The Tasmanian temperate rain forests are a temperate broadleaf and mixed forests ecoregion in western Tasmania. The ecoregion is part of the Australasian realm, which includes Tasmania and Australia, New Zealand, New Guinea, New Caledonia, and adjacent islands.

Rainforest communities in Australia are classified as closed forests in which the canopy comprises 70–100% cover. It can be divided into tropical, subtropical, monsoon and temperate rainforest. Tasmanian rainforest is classified and as cool temperate rainforest, and represents the most floristically complex and best developed form of this forest type in Australia. In Tasmania, they can be found in the West, Savage River National Park, South West, North East and in patches on the East Coast. On the mainland of Australia, cool temperate rainforest have a wide variety of woodland trees, but Tasmania only has a limited number of woodland and vascular plants such as mosses, liverworts, lichen and fungi. Because of this, the definition of Tasmanian cool temperate rainforest was redefined in the 1980s to allow for communities that did not meet the canopy requirements and clearly separate cool temperate rainforest from mixed forest; The current definition states that cool temperate rainforests are those with trees usually greater than  in height and capable of regenerating in the absence of large scale catastrophic events, such as fire. These forests are climax vegetation and are dominated by angiosperms such as Nothofagus cunninghamii (myrtle beech), Atherosperma moschatum (sassafras), and Eucryphia lucida (leatherwood) as well as gymnosperms such as Athrotaxis selaginoides (King Billy Pine), Lagarostrobos franklinii (huon or macquarie pine) and Phyllocladus aspleniifolius (celery-top pine). The limited number of woody species is thought to be due to repeated glaciation.

Tasmanian cool temperate rainforest can be divided into four types: Callidendrous rainforest, Thamnic rainforest, Implicate rainforest and Open Montane. These four major types differ in many of their characteristics such as structure, floristics, distribution, level of endemism and ecology.

Community composition and descriptions
The Tasmanian cool temperate rainforest is composed of two alliances, the myrtle-beech (Nothofagus cunninghamii) alliance and the pencil pine (Athrotaxis cupressoides) alliance. The former is made up of callidendrous, thamnic and implicate, whilst the latter is all open montane.

Callidendrous rainforest

This is the simplest rainforest community in Tasmania; it is typically represented by medium to tall forests dominated by Nothofagus cunninghamii and/or Atherosperma moschatum, often together with Leptospermum lanigerum (woolly tea-tree) or Acacia melanoxylon (Australian blackwood). Typically, these forests are at least  in height. Trees are usually well formed and widely spaced, and the understorey is open and often described as park-like. The diversity of woody species is low, and they are usually sparse and inconspicuous throughout the understorey. However, at mid to low elevations, the understorey may contain a few small trees or shrubs such as Olearia argophylla (musktree), Pimelea drupacea (cherry riceflower), Pittosporum bicolor (cheesewood), Aristotelia peduncularis (heart berry) and Coprosma quadrifida.

Fern diversity is high in many areas, and in these areas, epiphytes often flourish. The dominant tree ferns are commonly Dicksonia antarctica (soft tree fern) and/or Polystichum poliferum (mother shield fern). Common epiphyte species include Rumohra adiantiformis (leathery shieldfern or iron fern), Asplenium gracillimum (mother spleenwort), Asplenium terrestre, Microsorum diversifolium (kangaroo fern)," Hymenophyllum flabellatum (shiny filmy-fern), Hymenophyllum australe (austral filmy-fern), Hymenophyllum cupressiforme, and Polyphlebium venosum (veined bristle-fern). Histiopteris incisa (bat's wing fern) and Hypolepis rugosula (ruddy ground-fern) occur in disturbed sites such as along roads where there have been breaks in the canopy.

As elevation increases, the height of the forest decreases, Nothofagus cunninghamii becomes multi-stemmed, develops crooked leaning stems and abundant epiphytic bryophytes, and lichens produce a patterned effect on the trunks. The typical understorey becomes dominated by Tasmannia lanceolata (mountain pepper) and Telopea truncata (Tasmanian waratah), and the ground layer becomes host to Oxalis megellancia and Lagenophora stipitata (blue bottle-daisy). The pteridophyte diversity decreases and only small species such as Lycopodium fastigiatum (alpine club moss), Hymenophyllum peltatum, Grammitis billardierei (common finger-fern) and Blechnum penna-marina (Antarctic hard-fern) persist.

Callidendrous rainforests occurs in the eastern half of the state and in northwestern and central Tasmania.

Table 1 Lyrebird nature walk, Mt Feild, Tasmania: species composition and structure of a mixed Callidendrous and Thamnic rainforest community; Height ~, 90% of ground litter cover, 5% rock and 5% bare ground.

Thamnic rainforest

Thamnic rainforests are characterised by well-formed trees of medium height, well below , and a distinct shrub layer. The canopy is typically dominated by a mixture of 2–5 species, including Nothofagus cunninghamii, Eucryphia lucida, Atherosperma moschatum, Lagarostrobos franklinii, Eucryphia milliganii (dwarf leatherwood), Phyllocladus aspleniifolius (celery-top pine), Athrotaxis selaginoides and, rarely, Nothofagus gunnii (tanglefoot-beech).

The shrub layer is more prominent and has an increased diversity of woody trees. Common species are: Anopterus glandulosus (Tasmanian laurel), Anodopetalum biglandulosum, Acradenia frankliniae (whitey-wood or wirewood), Archeria hirtella, Archeria eriocarpa, Cenarrhenes nitida (native plum), Trochocarpa cunninghamii, Trochocarpa gunnii (sweet-scented trochocarpa), Orites diversifolia (silkwood), Prionotes cerinthoides (climbing heath), Richea pandanifolia (pandani or giant grass tree) and, at high elevations, Richea scoparia (honey richea). The increase in understorey shrub is due to the larger number of gaps in the canopy, and the differing light requirements of competing species. Fern diversity decreases, as a result, because of the decrease in light from the understorey. Parablechnum wattsii (hard water fern) is the main ground fern; it prefers damp shaded areas and forms a very dense layer in some areas but can be absent in others. Small epiphytes are widespread, these include Hymenophyllum rarum (a filmy fern) and Grammitis billardierei. Apteropteris applanata can occur in areas containing Athrotaxis. Other larger epiphytes are usually present, but they are rarely prominent. At higher elevations, the general appearance resembles that of a callidenderous rainforest, but the floristic differences remain the same.

Thamnic rainforests occur mostly in western and southwestern Tasmania.

Table 2: The Creepy Crawly Nature Walk, Mt Field, Tasmania: Species composition in Thamnic rainforest community; Height ~, 95% of ground leaf cover, scattered rock and bare ground.

Implicate rainforest
Low in stature, broken uneven canopies, height reduced below 20m. Dominance is usually shared between several species: Nothofagus cunninghamii, Nothofagus gunnii, Eucryphia lucida, Atherosperma moschatum, Lagarostrobos franklinii, Eucryphia milliganii, Phyllocladus aspleniifolius, Athrotaxis selaginoides, Diselma archeri, Leptospermum scoparium, Leptospermum glaucescens, Leptospermum nitidum, Leptospermum lanigerum, Acacia mucronata and Melaleuca squarrosa. Atherosperma moschatum is usually represented by small diameter depauperate plants. Understorey is tangled and barely distinguishable from the canopy layer. It can from a continuous layer from the ground to the canopy but some scattered emergents can occur. Species diversity is high for trees and shrubs in this community, but very low for ferns. Anopterus glandulosus, Anodopetalum biglandulosum, Cenarrhenes nitida, Telopea truncata, Agastachys odorata, Comprosma nitida, Archeria eriocarpa, Archeria serpyllifolia, Archeria hirtella, Olearia persoonioides, Trochocarpa cunninghamii, Trochocarpa gunnii, Richea pandanifolia, Richea scoparia, Dracophyllum milliganii and Prionotes cerinthoides are all typical shrubs or small trees that comprise these communities. The ferns are dominated by Parablechnum wattsii but small epiphytes do prevail: Hymenophyllum rarum, Hymenophyllum marginatum, Grammitis billardierei and Apteropteris applanata occurs in communities where Athrotaxis are present. – occur mostly in western and southwestern Tasmania.

Open montane rainforest
Low and dominated by Athrotaxis cupressoides or Athrotaxis selaginoides (less commonly). Open canopy, widely spaced trees allow bright light to penetrate the lower levels of the forest. In some communities, the canopy can be dense and instead resemble a high-elevation callidendrous forest. Understorey may be dominated by either Poa (grasses) or Sphagnum (mosses) or commonly, low shrubs that are less than half the height of the forest. There is a high diversity of woody species but a low diversity of ferns. Multiple species from nearby treeless vegetation are present, but their classification as rainforest species is yet to be confirmed. Understorey shrubs include: Nothofagus cunninghamii, Nothofagus gunnii, Diselma archeri, Podocarpus lawrencei, Richea pandanifolia, Richea scoparia, Richea sprengelioides, Orites acicularis, Orites revoluta, Microstobos niphophilus, Tasmannia lanceolata, Epacris serpyllifolia and Baeckea gunniana. Ferns are usually poorly developed with larger ground species absent or confined to rocks, Gleichenia alpina is the exception to this observation. Small species such as Hymenophyllum peltatum and Apteropteris applanata can sometimes make an appearance. – occur on the Central Plateau but can extend as small outliners to the mountains further south.

Biological factors
Geology and soils are important factors in Tasmanian ecology. Callidendrous forests require good-quality sites where fertile soils occur over rocks such as basalt, dolerite and the more nutrient-rich granites. Implicate forests are at the other extreme, and mostly grow in organic soils or mineral soils derived from nutrient-poor rock types such as quartzites and silicous conglomerates. Thamnic forests tend to prefer an intermediate substrate. With the exception of open montane forests, elevation seems to have little effect on the floristic differences between community types.

Conservation
In 1982, the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) designated the northern portion of the ecoregion a World Heritage Site.

Protected areas
Protected areas in the ecoregion include:
 Franklin-Gordon Wild Rivers National Park
 Hartz Mountains National Park
 Meredith Range Regional Reserve
 Mount Dundas Regional Reserve
 Narawntapu National Park
 Savage River National Park
 Southwest National Park
 West Coast Range Regional Reserve

External links

References

Ecoregions of Tasmania

Natural history of Tasmania

Temperate broadleaf and mixed forests
Temperate rainforests

Tasmanian temperate rainforests


Navještaj rođenja Kristova ili Božićni navještaj (lat. De Nativitatis Domini Nostri Iesu Christi Proclamatione) je himan koji se pjeva prije svete mise polnoćke na Božić u latinskom obredu Katoličke Crkve.

Navještaj govori o datumu Kristova rođenja u odnosu na značajnije povijesne i vjerske događaje te se broj godina ili stoljećima smanjuje do dana prvog Božića. U latinskom se tekstu datum navodi prema rimskom računanju, kada su se dani označavali u odnosu na kalende (prvi dan u mjesecu), none (šesti – u ožujku, svibnju, srpnju i listopadu – ili četvrti – u drugim mjesecu – dan nakon kalende) i ide (osmi dan nakon none). Tako je 25. prosinca je tako osmi dan prije siječanjske kalende. Također, navodi se i koji je trenutni 25. prosinca dan od posljednjeg novog mjeseca (npr. u 2021. godini, mladi mjesec pada 4. prosinca, tako da je 25. prosinca 21. dan mladoga mjeseca).

Himan potječe iz Rimskog martirologija iz 1584. godine. Tradicionalno se čitao tijekom prvog časa (u časoslovu). Nakon Drugog vatikankog sabora prvi čas je dokinut te je tako bi i ispušten ovaj običaj. Ponovnu upotrebu Navještaja uveo je papa Ivan Pavao II. tijekom pontifikalne božićne polnoćke 1980. godine. Od tada su mnoge župe također ponovno uvele Navještaj.

Prijevodi

Budući da je ažuriran službeni latinski tekst Rimskog martirologija, promijenio se i engleski prijevod Navještaja.

Tekst iz 1584.

Sadašnji tekst

Poveznice

 Exsultet

Izvori

Božić
Kršćanska liturgija

Navještaj rođenja Kristova


Sans é um personagem fictício criado por Toby Fox para o RPG índie de 2015 Undertale. No começo um NPC comum, ele se torna chefe final e mais difícil se o jogador decidir seguir "rota genocida" e tentar destruir/matar todos os monstros do jogo. Seu nome é baseado na fonte Comic Sans, que é usada para seus diálogos no jogo.

O personagem foi elogiado pelos críticos por seu diálogo, comportamento por sua luta de chefe. Sua popularidade com fãs inspirou vários mods, teorias e "fan-games".

Sans também aparece no jogo que Fox descreveu como "história paralela de Undertale", Deltarune. Sua aparência também é uma skin no jogo Super Smash Bros Ultimate.

História de Personagem

Em Undertale
Sans é um esqueleto que veste uma jaqueta azul e shorts pretos com linhas brancas. Antes dos eventos de Undertale, ele mudou para a cidade de Snowdin de uma localização desconhecida com seu irmão Papyrus. Papyrus foi contratado como sentinela treinamento pela guarda real e força seu irmão a ajudar em sua tarefa de capturar um humano.

A primeira aparência de Sans um pouco antes de Snowdin, onde ele inicialmente aparece como uma silhueta se aproximando do jogador por trás, dizendo para ele que "não sabe cumprimentar um novo parceiro", e o obrigando a apertar sua mão. Apertando a mão dele ativa uma almofada de pum. Ele clarifica que não tem interesse capturar amogus, diferente de seu irmão, que ele descreve como um "caçador de humanos fanático" e a partir daí ajuda o jogador a escapar de Papyrus. Depois disso, Sans segue seu irmão pela floresta antes da cidade, comentando os seus quebra-cabeças e até contribuindo com um caça-palavras, para o desapontamento de Papyrus.

Conforme a história continua, Sans continua fazendo palhaçadas como tentar vender neve frita para o jogador por preços altíssimos, colocar cachorros quentes sua cabeça, entre outros. Mais tarde no jogo, Sans convida o jogador para ir comer em um restaurante com ele, se assim escolherem. Enquanto fala, ele explica como fez amizade com uma mulher atrás de uma grande porta em Tua Mãe, a entrada para as ruínas, que compartilhava seu amor por trocadilhos. Essa mulher (chamada Toriel) realidade vista no jogo bem antes de Sans aparecer, agindo como uma "mãe super protetora", até que o humano convença ela a sair das ruínas. Ele revela que fez uma promessa de não matar nenhum humano que viesse para o subterrâneo dos monstros, mesmo odiando fazer uma, e afirma que se a mulher nunca tivesse feito aquela promessa, o jogador estaria "morto onde [ele/ela] está".

