ليديا اولمو  (ولدت 02 فبراير 1986 ببجاية، الجزائر) هي لاعبة كرة طائرة جزائرية. بدأت مشوارها مع فريق ناصرية بجاية قبل أن تحترف سنة 2005 في فريق إيستر الفرنسي في الدرجة الممتازة الفرنسية وشاركت معه في البطولات الأوروبية cev وchallenge cup وكانت قائدة للفريق (2011). مع نهاية موسم 2012 التحقت بنادي Hainaut الفرنسي لتخوض بذلك موسمها السابع في الدرجة الفرنسية الممتازة. شاركت أولمو في الألعاب الأولمبية ببكين 2008 مع المنتخب الجزائري للسيدات وفي كل من البطولة العالمية 2010 وكأس لعالم للسيدات 2011 باليابان كما فازت معه ببطولة إفريقيا عام 2009 وبذهبية الألعاب الإفريقية 2007 و2011 . تلعب في منصب صد وسط middle-blocker وتتميز مع المنتخب الجزائري بفعاليتها في حائط الصد وفي الهجوم في نفس الوقت وتعتبر أحسن لاعبة في إفريقيا. تعاني ليديا من إصابة دائمة على مستوى الركبة. في سنة 2012 تم اختيارها من طرف الفدرالية الدولية ضمن لائحة أبطال الفدرالية الدولية لكرة الطائرة fivb heroes التي تضم نجوم اللعبة كسفراء يشاركون في حملة عالمية لترويج رياضة الكرة الطائرة عبر العالم. وهي أول لاعبة إفريقية تنضم إلى هذه الحملة.

معلومات الأندية
النادي الحالي : Hainaut Volley (فرنسا)  2012 - الآن

النادي السابق : ايستر ويست بروفانس (فرنسا)  2009-2012

النادي السابق : لا روشيت (فرنسا)  2008-2009

النادي السابق : ايستر ويست بروفانس (فرنسا)  2005-2008

النادي الأول : ناصرية بجاية(الجزائر)  1998-2005

معلومات تقنية :

الطول: 1,86 م

الارتقاء في السحق : 3,10 م

الارتقاء في الصد : 3,05 م
 منتخب الجزائر لكرة الطائرة سيدات
 البطولة الجزائرية لكرة الطائرة سيدات

روابط خارجية

مصادر

جزائريون في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بجاية
جزائريات في القرن 20
جزائريات في القرن 21
قبائليون
لاعبات كرة طائرة جزائريات
لاعبو كرة الطائرة مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة طائرة أولمبيون من الجزائر
لاعبو كرة طائرة في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة طائرة في الألعاب الأولمبية الصيفية 2012
لاعبو كرة طائرة من بجاية
مغتربون جزائريون في فرنسا
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 2009
منافسون في الألعاب المتوسطية من الجزائر
مواليد 1406 هـ
مواليد 1986
مواليد في بجاية

ليديا اولمو


Manassas fue una banda de folk rock y country rock, creada por Stephen Stills en 1971. El núcleo de la banda ya había apoyado a Stills en su disco de julio de 1971, Stephen Stills 2. El  doble álbum, Manassas, fue publicado en mayo de 1972 y Down The Road en 1973. La banda, sin embargo, se separó en octubre de 1973. como consecuencia de que el grupo Crosby, Stills, Nash & Young habían vuelto a reunirse para actuar en directo, precisamente durante un concierto de Manassas en el Winterland Ballroom de San Francisco.

Passarelli y Lala continuaron en la banda de apoyo a Stills. Harris, Perkins y Hillman, por su parte, se unieron a la Souther-Hillman-Furay Band.

Miembros de la banda
 Stephen Stills, cantante & guitarra (CSNY, ex-Buffalo Springfield)
 Chris Hillman, cantante & guitarra (ex-Byrds, Flying Burrito Brothers)
 Al Perkins, pedal steel guitar & guitarra (había tocado con Gram Parsons, entre otros)
 Calvin "Fuzzy" Samuel, bajo eléctrico (ex-CSNY y John Sebastian)
 Paul Harris, teclados (tocó con John Sebastian durante 1970-71)
 Dallas Taylor, batería (ex-Clear Light, CSNY y John Sebastian)
 Joe Lala, percusión (ex-Blues Image)
 Kenny Passarelli, bajo (había tocado con Joe Walsh; reemplazó a Samuels para la última gira del grupo, en  1973)

Discografía

Álbumes
 Manassas - julio de 1972
 Down The Road - mayo de 1973
 Pieces - septiembre de 2009

Singles
 1972 "It Doesn't Matter" / "Rock 'n' Roll Crazies - Cuban Bluegrass/Jet Set"
 1972 "It Doesn't Matter" / "Fallen Eagle"
 1972 "Rock'n'roll Crazies" - "Cuban Bluegrass" / "Colorado"
 1973 "Isn't It About Time" / "So Many Times"
 1973 "Guaguancó De Veró" / "Down the Road"

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Stephen Stills

 Este artículo, en su versión inicial, está tomado de Wikipedia en inglés

Grupos de rock de Florida
Grupos de música de los años 1970

Manassas (banda)


Das Schloss Trebsen ist ein spätgotischer, ehemals als Wasserburg errichteter Bau in der sächsischen Stadt Trebsen im Landkreis Leipzig.

Lage und Gestalt

Das Schloss liegt am Ostrand der Stadt Trebsen unmittelbar an der Mulde. Nach Norden schließt sich der über sechs Hektar große Schlosspark an. Die vierflügelige Schlossanlage besitzt einen nahezu rechteckigen Grundriss von etwa 50 mal 44 Meter. Der Torbogenzugang zum Hof führt durch den etwas schmaleren Südflügel, der von den Giebelseiten des Ost- und des Westflügels flankiert wird. Beide Giebelseiten tragen gotische Staffelgiebel, wobei der östliche höher ausfällt, der westliche als eckständiger Doppelgiebel kunstvoller gestaltet ist. Ost- und Westflügel weisen nach außen je zwölf Fensterachsen auf.

Betritt man den Innenhof, fällt gegenüber dem Zugang an der Nordwand ein nach innen gewölbtes, teilweise mit Efeu bewachsenes Stück Mauerwerk aus Natursteinen auf. Es ist der Rest des ehemaligen Bergfrieds, der einen Durchmesser von 18 Metern hatte (siehe Grundriss). Der Schlosshof ist durch eine Terrasse gegliedert. In zahlreichen Räumen des Schlosses findet sich ein gut erhaltenes bzw. restauriertes Zellengewölbe, auch Diamantgewölbe genannt. Die Steinrahmenfenster der Anlage sind zum Großteil mit Rochlitzer Porphyr gefasst. Die Dächer tragen Schleppgauben.

