited the area and merged into an ethnos,  a process virtually completed by the 13th century CE.  In 830 the Ryazan area became part of Rus' Khaganate.

Later the Ryazan area became part of the Kievan Rus' political system and came under the domination of the Principality of Chernigov (founded in 988). The Principality of Ryazan operated as a separate entity from 1097 to 1521, when the area became part of the Grand Duchy of Moscow, though with the Qasim Khanate district retaining some autonomy until the 1550s.

The Ryazan Governorate became separate from the Moscow Governorate in 1796.

Soviet Union
Ryazan Oblast was formed out of the Moscow and Voronezh oblasts in 1937. It took its present form in 1954 when some of its southern districts were ceded to the newly established Lipetsk Oblast. Also in 1954, it was ceded parts of southern Moscow Oblast and no border changes happened afterward.

Administrative divisions

Economy

Soviet Union
In the post-war period of the Soviet Union recovery in the wake of growing competition between USSR and US several ambitious plans severely undermined the economical stability of the region. In Ryazan Oblast, at the behest of central government led by Nikita Khrushchev a regional administration ordered slaughter of livestock in a futile attempt to boost productivity rates (plans included tripling of meat and milk production). Because of series of misjudgement and overestimations these plans resulted in disastrous failure which is known today as Ryazan miracle ().

Modern

Ryazan Oblast is a part of the Central economic region. The oblast is economically favorable due to the water and land routes that pass through it and provide stable domestic and foreign economic ties.  It is considered both an industrial and agricultural Oblast. The agriculture in the region is represented by livestock farming and plants cultivation. Livestock farming specializes in raising and fattening cattle and breeding pigs, sheep, and poultry. Beekeeping is also well developed in the region.

Transportation
Solotchinskoye peat narrow gauge railway is located in Ryazansky District
Mesherskoye peat narrow gauge railway is located in Klepikovsky District

Demographics
Population:

Vital statistics for 2022:
Births: 6,971 (6.5 per 1,000)
Deaths: 17,684 (16.4 per 1,000)

Total fertility rate (2022):
1.14 children per woman

Life expectancy (2021):
Total — 68.61 years (male — 63.96, female — 73.31)

Ethnic composition (2010):
Russians - 95.1%
Ukrainians - 0.8%
Armenians - 0.5%
Mordvins - 0.5%
Tatars - 0.5%
Azeris - 0.4%
Uzbeks - 0.3%
Others - 1.9%
74,419 people were registered from administrative databases, and could not declare an ethnicity. It is estimated that the proportion of ethnicities in this group is the same as that of the declared group.

Religion

According to a 2012 survey 63% of the population of Ryazan Oblast adheres to the Russian Orthodox Church, 3% are unaffiliated generic Christians, 1% are Orthodox Christian believers without belonging to church or belonging to non-Russian Orthodox churches, 1% are Muslims, and 1% are adherents of the Rodnovery (Slavic native faith) movement. In addition, 15% of the population declares to be "spiritual but not religious", 9% is atheist, and 7% follows other religions or did not give an answer to the question.

Tourism

 , an 18th century mansion built by wealthy local trader and farmer.

Notable people

Arts
 Alexander Alexandrov (1883–1946), composer
 Erast Garin (1902–1980), comic actor
 Alexander Genis (born 1953), writer, broadcaster and cultural critic
 Yuri Kholopov (1932–2003), musicologist, music theorist, doctor of arts, and professor of the Moscow Conservatoire
 Maximilian Kravkov (1887–1937), writer
 Andrei Mironov (born 1975), painter
 Konstantin Paustovsky (1892–1968), writer
 Alexander Pirogov (1899–1964), bass opera singer
 Yakov Polonsky (1819–1898), writer
 Mikhail Saltykov-Shchedrin (1826–1889), satirist
 Aleksandr Solzhenitsyn (1918–2008), writer
 Sergei Yesenin (1895–1925), poet
 Semen Zhivago (1807–1863), historical painter

Athletics
 Anton Belov (born 1986), professional ice hockey defenceman
 Olga Kaliturina (born 1976), high jumper
 Maria Kalmykova (born 1978), basketball player
 Yuri Kuleshov (born 1981), professional football defensive midfielder
 Irina Meleshina (born 1982), long jumper
 Ivan Nifontov (born 1987), judoka
 Sergei Panov (born 1970), basketball player
 Konstantin Selyavin (born 1974), former Russian professional football player
 Kirill Sosunov (born 1975), long jumper
 Alexandra Trusova (born 2004), figure skater

Engineering and science
 Andrey Arkhangelsky (1879–1940), geologist
 Victor Balykin (born 1947), Russian physicist
 Vladimir Gulevich (1867–1933), biochemist
 Aleksei Kozhevnikov (1836–1902), neurologist and psychiatrist
 Nikolai Kravkov (1865–1924), pharmacologist
 Sergey P. Kravkov (1873–1938), soil scientist
 Sergey V. Kravkov (1893–1951), psychologist and psychophysiologist
 Andrey Markov (1856–1922), mathematician
 Ivan Michurin (1855–1935), biologist
 Sergey Nepobedimy (1921–2014), designer of rocket weaponry
 Ivan Pavlov (1849–1936), physiologist
 Konstantin Tsiolkovsky (1857–1935), engineer

Others
 Dmitry Andreikin (born 1990), chess grandmaster
 Roman Putin (born 1977), businessman

References

Notes

Sources

States and territories established in 1937

Ryazan Oblast


Karaçi () Pakistan'da Sind Eyaleti'nin yönetim merkezi olan şehir.

2010 yılında 18 milyona ulaşan nüfusuyla ülkenin en büyük, dünyanın ise 11. büyük kentidir. Ülkenin sanayi ve ticaret merkezi olan kent, ülkenin güneyinde, Hint Okyanusu kıyısında kurulmuştur.

Şehir, Nüfuslarına göre şehirler listesinde dünyada ikinci sıradadır.

Tarihi
17. yüzyılın ortalarında Hint Okyanusu kıyılarında İndus Nehri'nin denize döküldüğü yere çok yakın bir noktada küçük bir balıkçı köyü kuruldu. İndus'un ağzının batısında iki ırmak arasındaki küçük bir yarımada üstünde yer alan bu köy denize açıktı, çok güvenli bir bölgede kurulmuştu ve çölün arkasında kurulmuş olduğu için korunaklıydı. Ayrıca dalgaların hareketi ırmakların alüvyonlu birikintilerini doğuya doğru sürükleyerek bir noktada yığılmalarını önlüyordu. Bütün bu özellikleri gören İngilizler 19. yüzyılın ortalarında köye bir liman yapıp, çevredeki bereketli ovanın tarım ürünlerini bu limana yönlendirmeyi düşündüler. Böylece Karaçi kurulmuş oldu. 1947'de Pakistan bağımsızlığını kazanınca, kent başkent oldu. Hindistan'dan gelen Müslüman göçmenler buraya yerleştirildi. Böylece, şehir ekonomik ve demografik anlamda büyük bir dönüşüm yaşadı.

İngilizler, Karaçi'nin askerî önemini ve İndus havzasından elde edilen ürünlerin ihracında önemli bir liman olduğunu fark ettiler. Ardından limanını balıkçılık için geliştirdiler. Böylece yeni iş yerleri açıldı ve nüfus hızlı bir şekilde artmaya başladı. Karaçi büyük bir şehir haline geldi.

1864'te, Karaçi ile Londra arasında ilk telgraf mesajı yollandı. 1878'de, Karaçi diğer İngiliz sömürgesi altındaki Hint kentlerine tren yoluyla bağlandı. 1914'te, Karaçi tüm Britanya İmparatorluğu'nun en büyük tahıl üreten limanı haline geldi. 1924'te, bir havalimanı inşa edildi ve böylelikle Hindistan'ın temel giriş kapısı oldu.

Karaçi, hâlâ ülkenin en önemli ekonomi ve sanayi merkezidir. Pakistan'ın denizaşırı ve Orta Asya ülkeleriyle yaptığı ticareti idare eder. Pakistan'ın GSYH'sının büyük bir miktarını ve ofis çalışanını elinde bulundurur. Karaçi'nin nüfusu büyümeye devam ediyor. Pakistan'da son zamanlarda yaşanan ekonomik büyüme, Karaçi'de yaşanan ekonomik dirilmenin sonucudur.

