Antoine Cornil (2 de fevereiro de 1998) é um voleibolista profissional belga, jogador posição ponta.

Clubes

Títulos
 Clubes
Copa da Bélgica:
  2018, 2019
Campeonato Belga:
  2018, 2019
Supercopa da Bélgica:
  2018, 2019

Ligações externas

Nascidos em 1998
Voleibolistas da Bélgica
Pontas de voleibol

Antoine Cornil


UCI Women's World Tour (WWT) er en serie af cykelløb indenfor landevejscykling for kvinder rundt om hele verden, arrangeret af UCI. UCI Women's World Tour blev første gang arrangeret i 2016 og afløser UCI World Cup for kvinder, der blev arrangeret fra 1998 til 2015 og bestod af ti løb. Med den nye WorldTour tredobles antal løbsdage, og det ligner mere mændenes UCI World Tour, men har ikke lige så mange løb og heller ikke grand tours.

Vindere efter løb

Seæonresultater

Individuel ranking (Top-3)

Ungdomsranking (Top-3)

Holdranking

Sejre

Se også
 UCI World Tour

Referencer

UCI Women's World Tour


A eleição municipal da cidade de Pinhais em 2000 ocorreu no dia 1º de outubro (primeiro turno) e elegeu um prefeito, um vice-prefeito e 17 vereadores responsáveis pela administração da cidade, que se iniciou em 1° de janeiro de 2001 e com término em 31 de dezembro de 2003.

Candidatos a prefeito

Resultados

Prefeitura
Fonte: TSE

Câmara dos Vereadores
Fonte: TSE

Por partido

Referências

Política de Pinhais
Eleições municipais no Paraná em 2000
Eleições municipais no Brasil em 2000
Eleições municipais no Brasil

Eleição municipal de Pinhais em 2000


Gianfranco Gallone (Ceglie Messapica, 20 de abril de 1963) é um clérigo italiano, diplomata da Santa Sé e arcebispo católico romano.

Gianfranco Gallone recebeu o Sacramento da Ordem para a Diocese de Oria em 3 de setembro de 1988.

Após a sua ordenação, obteve a licenciatura em direito canónico e a licenciatura em liturgia. Em 19 de junho de 2000 ingressou no serviço diplomático da Santa Sé. Trabalhou nas nunciaturas de Moçambique, Israel, Eslováquia, Índia e Suécia, bem como na Secretaria de Estado da Santa Sé na seção de relações com os Estados, mais recentemente com o posto de conselheiro de nunciatura.

Em 2 de fevereiro de 2019, o Papa Francisco o nomeou Arcebispo Titular de Motula e Núncio Apostólico na Zâmbia. O cardeal secretário de Estado Pietro Parolin o consagrou bispo em 19 de março do mesmo ano. Os co-consagradores foram o Cardeal Prefeito da Congregação para a Evangelização dos Povos, Fernando Filoni, e o Bispo de Oria, Vincenzo Pisanello.

Em 8 de maio de 2019, também foi nomeado Núncio Apostólico no Malawi.

Arcebispos católicos da Itália
Núncios apostólicos na Zâmbia
Núncios apostólicos no Malawi
Núncios apostólicos no Uruguai

Gianfranco Gallone


توماش كوشيسكي (بالسلوفاكية:Tomáš Košický) (مواليد 11 مارس 1986 في براتيسلافا - سلوفاكيا) لاعب كرة قدم سلوفاكي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى كاتانيا الإيطالي منذ 2008 في مركز حارس مرمى .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية سلوفاكيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في التشيك
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسرائيل
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في المجر
أشخاص على قيد الحياة
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون سلوفاكيون مغتربون في التشيك
رياضيون سلوفاكيون مغتربون في المجر
رياضيون سلوفاكيون مغتربون في اليونان
رياضيون سلوفاكيون مغتربون في إسرائيل
رياضيون سلوفاكيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون من براتيسلافا
لاعبو البطولة الوطنية المجرية
لاعبو الدوري الإسرائيلي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو أستيراس تريبوليس
لاعبو إنتر براتيسلافا
لاعبو دوري السوبر السلوفاكي
لاعبو دوري مورافيا-سيليزيا لكرة القدم
لاعبو كرة قدم سلوفاكيون
لاعبو كرة قدم مغتربون سلوفاكيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في المجر
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسرائيل
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في جمهورية التشيك
لاعبو كرة قدم من براتيسلافا
لاعبو منتخب سلوفاكيا لكرة القدم
لاعبو نادي دبرتسني
لاعبو نادي كاتانيا
لاعبو نوفارا
مواليد 1986
مواليد في براتيسلافا

توماش كوشيسكي


بدرية أحمد (1 يوليو 1964 -)، ممثلة إماراتية.

حياتها
بدأت التمثيل عن طريق المسرح في عام 1989 في مسرحية فالتوه 1، واستمرت بعد ذلك بتقديم أعمالها الفنية على خشبة المسرح أو على شاشة التلفزيون وقد اشتهرت في بداية دخولها المجال الفني في اسم بدور تركي كانت بدايتها الحقيقة في دور شمة في مسلسل الموذي عام 1999، وهي أحد أعضاء مسرح دبي الأهلي.

حياتها الخاصة

حياتها الأسرية
تزوجت وانفصلت أكثر من مرة، منها زواجها من ممثل شاب، ولها ثلاث أبناء وهم «أحمد» و«شيبان» و«عيسى».

جدل الحجاب
في 15 مايو 2018 أعلنت الممثلة بدرية أحمد ارتدائها الحجاب نهائيا. وفي 31 أكتوبر 2018 قرّرت الفنانة بدرية أن تخلع الحجاب بعد مرور 5 أشهر فقط على ارتدائها إيّاه، وطلبت عدم توجيه أي سؤال عن أسباب قرارها.

أعمالها

المسلسلات

 1990: سيف نشوان
 1995: الحيتان
 1993: صواري الليل
 1994: أولاد بو جاسم
 1995: الحيتان
 1997: حتى إشعار آخر
 1997: القرار الأخير
 1999: أحلام البسطاء
 1999: الموذي
 2000: شكرا يا
 2000: تحت الصفر
 2001: من يقتل الأحلام
 2001: طعم الأيام
 2001: الحياة امرأة
 2002: إبتسامات رمضانية
 2002: الآهات
 2002: عشوق
 2002: خلف خلاف
 2003: المال والعيال
 2003: دمعة عمر
 2003: ياخوي
 2003: ايام الشتات
 2003: درب المحبة
 2003: بيتنا الكبير
 2003: لا للجروح
 2004: الزعرور
 2004: بعد الشتات
 2004: مثلك عارف
 2005: آه يا زمن
 2005: عديل الروح
 2005: بقايا ليل
 2005: البوية
 2005: غربة مشاعر
 2006: جنون الليل
 2006: أبو شلاخ البرمائي
 2006: القناص
 2006: بسمة ألم
 2006: وجوه من شمع
 2007: عيون من زجاج
 2007: وحيد والمخبرين
 2007: الفجر المستحيل
 2007: في البيوت أسرار
 2007: للخطايا ثمن
 2008: هذيان الطين
 2008: دار الهوا
 2008: الساكنات في قلوبنا
 2008: ليلى
 2009: الحب الكبير
 2010: الغافة
 2010: المزواج
 2010: بنات آدم
 2010: بنات آدم
 2011: هوامير الصحراء
 2011: من عيوني
 2011: الخادمة
 2011: ما نتفق
 2012: كلام الناس
 2012: طماشة
 2012: ملحق بنات
 2013: الحرير والنار
 2013: أي دمعة حزن لا
 2013: صمت البوح
 2013: السلطانة
 2013: القياضة
 2014: هواجس
 2014: وش رجعك
 2015: فتنة زمانها
 2015: حصاد الزمن
 2015: عناقيد النور
 2016: خيانة وطن
 2017: على قد الحال
 2017: خطوات الشيطان

المسرح
 فالتوه 1.
 واحد + واحد.
 دايخ في زمن بايخ.
 شاهة ومزنة أختين وبختين.
 مولود في حبة فياغرا.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات إماراتيات
مواليد 1384 هـ
مواليد 1964

بدرية أحمد


Dittrichshütte ist ein Ortsteil der Stadt Saalfeld/Saale im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt in Thüringen. Der Ort Dittrichshütte hatte 2015 (ohne die Ortsteile Birkenheide und Braunsdorf) 249 Einwohner.

Geografie
Auf einem Hochplateau des Thüringer Schiefergebirges liegen Ortsteile der Gemeinde Saalfeld/Saale: Dittrichshütte, nördlich Braunsdorf, südöstlich Birkenheide. Sie sind umgeben von landwirtschaftlichen Nutzflächen mit folgendem Wald. Diese Ortsteile sind an die Kreisstraße 177 angeschlossen, die in Saalfeld auf die Bundesstraße 281 und die Bundesstraße 85 treffen.

Geschichte
Dittrichshütte wurde am 19. November 1370 erstmals urkundlich erwähnt. Bis 1918 gehörte der Ort zur Oberherrschaft des Fürstentums Schwarzburg-Rudolstadt.

Am 1. Juli 1950 wurde die bis dahin eigenständige Gemeinde Braunsdorf eingegliedert.

Bis zur Mitte des 20. Jahrhunderts waren die Landwirtschaft, der Bergbau (Uran) und die Forstwirtschaft die wichtigsten Erwerbsquellen. Heute ist Dittrichshütte ein Ort für Erholungsuchende und ein Olitätenland. Hier befand sich auch das KiEZ Dittrichshütte. Der Ort hat 310 Einwohner.
Von 1991 bis 1996 gehörte Dittrichshütte der Verwaltungsgemeinschaft Saalfelder Höhe an. Mit Auflösung dieser am 1. Januar 1997 wurde der Ort ein Ortsteil der Einheitsgemeinde Saalfelder Höhe. Diese wurde am 6. Juli 2018 nach Saalfeld/Saale eingemeindet.

Weblinks

Einzelnachweise

Geographie (Saalfeld/Saale)
Ort im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Saalfeld-Rudolstadt)
Ersterwähnung 1370
Gemeindeauflösung 1997

Dittrichshütte


An Trisetum yunnanense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jindřich Chrtek. An Trisetum yunnanense in nahilalakip ha genus nga Trisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trisetum

Trisetum yunnanense


Danilo Blanuša (; 7 December 1903 – 8 August 1987) was a Croatian Serb mathematician, physicist, engineer and a professor at the University of Zagreb.

Biography
Blanuša was born in Osijek, Austria-Hungary (today Croatia), into an ethnic Serb family. He attended elementary school in Vienna and Steyr in Austria and gymnasium in Osijek and Zagreb. He studied engineering in both Zagreb and Vienna and also mathematics and physics. His career started in Zagreb, where he started to work and lecture. His student Mileva Prvanović completed her doctorate in 1955, the first in geometry in Serbia. Blanuša was the dean of the Faculty of Electrical Engineering, Zagreb in the 1957–58 school year. He received the Ruđer Bošković prize in 1960. He died in Zagreb.

Mathematics

In mathematics, Blanuša became known for discovering the second and third known snarks in 1946 (the Petersen graph was the first), triggering a new area of graph theory. The study of snarks had its origin in the 1880 work of P. G. Tait, who at that time had proved that the four color theorem is equivalent to the statement that no snark is planar. Snarks were so named later by the American mathematician Martin Gardner in 1976, after the mysterious and elusive object of Lewis Carroll's poem The Hunting of the Snark.

Blanuša's most important works were related to isometric immersions of pseudo-Riemannian manifolds in differential geometry. In particular, in his most cited work  he has exhibited an embedding of a hyperbolic (Lobachevsky) two-dimensional plane into 6-dimensional Euclidean space and another construction, for all natural numbers , of an -dimensional hyperbolic space into -dimensional Euclidean space. In an earlier work  he has exhibited embeddings of -dimensional hyperbolic spaces into a separated (infinite-dimensional) Hilbert space. His other important works are in the theory of the special functions (Bessel functions) and in graph theory. Some of his results are included in the Japanese mathematical encyclopedia Sugaku jiten in Tokyo, published by Iwanami Shoten in 1962.

Physics

His works were mostly related to the theory of relativity. He discovered a mistake in relations for absolute heat Q and temperature T in relativistic phenomenological thermodynamics, published by Max Planck in Annalen der Physik in 1908.

 Q0 and T0 are the corresponding classical values, and a=(1-v2/c2)1/2
                  in the relation     →   Q=Q0a, T=T0a
                  really should be    →  Q=Q0/a, T=T0/a

This correction was  published in Glasnik, the journal relating to mathematics, physics and astronomy in 1947 in the article "Sur les paradoxes de la notion d'énergie". It was rediscovered in 1960, and the correction is still wrongly attributed to H. Ott in the mainstream scientific literature.

See also
 Blanuša snarks

References

External links
 Blanuša snarks in the logo of the Croatian Mathematical Society
 Blanuša snark on a Croatian postage stamp
 Blanuša Snarks

20th-century Croatian mathematicians
Yugoslav mathematicians
Yugoslav engineers
Croatian mathematicians
Members of the Croatian Academy of Sciences and Arts
Academic staff of the University of Zagreb
Faculty of Science, University of Zagreb alumni
People from Osijek
Serbs of Croatia
Burials at Mirogoj Cemetery
1903 births
1987 deaths

Danilo Blanuša


Als Flop wird im Basketball die Vortäuschung eines Fouls des Gegners bezeichnet. Dabei simuliert ein Spieler durch eigene Körperbewegung einen vorangegangenen Körperkontakt mit dem Gegenspieler. Wird der Täuschungsversuch erkannt, kann ein technisches Foul verhängt werden. Wörtlich übersetzt heißt Flop: "der Fall", "das Hereinfallen".