Das südwestlich der Burg gelegene ehemalige Rittergut wird von dieser durch einen Wassergraben getrennt. Er ist ein Teil der ehemaligen Anlage der Wasserburg. Den Graben überspannt eine historische Brücke zwischen Rittergut und Schloss. Am Zugang zum Park, noch auf dem erhöhten Schlossareal befindet sich ein barocker Gartenpavillon.

Geschichte

Der Fund von Keramikscherben, welche auf das 9. Jahrhundert datiert werden, legt die Vermutung nahe, dass der Standort des Schlosses bereits zu dieser Zeit besiedelt war. Höchstwahrscheinlich war es der slawische Gaugraf Bucelin, welcher 991 die Burg Trebicin zum Schutz der damaligen Muldefurt, eines wichtigen Handelsweges, errichten ließ.

Die erste schriftliche Erwähnung der Burg unter dem Ritter Heinricus de Trebecin erfolgte in einer Urkunde des Domherrn Berthold von Naumburg, datiert vom 1. Mai 1161.

1330 ging das Schloss in den Besitz der Herren Große von Döbeln über. 1494 wurde Ritter Georg von Saalhausen, der Bruder des Meißner Bischofs Johann VI. von Saalhausen, neuer Eigentümer. Er ließ die Burg schleifen und begann mit einem repräsentativen Schlossbau ohne Verteidigungsfunktion.

Um 1511 wurde der kurfürstliche Kammerherr Hans von Minckwitz Schlossherr auf Trebsen. Er und in der Folge seine Söhne Nickel, Hans und Abraham beendeten die erste große Bauphase von Schloss Trebsen als Vierflügelanlage mit Staffelgiebeln und Diamantgewölbe. Weitere Besitzer waren die Grafen von Barby (1548) und die Herren von der Schulenburg  (1592). Als der ehe- und kinderlose Schlossherr Albrecht von der Schulenburg 1637 der Pest zum Opfer fiel, übernahm die Familie von Dieskau Schloss und Herrschaft von Trebsen.

1736 wurde der aus Hamburg stammende bürgerliche Kaufmann Vincent Baumann Eigentümer des Schlosses.  1738 ließ er den mächtigen Rundturm von nahezu 18 Meter Durchmesser im Schlosshof größtenteils abbrechen. Mit dessen Baumaterial und unter Einbeziehung älterer Erdgeschossbauten wurde der Südflügel neu aufgeführt, worauf der Schlussstein über der Toreinfahrt noch hinweist. Baumann ließ auch den Schlosspark im englischen Stil anlegen, wobei der barocke Gartenpavillon entstand.

Ab 1886 war Gustav Lehmann der Schlossbesitzer und ab 1892 den briefadeligen Familie(n) von Zimmermann, vertreten durch Rittmeister a. d. Georg von Zimmermann (1857–1927). Unter Letzterem erfolgte 1909/1910 nach Entwurf der Saalecker Werkstätten G.M.B.H. unter der Leitung von Paul Schultze-Naumburg ein Umbau des Hofes und die Neueinrichtung der Erdgeschossräume im West- und Ostflügel. Zimmermann und seine Nachfahren lebten zumeist auf dem Rittergut Benkendorf und besaßen weitere umfangreiche Besitzungen. Nach dem Gothaischen Genealogischen Taschenbuch beinhaltete der Besitz Trebsen mit dem Stand von 1942 konkret 1046 ha.

Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde die Familie von Zimmermann als Großgrundbesitzer enteignet und das Schloss als Volkseigentum der Verwaltung der Stadt Trebsen unterstellt. Es kam zu baulichen Schäden und zum Abbruch der Dächer über dem West- und dem Nordflügel, wodurch der Nordflügel im Weiteren zur Ruine verfiel. Dennoch wurde der Rest des Schlosses über 40 Jahre als Wohnraum (zunächst für Flüchtlinge und Vertriebene), als Kindergarten, als Seniorentreff und von der freiwilligen Feuerwehr genutzt.

1992 gründete sich der Förderverein für Handwerk und Denkmalpflege e. V. – Schloss Trebsen, pachtete das Schloss und begann mit umfangreichen Instandsetzungs- und Restaurierungsarbeiten. 1993 nahm das Bildungszentrum für handwerkliche Denkmalpflege – Schloss Trebsen seine Arbeit auf, womit Werkstätten, Ateliers und Seminarräume entstanden. 1994–1995 wurden die Mauern der ruinösen Schlossflügel wieder aufgeführt, mit neuen Dächern versehen und die verlorengegangenen Staffelgiebel in modernen Formen nachempfunden. Es erfolgte die Freilegung des ehemaligen Wassergrabens, wobei eine 1770 errichtete Steinbrücke wieder zum Vorschein kam. 2009 endete der Pachtvertrag, und der Förderverein zog sich auf das benachbarte Rittergut zurück.
Seit 2010 ist das Schloss in Privatbesitz mit dem Ziel einer umfassenden gastronomischen Nutzung. Die liebevolle und Denkmalschutzaspekten folgende Restaurierung wurde fortgesetzt. Seit Ostern 2012 empfängt die Schlossgaststätte ihre Besucher in historisch gestalteten Räumen des Ostflügels. Im Erdgeschoss von Nord- und Westflügel entstanden die für Feierlichkeiten und Veranstaltungen vorgesehenen und jeweils unterschiedlichen Zeitepochen angepassten Räume der Schlosskapelle, des ritterlichen Herrenzimmers, des gotischen Esszimmers, des Damenzimmers und des barocken Speisezimmers. Im Trauzimmer finden Trauungen durch das Standesamt Grimma statt.

Seit 2012 sind Schloss und Park Austragungsort der deutschen Highland Games.

Wegen der persönlichen Kontakte des Schlossherren Hans von Minckwitz zu Martin Luther wurde Trebsen zur Luther-Dekade in den Lutherweg Sachsen aufgenommen.

Literatur

 G. A. Poenicke (Hrsg.): Album der Rittergüter und Schlösser im Königreiche Sachsen I. Section: Leipziger Kreis, Leipzig 1860, S. 159/160

 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Adeligen Häuser 1942 B (Briefadel), Zugleich Adelsmatrikel der Deutschen Adelsgenossenschaft, 33. Jg. Justus Perthes, Gotha 1941. S. 573 f.