İklim

Nüfus
Karaçi ülkenin nüfus bakımından en büyük kentidir. Kurulduğu zamandan beri nüfusu sürekli ve aşırı derecede artmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Karaçi şehri resmi sitesi
 HistoricKarachi.com -
 Karachi Postal codes

 Port Grand - Karachi Food Street

Sind'deki şehirler
Hint Okyanusu'ndaki limanlar

Karaçi


Dalia și Laimė sunt două zeițe-surori în mitologia lituaniană. Dalia este zeița țeserii și a sorții – corespunzînd probabil zeiței trace Bendis. Din S. Paliga,  "Mitologia tracilor":

"Bendis. Zeița țesătoarelor și a sorții, căci ea "țesea" soarta oamenilor încă de la naștere; zeița lunii. Rădăcina teonimului este destul de clară: indo-european *bhend – 'a lega, a îndoi', de aici și englez bind, german binden etc."

"După cucerirea romană a fost asimilată zeiței Diana.Unele însușiri ale zeiței Bendis o apropie, mai degrabă, de enigmatica Hekate a grecilor, zeița tenebrelor și a spaimelor nopții."

Zeița Artemis- Diana mai era numită Delia – de la insula Delos, locul nașterii ei.Cultul lui Bendis e bogat atestat în lumea tracă. Mă întreb însă dacă nu cumva la daci numele ei era chiar Dalia. Sau, poate, Daliana, nume care apare într-un colind din Țara Hațegului:

"Dăliana

Pleacă Leana  la fântână,

Dăliana-i fată dalbă

Cu două cârcege-n mână.

Găsi apa tulburată,

De voinici înconjurată.

"Voi voinici, voi vânători,

Ce cătați aicea-n zori?"

"Noi pe tine te căutăm

Și cu drag îți închinăm"

La mulți ani cu sănătate

Să aveți parte de toate."

Acest misterios personaj feminin amintit în colinde poartă numele de:Lina/ Leana, Dăliana/ Daliana/ Deliana, Ilinca, Ana… Daliana e probabil un nume regional; nu l-am întîlnit în afara ținutului Hunedoarei. Mai există și numele de familie Dalinescu.  Să fie legat etimologic de slavul "dalyna" ( cîntec ) ?

Ori cel puțin Daliana din colindă să fie Dea-Liana ( Dea = Diva, Zeița ? ) . E probabil ca în colindă același personaj să fie numit și Leana și Daliana, ultimul fiind numele cu un epitet adăugat.

În Calendarul Ortodox este celebrată, în ziua care precede Solstițiului de iarnă, Sfînta Muceniță Iuliana. ( vezi http://www.calendar-ortodox.ro/sfintii_decembrie.htm ), posibil o suprapunere cu o sărbătoare mai veche.E posibil ca în limba noastră numele Leana/ Ileana să reprezinte atît pe "Elena", cît și pe "Iuliana". (În 24 Decembrie, ziua de dinaintea Crăciunului, este sărbătorită tot o Sfîntă Muceniță – Eugenia.)

Un fapt interesant, cu sau fără legătură cu cele de mai sus: Julia Domna, soția împăratului Septimius Severus, a fost deificată sub numele de Diva IuliaDomna, Diva Iulia Augusta, Dea Caelestis . Un personaj istoric și un cult care nu pare însă suficient de bine conturat ca să dea naștere în mitologia românească Ilenei Cosânzeana, care poate fi identificată cu mare probabilitate cu personajul feminin din colinde ( Leana-Ileana ).

Avem radicalii IE

leuk- "Light, brightness." – de unde "luna"

leig- "To bind" – de unde " a lega"

"Dalia" ar putea fi, chiar etimologic, "zeița legăturilor".

E posibil ca "zeița legăturilor" să se fi identificat cu "zeița lunii" datorită asemănării foarte mari între nume – radicalii IE leuk, respectiv leig.

Sau, poate, a fost o unică zeiță și un unic nume care s-a ramificat apoi în cei doi radicali IE.

Numele insulei Delos ar putea proveni din "Delia" , nu invers.

Poate că numele vechi al zeiței țeserii și a sorții este chiar "Daliana" – "Dea-Liana", numită de traci – sinonim – "Bendis"v

Sensul ar putea fi de "Zeița Originară" – cea din care "emerge" lumea – sau de "emergență, început, primăvară" . Poate că grecescul thalli ( înflorire ) are legătură cu "Daliana" – personajul colindelor. Un refren des întîlnit în colinde este "florile dalbe". Daliana ar putea fi o personificare a primăverii incipiente.

Zeițe
Mitologia europeană

Dalia (mitologie)


قطعة 13، مسلسل كرتوني كويتي، باللهجة الكويتية، مقتبس من المسلسل الكرتوني الأمريكي ساوث بارك ، وهو من إخراج نواف سالم الشمري وبطولة كل من صالح الباوي ومنى شداد وداوود حسين ويوسف العماني وعبير الجندي، وقد عُرض على تلفزيون الكويت في سنة 2000 واستمر لثلاثة مواسم سنوية، ويعد أول مسلسل كرتوني في منطقة الخليج العربي.

تدور أحداثه حول مجموعة من الطلبة وهم: سلوم، عبود وأخته فروحة، حمود، عزوز والذين تربطهم علاقة فكاهية مليئة بالمواقف المضحكة في المدرسة مع الأستاذ صالح وأبلة عطيات. يتناول المسلسل العديد من القضايا التي تخص المجتمع الكويتي بطريقة سلسة ومضحكة.

الشخصيات الرئيسية مقتبسة من ساوث بارك من حيث المظهر والتصميم، ولكن المحور والقضايا تختلف تمامًا، إذ إنها لا تحتوي على مشاهد عنف أو ما إلى ذلك، إضافة لكونها تحكي قضايا كويتية وخليجية وعربية تناسب جميع الأعمار. كذلك يختلف المسلسل عن النسخة الأمريكية بوجود شخصيات جديدة مثل الأستاذة عطيات، كذلك باعتماده الأزياء والعادات الخليجية.

الشخصيات

ضيوف الحلقة
 نوال الكويتية
 حمود ناصر
 أحمد الشرقاوي
 فرقة ميامي
 منيرة عاشور
 بشار سلطان
 سعد الفرج
 محمد علي
 عبد الله الرويشد
 مشعل العروج
 يوسف العماني
 خالد الملا
 عبد الله وبران

الملاحظات

المراجع

برامج تلفزيونية عربية
ساوث بارك
مسلسلات تلفزيونية انتهت في 2003
مسلسلات تلفزيونية إسلامية
مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 2000
مسلسلات تلفزيونية عربية
مسلسلات تلفزيونية كويتية
مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2000
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية في عقد 2000
مسلسلات رسوم متحركة كويتية
مسلسلات رمضان 1421 هـ
مسلسلات رمضان 1422 هـ
مسلسلات رمضان 1423 هـ
مسلسلات عبير الجندي

قطعة 13 (مسلسل)


التململ  إحساس المصاب بالتوتر الداخلي وعدم راحة بحيث أنه لا يستطيع الجلوس بهدوء بدون حركة. قد تكون بشكل خفيف (إحساس بالتوتر ممكن أن يتجاهله الإنسان) إلى انعدام القدرة نهائيا على الجلوس بهدوء مع توتر شديد وتعب نفسي وجسمي كبير.

تعد الأدوية المضادة للذهان، وخاصة الجيل الأول من مضادات الذهان، هي السبب الرئيسي. قد تشمل العوامل الأخرى المسؤولة عن هذا التأثير الجانبي أيضًا مثبطات امتصاص السيروتونين الانتقائية، والميتوكلوبراميد، والريزيربين. قد يحدث أيضًا عند التوقف عن تناول مضادات الذهان. يعتقد أن الآلية الأساسية تنطوي على الدوبامين. يعتمد التشخيص على الأعراض. وهي تختلف عن متلازمة تململ الساق في أن الأكاثيسيا لا ترتبط بالنوم.