Das Competition Committee der NBA bezeichnet den Flop als physische Handlung, die dazu bestimmt ist, den Schiedsrichter in täuschender Absicht zu veranlassen, ein Foul zu pfeifen. Dazu kommt noch die bewusste Irreführung der Zuschauer, die durch das Flopping zu der Vermutung kommen können, der Schiedsrichter habe ein Foul übersehen. Seit der Saison 2012/13 werden in der NBA die Strafen in der sogenannten "Anti-Flopping-Rule" drastisch erhöht. Erfolgt beim ersten Vergehen während einer Saison noch eine Verwarnung, kommt es bei Wiederholung zu 5000 US-Dollar Strafe, gestaffelt bis zu 30.000 Dollar beim fünften Vergehen des Profis. Ab der sechsten Verfehlung kann es zur Suspendierung des Spielers für die gesamte Spielzeit kommen.

Siehe auch
 Schwalbe (Fußball)

Einzelnachweise

Technik (Basketball)

Flop (Basketball)


Yumurta, dişinin çoğalma hücresidir.

Yumurta her hücre gibi çekirdek, sitoplazma ve hücre zarından oluşur. Yeni doğmuş bir kız bebeğin yumurtalıklarında çok sayıda olgunlaşmamış yumurta hücresi bulunur. Ergenlik çağından sonra, her ay yumurtalıklarda olgunlaşan bir yumurta spermle döllenebilir ve yeni bir birey oluşturmak üzere çoğalmaya başlar. Döllenmediğinde vücuttan atılır. Bu atılma süreci genellikle 1 haftadır. Bu sürece "PMS dönemi" de denebilir. Bu döngü her ay olur. Bu döngü âdet (regl) olarak adlandırılır. 500 döngü sonra kadın, yumurtanın oluşturulmadığı bir döngü olan menopoza girer. Menopoz, olağan dışı bir durumdur. Menopozun ortaya çıkışı muhtemelen ilk insanların diğer memelilere kıyasla bakıma daha çok gereksinmesinden olmuştur.

Amniyotik Yumurta
Amniyotik yumurta, karaya uyum sağlamış omurgalılar olan Tetrapoda (dört üyeliler) sınıfına mensup hayvanlarda bulunan korunaklı bir yumurta çeşididir. Bu yumurta; amniyon, koriyon, vitellüs kesesi ve allantoyis adı verilen dört özelleşmiş zar içerir. Eksta embriyonik zarlar olarak nitelendirilen bu zarlar, embriyonun dışında büyüyen doku tabakalarından gelişir. Amniyon olarak isimlendirilen ve embriyonun içinde yüzdüğü amniyotik sıvıyı kuşatan yapı, sarsıntıları en aza indirgeyen bir kalkan gibi iş görür. Allantoyis, embriyonun metabolik atıklarını düzenleyen bir kesedir. Koriyon ve allantoyis zarı embriyo ile dış ortam arasındaki gaz değişiminden sorumludur. Vitellüs kesesi ise besinleri depolama işlevini üstlenir. Vitellüs kesesinde bulunan kan damarları besinlerin embriyoya geçişini sağlar. Ayrıca yumurtanın dışında yer alan ve yumurta akı olarak adlandırılan kısmında depo proteini albümin de besin temin eder.

Kaynakça

Üreme hücreleri
Kadın üreme organları
Yumurtalar
Kadın endokrin sistemi

Yumurta (hücre)


Den sidste støbning - en film om jernstøbning på Sæby Jernstøberi 1979. er en dansk virksomhedsfilm fra 1981 instrueret af Lars Holst og Thomas W. Lassen efter manuskript af sidstnævnte.

Handling
Dokumentarfilm om Sæby Jernstøberi og Maskinfabrik, der efter mere end 100 års virke ophørte med støbegodsproduktion. Filmen skildrer de sidste arbejdsdage på fabrikken.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Virksomhedsfilm fra Danmark
Danske film fra 1981


{{Infookvir nogometni klub
| ime kluba          = Budućnost
| slika              =
| puno ime           = Fudbalski klub Budućnst
| nadimak            = Stara dama
| godina osnivanja   = 1919.
| igralište          = Stadion Park Pećina, Valjevo
| kapacitet stadiona =
| trener             =
| liga               = Zona Drina (IV.)
| sezona             = 2013./14.
| plasman            = 4.
| trenutačna sezona  =
| igrači             =
| pattern_la1= |pattern_b1= |pattern_ra1= |pattern_sh1= |pattern_so1=
| leftarm1= |body1= |rightarm1= |shorts1= |socks1=
| pattern_la2= |pattern_b2= |pattern_ra2= |pattern_sh2= |pattern_so2=
| leftarm2= |body2= |rightarm2= |shorts2= |socks2=
| pattern_la3= |pattern_b3= |pattern_ra3= |pattern_sh3= |pattern_so3=
| leftarm3= |body3= |rightarm3= |shorts3= |socks3=
}}

Fudbalski klub Budućnost (srpski Фудбалски клуб Будућнocт Baљeвo) je bivši nogometni klub iz Valjeva, Kolubarski okrug, Republika Srbija.

 O klubu
U Valjevu se nogomet počeo igrati 1909. godine, a klub je pod nazivom RFK Budućnost (Radnički fudbalski klub Budućnost) osnovan 1919. godine. Prije Drugog svjetskog rata, "Budućnost" je bila prvak Valjevske lige, a potom se natjecala u prvenstvima Beogradskog podsaveza.
Poslije rata klub se spaja s klubom FK Napred te počinje natjecanje u Srpskoj ligi. U drugoj polovici 1950.-ih se natječe u III. zoni, tada ligi drugog stupnja prvenstva Jugoslavije. U periodu 1969./70. – 1972./73. klub se natječe u Drugoj saveznoj ligi – "Sjever", te tih godina se klub naziva Metalac
Raspadom SFRJ, klub najveće uspjehe doživljava u sezonama 1996./97. i 1997./98., kada nastuapa u Prvoj B ligi SR Jugoslavije.
Osamostaljenjem Srbije, klub nastupa u Srpskoj ligi "Zapad" i Zoni "Drina"''.
Zbog nagomilanih dugova, klub se gasi, te se spaja u ljeto 2014. godine s gradskim suparnikom Krušikom (koji je također tada u financijskim problemima) u novi klub naziva Budućnost Krušik 2014

Uspjesi

Poveznice
 srbijasport.net, Budućnost Valjevo, profil kluba
 srbijasport.net, Budućnost Valjevo, rezultati po sezonama
 srbijasport.net, Budućnost Krušik 2014 Valjevo, profil kluba
 fsgzrenjanin.com, Saldo SFR Jugoslavija
 FK Budućnost Krušik 2014 Valjevo

Izvori

Budućnost
Budućnost

FK Budućnost Valjevo


La Sinfonía n.º 43 en fa mayor, K. 76/42a fue probablemente compuesta por Wolfgang Amadeus Mozart.

Instrumentación y estructura

La sinfonía está escrita para dos oboes, dos trompas, dos fagotes y cuerdas; los oboes permanecen en silencio a lo largo del segundo movimiento. La inclusión de los fagotes es notable, pues en la época no solían escribirse las partes de fagot, ya que éstos con frecuencia se limitaban a doblar a los violonchelos y contrabajos. En las orquestas de la época era frecuente incluir fagotes y un clave, si estaban disponibles, para reforzar la línea del bajo y ejecutar el bajo continuo. Su interpretación suele durar unos catorce minutos.

Consta de cuatro movimientos:

 Allegro maestoso, en 4/4
 Andante, en 3/4
 Menuetto, en 3/4
 Allegro, en 2/4

Numeración de la sinfonía

El autógrafo se ha perdido. La única fuente de esta sinfonía consiste en una serie de partes presente de los archivos del editor Breitkopf & Härtel, que se destruyó durante la Segunda Guerra Mundial.

El Alte Mozart-Ausgabe (publicado entre 1879 y 1882) da la secuencia numerada de 1-41 para las sinfonías. Las sinfonías no numeradas en ese momento (algunas, incluida la KV 76, fueron publicadas en suplementos del Alte-Mozart Ausgabe hasta 1910) han recibido posteriormente números en el rango de 42 a 56, incluso aunque hayan sido escritas por Mozart con anterioridad a Sinfonía n.º 41 (compuesta en 1788). De esta forma, la sinfonía KV 76 recibiría el número 43 en este esquema de numeración.

Orígenes y autoría

 Otto Jahn, en su biografía de Mozart, relata el descubrimiento de veinte sinfonías atribuidas a Mozart en los archivos de Breitkopf & Härtel. Ludwig Ritter von Köchel está de acuerdo con esta visión y considera la KV 76 como auténtica de Mozart. La reseña de Jahn se basaba en la Colección mozartiana de Johann André, en la que se incluían diez de las antedichas veinte sinfonías, indicando que éstas eran consideradas auténticas, porque habían sido enviadas directamente por Constanze Mozart, la esposa de Wolfgang. Dos de estas obras son versiones sinfónicas de las oberturas de las óperas Lucio Silla (KV 135) e Il sogno di Scipione (KV 126, lo que incrementa las probabilidades de que las otras ocho obras sean también auténticas. Jahn fechó el KV 76 como «177?», mientras que Köchel la dató como «quizás 1769».
 Wyzewa y Saint-Foix dató la sinfonía entre el 1 de diciembre de 1766 y el 1 de marzo de 1767. Para ello, comparó el primer movimiento de la sinfonía con la obertura de Die Schuldigkeit des ersten Gebots (KV 35) y con las primeras sinfonías de Mozart y concluyó que la KV 76 fue escrita antes que la obertura, quizás en diciembre de 1766. Consideró que estaba «escrita con un gran cuidado para su maestro y sus compatriotas para probar qué había aprendido durante su largo viaje (a Londres, París, Holanda, etc.)». Sin embargo, Zaslaw considera esta interpretación una «pura fantasía».
 Hermann Abert duda con respecto a las similitudes descrita por Wyzewa y Saint-Foix, porque el desarrollo de la obertura del KV 35 está basado en el tema principal de la obertura, pero el desarrollo del KV 76 se aparta del tema principal de la sinfonía. La notación de un tema de Jean-Philippe Rameau en el último movimiento lleva a pensar en la época del primer gran viaje, pero la posterior adición del minueto señala al sur de Alemania como lugar de composición.
 Alfred Einstein establece que el minueto presenta una madurez mucho mayor que la de los otros tres movimientos y fue probablemente compuesto posteriormente. Las sinfonías vienesas tendrían casi siempre cuatro movimientos y Mozart ajustaría en ocasiones sinfonías en tres movimientos que compusopara otros lugares añadiendo posteriormente un minueto y trío, por lo que Einstein concluye que el minueto y trío fue compuesto para un viaje a Viena. La sexta edición del catálogo Köchel fecha este movimiento como «supuestamente en otoño de 1767, en Viena».
 Gerhard Allroggen y Cliff Eisen sospechan que el verdadero autor de la sinfonía fue Leopold Mozart, debido a los rasgos estilísticos de la obra. Zaslaw describió la sinfonía como «atractiva», el Andante como un movimiento «irritante» que realza la «belleza» del minueto, pero Sadie habla, sin embargo, generalmente de «debilidad», describiendo los pasajes pizzicato del segundo movimiento como «pesados» y la armonía del minueto como «tosca».

Véase también

 Sinfonías espurias o de dudosa autenticidad de Wolfgang Amadeus Mozart

Referencias

Fuentes

Bibliografía

Enlaces externos

fa mayor kv 76
sinfonia fa mayor kv 76
sinfonia mozart kv 76

Sinfonía en fa mayor, KV 76 (Mozart)


Tonje Løseth (født 1. januar 1991 i Bergen, Norge) er en norsk håndboldspiller som spiller for den franske håndboldklub Brest Bretagne Handball. Hun har tidligere spillet for TuS Metzingen og Herning-Ikast Håndbold.

Referencer

Håndboldspillere fra Norge

Tonje Løseth


Alejandro Unsain (Buenos Aires, Argentina; 3 de mayo de 1881 - 14 de abril de 1952) fue un abogado argentino. Sus padres Gervasio Unsain y Petra Echaiz pertenecían a familias nobles vascuences y se habían exiliado voluntariamente a raíz de la derrota sufrida por el legitimismo español, en la Segunda Guerra Carlista.

Primeros años
Alejandro Unsain adquirió en su hogar una acendrada fe católica –más adelante fue hermano terciario de la orden franciscana- que influiría luego en su vida y, en especial, en la orientación ideológica de su obra jurídica. Fue llevado por su familia a la ciudad de Paraná, en la provincia de Entre Ríos, donde reciben la ayuda de su padrino de bautismo Leonidas Echagüe, que fue  gobernador y senador nacional de Entre Ríos. Hizo sus estudios primarios y secundarios en la escuela pública y se recibe de bachiller. Posteriormente ingresó en la Facultad de Ciencias Jurídicas y Sociales, en la que se gradúa de abogado y, más adelante, el 7 de agosto de 1906, obtiene el título de doctor en jurisprudencia.

Función pública
En 1898 comenzó a trabajar en un cargo modesto en la administración pública, colaboró con el Dr. Joaquín V. González, en el primer proyecto de Código del Trabajo del país, de 1904 –que no fue aprobado por el Congreso-  y en 1907 se incorporó al recientemente creado Departamento Nacional del Trabajo, que dirigía José Nicolás Matienzo; todas estas circunstancias tuvieron
fundamental trascendencia en su orientación profesional futura. Era estudioso, trabajador, de claro y sano talento  y advirtió rápidamente la creciente importancia de los asuntos a cargo del referido organismo.
Era una época difícil en la cual todo proyecto de innovación en la materia encontraba recelosa resistencia tanto de los patronos –que no querían resignar privilegios económicos- como de los trabajadores que, divididos en grupos ideológicos que disputaban el predominio en la conducción del movimiento sindical, y temían las iniciativas del gobierno, aunque les fueran beneficiosos. Entre los años 1920 y 1922 (el último tramo de la presidencia de Hipólito Yrigoyen) se desempeñó director del Departamento de Trabajo y de inmediato se abocó a retomar el camino de Joaquín V. González y proyectó un Código del trabajo que el Poder Ejecutivo a cargo de Hipólito Yrigoyen remitió en 1921 para su tratamiento por el Congreso Nacional, pero la iniciativa nuevamente fracasó. Redactó la reglamentación para el trabajo de los hombres de mar y en 1925, fue elegido presidente de la Caja Nacional de Jubilaciones del Personal de las Empresas Particulares de Servicios Públicos creada por la ley 11.110.