Sans faz mais uma aparição no "Último Corredor", o local de julgamento do jogador, onde revela o verdadeiro significado dos valores "EXP" e "LOVE" que jogador acumulou longo do jogo: 'Execution Points' (em pt, 'Pontos de Execução') e Level of Violence (em pt, 'Nível de Violência'), respetivamente. Ele julga o jogador por quão altos são seus valores de EXP e LOVE antes de desaparecer e permitir que o jogador prossiga para lutar contra o rei, Asgore. O diálogo também muda caso o jogador tenha feito algo ou não com o irmão de Sans, Papyrus. Após o jogador derrotar Asgore e Flowey na rota neutra, e ele tentar deixar o subterrâneo, Sans liga para informá-los sobre o que aconteceu após sua partida, tendo diálogos diferentes dependendo das ações do jogador no jogo.

Se o jogador não matar nenhum monstro, na rota pacifista, Sans aparecerá ao lado dos outros personagens principais após a luta com Asgore ser evitada.

Rota Genocida
Se o jogador optar por matar todos os monstros em cada área, o comportamento de Sans será muito diferente. Ele ameaça o jogador com um "tempo ruim" se continuar com suas ações antes da luta contra Papyrus. Se o jogador ignora o aviso de Sans e continua matando todos os monstros que encontra, ele eventualmente confronta o jogador no Último Corredor para impedi-los de destruir o mundo, agindo como o chefe final da rota. Sans revelou ter habilidades sobrenaturais, acima de quaisquer monstros que o jogador enfrentou durante as rotas, sendo extremamente poderoso, mas podendo ser morto pelo jogador com certa habilidade, o que leva ao trecho final da rota.

Em Deltarune
Sans aparece como um personagem em Deltarune, no capítulo 1 ele é encontrado do lado de fora de sua loja, uma versão remodelada da loja "Grillby's" de Undertale. Ele diz ao jogador que já conheceu e "fez amizade" com sua mãe, Toriel, e pergunta se eles gostariam de ir à sua casa para ficar com seu irmão.

No Capítulo 2, o jogador pode entrar na loja e descobrir que ela possui o interior de uma loja de conveniência, muito diferente de "Grillby's" em Undertale. Sans, brincando, afirma ser o zelador, apesar de ser o único funcionário da loja.

Em outras mídias
Em Super Smash Bros. Ultimate, um traje de Sans para o personagem jogável "Mii Gunner" foi lançado como conteúdo para ser baixado em 4 de setembro de 2019. Sans também foi tema de muitos projetos e trabalhos de fãs, sendo apresentado em vários jogos, criações e mods de videogame como Friday Night Funkin' (claros exemplos podem ser vistos na "fan-wiki" do jogo).

Criação e desenvolvimento
Sans é listado nos créditos como sendo criado por Toby Fox com "inspiração especial" de J. N. Wiedle, autor do webcomic Helvetica, uma série sobre um esqueleto nomeado em homenagem a fonte Helvetica. Seu primeiro conceito de Sans foi feito em um caderno do ensino superior. Sans, assim como Helvetica, foi nomeado após uma fonte: Comic Sans. No jogo, ele é um dos poucos personagens que não usa a fonte padrão em seu diálogo; em vez disso, geralmente ele é exibido em letras minúsculas de Comic Sans. Ele só usa Comic Sans em maiúsculas se tiver afirmado algo sério ou, em alguns casos, ameaçando o jogador; e também as vezes aleatóriamente durante a fala normal.

Megalovania
A música que toca durante sua luta, "Megalovania", foi originalmente composta para um hack ROM do jogo EarthBound para o Halloween de 2009 onde serve como música de chefe final, que é uma versão alternativa de Dr. Andonuts, um dos personagens secundários do jogo. Embora a canção tenha sido apresentada mais tarde em Homestuck, "Megalovania" cresceu muito em popularidade após o lançamento de Undertale, gerando muitos remixes e memes da internet. "Megalovania" já apareceu em jogos incluindo Taiko no Tatsujin: Drum 'n' Fun! e Super Smash Bros. Ultimate, e também foi até usado por um programa de namoro espanhol, First Dates. A música também foi apresentada em um especial de Halloween da All Elite Wrestling, no qual o lutador Kenny Omega vestiu uma fantasia de Sans e era acompanhado pela Megalovania durante sua entrada.

Recepção

A aparição de Sans em Undertale foi bem recebida pelos críticos, com Dan Tack da Game Informer elogiando sua luta de chefe. TheGamer classificou Sans como o terceiro melhor personagem de Undertale, afirmando que suas piadas eram "certeiras". Screen Rant classificou Sans como uma das 7 melhores lutas contra chefes em videogames. Sans foi classificado como um dos melhores personagens de videogame da década de 2010 pela equipe do Polygon e o escritor Colin Campbell, particularmente sua aparência e como: "Quando ele faz uma piada, a câmera se aproxima dele enquanto ele pisca. Nunca perde a graça. " A equipe do IGN classificou Sans como o segundo melhor chefe final nos videogames. Matthew Byrd, do Den of Geek, incluiu Sans e foi classificado como o 7º de seus "melhores videogames npcs de todos os tempos", afirmando que "é difícil falar sobre os melhores personagens do jogo por muito tempo sem que a conversa se volte para Sans."

Sans também foi bem recebido pelos fãs do jogo, sendo assunto de muitos trabalhos de fãs. Durante uma sessão de perguntas e respostas de Undertale, Sans e Papyrus foram os personagens que receberam mais perguntas dos fãs. Sua adição como uma fantasia de lutador Mii em Super Smash Bros. Ultimate recebeu feedback positivo dos fãs, com fãs criando memes e fan-art após a inclusão. David Lozada da GameRevolution pensou em Sans que deveria ser um lutador de verdade ao invés de uma fantasia de Mii.

Personagens de jogos eletrônicos de fantasia
Personagens antropomórficos em jogos eletrônicos
Chefes nos jogos eletrônicos
RPGs de fantasia

Sans


Emirli, Kahramanmaraş ilinin Afşin ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya

Kahramanmaraş iline 154 km, Afşin ilçesine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Afşin'in mahalleleri

Emirli, Afşin


Die Hanover Township ist die größte von 23 Townships im Jo Daviess County im Nordwesten des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois.

Geografie

Die Hanover Township wird vom Apple River durchflossen und liegt im Nordwesten von Illinois am Mississippi, der die Grenze zu Iowa bildet. Die Grenze zu Wisconsin liegt rund 40 km nördlich.

Die Hanover Township liegt auf 42°14′38″ nördlicher Breite und 90°18′05″ westlicher Länge und erstreckt sich über 147,17 km², die sich auf 134,93 km² Land- und 12,14 km² Wasserfläche verteilen.

Die Hanover Township grenzt innerhalb des Jo Daviess County im Nordwesten an die Rice Township, im Norden an die Elizabeth Township, im Nordosten an die Woodbine Township und im Osten an die Derinda Township. Im Süden grenzt die Hanover Township an das Carroll County. Auf der gegenüberliegenden Seite des Mississippi liegt das Jackson County in Iowa.

Ein großer Teil der Hanover Township wird vom Gelände des Savanna Army Depot eingenommen.

Verkehr
Durch die Hanover Township verläuft die den Illinois-Abschnitt der Great River Road bildende Illinois State Route 84, die hier auf eine Reihe untergeordneter Straßen trifft.

Durch die Hanover Township führt eine entlang des Mississippi verlaufende Bahnlinie der BNSF Railway.

Die nächstgelegenen Flugplätze sind der rund 65 km westlich in Iowa gelegene Dubuque Regional Airport und der Albertus Airport im rund 80 km östlich gelegenen Freeport im Stephenson County.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 1201 Einwohner.

Neben einzelnen Häusern auf gemeindefreiem Grund ist die einzige selbstständige Gemeinde Hanover mit dem Status "Village".

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Hanover Township
 Township Officials of Illinois

Hanover Township (Jo Daviess County, Illinois)


Lys Gomis (n. 6 octombrie 1989, Cuneo) este un fotbalist senegalezo-italian, care evoluează pe postul de portar la clubul din Lega Pro, US Lecce.

Viață personală
Gomis este fiul unor imigranți senegalezi din Cuneo, obținând în mod formal cetățenia italiană pe 11 iulie 2012.

Are doi frați mai tineri care evoluează pentru Torino: Alfred și Maurice.

Referințe

Legături externe
Profil pe TransferMarkt

Fotbaliști senegalezi
Fotbaliști italieni
Sportivi italieni în viață
Fotbaliști internaționali senegalezi
Fotbaliști ai ACS Poli Timișoara

Lys Gomis


Vi ses måske er en kortfilm fra 1989 instrueret af Birgitte Christensen efter manuskript af Birgitte Christensen.

Handling
Bittersød fortælling om en rodløs ung pige i en flimrende verden. Louise arbejder på cafe. Louise keder sig. Louise vil gerne være lykkelig.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Vi ses måske


Pieter Cornelisz Kunst (1484/1490, Leiden - 1560/1561, Leiden), a fost un pictor renascentist neerlandez.

Biografie

Kunst a fost unul dintre cei trei fii ai pictorului Cornelis Engebrechtsz, care a devenit pictor și gravor. Frații săi Cornelis Cornelisz Kunst și Lucas Cornelisz de Kock au fost de asemenea pictori. Este cunoscut pentru alegorii istorice, desene și pictură pe sticlă. În 1509 s-a căsătorit cu Marijtgen Gerritsdr van Dam, cu care a avut un fiu, Adriaen Pietersz, care a devenit gravor pe sticlă și o fiică, Marijtgen.

Note

Referințe
  Viața lui Cornelis Engebrechtsz. în Karel van Mander's Schilder-boeck, 1604, prin amabilitatea Digital library for Dutch literature
 J.D. Bangs, Cornelis Engebrechtsz.´s Leiden, studies in cultural history, Assen 1979.

Legături externe
 Pieter Cornelisz Kunst pe Artnet
 Pieter Cornelisz Kunst pe site-ul RKD

Nașteri în 1484
Decese în 1561
Pictori neerlandezi
Pictori flamanzi
Pictori renascentiști
Oameni din Leiden

Pieter Cornelisz Kunst


Wellington Katzor de Oliveira (født 4. september 1981) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Wellington Katzor de Oliveira


I. Osman veya bilinen adlarıyla Osman Gazi ya da Osman Bey (Osmanlı Türkçesi: عثمان بك,  1254–58, Söğüt – 1324, Bursa), Osmanlı Beyliği ve Osmanlı Hanedanı'nın kurucusu ve beyliğin ilk padişahı olan Türk hükümdar ve komutandır. Yaşadığı dönemde liderliğini yaptığı beylik başlangıçta küçük bir Türk beyliği iken, ölümünden sonraki yüzyıllarda büyük bir imparatorluğa dönüştü. Dedesinin Süleyman Şah veya Gündüz Alp isimli olduğu ve soyunun Oğuzların Bozok koluna mensup Kayı boyuna dayandığı düşünülmektedir. Büyükannesi Hayme Hatun, babası Ertuğrul Gazi ve annesi Halime Hatun'dur. Tarihçi Âşıkpaşazâde'nin yazdığına göre Osman Gazi, bir taraftan kendisinin Oğuzların Üçok koluna mensup "Gök Alp" neslinden olduğunu ileri sürerken, diğer taraftan da kendi dedesinin isminin "Kaya Alp oğlu Süleyman Şah" değil, "Kutalmışoğlu Süleyman Şah" olduğunu söylediği iddia edilmektedir.<ref name="İnalcık2">Âşıkpaşazâde, Tevârîh-i Âl-i Osman; İnalcık, Halil, 2007; sf. 489.</ref>

 Beyliğin bağımsızlık ilanı

1299 yılında uç beyi olmaktan çıkıp Söğüt ve Domaniç'te Osmanlı Beyliği'ni kurmuştur. Sonrasında bağımsızlığını ilan etmiştir. Tarihçi Halil İnalcık'a göre Osmanlı Devleti bağımsızlığını 1302'de Koyunhisar Muharebesi'nden sonra kazanmıştır. Moğol istilalarından kaçan bazı Türkmen topluluklarının beyliğine sığınması ile siyasi ve askerî gücü artmıştır. Çöküş döneminde bulunan Doğu Roma İmparatorluğu'ndaki karışıklıkların da etkisiyle kısa sürede Anadolu ve Doğu Roma'nın hâkimi durumuna gelmiştir. Öldüğü zaman beylik, Eskişehir ile Bursa arasındaki topraklarda hüküm sürüyor ve Doğu Roma İmparatorluğu'na ait İznik ve Bursa'yı abluka altında tutuyordu.

 İlk yılları

Osman Gazi, 1258 yılında Söğüt'te doğdu. Yaşamının erken dönemleri konusunda güvenilir kayıtlar yoktur. Osman Bey'in soyuna ve boyuna ait bilgiler gelenekseldir ve en eskisi ölümünden 100 yıl sonra yazılmıştır. Bu eserler arasında en eskiden başlayarak Ahmedî (ö. 1414), Dâstân ve Tevarih-i Mûlûk-i Âl-i Osman, Şükrullah (ö. 1464), Behçetu't-Tevarih ve Âşıkpaşazâde (ö. 1481), Tevarih-i Âl-i Osman adlı eserler bulunur. Dönemine ait tüm çağdaş eserler büyük ölçüde 1422 ya da hemen sonrasına tarihlendirilen ve artık var olmayan ama özgün bir metinden türemiş oldukları savlanmaktadır. Bazı tarihçilere göre, Osman Gazi'nin yaşam ve savaşları tarihsellikten çok, masalsı, destansı bir örüntü içinde, halk söylentileri, ermişlik öyküleri ve söylencelerle renklendirilmiştir.

Babası Ertuğrul Gazi Batı Anadolu'da Söğüt Ovası ile Domaniç Yaylasında yaşayan Oğuz Türkleri'nin Bozok boyunun Kayı kolundan olan büyük kalabalık bir obaya beylik etmekteydi. Osman Gazi onun küçük oğlu idi. Tarihçi Kemalpaşazâde (ö. 1534) Tevarih-i Al-i Osman adlı eserinde Ertuğrul Bey'in Anadolu'ya geldiğinde iki oğlu bulunduğunu, Söğüt'te göçebe yaşamını sürdürürken 1258'de "aslan yapılı ay yüzlü" küçük oğlu Osman'ın doğduğunu bildirir. Halk söylentilerine göre babaannesi, Hayme Hatun'dur.

Yine tarihçi Kemalpaşazâde, Osman'ın gençliğinde "yiğitler arasına girdiğini" ve "vurmada tutmada ve durmada ve oturmada herkesi kendine uydurduğunu" belirtir ve kardeşlerden (Gündüz Bey ve Saru Batu Savcı Bey) en küçüğü olmakla birlikte "şimşir (kılıç) ve tedbirle cümlesinden evvel olduğunu" bildirir. Bu anlatımın Oğuz destanının temalarına benzer biçimde işlenmiş olduğu apaçıktır.