قد يشمل العلاج التحول إلى مضادات الذهان مع انخفاض مخاطر الإصابة بهذه الحالة. أظهر الميرتازابين المضاد للاكتئاب فائدة، وهناك دليل مبدئي على فائدة الديفينهيدرامين، والترازودون، والبنزاتروبين وحاصرات بيتا.

استخدم المصطلح لأول مرة من قبل الطبيب النفسي العصبي التشيكي لاديسلاف هسكوفيتش، الذي وصف هذه الظاهرة في عام 1901. إنها من اليونانية a-، وتعني: لا، وκαθίζειν kathízein، وتعني: الجلوس، أو بعبارة أخرى: عدم القدرة على الجلوس.

التصنيف
عادةً ما تصنف الأكاثيسيا على أنها اضطراب حركي ناتج عن الأدوية، ولكن يُنظر إليها أيضًا على أنها مصدر قلق نفسي عصبي حيث يمكن أن تكون ذاتية بحتة مع عدم وجود تشوهات حركية ظاهرة. يرتبط اضطراب الأكاثيسيا بشكل عام بمضادات الذهان ولكنه وصف بالفعل في داء باركنسون واضطرابات نفسية وعصبية أخرى. ويعرض أيضًا استخدام الأدوية غير النفسية، بما في ذلك حاصرات قنوات الكالسيوم والمضادات الحيوية ومضادات الغثيان والأدوية المضادة للدوار.

العلامات والأعراض
غالبًا ما توصف أعراض الأكاثيسيا بعبارات غامضة مثل الشعور بالتوتر، وعدم الارتياح، والتوجس، والارتعاش، والقلق، وعدم القدرة على الاسترخاء. تشمل الأعراض المبلغ عنها أيضًا الأرق، والشعور بعدم الراحة، والأرق الحركي، والقلق الواضح، والذعر. قيل أيضًا أن الأعراض تشبه أعراض آلام الأعصاب التي تشبه الألم العضلي الليفي ومتلازمة تململ الساقين. عندما تكون بسبب الأدوية النفسية، فإن الأعراض هي آثار جانبية تختفي عادة بسرعة وبشكل ملحوظ عند تقليل الدواء أو إيقافه. ومع ذلك، قد يستمر الالتهاب المتأخر الذي يظهر متأخرًا لفترة طويلة بعد التوقف عن تناول الدواء، لأشهر وأحيانًا سنوات.

عندما يحدث خطأ في التشخيص في حالات الأكاثيسيا المسببة أصلًا بمضادات الذهان، يمكن وصف المزيد من مضادات الذهان، ما قد يؤدي إلى تفاقم الأعراض. إذا لم تكشف وتحدد الأعراض، يمكن أن تزداد حدة الأكاثيسيا وتؤدي إلى الأفكار الانتحارية والعدوانية والعنف.

تشمل العلامات المرئية للاكاثيسيا حركات متكررة مثل ضم الساقين وفكها، والتحول المستمر من قدم إلى أخرى. علامات أخرى ملحوظة تتأرجح ذهابًا وإيابًا، تململ وتيرة. ومع ذلك، ليست كل الحركات المضطربة التي يمكن ملاحظتها هي الأكاثيسيا. على سبيل المثال، قد يبدو الهوس، والاكتئاب المهتاج، واضطراب نقص الانتباه مع فرط النشاط، وكأنهم أكاثيسيا، لكن الحركات تبدو طوعية وليست ناتجة عن الأرق.

وصف جاك هنري أبوت، الذي شخصت إصابته بالأكاثيسيا، الإحساس في عام 1981 بأنه: أنت تتألم من القلق، لذلك تشعر أنك يجب أن تمشي، لتسرع. وبعد ذلك بمجرد أن تبدأ بالمشي بسرعة، يحدث العكس لك؛ يجب عليك الجلوس والراحة. ذهابًا وإيابًا، صعودًا وهبوطًا ... لا يمكنك الحصول على الراحة ...

السبب
يكون في أغلب الأحيان بسبب أعراض جانبية نتيجة استعمال الأدوية المضادة للذهان (الهلوسة والأوهام) خاصة الجيل الأول من الادوية مثل الفينو ثيازين والهالدول، أو الأدوية ضد تقلصات الأمعاء، أو مضادات الاكتئاب.

العلاج
تعالج بالادوية خاصة ال ديفينهيدرامين، أو كلونازيبام . أو بمضادات مستقبلات البيتا مثل بروبرانولول. أو مضادات الهستامين مثل سيبروهيبتادين. وتشير دراسات إلى أن فيتامين بي6 يفيد أيضا. كذلك بتقليل جرعة الدواء المسبب للحالة أو توقيفه إذا أمكن.

طالع أيضاً
 هياج نفسي حركي

هوامش
  المرادفات: التململ أو تعذر الجلوس

مراجع

أعراض وعلامات الجهاز العصبي
اضطرابات عقلية وسلوكية

تململ


Dansul țăranilor este o pictură în ulei pe lemn realizată în 1567 de Pieter Bruegel. A fost luată ca pradă de Napoleon Bonaparte și adusă la Paris în 1808, fiind returnată în 1815. Astăzi este păstrată și expusă la Muzeul de Istorie a Artei din Viena din Viena.

Descriere
Tabloul, nici semnat, nici datat, a fost pictat în jurul anului 1567, la aproximativ aceeași dată cu Nunta țărănească. Picturile au aceeași dimensiune și se pare că s-a intenționat ca cele două să fie realizate în pereche sau ca parte dintr-o serie care să ilustreze viața țărănească. Acestea sunt cele două exemple remarcabile ale stilului târziu al lui Bruegel, care se caracterizează prin utilizarea de figuri monumentale italiene.

Detalii

Ca și Nunta țărănească, este posibil ca Bruegel să fi intenționat ca acest tablou să aibă, mai degrabă, un sens moral, decât să fie pur și simplu un portret afectiv al vieții țărănești. Lăcomia, desfrânarea și mânia pot fi identificate în imagine. Omul așezat lângă cimpoier poartă la pălărie o pană de păun, un simbol al vanității și mândriei. Bucuria țăranilor este ocazionată de sărbătorirea unei zile a unui sfânt, dar dansatorii își întorc spatele spre biserică și nu acordă nici o atenție imaginii Fecioarei prinsă de copac. Taverna prezentată în prim plan clarifică faptul că țăranii sunt preocupați de partea materială, mai degrabă decât de problemele spirituale.

Note

Legături externe

 Site-ul muzeului Kunsthistorisches Museum

Pictura neerlandeză
Picturi realizate de Pieter Bruegel cel Bătrân
Picturi din 1567

Dansul țăranilor


Mig og kærligheden er en dansk kortfilm fra 2014 instrueret af Martin Winther efter eget manuskript.

Handling
En filminstruktør er blevet forladt af sin kæreste. Han laver en film om bruddet for at finde svar. Sammen med to unge skuespillere genindspiller han scener fra forholdet. Instruktøren er overbevist om, at han vil finde sine svar, men må erkende, at kærlighedens væsen ikke er så sort og hvidt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2014

Mig og kærligheden


තොරතුරුමය යුධ කටයුතු යනු තොරතුරු භාවිතය හා කළමනාකරණය මඟින් ප්රනතිවාදියාට එරෙහි තරඟකාරී වාසියක් ලබා ගැනීමේ ව්යාාපාරයයි. මේ යටතට උපායික තොරතුරු එක්රැස් කිරීම, තොරතුරුවල නිරවද්යීතාව තහවුරු කිරීම, සතුරා හා ජනතාව චරිත ඝාතනය සඳහා බොරු ප්රීචාර පැතිර වීම, ප්රවතිපාර්ශවයේ තොරතුරුවල ගුණාත්මකභාවය අවම කිරීම හා ප්රරතිපාර්ශවයේ තොරතුරු එක්රැස් කිරීමේ අවස්ථා ඇහිරවීම මීට අයත් වේ.

මතුපිටින් දැක්මක්

ප්රපචාරක යුධ කටයුතු විවිධ ආකාරවලින් දැකගත හැක.