Unsain se desempeñó también como presidente de la Caja Nacional de Jubilaciones del Personal de las Empresas Particulares de Servicios Públicos, creada por la ley 11.110 y colaboró en la redacción de la ley 11.289, un anticipo frustrado de un régimen jubilatorio uniforme.
Alejado de la función pública pasó a ejercer como abogado y fue asesor en la Unión Telefónica, una empresa subsidiaria de la ITT),- y cuando fue estatizada el gobierno lo mantiene en esa función. También fue abogado de la Federación de Empleados de Comercio y, de manera excepcional, se desempeñó como de ministro de gobierno de la intervención dispuesta en 1928 a la provincia de Santiago del Estero, durante el segundo gobierno de Yrigoyen.

Desempeño en la OIT
Luego que el Tratado de Versalles creó la Organización Internacional del Trabajo, se celebró la primera Conferencia Internacional en Washington en la que Unsain integró la representación argentina, lo que reiteró en la segunda conferencia celebrada en Génova; también representó al país cuando pasó a formar parte del Consejo de Administración del organismo internacional y fue luego designado por éste su corresponsal en Buenos Aires. También representó a la Universidad de Buenos Aires en el Primer Congreso Panamericano de la Vivienda.

Actividad docente
Unsain se empezó en 1912 a enseñar en la Universidad Católica de Buenos Aires, en 1917 comenzó como profesor en la Facultad de Ciencias Económicas de la Universidad de Buenos Aires –allí desde 1915 era profesor de la materia Alfredo Lorenzo Palacios- y a partir de 1921, en las de Derecho de Buenos Aires y La Plata. También enseñó en el Museo Social Argentino, institución que llegó a presidir. Su materia, que se denominaba por entonces Legislación Industrial y Obrera, correspondía al actual Derecho del Trabajo que recién comenzaba a desarrollarse en esa época en el país. Unsain fue designado sucesivamente para distintos cargos dentro de la universidad: profesor adscripto, profesor suplente, profesor adjunto, profesor extraordinario, profesor titular de la cátedra, consejero y delegado al Consejo Superior Universitario.
El enfoque ideológico de su enseñanza de la materia estaba basado en la doctrina de las encíclicas papales; rechazaba la preeminencia de lo económico, pues consideraba esencial al bien común, el anteponer lo moral o lo material.

Labor periodística
Fue director y redactor de los diarios La Razón de Buenos Aires y de Nueva Argentina. Integró el consejo de redacción -junto con Mariano R. Tissembaum y Manuel Pinto y bajo la dirección de Mario L. Deveali- de la Revista Derecho del Trabajo-la primera sobre la materia en Argentina-, desde su número inicial publicado en 1940; en artículos y notas breves (muchas veces comentarios a fallos o a nuevos decretos), analizaba la creciente legislación laboral y las aplicaciones de la autoridad administrativa o de los jueces. Colaboró con artículos y notas en. Fue director y redactor único del Boletín Mensual, del Departamento Nacional del Trabajo, de la Revista de Trabajo, Seguro y Previsión Social, fundada por Unsain en 1934 y de la Revista Social del Instituto de política Social de la Facultad de Ciencias Económicas de Buenos Aires. También publicó en revistas especializadas en la materia de países extranjeros, especialmente latinoamericanos.

Su obra jurídica
Unsain es el primer abogado especializado en derecho del trabajo, el primero que puede considerarse un jurista, y no un mero explorador como otros: con sus propias palabras: ". al principio no había un derecho del trabajo". Ya en 1915 publicó su Manual de Legislación Obrera Argentina al que siguieron en 1917  Accidentes del Trabajo -Exposición y comentarios a la ley Nª 9688 y a sus decretos reglamentarios y en 1919, Legislación social argentina. Diccionario elemental. Entre 1925 y 1928 publicó su obra principal: Legislación del trabajo en tres tomos (Premio Nacional en ciencias).

Su producción no se detiene y a poco de aprobarse la primera ley estableciendo en el país indemnizaciones por despido, derecho a vacaciones pagas y limitaciones a la suspensión laboral, la analiza en Empleados de Comercio - Comentario a la ley 11.729, publicado en 1935. Lo mismo hace más adelante en Trabajo a domicilio - Comentario de la ley 12.723, en relación con la nueva ley regulando el trabajo a domicilio, publicada en 1942. Su última obra, el Ordenamiento de las leyes obreras argentinas con ediciones en 1943, 1945 y 1952 está destinada a reunir la legislación laboral dispersa en diversas normas.

Alejandro Unsain falleció en Buenos Aires el 14 de abril de 1952.

Algunas de sus obras
Algunas de sus obras más importantes son:
 Manual de Legislación Obrera Argentina, Compañía Sud Americana de Billetes de Banco, Buenos Aires, 1915, 311 páginas;
  Accidentes del Trabajo -Exposición y comentarios a la ley Nª 9688 y a sus decretos reglamentarios. Buenos Aire, 1917. Editores Gotelli y Peralta. 289 páginas.
 Legislación social argentina. Diccionario elemental. Buenos Aires, 1919. Talleres Gráficos Argentinos L.J. Rosso, 257 páginas.
 Legislación del trabajo Editorial Valerio Abeledo, Buenos Aires, 1925 (T. I), (págs. 444), 1927 (T. II, 544 páginas), 1928 (T. III, págs. 527).
 Empleados de Comercio - Comentario a la ley 11.729. Valerio Abeledo Editor. Buenos Aires, 1935. 311 páginas.
 Trabajo a domicilio - Comentario de la ley 12.723. Editorial Valerio Abeledo. Buenos Aires, 1942. 371 páginas.
 Accidentes de Trabajo Ordenamiento de las leyes obreras argentinas (1945 y ediciones posteriores).
 Ordenamiento de las leyes obreras argentinas. Losada. Buenos Aires, 1943 -106 págs.; Losada, Buenos Aires, 1945, 243 págs.; El Ateneo, Buenos Aires, 1952, 537 páginas.

Referencias

Abogados de Argentina
Alumnado de la Facultad de Derecho de la Universidad de Buenos Aires
Laboralistas de Argentina
Profesores de la Universidad de Buenos Aires
Profesores de la Universidad Nacional de La Plata
Miembros de la Academia Nacional de Ciencias Económicas (Argentina)

Alejandro Unsain


Prater, Avusturya'nın başkenti Viyana'nın Leopoldstadt ilçesinde bulunan, yaklaşık 6 km² genişliğinde bir park, dinlenme ve eğlence alanıdır.

Hakkında
Prater ismi Latince pratum veya İspanyolca Prado (Türkçe: Çayırlık) kelimelerinden geldiği sanılmaktadır.

Leopoldstadt'ın büyük bir bölümünü oluşturan Prater geniş bir alanı dinlenme için olsa da, büyük bir bölümü hala koruma altında ormandır.

1162 yılında ilk defa Pratter ismi ile anılmaya başlanan bu alan İmparator I. Friedrich tarafından Konrad adında birine satılmıştır. Aslında Pratter ismi 1403 yılına kadar adanın kuzey tarafı için kullanılmıştır ama zamanla bu adanın her tarafı için Prater ismi kullanılır olmuştur. Bu bölge çeşitli sebeplerden dolayı çok el değiştirmiştir fakat 1560 yılında İmparator II. Maximilian'ın emri ile Prater av alanı olarak Kraliyet'in hizmetine sunulmuştur.

İmparator II. Josef'in emri ile 1766 yılında alana av yasağı getirilmiş ve halkın da kullanabileceği dinlenme parkı olmuştur. Daha sonra buraya açılan cafe ve eğlence yerleri bugünkü Wurstelprater için başlangıç oluşturmuştur.

1873 yılında hemen yanına yapılmış fuar binasının 1937 yılında bir yangın sonucu yanması ile yerine bugünkü modern fuar merkezi yapılmıştır.

Diğer önemli bir yapı ise, 1929 ile 1931 yılları arasında Alman mimar Otto Ernst Schweizer tarafındantasarlanarak inşâ edilen Ernst Happel Stadyumu'dur.

Prater içinde bulunan lunaparktaki Viyana'nın sembollerinden Riesenrad (Türkçe: Dönme Dolap) 1896 yılında İmparator I.Franz Joseph'in tahta çıkışının 50. yılı dolayısıyla İngiliz mimar Walter B. Basset'e 30 adet vagonlu olarak yaptırılmıştır. II. Dünya Savaşı'nda hemen hemen tamamı yanmış, 1947 yılında 15 vagonlu olarak tekrar hizmete açılmıştır.

Leopoldstadt
Viyana'daki parklar

Prater


Charlatangruppen, senere blot Charlatan, var et dansk pop-/rockband fra 1970'erne og først i 1980'erne.

Charlatangruppen opstod ud af et musikmiljø i Lyngby, hvorfra flere af de oprindelige medlemmer kendte hinanden. Den gennemgående person i gruppen var Thorstein Thomsen, der tidligere sammen med Ivan Horn, Per Wium og René Wulff også havde spillet med C.V. Jørgensen på dennes første plader. Gruppen havde varierende besætning i sin levetid og udgav fem album i perioden 1976-1981, inden den blev opløst kort efter udgivelsen af det femte album Pop.

Medlemmer
Gruppens medlemmer fordelt på album:

Diskografi
Gruppen udgav følgende album:
Som Charlatangruppen
 Hvad er der galt med Benny? (1976)
 Glimt fra Verners verden (1977)
Som Charlatan
 Masser af mennesker (1978)
 Een på hatten (1979)
 Pop (1981)

Referencer

Rockgrupper fra Danmark

Charlatangruppen


Dmitri Shostakovich wrote his Symphony No. 2 in B major, Op. 14, subtitled To October, for the 10th anniversary of the October Revolution. It was first performed by the Leningrad Philharmonic Orchestra and the Academy Capella Choir under Nikolai Malko, on 5 November 1927. After the premiere, Shostakovich made some revisions to the score, and this final version was first played in Moscow later in 1927 under the baton of Konstantin Saradzhev. It was also the first time any version of the work had been played in Moscow.

Shostakovich later revisited the events of the October Revolution in his Twelfth Symphony, subtitled The Year 1917.

Structure
The symphony is a short (about 20 minutes) experimental work in one movement; within this movement are four sections, the last of which includes a chorus. In a marked departure from his First Symphony, Shostakovich composed his Second in a gestural, geometric "music without emotional structure" manner, with the intent of reflecting speech patterns and physical movements in a neo-realistic style. This choice may have been influenced at least partially by Vsevolod Meyerhold's theory of biomechanics.

Shostakovich placed far more emphasis on texture in this work than he did on thematic material. He quickly adds sonorities and layers of sound in a manner akin to Abstract Expressionism instead of focusing on contrapuntal clarity. While much of the symphony consequently consists of sound effects rather than music, the work possesses an unquestionable vitality and incorporates the basic elements of the musical language he used in the rest of his career.

Instrumentation
The symphony is scored for mixed choir (in the final part) and orchestra of piccolo, 2 flutes, 2 oboes, 2 clarinets, 2 bassoons, 4 horns, 3 trumpets, 3 trombones, tuba, timpani, triangle, snare drum, bass drum, cymbals, glockenspiel, (factory) siren, and strings.

Overview
Shostakovich's Second and Third Symphonies have often been criticized for incongruities in their experimental orchestral sections and more conventionally agitprop choral finales. In the Soviet Union they were considered experiments, and since the days of Stalin the term "experiment" was not considered positive. Much later, Shostakovich admitted that out of his 15 symphonies, "two, I suppose, are completely unsatisfactory – that's the Second and Third." He also rejected his early experimental writing in general as "erroneous striving after originality" [the piano cycle Aphorisms] and "infants' diseases" [the Second and Third Symphonies].

The Second Symphony was commissioned to include a poem by Alexander Bezymensky, which glorified Lenin's role in the proletariat struggle in bombastic style. The cult of Lenin, imposed from the upper echelons of the Party, grew to gigantic proportions in the years immediately following his death. The work was initially titled "To October". It was referred to as a Symphonic Poem and Symphonic Dedication to October. It became To October, a Symphonic Dedication when the work was published in 1927. It only became known as a "symphony" considerably later.

The spirit of October
During the 1920s in Russia, "October" referred to the spirit of the Revolution, which was a new world of freedom and fellowship reaching politically from the center to the left. The nearest political idea to this concept was the Trotskyist doctrine of "permanent revolution".

Composition

Shostakovich was commissioned by Lev Shuglin, a Bolshevik and head of the Propaganda Department of the State Music Publishing House (Muzsektor), to write a large orchestral work with a choral finale called Dedication to October to celebrate the 10th anniversary of the October Revolution. Shuglin suggested the use of a factory whistle to open the choral finale. The composer wrote to Tatyana Glivenko on 28 May 1927, that he was tired of writing it, and considered the Bezymensky text "abominable".

Part of the problem Shostakovich had in writing the symphony was that people expected a successor to his First Symphony, and he no longer believed in writing in the same compositional style. He also had other projects toward which he wanted to direct his attention as soon as possible, and the First Symphony had taken him nearly a year to write. As it turned out, the Commissariat for Enlightenment's propaganda department, Agitotdel, regularly commissioned single-movement works on topical subjects. These works often featured revolutionary tunes and invariably employed sung texts to make the required meaning clear. Furthermore, because of the non-musical orientation of potential audiences, these pieces were not expected to last more than 15 or 20 minutes at most.