Weblinks

 schloss-trebsen.com, abgerufen am 31. Januar 2015
 Website Förderverein für Handwerk und Denkmalpflege, abgerufen am 31. Januar 2015

Einzelnachweise

Trebsen
Kulturdenkmal in Trebsen/Mulde
Bodendenkmal im Landkreis Leipzig

Schloss Trebsen


Halid Muftić (Žepče, 1894. – Zagreb, 1974.), hrvatski inženjer šumarstva i visoki državni dužnosnik. Brat Ismeta Muftića.

Životopis
Rođen u Žepču. Suosnivač Zaklade za izgradnju džamije u Zagrebu. U Zagrebu bio odbornikom hrvatskih društava. Muslimanskom kulturnom društvu Narodnoj uzdanici bio je član Mjesnog odbora. Društvu bosansko-hercegovačkih Hrvata u Zagrebu bio je članom nadzornog odbora. Po struci je bio inženjer šumarstva. Zaposlen kao šumarski savjetnik u Zagrebu u banskoj vlasti. Obnašao je dužnost člana šumarskog odbora Gospodarske sloge HSS-a. Nakon uspostave NDH također obnašao visoke dužnosti. Bio je tajnik ministra Ivice Frkovića u Ministarstvu šumarstva i rudarstva NDH. Od 1943. godine predstojnik je odjela u Ministarstvu za postradale krajeve. Poslije pada NDH uhićen. Već u svibnju 1945. izveden je pred Sud za zaštitu nacionalne časti Hrvata i Srba. Osuđen na polugodišnji prisilni rad. Kaznu je trebao odraditi u Staroj Gradišci. Također je osuđen na trogodišnji gubitak građanske časti. Umro je u Zagrebu.

Izvori

Životopisi, Žepče
Dužnosnici NDH
Hrvatska seljačka stranka

Halid Muftić


Csanád Virág () este un sportiv maghiar din România, campion de hochei al României în anul 2010 cu echipa ASC Corona 2010 Brașov.

Nașteri în 1988
Oameni din Miercurea Ciuc
Maghiari din România
Hochei în România

Csanád Virág


Anthophila (pčele) je kladus – grupa oblika života koja se sastoji od zajedničkog pretka i svih njegovih potomaka i predstavlja jedinstvenu granu na stablu života – u kojem je 20.000 poznatih vrsta pčela razvrstanih u sedam porodica, od kojih je najveća Apidae.

Pčela je bilo koja vrsta letećih kukaca u kladusu Anthophila iz reda Hymenoptera (opnokrilci), natfamilije Apoidea (cvjetari). Pčele su blisko srodne osama i mravima. Glavna osobina svih pčela je da za prehranu sakupljaju cvjetni pelud, kao izvor bjelančevina i cvjetni nektar kao izvor ugljikohidrata. Najbolje poznata vrsta je europska medonosna pčela. Na Zemlji postoji oko 20.000 vrsta u sedam porodica rasprostranjenih skoro u svim područjima svijeta. Veličina se kreće od 2 mm do 4 cm. Pretežno su crne ili sive boje. Osnovna podjela je prema načinu njihovog života na solitarne i društvene pčele.

Neke vrste uključujući medonosne pčele, bumbare, i bezžaočne pčele žive društveno u kolonijama. Pčele su prilagođene za hranjenje nektarom i peludom, pri čemu je nektar primarni izvor energije, dok je pelud primarni izvor bjelančevina i drugih nutrijenata. Najveći dio peluda koristi se kao hrana za larve. Polinacija pčelama je ekološki i komercijalno važna; deklinacija populacije divljih pčela povećala je značaj polinacije komercijalno održavanim rojevima medonosnih pčela.

Pčele su u opsegu od sićušnih vrsta bezžaočnih pčela čiji radnice su manje od 2 mm duge, do "Megachile pluto", najveće vrste megahilida, čije ženke mogu dostići dužinu od 40 mm. Najzastupljenije pčele u sjevernoj hemisferi su "Halictidae", ili znojne pčele, ali one su male i često se poistovjećuju s osama i muhama. Predatori pčela su ptice poput pčelarica, dok su među insektnim predatorima pčelinji vukovi i vilini konjici.

Pčelarstvo ili apikultura se prakticira već tisućljećima, ili bar od vremena antičkog Egipta i Grčke. Osim meda i polinacije, pčele proizvode pčelinji vosak, matičnu mliječ i propolis. Pčele se javljaju u mitologiji i folkloru od drevnih vremena, i one se javljaju u raznovrsnim literarnim radovima.

Izvori

Pčele

Anthophila


Les lesbiennes, gays et bisexuels du Botswana (LEGABIBO) est un groupe de défense des droits humains du Botswana dont l'objectif principal est de défendre les droits juridiques et sociaux pour la communauté LGBT au Botswana. C'est la première organisation axée sur les LGBT à être enregistrée au Botswana après des années d'opposition officielle. L'organisation vise à réduire la discrimination à l'égard des personnes LGBT et plaide pour la reconnaissance des couples de même sexe à des fins d'adoption, d'accès aux prestations sociales et au mariage homosexuel.

Histoire
LEGABIBO se lance en 1998 sous les auspices de Ditshwanelo, une ONG de défense des droits humains, pour être un projet parallèle qui représente une communauté informelle de lesbiennes et de gays au Botswana. Obtenir la reconnaissance officielle et la protection juridique des relations homosexuelles dans le Botswana conservateur est un objectif de ce groupe, alors informel. Cependant, l'enregistrement de l'organisation s'avère être un défi car les responsables gouvernementaux Botswanais estiment que la pratique des relations homosexuelles viole l'article 164 du code pénal et d'autres que l'enregistrement d'une organisation de défense des droits des homosexuels créerait des troubles dans la société.

Dans les premières étapes de son existence, l'organisation ne réussit pas à attirer suffisamment de ressources pour soutenir ses activités jusqu'à ce que BONELA (Botswana Network of Ethics, Law and HIV, réseau botswanais d'éthique, de droit et de VIH) décide d'apporter son soutien. BONELA soutient l'organisation dans ses luttes juridiques et fournit des locaux pour coordonner les activités et organiser des ateliers pour discuter des problèmes affectant la communauté LGBT au Botswana. En 2005, LEGABIBO dépose une demande d'enregistrement, sa première tentative pour forcer le gouvernement à prendre une décision sur sa position et son interprétation de la loi concernant l'enregistrement des ONG LGBT. Après deux ans, la demande est refusée.