•	ගුවන් විදුලි හා රූපවාහිනී විකාශනය ප්රිතිබාධනය
•	බොරු ප්රදචාර පැතිරවීමේ ව්යා්පාරයක් සඳහා රූපවාහිනී හා ගුවන් විදුලි සම්ප්රේකශණයට අනවසරයෙන් ඇතුල් වීම.
•	ප්රනවර්ධන ජාලයන් අත්හිටුවීම
•	සතුරාගේ සන්නිවේදන ජාලයන් අත්හිටුවීම හෝ ඒ ඔස්සේ බොරු ප්රූචාර යැවීම
•	කොටස් වෙළඳ පොළේ හුවමාරු හා ගණුදෙනු ඉලෙක්ට්රොසනික තාක්ෂණය භාවිතා කරමින් කඩාකප්පල් කිරීම, සංවේදී තොරතුරු කාන්දු කර ගැනීම හෝ බොරු ප්රිචාර යැවීම.

එක්සත් ජනපද ගුවන් හමුදාව 1980 සිට තොරතුරුමය යුධ කටයුතු භටයන්ට හිමිකම් කියයි. සත්යත වශයෙන්ම අද එක්සත් ජනපද ගුවන් හමුදාවේ නිල කාර්යය වන්නේ "එක්සත් ජනපදය හා එහි ගෝලීය සහයෝගීතාවයන්ගේ ආරක්ෂාව සඳහා උපරිම ලෙස ක්රි යා කරමින් ගුවනේ , අවකාශයේ හා සයිබර් අවකාශයේ සැරිසරමින් සටන් කිරීමයි." පසුව කී දෙය තොරතුරුමය යුධ කටයුතු හුවා දක්වයි.

ගුවන් හමුදා ගුවන් යානා හා ගුවන් භටයන් සතුරාගේ සන්නිවේදන ඉලක්ක වෙත උපක්ර මික ප්රනහාර එල්ල කිරීම සිදු කරන බැවින් එවැනි ඉලක්ක මෘදුකාංග හා වෙනත් ක්රොම භාවිතා කරමින් දුරස්ථව ආරක්ෂිත විකල්පයක් ලෙස භාවිතා කළ හැක. ගවේෂණාත්මක ක්රනමයකට වඩා ඉලෙක්ට්රොරනික ක්ර මයක් භාවිතා කරමින් එවැනි ජාලයන් අවහිර කිරීම සතුරාගේ භූමිය අත්පත් කරගත් වහාම ක්ෂණිකව ස්ථාපිත වීමට ඔවුන්ට ඉඩ ලබා දෙයි. මෙපරිද්දෙන්ම සතුරාගේ එවැනි හැකියාවන් අවහිර කිරීමට ප්රඔති තොරතුරුමය යුධ කටයුතු ඒකකයන් සේවයේ නියැලී සිටී. මෙම තාක්ෂණයන්ගේ මූලික භාවිතය 1991 ගල්ෆ් යුද්ධයේ දී ඉරාක සන්නිවේදන ජාලයන්ට එරෙහිව සිදු විය.

ගල්ෆ් යුද්ධයේ දී ඕලන්ද තොරතුරු සොරා ගන්නන් එක්සත් ජනපද බලකා ව්යාදපාර පිළිබඳව එක්සත් ජනපද ආරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුවේ පරිගණකවලින් සොරාගෙන ඒවා ඉරාකයට විකිණීමට උත්සාහ කළේය. අවසානයේ ඔවුන් එය වංචාවක් ලෙස සලකා අත්හරින ලදී. 1999 ජනවාරි මාසයේ දී එක්සත් ජනපද ගුවන් බුද්ධි තොරතුරු පරිගණක සහයෝගී ප්රරහාරයකට ලක් වේ. මෙයින් කොටසක් රුසියානු තොරතුරු සොරා ගන්නන් විසින් සිදු කළ බව පෙනේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Information_warfare

තොරතුරුමය යුධ කටයුතු


În islam, Jahannam (în ) se referă la un loc din lumea cealaltă în care sunt pedepsiți făcătorii de rele. Pedepsele se aplică în funcție de cât de mari au fost păcatele comise în timpul vieții.  În Coran, Jahannam mai este denumit ca an-Nar  ("Focul"), Jaheem  ("Foc aprins"), Hutamah  ("Ceea ce te sfâșie în bucăți" ), Haawiyah  ("Abisul"), Ladthaa , Sa'eer  ("Vâlvătaia"), Saqar . precum și numele diferitelor porți ale iadului. La fel ca și Raiul islamic, credința comună susține că Jahannam coexistă cu lumea temporară.

Note

IadIslam

Jahannam


I kemi er et glykosid eller glycosid et molekyle, hvor en sukker er bundet til en anden funktionel gruppe via en glykosidbinding. Glykosider spiller en vigtig rolle i levende organismer. Mange planter lagrer kemikalier i form af inaktive glykosider. De kan blive aktiveret af enzym-hydrolyse, der får sukker-delen til at falde af, hvilket gør stoffet klar til brug. Mange af den slags planteglykosider bruger i lægemidler. Adskillige arter af heliconius-sommerfugle er i stand til at inkorporere disse plantestoffer som en form for kemisk forsvar mod rovdyr. I dyr og mennesker bliver giftStoffer ofte bundet til sukkermolekyler som en del af kroppens eliminering og nedbrydning af stoffet.

Referencer

Glycosider

Glykosid


Glikozaminoglikani (skraćeno GAG), poznati kao mukopolisaharidi, su složeni ugljikohidrati, sastavljeni od ravnih, nerazgranatih polisaharidnih lanaca. Lanci su građeni od ponavljajućih disaharidnih jedinica, koje se pak sastoje od određene uronske kiseline ili rjeđe galaktoze (samo u keratan-sulfatu (KS) gdje je uronska kiselina zamijenjena galaktozom) i određenog aminošećera, točnije heksozamina. Heksozamin može biti ili D-glukozamin (odnosno N-acetil-glukozamin) ili D-galaktozamin (odnosno N-acetil-galaktozamin), dok uronska kiselina može biti glukuronska (GlcUA) ili iduronska (IdUA) kiselina. Ravni GAG lanci mogu biti kovalentno vezani za središnji bjelančevinski lanac (s izuzetkom hijaluronske kiseline (HA) koja se veže nekovalentno) i tako tvoriti molekulu proteoglikana. Dakle, proteoglikan se sastoji od velikog broja molekula GAG i sržnog proteina.

Osim hijaluronske kiseline, svi su GAG u zrelom obliku donekle sulfatirani, odnosno sadržavaju određen broj sulfatnih skupina, ili kao O-estere ili kao N-sulfat. Prema tome, hijaluronska kiselina  pruža dvije iznimke, time što ne postoje dokazi njenog kovalentnog vezanja za protein(1) i time što ne sadrži sulfatne skupine(2). GAG i proteoglikani su glavne sastavnice ekstracelularnog matriksa (ECM), posreduju brojne važne biološke uloge i uključeni su u patogenezu mnogih bolesti.

Biosinteza glikozaminoglikana

Vezanje na sržne proteine
Prvi korak u sintezi GAG jest ostvarivanje veze između osnove (odnosno prve komponente) budućeg GAG i njegovog sržnog proteina. Sržni protein nastaje u ER-u (endoplazmatskom retikulumu), pa se stoga tu odvija i prvi korak sinteze GAG. Prva komponenta (osnova) GAG i aminokiselina sržnog proteina na koju se ta komponenta veže, razlikuju se ovisno o tipu veze.

Postoje 3 osnovna tipa veze:

 O-glikozidna veza između ksiloze (Xyl) i serina (Ser), jedinstvena za proteoglikane. Ostvaruje se prijenosom ksiloze s UDP-ksiloze na serin. Zatim se ksilozi dodaju dva ostatka galaktoze (Gal) i tako nastaje vezni trisaharid Gal-Gal-Xyl-Ser. Prisutna je u kondroitin-sulfatima (CS), heparinu, heparan-sulfatu i dermatan-sulfatu.
 O-glikozidna veza između N-acetil-galaktozamina (GalNAc) i serina ili treonina (Thr). Prisutna je u keratan-sulfatu II (KS II). Stvara se prijenosom GalNAc s UDP-GalNAc na Ser ili Thr.
 N-glikozaminska veza između N-acetil-glukozamina (GlcNAc) i amidnog dušika asparagina (Asn). Prisutna je u kreatan sulfatu I (KS I).