Though Shostakovich had been commissioned by Muzsektor rather than Agitotdel, and was thus expected to produce a composition of abstract music instead of a propaganda piece, writing a short agitprop symphony seemed to solve all of Shostakovich's problems. Such a work was entirely appropriate for the occasion for which it was being written. It would also be impossible for Muzsektor to turn it down, and was guaranteed at least some friendly press. It also sidestepped the stylistic problem of producing a sequel to the First Symphony while also opening the door to experiment with orchestral effects in an entirely new vein. Most importantly for Shostakovich, the piece took little time to compose, allowing him to return to other projects at his earliest convenience.

The choral section gave the composer particular trouble. Shostakovich told Yavorsky confidentially, "I'm composing the chorus with great difficulty. The words!!!!" Solomon Volkov said of it that "one is tempted simply to cut it off with a pair of scissors".

Chorus: "To October"
Text by Alexander Bezymensky
Russian
Мы шли, мы просили работы и хлеба,
Сердца были сжаты тисками тоски.
Заводские трубы тянулися к небу,
Как руки, бессильные сжать кулаки.
Страшно было имя наших тенет:
Молчанье, страданье, гнет.

Но громче орудий ворвались в молчанье
Слова нашей скорби, слова наших мук.
О Ленин! Ты выковал волю страданья,
Ты выковал волю мозолистых рук.
Мы поняли, Ленин, что наша судьба
Носит имя: борьба.

Борьба! Ты вела нас к последнему бою.
Борьба! Ты дала нам победу Труда.
И этой победы над гнетом и тьмою
Никто не отнимет у нас никогда.
Пусть каждый в борьбе будет молод и храбр:
Ведь имя победы – Октябрь!

Октябрь! – это солнца желанного вестник.
Октябрь! – это воля восставших веков.
Октябрь! – это труд, это радость и песня.
Октябрь! – это счастье полей и станков.
Вот знамя, вот имя живых поколений:
Октябрь, Коммуна и Ленин.
Translation
We marched, we asked for work and bread.
Our hearts were gripped in a vice of anguish.
Factory chimneys towered up towards the sky
Like hands, powerless to clench a fist.
Terrible were the names of our shackles:
Silence, suffering, oppression.

But louder than gunfire there burst into the silence
Words of our torment, words of our suffering.
Oh, Lenin! You forged freedom through suffering,
You forged freedom from our toil-hardened hands.
We knew, Lenin, that our fate
Bears a name: Struggle.

Struggle! You led us to the final battle.
Struggle! You gave us the victory of Labour.
And this victory over oppression and darkness
None can ever take away from us!
Let all in the struggle be young and bold:
The name of this victory is October!

October! The messenger of the awaited dawn.
October! The freedom of rebellious ages.
October! Labour, joy and song.
October! Happiness in the fields and at the work benches,
This is the slogan and this is the name of living generations:
October, the Commune and Lenin.

Reception

In the West, listeners appreciated the orchestral section but not the choral emotionalism that followed. While some Soviet critics acclaimed it at the time of the premiere, the Second Symphony did not attain lasting success.

Notable recordings

Notable recordings of this symphony include:

References

Notes

Sources
Books

Records

Further reading

See also
 Symphony No. 12 "The Year 1917"
 October
 Loyalty

External links

Shostakovich 2
Symphony No. 02 (Shostakovich)
Compositions in B major
1927 compositions

Symphony No. 2 (Shostakovich)


Maxillaria phoenicanthera é uma espécie de planta do gênero Maxillaria e da família Orchidaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1882 por João Barbosa Rodrigues.

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Descrição
Flores pálidas.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo, Paraná, Rio de Janeiro e São Paulo.
Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Meneguzzo, T.E.C.; Costa, I.G.C.M.; Smidt, E.C.; Santos, T.F.; Schmidt, E.D.L. Maxillaria  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Maxillaria phoenicanthera no projeto Flora e Funga do Brasil

Maxillaria
Plantas descritas em 1882
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Maxillaria phoenicanthera


L'élection de Miss Excellence France 2022 est la quatrième élection du Comité Miss Excellence France qui s'est déroulé à Saint-Amand-Montrond dans la région Centre-Val de Loire le .

Garance Ravel, du Loire-Forez succède à la mahoraise Larissa Salime Be, Miss Excellence Mayotte 2021 et Miss Excellence France 2021.

Classement final

Candidates

Déroulement de la cérémonie
La cérémonie est présenté pour la troisième année consécutive par Philippe Risoli.
L'élection est retransmise sur les chaînes locales et régionales de France et d'Outre-Mer notamment IDF1 et Mayotte 1ère.

Jury
Le jury est composé de huit personnalités :
 Amaury Vassili (Président du jury) : chanteur
 Pierre Deny : acteur
 Noémie Garcia  : comédienne et chanteuse
 Ahmed Mouici : chanteur
 Mikelangelo Loconte : chanteur
 Lisbet Guldbaek : chanteuse
 Pablo Villafranca : comédien et chanteur
 Merwan Rim : auteur, compositeur, interprète

Notes et références

2021
Concours de beauté en 2022

Élection de Miss Excellence France 2022


La Flocellière ist eine ehemalige französische Gemeinde mit zuletzt 2.623 Einwohnern (Stand: 1. Januar 2013) im Département Vendée in der Region Pays de la Loire; sie gehört zum Arrondissement Fontenay-le-Comte und zum Kanton Pouzauges. Die Einwohner werden Flocéens genannt.

Am 1. Januar 2016 wurde  La Flocellière mit Les Châtelliers-Châteaumur, La Pommeraie-sur-Sèvre und Saint-Michel-Mont-Mercure zur neuen Gemeinde (commune nouvelle) Sèvremont zusammengeschlossen.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten

 Schloss La Flocellière
 Schloss Les Echardières

Persönlichkeiten
 David, Seigneur de La Flocellière 1090
 Jacques de Surgères, Seigneur de La Flocellière 1344, † 1383/85
 Charles Auguste Jean Baptiste Louis Joseph Bonamy, dit de Bellefontaine (1764–1830), Generalleutnant, gestorben in La Flocellière
 Charles Arthur, 3. Baron Alquier (1827–1871), Politiker, geboren in La Flocellière
 Raymond Brosseau (1915–1980), Politiker, geboren in La Flocellière

Literatur
 Le Patrimoine des Communes de la Vendée. Flohic Editions, Band 2, Paris 2001, ISBN 2-84234-118-X, S. 771–777.

Weblinks

Ort in Pays de la Loire
Ehemalige Gemeinde im Département Vendée
Sèvremont
Gemeindeauflösung 2016

La Flocellière


King of Fighters, SNK'nın tüm oyunlarından en popüler karakterleri bir araya getirerek yarattığı dövüş oyunu serisidir. İlk oyunu 1994 yılında çıkmıştır, 4 bölümlük kısa bir OAV serisi mevcuttur. Çıktığı seneki çoğu dövüş oyununun aksine, bire bir dövüş sistemi yerine üçe üç dövüş sistemine sahip ilk oyundur

Oyunlar

King of Fighters serisinin oyunları Neo Geo CD, Sega Saturn, Sega Dreamcast, Sony Playstation, PlayStation 2,Playstation 3, Microsoft X-Box,XBox 360, Game Boy, Game Boy Advance ve Neo Geo Pocket olmak üzere birçok konsol sistemine yayılmıştır.

Çoğunlukla her yeni öykü serisi finali 3. yılda olmak üzere 3 yıla yayılır.Her yeni öykünün yeni bir baş karakteri ve patronu bulunmaktadır ve bu 3 yılın ardından, o zamana kadarki tüm karakterleri içeren bir "Dream Match Kof" yapılır, 98-2002 gibi...

95'te başlayan Orochi öyküsünün baş karakteri Kyo ve Iori iken, 99'da başlayan NESTS öyküsünün lideri K', 2003'te başlayan Ash's Tales öyküsünün lideri Ash Crimson'dur. Her seri eski seriyle ufak bağlantılar içermekte fakat bağımsız bir öyküye sahip olmaktadır.

Asıl King of Fighters olarak SNK'nın ilk dövüş oyunu Fatal Fury 1 sayılsa da, bu isme gerçek anlamda sahip olan seri King of Fighters '94 ile başlamaktadır.

Başlangıç
 The King of Fighters '94 (Bölüm 1)
 İlk King of Fighters oyunu, SNK'nın en büyük süperstarı Kyo Kusanagi'yi içeren bu seri, Rugal Bernstein isimli bir yeraltı liderinin tüm dünyadan davet ettiği dövüşçülerle düzenlediği bir dövüş turnuvasının öyküsünü içerir. Rugal yendiği dövüşçülerin bedenlerini taşa çevirip, bu heykellerle kendine bir müze kurmaktadır. Oyun Japon takımı Kyo, Benimaru ve Daimon'un şampiyon olup Rugal'i devirmesiyle biter.
 Oyunun daha sonra Playstation 2 için yapılan sürümü,King of Fighters 94:Rebout Kyo'nun babası Saisyu'yu içermektedir.

Orochinagi

 The King of Fighters '95 (Bölüm 2)
 Bu oyunla birlikte Kyo'nun en büyük düşmanı Iori ilk kez ortaya çıktı. Ayrıca bu oyunda oyuncular ilk defa kendi seçtikleri 3 kişiden bir takım kurabiliyordu!
 Öykü Orochi gücünü kullanmaya başlayan Rugal'in 2. kez turnuvayı düzenlemesiyle başlar, turnuva sonunda kullandığı Orochi gücünün,Orochi kanından olmadığı için onu yok etmesi ile son bulur!

 The King of Fighters '96 (Bölüm 3)
 KoF'un ilk gerçek yükseliş noktası. Harika grafikler, müthiş müzikler, yeni karakterler Geese, Krauser, Mr. Big ve Leona... Oyun zıplama seviyeleri,çift atlama gibi birçok özellikle seriye yenilikler getirdi.
 KoF 96 turnuvası, Kyo ve Iori'yi arayan Yata Aynası'nın koruyucusu Chizuru'nun turnuvayı düzenlemesiyle başlar, Orochi'nin tüm düşmanlarını yok etmeye çalışan Goenitz'in, Kyo ve Iori'nin ellerinde ölmesiyle son bulur!

 The King of Fighters '97 (Bölüm 4)
 Orochi öyküsünün finali; KoF tarihinin en uzun oyun sonu demolarına sahip KoF oyunu. Orochi'nin destekçileri Yashiro, Shermie, Chris, Kyo'nun en büyük hayranı Shingo Yabuki ve Orochi'nin kendisi bu oyunda ilk kez ortaya çıktı.Ve yeni güç sistemi "Advanced" ilk defa bu oyunla seriye girdi
 Bu öykü serisi, ölümcül düşmanlar Kyo ve Iori'nin, Orochi'yi yok etmek için geçici süreyle ittifak kurup Orochi'yi tekrar kilitlemeleriyle son bulur!

 The King of Fighters '98
 Bu oyun "The Dream Match Never Ends" ismi ile geçer. Geese Howard, Wolfgang Krauser, Mr. Big, Kasumi Todoh, Eiji Kisaragi,Kasumi,Goenitz,Orochi karakterleri hariç şimdiye kadarki tüm karakterleri içerir.Fakat bu karakterler oyunun çok daha sonra çıkan ps2 versiyonu "Ultimate Match"le eklenmiştir.Oyunda belirli bir hikâye bulunmamasına karşın takım sonu özel resimleri ve bazı karışık takımlara ait özel bitiriş resimleri yer almaktadır. Gene oyuna önceki serilerden farklı olarak birçok başlangıç konuşması eklenmiştir birbirleri ile bağlantısı olan karakterlerin açılışta yaptıkları reverans ve konuşmaların çoğu hazırlanmış ve buna göre çeşitli bitiriş konuşmaları eklenmiştir oyunla ilgili bir başka nokta ise karakterlerin başka oyunlarda geçerli olan hareketlerine veya KOF serisinin önceki bölümlerine ait olan stillerine göre seçilebilmeleridir, seri ile ilgili özel bir hikâye yoktur.

The NESTS
 The King of Fighters '99: Millennium Battle (Bölüm 5)
 Bir takım arkadaşının sahaya atlayıp, kısa sürede olsa da diğer arkadaşına yardım etmesi üzerine kurulu olan "Striker" sistemini getiren bu oyun ayrıca yeni baş karakter K' Dash'in ilk kez ortaya çıktığı oyundur. Bu oyunla birlikte artık takımlar dörder kişiden oluşuyor, yeni bir öykü serisi başlıyor ve Kyo artık yeni bir kıyafet kullanıyordu!
 Bu turnuva, NESTS'in elinden kaçıp onlar tarafından kullanılmayı reddeden K'nın bulunması için Krizalid'in turnuvayı düzenlemesiyle başlar, K'nın takım arkadaşları Maxima, Benimaru ve Shingo'nun desteğiyle Krizalid'i yok etmesiyle sona erer.

 The King of Fighters 2000 (Bölüm 6)
 Bu oyun, oyuncuların Striker olarak seçtikleri karakterin, sadece Striker olması kaydıyla 2 alternatif karakter içerip toplam karakter sayısının altmışı bulduğu ve K'nın en önemli kopyalarından Kula'nın ortaya çıktığı oyundur. Ayrıca bu oyunda oyuncular, Fatal Fury'nin bitiş demosunda Terry'nin öldüğünü sandılar.
 Bu turnuva NESTS'in adamı Zero'nun sponsorluğunda başlayıp, Zero'nun Terry'nin şehri Southtown'u yok etmesiyle sona erer. Fakat Zero,K' ve arkadaşı tarafından yenilir

 The King of Fighters 2001 (Bölüm 7)
 Eolith tarafından yapılan ilk KoF. Bu oyunla birlikte oyuncular takımlarında kaç kişinin striker, kaç kişinin aktif karakter olabileceğini seçebiliyordu. Ama özellikle çizimleri ve müzikleri çok eleştirilen oyun NESTS öyküsünün son bölümü oldu
 Bu öykü serisi NESTS lideri Igniz'in K'ya yardım eden tüm dövüşçüler tarafından yenilip, yok edilmesiyle sonuçlanır.