1281 yılında 23 yaşındayken Ömer Abdulaziz Bey'in kızı Malhun Hatun ile evlendi. Bu evlilikten daha sonra Osmanlı Devleti'nin başına geçecek olan Orhan Gazi doğdu.

 Beyliği ele geçirme çabaları
1281 yılında babası Ertuğrul Bey 90 yaşlarındayken ölmüştür.

Birçok tarihçinin anlaştığı görüşe göre, Kayı aşireti beyliği için beylik görevi değişmesi barışçıl olmamış ve beylik görevini üzerine alabilmek için Osman Gazi yakınları ile taht mücadelesi yapmıştır. Bu mücadelenin kimle yapıldığı ve nasıl geliştiği tartışmalı olup değişik tarihçiler değişik anlatımlarda bulunmaktadırlar.

Bu anlatımlardan çokça sayıda taraflısı olan birisine göre, Osman Gazi amcası Dündar Gazi ile beylik için çatışmaya girişmiştir. Bu anlatıma göre Dündar Bey Kayı boyunun ileri gelen uluları tarafından tutulmakta ve aşiretin genç yiğitleri ise Osman Bey'i desteklemekteydi. Bu çatışmanın ne kadar sürdüğü ne türlü devam ettiği bilinmemektedir, fakat çatışma sonunda Osman Bey galip gelmiş ve düşmana karşı yapılan akınlara karşı çıktığı bahanesi verilerek yaşlı Dündar Bey'i bir ok atımı ile öldürmüştür. Bundan sonra Osman Bey Oğuz töresine uygun olarak Kayı aşiretine baş ve bey olmuştur. Alternatif bir anlatım olan Hacı Bektaş'ın "Velâyet-Nâme" eserinde ise Osman'ın beyliğe geçme anlatımı değişiktir. Kayı boyu aşireti Sultanönü ve civarına yerleştikten sonra önce amcası sonra babası Erdoğdu (Ertuğrul) Bey beyliklerinden daha sonra da abisi Gündüz Alp Kayı beyi olmuştur. Osman Gazi bu sırada çevresindeki aşiret yiğitleri ile yerel Bizanslı Yarhisar, Bilecik, İnegöl, İznik yörelerine akınlar düzenlemeye başlamıştır. Bizanslı Bursa Tekfuru Konya'da bulunan Selçuklu sultanına elçiler gönderip bu akınlardan şikâyet etmiştir. Selçuklu Sultanı ise Gündüz Alp'a haber göndererek akınları düzenleyen küçük kardeşi Osman Bey'i yola getirmesini istemiştir. Gündüz Alp Osman Bey'i yakalayarak yiğitleri ile birlikte Konya'ya göndermiştir.

Ancak Selçuklu Sultanı, Osman Gazi'yi beğenip el ve onay alması için onu Sulucakarahöyük'te bulunan Hacı Bektaş-ı Velî'ye yollamıştır. Hacı Bektaş, Osman'ı büyük bir misafirperverlikle karşılamış, ve tekbirle kendi tülbentini onun başına dolayıp sanki ona taç giydirmiştir. Osman Konya'ya dönerken Hacı Bektaş onunla Sultan'a hitap eden Osman'ı öven bir mektup da göndermiştir. Selçuklu Sultanı bu mektubu okuduktan sonra "buna yüce bir mansıp veresuz" dediği bildirilir. Osman Gazi Sultanönü ucunun merkezi olan Söğüt'e döndükten sonra Selçuklu Sultanı ayrıca "altun başlı sancak" ve "tablhane (mehter)" gönderip onu ödüllendirmiştir. Bu öykü Vilayetname yanında Yazıcizade'nin Selçukname adlı eserinde de tekrar edilmektedir. Birçok tarihçi bu ödüllendirmeyi uç beyliğine istiklâl verilmesi olarak kabul etmektedir. Hacı Bektaş Vilayetname eseri Gündüz Alp ile Osman arasındaki ilişkilerin sonradan ne olduğunu kapsamamaktadır. Birkaç tarihçi Osman Bey ile kardeşi Gündüz Alp'ın arasında çatışma olduğu ve bu çatışma sonunda Gündüz Alp'ın öldürülerek Osman Bey'in uç beyi olduğunu kabul etmektedir, fakat diğer bazı tarihçiler ise Gündüz Alp'ın bey olmasını ve Osman Bey ile Gündüz Alp mücadelesini tümüyle hiç olmamış gibi bir kenara bırakmaktadırlar. Yine bazı tarihçiler Gündüz Alp'ın "Domaniç Muharebesi"'nde şehit olduğunu bildirirler ki bu en yüksek ihtimaldir. Bu tarih karmaşasında bazı tarihçiler ise Osman Bey ile Dündar Bey'in mücadelesinin olmadığını ve bu mücadele anlatımının Osman Bey-Gündüz Alp mücadelesine atıf ettiğini kabul ederler. Ayrıca "Domaniç Muharebesi"'nde ölen kişinin Osman Bey'in ortanca abisi Saru Batu Savcı Bey olduğunu kabul eden tarihçiler de mevcuttur.

 Bitinya bölgesinde Bizans yerel güçleri ile mücadele ile genişleme
Osman Gazi, 1280'lerden 1300'e kadar uzayan yaklaşık 20 yıllık Osmanlı devletinin doğuş süreci evresinde toplumsal düzeni çok karışık Bitinya bölgesinde (yani günümüzdeki Bursa-Bilecik-İznik yörelerinde) şanını korumak ve ufak uç beyliğini güçlendirmek için bir dizi yerel çatışmalar yapmıştır. Bu çatışmalarda gaza yoldaşı olan Samsa Çavuş, Konur Alp, Akça Koca, Aykut Alp, Abdurahman Gazi gibi diğer "Alp" beyler ve bunların idaresindeki akıncı birliklerden destek alıp faydalanmıştır. Osman Gazi'ye dinsel ve moral desteği ise Ahiler vermiştir. Özellikle Osman Bey'in Bala Hatun adlı kızıyla evlendiği kayınbabası Eskişehir ahilerinin İtburnu şeyhi olan Şeyh Edebali devamlı danışmanlık ve destek sağlamıştır.

Osman Gazi 1283'te İnegöl tekfuru Nikola ile yaptığı Ermeni Beli Muharebesi'nde yenik düşmüştür. Bu muharebede kardeşi Saru Batu Savcı Bey'in oğlu Bayhoca şehit düşmüştür. 1284'te Osman Bey 300 kişilik bir güçle İnegöl yakınlarındaki Emir Dağı eteklerinde bulunan "Kulucahisar"'a bir baskın düzenlemiş ve bu kaleyi eline geçirmiştir. Bu Osmanlıların ilk kale fethidir.Bazı tarihçilere göre buranın fethi üzerine çok memnun olan Anadolu Selçuklu Sultanı II. Gıyaseddin Mesud Osman Gazi'ye Bey unvanı vermiştir. 1286'da ise Osman Bey ile Bizanslı İnegöl Tekfuru ile Karacahisar (Malachiya) Tekfuru'nun birleşik yerel kuvvetleri arasında Ekizce mevkiinde "Domaniç Muharebesi" yapılmıştır. Osman Bey bu muharebeyi de kazanmıştır, ama kardeşi Savcı (bazı kaynaklara göre Gündüz Alp) bu muharebede şehit olmuştur. Bu galibiyet sonunda Karacahisar Osman Bey'in eline geçmiştir. Bundan sonra Osman Gazi, müttefikleri ile birlikte akınlar yapma stratejisini uygulamaya başlamıştır. Mudurnu yakınlarında yerleşik Samsa Çavuş ve kardeşi Satılmış ve Harmankaya (Priminos) Tekfuru Köse Mihal güçleri ile birlikte Sakarya Nehri vadisinde Sorkun, Taraklı Yenicesi ve Göynük taraflarına akınlar yapmışlardır.

1298-1299 yıllarında Osman Gazi'nin yükselişinden rahatsız olan ve tehlikeyi önceden sezen Bilecik (Belekona) Tekfuru, Yarhisar tekfurunun kızı ile evlendireceği oğlunun düğününe Osman Gazi'yi de çağırarak ona pusu kurup öldürmeyi amaçlamıştır, fakat Osman Gazi'nin dostu olan ve Bilecik Tekfuru ile aralarında düşmanlık bulunan Harmankaya Tekfuru, bu tuzağı Osman Gazi'ye haber vererek onun tuzağa düşmesini engellemiş ve oyun içinde oyun diye adlandırılan bir taktikle bu kenti almıştır. Bu "oyun içinde oyun" taktiğine göre Osman Gazi kırk yiğidine kadın giysileri giydirerek (tarihçinin anlatımı ile "bir nice gazileri da baş bezleriyle avrat donuna koyup) Bilecik kalesine sokmuş ve diğer taraftan keçelere bürünerek öküz sürüsü içinde kaleye gelip kapılardan giren yiğitler de bunlara destek sağlayarak Bilecik kalesini eline geçirmiştir. Bu anlatım Osmanlı tarihçilerin Osman Bey dönemi için anlattıkları masalsı mitlerin ilkelerinden olmuştur. Aynı kampanyada Osman Bey Yarhisar'dan yola çıkan düğün alayı koruyucu güçlerini "Çakır Pınarı" mevkiinde alt etmiştir. Bu gelin alayında bulunan Yarhisar tekfurunun kızı olan Holofira (Nilüfer Hatun) adlı gelin ise Türklerin eline geçerek Osman Gazi'nin oğlu Orhan Bey'le evlenmiştir. Bu çatışmalar sonunda Bilecik tekfuru öldürülmüş; Bilecik ve Yarhisar kaleleri Osman Bey'in eline geçmiştir.

Aynı dönemde (1298-1299 yıllarında) Turgut Alp İnegöl kalesini kuşatmış ve bu kalenin de Osmanlı beyliğinin eline geçmesini sağlamıştır.

 Beyliğin kurulup bağımsızlık kazanması ve yerel Bizans güçlerine karşı savaş ve fetihler

Osman Gazi'nin hangi tarihte, ileride Osmanlı Devleti olacak uç beyliğini kurduğu tarihçiler arasında tartışmalıdır. Kulucahisar ve Karacahisar kalelerini fetihleri takiben 1299 yılında İnegöl'ü alması Osmanlı Devleti'nin kuruluşu olarak kabul edilir. Birçok tarihçi 1299 yılında Anadolu Selçuklular Devleti'nin yıkılışı ile Osman Gazi'nin, Anadolu'nun diğer Türk beylikleri arasında istiklâlini ilan ederek, Osmanlı Devleti'ni kurduğunu kabul ederler. Diğer tarihçiler 1299'da Anadolu Selçuklu Sultanı II. Gıyaseddin Mesud'un Osman Gazi'ye tabl ve bayrak göndermiş olduğunu ve bu tabl ve bayrak ödülleri ile uç beyliğine sembolik olarak istiklâl verdiğini iddia ederler.

Bir ipekçilik ve demircilik merkezi olan Bilecik kalesinin eline geçmesi ile Osman Gazi'nin yetmiş yıllık hayatının üçüncü evresine girmiş olduğu tarihçilerce kabul edilir. Bu hayatının bu evresinde de savaşlar önemli roller oynarlar.

Bu evrede ilk başarı Köprühisar'ın beylik güçleri eline geçirilmesi ile başlamıştır. Bu dönemde hedef önemli bir Bizans şehri olan ve Üçüncü Haçlı Seferi'nde Latin Haçlıların ele geçirdikleri Konstantinopolis'e karşı Doğu Roma/Bizans İmparatorluğu direniş merkezi olan ve 1261'de tekrar Konstantinopolis'i eline geçirip imparatorluk kuran ve o zamanlar hâlâ imparatorluk tahtında bulunan Paleologos Hanedanı'nın merkezi sayılan İznik'ti. İznik Gölü'nün doğusunda bulunan İznik şehrine karşı olmak üzere gölün batı kısmına 1301'de Türkmen nüfuslu Yenişehir kurulmuştur. Osman Bey Yenişehir'i beylik merkezi yapmıştır.

Tarihçi Mehmed Neşri'nin 1500'lerde kaleme aldığı tarihe göre aynı yıl Osman Bey adına ilk hutbe Şeyh Edebali'nin müritlerinden olan Karamanlı Dursun Fakih tarafından Karacahisar'da bir kiliseden çevrilmiş olan camide verilmiştir.

Osman Bey fethettiği yerleri Oğuz töresine uyarak yakın akraba ve silah arkadaşlarına "dirlik" olarak vermiştir. Böylece Eskişehir kardeşi Gündüz Bey'e, Karacahisar oğlu Orhan Bey'e, Yarhisar Hasan Alp'e ve İnegöl Turgut Alp'e verilmiştir.

 Bastırdığı sikkeler
Osmanlılar'ın "sikke" ve "hutbe" şartlarına dayalı bağımsız bir devlet kurup-kuramadığı meselesi, 1980'de İbrahim Artuk'un yayımladığı Osman Gâzî'ye ait tarihsiz bir sikke sayesinde çözümlenmeye başlanmış ise de, sikkenin basit tasarımı ve ikinci bir örneğinin bulunamaması nedeniyle hakkındaki şüpheler uzun süre devam etmiştir. Aynı târihlerde ünlü nümismat Nicholas Lowick'in koleksiyonunda yer aldığı söylenen, ancak okunabilir durumdaki tek yüzünün çizimi dışında hakkında hiçbir şey bilinmeyen ikinci Osman Gâzî sikkesinin ise varlığı, 2018 yılında Hakan Yılmaz'ın yayınladığı çok net fotoğrafları sayesinde tamamen aydınlanmış; bu sikkenin İlhanlı sikkelerine benzer tarzda, diğerinden farklı olarak 699/1300'de Söğüt'te bastırıldığı ve üzerinde kuruluşun diğer tartışmalı meselelerini de aydınlatacak çok önemli deliller yer aldığı ortaya çıkmıştır. Yılmaz'ın 2019 yılında yayımladığı, bu iki meşhur sikkeye ilişkin tespitlerini tamamlayacak nitelikteki son araştırmasında ise, birkaç yıl önce Alman bir nümismat tarafından yayınlanmasına rağmen tarih câmiasına meçhûl kalan, Katar'ın başkenti Doha Müzesi'nde bulunan Osman Gâzî'ye ait üçüncü bir sikke daha bilim dünyâsına tanıtılarak, bu yeni sikke ışığında Osman Gâzî'nin biat ve istiklâl sürecinin tamamlanış safhası, Yenişehir Darphanesi'nin kuruluş zamânı ve İlhanlı hâkimiyetine odaklı bağımsızlık tartışmaları tam anlamıyla sonuca kavuşturulmuş; ayrıca son iki sikkenin fiziksel özelliklerinden hareketle Osman Gâzî'nin ilk sikkesi hakkında da yeni ve önemli tespitler ortaya konulmuştur.