Produljenje lanca
Sljedeći koraci u biosintezi lanca GAG, kao i sve naknadne modifikacije, odvijaju se u GA-u (Golgijevu aparatu), jer su u njemu smješteni svi potrebni enzimi. Nukleotidni šećeri i vrlo specifične glikozil-transferaze nalaze se unutar GA, te su uključeni u sintezu oligosaharidnih lanaca GAG. Visoka specifičnost glikozil-transferaza znači da djeluju po prncipu jedan enzim, jedna veza. Različite glikozil-transferaze, međusobno funkcionalno udružene, čine enzimske sustave produljivanja lanaca, koji imaju sposobnost visoke reprodukcije složenih GAG.

Završetak lanca
Do prekidanja sinteze oligosaharidnog lanca GAG dolazi jednim od dva načina:

 Sulfacijom, posebice u određenim pozicijama šećera
 Progresijom rastućeg lanca GAG do membranske lokacije na kojoj započinje kataliza.

Daljnje (naknadne) modifikacije
Nakon stvaranja lanca GAG nastaju brojne kemijske modifikacije, poput uvođenja sulfatnih skupina (najčešće na GalNAc) i epimerizacije GlcUA u ostatke IdUA. Sulfaciju kataliziraju sulfotransferaze i koriste se 3'-fosfoadenozin-5'-fosfosulfatom (PAPS) kao donorom sulfata. Sulfotransferaze su visoko specifične, što znači da kataliziraju sulfataciju u točno odreženim pozicijama šećera akceptora. Epimeraza katalizira pretvaranje glukuronila u ostatke iduronila.
Kemijski spojevi

Mukopolisaharid


فيركنيتشوسوفسكيي غورودكي  هي مدينة في مقاطعة بيرم كراي في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 2257   نسمة.

مراجع

مدن بيرم كراي

فيرخنيتشوسوفسكي غورودكي


Radja Nainggolan Bogaerts ()  un fotbalist belgian de tată indonezian și mama belgiană. Joacă ca mijlocaș la  din  și la Echipa națională de fotbal a Belgiei.

Biografie
Nainggolan a fost născut în Antwerp, este fiul lui Lizy Bogaerts, care l-a crescut împreună cu cei trei frați vitregi și sora lui geamănă (Riana Nainggolan, de asemenea un fotbalista), și Marianus Nainggolan, care și-a abandonat familia atunci când Radja era copil.

Lizy Bogaerts, mama lui Radja, a murit în 2010, și după moartea ei și-a tatuat pe spate două aripi mari, cu data nașterii și a morții mamei sale. Radja Nainggolan vorbește trei limbi: olandeză, engleză și italiană, și înțelege limba franceză.

Statistici

Club

Referințe

Fotbaliști ai lui AS Roma
Nașteri în 1988
Fotbaliști belgieni
Nașteri pe 4 mai
Oameni din Anvers
Sportivi belgieni în viață

Radja Nainggolan


Die 312. Jagdstaffel war einer der vier RAF-Luftverbänden der tschechoslowakischen Exilarmee, die als Einheiten der Royal Air Force (RAF) an den Kämpfen der britischen Luftwaffe während des Zweiten Weltkriegs in Europa teilnahmen. Die Staffel leistete einen bedeutenden Beitrag in der Luftschlacht um England.

Geschichte
Die 312. Jagdstaffel war die dritte aller tschechoslowakischen Staffeln der Royal Air Force, die sich im Vereinigten Königreich formierte und an den Kämpfen teilgenommen hatte. Sie entstand am 29. August 1940 in RAF Duxford, Cambridgeshire, aus Angehörigen der tschechoslowakischen Luftwaffe, die nach der Besetzung ihres Landes durch die Wehrmacht nach Frankreich flohen und dort Dienst taten. Nach dem Zusammenbruch Frankreichs kamen sie schließlich nach England.

Die Einheit wurde nach RAF Speke-Airport in der Nähe von Liverpool befördert, um das Gebiet Merseyside und somit auch Liverpool zu verteidigen. Die Flotte bestand aus Flugzeugen des Baumusters Hawker Hurricane. Nach einigen Standortwechseln wie nach RAF Valley und Südwest-England fiel der Staffel ab Juni 1943 die Aufgabe zu, die Orkney-Inseln zu verteidigen. Im September 1943 wurden die Staffeln in die 84. Gruppe der 2. Taktischen Luftflotte (2nd Tactical Air Force – TAF) eingegliedert, um an der geplanten Operation Overlord – an der Invasion in der Normandie – teilzunehmen, und flog Einsätze über Nordfrankreich. Sie blieb bis zum Kriegsende in Ostengland stationiert und begleitete Bombereinsätze.

Während dieser Einsätze wurden 14 feindliche Flugzeuge vernichtet, neun weitere wahrscheinlich, und 16 Flugzeuge beschädigt.

Im August 1945 wurde die Staffel in die Tschechoslowakei überführt, um sich beim Aufbau der neuen Luftstreitkräfte des Landes zu beteiligen. Am 15. Februar 1946 wurde sie offiziell als eine Einheit der Royal Air Force aufgelöst.

Übersichten

Stützpunkte
Die 312. Staffel flog ihre Einsätze aus folgenden Stützpunkten:

Am 8. September wurde die Staffel in die Tschechoslowakei verlegt und wurde zunächst in Praha-Ruzyně stationiert (offiziell ab 13. August 1945), ab dem 22. September 1945 in České Budějovice.

Flugzeuge
Die Staffel wurde mit verschiedenen Typen der Jagdflugzeuge Hawker Hurricane und Supermarine Spitfire ausgestattet:
 Hawker Hurricane I, IIB, IIA
 Supermarine Spitfire IIB, VB, VC, LF IXC, LF IXE, HF IX, F IX, LF IXE

Personal und Verluste
Von den 11 Kommandeuren der 312. Staffel waren einer Brite, von den 12 Kommandeuren des Schwarms A waren zwei Briten und von den 16 Kommandeuren des Schwarms B waren zwei Briten. In der 312. Staffel dienten während des Zweiten Weltkrieges 141 Piloten, außer den Tschechoslowaken auch 8 Briten und ein US-Amerikaner. Die Verluste am Personal der 312. Staffel der RAF während des Krieges betrugen 17 Personen.

Kommandanten der Gesamtstaffel

Kommandanten des Schwarms "A"

Kommandanten des Schwarms "B"

Siehe auch
 Tschechoslowakische Luftwaffenverbände in der RAF
 No. 310 Squadron RAF
 No. 311 Squadron RAF
 No. 313 Squadron RAF
 Royal Air Force

Weblinks
 No. 311 (Czechoslovak) Squadron / raf.mod.uk Bomber Command history

Quellen
 History of 312 Squadron, online auf: raf.mod.uk/history/..., englisch, abgerufen am 12. März 2012
 No 312 (Czechoslovak) Squadron, online auf: rafweb.org/...#312, englisch, abgerufen am 12. März 2012
 312. československá stíhací peruť, online auf: cs-letci.wz.cz/...312.htm, tschechisch, abgerufen am 12. März 2012
 No. 312 Czechoslovak squadron RAF, online auf: druha.svetova.cz/...#No.-312-Czechoslovak-squadron-RAF, tschechisch, abgerufen am 12. März 2012

Anmerkungen

Einzelnachweise

Militärischer Verband im Zweiten Weltkrieg (Vereinigtes Königreich)
Militärischer Verband (Tschechoslowakei)
Militärischer Verband (Royal Air Force)
Tschechoslowakische Streitkräfte im Exil
Gegründet 1940
Aufgelöst 1946

No. 312 Squadron RAF


Rosa Maria "Rosie" Perez (født 6. september 1964) er en amerikansk skuespiller og koreograf. Ved Oscaruddelingen 1994 blev hun nomineret for en Oscar for bedste kvindelige birolle for sin præstation i Frygtløs.