 The King of Fighters 2002
 Eolith tarafından yapılan son KoF oyunu. Seri tekrar eski üçe üç sistemine döndü. Bu oyunun hiçbir öyküsü bulunmamakla birlikte, orijinal KoF öyküsünde de böyle bir turnuva olmamıştır.Daha sonra ps2'de oyunun NESTS öyküsünde bulunan tüm karakterleri ve yeni müzikler içeren versiyonu "Unlimited Match" çıktı.

The Tales of Ash
 The King of Fighters 2003 (Bölüm 8)
 Bu yeni öyküyle, oyun sistemi üç kişilik takım sistemine döndü. Oyuncular kurulan takımın diğer karakterleri arasında istediği an geçiş yapabiliyordu ve bu sistemle oyun daha da hızlanmıştı. Bu seriyle birlikte yeni bir "Heroes Team" ortaya çıktı: Ash,Shen ve Duo Lon. Bu yeni serinin başkarakteri Ash Crimson, tarzı ve yeşil alevleriyle hemen dikkat çekti. Bu seriyle birlikte KoF eski mitolojik öykü sistemine geri döndü çünkü öykü Orochi'nin tekrar diriltilmesiyle ilgiliydi. Kyo 3. kez kostümünü değiştirdi, Garou: Mark of The Wolves'tan Tizoc, Gato seriye katıldı ve Chizuru kardeşiyle birlikte tekrar KoF'a döndü. Bu sayede tekrar eski "Kutsal Hazineler Takımı" yani Kyo, Iori ve Chizuru kurulabiliyordu.
 Bu oyun, kendilerine "Geçmişten Olanlar" adını veren gizemli bir grubun turnuvayı düzenlemesi ile başlar, Ash'in Chizuru'nun gücünü çalmasıyla biter.

 The King of Fighters XI (Bölüm 9)
 Bu oyun eski KoFlardan farklı olarak oldukça hızlı bir oyun sistemine sahipti. Ayrıca maçlarda süre dolduğu zaman eskisinden farklı olarak hakem daha etkili dövüşenin kim olduğuna belli esaslarla karar verip maçın galibini ilan ediyordu. Ayrıca seriye öykü için çok önemli 2 kişi: Oswald ve Elisabeth, yıllardır KoF'a katılmanın eşiğinden dönen Duck King, yeni bir Psycho Soldier Momoko, Fuu'un ve Buriki One serilerinden Hayate, Jyazu, Gai ve Silber katılıyordu.Oyun seriye Quick Shift, Saving Shift, Skill Bar ve Dream Cancels gibi birçok yeni özellik getirdi.Bu oyunun en dikkat çeken özelliklerinden biri Leona, Joe, Robert, Mai gibi artık KoF ile özdeşleşmiş karakterleri içermemesidir.Ayrıca en çok satan KoF oyunlarından biridir.
 Bu oyun Orochi'nin yeni hizmetkarları olan ekibin Ash'ten Yata Aynası'nı almak için 2. kez düzenlemesiyle başlar, Ash'in Kyo'yu tuzağında belli etmeden kullanıp Iori'nin gücünü çalmasıyla biter.

 The King of Fighters XII (Bölüm 10)
 Bu oyun KoF'un 15.yılı için özel olarak tasarlandı ve yıllardır kullanılan tüm karakter grafikleri çöpe atılarak,önce 3 boyutlu olarak modellenip 2 boyutla derinlik kazandırılan yepyeni çizimler kullanıldı.Karakterlerin hepsi en eski kıyafetlerine ve dövüş tarzlarına geri döndü.Oyun motoruda yavaşlayıp köklerine döndü ve 2 de yeni sistem eklendi.Ve yeni karakter olarak Fatal Fury serisinden Raiden(Big Bear) eklendi.KoF XII,en az karakter sayısına sahip KoF oyunudur
 Başta Ash öyküsünün finali olarak planlanan KoF XII, daha sonra firmanın bilinmeyen sebeplere vazgeçmesi ile öyküsüz olarak piyasaya sürüldü, yani KoF evreninde böyle bir turnuva yok. Oyunun bu halinde Boss olmaması, öykü içermemesi, çok az sayıda karaktere sahip olması ve birçok karakterin hareket listelerinin tamamen değiştirilmesi ile oldukça yoğun tepkiler aldı. KoF XII, SNK Playmore tarafından "Yapılmış en iyi 2D dövüş oyunu" parolası ile yapılsa da, sonuç tam anlamı ile firma ve oyuncular için hayal kırıklığı oldu.

 The King of Fighters XII (Bölüm 10)
Önceki oyun bu oyun için bir hazırlık niteliğindeydi ve Tales of Ash'in son bölümüydü XI den farklı birkaç yeni karakter palet sistemi ve hikâye modunun gelmesiydi Hikâye olarak bakıldığında Ash'in atası Saiki ortaya çıkmıştır ve Orochi'nin gücünü istemektedir ama Ash Saiki'nin kalbini deşer ve gücünü alır ama Saiki Ash'i ele geçirir ve son savaş yapılır savaşı kaybettikten sonra Saiki Ash'e kapıya girmesini söyler ama Ash bunu dinlemez ve bir paradox oluşturur böylece Saiki hiç varolmamış olacaktı aynı zamanda Ash'te bunları hatırlayan tek kişi Elizabeth olucaktı

 Seri dışı oyunlar
 The King of Fighters: Neowave
SNK'nın yeni Arcade sistemi Atomiswave ile anlaşarak,sistemi test amacıyla yaptığı ilk KoF oyunu.Öykü içermemektedir.
 The King of Fighters: Maximum Impact
Yeni baş karakterler Meira kardeşlerin ortaya çıktığı ilk 3 boyutlu KoF oyunu.Oyun sistemi burada bire bir oldu.
 The King of Fighters: Maximum Impact II
Aynı serinin devamı niteliğindeki oyundur.
 The King of Fighters: Maximum Impact:Regulation A
MI serisinin 3 e 3 versiyonunu içeren oyun.4 yeni karakter içermektedir
 Nettou The King of Fighters '95
Gameboy için hazırlanmış ve ram eksikliği sebebiyle karakter sayısı azaltılmış KoF 95 oyunu.
 Nettou The King of Fighters '96
Yine Gameboy için hazırlanmış ve Samurai Shodwon'dan Nakoruru'nun gizli Boss olarak seçilebildiği KoF 96 oyunu.
 The King of Fighters R-1
Neogeo Pocket için hazırlanmış KoF oyunu.Chibi tarzı karakter çizimleri içermekte.
 The King of Fighters R-2
Yine Neogeo Pocket için hazırlanmış KoF oyunu.
 Quiz King of Fighters
Arcade için yapılmış ve sadece japonya için üretilmiş,KoF serisi hakkında sorular soran oyun.
 The King of Fighters: Battle de Paradise
Neogeo Pocket için hazırlanmış masaüstü oyunu.
 The King of Fighters EX: Neo Blood
Gameboy Advance için hazırlanmış ve kendi öykü sistemine sahip KoF oyunu.Yeni karakter Moe Hanaba'yı içermektedir.
 The King of Fighters EX2: Howling Blood
Aynı oyunun devamı. Bu sefer Jun, Miu ve Reiji olmak üzere 3 adet yeni karakter içermekte.
 The King of Fighters Kyo
Sadece Japonya'da Playstation için yapılmış ilk ve tek KoF RPG'si.
 The King of Fighters : Extreme
The King of Fighters EX2: Howling Blood'un cep telefonları için hazırlanmış versiyonu.
 The King of Fighters
Cep telefonları için yapılan ilk KoF oyunu.
 The King of Fighters -Mobile-
Japonya'daki Cep telefonları için yapılan KoF oyunu.
 The King of Fighters -Volleyball-
KoF karakterlerini içeren, cep telefonları için yapılmış KoF oyunu.
 The King of MillionaireJaponca bir KoF kart oyunu.
 Days of Memories -Boku to Kanojo no Atsui Natsu-KoF'taki kadın karakterlerden randevu kopartmaya çalıştığımız,telefonları için yapılmış oyun.
 Days of Memories 2 -Boku no taisetsu na kimi e-Aynı serinin devamı.
 The King of Fighters M2KoF Mobile'in devamı.
 The King of Fighters -SNK Slot Panic-Cep telefonları için KoF slot makinesi oyunu.

 İlgili oyunlar
Bu yonlar bir KoF oyunu olmamakla birlikte,KoF serisine karakterler vermiştir:
 Fatal Fury serisi
 Art of Fighting serisi
 Athena
 Psycho Soldier Ikari Warriors serisi
 Buriki-One - Gai Tendo KoF 2000 de striker olarak gözükmüş,XI'de Silber'la birlikte oynanabilir Bosslar olarak ortaya çıkmıştır!
 Samurai Shodown - Nakoruru 2000'de striker, 96'nın gameboy versiyonunda seçilebilir karakter, maximum Impact'te Hattori Hanzo seçilebilir Gizli karakter olarak oyuna ekleniştir!
 SNK Gals' Fighters .
 Last Blade serisi 2000'e striker olarak Kaede'yi vermiştir.Ayrıca Zantetsu,Eiji'nin atasıdır.
 Kizuna Encounter - Kim Sue Il ve King Lion, KoF 2000'de striker dır.Sho Hayate ve Jyazu oynanabilir Boss'lar olarak KoF XI'de ortaya çıkmıştır.
 Metal Slug - Fio KoF 2000'de striker olarak yer almış, Maximum Impact'de seçilebilir karakter haline gelmiştir.
 Neo Geo Battle Coliseum
 SNK vs. series Garou: Mark of the Wolves'' - Rock Howard,Bonne Jenet,Gato,Tizoc,Hotaru Futaba KoF 2003 ve XI'de yer almıştır.

Karakterler

Benimaru Nikaido
Kyo Kusanagi ve Goro Daimon'un kurduğu Japon Takımı'nın üçüncü üyesidir. Benimaru yarı Japon, yarı Amerikalıdır; belinin üzerini kapatan kolsuz bir elbise ve buna uyumlu pantolon giyer.

Benimaru'nun ilk ortaya çıkışı, Japon Takımı'nın ikinci üyesi olarak KOF 94'te oldu. Kyo Kenpo'da uzmanlaşırken ve ateş merkezli güçler kullanırken,
Benimaru hızı ve elektrik tekniğini kullanıyordu. Goro ise judoyu ve yer merkezli güçleri kullandı. Daha sonraları, sponsoru Rugal Bernstein'a rakip
olacakları KOF 94 turnuvasına girdiler.
1995'te düzenlenen The King Of Fighters turnuvası, Yagami klanının bir üyesi ve Kyo'nun düşmanı olan Iori Yagami'yi takdim etti. Bu ve Rugal'in geri
dönüşü, Kyo'nun kaderini kucaklamaya ve Orochi ile savaşmaya karar verdiği 1996 turnuvasında, Japon takımının dağılmasına katkıda bulundu.
Ortaklıklarına son darbe, Kyo'nun Orochi ile olan savaşından sonra geldi. Kyo hiçbir yerde bulunamadı ve Goro judo dünyasına geri dönmeye karar verdi;
Benimaru tek başınaydı.

Tam bir yıl geçtikten sonra, Benimaru Kyo'yu bulmak için yola çıktı. Kyo'nun öğrencisi Shingo Yabuki eşliğinde, iki tuhaf adamla bağlantıya geçti. Biri K'
adında beyaz saçlı ve karanlık mizaçlı genç bir adamdı, diğeri ise Maxima isimli bir cyborgdu. Maxima sibernetik silahlarla güçlendirilmiş kibar bir
adamken, K'; Kyo'nunkilerden geliştirilmiş alev güçlerini kullanan gizemli ve yalnızlığı seven biriydi. Bu iki adam King Of Fighters 99 turnuvasında ortaya
çıktı. Benimaru ikisine de güvenmemesine rağmen, içinden bir ses bu ikisini izlerse Kyo'yu bulabileceğini söyledi, bu yüzden King Of Fighters turnuvasına
katılabilmek için bir takım kurdu.
Sonunda NESTS isimli bir sendikanın Kyo'yu gözaltına aldığı ve onun DNA'sını çeşitli varlıklarda kullanmaya çalıştığı ortaya çıktı. Bu klonlardan biri de;
turnuva sonundaki takımla karşılaşan, onları yok etmek ve savaş datasını gezegenin dört köşesindeki çok sayıdaki Kyo Kusanagi klonu için kullanmak
isteyen Krizalid ismindeki İrlandalı bir savaşçıydı. Krizalid aynı zamanda K'nin gelişmiş halidir. Krizalid korkunç bir düşmandı, çünkü o yalnızca Kusanagi alevine değil, ayrıca yokettiği düşmanlarının
dövüş tekniklerini hafızasında tutan bir de kostüme sahipti. K' ve Maxima'nın saldırgan atakları Krizalid'in defansını, NESTS'in yer altındaki tesisinden
yeni kaçmış olan Kyo Kusanagi'nin bir alev atağı ile onu yok etmesine yetecek kadar zayıflattı ve savaş sonunda bitti.
2000'de, Benimaru tekrar Shingo ile takım oldu, ama ayrıca Seth adında bir savaşçı ve Lin adında bir ninja da onların grubuna katıldı.
2001 turnuvası, Shingo'nun çabaları sonucu bir kez daha Japon Takımı'nın bir araya gelişini gördü. Birlikte, NESTS'in kurucusu olan Igniz'i bozguna
uğratmayı başardılar. Savaştan sonra, grup bir kez daha parçalara bölündü, ancak Kyo'nun Shingo'ya ".. bir hayat edinmek için " demesinden önce değil.