En 2012, l'organisation dépose une nouvelle demande d'enregistrement auprès du département de l'enregistrement civil et national du Botswana, mais se voit refuser l'enregistrement au motif que la constitution ne reconnaît pas les unions homosexuelles et que les objectifs du groupe contreviennent à l'article 7(2) de la loi sur les sociétés.

Le refus est contesté par LEGABIBO, représenté par l'ancienne juge de la Haute Cour Unity Dow avec le soutien de BONELA, du Southern Africa Litigation Center (SALC) et de l'Open Society Initiative of Southern Africa (OSISA). Le groupe obtient un jugement favorable de la Haute Cour en novembre 2014 et de la Cour d'appel en mars 2016.

Événements

Batho Ba Lorato
LEGABIBO accueille Batho Ba Lorato, un festival de films queer pour sensibiliser aux questions LGBT et promouvoir la liberté d'expression et la tolérance. Le troisième festival se tient du 28 au 28 février 2015 à l'auditorium de l'Université du Botswana.

Journée internationale contre l'homophobie et la transphobie
L'organisation avec BONELA célèbre la Journée internationale contre l'homophobie et la transphobie et profite de l'occasion pour sensibiliser aux préoccupations relatives aux droits humains. En 2015, l'événement est utilisé pour faire campagne contre la mutilation des bébés intersexes.

Références

Bibliographie

Liens externes
 Official website

Organisme fondé en 1998
Association ou organisme pour la défense des droits et des libertés des LGBT
LGBT au Botswana

Lesbiennes, gays et bisexuels du Botswana


Le HMS Springaren était le sixième navire de la  de sous-marins de la marine royale suédoise.

Construction et carrière
Le navire a été commandé à Kockums Mekaniska Verkstads AB à Malmö et sa quille a été posée en 1960. Le navire a été lancé le  et mis en service le .

Le , le HMS Springaren a été extrêmement proche d'entrer en collision avec un sous-marin inconnu à l'est de Huvudskär. Au cours d'un exercice, il opérait avec l'un des hélicoptères de lutte anti-sous-marine de la Marine. L'opérateur des hydrophones sur le Springaren détecte un bruit. Cela ressemble à un cyclomoteur à grande vitesse. Les hélicoptères de liaison détectent également le visiteur et le classent immédiatement comme un sous-marin. L'incident a été suivi d'une chasse sous-marine de deux semaines.

Le navire a été désarmé le . Il était un navire de peinture à Horsfjärd avant d'être ferraillé à Muskö en 1999.

Galerie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .
 .

Liens externes
 .
 .
  : ruban porté sur le bachi par les matelots du HMS Springaren de 1962 à 1987.

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Sous-marin de la Marine royale suédoise
Sous-marin d'attaque conventionnel
Bateau lancé en 1961
Nom de bateau
Navire construit en Suède
Navire démoli en 1999

HMS Springaren (1961)


John Edward Douglas (født 1945) er en tidligere specialagent og enhedschef i Federal Bureau of Investigation (FBI). Han var en af de første kriminel profiler og har skrevet bøger om kriminologisk psykologi.

Gyserforfattere fra USA

John E. Douglas


بوبلر  هو مكتبة برمجية حرّة لعرض مستندات PDF. بنيت بوبلر على كود Xpdf-3.0 وأنشئت لسببين: إتاحة إعادة استخدام أسهل لمحرك العرض وتقليل الكود المتكرر، والتكامل أفضل مع نظام التشغيل واستخدام الوظائف التي يقدمها على عكس Xpdf المستقل أكثر. يُستخدم بوبلر في العديد من عارضات الوثائق، بل ويمكن استخدامه حتى كمحرك ل Xpdf، كما تستخدمه بعض التطبيقات الأخرى مثل كي أوفيس.

قارئات بي دي إف تستخدم بوبلر

 جلاء
 أوكيولار

مراجع

برمجيات
برمجيات تستخدم كايرو
برمجيات حرة بلغة سي++
فري دسكتوب.أورج
مكتبات سي++

بوبلر


Augustus Albert Hardenbergh (* 18. Mai 1830 in New Brunswick, New Jersey; † 5. Oktober 1889 in Jersey City, New Jersey) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1875 und 1879 sowie nochmals von 1881 bis 1883 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Augustus Hardenbergh besuchte bis 1844 das Rutgers College in New Brunswick. Im Jahr 1846 zog er nach Jersey City. Im angrenzenden New York arbeitete er als Bankangestellter. 1852 wurde er bei der Hudson County National Bank angestellt. Gleichzeitig begann er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn. In den Jahren 1853 und 1854 gehörte er der New Jersey General Assembly an. Danach war er zwischen 1855 und 1856 Mitglied im Bildungsausschuss. Von 1857 bis 1863 saß Hardenbergh auch im Stadtrat von Jersey City, dessen Vorsitzender er im Jahr 1860 war. 1863 zog er nach Bergen, wo er Mitglied im dortigen Gemeinderat wurde. Im Jahr 1868 wurde Hardenbergh Staatsbeauftragter für das Eisenbahnwesen in New Jersey; zu dieser Zeit zog er nach Demarest um. Im Juli 1872 nahm er als Delegierter an der Democratic National Convention in Baltimore teil, auf der Horace Greeley als Präsidentschaftskandidat nominiert wurde. Seit 1873 lebte Hardenbergh wieder in Jersey City; im Jahr darauf wurde er Präsident der Eisenbahngesellschaft Northern Railroad of New Jersey.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1874 wurde Hardenbergh im siebten Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1875 die Nachfolge von Isaac W. Scudder antrat. Nach einer Wiederwahl konnte er bis zum 3. März 1879 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Im Jahr 1878 verzichtete er auf eine erneute Kandidatur. Im gleichen Jahr wurde er Präsident der Hudson County National Bank.

Im Jahr 1880 bewarb er sich erfolgreich um die Rückkehr in den Kongress. Dort löste er am 4. März 1881 Lewis A. Brigham ab, der zwei Jahre zuvor sein Nachfolger geworden war. 1882 kandidierte Hardenbergh nicht mehr. Damit schied er am 3. März 1883 endgültig aus dem US-Repräsentantenhaus aus. Zwischen 1889 und 1889 war er Mitglied des Finanz- und Steuerausschusses von Jersey City. Im Jahr 1884 wurde er Kurator der State Reform School. Er starb am 5. Oktober 1889 in Jersey City und wurde in Newark beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der New Jersey General Assembly
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1830
Gestorben 1889
Mann

Augustus Albert Hardenbergh


ග්‍රහලෝකයක් යනු තාරකාවක් හෝ තාරකා අවශේෂයක් වටා පරිභ්‍රමණය වන සහ තම ගුරුත්වාකර්ෂණය මඟින් ගෝලීය හැඩයක් ගත හැකි, භ්‍රමණය වීමට තරම් විශාලවන "තාප න්‍යෂ්ටික වියලනය" ඇති කිරීමට තරම් විශාල නොවූ අසල්වැසි ග්‍රහවස්තු සිය කලාපෙන් ඉවත් කරළීමට සමත් අභ්‍යවකාශ වස්තුවකි.