Filmografi
 Birds of Prey (2020)

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Koreografer fra USA
Personer fra New York City
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Rosie Perez


Lactarius quietus (Elias Magnus Fries, 1821 ex Elias Magnus Fries, 1838) din încrengătura Basidiomycota în familia Russulaceae și de genul Lactarius, este o specie de ciuperci comestibile de valoare culinară foarte scăzută, denumită în popor lăptuca ploșnițelor. Acest burete foarte răspândit de la câmpie la munte coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). În România, Basarabia și Bucovina de Nord crește fără pretenție la sol în șiruri sau cercuri mari (câteodată apară chiar exemplare contopite), în păduri de foioase, plantații forestiere și parcuri strict numai sub stejari. Timpul apariției este din (mai) iunie până în noiembrie.

Epitetul  buretelui este derivat din cuvântul latin (=calm, liniștit, pașnic, comportament calm etc.), fiind probabil numit astfel datorită suprafeței mate, "liniștite" și colorației puțin bătătoare la ochi.

Taxonomie
Specia a fost descrisă de prima dată sub denumirea Agaricus quietus de renumitul savant suedez Elias Magnus Fries în volumul 1 al operei sale Systema mycologicum din 1821. Apoi, în 1838, tot Fries a transferat soiul la genul Lactarius sub păstrarea epitetului, de verificat în cartea sa Epicrisis systematis mycologici, seu synopsis hymenomycetum. Acest taxon este valabil până în prezent (2019).

Încercările de redenumire ale micologilor germani Paul Kummer în Galorrheus quietus (1871) și Otto Kuntze în Lactifluus quietus (1891) sunt acceptate sinonim dar nefolosite, fiind astfel neglijabile.

Fitonime românești
Constantin Drăgulescu confirmă în cartea sa "Dicționar de fitonime românești" din 2018, 233 de menționări sub denumirea lăptar de fag care însă nu este corectă, fiindcă Lactarius quietus se dezvoltă exclusiv sub stejari. Soiul a fost/este confundat probabil cu Lactarius subdulcis care crește preponderent sub fagi și miroase de asemenea de afide.

Descriere

 Pălăria: are un diametru de 3–8 (12) cm, este cărnoasă, fragilă, în stadiu foarte timpuriu boltită (în acest stadiu prevăzută câteodată chiar cu o cocoașă mică și ascuțită), dar repede aplatizată și adâncită în centru. Marginea fără caneluri rămâne răsfrântă spre picior până la sfârșit. Cuticula este netedă, uscată și mată. Coloritul variază și poate fi brun-portocaliu, brun-roșiatic, brun de scorțișoară sau brun de alun. Prezintă zone deschise și brumate, orânduite concentric și mai mult sau mai puțin pronunțate.
 Lamelele: sunt subțiri, arcuite, care stau foarte înghesuite, cu lameluțe intercalate de la margine precum, începând deja la picior, clar bifurcate. Ele sunt inițial aderate orizontal la picior, lungindu-se în vârstă și devenind slab decurente de-a lungul lui. Coloritul este la început albicios până crem, dar schimbă mai târziu spre palid brun-roșcat. La leziune se colorează în roșu de vin. Muchiile netede sunt pe alocuri pătate brun.
 Piciorul: destul de puternic cu o înălțime de 3-7 cm și o lățime de 0,8-2 cm, este neted, uscat, mai mult sau mai puțin cilindric precum subțiat slab spre vârf și bază, fiind tânăr plin și la bătrânețe împăiat pe dinăuntru. Suprafața este de culoare asemănătoare cu cuticula, baza fiind mai închisă precum țesălat-pâsloasă. Nu prezintă o zonă inelară.
 Carnea: destul de compactă este albicioasă până maro deschis, la bază maronie, schimbând sub presiune spre roșu de vin cu nuanțe brune. Gustul este inițial dulceag, devenind cu avansarea în vârstă destul de amar și mirosul este ceva rânced, ca cel al afidelor sau a altor hemiptere.
 Laptele: este de gust blând, alb până gălbui deschis, care se colorează odată uscat deschis galbeni-verzui.
 Caracteristici microscopice: are spori rotunjori până slab elipsoidali cu un por de germen, ușor amilozi (ce înseamnă colorabilitatea structurilor tisulare folosind reactivi de iod), hialini (translucizi), suprafața fiind crestat- reticulată, presărată de negi de 0,5-1 µm. Au o mărime de 7-9 x 6-7 microni. Pulberea lor este slab gălbuie. Basidiile cu în mod normal 4 sterigme fiecare sunt cuneiforme și măsoară 40-45 x 6-9 microni. Cistidele (celule de obicei izbitoare și sterile care pot apărea între basidii și himen, stratul fructifer): puținele cheilo-cistide sunt cunei- până fusiformecu 30-55 x 5,5-7 microni, iar pleuro-cistidele rare sunt mai lungi, fusiforme în formă de sulă cu 30–75 x 4–9 microni. Cuticula constă din hife întrețesute neregulat de 3-10 µm care sunt divizate în multe segmente scurt-celulare în partea de jos.
 Reacții chimice: Ciuperca se colorează cu anilină de fenol purpur-liliaceu, apoi violet-negricios, cu guaiacol imediat gri-roz, mai târziu roșu de vin, cuticula și carnea cu Hidroxid de potasiu slab gri-ocru, cu fenol mai întâi gri-măsliniu, căpătând apoi diverse nuanțe de roșu și în sfârșit violet-negricios, dar lamelele gri-roz, carnea cu sulfat de fier gri-cenușiu, iar după vreo 10 ore gri-negricios și cuticula, carnea precum lamelele cu tinctură de Guaiacum încet gri-verzui.

Confuzii
Lăptuca ploșnițelor poate fi confundată cu mai multe specii Lactarius cu suc alb care aproape toate sunt necomestibile, de exemplu: Lactarius aurantiacus sin. Lactarius mitissimus (comestibil), Lactarius azonites (necomestibil),  Lactarius camphoratus (comestibil), Lactarius fuliginosus (necomestibil), Lactarius hysginus (necomestibil), Lactarius mammosus sin. Lactarius fuscus (necomestibil), Lactarius pterosporus (necomestibil), Lactarius rufus (necomestibil), Lactarius romagnesii (necomestibil), Lactarius serifluus (necomestibil), Lactarius subdulcis (comestibil), Lactarius subumbonatus (necomestibil) sau Lactarius tabidus (necomestibil).

Specii asemănătoare

Valorificare
Deși lăptuca ploșnițelor este comestibilădupă o tratare prealabilă adecvată (udare aprofundată sau/și opărire, apoi conservare în oțet sau ulei după prăjire), nu este o delicatesă, deoarece rămâne adesea ceva amară. Gustul nu se potrivește tuturor. În general se considerară, că poate fi folosită de asemenea în cantități mici, mixtă cu alte ciuperci. Trebuie, ca toți lăptarii, mereu prăjită și niciodată fiartă. Mirosul rânced se pierde prin prepararea.

Note

Bibliografie
 Bruno Cetto, "I funghi dal vero", volumele1-7 (inclus speciile asemănătoare)
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. VIII, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1928
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ernst Albert Gäumann: "Vergleichende Morphologie der Pilze", Editura Gustav Fischer, Jena 1926
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Lactarius quietus, film 1
 film 2

Lactarius
Micoriză
Ciuperci comestibile
1821 în știință

Lactarius quietus


Mahmud Abbas (; d. 26 Mart 1935, Safed), veya kunya adıyla Ebu Mazin (), Filistin Kurtuluş Örgütü kurucularından ve Filistin devlet başkanı.