NESTS'in artık bir tehdit gibi görünmemesiyle, Benimaru arkadaşı Goro ve hayal kırıklığı Shingo ile 2003 turnuvasına katılmaya karar verdi. Her şey
moral bozucu bir şekilde normal görünüyorduysa bile, kötü bir şeyler oluyor gibiydi. Sonunda karanlık bir grubun, Ash Crimson adlı gizemli bir adamın
turnuvaya girmesine izin verdiğini ortaya çıkardı. Onlar daha hiçbir şey yapamadan, çok uzak bir bölgeye taşıtıldılar. Bir süre sonra, Benimaru
gelişmiş yeteneğinden dolayı Shingo'ya saygı duymaya başladı. Maalesef, Shingo kibirli biri oldu ve Kyo'yu eleştirmeye başladı, artık onun öğrencisi değil
rakibi olduğunu haykırdı. Kyo'nun uzakta ortaya çıktığını fark eden Benimaru, Shingo'nun sinirini yatıştırmayı denedi. Bu yorumları duymasının
ardından, Kyo Shingo'yu Benimaru ve Goro'nun gergin bakışları önünde duygusuzca dövdü. Benimaru dövüşü izlerken şu sözü duyabildi; " Shingo her
zaman bir Shingo olacak. ". Bundan sonra olduğu tahmin edilir ki; Kyo, Benimaru ve Daimon'a Ash'in amaçlarının neler olduğunu anlattı.
Benimaru daha sonra arkadaşı/rakibi, Flying Brigands'tan Duo Lon ile Fransa'yı ziyaret etti. İkisi, daha sonra Elizabeth
Blanctorche'un ortaya çıkıp durdurduğu bir banka soygununda rehin alındılar. Benimaru'nun bir parça çapkınlığından sonra, iki arkadaş Elizabeth'e Ash'in
Yata Aynası'nı Chizuru Kagura'dan çaldığını, ve şimdi de Iori Yagami'nin hazinesinin peşinden gitmekte olduğunu anlattılar. Üçü bir takım oluşturdu ve
sonraki turnuvaya beraber girdiler. Üçlü, buna rağmen, Iori'den Yasakani Magatama'yı çalan Ash'i durduramadılar. Onlar olay yerine vardıklarında,
Elizabeth, " Kyo'ya sıradakinin o olduğunu söyleyin " dedikten sonra birdenbire ortadan kaybolan Ash'i sorgulamaya çalışırken, Benimaru baygın haldeki  Kyo'yu kaldırdı.

Dış bağlantılar
 Resmî sitesi

The King of Fighters


An Aloe reynoldsii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cythna Lindenberg Letty. An Aloe reynoldsii in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Aloe

Aloe reynoldsii


Ruben Popa (* 22. März 1989) ist ein rumänischer Fußballspieler. Er spielt seit Januar 2015 für den FC Pipinsried in der Bayernliga.

Karriere
Mit neun Jahren trainierte Ruben Popa in seiner rumänischen Heimat im Nachwuchszentrum des Zweitligisten UTA Arad, mit zwölf Jahren zog er in das Internat des Vereins. Weitere drei Jahre später schloss er sich dem Drittligisten CS Național Sebiș an. Ursprünglich sollte er dann für einen rumänischen Zweitligisten spielen, er ging aber nach Deutschland, wo sich sein Vater in Pfaffenhofen an der Ilm als selbstständiger Handwerker niedergelassen hatte.

Popa spielte ein Jahr beim Kreisligisten FC Schweitenkirchen und knüpfte Kontakte zum SSV Jahn Regensburg. Ab 2009 spielte er für die U-23 der Oberpfälzer in der Landesliga. In den ersten beiden Jahren erzielte der dribbelstarke Stürmer jeweils 14 Saisontore und in der Saison 2011/12 wurde er erstmals auch im Drittligateam des Jahn berücksichtigt. Am 13. Spieltag gab er sein Profidebüt, als er bei einem 0:1-Rückstand bei Preußen Münster in den Schlussminuten eingewechselt wurde. Es blieb sein einziger Einsatz für die erste Mannschaft, weil ihn danach ein Kreuzbandriss für den Rest der Saison außer Gefecht setzte. Am Saisonende stieg die erste Mannschaft über die Relegation in die 2. Bundesliga auf, die U-23 qualifizierte sich für die neue zweigleisige Bayernliga. Nach dem Wiederabstieg der Regensburger erhielt er einen Profivertrag zur Saison 2013/14. Zur Saison 2014/2015 verließ Popa SSV Jahn Regensburg. Im Januar 2015 verpflichtete ihn der FC Pipinsried.

Erfolge
 Aufstieg in die 2. Bundesliga 2012 mit dem SSV Jahn Regensburg

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (CS Național Sebiș)
Fußballspieler (FC Pipinsried)
Fußballspieler (SSV Jahn Regensburg)
Geboren 1989
Mann
Rumäne

Ruben Popa


Verdensmesterskaberne i cykelcross 2019 var en international cykelkonkurrence, der blev afholdt i Bogense på Fyn, Danmark den. 2. og 3. februar 2019. Officiel international betegnelse: 2019 UCI Cyclo-Cross World Championships. Værtsby: Bogense, Nordfyns Kommune, Danmark.

Arrangør: Nordfyns Erhverv, og Turisme, Sport Event Denmark, Event Fyn, Danmarks Cykle Union.

VM i cykelcross 2019 markerer højdepunktet på cykelcross sæsonen 2018-19. VM i cykelcross er blevet afviklet en gang årligt siden 1950, og det er anden gang, Danmark er blevet udpeget som værtsnation efter at der i 1998 blev kørt VM i Middelfart.

Bogense og Nordfyn blev tildelt VM 2019 fredag den 24. januar 2017 i forbindelse med 2017 UCI Cyclo-cross World Championships i Bieles Luxembourg.

Ved VM i cykelcross 2019 køres i fem kategorier: Elite herrer, Elite kvinder, U 23 herrer, U 23 kvinder, junior herrer.

Der køres på en 2,9 kilometer lang rundstrækning, med start og mål, på Vestre Havnevej i Bogense. Rytterne kører på fire forskellige underlag: Asfalt, grus, græs og filt. Sidstnævnte materiale findes på den, til lejligheden byggede, mobile bro over Bogenses havneindløb.

Program (lokal tid)

Lørdag den 2. februar 2019:                                                                                Søndag den 3. februar 2019
*11.00 – 11.40: Junior Herrer                                                                                * 11.00 – 11.50: U23 kvinder

* 13.00 – 13.50: U23 Herrer                                                                                * 15.00 – 16.00: Elite herrer

* 15.00 – 15.45: Elite kvinder

Forsvarende verdensmestre

Vinderne af 4. afdeling af Telenet UCI Cyclo-Cross World Cup 2017-2018
Søndag den 19. november 2017 blev 4. afdeling af Telenet UCI Cyclo-Cross World Cup 2017-18 afviklet på samme rundstrækning i Bogense.

External links

References

Cykelløb i Danmark
2019
Cykelløb i 2019

VM i cykelcross 2019


İlk Aşk, İlk Dans. Yönetmenliğini Emile Ardolino'nun yaptığı başrollerini Jennifer Grey ve Patrick Swayze'nin paylaştığı 100 dakilalık 1987 ABD yapımı film. Türü romantik dramdır. Bağımsız bir yapımdır. Orijinal adı "Dirty Dancing"dir.

1980'li yılların en önemli filmlerinden biri sayılan İlk Aşk, İlk Dans 1988'de en iyi şarkı dalında Oscar ödülünü "The Time of My Life" şarkısıyla kazanmıştır.

Adından da anlaşılacağı üzere dansa ve müziğe ağırlık vermesine karşın film, sınıfsal farklılıklara dikkat çekmesi, onur ve gurur gibi kavramları yer vermesi nedeniyle beğeni toplamıştır.

Film, Türkiye sinemalarında da gösterime girmiştir.

Konusu
Yıl 1963. Bir tatil beldesinde dans partneri ve arkadaşı Penny (Cynthia Rhodes) ile birlikte dans öğretmenliği yapan Johnny Castle (Swayze), iş dışında kalan vakitlerinde de otelin diğer çalışanlarıyla arkadaşlık ederek ve dans ederek geçirmektedir. Baby olarak tanınan Frances (Grey) adlı genç bir kız Johnny'nin çalıştığı otele ailesiyle birlikte gelir. Penny'nin hamile olduğunun ortaya çıkması üzerine Baby Johnny'nin dans partneri olur. Bu arada iki genç birbirine aşık olur. Sınıfsal farklılar birçok problem yaşanmasına yol açar.
Film, Johnny'nin Baby'e söylediği "Kimse Bebek'i bir kenara atamaz" repliği ile de hafızalarda yer etmiştir.

Yapım ekibi

 Yönetmen: Emile Ardolino
 Senaryo: Eleanor Bergstein
 Görüntü yönetmeni: Jeff Jur
 Prodüktör: Linda Gottlieb
 Müzik: John DeNicola, Donald Markowitz, Franke Previte

Oyuncular

 Jennifer Grey - Frances 'Baby' Houseman
 Patrick Swayze - Johnny Castle
 Jerry Orbach - Dr. Jake Houseman
 Cynthia Rhodes - Penny Johnson
 Jack Weston - Max Kellerman
 Jane Brucker - Lisa Houseman
 Kelly Bishop - Marjorie Houseman
 Lonny Price - Neil Kellerman
 Max Cantor - Robbie Gould
 Charles 'Honi' Coles - Tito Suarez (Charles Honi Coles olarak)
 Neal Jones - Billy Kostecki
 'Cousin Brucie' Morrow - Magician
 Wayne Knight - Stan
 Paula Trueman - Mrs. Schumacher
 Alvin Myerovich - Mr. Schumacher

Dış bağlantılar

1980'lerde romantik dram filmleri
Amerika Birleşik Devletleri romantik dram filmleri
Müzikal filmler
Emile Ardolino'nun yönettiği filmler
İlk yönetmenlik denemesi filmler
Feminist filmler
Dansla ilgili filmler
Kuzey Karolina'da çekilmiş filmler
Amerika Birleşik Devletleri müzikal drama filmleri
Amerika Birleşik Devletleri genç yetişkin filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bağımsız filmleri
1980'lerde bağımsız filmler
Televizyona uyarlanmış filmler
1987 çıkışlı dramatik filmler
Artisan Entertainment filmleri

İlk Aşk, İlk Dans


Margaret Sarah Carpenter (Salisbury, 1. veljače 1793. – London, 13. studenoga 1872.) bila je engleska slikarica.

Životopis
Rođena Margaret Sarah Geddes, umjetnost je počela učiti u Salisburyju iz kolekcije u dvorcu Longford. Kao mlada žena preselila se u London, gdje je upoznala mladića po imenu William Hookham Carpenter za kojeg se udala 1817. godine. Postala je etablirana slikarica portreta, a među uglednim ličnostima koje je slikala bili su Ada Lovelace i John Edward Gray. Izlagala je na Royal Academy of Arts gotovo pedeset godina, a jedna od njezinih slika bila je dio velike umjetničke izložbe održane u Manchesteru 1857. godine. Kad je njezin suprug preminuo 1866., kraljica Viktorija dodijelila joj je godišnju mirovinu od 100 funti.

Izvori

Britanski slikari

Margaret Sarah Carpenter


En náutica, el Puntal de embarcación es el elemento constructivo vertical largo de madera o metal; de sección transversal: cuadrada, circular o perfil; que soporta al bao (viga). Esencialmente, es una columna. (ing. Pillar).

El Puntal se diferencia del Puntal para construcción en que este además de vertical puede estar Inclinado, ser temporal, para construir, dar mantenimiento o reparar (Puntal de dique, grada o reparación). Sirve para apuntalar.

Descripción
Los baos de las cubiertas del buque están sostenidos en su medio o centro por unos pies de apoyo o piezas de madera colocadas verticalmente: estos puntales, aunque tienen en general el mismo fin de utilidad, se distribuyen o reparten de modo que puedan servir a diferentes usos en la parte interior del buque.

La mayor parte de los puntales de la bodega se sitúan de modo que sostengan los baos que forman las fogonaduras de los palos y los que forman las aberturas de las escotillas. Estos últimos puntales tienen la ventaja de servir de escala para bajar por cada escotilla a los diferentes tablados del fondo del buque por medio de los tojinos que se labran en sus ángulos exteriores, y se coloca uno de estos puntales en medio de cada brazola de escotilla, es decir, uno a popa y otro a proa, y estos puntales se llaman pies de carnero. Además, o independientemente de estos puntales, se establecen aun en la bodega una cierta cantidad en los intermedios de una escotilla a otra. Estos puntales tienen una utilidad particular; sirven para contener las cuerdas, que tienen unos con otros por debajo de la primera cubierta todos los baos comprendidos en la distancia de una escotilla a otra; y esta ligazón facilita el poner un menor número de puntales que los que habría que poner si los baos estuviesen más separados. Estos puntales se unen a la cuerda por medio de una curva, de la cual una pernada está fijada al puntal o pie de carnero, y la otra viene a afirmarse en la cuerda por su cara baja.

Las cuerdas son las que consolidan eficazmente los baos de la primera cubierta, y mucho mejor que si cada bao lo sostuviese un puntal, porque por multiplicados o repetidos que se pongan los puntales, no libertan a los baos de cierto juego, que aquellas destruyen casi del todo: es además fácil el juzgar cuánto el demasiado número de puntales en la bodega incomodaría a la colocación de la estiba, y por lo tanto a su bondad.

Se emplea aun cierto número de puntales para la formación del tambor del pañol de pólvora, en el cual está comprendido y encerrado el de la caja del palo de mesana que sirve de repostería, y para la formación del tambor de la del palo mayor o [Caja (náutica)#Caja de agua|caja de agua]], en el cual está comprendida la caja de balas; y se establecen igualmente algunos puntales sobre la carlinga del palo de trinquete para sostener los dos baos que forman su fogonadura.