ග්‍රහලෝකය යන පදය ඉතිහාසය, ජ්‍යෝතිෂය, විද්‍යාව, මිථ්‍යා කථා සහ ආගම සමඟ බැඳී ඇත. සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ග්‍රහලෝක පහක් පියවි ඇසට පෙනේ. මේවා බොහෝ මුල් සංස්කෘතීන් විසින් දිව්‍යමය හෝ දේවතාවන්ගේ දූතයන් ලෙස සලකනු ලැබීය. විද්‍යාත්මක දැනුම දියුණු වෙත්ම, ග්‍රහලෝක පිළිබඳ මානව සංජානනය වෙනස් වූ අතර, අසමාන වස්තූන් ගණනාවක් ඇතුළත් විය. 2006 දී ජාත්‍යන්තර තාරකා විද්‍යා සංගමය (the International Astronomical Union)(IAU) සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය තුළ ග්‍රහලෝක නිර්වචනය කිරීමේ යෝජනාවක් නිල වශයෙන් සම්මත කළේය. මෙම අර්ථ දැක්වීම මතභේදාත්මක වන්නේ එය "ග්‍රහ ස්කන්ධය" බොහෝ වස්තූන් ඒවා කක්‍ෂගත වන්නේ කොතැනද යන්න මත පදනම්ව බැහැර කරන බැවිනි. 1950 ට පෙර සොයාගත් ග්‍රහ වස්තූන් අටක් වර්තමාන අර්ථ දැක්වීම යටතේ "ග්‍රහලෝක" ලෙස පැවතුනද, සෙරස් (Ceres), පල්ලස් (Pallas ), ජූනෝ (Juno) සහ වෙස්ටා (Vesta) (සූර්ය ග්‍රහක පටියේ ඇති සෑම වස්තුවක්ම) සහ ප්ලූටෝ කලක් විද්‍යාත්මක ප්‍රජාව විසින් ග්‍රහලෝක ලෙස සලකනු ලැබූ වස්තූන් ග්‍රහලෝකයේ වර්තමාන අර්ථ දැක්වීම යටතේ තවදුරටත් ග්‍රහලෝක ලෙස නොසලකයි.

සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ග්‍රහලෝක


Sveti Simeon Franjo Berneux, francuski katolički misionar u Aziji, biskup i mučenik, žrtva protukatoličkih progona korejske dinastije Joseon. Kanonizirao ga je s ostalih 103 Korejskih mučenika papa Ivan Pavao II. u Seoulu 1984. godine. Njegova smrt uzrokovala je francusku kaznenu ekspediciju na Koreju 1866. godine.

Rođen je 1814. u mjestašcu Chateau-de-Loir te sa sedamnaest godina pristupa sjemeništu Pariške misionarske škole. Obrazovao se i na sjemeništu u Le Mansu. Po zaređenju 1837. postavljen je za profesora bogoslovlja pri Školi. Iz luke Le Havre otisnuo se 1840. ka Makau, ali je zaustavljen u Tonkinškom zaljevu i pritvoren u Huếu, gdje mu je određena smrtna kazna. Ipak, biva pušten te otplovljava na Réunion, francusku koloniju, iz koje biva poslan u misije u Mandžuriju.

Deset godina po dolasku u Mandžuriju imenovan je apostolskim vikarom Koreje, i tu dužnost obnaša zajedno sa sunarodnjakom ocem Daveluyem. Povrtakom s plovidbe iz Šangaja, pristaje u Seoulu, u kojem obitava u kući oca Daveluya, služeći i djelujući u tajnosti. U ožujku 1866. uhićen je, mučen i naposljetku pogubljen Saenamteu, tada izvan, a danas dijelu Seoula.

Relikvije su mu 2001. donesene u Berlin, gdje se čuvaju na Institutu svetog Filipa Nerija.

Izvori
 Životi 103 Korejskih svetih mučenika: Sveti Simeon Franjo Berneux (1814. – 1866.), Glasilo Biskupske konferencije Koreje, br. 51 (ljeto 2005.)
 George Heber Jones. Simeon Franjo Berneux: biskup i mučenik, The Korean Repository. 5 (3): 81.
 Stefaan Lecleir. Siméon-François Berneux (1814-1866), Missionsbischof und Märtyrer in Korea, Böhlau, Köln, 2000.

Francuski katolički svećenici
Francuski sveci
Korejski mučenici
Katoličanstvo u Južnoj Koreji
Francuski katolički misionari
Francuski biskupi

Simeon Franjo Berneux


Neil Duarte de Souza, mais conhecido como Coronel Neil (Belém, 25 de novembro de 1969), é deputado estadual, filiado ao Partido Liberal (PL), eleito pelo estado do Pará.

Biografia
Se candidatou pela primeira vez em 2014, sendo eleito Deputado Estadual.

Em 2016, se candidatou para prefeito da cidade de Ananindeua, perdendo a eleição.

Em 2018 terminou como Suplente de Deputado Estadual.

Foi eleito em 2022, novamente como Deputado Estadual.

Membros do Partido Liberal (2006)
Deputados estaduais do Pará
Naturais de Belém (Pará)
Membros do Partido Social Democrático (2011)

Coronel Neil


Seyhan Nehri, Türkiye'nin Akdeniz'e dökülen ırmaklarından birisidir. Uzunluğu 560 km'dir. Havza alanı ise 20.600 km²'dir. İki önemli kolu vardır: uzun olanı, Kayseri-Pınarbaşı ilçesinden, 1500 metre yükseklikteki Uzun Yayla'dan doğan Zamantı suyudur ve Kayseri'nin Pınarbaşı, Tomarza, Develi, ve Yahyalı ilçelerinden geçer. Orta Toroslar'ın (Tahtalı Dağları) uzanış doğrultusunda akan bu su, Çukurova'ya inmeden önce Adana'nın 80 km kuzeyinde Aladağ ilçesinin Akinek Dağı yamaçlarında diğer önemli kolu olan Göksu ile birleşir.