 Osman Gâzî'nin 700/1300-1301'de Yenişehir'de Bastırdığı Üçüncü Sikkesi
Osman Gâzî'nin ismi, atalarının kimliği, bağımsızlığına ilişkin rivâyetlerin sıhhat ve niteliği, İstiklâl-i Osmânî'nin gerçek tarihi ve Osmanlıların dinî-tasavvufî kökeni… gibi konularda Osmanlı kroniklerinde verilen bilgilerin güvenilirliğine yönelik tartışmaları aydınlatacak ve tarihî açıdan kesin bir sonuca bağlayacak bilimsel delillerin başında az sayıdaki çağdaş maddî kanıtlar gelmekte, onları ise sağlam ve kesin kanıtlar içeren yazılı belge ve kaynaklar tâkip etmektedir. Özellikle Osmanlı bağımsızlığının gerçekleşme târihi, ne zaman kemâle erdiği, bu süreçte "hutbe" ve "sikke" şartlarının yerine getirilip getirilemediği, ilk Osmanlı sikkelerinin darp yerleri ve Osman Gâzî'nin ilk pâyitahtı Yenişehir'in ne zaman saltanat yurdu hâline geldiği konularında çağdaş bilimsel materyaller yok denecek kadar az olduğundan, bu dönemden günümüze intikâl etmiş her türlü maddî kanıt târihî açıdan büyük bir önem arz etmektedir. İstiklâl-i Osmânî'nin târihi, ilân ediliş şekli ve Osman Gâzî'nin sikke bastırdığını gösteren rivâyetlerin bilimsel gerçekliği; daha önce Halil Edhem (Eldem)'in İstanbul Arkeoloji Müzeleri İslâmî sikkeleri arasında bulduğu ve bilâhare İbrahim Artuk'un 1977'de sunduğu bir tebliğle bilim dünyasına duyurduğu, her iki yüzünde ضرب "Ḍarebe" ibâresini tâkiben ارطغرل بن عثمان "ʿOsmān ̱ bin Erṭuġrul" ismi ve ilâveten arka yüzünde ارطغرل "Erṭuġrul"dan sonra Osman Gâzî'nin gerçek dedesinin ismini de aydınlatacak şekilde; الپي گندز "Gündüz Alpī" ibâresi yer alan bir sikke sâyesinde nispeten aydınlanmaya başlamış; ancak üzerinde darp yeri ve târihine ilişkin hiçbir bilginin bulunmaması ve her iki yüzünün de birbirine benzer tarzda iki farklı hakkâk tarafından tasarlanması; bu kez sikkenin orijinal olmadığı ya da "bir antikacı tarafından uydurulduğu" yönünde bâzı iddiâların ortaya çıkmasına zemin hazırlamıştır. Uzun süre benzeri olmayan ünik bir sikke olarak kalan ilk Osman Gâzî sikkesinin, gerçekte kurucu hükümdârın bastırdığı tek sikke olmadığı, aksine ortak ya da farklı mizanpajlarda tasarlanmış daha başka örneklerinin de mevcut olduğu, ancak 1980'lerde Nicholas Lowick'in elinde bulunduğu söylenen ikinci bir sikkenin çok net bir fotoğrafının ele geçmesi sayesinde ortaya çıkmıştır. 2018 yılında Hakan Yılmaz tarafından bir Armağan kitabının içinde neşredilip kuruluş tartışmaları açısından önemine işâret edilen bu ikinci sikkenin bilimsel analizi, her şeyden önce Osman Gâzî'nin sikke bastırmadığı, ya da bastırdığı sikkenin orijinal olmadığı yönündeki farazî iddiâları tamâmen ortadan kaldırmıştır. Her iki yüzü içeriği itibâriyle birbirine benzeyen ilk sikkeden farklı olarak, ön yüzünde Kelime'-i Tevhîd, Dört Halîfe'nin isimleri, هللا ايده "eyyedehū'llāh" duâsı, Kayı damgası, 699/1300 târihi ve سگود "Sögüd" yer adı bulunan bu sikkenin darp yeri, basım târihi ve şeklî özellikleri itibarıyla da İlhanlı sikkelerine benzer bir tarzda tasarlanmış olması, merhum Artuk'tan beri tarihçi ve nümismatlar tarafından tekrarlanıp duran "İlhanlı korkusu" spekülatif yaklaşımını sona erdirmekle kalmamış; buna ilâveten önceki sikke ile aynı olan arka yüzü, Osman Gâzî'nin bu ikinci sikkesinin de aynı hakkâkın elinden çıktığını kuşkusuz bir biçimde kanıtlamıştır. Yılmaz'ın 2019 yılı Aralık ayında neşrettiği Osman Gâzî'ye ait üçüncü sikke ise, ikinci sikkenin bir yıl sonra küçük değişikliklerle yeniden dizayn edilmiş formatıyla, "sikke" ve "ḫuṭbe" rivâyetlerini yeni bir bulguya ihtiyaç bırakmaksızın kalıcı bir çizgide sonuca ulaştırmakla kalmamış; Osman Gâzî'nin biat ve istiklâl sürecinin yalnız başlangıç değil, tamamlanış zamânının da bilinmeyen arka plânını aydınlatan nümismatik bir kanıt olarak literatürde yerini almıştır.Halil İnalcık, Söyleşiler ve Konuşmalar, I, haz.: Birsen Çınar, İstanbul: Profil Yayıncılık,
2013, s. 142-143; a.mlf., Osmanlılar: Fütühat, İmparatorluk, Avrupa ile İlişkiler, Timaş Yayınları, İstanbul 2010, s. 95, vb.

 Bizans merkezî güçleri ile de mücadeleler

Osman Gazi'nin ve "Alp"lar komutanlıkları altındaki uç beylik akıncı orduları 1299'a kadar yerel Bizans silahlı milis güçleri ile çatışmışlardı. Bizans imparatoru II. Andronikos'un imparatorluk döneminin çok kuşkulu bir sırasında Türkmen beyliklerinin imparatorluğuna olan tehdidini anlamıştı. O yıl ortak imparator olan Mihail komutasında bulunan bir merkezi Bizans ordusu günümüz Germencik kasabası yakında bulunan "Menderes Magnesia"sı mevkiinde bir Türkmen ordusuna yenilip Bizans komutanı esir olmaktan korkup komutasını bırakıp kaçarak zor kurtulmuştur.

Bundan birkaç hafta sonra, 17 Temmuz 1302'de, Bizans Bursa valisi Orhaneli (Atranos), Kite, Kestel tekfurlarının yerel Bizans kuvvetleri ile Konstantinopolis'ten gemilerle gönderilen ve Yalakova'da sahile çıkan çoğu Alan kavminden paralı askerlerinden oluşan bir karışık düzenli merkezi Bizans birliği Osman Bey'in eline geçirdiği İznik şehrini geri almak hedefiyle (günümüzde Yalova yakınlarında bulunan) Yalakova adı verilen düzlükte ilerlemekte idiler. Hedefleri İznik yönünden gelecek Türk tehdidine karşı kıyıya inen Yalakdere vadisinden geçen yolu tıkamak ve sonra bu vadiden ilerleyerek İznik'i geri almaktı. Komutanları 2.000 askerlik merkezi Bizans birliği "Heteriarkos (Muhafız Komutanı) Muzalon"du. Osman Bey kuvvetleri ise Bizans güçlerinin karaya çıktığı haberini almışlardı ve Bizanslıların Yalakdere'den güneye ilerleyip İznik'e gitmelerini önleyip onları durdurma hedefini seçmişlerdi. Osman Bey komutasındaki 5000 kişilik karışık Türkmen piyade ve süvari birliği Yalakdere içinden sahile Yalakova'ya hızla indiler ve saldırıya geçtiler. Bizanslı komutan Muzalon bunu beklemiyordu ve Osman Bey'in birliği ile karşılaşması, onların ani saldırısı bir baskın havası yaratmıştı. İki ordu böylece İzmit Körfezi'nin güney kıyılarındaki kıyı ovasıyla, İznik'ten gelen kara yolunun kıyı ovasıyla birleştiği bir noktada bir muharebeye giriştiler. Bizans paralı askerlerinden olan Alanlar bir karşı saldırı düzenleyip Bizans milis ve merkezi piyade birliklerini geri çekip mümkünse yeniden toplanmalarına fırsat verdiler. Şiddetli bir mücadele olmakla beraber yaya yerel ve merkezi Bizans askerlerinin fazla dayanma güçleri olmadı ve toplanıp karşı saldırıya geçeceklerine paniğe kapılıp düzensiz olarak geri çekilmeye başladılar. Böylece sayıca da üstün olan Osman Bey ordusu bu muharebeyi galip bitirdi. Sonuçta, yerel Bizans orduları panik halinde ama pek fazla zayiat vermeden Bizanslılar elinde bulunan İzmit (Nicomedia) şehrine kaçmayı başardılar. Merkezi Bizans düzenli birlikleri ise paralı askerler olan Alanlar'ın koruması ile hâlen kıyıda bulunan gemilere binip Konstantinopolis'e kaçtılar.

Tarihçi Halil İnalcık 2009'da verdiği bir konuşmada Osmanlı beyliğinin devlet niteliğini 1302 yılında Yalova yakınlarında merkezi Bizans ordu güçleri ile yapılan Bafeus Muharebesi'ndeki Osman Bey'in galibiyetinden sonrası kazandığını iddia etmektedir.

Bu muharebenin yapıldığı mevkii günümüzdeki Yalova iline bağlı Hersek Köyü topraklarındadır. Bu muharebeye günün Bizanslı tarihçisi olan Yorgi Pachymeres yazdığı kronolojik tarihinde Yalakdere içindeki Bizans karakolu olan Bafeus/Çobankale'ye atıfla "Bafeus Muharebesi" adını vermektedir. Bazı Türk tarihçiler de bu muharebeyi Yalakderesi vadisinde bulunan küçük Bizans karakol merkezi olan Bapheus'un Türk ismi olarak "Çobankale Muharebesi" adını verirler fakat diğer bazı tarihçiler, özellikle 19. ve 20. yüzyıl başlarından Osmanlı tarihi yazanlar, başta Joseph von Hammer-Purgstall ve Ahmet Refik Altınay olmak üzere isim karışıklığı içindedirler ve bu muharebeye "Koyunhisar Muharebesi" adını vermektedirler.

Bu muharebede Osmanlı tarafında Osman Bey'in yeğeni olan Aydoğdu'nun şehit olduğu belirtilmektedir. Bafeus Savaşı, düzenli merkezi Bizans ordusu ile Osmanlı uç beyliği ordusu arasındaki yapılan ilk savaştır.

Bu muharebeden sonra Marmara Denizi'nin güney kıyılarına Osman Bey'in ordularının hücumuna açık kaldı. O yıl Kite Hisarı, Orhaneli (Atranos) ve Ulubat Gölü içinde bulunan Alyos adası Osmanlıların eline geçti. Kite Hisarı'nın Rum komutanı direnişe geçmişti ve kale Osmanlıların eline geçince, Aydoğdu'nun öcünü almak için öldürüldü. Osman Bey'in ordusunun Ege Denizi'nden Edremit'e kadar gitme imkânı bulduğunu Bizans İmparatoru da anlamıştı. Osmanlı güçleri bu bölgede bulunan müstahkem mevkileri almaktan ziyade etrafta bulunan ziraat arazisini işleyen köylere ve köylülere akın yapmayı tercih etmişti. Bu kırsal güney Marmara bölgesinde panik yaratmış ve Rum köylülerinin göçe başlamalarına neden olmuştur. Günün Bizanslı tarihçisi Yorgi Pachymeres Bizans kırsal arazilerinde yaşayan köylülerin başlattıkları büyük göçü ve bu göç hareketinin ortaya çıkardığı zorlukları kitabında anlatmıştır.

Bafeus Muharebesi sonucundan sonra Bizans İmparatoru Osmanlıları ve diğer Türkmen beyliklerini Batı Anadolu'dan atmak hedefiyle çok daha riskli politika uygulamaya karar vermiştir. Akdeniz'de çapulculuğu, eşkıyalığı ve korsanlığı ile ün yapmış Roger de Flor'u ve onun komutası altında bulunan paralı askerler birliği olan Katalan Bölüğü'nün Sicilya'da kontratı bitince Anadolu'ya gelmek için teklifi kabul etmiş ve onları Konstantinopolis'e davet etmiştir. Çoğu Katalonyalılardan oluştuğu için Katalan Bölüğü adını alan bir paralı askerler birliğinin askerleri ve yanlarında bulunan aileleri ile 1 Eylül 1302'de 31 kadırga ve yardımcı yük gemileri ile Haliç'e gelmiştir. Bu birliğin, yarısı ağır zırhlı süvari olan 2.500 kişilik paralı askerden oluştuğu bildirilmektedir. Bizans İmparatoru II. Andronikos Katalan Bölüğü'nü kendine daha çok bağlamak için kızını birlik komutanı Roger de Flor ile evlendirmiştir.

Roger de Flor ve Katalan Bölüğü önce Cenevizlilere karşı Konstantinopolis'te gözdağı vermiş ve Kapıdağ yarımadasındaki önemli Kzykus şehrini kuşatmaya almış olan Karesi Beyliği güçlerine karşı kendi gemileri ile gönderilmiş ve bu Türkmen ordusunu büyük bir yenilgiye uğratmıştır. Bu muharebede Katalan Bölüğü ağır süvari hücumları ve ok işlemeyen zırhları ile çok ün yapmıştır. Sonra Roger de Flor Alaşehir'e geçmiş ve kaleyi kuşatmaya alan Karamanoğulları Beyliği güçlerini büyük bir yenilgiye uğratmıştır. Sonra devamlı ganimet toplayarak Toroslarda Gülek Boğazı'na kadar ordusu ile yürümüş; oradan geri dönerek Katalan Bölüğü'nün ganimetlerinin toplanıp saklandığı Alaşehir'e gelmiş ve burada iken gemilerle Avrupa'dan yeni asker desteği gelmiştir. Katalan Bölüğü ve Roger de Flor önce karadan Konstantinopolis'e geri gelmiş; IX. Mihail'a destek için Edirne'ye gitmiş ve 1305'te Edirne'de bir komploya kurban giderek öldürülmüştür. Katalan Bölüğü ve Roger de Flor Osmanlı güçleri ile doğrudan muharebeye girmemekle beraber, Katalan Bölüğü'nün diğer Anadolu Beylikleri ordularına karşı 3 değişik büyük muharebede üstün galibiyet kazandığı ve giriştiği çok sayıda küçük çarpışmaları da hiçbir zaman yenilgiye uğramadan galip bitirdiği Bizans tarihçileri tarafından bildirilmektedir. Yine Bizans tarihçilerine göre Roger de Flor ve Katalonya Bölüğü'nün bu yenilmezlik ünü dolayısı ile Osmanlı beyliğinin güney Marmara'da fetihlerinin gelişmesi çok yavaşlamıştır.