İlk yıllar
1935 yılında İngiliz manda yönetimi altındaki Filistin'in kuzeyinde Safed şehrinde doğdu. 1948 yılında İsrail kurulunca mülteci durumuna düştü. İlk İsrail-Arap Savaşı sırasında ailesiyle birlikte Suriye'ye göç etti. Suriye'de ve Moskova'da hukuk eğitimi gördükten sonra Şam Üniversitesi'nden mezun oldu. Doktora tezi siyonizmin Filistinli bakış açısıyla tarihiyle ilgiliydi. Ülkesine 1980'li yılların ortasında, başka Arap ülkelerinde zengin bir iş insanı olduktan sonra dönebildi. Yaser Arafat'ın yakın arkadaşı olarak en başından itibaren Filistin Kurtuluş Örgütü'nün yöneticileri arasında yer aldı. 1970'li yılların sonlarından başlayarak İsrail'le yakınlaştı ve "iki devletli çözüm" üzerinde durdu. 1990'larda Oslo Sözleşmeleri'ne aktif olarak katıldı. 1996'da Filistin Kurtuluş Örgütü genel sekreteri ve Arafat'ın resmi olmayan sözcüsü konumundayken, Arafat'ın Oslo Sözleşmeleri'ndeki tutumunu eleştirdi. Sözleşmelerin başarısız olarak İkinci İntifada'nın başlamasından sonra, intihar saldırılarına karşı tavır aldı ve Arafat'ın çizgisinden belirgin bir şekilde uzaklaştı. Az sayıda ılımlı Filistinli politikacıdan biri olarak, İsrail ve ABD hükûmetleriyle diyaloğu sürdürdü.

Başbakanlık

Mart 2003'te Arafat bir yandan özerk Filistin yönetiminin başbakanlığı makamını oluşturarak, diğer yandan da artık kendisine rakip olan Abbas'ı bu makama atayarak kendi yetkilerini kısıtlamak zorunda kaldı. Abbas'ın bu makama atanması hem ABD başkanı George W. Bush hem de İsrail başbakanı Ariel Şaron tarafından Ortadoğu Sorunu'nun çözümü için ilk adım olarak talep edilmişti. Abbas'ın atamayı kabul etmesine kadar anayasa tarafından öngörülen beş haftalık süre Arafat'la kimi bakanlıklar konusunda anlaşamaması nedeniyle aşıldı. Abbas Arafat'ın önerdiği kimi adaylar yerine bağımsız, yolsuzluk ve adam kayırma iddialarına bulaşmamış uzmanları geçirmek istiyordu. Ayrıca Arafat'ın itirazlarına karşın Filistinli militan gruplarla baş edebileceğini düşündüğü eski Gazze güvenlik şefi Muhammed Dahlan'ı içişleri bakanlığına atamak istiyordu. Ancak ABD başta olmak üzere dışarıdan gelen baskı sonucu Arafat Abbas'ın isteklerine boyun eğmek zorunda kaldı. 29 Nisan 2003 tarihinde resmen başbakan olan Abbas'ın ilk işi 2005 yılına kadar üç aşamada bağımsız bir Filistin Devleti'ni öngören yeni barış planı Yol Haritası'nı kabul etmek oldu. İntihar eylemlerinin gölgesi altında Ariel Şaron'la yapılan görüşmelerin sonunda 4 Haziran 2003 tarihinde İsrail'le uzlaşmaya vardı ve İsrail'e yönelik şiddet eylemlerini reddettiğini açıkladı. Ancak başta Hamas olmak üzere Filistinli grupların şiddet eylemlerine son vermesi yolundaki çağrısı başlarda karşılık bulmadıysa da, Haziran ayı sonunda El Fetih, Hamas ve İslami Cihad Abbas'ın barış planına destek verme kararı alarak üç aylık bir süre için ateşkes ilan etti. Ancak Abbas'ın İsrail'le yakınlaşma çabaları başta El Fetih olmak üzere Filistinli gruplar tarafından giderek daha sert bir tonda eleştirilmeye başlandı. Ateşkesin sürdürülmesi için İsrail hapishanelerinde bulunan Filistinli tutukluların serbest bırakılması talebine İsrail'i ikna edemeyen Abbas bu sürecin sonunda Abbas El Fetih'in merkez komitesinden ayrıldığını açıkladı, ancak bu kararı örgüt tarafından kabul edilmedi.

İsrail'in Filistinli gruplara yönelik suikast politikası sonucu ateşkes uzun ömürlü olmadı. Ağustos ayında ateşkes yeniden intihar saldırılarıyla ve Hamas lideri İsmail Ebu Şanab'ın İsrail'in füze saldırısında öldürülmesi sonucu bozuldu.

Filistinli güvenlik birimlerinin Yol Haritası uyarınca başbakanlığın ya da güvenlik bakanlığının emrine verilmesi konusunda Arafat'la görüş ayrılığına düşen Abbas, güvenlik birimlerinin önemli bir kısmını kendi kontrolünde tutan Arafat'la yaşanan gerginlik şiddetlenince 6 Eylül 2003'te barış planının uygulanması için hazır olunmadığını da gerekçe göstererek başbakanlık görevinden istifa ettiğini açıkladı. 5 Ekim 2003'te Arafat Abbas'ın yerine bu makama Ahmed Kurey'i atadı.

Devlet başkanlığı

Yaser Arafat'ın ölümünden sonra Filistin Kurtuluş Örgütü başkanlığını devralan Abbas, 9 Ocak 2005 tarihinde yapılan seçimlere El Fetih'in adayı olarak girdi ve oyların %62.52'sini alarak Filistin Devlet başkanı seçildi. Seçim zaferinden sonra İsrail'e karşı silahlı direnişi bitirme yolunda açıklamalar yapan Abbas'ın bu tutumu, seçimleri boykot etmiş olan Hamas'ın Ürdün'deki yönetimi tarafından ılımlı karşılanırken, Gazze Şeridi'ndeki Hamas önderleri, direnişi bırakmayacaklarını duyurdu. 23 Ocak'ta Hamas ve İslami Cihad'ın ilan ettiği ateşkes ancak 12 Şubat'a kadar sürdü. İsrail de Filistinli gruplara karşı şiddetli operasyonlarını sürdürdü. Mart ayında Filistin ve İsrail hükûmetlerinin aldığı ateşkes kararıysa defalarca ihlal edildikten sonra 2006 başında Filistinli gruplar ateşkese son verdiklerini açıkladı.

2005 Mayıs ayında Kuzey Amerika ziyareti yapan Abbas ABD Devlet Başkanı George W. Bush'tan ve Kanada Başbakanı Paul Martin'den önemli miktarlarda mali yardım sözü aldı.

2006 Parlamento seçimleri
İsrail-Filistin geriliminin tırmanmasından sonra Abbas Ağustos ayında normalde 17 Haziran'da yapılması gereken parlamento seçimlerinin Ocak ayına alındığını duyurdu.

Ocak 2006'da yapılan parlamento seçimlerinde El Fetih bozguna uğradı ve parlamentodaki çoğunluğunu kaybetti. Seçimlerin galibi Hamas oldu. Bu yenilginin sorumlusu olarak yolsuzluğu engelleyemeyen Abbas gösterildi. Gerek İsrail'le gerekse de ABD'yle görüşmeleri sürdürmeye çalışan Abbas'ın bu tutumu diğer Filistinli gruplar tarafından da tepkiyle karşılanıyordu. Hamas ağırlıklı parlamento Abbas'ın yetkilerini genişletmesi yolundaki önceki parlamentonun aldığı kararları dondurdu. Seçimlerden sonra Abbas 2009'da biten görev süresinden sonra tekrar aday olmayacağını açıkladı. Bununla birlikte 2006 yılı boyunca Suudi Arabistan Kralı Abdullah'ın arabulucuğunda 8 Şubat 2007'de yapılan ve Hamas'la El Fetih'in bir ulusal birlik hükûmeti konusunda anlaştıkları Mekke barış konferansına kadar Hamas ve El Fetih arasında şiddetli çatışmalar meydana geldi.