Adana'nın metropoliten alanında Seyhan ve Yüreğir yerleşkelerinin sınırlarını çizer ve Çukurova'nın en batı kesiminde, Adana-Mersin sınırında Deli Burnu'nda Akdeniz'e dökülür.

Seyhan Nehri üzerinde Yedigöze, Çatalan ve Seyhan hidroelektrik santralları kurulmuştur.

Ayrıca Seyhan Nehri Ceyhan Nehri ile beraber Çukurova'da tarımsal sulama için çok büyük önem taşır, özellikle pamuk üretemi için. Pamuk üretimi en çok su talep eden tarımsal işlemlerinden birisidir ve çevre kirliligi bakımından hassas bir tarımsal sanayidir.

Siyasi ve dış ticari önemi
1986'da Barış Suyu Projesi düşüncesi doğdu ve daha çok 1990'lı yıllarda görüşmelere ağırlık verildi. Bu proje ilk başta İsrail, Ürdün ve Suudi Arabistan'a Seyhan ve Ceyhan sularını boru hatlarıyla aktarma veya dev su tankerleriyle taşıma şekliyle satmayı öngörüyordu. Türkiye metreküp (1 m³ = 1000 litre) başına 0,8-1,00 dolar fiyat teklifi öngörmüştü. Birkaç onaydan sonra fiyat anlaşmazlığından ve ilk başta siyasi nedenlerden dolayı her defasında geri çekildi. 2006 yılı başlarında başta İsrail olmak üzere görüşmelere tekrar başlandı.

Galeri

Seyhan Nehri


Shania Twain is the debut studio album by Canadian singer Shania Twain, released on April 20, 1993, by Polygram and Mercury Records. The album was a worldwide commercial failure when first released, but following the significant success of Twain's three subsequent albums, an interest in Shania Twain developed, leading it to be certified Platinum in 1999 by the RIAA for shipments of over one million copies. To promote the album, the singles, "What Made You Say That", "Dance with the One That Brought You" and "You Lay a Whole Lot of Love on Me", were released as singles and accompanied by music videos.

Five songs were originally recorded by other artists. "There Goes the Neighborhood" was recorded by Joe Diffie in 1990, "When He Leaves You" was a single for Donna Meade in 1989, "You Lay a Whole Lot of Love on Me" was recorded by Con Hunley in 1980 and Tom Jones in 1983, "Still Under the Weather" was recorded by Andy Williams in 1990, and "What Made You Say That" was recorded by Wayne Massey in 1989. In her 2011 autobiography, From This Moment On, Twain expressed displeasure with her debut studio album, revealing that she had very little creative control and was frustrated with being unable to showcase her songwriting abilities. However, she did co-write one song on the album titled "God Ain't Gonna Getcha for That".

After her subsequent albums The Woman in Me (1995) and especially Come On Over (1997) catapulted her to superstardom, Twain essentially disowned this album and has not performed any material from it live following the conclusion of her Come on Over Tour in 1999. Even during the aforementioned tour only the song "What Made You Say That" was included from the album in her setlist despite her only having three albums of material at the time to draw from. In addition, no selections from it were included on her 2004 Greatest Hits album. "What Made You Say That" is included on her Netflix documentary companion compilation album Not Just a Girl (The Highlights) released on July 26, 2022.

Track listing

Music videos
 "What Made You Say That"
 "Dance with the One That Brought You"
 "You Lay a Whole Lot of Love on Me"

Personnel
Shania Twain - lead vocals
Paul Leim, Larrie Londin - drums
Terry McMillan - percussion
Mike Brignardello, Glenn Worf - bass
Mark Casstevens, Allen Frank Estes, Chris Leuzinger, Billy Joe Walker Jr., John Willis - acoustic guitar
Steve Gibson, Billy Joe Walker Jr., Reggie Young - electric guitar
Sonny Garrish - steel guitar
Costo Davis - synthesizer
David Briggs, Costo Davis, Gary Prim - keyboards
Terry McMillan, Kirk "Jelly Roll" Johnson - harmonica
Anthony Martin, John Wesley Ryles, Ronny Scaife, Shania Twain, Cindy Richardson Walker, Dennis Wilson, Curtis Young - backing vocals
Technical
Produced by Norro Wilson and Harold Shedd
Engineered and mixed by Jim Cotton, Todd Culross, Graeme Smith and Joe Scaife
Mastered by Marty Williams

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

Release history

References

1993 debut albums
Shania Twain albums
Mercury Records albums
Albums produced by Norro Wilson
Albums produced by Harold Shedd

Shania Twain (album)


بروتوتايب  هو إطار عمل للجافا سكريبت من إنشاء «سام ستيفنسن». يستخدم هذا الإطار في تطوير التطبيقات حيث يقدم يتوفر على عدة دوال تسهل عملية البرمجة.

انظر أيضاً
 جي كويري

مراجع

أجاكس
إطارات عمل جافا سكريبت
برمجيات تستخدم رخصة إم أي تي
برمجيات حرة
مكتبات جافا سكريبت

بروتوتيب (إطار جافا سكريبت)


Auto klub Rugvica, hrvatski automobilistički klub iz Rugvice. Uspješni član kluba je Damir Petrović.

Klub je osnovan radi mladih i starih zaljubljenika u auto i karting šport koji žele sudjelovati na bilo koji način u utrkama i organizaciji utrka.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook AK Rugvica
Racing.hr

Hrvatski automobilistički klubovi

AK Rugvica


Proditomus mirus es una  especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Proditomus.

Referencias

Enlaces externos
  Proditomus en ION
 Nomenclator Zoologicus

Ditomina

Proditomus


L'épreuve féminine de Relais 4x6 km de biathlon aux Jeux olympiques de 2022 a lieu le  au Centre de ski nordique et de biathlon de Guyangshu.