1308'de tekrar başlayan fetih akınlarıyla ilk olarak İznik-İzmit yolu üzerindeki stratejik Karahisar (Trikokıya) ele geçirildi. 1313'te Osman Bey'e büyük yardımları dokunan Bizans Harmankaya Tekfuru olan Mihail Köşes Müslüman olarak Köse Mihal adını aldı ve fetih akınlarına katılmaya başladı. 1313-1315 döneminde Sakarya Nehri vadisinde bulunan Lefke, Mekece, Akhisar, Geyve, Gölpazarı ve Leblebici kaleleri ele geçirildi.

Bu fetihlerden Osmanlı beyliğinin daha genişlemesini sağlamak için bu yörede en büyük Bizans şehri olan Bursa'nın ele geçirilmesi gerekmekteydi. Osman Bey döneminde emrinde bulunan askeri güçler bu şehrin büyük kalesini ele geçirmek yeteneğinde değildiler. Bu nedenle Osman Bey Bursa'yı ablukaya almayı tercih etti. Zaten Bursa uzaktan üç yanından Osmanlı kaleleri ile çevrili hale gelmişti. Osman Bey bu şehrin daha yakın ablukaya alınması için iki küçük "havale hisarı" yaptırdı ve bu hisarların komutanlığını yeğeni Aktimur ile kölesi olan Balancık'a verdi.

 Son yılları ve ölümü
Osman Gazi son yıllarında yaşının ilerlemesi ve "damla illeti" yani gut hastalığı yüzünden tarihçilerin bildirdiklerine göre, beylik idaresini oğlu Orhan Bey'e bırakmıştı. Ancak Osman Bey'in ne zaman ölüp, Orhan Bey'in ne zaman beylik idaresini tümüyle eline aldığı tartışmalıdır. 1320'den sonraki olayların tarihçilerce anlatımlarında Osman Bey'in ismi geçmemektedir. 15. yüzyıl Osmanlı tarihçilerinden Ruhi Çelebi 1481 tarihine kadar getirdiği Tevarih-i Âli Osman adlı tarih eserinde Osman Bey'in 1320'de öldüğünü bildirmektedir. II. Mehmet ve II. Bayezid döneminde yaşayıp 1502'ye kadar olanları inceleyen Oruç Bey'in "Tevarih-i Âli Osman" adlı tarih eserinde ise Osman Bey'in ölüm tarihi 1327 olarak verilmektedir. Diğer tarihçiler Osman Bey'in ölümünü bu iki üç tarih arasında vermektedirler. Modern tarihçi Necdet Sakaoğlu
"1320'den sonraki olaylarda Osman Bey'in adı geçmezken, oğlu Orhan'ın 1324'te bey olduğunu kanıtlayan belgelerden söz edilir"
deyip Osman Bey'in ölümünün 1324'te olduğunu ileri sürmektedir.

Osman Bey'in ölüm yerinin nerede olduğu da tartışmalıdır. Büyük olasılıkla Söğüt'te ölmüştür. Bazı tarihçiler Bursa'nın onun ölümünden önce Osmanlı Devleti eline geçtiğini kabul ederek, Bursa'da öldüğünü iddia ederler. Ancak Bursa'nın Orhan Gazi tarafından kendi beyliği döneminin başında fethedildiği üzerinde Osmanlı tarihçilerinin çoğu hemfikirdirler. Osman Gazi'nin önce Söğüt'te babası Ertuğrul'un türbesine gömüldüğü ve Bursa'nın fethinden sonra buradan alınıp Bursa kalesinde Osmaniye Meydanı'nda bulunan Gümüşlü Kümbet'e (Aya Elia) gömüldüğü kabul edilmektedir.

Osman Gazi, babası Ertuğrul Gazi'den yaklaşık 4.800 km² olarak devraldığı Osmanlı toprağını, oğlu Orhan Gazi'ye 16.000 km² olarak devrettiği hesaplanmıştır.

Osman Gazi'nin Türbesi şu an Bursa ilinin Tophane semtinde bulunmaktadır.

 Vasiyeti
Önce dedi ki: Oğul! Ben öldüğüm vakit beni Bursa'da şu Gümüşlü Kubbe'nin altına koy. Bir kimse sana Allah'ın buyurmadığı sözü söylese sen onu kabul etme. Eğer bilmezsen Allah ilmini bilene sor. Bir de sana itaat edenleri hoş tut. Bir de alplarına (askerlerine) daima ihsan et ki senin ihsanın onun halinin tuzağıdır.

 Ölümünden sonra geride bıraktıkları
Nice şehirler fethedip savaşlar kazanan, ganimetler alan Osman Gazi'nin ölümünden sonra ona ait hiç altını ve akçesi bulunmamıştır, sadece bir sırtlak tekelesi (bir nev'î elbise), bir yancığı (atın yanına asılan torba), bir tuzluğu, bir kaşıklığı, bir sokman çizmesi, birkaç atı, birkaç çift öküzü ve birkaç sürü koyunundan başka bir şeyi yoktur.

 Yenilikler
İlk Osmanlı gümüş sikkeleri akçe adıyla 699/1300'de Söğüt'te, daha sonra 700/1301 ve onu takip eden yıllarda Yenişehir'de Osman Gazi tarafından bastırılmıştır. Bunlardan ilki onun hutbe ve sikke bağlamında istiklâlini ilân ettiğini belgelemesi, ikincisi ise sarayını yaptırdığı başkenti Yenişehir'de diğer Oğuz unsurlarının kendisine biati sırasında darp edildikleri için çok önemlidir. Osman'ın şimdi İstanbul Arkeoloji Müzeleri'nde bulunan tarihsiz sikkesi ise halkın elinde dolaştığını belgeleyen üzerindeki delik sebebiyle, bu sikkelerin simgesel olarak değil gerçekten tedavül amacıyla bastırıldığını göstermesi bakımından dikkate değerdir.

 Ailesi

Eşleri
 Mâlhun Hâtun - Eskişehir Beyi Ömer Abdülaziz Bey'in kızı, Orhan Gazi'nin annesi.Âşık Paşa zade (s. 6 uc 3>5) Neşri (s, 82, 83) Malhon Hatun diyorlar. Oruç bey tarihinde (s. 9, 12)
Kâbia Hatun deniliyor. Rüstem Paşa tarihinde bu isim Bâlâ Hatun dîye geçiyor.
 Râbi'a Bala Hâtun - İslam alimi Şeyh Edebali'nin kızı.

Erkek çocukları
 Orhan Bey (1281-1362)
 Çoban Bey (1283-1337)
 Pazarlı Bey (1285-1311)
 Alâeddin Bey (?-1333)
 Hamid Bey (1288-1329)
 Melik Bey (1290-1366)

Kız çocukları

 Fatma Hatun (1284-1347)

Kardeşleri
 Gündüz Bey
 Saru Batu Savcı Bey

 Popüler kültürdeki yeri

 TRT 1'de 1988 yılında yayınlanan Kuruluş "Osmancık" adlı 12 bölümlük dizide kendisini Cihan Ünal canlandırılmıştır.
 TRT 1'de yayınlanan Diriliş Ertuğrul dizisinde 5. sezonda Emre Üçtepe Osman Bey'in çocukluk yıllarını canlandırılmıştır.
 20 Kasım 2019 tarihinden itibaren ATV ekranlarında yayınlanmaya başlanan Kuruluş Osman dizisinde kendisini Burak Özçivit canlandırmaktadır.

 Kaynakça

 Konuyla ilgili yayınlar
 İnalcık, Halil (1973) The Ottoman Empire. The Classical Age. New York: Aristide D.Caratzas

 Sakaoğlu, Necdet (1999), Bu Mülkün Sultanları, İstanbul: Oğlak Yayınları ISBN 975-329-299-6 s.23-32.
 Sakaoğlu, Necdet "Osman I", (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, C.2 s.392-395 İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık, ISBN 975-08-0073-7.
 Köprülü, M. Fuad (1981),  Osmanlı İmparatorluğu'nun Kuruluşu. İstanbul: Ötüken, 1981.
 Özel, Oktay  ve Öz, Mehmet (derl.), (2000) Söğüt'ten İstanbul'a. Osmanlı Devleti'nin Kuruluşu Üzerine Tartışmalar. Ankara: İmge, 2000.
 Zachariadou, Elizabeth A. (haz.) (çev.: G.Ç,Güven, İ.Yergüz, T.Altınova), (1997), Osmanlı Beyliği (1300-1389)''. İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları, 1997

Dış bağlantılar

|}

1258 doğumlular
Söğüt doğumlular
1324 yılında ölenler
13. yüzyılda Osmanlı padişahları
14. yüzyılda Osmanlı padişahları
Osmanlı İmparatorluğu kuruluş dönemi
Ertuğrul Gazi
Bursa'da ölenler
Kurucu hükümdarlar
Bursa'da defnedilenler

Osman Gazi


La Estación Central de Stuttgart (en alemán Stuttgart Hauptbahnhof) es el mayor centro ferroviario de larga distancia del estado federado alemán de Baden-Wurtemberg y nodo de intercambio con los sistemas de transporte regional y urbano en tren y en buses de Stuttgart (S-Bahn, StadtBahn y buses del SSB y el VVS).

Edificio
La Estación Central de Stuttgart es un edificio en cemento armado construido entre 1914 y 1928. El edificio tiene una torre de 56 metros de altura, sobre la cual se encuentra un símbolo giratorio de Mercedes Benz. El diseño arquitectónico es autoría de Paul Bonatz.

La entrada principal de la estación da inicio a la más importante calle comercial de la ciudad: la Königstraße. Esta calle se conecta con la estación con el primer sótano, evitando así la interrupción del flujo de tráfico. En 2005, el edificio fue nominado por la UNESCO para ser incluido como Patrimonio de la Humanidad. En la actualidad existe el debate sobre la modernización de la estación, bajo un proyecto llamado Stuttgart 21.

Historia
La primera estación ferroviaria de Stuttgart inició las operaciones en 1846. Estaba localizada en la Schlosstrasse y tenía apenas 4 andenes. Debido al creciente tráfico ferroviario, el antiguo edificio de madera fue reemplazado en 1867 por uno más moderno con 8 andenes. En 1900 la estación volvió a quedarse pequeña para la demanda. La estación es trasladada a su localización actual Arnulf-Klett-Platz. Existen partes de la fachada y se pueden ver en un edificio de eventos y en el teatro Metropol.

La nueva estación se halla a solo 500 metros de la anterior. El diseño de Paul Bonatz ponía la torre alineada con el eje de la Königstraße. En 1922 entra en servicio la primera parte y en 1928 es inaugurada en su totalidad. Esta nueva estación tiene 17 andenes en superficie. En 1933 la totalidad de los accesos fueron electrificados.

Características
Es una estación en 4 niveles. En la superficie llegan los trenes de larga distancia, mientras que en los sótanos se tienen conexiones con el transporte urbano y regional de la ciudad.

En la superficie está configurada como una estación de término (o en saco) con 17 andenes para trenes regionales y de larga distancia (1 a 16 y 1a).

En el primer sótano se encuentra un pasaje comercial con locales comerciales, cuartelillo de policía y taquillas para la venta de billetes de la Deutsche Bahn. Tiene el nombre de Klett-Passage y sirve para el intercambio a todos los niveles de la estación. Así mismo permite el ingreso de peatones desde varias cuadras a la redonda, por medio de pasajes subterráneos que convergen en este nivel.

En el segundo sótano se hallan 4 andenes para los trenes del Stadtbahn Stuttgart. Este es, después de la estación Charlotten Platz el punto de mayor convergencia de líneas de este sistema de transporte.

En el tercer sótano están los dos andenes del S-Bahn Stuttgart. En estos dos andenes convergen las 6 líneas de las 7. Entre la Estación Central y la estación Universität el S-bahn es subterráneo. Al igual que los trenes de larga distancia, el S-bahn es operado también por la empresa de trenes alemana Deutsche Bahn.

Conexiones
La Estación Central de Stuttgart está en el corredor este-oeste París-Budapest. Hacia el este conecta con Múnich y hacia el oeste con Karlsruhe. Hacia el norte tiene un enlace directo con Mannheim y Fráncfort. Hacia el sur existe una conexión poco transitada hacia Tubinga y Constanza.

Proyecto Stuttgart 21

Por ser una terminal o en fondo de saco, los trenes interciudades y de alta velocidad requieren mucho tiempo para la parada en Stuttgart. Desde 1994 se ha venido estudiando la renovación de la estación, construyendo 8 andenes subterráneos de paso (no de cabecera) que faciliten la operación. Este proyecto tiene como ventajas la liberación de estación en la superficie, que sería utilizada para la ampliación del parque central y para la construcción de inmuebles.

Referencias

Véase también
 S-Bahn Stuttgart

Enlaces externos

Stuttgart
Edificios y estructuras de Stuttgart
Transporte de Stuttgart
Alemania en 1928
Estaciones de ferrocarril inauguradas en 1928
Arquitectura de 1928

Estación central de Stuttgart


Der Glänzende Liguster oder Glanz-Liguster (Ligustrum lucidum) ist ein großer Strauch oder kleiner Baum aus der Familie der Ölbaumgewächse. Sein Verbreitungsgebiet liegt in China und Korea.

Beschreibung

Der Glänzende Liguster ist ein immergrüner oder laubabwerfender, bis über 10 (20) Meter hoher Strauch oder Baum mit kahlen Trieben und mit Korkporen besetzten Zweigen.

Die gegenständigen, einfachen Laubblätter haben einen 1 bis 3 Zentimeter langen Blattstiel. Die ganzrandige, kahle Blattspreite ist einfach, ledrig, 6 bis 17 Zentimeter lang und 3 bis 8 Zentimeter breit, eiförmig bis lanzettlich, spitz oder zugespitzt mit stumpfer bis keilförmiger Basis. Die Blattoberseite ist glänzend dunkelgrün, die Unterseite ist heller als die Oberseite. Es werden sechs bis acht auf beiden Blattseiten gut sichtbare Nervenpaare gebildet.

Die duftenden Blüten stehen, zu bis über 250, in 12 bis 20 Zentimeter langen und ebenso breiten Rispen. Die kleinen, zwittrigen und cremefarbenen Einzelblüten sind sitzend oder beinahe sitzend. Sie haben einen etwa 1,5 bis 2 Millimeter großen, becherförmigen und vierzipfligen Kelch, eine 4 bis 5 Millimeter breite Blütenkrone mit einer kleinen Kronröhre von ähnlicher Länge wie die 4 zurückgelegten Zipfel. Die 2 vorstehenden Staubblätter reichen bis zu den Zipfeln der Blütenkrone, die Staubbeutel sind 1 bis 1,5 Millimeter lang. Der zweikammerige Fruchtknoten ist oberständig mit einem relativ kurzen Griffel und zweilappiger Narbe. Am Fruchtknoten sind Nektarien vorhanden.