Dış bağlantılar
 BBC Turkish: Portre Mahmud Abbas

Kaynakça

|-

|-

|-

1935 doğumlular
Filistinli siyasetçiler
Görev başındaki ulusal liderler
Yaşayan insanlar
Filistinli milliyetçiler
Filistinli Sünniler

Mahmud Abbas


Düzmece Mustafa veya Mustafa Çelebi (d. (?), Edirne - ö. 1422) Yıldırım Bayezid ile Devlet Şah Hatun'un oğludur. II. Murat'ın amcası olan Düzmece Mustafa, daha sonra bir başka krize sebebiyet veren II. Murat'ın küçük kardeşi "Şehzade Küçük Mustafa Çelebi" ile karıştırılmamalıdır. "Düzmece Mustafa Çelebi" II. Murat döneminin başlangıcında en büyük siyasi krizlerinden birine sebebiyet vermiştir.

Lâkabı
Düzmece lakabı, sahte şehzade olduğunu ileri süren dönemin Osmanlı tarihçilerince verilmiş ve kalmıştır. Bizans'a serbest bırakılmaması için fidye verilmesi, kendisine inananların sayısına ve toplum içindeki yerlerine bakıldığında, en sonunda yakalandığında Edirne'de asılarak idam edilmesi de bir belirtidir. Saltanat soyundan gelenlerin kanı akıtılmazdı.

Hayatı
Mustafa Çelebi, 1402'deki Ankara Savaşı'nda Hamidoğulları ve Tekeoğulları askeri ile birlikte cephenin ortasında yer almıştır. Bazı kaynaklar savaşta öldüğünü, bazı kaynaklar ise babası Yıldırım Bayezit ile birlikte esir düşerek, babasının ölümünün ardından Timur tarafından Semerkant'a götürüldüğünü yazarlar.

Timur'un ölümünden sonra 1405'te Anadolu'ya döndü, önce Niğde'ye, daha sonra da İsfendiyaroğulları beyinin yanına Kastamonu'ya gitti. Ardından 1416'da Venediklilerin yardımı ile Rumeli'ye ve Eflak'a geçip, düzenleyeceği ayaklanma için bazı vali ve sancak beylerinden, Eflak voyvodasından, Bizans İmparatoru II. Manuil'den ve bu arada bazı Avrupa devletlerinden yardım istedi. Topladığı kuvvetler Selanik'ten Teselya üzerine giderken I. Mehmet'in ordusuna yenildi. Bu yenilgiden sonra Selanik'e sığındı. Selanik'te Despot olan Andronikos onu bir mülteci olarak kabul etti. I. Mehmed bu durumu Bizanslılarla yapılan barış anlaşması şartlarının çok şiddetli ihlali olduğunu önererek olayı Konstantinopolis'te İmparator olan II. Manuil'i protesto etti. II. Manuil bir mülteci kabulünün hiçbir barış şartını ihlal etmediğini ileri sürdü; ama eğer bu mültecinin yasama ve korunma masrafları karşılanırsa onu hayatı sonuna kadar gözaltında tutmayı kabul edebileceğini bildirdi. Bunu kabul eden I. Mehmed Bizans İmparatoru II. Manuil ile anlaşarak Mustafa Çelebi'nin hayatı boyunca salıverilmemesi karşılığında yılda 900 bin akça ödemeyi önerdi ve Mustafa Çelebi gözaltında korunmak üzere Limni adasına gönderildi.

Konstantinopolis'te I. Mehmet ile II. Manuil arasındaki barışçıl ilişkiler aleyhinde olan bir saray bürokrasisi kliği gittikçe güç kazanmaktaydı ve bunlar arasında veliaht ve ortak imparator olan İoannis bile bulunmaktaydı. Bu klik 1420'de I. Mehmed'in Bursa'dan Edirne'ye giderken Boğazı geçerken öldürülmesi için bir plan hazırlamış ama imparator bunun uygulanmasını önlemeyi başarmıştı. Fakat 1421'de I. Mehmed'in ölümü ve yerine daha 17 yaşında tecrübesiz bir genç olan II. Murat'ın geçmesi bu kliği çok daha kuvvetlendirip Bizans siyasetinin başına geçirmeye neden oldu. II. Manuil yaşlı ve yorgundu ve imparatorluğun siyaseti bu klik içinde olan oğlu İoannis'e bırakmıştı. Bundan dolayı Bizans imparatorluğu Çelebi Mustafa'yi meşru Osmanlı padişahı olarak kabul etti ve ona destek sağlamaya başladı. Bir Bizans filosu ile Limni'den, yandaşı İzmiroğlu Cüneyd Bey ile birlikte Rumeli'ye ayak bastı ve Gelibolu'ya geçerek kendine yandaş toplamaya başladı. Rumeli beyleri ve akıncılar arasında taraftar toplamayı başardı. Sultan II. Murat (1421'de) Veziriazam ve Rumeli beylerbeyi Amasyalı Beyazıt Paşa komutasındaki bir orduyu üzerine gönderdi. İki taraf, Saros Körfezi kıyısında bugün Keşan'ın bir köyü olan Sazlıdere mevkiinde karşılaştığında, muharebe esnasında elindeki kuvvetler, komuta kademesi dahil, Mustafa Çelebi tarafına geçti. Veziriazam Beyazıt Paşa Mustafa Çelebi'ye teslim olmak zorunda kaldı. Fakat Beyazıt Paşa'ya itimat etmeyen İzmiroğlu Cüneyd Bey'in ısrarları üzerine Mustafa Çelebi onu idam ettirdi. Düzmece Mustafa şehir halkının tezahüratı altında Edirne'ye girerek hükümdarlığını ilan etti. Adına hutbe okutup sikke bastırdı. Rumeli bölgesi onun egemenliği altına geçti.

Çelebi Mustafa iktidarda iken bir seri hata yapmaya başladı. Gözaltında iken Bizans desteğini sağlamak için Gelibolu'yu Bizans'a vermeyi kabul etmişti. Ama Rumeli'de idareyi eline geçirince fetihle ele geçirilen arazinin inanmayanlara geri verilemeyeceğine dair İslam dini kaidesi olduğunu ileri sürerek Gelibolu'yu Bizanslılara vermedi ve kendini destekleyen saray kliğinin gücünü kırdı. Ayrıca Rumeli ile yetinmeyip Ocak 1422de 12 bin sipahi ve 5 bin yaya askerlik bir orduyu ile Gelibolu'dan Anadolu'ya Galata Cenevizlileri gemileri ile geçirip Bursa'yı kuşatmaya başladı. II. Murat, Mustafa'nın bir "düzmece (yalancı)" olduğunu çevresindekilere inandırmayı başardı. Kendisine Aydın ve İzmir Beyliği vadedilmiş olan İzmiroğlu Cüneyd Bey, yandaş askerleri ile, Mustafa Çelebi yanından ayrıldı. Böylece ordusu bölünen Mustafa Çelebi elinde kalanlarla Rumeli'ye doğru geri çekilmek zorunda kaldı. Fakat kaçarken bir köprü başını tutan Hacı İvaz Paşa bu kalan yaya ordusunun çoğunu da kılıçtan geçirdi. Mustafa Çelebi, Gelibolu'da tutunup Boğaz trafiğini kontrole çalıştı. Fakat II. Murat Foça Podestası Adorno'dan kiraladığı gemilerle ordusunu Gelibolu'ya geçirmeyi başardı. Mustafa Çelebi Gelibolu'da da tutunamayarak ve Edirne'ye kaçtı. Yakalanan yandaşları idam edildi. II. Murat, Foça Podestası'na ait olan 2 bin zırhlı asker ile takviyeli, ordusuyla Edirne'ye yürüdü. Edirneliler II. Murat'i şehir dışında karşılayarak ona sadakatlerini bildirdiler. Mustafa Çelebi bu sefer de Edirne'den hazinesi ile birlikte Eflak'a gitmek üzere kaçabildi. Fakat Tunca Vadisi'nde Kızılağaç Yenicesi'nde yakalandı. Edirne'ye getirilip kale burcundan asılarak idam edildi.

Ayrıca bakınız
 Düzmece Mustafa İsyanı

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Sakaoglu, Necdet, "Mustafa Çelebi (Düzmece)", (1999), Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.293 ISBN 975-08-0072-9

Fetret Devri'nde kişiler
Osmanlı şehzadeleri
1393 doğumlular
1422 yılında ölenler
İdam edilmiş Osmanlılar
Tahta çıkamayan varisler

Mustafa Çelebi (I. Bayezid'in oğlu)