Comme dans le relais masculin, les biathlètes du Comité olympique russe font une bonne partie de la course en tête avec une belle avance, jusqu'à la troisième relayeuse Svetlana Mironova qui part tourner sur l'anneau de pénalité.  La Suède repart alors à l'avant, et Hanna Öberg lance sa petite sœur Elvira en bonne position. Cette dernière ne doit utiliser qu'une pioche (au dernier tir debout) et fait gagner son équipe. Uliana Nigmatullina se montre également précise pour ses camarades et permet au Comité olympique russe d'enlever la médaille d'argent. L'Allemagne (seulement six pioches au total comme la Suède) termine en bronze avec la championne olympique Denise Herrmann très rapide pour conclure. Parmi les équipes favorites, la Norvège perd toute chance quand sa deuxième relayeuse Tiril Eckhoff craque au tir debout et part tourner deux fois sur l'anneau de pénalité. Marte Olsbu Røiseland n'est donc plus en mesure de jouer le « Grand Chelem » (six médailles en six épreuves) à Pékin. La France, deux victoires et quatre podiums en quatre épreuves cet hiver en Coupe du monde, recule loin dans le classement lorsque sa deuxième relayeuse Anaïs Chevalier-Bouchet utilise toutes ses pioches et visite l'anneau de pénalité avant de perdre beaucoup de temps sur les skis dans le dernier tour. Grâce à Justine Braisaz-Bouchet, auteur notamment d'un 5/5 rapide au tir debout, les « Bleues » remontent progressivement, mais Julia Simon qui conclut doit elle aussi tourner sur l'anneau après son dernier tir.

Dans le cinquième kilomètre, après le tir debout, la première relayeuse suisse Irene Cadurisch est victime d'un accident cardio-vasculaire et s'écroule sur la piste, entrainant l'abandon du relais suisse. Elle est rapidement prise en charge et la fédération suisse annonce plus tard que la biathlète se porte bien.

Médaillées

Résultats

L'épreuve commence à 15 heures 45 (8 h 45 CET)

Notes et références

Biathlon aux Jeux olympiques de 2022
Relais en biathlon

Relais féminin de biathlon aux Jeux olympiques de 2022


مها الصالح (10 أبريل 1945 - 14 يونيو 2008)، ممثلة ومخرجة سورية.

عن حياتها
ولدت في مدينة جبلة في اللاذقية وتوفيت بسبب مرض عضال. وكانت زوجة الفنان أسعد فضة وأخت زوجة الكاتب محمد الماغوط، وأخت زوجة الشاعر أدونيس. بدأت مسيرتها الفنية عام 1963 في فرقة الفنون الدرامية التابعة للتلفزيون، ثم عملت في المسرح القومي ممثلة ومخرجة مسرحية معتمدة على فن المونودراما. لها العديد من الأفلام والمسلسلات المحلية. غيبها المرض عن الساحة الفنية لفترة طويلة قبل أن تتوفى.

أعمالها

المسرح
قدمت للمسرح العديد من المسرحيات منها:
 لكل حقيقته
 عرس الدم
 جان دارك
 أيام سلامون
 زواج على ورق من طلاق
 الملك لير
 العنب الحامض
 السعد
 الزير سالم
 حكاية بلا نهاية
 أبو خليل القباني
 عيشة
 أحد أشهر أعمالها الأخيرة كان مسرحية "شجرة الدر" المأخوذ عن نص للكاتب التونسي عز الدين المدني، وإخراج د. شريف خزندار وأدائها منفردة.

السينما
 ثلاثية العار
 نجوم النهار
 صندوق الدنيا
 الطحين الأسود
 حبيبي مجنون جدا
 مطلوب رجل واحد
 العالم سنة 2000
ذكرى ليلة حب
بنات للحب
صيد الرجال

تلفزيون
كثير من أعمالها تميزت في التلفزيون ومنها :
 المفسدون في الأرض
امرأة لا تعرف اليأس
 أولاد بلدي
 حارة القصر
 أبو كامل
 حكايا الليل
 الأميرة الشماء
 عز الدين القسام
 حرب السنوات الأربع
 بصمات على جدار الزمن
 امرأة لاتعرف اليأس
 برج العدالة
خط النهاية
القبضاي بهلول

جوائز
نالت مها جوائز وتكريمات كثيرة عربية ودولية.. كان أهمها:
 جائزة أفضل ممثلة في مهرجان البحر الأبيض المتوسط في إيطاليا.
 جائزة تمثال السيدة صاحبة الكلب لتشيخوف في الخرطوم لأدائها المنفرد في مسرحية شجرة الدر مع شهادة تقدير من المهرجان المسرحي السابع.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص من اللاذقية
مخرجو أفلام سوريون
ممثلات سوريات
مواليد 1364 هـ
مواليد 1945
وفيات 1429 هـ
وفيات 2008

مها الصالح


Em 9 de dezembro de 2021, um acidente de trânsito ocorreu em Chiapas, no México, quando um caminhão de carga contrabandeando mais de 180 migrantes tombou. Pelo menos 55 pessoas morreram e outras centenas ficaram feridas em consequência do acidente.

Antecedentes

Nos últimos anos, o estado de Chiapas, no sul do México, que faz fronteira com a Guatemala, vem testemunhando um grande aumento no número de migrantes da América Central que passam pelo estado com o intuito de tentar chegar aos Estados Unidos. As autoridades mexicanas rotineiramente encontram migrantes escondidos em veículos sendo contrabandeados pelo país, incluindo 600 migrantes de 12 países descobertos na traseira de dois caminhões em Veracruz em novembro de 2021.

Esse acidente em Chiapas é o incidente mais mortal envolvendo migrantes passando pelo México desde o "massacre de San Fernando" em 2010, quando 72 migrantes foram mortos a tiros por membros do cartel de drogas Los Zetas, no estado de Tamaulipas, no norte do país.

Incidente
Em 9 de dezembro de 2021, um caminhão de carga deixou a Guatemala com destino a Veracruz, no México. Ele transportava mais de 150 migrantes em seu contêiner de carga. A maioria dos migrantes era da Guatemala, conforme confirmado pelo embaixador do país no México, Mario Búcaro. No entanto, Jordán Rodas, principal autoridade de direitos humanos da Guatemala, afirmou ser possível que cerca de 200 migrantes tenham sido escondidos no contêiner do veículo.

O motorista perdeu o controle do veículo na Rodovia Federal Mexicana 190 entre Chiapa de Corzo e a capital do estado Tuxtla Gutiérrez, a cerca de 10 quilômetros de Tuxtla, por volta das 15h30, no horário local. De acordo com testemunhas e sobreviventes, o caminhão estava viajando em alta velocidade e capotou ao fazer uma curva. Ele bateu na base de uma ponte de pedestres feita de aço e seu contêiner de carga se abriu. O sobrevivente Celso Pacheco, um migrante guatemalteco, afirmou que o caminhão parecia ter perdido o controle devido ao peso de sua carga humana.

Equipes de resgate que chegaram primeiro ao local, disseram que testemunharam migrantes que estavam no trailer fugindo do acidente, temendo serem detidos por agentes de imigração e posteriormente deportados. Vários deles estavam ensanguentados e mancando, tendo sofrido vários ferimentos. Moradores locais disseram à mídia que, logo após o acidente, o motorista do caminhão fugiu pelo Rio Grijalva.