Die ein- bis zweisamigen Früchte sind ellipsoide bis rundliche, 6 bis 9 Millimeter lange und 4 bis 6 Millimeter breite, tief blau-schwarze, beerenartige Steinfrüchte. Die runzligen, hellbraunen Steinkern besitzen eine papierige Schale.

Die Art blüht von Mai bis Juli.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 46.

Verbreitung und Ökologie
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in der gemäßigten Zone von Asien im zentralen bis südöstlichen China, Tibet und im südlichen Korea. In Japan, in Teilen Afrikas, im westlichen Südeuropa, Australien, Neuseeland, Nord- und Südamerika wurde er eingebürgert. Die Art wächst in Steppen und Trockenwäldern in Höhen bis 2900 Metern auf frischen, schwach sauren bis schwach alkalischen, sandig-lehmigen bis lehmigen, mäßig nährstoffreichen Böden an licht- bis halbschattigen Standorten. Sie ist wärmeliebend und mäßig frosthart.

Die ökologischen Zeigerwerte nach Landolt et al. 2010 sind in der Schweiz: Feuchtezahl F = 2+ (frisch), Lichtzahl L = 3 (halbschattig), Reaktionszahl R = 3 (schwach sauer bis neutral), Temperaturzahl T = 5 (sehr warm-kollin), Nährstoffzahl N = 3 (mäßig nährstoffarm bis mäßig nährstoffreich), Kontinentalitätszahl K = 2 (subozeanisch).

Systematik und Forschungsgeschichte
Der Glänzende Liguster (Ligustrum lucidum) ist eine Art aus der Gattung der Liguster (Ligustrum) in der Familie der Ölbaumgewächse (Oleaceae), Tribus Oleeae. Die Art wurde von William Townsend Aiton im Jahr 1810 erstbeschrieben.

Verwendung
Der Glänzende Liguster wird selten forstwirtschaftlich genutzt. Aufgrund der dekorativen Blüten wird er als Ziergehölz verwendet, wobei auch mehrere Sorten unterschieden werden, darunter 'Tricolor' mit rosafarbenen jungen und gelben älteren Blättern und 'Excelsum Superbum' mit tiefgelb panaschierten Blättern und kleinen weißen zum Rand hin cremefarbenen Blüten. Obwohl die Beeren giftig sind, werden sie in China zur Vorbeugung gegen Knochenmarkschwund, für die Chemotherapie und gegen AIDS und Hepatitis eingesetzt.

Literatur
 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 371.
 Mei-chen Chang: Ligustrum lucidum. In:

 Marilena Idžojtić: Dendrology. Academic Press, 2019, ISBN 978-0-444-64175-5, S. 379.
 Ju Eun Jang et al.: A taxonomic revision of Ligustrum (Oleaceae) in Korea. In: Journal of Asia-Pacific Biodiversity. 13(3), 2020, doi:10.1016/j.japb.2020.03.016.
 Romina D. Fernandez, Sergio J. Ceballos et al.: A Global Review of Ligustrum Lucidum (OLEACEAE) Invasion. In:  Bot. Rev. 86, 2020, S. 93–118, doi:10.1007/s12229-020-09228-w.

Weblinks

 Glänzender Liguster bei Baumkunde.

Einzelnachweise

Ölbaumgewächse

Glänzender Liguster


Hastingleigh es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Ashford, en el condado de Kent (Inglaterra).

Demografía
Según el censo de 2001, Hastingleigh estaba habitado por 247 personas (51,42% varones, 48,58% mujeres) en 95 hogares. El 18,62% eran menores de 16 años, el 73,28% tenían entre 16 y 74 y el 8,1% eran mayores de 74. La media de edad era de 44,45 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 22,89% estaban solteros, el 62,69% casados y el 14,43% divorciados o viudos. 113 habitantes eran económicamente activos, 107 de ellos (94,69%) empleados y 6 (5,31%) desempleados.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Hastingleigh


මේජර් ජෙනරාල් ටීටී රංජිත් ද සිල්වා, ආර්ඩබ්ලිව්පී, ආර්එස්පී, යූඑස්පී, පීඑස්සී ශ්‍රී ලංකා හමුදා නිලධාරියෙකි. ඔහු නැගෙනහිර පළාතේ ආරක්ෂක සේනා ආඥාපතිවරයා සහ ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කයේ දිස්ත්‍රික් ලේකම්වරයා ලෙස කටයුතු කළේය. ඔහු පුනරීන් සටනේදී පුනරීන් හි ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාවේ ආරක්‍ෂාව මෙහෙයවීම සඳහා ප්‍රසිද්ධය.

සිල්වා ධර්මපාල විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලබා කැඩෙට් නිලධාරියෙකු ලෙස 1972 දී ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවට බැඳුණි. ශ්‍රී ලංකා හමුදා විද්‍යාපීඨයේ නිලධර පුහුණුව සම්පූර්ණ කිරීමෙන් අනතුරුව නිත්‍ය බලකායේ දෙවන ලුතිනන්වරයෙකු ලෙස ශ්‍රී ලංකා සැහැල්ලූ පාබල හමුදාවට බඳවා ගන්නා ලදී. 1991 ජනවාරි මාසයේදී ඔහු 1 වන බලඇණියේ ශ්‍රී ලංකා සැහැල්ලූ පාබල හමුදාවේ අණදෙන නිලධාරියා ලෙස පත් කරන ලද අතර එම වසරේ බෙනින් කොටුව හි පිහිටි එක්සත් ජනපද හමුදා පාබල පාසලේ උසස් පාබල නිලධාරි පාඨමාලාවට සහභාගී විය. 1993 නොවැම්බර් 11 වැනි දින එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදීන් විසින් පුනරීන් බලඇණියට ප්‍රහාරයක් එල්ල කරන විට 1 වන බලඇණිය, ශ්‍රී ලංකා සැහැල්ලු පාබල හමුදාව පුනරීන් හි ස්ථානගත කර තිබුණි. ආරක්‍ෂක පරිමිතිය බිඳවැටී, 3 වැනි බළඇණියේ බලඇණි මූලස්ථානය, ගජබා රෙජිමේන්තුව ඕවර් ඩ්‍රන්ඩ් සහ බලකොටුවේ තිබූ ටී-54ඒ ප්‍රධාන යුද ටැංකි දෙක අල්ලා ගැනීමත් සමඟ; මේජර් රංජිත් ද සිල්වා 1 වන ශ්‍රී ලංකා පාබල හමුදාවේ බලඇණි මූලස්ථානය වටා දින තුනකට පසු ශක්තිමත් කිරීම් පැමිණෙන තෙක් මංමුලා සහගත ආරක්ෂාවක් සඳහා ඉතිරි භට පිරිස් මෙහෙයවයි. බලකොටුව කර්නල් වෙත සම්පූර්ණයෙන්ම වැටීම වැළැක්වීම සඳහා ඔහුට ක්ෂේත්‍ර උසස්වීමක් ලැබුණි. ඔහු ශ්‍රී ලංකා පාබල හමුදාවේ මධ්‍යස්ථාන සේනාවිධායක ලෙස කටයුතු කළේය.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
Year of birth missing (living people)

රංජිත් ද සිල්වා


The Rhamnaceae are a large family of flowering plants, mostly trees, shrubs, and some vines, commonly called the buckthorn family. Rhamnaceae is included in the order Rosales.

The family contains about 55 genera and 950 species. The Rhamnaceae have a worldwide distribution, but are more common in the subtropical and tropical regions. The earliest fossil evidence of Rhamnaceae is from the Late Cretaceous. Fossil flowers have been collected from the Upper Cretaceous of Mexico and the Paleocene of Argentina.

Leaves of family Rhamnaceae members are simple, i.e., the leaf blades are not divided into smaller leaflets. Leaves can be either alternate or opposite. Stipules are present. These leaves are modified into spines in many genera, in some (e.g. Paliurus spina-christi and Colletia cruciata) spectacularly so. Colletia stands out by having two axillary buds instead of one, one developing into a thorn, the other one into a shoot.

The flowers are radially symmetrical. There are 5 (sometimes 4) separate sepals and 5 (sometimes 4 or none) separate petals. The petals may be white, yellowish, greenish, pink or blue, and are small and inconspicuous in most genera, though in some (e.g. Ceanothus) the dense clusters of flowers are conspicuous. The 5 or 4 stamens are opposite the petals. The ovary is mostly superior, with 2 or 3 ovules (or one by abortion).

The fruits are mostly berries, fleshy drupes, or nuts. Some are adapted to wind carriage, but most are dispersed by mammals and birds. Chinese jujube is the fruit of the jujube tree (Ziziphus zizyphus) and is a major fruit in China.

The American genus Ceanothus, which has several showy ornamental species, has nitrogen-fixing root nodules.

Economic uses of the Rhamnaceae are chiefly as ornamental plants and as the source of many brilliant green and yellow dyes. The wood of Rhamnus was also the most favoured species to make charcoal for use in gunpowder before the development of modern propellants.

Genera

Systematics
Modern molecular phylogenetics recommend the following clade-based classification of Rhamnaceae:

References

External links

Rhamnaceae of Mongolia in FloraGREIF

Rosid families

Rhamnaceae


Oak Hill puede referirse a:
Oak Hill (Alabama), pueblo en el condado de Wilcox, estado estadounidense de Alabama.
Oak Hill (Florida), ciudad en el condado de Volusia, estado estadounidense de Florida.
Oak Hill (Kansas), ciudad ubicada en el condado de Clay, estado estadounidense de Kansas.
Oak Hill (Míchigan), lugar designado por el censo en el condado de Manistee, estado estadounidense de Míchigan.
Oak Hill (Tennessee), ciudad en el condado de Davidson, estado estadounidense de Tennessee.
Oak Hill (Virginia Occidental), ciudad ubicada en el condado de Fayette, estado estadounidense de Virginia Occidental.

Oak Hill


An Polystachya bicalcarata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Polystachya bicalcarata in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya bicalcarata


Godina zmaja debitantski je studijski album hrvatskog rock sastava Psihomodo pop. Album je krajem 1988. godine objavila diskografska kuća Jugoton.

Album je sastavu osigurao vodeće mjesto na tadašnjoj rock sceni. S albuma se izdvaja mnogo poznatih hitova, no najpoznatiji "Ja Volim Samo Sebe" posebno se isticao, te je u nekoliko časopisa proglašena hrvatskom pjesmom godine.

Popis pjesama

Zasluge
Psihomodo pop
Davor Gobac – vokali, gitara, dizajn
Saša "Sale "Radulović – akustična gitara, gitara i vokali
Tigran "Tigi" Kalebota – bubnjevi
Vlatko "Brada" Ćavar – gitara, usna harmonika, prateći vokali
Smiljan "Šparka" Paradiš – gitara, prateći vokali
Jurij "Kuzma" Novoselić  – saksofon, klavijature
Dodatni glazbenici
Toni "Roža" Markolini – sintisajzer, glasovir (na pjesmama 2 i 3)
Lucia Marinković – prateći vokali (na pjesmama 4, 5, 7, 9)
Suzi Marinković – prateći vokali (na pjesmama 4, 5, 7, 9)
Massimo Savić – prateći vokali (na pjesmama 6 i 10)
Krešimir "Klema" Klemenčić – sintisajzer (na pjesmi 7)
Goran Pirš – vokali (na pjesmi 7)
Šime "Kopi" Kopola – bubnjevi, udaraljke (na pjesmi 9)
Ostalo osoblje
Ivan "Piko" Stančić – produciranje, dizajn
Dragan "Sumo" Čačinović – snimanje
Radislav "Gonzo" Jovanov – dizajn, fotografija

Izvori

Albumi iz 1988.
Hrvatski glazbeni albumi

Godina zmaja


A Venezuela está programada para competir nos Jogos Pan-Americanos de 2023 em Santiago, no Chile, de 20 de outubro a 5 de novembro de 2023. Será a 19.ª aparição da Venezuela nos Jogos Pan-Americanos, tendo participado de todas as edições desde a estreia dos Jogos, em 1951.

Atletas
Abaixo está a lista do número de atletas (por gênero) participando dos jogos por esporte/disciplina.

Basquetebol

5x5

Masculino

A Venezuela qualificou uma equipe masculina (de 12 atletas) após terminar em sétimo na Copa América de Basquetebol Masculino de 2022.

Sumário

3x3

Masculino

A Venezuela qualificou uma equipe masculina (de 4 atletas) após terminar entre as seis melhores nações do ranking mundial de 3x3 da FIBA, não qualificadas previamente.

Sumário

Feminino

A Venezuela qualificou uma equipe feminina (de 4 atletas) após terminar entre as seis melhores nações do ranking mundial de 3x3 da FIBA, não qualificadas previamente.

Sumário

Beisebol

Venezuela qualificou uma equipe masculina (de 24 atletas) após ficar em terceiro no torneio nos Jogos Centro-Americanos e do Caribe de 2023.

Sumário

Boliche

A Venezuela qualificou uma equipe completa de dois homens e duas mulheres através dos Jogos Sul-Americanos de 2022 realizados em Assunção, Paraguai.

Boxe

A Venezuela qualificou uma boxeadora após atingir a final dos Jogos Sul-Americanos de 2022.

Feminino

Canoagem

Slalom
A Venezuela qualificou quatro canoístas de slalom (dois homens e duas mulheres).

Caratê

A Venezuela qualificou uma equipe de seis caratecas (dois homens e quatro mulheres) através do Campeonato Centro-Americano e do Caribe de 2023 e do Campeonato Pan-Americano de 2023.

Kumite

Kata

Ciclismo

A Venezuela qualificou 14 ciclistas (7 homens e 7 mulheres).

BMX

Corrida

Estilo livre

Estrada

Pista

Velocidade

Perseguição

Keirin

Omnium

Futebol

Feminino

A Venezuela qualificou uma equipe feminina (de 18 atletas) após terminar em sexto na Copa América Feminina de 2022, na Colômbia. A seleção feminina da Venezuela fará sua estreia nos Jogos Pan-Americanos.

Sumário

Ginástica

Artística
A Venezuela qualificou quatro ginastas (dois homens e duas mulheres) através do Campeonato Pan-Americano de 2023.

Masculino

Legenda de classificação: Q = Qualificado para a final por aparelhos

Feminino

Legenda de classificação: Q = Qualificada para a final por aparelhos

Rítmica
A Venezuela qualificou uma ginasta rítmica no individual e cinco ginastas para o evento de conjuntos (seis mulheres no total).

Individual

Conjunto

Judô

A Venezuela qualificou dois judocas (um homem e uma mulher) após vencer suas categorias nos Jogos Pan-Americanos Júnior de 2021.

Masculino

Feminino

Levantamento de peso

A Venezuela qualificou oito halterofilistas (quatro homens e quatro mulheres).