Todos los puntales de la bodega están fijados bajo los diferentes baos de la primera cubierta por una pequeña mecha que entra en el grueso de la cuerda donde se ha labrado una muesca al efecto, y se retienen del mismo modo sobre la sobrequilla: en cuanto a los que están en los cantos o brazolas de las escotillas, se apoyan sobre la cara del bao, y en el grueso de este bao se forma la abertura de la escotilla. Todos los diferentes puntales de que acabamos de hablar tienen un escuadreo  proporcionado a los esfuerzos y utilidad que se espera de ellos. Los de las escotillas tienen por lo común el de los miembros a una, dos o tres pulgadas de diferencia, según sea la fuerza del buque. Los que están repartidos en la bodega tienen un escuadreo menos fuerte, y así a proporción los demás puntales que sirven de montantes a los diferentes mamparos de la bodega.

Los baos de la segunda cubierta están también sostenidos por pequeños puntales torneados que descansan sobre la primera; y los baos de alcázar y castillo lo están igualmente por otros semejantes que descansan sobre la segunda cubierta o tercera, según la clase del buque, siendo estos también torneados.
Estos puntales de los entrepuentes o cubiertas se reparten en número igual a cada lado de las escotillas y se colocan perpendicularmente sobre las cuerdas.

La mayor parte de los puntales se fijan sobre los baos que sostienen con bisagras, de modo que zafando el pie del puntal se pueda suspender bajo de los baos, y trabajar libremente en el espacio que ocupan. Esto se practica hacia el cabrestante mayor y en las bitas y en ambos pasamanos. Hecha la faena o trabajo se restablecen los puntales en su sitio. Los de la primera cubierta tienen un escuadreo igual al grueso de los tablones de esta, como los de la segunda lo tienen igual al grueso de los tablones de la misma.

Véase también
Puntal
Puntal (buque)
Puntal (construcción)

Referencias
Cartilla práctica de construcción naval, dispuesta en forma de vocabulario (1847), pp. 100-103

Estructura de un barco

Puntal (náutica)


Natasha Shanta Reid (Fort Hood, Texas; 31 de mayo de 1981), más conocida por su nombre coreano Yoon Mi Rae  o su alias Tasha Reid, es una rapera y cantante coreano-estadounidense de hip hop y R&B. Actualmente es parte del trío de hip hop MFBTY, junto a Bizzy y su esposo Tiger JK, además, es considerada una de las mejores raperas de Corea.

Biografía
Natasha nació el 31 de mayo de 1981 en Fort Hood, Texas, siendo su madre surcoreana y su padre afroestadounidense. Su padre había sido un DJ cuando sirvió a las Fuerzas Armadas de los Estados Unidos en Corea, y Natasha acredita a la colección de discos de su padre a lo que despertó su amor por la música. Luego de mudarse a Corea de niña, varias veces la discriminaban por su herencia mestiza. Natasha abandonó la secundaria con 15 años de edad, y luego tomó un examen para aprobarla.

Carrera

Primeros años y Uptown
Natasha fue descubierta en 1995 cuando acompañó a un amigo a una audición para un nuevo grupo de hip hop surcoreano. Ella misma no audicionó, pero un representante de World Records la escuchó afuera cantando fuera del cuarto de audiciones y la contrató para formar un nuevo grupo llamado Uptown. El grupo debutó en 1997, cuando Natasha tenía 16 años.

Además, en 1999 y bajo el alias de Baby T, formó junto a Annie Lee un dúo de hip hop y R&B, llamado Tashannie. Lanzaron únicamente un álbum, llamado Parallel Prophecys. El grupo ganó popularidad por una canción de este álbum, llamada «Caution (Don't Bother Me)», al ser utilizada en el popular videojuego de simulación de baile Pump it Up.

Uptown se separó en el 2000 luego de que varios miembros fueran arrestados por cargos de drogas. El entonces novio de Yoon, Tiger JK, también fue arrestado y pasó un mes y medio en la cárcel. Natasha estuvo escondiéndose por ese período.

Carrera en solitario y MFBTY
Natasha debutó como solista en 2001, bajo el nombre de T. Ese mismo año, lanzó su primer álbum de estudio, As Time Goes By, y el siguiente, en 2002, lanzó, respectivamente, su segundo y tercer álbum, Gemini y To My Love. En 2003, lanzó un álbum recopilatorio, titulado Best.

En 2006, se unió a Jungle Entertainment, una discográfica formada por su aún novio Tiger JK. El año siguiente, lanzó el álbum T3 - Yoon Mi Rae, en el cual compartió las dificultadas a las que enfrentaba siendo una artista mestiza en Corea. Ese mismo año, también cantó en Seúl junto a la artista estadounidense Amerie, quien también posee ascendencia coreana-afroestadounidense.

En 2012, Natasha se transformó en la cara de la marca de computadoras Hewlett-Packard en Corea, al firmar un contrato de un año para aparecer en sus comerciales, tanto visuales como de radio. Además, fue jurado en la tercera y cuarta temporada del programa de competición de talentos Superstar K.

En 2013, Natasha, Tiger JK y el rapero Bizzy formaron el trío de hip hip MFBTY, un acrónimo para "My Fans are Better Than Yours" (lit. Mis fanes son mejores que los tuyos). El primer sencillo del grupo, «Sweet Dream», tomó la primera posición en tres listas de música en Corea del Sur después de su lanzamiento, sencillo el cual debutaron en un concierto en Cannes, Francia. Más tarde ese año, MFBTY firmó con la nueva discográfica de Tiger JK, Feel Ghood Music.

En septiembre de 2013, Natasha consiguió el primer puesto en la lista Korea K-Pop Hot 100 de la revista Billboard, con su canción «Touch Love», la cual forma parte de la banda sonora del drama Master's Sun.

En diciembre de 2014, Natasha lanzó el sencillo «Angel», el cual rápidamente llegó al primer puesto en cuatro listas de música en Corea del Sur. También en ese mismo mes reveló que la película estadounidense The Interview utilizó su canción «Pay Day» sin permiso, y que tomaría acciones legales.

Vida privada
Natasha habla fluídamente el coreano y el inglés.

En junio de 2007, Yoon Mi Rae se casó con el rapero Tiger JK en una ceremonia privada en un templo budista. La ceremonia ocurrió un mes antes del fallecimiento de la abuela de JK, quien quería verlos casarse antes de morir. Natasha dio a luz a su hijo, Jordan, en marzo de 2008.

Natasha y su esposo son defensores contra el abuso infantil. En 2011, aparecieron en una sesión de fotos con su hijo en Vogue Korea para la campaña "Stop Child Abuse & Love Children". También filmaron un anuncio para el Día Mundial para la Prevención del Abuso infantil, y se presentaron en el 2011 Child Abuse Awareness Concert. En 2012, el Ministro de Salud y Bienestar de Corea del Sur elogió a la pareja por sus esfuerzos promoviendo la prevención del abuso infantil.

Natasha también promovió la toma de conciencia del multiculturalismo dentro de las familias coreanas. En 2008, hizo trabajo de voluntariado por siete meses en un campamento de jóvenes multicultural.

Discografía

Álbumes de estudio

Álbumes recopilatorios

Sencillos

Con otros artistas
 [1999.08.24] Cho PD - In Stardom Version 2.0 (#1 Naui Raim Yeonseupjang (Intro) (feat. Yoon Mi Rae a.k.a. Tasha))
 [2000.09.06] CBMASS - Nachimban (#16 Bulkkoch (feat. t))
 [2002.10.04] Chae Rina - The First Step (# 7 Saddist (feat. t & Bubble Sisters))
 [2003.05.12] Kim Jin Pyo - JP4 (#7 Ppeongkki Club (feat. Yoon Mi Rae))
 [2003.11.18] Asoto Union - Sound Renovates A Structure (#7 Blow Ma Mind (feat. t))
 [2003.12.11] Eun Ji Won - G1-03 (#7 Mundeug (feat. Yoon Mi Rae))
 [2004.03.16] Ann - Phoenix Rising (#1 Triple X (feat. t))
 [2004.08.06] Bobby Kim - Beats Within My Soul (#4 It's Alright, It's Allgood (feat. t), #11 Na Gateun Namja (feat. t))
 [2005.01.17] BMK - Soul Food (#9 LOVE VIRUS (feat. t))
 [2005.06.09] Kil Gun - G-Style (#3 Geonmangjeung (feat. t (Yoon Mi Rae)))
 [2005.10.07] Lovers in Prague OST (#3 Apeumi Sarajinhu)
 [2005.10.26] Dynamic Duo - Double Dynamite (#12 Love Is (feat. t))
 [2006.01.10] Park Seon Joo - A4rism (#16 Yeo 3 (feat. t))
 [2006.07.10] PSY - Ssa Jip (#11 Jugeun Siinui Sahoe (feat. Dynamic Duo, Drunken Tiger, Tasha))
 [2006.07.13] Yang Dong Geun - Geoul (#4 Run (feat. t), #7 Respect (feat. t), #12 Hongkong Gaja (chorus t), #18 Sopung Gaja (chorus t))
 [2006.07.14] Chelsia Chan - One Summer Night (#1 One Summer Night (Hip-Hop ver.) (feat. Drunken Tiger, t))
 [2006.07.24] Paloalto & The Quiett - Supremacy (#11 Life Goes On (feat. t))
 [2006.12.13] TBNY - Prosack (#7 illusion (feat. t))
 [2007.12.10] Bad Love OST (#4 Mareobsi Uldeorado)
 [2007.05.02] Sunwoo Ga Ram - Final Chapter (#2 Eomji Songarag (feat. t))
 [2007.08.31] Kim Jo Han - Wonderful (#1 Wonderful (Duet Yoon Mi Rae))
 [2007.09.05] Drunken Tiger - Sky is the Limit (#8 Naega Sirta (feat. t))
 [2007.11.16] Park Jin Young - Back to Stage (#11 Eotgallyeosseo (feat. t))
 [2007.12.13] The Quiett - The Real Me (#13 Love People, Love Music (feat. t))
 [2008.06.27] Bizzy - Bizzionary (#5 Day & Night (feat. t Yoon Mi Rae))
 Lena Park - 10 Ways to Say I Love You (#4 Na Gateun Saram Neo Gateun Saram (feat. Yoon Mi Rae))
 [2009.06.29] Drunken Tiger - Feel gHood Muzik: The 8th Wonder (#8 True Romance (feat. Yoon Mi Rae))
 [2009.07.13] Olympic Duet Song Festival (#1 Let's Dance (Future Liger (Yoo Jae Suk, Tiger JK, Yoon Mi Rae)))
 [2009.07.14] Supreme Team - Supreme Team Guide to Excellent Adventure (#3 Naman Moreuge (feat. Yoon Mi Rae))'
 [2009.12.09] Planet Shiver - Momentum (#5 Momentum (Da Planet Shiva mix) (feat. Yankie, MIK, Yoon Mi Rae, Dok2, Double K))
 [2010.04.20] Paloalto - Lonely Hearts (#7 Positive Vibes (feat. Yoon Mi Rae))
 [2011.07.24] Drunken Tiger - Duduru Wabaru (#1 Duduru Wabaru (Korean Ver.) (feat. Yoon Mi Rae, Bizzy))
 [2011.08.25] Leessang - AsuRa BalBalTa (#3 TV Reul Kkeonne... (feat. Yoon Mi Rae, Kwon Jeong Yeol of 10cm))
 [2011.10.28] DJ Koo - 2011 MAMA -Music Makes One- (#1 Music Makes One (feat. Yoon Mi Rae))

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial

 Feel GHood Music

Personas de Texas
Cantantes de Texas
Concursantes de Running Man
Cantantes femeninas de Corea del Sur
Ganadores de los Mnet Asian Music Awards
Cantantes de rhythm and blues de Corea del Sur
Raperas de Corea del Sur
Ganadores de los Melon Music Awards

Yoon Mi-rae


Campionatul European de Handbal Masculin din 2018 (cea de a 13-a ediție) a avut loc pentru a doua oară în Croația. Croației i s-a acordat organizarea turneului la 20 septembrie 2014.

Arene

Calificare

Echipele calificate

Note: Litere îngroșate - campioana în acel an. Litere aldine gazda din acel an.

Tragerea la sorți
Tragerea la sorți a avut loc la 23 iunie 2017.

Urnele pentru tragerea la sorți
Urnele pentru tragerea la sorți au fost anunțate pe 19 iunie 2017.

Runda preliminară

În tabelele de mai jos:
MJ = Total meciuri jucate
V = Total meciuri câștigate
E = Total meciuri egal
Î = Total meciuri pierdute
GM = Total goluri marcate
GP = Total goluri primite
GD = Goluri diferență (GM−GP)
Pct = Total puncte acumulate

Grupa A

Grupa B

Grupa C

Grupa D

Runda principală

Punctele câștigate în runda preliminară împotriva echipelor care au mers mai departe s-au adăugat la clasament.

Grupa I

Grupa a II-a

Faza eliminatorie

Grila

Semifinale

Meciul pentru locul 5

Meciul pentru locul 3

Finala

Referințe

Legături externe

2018 în handbal
Competiții de handbal
Sport în Croația


Mikkel Jespersen (født 11. juni 1991) er en dansk fodboldspiller, der spiller for Skive IK

Karriere

Skive IK
Jespersen skiftede til Skive IK i januar 2011. Han scorede i alt 25 mål i 127 kampe for klubben, inden han forlod den i 2015.

AC Horsens
Den 29. juni 2015 blev det offentliggjort, Mikkel Jespersen skiftede til AC Horsens, hvor han skrev under på en kontrakt gældende frem til 30. juni 2016. Denne aftale blev den 31. maj 2016 forlænget med et år.

Viborg FF
Den 28. juli 2017 blev det offentliggjort at Mikkel Jespersen skiftede til Viborg FF.