Lutas

A Venezuela qualificou uma equipe de 16 lutadores (10 homens e 6 mulheres) através do Campeonato Pan-Americano de Lutas de 2022 e do Campeonato Pan-Americano de Lutas de 2023.

Masculino

Feminino

Pelota basca

O Venezuela qualificou uma equipe de quatro jogadoras através do Torneio Pan-Americano de Pelota Basca de 2023.

Feminino

Pentatlo moderno

A Venezuela qualificou três pentatletas (dois homens e uma mulher).

Remo

A Venezuela qualificou seis remadores (três homens e três mulheres).

Masculino

Feminino

Softbol

A Venezuela qualificou uma equipe feminina (de 18 atletas) em virtude de sua campanha no Campeonato Pan-Americano de Softbol de 2022.

Sumário

Taekwondo

A Venezuela qualificou seis atletas (dois homens e quatro mulheres) para eventos de Kyorugi durante o Torneio Classificatório para os Jogos Pan-Americanos.

Kyorugi

Tênis de mesa

A Venezuela qualificou uma equipe de quatro atletas (um homem e três mulheres) através do Evento de Qualificação Especial e do Campeonato Sul-Americano de 2023.

Masculino

Feminino

Misto

Tiro com arco

A Venezuela qualificou quatro arqueiros durante a Copa Merengue de 2023.

Masculino

Feminino

Misto

Tiro esportivo

A Venezuela qualificou um total de 5 atiradores esportivos no Campeonato das Américas de Tiro de 2022. A Venezuela também classificou um atirador durante os Jogos Sul-Americanos de 2022.

Masculino
Pistola e carabina

Masculino
Espingarda

Feminino
Pistola e carabina

Vela

A Venezuela qualificou 6 barcos, para um total de 8 velejadores.

Masculino

Feminino

Misto

Ver também
Venezuela nos Jogos Olímpicos de Verão de 2024

Países nos Jogos Pan-Americanos de 2023
2023

Venezuela nos Jogos Pan-Americanos de 2023


Conservatoire national des arts et métiers (CNAM) grande école de engineering u Parizu, Francuska. Cilj mu je pružiti obrazovanje i istraživanje za napredak znanosti i industrije. Ima veliki muzej izuma koji je dostupan široj javnosti.

Poznati maturanti
 Alexandre-Edmond Becquerel, francuski fizičar
 Antoine Henri Becquerel, francuski fizičar
 Pierre Bézier, francuski inženjer
 Arthur Morin, francuski fizičar
 Henri Tresca, francuski inženjer

Vanjske poveznice
 CNAM

Pariz
Visokoškolske ustanove u Francuskoj


An Mesanthemum bennae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jacq.-fel.. An Mesanthemum bennae in nahilalakip ha genus nga Mesanthemum, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Mabibilngan ini ha Guinea. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mesanthemum

Mesanthemum bennae


Am seidenen Faden heißen die Filme

 Am seidenen Faden (1938), deutsches Drama
 Am seidenen Faden (1957), britischer Kriminalfilm
 Am seidenen Faden (1991), britisch-deutscher Dokumentarfilm
 Am seidenen Faden (2004), deutsches Filmdrama
 Am seidenen Faden (2010), deutscher Kurzfilm von Peter Jeschke

Am seidenen Faden ist der Titel von:
 Am seidenen Faden (Lied) von Tim Bendzko
 Am seidenen Faden (Album) von Tim Bendzko

Siehe auch: Der seidene Faden, Film von 2017

Am seidenen Faden


Daniel Maeztu Pérez, más conocido como Dani Maeztu (Durango, Vizcaya, 1974), es un abogado y político español de ideología independentista vasca, ex-parlamentario vasco de Aralar y ex-concejal de Durango por la misma formación política.

Trayectoria profesional
Licenciado en Derecho por la UPV/EHU y especializado en temas medioambientales, es reconocida su trayectoria en diversos grupos ecologistas, como Bizkaiko AHTren Aurkako Asanblada (Asamblea contra el Tren de Alta Velocidad de Vizcaya) y AHT Gelditu! Elkarlana. Además, desempeña labores de abogacía desde su propio despacho en Durango.

Trayectoria política
Miembro de Aralar desde el año 2002, resultó elegido concejal de Durango en las elecciones municipales de 2003. En las elecciones al Parlamento Vasco de 2009 encabezó las listas de ese partido por Vizcaya, obteniendo un escaño.

Durante el V Congreso de Aralar, celebrado en septiembre de 2011, fue elegido miembro de la ejecutiva, y más tarde fue designado vicecoordinador.

Continuó siendo miembro del Parlamento Vasco al haber conseguido revalidar su acta parlamentaria en las elecciones del 21 de octubre de 2012, en las que se presentó en el puesto número 4 en las listas de la coalición EH Bildu por Vizcaya.

Desde 2016 no ocupa ningún cargo institucional, ejerciendo en la actualidad de secretario-interventor municipal.

Referencias

Abogados del País Vasco
Alumnos de Derecho de la Universidad del País Vasco
Diputados de la IX Legislatura del Parlamento Vasco
Diputados de la X Legislatura del Parlamento Vasco
Políticos de Aralar
Políticos de Euskal Herria Bildu
Políticos del País Vasco
Concejales en municipios de la provincia de Vizcaya
Nacidos en Durango (España)
Abogados colegiados en el Colegio de Abogados de Bizkaia

Daniel Maeztu


Srijemska oblast je bila oblast u Kraljevini SHS. Sjedište je bilo u Vukovaru. Osnovana je Uredbom o podjeli zemlje na oblasti od 26. lipnja 1922. godine kojim je preustrojena Kraljevina SHS. Ukinuta je Zakonom o nazivu i podjeli Kraljevine na upravna područja od 3. listopada 1929. godine.

Povijest

Uredbom o podjeli zemlje na upravne oblasti od 26. travnja 1922. te istodobno donesenim Zakonom o sreskoj i oblasnoj samoupravi (SN 92/1922), na osnovi čl. 95 Vidovdanskog ustava, Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca (SHS) podijeljena je na 33 oblasti. Jedna od oblasti bila je i Srijemska oblast sa sjedištem u Vukovaru koja je teritorijalno obuhvaćala Srijemsku županiju i grad Vukovar. Zakonom o nazivu i podjeli Kraljevine od 3. listopada 1929. ukidaju se oblasti, a država se dijeli na 9 banovina. Dio Srijemske oblasti ušao je u sastav Drinske banovine sa sjedištem u Sarajevu, a dio u Dunavsku banovinu sa sjedištem u Novom Sadu. Od 16. studenoga 1929. oblasti se nazivaju i "oblasti u likvidaciji", a konačna likvidacija svih organa samouprave predviđena je najkasnije do 4. prosinca 1929. U Srijemskoj oblasti likvidacija je provedena 3. prosinca 1929. godine.

Politika

Banska Hrvatska (Pokrajina Hrvatska i Slavonija) kao posebna pokrajina u sklopu Kraljevine SHS postojala do potkraj veljače 1924. Ukidanje svih povijesnih pokrajina i zemalja bilo je predviđeno još godine 1921. Vidovdanskim ustavom, kojim je država definirana kao jedinstvena i centralizirana država. Bilo je predviđeno da nova upravna podjela zemlje bude provedena osnivanjem oblasti, koje su trebale imati i neka obilježja samoupravnih tijela. Pokrajina Hrvatska i Slavonija naposljetku je ukinuta odlukom vlade od 15. veljače 1924., da bi s prvim ožujkom iste godine godine na njezinom području počele djelovati četiri oblasti: Zagrebačka, Primorsko-krajiška, Osječka i Srijemska. One su u početku bile bile tek jedinice državne uprave, da bi oblasne skupštine, oblasni odbori i ostala samoupravna tijela bili uspostavljeni nakon oblasnih izbora početkom 1927. Tada i oblasti s hrvatskom većinom ustrojavaju svoja samoupravna tijela. U Srijemskoj oblasti pobjedu je odnijela Narodna radikalna stranka, dok je Hrvatska seljačka stranka u oblasnoj skupštini bila u oporbi sa slabijim izbornim rezultatom od očekivanog.

Uprava

Oblasna skupština predstavljala je zakonodavnu vlast. Saziv oblasne skupštine pripadao je velikom županu u kraljevo ime. Oblasna je skupština izglasavala oblasni proračun i oblasne uredbe, koje su imale karakter oblasnog zakona i mogle su se odnositi: na unutarnje poslovanje oblasnih samoupravnih vlasti, na ustrojstvo i poslovanje oblasnih samouprava i zavoda, reguliranje plaća i mirovina oblasnih činovnika, propisivanje načina uporabe oblasnih sredstava. Skupština je imala financijski odbor, odbor za uredbe i odbor za molbe i žalbe, te po potrebi druge predmetne odbore. Oblasna skupština imala je i nadzornu vlast, a na čelu joj je bio predsjednik, potpredsjednik i sekretari.

Oblasni odbor bio je izvršni organ skupštine, na čelu kojega je bio predsjednik koji je nadzirao rad svih činovnika i službenika samouprave, te upravljao izdavanjem oblasnog službenog lista. Pitanjima iz nadležnosti odbor se bavio na redovnim i izvanrednim sjednicama o kojima se vodio zapisnik.¸Odbor je imao sljedeća odjeljenja: 1. Administrativno odjeljenje, 2. Odjeljenje za financije, obrt i industriju, a) Oblasna financijska uprava s odjeljkom za blagajnu i odjeljkom za računovodstvo i knjigovodstvo, b) Odjeljenje za obrt i industriju 3. Odjeljenje za poljoprivredu, 4. Odjeljenje za narodnu prosvjetu, 5. Odjeljenje za građevinu i saobraćaj, 6. Odjeljenje za narodno zdravlje i socijalnu politiku.

Veliki župan vodio je opću upravu oblasti. Bila su mu potčinjena sva nadleštva i organi opće uprave u oblasti. Veliki župan bio je predstavnik vlade prema oblasnoj samoupravi, a postavljao ga je kralj na prijedlog ministra unutarnjih poslova. U nadležnosti su mu bili svi poslovi opće uprave izuzeti iz kotarskih nadleštava, a koji nisu bili vezani uz nadležnosti ministra. Obavljao je i nadzor nad svim organima opće uprave u oblasti, te rješavao žalbe protiv njihovih upravnih akata. Unutar ureda velikog župana djelovali su referenti, a ured je bio podijeljen na sljedeća odjeljenja: 1. Administrativno odjeljenje, 2. Odjeljenje za poljoprivredu, 3. Građevinarsko odjeljenje, 4. Veterinarsko odjeljenje, 5. Šumarsko odjeljenje, 6. Zdravstveno odjeljenje, 7. Prosvjetno odjeljenje.

Komesar oblasne samouprave ustrojen je kao zasebno tijelo temeljem Zakona o izmjeni Zakona o opštinama i oblasnim samoupravama, kojim su raspuštene oblasne skupštine i oblasni odbori, a veliki župani su ih bili dužni postaviti kako bi preuzeli njihove funkcije. Nadležnost komesara za Srijemsku oblast, Pavla Teodorovića, određena je temeljem Uredbe o radu komesara oblasne samouprave od 20. siječnja 1929. Komesar je preuzeo sve funkcije ukinute skupštine i odbora, a bio je pod neposrednim nadzorom velikog župana. Poslove su obavljali oblasni (stručni) referenti, a komesara je zamjenjivao šef oblasne financijske uprave. Činila su ga odjeljenja s nadležnostima istima onih oblasnog odbora: 1. Odjeljenje za građevinarstvo i saobraćaj, 2. Odjeljenje za poljoprivredu, 3. Odjeljenje za narodno zdravlje i socijalnu politiku, 4. Financijsko odjeljenje.

Izvori

Oblasti u Kraljevini SHS

Srijemska oblast


يفون لي روكس ، من مواليد 19 مارس 1960، لاعب كرة قدم فرنسي سابق. لعب مع منتخب فرنسا لكرة القدم وشارك في كأس العالم عام 1986.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
بريتونيون
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو باريس سان جيرمان
لاعبو بريست
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو موناكو
لاعبو نانت
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو نادي بريست
مواليد 1960
لاعبو كرة قدم من بريتاني
رياضيون من فنستير

إيفون لو رو


Ligurya veya Ligürya Denizi (, ), Akdeniz'in bir koludur. İtalyan Rivierası (Ligurya ve Toskana) ile Korsika ve Elba Adaları arasında kalır. İtalya, Fransa ve Monako ülkeleriyle, Tiren Denizi'yle ve Akdeniz'le çevrilidir.

Cenova, bölgenin en önemli şehridir. Denizin Kuzey Batısı doğal güzellikleri ve elverişli iklimi ile bilinir.

En kuzeyinde Cenova Körfezi bulunur. Arno Nehri ve Alplerden gelen birçok akarsu Ligurya Denizi'ne dökülür. Cenova, La Spezia, ve Livorno limanları kayalık kısımda bulunur. Korsika'nın Kuzeyinde, en derin noktası olan 2.850 metre derinliğe sahiptir.

1999 yılında sahil ülkelerinin girişimleriyle 84.000 km²'lik bir alanı doğal koruma alanı ilan edilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ligurya Denizi


ජෝර්දාන් ගංගාවේ බටහිර ඉවුරු ප්‍රදේශය වසා පැතිර ඇති පලස්තීන රටේ ප්‍රධාන බිම් කඩයි. එම රටටම අයත් ගාසා නමැති බිම් තීරුවෙන් මෙම කොටස වෙන්ව පවතින අතර, ඒ අතර මැද ඊශ්‍රායලය පවතී.  බටහිර මළ මුහුදේ වෙරළ තීරයේ සැලකිය යුතු කොටසක්ද බටහිර ඉවුරේ පිහිටා ඇත. විවිධ අර්බූදවලට දිගු කලක් පුරා සිට ලක්ව ඇති ප්‍රදේශයකි.

මූලාශ්‍ර

බටහිර ආසියානු රටවල්

බටහිර ඉවුර


St. Mary's Church (in full, the Church of St. Mary the Virgin), Putney, is an Anglican church in Putney, London, sited next to the River Thames, beside the southern approach to Putney Bridge. There has been a centre of Christian worship on this site from at least the 13th century, and the church is still very active today. It is also noteworthy because in 1647, during the English Civil War, the church was the site of the Putney Debates on the English constitution. It has been Grade II* listed since 1955.

The building itself has seen many changes; parts of the existing church have survived from medieval times, such as the 15th-century tower and some of the nave arcading, and the early 16th-century Bishop West Chapel, built by Bishop Nicholas West. Most of the building, however, dates from the substantial reconstruction of 1836 to the designs of Edward Lapidge. He largely rebuilt the body of the church in yellow brick with stone dressings and perpendicular windows. Some of the medieval pillars and arches in the nave were retained, but both the north and the south arcades were widened.

In 1973 an arson attack resulted in the gutting of much of the church. Rebuilding was not completed until nearly ten years later, when the church was rehallowed by Rt. Revd. Michael Marshall the Bishop of Woolwich, on 6 February 1982. Since the restoration, the altar has not been positioned, as is usual, in the chancel or even at the eastern end of the nave, but instead halfway down the northern side of the nave, with the seating arranged to reflect this. The architect of the restoration was Ronald Sims. The pipe organ is by the Danish firm of Marcussen & Søn.

Inscribed on a wall of the church is a quote from the Putney debates (1647) by Colonel Thomas Rainsborough:

In 2005 a new extension to the church, the "Brewer Building", built at a cost of £1.7m was opened by the Bishop of Southwark.

St. Mary's is one of the two churches in the Parish of Putney, the other being All Saints' Church, Putney Common. The parish is within the Wandsworth Deanery, the Kingston Episcopal Area and the Diocese of Southwark. From 2000 to 2009, the Rev. Giles Fraser was the Team Rector of St. Mary's, where he campaigned to raise the profile of the Putney Debates (1647).

Notable people associated with St Mary's

 Samuel Pepys mentions St. Mary's in his diary for 1667.  He attended a service where he heard 'a good sermon'.  He saw the girls of the school, 'few of which were pretty'.
 Nicholas West (1461 – 28 April 1533), bishop and diplomat, was born at Putney, and educated at Eton and at King's College, Cambridge, of which he became a fellow in 1486. He built two beautiful chapels, one in St. Mary's and the other in Ely Cathedral, where he is buried.
 Thomas Cromwell, born in Putney, was Chancellor of the Exchequer between 1533 and 1540.
 Charles Dickens made St. Mary's the setting for David Copperfield's marriage to Dora Spenlow.

References

External links

1970s fires in the United Kingdom
1973 disasters in the United Kingdom
1973 fires
Putney
Grade II* listed churches in London
Grade II* listed buildings in the London Borough of Wandsworth
Putney
Rebuilt churches in the United Kingdom
Religious buildings and structures in the United Kingdom destroyed by arson
Putney
Churches on the Thames

St Mary's Church, Putney


Radio Mágica es una radioemisora chilena ubicada en la ciudad de Talca, en el 89.5 MHz del dial FM en dicha comuna. Es hermana de las emisoras Futura, Logika, Amiga, RTL Radio Tropical Latina Curicó y del Canal 6 Telecanal Talca.

Historia
La emisora partió sus transmisiones en 2002 en el 89.5 MHz FM, frecuencia anteriormente utilizada por Radio Fantástica de la ciudad de Curicó .  Radio Mágica fue  creada por el Consorcio de Radio y Televisión Diagonal luego del éxito de las emisoras Radio Futura FM (1984), Radio Lógika (1992) y Radio Amiga de Talca (1994) se decide crear esta emisora, que se destaca por mezclar música en idiomas español e inglés con programas misceláneos, informativos y deportivos, parrilla programática que conserva hasta el día de hoy.

En 2006 junto con su emisora hermana Amiga, adoptan una versión del noticiero En Línea de Telecanal para las emisoras, tras el inicio de transmisiones del Canal 6 Telecanal Talca e incluso la edición mediodía del programa Gigante Deportivo se emite en conjunto entre ambas estaciones así como la transmisión de los partidos del club Rangers de Talca.

Enlaces externos
 Radio Mágica
 Gigante Deportivo

Mágica
Empresas de Talca

Radio Mágica


Das Fluchthorn ist ein  hoher Gipfel in der Allalingruppe am Ende des Saastals in der Schweiz. Es ist im Winter eine beliebte Skitour. Das Fluchthorn ist ein Nebengipfel des Strahlhorns und erhebt sich in dessen Nordostgrat. Dieser führt weiter über den Schwarzberg bis zum Damm des Mattmarksees. Im Südosten des Grats liegt der Schwarzberggletscher, im Nordwesten der Allalingletscher.

Lage
Die folgende Karte zeigt die Lage des Fluchthorns innerhalb der Walliser Alpen, die Boxkarte (rechts) innerhalb der gesamten Alpen.

Anstieg
Der Normalweg führt von der Britanniahütte über den Allalingletscher Richtung Adlerpass, auf Höhe des Allalinhorns erreicht man südwärts den Gipfel.

Literatur und Karten
 Landeskarte der Schweiz 1:25.000, Blatt 284S, Skitourenkarte Mischabel

Weblinks

 www.hikr.org: Tourenberichte Fluchthorn

Berg in Europa
Berg im Kanton Wallis
Berg in den Walliser Alpen
Geographie (Saas-Fee)
Saas-Almagell

Fluchthorn (Walliser Alpen)


Villarreal ili Vila-real, u prijevodu Kraljevski grad, grad je u pokrajini Castellón u autonomnoj zajednici Valenciji na istočnoj španjolskoj obali Sredozemlja. Pridjevak "kraljevski" zadobio je jer ga je utemeljio sam kralj Jakov I. Aragonski 1274. godine pridavši mu naslov kraljevskog grada, time i pravo na izbor vlastitih predstavnika u Valencijski parlament i Kraljevsko savjetničko vijeće.

Smješten je sedam kilometara južno od pokrajinskog središta Castellóna, na mjestu pružanja nekad najduže rimske ceste u Hispaniji (Via Augusta). Povijesno je bio važan zbog blizine Sredozemlja i Valencije. S nešto više od 50 000 žitelja drugi je najveći grad u pokrajini.

Grad je poznat po istoimenom nogometnom prvoligašu, jednoj od najuspješnijih španjolskih nogometnih momčadi i sudioniku poluzavršnica Lige prvaka i Europske lige.

Villarreal je rodno mjesto najvećeg španjolskog klasičnog gitarista Francisca Tárrege, oca klasične gitare i jednog od vodećih španjolskih romantičara. U gradu se nalazi njegov spomenik.

Villarreal je prepoznatljiv po dugoj i razvijenoj tradiciji keramičarstva, lončarstva i proizvodnji opeke. U prošlosti je bio poznat po uzgoju i trgovini narančama, dok danas većina prihoda dolazi iz proizvodnje keramičkih pločica.

Vanjske poveznice
 Službene stranice grada na vila-real.es
 Natuknica Villarreal u mrežnom izdanju Encyclopaedie Britannice
 Vila-real na OpenStreetMap-u

Gradovi u Kataloniji

Villarreal


ළමා කාළය

මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ 1890 මැයි 29 වන දින ළමාහේවගේ දොන් බැස්ටියන් වික‍්‍රමසිංහ සහ මාගාල්ල බලපිටිය ලියනගේ තොචෝහිමි යුවලගේ එකම දරුවා ලෙස ශී‍්‍ර ලංකාවේ කොග්ගල ග‍්‍රාමයේදී උපත ලැබීය. කොග්ගල ග‍්‍රාමය එක් පැත්කින් ගල් පරයකින්ද, අනෙක් පසින් කොග්ගල ඔයේ අතුගංගාවන් විශාල ප‍්‍රමාණයකින් එකතුවන ජල ප‍්‍රවාහය විසින් නිර්මාණය කළ විශාල වැවකින්ද සමන්විත විය. මුහුද කුඩා දුපත්වලින් සමන්විත වූ වැව ශාක හා සතුන් ද පසෙකින් වූ වන ගහනයෙන් ද සුසැදි භූ දර්ශනයන් මෙන්ම ගම්මානයේ ජනතාවගේ වෙනස්වන ජීවන ක්‍රමයන් සහ සංස්කෘතිය ඔහුගේ පසුකාලීන නිර්මාණයන් කෙරෙහි විශාල බලපෑමක් ඇති කරන ලදී.

වයස අවුරුදු පහේදී වික‍්‍රමසිංහ සිය නිවසේදී සහ ගමේ පන්සල් හාමුදුරුවන්ගෙන් සිංහල අකුරු උගත්තේය. ඔහු දේවනාගරී අක්‍ෂරද උගත් අතර හිතෝපදේශයේ පරිච්ජේයන් කටපාඩමින් කිවහැකි විය. අවුරුදු දෙකකට පසු ඔහුව ගමේ පාසැලට ඇතුලත් කරනු ලැබූ අතර ඔහු 1897 දක්වා එහි අධ්‍යාපනය ලැබීය. අනතුරුව  ඔහුව ගාල්ලේ ඉංගී‍්‍රසි පාසැලක්වූ බොනවිස්ටා විද්‍යාලය වෙත ඇතුලත් කෙරින. එහි අධ්‍යාපනය ලැබූ වසර දෙක තුල වික‍්‍රමසිංහ ඉංගී‍්‍රසි මෙන්ම ලතින් භාෂාවන්ද ව්‍යයක්ත ලෙස හැසිරවීමට උගත්තේය. ඔහුගේ පියා මියයාමෙන් අනතුරුව ඔහු නැවතත් අහංගම පිහිටි සිංහල පාසැලට ඇතුලත් කරනු ලැබූ අතර එහිදී ඉගෙනීම කෙරෙහි වූ ඔහුගේ උනන්දුව වියැකී ගියේය.

නිර්මාණකරුවා සහ පුරෝගාමී විචාරකයා

වික‍්‍රමසිංහ සිය සාහිත්‍ය ජීවිතය ආරම්භ කළේ ලීලා(1914) නවකථාව සහ සාහිත්‍ය විචාර ලිපි සංග‍්‍රහයක් වූ ශාස්තී‍්‍රය ලේඛන (1919) යන කෘතීන් එළිදක්වමිනි. ඒ කාළයේදීම සිංහල සාහිත්‍යයේ ප‍්‍රමිතීන් ඉහල නැංවීම සඳහා වූ ව්‍යාපාරයක් ඔහු විසින් ආරම්භ කරනු ලැබූ අතර එම අරමුණින් සම්පාදිත සාහිත්‍යෝදය කතා (1932) විචාර ලිපි (1941) ගුත්තිල ගීතය (1943) සිංහල සාහිත්‍යයේ නැගීම (1946) වැනි කෘතීන් තුලින් ඔහු උත්සාහ කළේ සාම්ප‍්‍රදායික සාහිත්‍ය උරුමය ඉන්දියානු සහ බටහිර සාහිත්‍ය විචාර සම්ප‍්‍රදායන් සංකලනය කිරීමෙන් නිර්මාණය කළ සාහිත්‍යමය මිනුම්දඬු යොදාගනිම්න් තක්සේරු කිරීමයි.

1940 ගණන් පුරාවටම වික‍්‍රමසිංහ සාහිත්‍ය විචාරකයකුගේ භූමිකාව මෙන්ම නිර්මාණාත්මක රචකයෙකුගේ භූමිකාවද ඉටුකළේය. අන්තර්ගතය සහ තාක්‍ෂණය අතින් නූතන ලෝක සාහිත්‍යයේ ශ්‍රේෂ්ඨ නවකථාවන් සමග සැසඳිය හැකි ප‍්‍රථම සිංහල නවකථාව වන්නේ 1944 දී පළවූ වික‍්‍රමසිංහගේ ගම්පෙරලිය යි. නූතනත්වය වෙතින් එල්ලවන පීඩනය හමුවේ සාම්ප‍්‍රදායික ගම කඩාහැලෙන ආකාරය ඉන් නිරූපනය විය. ගමේ සාම්ප‍්‍රදායික ආර්ථික හා සමාජ ව්‍යුහය වානිජකරණය වූ නගරය විසින් ක‍්‍රමයෙන් ආදේශකරනු ලැබීම නිරූපනය කිරීම සඳහා දකුණේ ගමක සාර්ථක පවුලක කථාන්තරයක් යොදාගැනින.

වික‍්‍රමසිංහ විසින් පසුව රචනා කළ යුගාන්තය (1948) සහ කලියුගය (1957) සහ ගම්පෙරලිය විසින් තුන් ඈඳුතු නවකථාවක් නිර්මාණය කරනු ලැබින. සාම්ප‍්‍රදායික ජීවිතය ගරාවැටීමෙන් අනතුරුව නාගරික පදනමක් සහ ව්‍යාපාරික පෙළඹුමක් සහිත නාගරික පන්තියේ වර්ධනයත් ඒ සමඟ සිදුවන කම්කරු ව්‍යාපාරයේ සහ සමාජවාදී දර්ශනයේ ආරම්භයත් අවසානයේ නව සාමාජ පිලිවෙලක් පිලිබඳ අපේක්‍ෂාවත් මෙම නවකථා ති‍්‍රත්වයෙන් ඉදිරිපත් කෙරින.

50 දශකයේ මුල්භාගයේදී සාහිත්‍ය විචාරයේ වර්ධනයත් සමග වික‍්‍රමසිංහ සාහිත්‍ය කලාව (1950) සහ කාව්‍ය විචාර (1954) නම් කෘති දෙක රචනා කරන ලදී . වික‍්‍රමසිංහගේ විශිෂ්ඨතම කෘතිය වූ විරාගය 1965 දී ප‍්‍රකාශයට පත්කෙරින. එහි තේමාවේ සුවිශේෂීත්වය සහ එහි ශිල්පක‍්‍රමයේ සංකීර්ණත්වය හේතුකොටගෙන එය සිංහල ප‍්‍රබන්ධ සාහිත්‍යයේ විහිෂ්ඨතම නිර්මාණය ලෙසින් සැලකෙයි. සාම්ප‍්‍රදායික බෞද්ධ නිවසක හැදී වැඩුන සිංහල තරුණයකු සමාජය නූතනකරණය වීම තුල සංකීර්ණත්වයට පත්වූ වැඩිහිටි ජීවිතය සහ ඒ සමග එන වගකීම් හේතුවෙන් නිර්මාණය වන්නාවූ ගැටලූ සහගත තත්වය ඉන් නිරූපිතය. මෙහිදී කාලානුක‍්‍රමික පිලිවෙළකට නොව ප‍්‍රති-වීරයා විසින් ලියන ලද උපස්ථිතිවාදී ග‍්‍රන්ථාලංකාරයක් ලෙසින් ප‍්‍රථම පුරුෂ ආඛ්‍යාතයෙන් මෙම කෘතිය රචනාවී ඇත. මෙම කෘතියෙන් ඇතිවූ පෙළැඹුම මත විවිධ නවකථාකරුවන් අතින් මෙවැනි කෘතීන් රැසක්ම පසුව බිහිවූ නමුත් විරාගය ඒ සියල්ලටම ඉහලින් විශිෂ්ඨ ස්ථානයක වැජඹෙයි.

en:Martin_Wickramasinghe

මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ


Mós Portekiz'de Vila Verde belediyesine bağlı olan, 2,56 km2 yüzölçümüne sahip, 321 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Verde'nin bucakları

Mós (Vila Verde)


Vuelta a Burgos er et etapeløb i Burgos i Spanien. Løbet arrangeres over fem etaper i august.

Vindere

Eksterne henvisninger

Vuelta a Burgos