Senere karriere
Han skiftede i sommeren 2018 til Skive IK. I begyndelsen af juli 2019 blev han ansat til hjælpe den tidligere AC Horsens-træner Bo Henriksen med at scoute danske divisionsspillere. Han blev i juli 2019 videre rekrutteringsansvarlig for AC Horsens og individuel træner for superligaholdet, samtidig med at han spilede for Skive IK.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Skive IK
Fodboldspillere fra AC Horsens
Fodboldspillere fra Viborg FF

Mikkel Jespersen


احتياطي العملة هو الكميات النقدية التي يحتفظ بها المصرف أو الدولة لأهداف معينة. ففي بعض الدول يقوم المصرف المركزي بفرض نسبة معينة من الايداعات النقدية الفردية لدى المصارف، وتحتفظ هذه المبالغ في المصرف المركزي باسم الاحتياطي الإجباري، وقد تحتفظ البنوك بمقدار أعلى مما يطلب المصرف المركزي تحت مسمى احتياطي اختياري.

يوجد أيضا نوع آخر من الاحتياطي، وهو احتياطي الدولة من العملات الاجنبية، ويسمى احتياطي النقد الأجنبي. والهدف من الاحتياطي الإجباري هو حماية المودعين عبر الاحتفاظ بجزء من أموالهم لدى الدولة في حال تعرض البنك لأزمة معينة كالسرقة أو الإفلاس.

مراجع

احتياطي النقد الأجنبي
اقتصاد كلي
تمويل دولي
سيطرة نقدية
عملات
نقود ومصارف

احتياطي العملة


A Câmara Municipal de Pontevedra (Galego: Concello de Pontevedra; Espanhol: Ayuntamiento de Pontevedra) é o órgão administrativo e de governo de primeiro nível do município de Pontevedra (Espanha). O actual presidente da Câmara de Pontevedra é Miguel Anxo Fernández Lores, no cargo desde 4 de Julho de 1999.

Descrição
O município é composto por três órgãos: o presidente da Câmara, que dirige o município; o poder executivo, o conselho de governo local, composto pelo presidente da Câmara e pelos vereadores por ele nomeados; e o conselho municipal, uma assembleia composta por 25 vereadores eleitos democraticamente que representam os habitantes de Pontevedra. O presidente da câmara municipal é eleito pelos membros do conselho municipal de entre os seus membros no dia da formação da nova câmara após as eleições locais.

Desde 1880, o município tem a sua sede na Câmara Municipal de Pontevedra. Desde 2010, os seus serviços administrativos centrais estão alojados na mansão do Marquês de Riestra, no número 30 da rua Michelena. Também desde 2010, e por ocasião de uma renovação completa da Câmara Municipal, as sessões plenárias do conselho realizam-se no Teatro Principal.

Eleições locais

Presidentes da Câmara Municipal
A 3 de Abril de 1979, a Câmara Municipal foi reconstituída como entidade democrática, com as primeiras eleições democráticas da transição espanhola para a democracia. Desde então, as Câmaras Municipais são as seguintes:

Ver também

Artigos relacionados
 Câmara Municipal de Pontevedra
 Hotel do Marquês de Riestra
 Presidentes da Câmara Municipal de Pontevedra

Pontevedra
Política da Galiza
Câmaras municipais de Espanha

Câmara Municipal de Pontevedra


Persepolis Futbol Club, einnig þekkt sem Persepolis og sem Perspolis er íranskt knattspyrnufélag frá Teheran, Íran. Félagið var stofnað 1963 af hópi svissneskra fjárfesta. Persepolis FC spilar heimaleiki sína á Azadi vellinum, sem tekur c.a 80.000 áhorfendur í sæti.

Heimildir

Írönsk knattspyrnufélög

Persepolis F.C.


Arrenakke Bakker  er et    bakkeområde og udsigtspunkt i den sydøstlige udkant af Asserbo, 4 km nord for Frederiksværk. Fra de op  45 meter høje er der flot udsyn over Arresø, sommerhusene i Asserbo Plantage og den nordlige del af Roskilde Fjord. Et område på  59 hektar blev  fredet i 1998. Fredningen blev gennemført for at sikre de enestående udsigtsforhold over det  stærkt kuperede landskab og de tilgrænsende sø- og havområder: Arresø mod øst, Isefjorden mod vest
og Kattegat mod nord, og for at bevare landskabelige og rekreative, kulturhistoriske værdier og  sikre offentlighedens adgang.

Det bakkede terræn og engene langs Arrenakke Å har været brugt til græsning og skovdrift i århundreder. I første halvdel af 1900-tallet er der udstykket og bygget enkelte sommerhuse på arealerne, herunder et mindre sommerhus af træ på toppen af bakkerne.

I de seneste 40 år er der sket en betydelig opvækst af træer og buske, ligesom der er sket tilplantninger i området. Det forringer de enestående udsigter og truer de værdifulde græsningsenges bestande af gøgeurter.

Kilder og henvisninger

 Arrenakke Bakker  på oplevhalsnaes.dk

Fredede arealer i Danmark
Lokaliteter i Halsnæs Kommune

Arrenakke Bakker


Bartolomé Maura y Montaner (Palma de Mallorca, 8 o 19 (según fuentes) de octubre de 1844–Madrid, 18 de noviembre de 1926) fue un grabador y pintor español.

Fue comendador de la Orden de Isabel la Católica, director artístico de la Fábrica Nacional de Moneda y Timbre y grabador jefe del Banco de España. Fue hermano del político Antonio Maura y del pintor Francisco Maura.

Biografía

Su padre, Bertomeu Maura, era dueño en Palma de una fábrica de curtidos en la calle de Calatrava, con la tenería en la planta baja, y en cuyo piso alto nacería Bartolomé. Su madre, Margarita, procedía de una famosa familia de grabadores y pintores mallorquines, de la que destacó Joan Muntaner Cladera. Le influyó en la trayectoria a seguir su tío materno, continuador de varias generaciones de artistas de la saga Montaner formados en Bolonia, Roma y Madrid.

En Palma de Mallorca estudió en la Escuela de Bellas Artes con el maestro Francisco Parietti. Se trasladaría a Madrid en 1868 para ingresar en la Escuela Especial de Pintura, Escultura y Grabado de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, donde tuvo como maestros a Federico de Madrazo y Carlos Luis de Ribera.

En 1873 consiguió una medalla con el grabado Las hilanderas, de Velázquez, en la Exposición Nacional de Viena, ganando el reconocimiento del maestro belga Carlos de Haes, y en 1876 consigue otra con el grabado que reproducía el cuadro de Las Lanzas de Velázquez y la medalla de arte en la Exposición Universal de Filadelfia. Se especializó en grabados al aguafuerte de diversas obras de Velázquez, Murillo, José de Ribera, Goya u otros pintores españoles.

Entre 1872 y 1893 trabajó como administrador de la Calcografía Nacional, siendo relevado en el cargo por Tomás Campuzano y Aguirre. En 1877 fue nombrado caballero de la Orden de Carlos III, y en 1883 comendador de la Orden de Isabel la Católica.  En 1893, por oposición, pasó a ser director artístico de la Fábrica Nacional de Moneda y Timbre y, en 1898, grabador jefe del Banco de España. Un año después fue nombrado académico de número de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, y posteriormente Hijo Ilustre de Palma de Mallorca.

Está considerado como uno de los mejores grabadores españoles del  y de comienzos del , maestro de medallística y valorado grabador de billetes de banco, a nivel internacional. Fue bisabuelo de la actriz Carmen Maura.

Notas

Bibliografía

Enlaces externos

  Los Maura en los siglos XIX, XX y XXI. Consultado el 22 de diciembre de 2011.
  La estirpe de los grabadores Muntaner.
Obras digitalizadas de Bartolomé Maura y Montaner en la Biblioteca Digital Hispánica de la Biblioteca Nacional de España

Nacidos en Palma de Mallorca
Fallecidos en Madrid
Académicos de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando
Alumnado de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando
Grabadores de España del siglo XIX
Grabadores de España del siglo XX
Pintores de España del siglo XIX
Pintores de España del siglo XX
Pintores de las Islas Baleares
Comendadores de la Orden de Isabel la Católica
Caballeros de la Orden de Carlos III

Bartolomé Maura y Montaner


The year 1923 in science and technology involved some significant events, listed below.

Aeronautics
 January 17 (or 9) – First stable flight of the first rotorcraft, Juan de la Cierva's Cierva C.4 autogyro, in Spain.

Astronomy and space science
 June – Hermann Oberth publishes Die Rakete zu den Planetenräumen ("By Rocket into Planetary Space").
 October 21 – First official public showing of a planetarium projector, a Zeiss model at the Deutsches Museum in Munich.

Biology
 Karl von Frisch publishes "Über die 'Sprache' der Bienen. Eine tierpsychologische Untersuchung" ("On the 'language' of bees: an examination of animal psychology").

Chemistry
 Dirk Coster and George de Hevesy publish their discovery of the transition metal element hafnium (72Hf) in zirconium ore, working in Copenhagen (Latin: Hafnia).
 Niels Bohr and Dirk Coster, working in Copenhagen, produce a paper on X-ray spectroscopy and the periodic system of the elements.
 Gilbert N. Lewis and Merle Randall's  textbook Thermodynamics and the Free Energy of Chemical Reactions is influential in the replacement of the concept of chemical affinity by free energy.

Cryptography
 Enigma machine first produced commercially.

Electronics
 Otto Julius Zobel of Bell Labs describes the type of signal processing filter sections based on the image impedance design principle which will become known as Zobel networks.
 December 29 – Vladimir K. Zworykin files his first patent (in the United States) for "television systems".

Exploration
 Tanager Expedition.

Medicine
 February – The Maudsley Hospital, established jointly by the London County Council and Henry Maudsley, admits its first psychiatric patients.
 First diphtheria vaccine by Gaston Ramon, Emil von Behring and Kitasato Shibasaburō.

Paleontology
 July 13 – An American Museum of Natural History expedition to Mongolia under Roy Chapman Andrews is the first in the world to discover fossil dinosaur eggs. Initially thought to belong to the ceratopsian Protoceratops, they are determined in 1995 actually to belong to the theropod Oviraptor. On August 11 Peter Kaisen recovers the first Velociraptor fossil known.

Physics
 Arthur Eddington publishes the textbook The Mathematical Theory of Relativity in Cambridge.

Technology
 Herbert Grove Dorsey invents the first practical fathometer.

Awards
 Nobel Prizes
 Physics: Robert Andrews Millikan
 Chemistry: Fritz Pregl
 Medicine: Frederick Banting and John Macleod
 Copley Medal: Horace Lamb
 Wollaston Medal for Geology: William Whitaker

Births
 January 1 – Daniel Gorenstein (died 1992), American mathematician.
 February 13 – Chuck Yeager (died 2020), American pilot.
 February 14 – Doris Calloway, née Howes (died 2001), American nutritionist.
 February 20 – Helen Murray Free (died 2021), American medical chemist.
 March 4 – Patrick Moore (died 2012), English astronomer.
 March 9 – Walter Kohn (died 2016), Viennese-born physicist.
 March 10 – Val Logsdon Fitch (died 2015), American nuclear physicist, recipient of the Nobel Prize in Physics.
 April 1 – Brigitte Askonas (died 2013), Viennese-born British immunologist.
 April 2 – G. Spencer-Brown (died 2016), English mathematician.
 April 16 – Stewart Adams (died 2019), English pharmaceutical chemist.
 April 21 – Albert (Ab) C. Perdeck (died 2009), Dutch ornithologist.
 April 23 – Walter Pitts (died 1969), American logician and cognitive psychologist.
 July 5 – Ivo Pitanguy (died 2016), Brazilian plastic surgeon.
 July 12 – René Favaloro (died 2000), Argentine cardiac surgeon.
 July 23 – Ulf Grenander (died 2016), Swedish-born mathematician.
 July 28 – Xia Peisu (died 2014), Chinese computer scientist.
 July 31 – Stephanie Kwolek (died 2014), American polymer chemist.
 August 19 – Edgar F. Codd (died 2003), English-born computer scientist.
 September 9 – Daniel Carleton Gajdusek (died 2008), American virologist.
 September 13 – Miroslav Holub (died 1998), Czech immunologist and poet.
 September 26 – John Ertle Oliver (died 2011), American geophysicist.
 October 29 – Carl Djerassi (died 2015), Viennese-born chemist.
 November 8 – Jack Kilby (died 2005), American electrical engineer, recipient of the Nobel Prize in Physics.
 November 18 – Alan Shepard (died 1998), American astronaut.
 December 13 – Philip Warren Anderson (died 2020), American physicist, recipient of the Nobel Prize in Physics.
 December 15 – Freeman Dyson (died 2020), English-born theoretical physicist.

Deaths
 February 10 – Wilhelm Röntgen (born 1845), German physicist, discoverer of X-rays, Nobel laureate.
 February 24 – Edward Morley (born 1838), American chemist.
 March 8 – Johannes Diderik van der Waals (born 1837), Dutch physicist.
 March 27 – James Dewar (born 1842), Scottish-born chemist.
 April 11 – Mary Treat (born 1830), American naturalist.
 July 16 – Sydney Mary Thompson (born 1847), Irish-born geologist and botanist.
 August 23 – Hertha Ayrton (born 1854), English electrical engineer.
 October 3 – Kadambini Ganguly (born 1861), Indian physician.
 December 2 – Henry Haversham Godwin-Austen (born 1834), English surveyor, geologist and naturalist.
 December 7 – Sir Frederick Treves (born 1853), English-born surgeon.
 December 27 – Gustave Eiffel (born 1832), French structural engineer.

References

20th century in science
1920s in science

1923 in science


Kotar je bio upravna jedinica u Banovini Hrvatskoj. Bio je više razine od općine i grada. Ukupno je bilo devedeset devet kotara s četiri ispostave, međusobno podijeljenih između Banske vlasti u Zagrebu i Ispostave Banske vlasti u Splitu.

Izvori

Upravna podjela Banovine Hrvatske

Kotari u Banovini Hrvatskoj