Vítimas
Pelo menos 55 pessoas morreram e 105 ficaram feridas no acidente. As autoridades acreditam que a maior parte das vítimas são migrantes de Honduras e da Guatemala, embora a nacionalidade exata de cada vítima ainda não tenha sido confirmada. [Alejandro Martín, oficial do corpo de bombeiros, confirmou a presença de vários menores entre os mortos.

O governador de Chiapas, Rutilio Escandón, afirmou que 49 vítimas morreram no local, enquanto outras cinco morreram enquanto recebiam atendimento médico. Luis Manuel Moreno, chefe da Defesa Civil do Estado de Chiapas, afirmou que cerca de 21 feridos sofreram ferimentos graves, sendo levados para hospitais próximos. Outras 24 pessoas que estavam viajando no caminhão saíram ilesas do acidente.

Reações
Logo após saber da notícia, o Presidente do México Andrés Manuel López Obrador tuitou que o acidente foi "muito doloroso" e que ele lamentava "profundamente a tragédia". O Secretário de Relações Exteriores, Marcelo Ebrard, também expressou suas condolências e anunciou que as chancelarias dos países afetados haviam sido contatadas.

O governador de Chiapas, Rutilio Escandón, também lamentou a tragédia e assegurou via Twitter que havia dado instruções para que fosse prestado "pronto atendimento e assistência aos feridos". Ele acrescentou que "a responsabilidade (pelo acidente) será determinada conforme a lei".

O Instituto Nacional de Imigração do México declarou que ofereceria hospedagem e vistos humanitários aos sobreviventes e que as autoridades ajudariam a identificar os mortos e cobrir as despesas de funeral ou repatriação de seus restos mortais para seus países de origem.

Desastres de transporte no México
2021 no México
Eventos de dezembro de 2021
Acidentes rodoviários

Acidente de caminhão em Chiapas em dezembro de 2021


Le marché de Chorsu (en , en ), également appelé Chorsu Bazar, est un bazar traditionnel situé au centre de la vieille ville de Tachkent, capitale de l'Ouzbékistan. Le bâtiment en forme de dôme de couleur bleue accueille des vendeurs de toutes les denrées courantes.

Aperçu
Le marché de Chorsu est situé en face de la station Chorsu du métro de Tachkent, et non loin de la médersa Koukeldach. « Chorsu » est un mot persan, signifiant « carrefour » ou « quatre courants ».

Notes et références

Voir aussi

 Bazar
 Marché
 Commerce de détail
 Chorsu (Samarcande)

Bazar
Économie en Ouzbékistan
Tourisme en Ouzbékistan

Marché de Chorsu


Cet article présente le guide des épisodes de la troisième et dernière saison de la série télévisée américaine .

Synopsis

Généralités
Cette dernière saison de huit épisodes, sera mise en ligne intégralement à l'international le  sur le service Hulu et sur le service Disney+, via la chaîne virtuelle Star.

Distribution

Acteurs principaux
 Michael Cimino  : Victor Salazar
 Rachel Naomi Hilson  : Mia Brooks
 Anthony Turpel  : Felix Westen
 Bebe Wood  : Lake Meriwether
 Mason Gooding  : Andrew Spencer
 George Sear  : Benjamin « Benji » Campbell
 Isabella Ferreira  : Pilar Salazar
 Mateo Fernandez  : Adrian Salazar
   : Armando Salazar
 Ana Ortiz  : Isabel Salazar
 Anthony Keyvan  : Rahim
 Ava Capri  : Lucy

Acteurs récurrents
 Mekhi Phifer : Harold Brooks
 Charlie Hall  : Kieran
 AJ Carr  : Teddy
 Betsy Brandt  : Dawn Westen
 Nico Greetham : Nick
 Tyler Lofton : Connor

Invités
 Leslie Grossman  : Georgina Meriwether
 Kevin Rahm  : Mr. Campbell
 Amy Pietz  : Ms. Campbell
 Sophia Bush  : Veronica
 Andy Richter : coach Ford
 Tracie Thoms : Naomi
 Nia Vardalos : Theresa
 Eureka O'Hara : elle-même
  : Liam

Épisodes

Épisode 1 : C'est toi

Épisode 2 : Ça bouge à Creekwood High

Épisode 3 : Le Nouvel Ami

Épisode 4 : Tu veux ?

Épisode 5 : Lucas et Diego

Épisode 6 : L'Agent du chaos

Épisode 7 : Le Prix gay

Épisode 8 : Courageux

Notes et références

LoveVictor
Simonverse

Saison 3 de Love, Victor


Veliki muftija (arap.: مفتي عام, muftī ʿām ili arap.: كبير المفتين, kabīr al-muftīn) je najviši predstavnik vjerskog prava u sunitskim ili ibadijskim muslimanskim zemljama. Izdaje pravna mišljenja i zapovijedi, tzv. fetve, na osnovu tumačenja islamskih zakona za privatne klijente ili zbog pomoći sudcima u rješavanju slučajeva. Prikupljena mišljenja velikog muftije služe kao dragocjen izvor informacija o praktičnoj primjeni islamskog zakona kao suprotnost apstraktnim formulacijama. Fetve velikih muftija nisu obvezujuće u oblastima građanskog prava koji reguliraju sklapanje ili razvod braka, nasljedstvo, kao ni u krivičnom pravu.

Veliki muftija se u Bošnjaka naziva reis-ul-ulema, koji predstavlja najviši vjerski autoritet, ne samo za muslimane u Bosni i Hercegovini, već i za muslimane u Hrvatskoj, Sandžaku, Sloveniji, Srbiji i bošnjačkoj dijaspori.

Povijest
Muftije su muslimanski vjerski učenjaci koji izdaju utjecajna pravna mišljenja (fetve) tumačenjem šerijata. Osmansko Carstvo je započelo praksu davanja službenog priznanja i statusa jednog muftije, koji je iznad svih ostalih, kao velikog muftije. Veliki muftija Istanbula je od kasnog 16. stoljeća dobio status šefa vjerskih ustanova. On nije bio samo nadmoćan, nego je birokratski odgovarao za skup religijsko-pravnih stručnjaka i donosio je pravne odluke o važnim državnim politikama, kao što je svrgnuće vladara s prijestolja. Ova praksa je kasnije pozajmljena i prilagođena u Egiptu tijekom sredine 19. stoljeća. Od tada, koncept se proširio na druge muslimanskim države, tako da danas ima oko 16 zemalja sa znatnim muslimanskim stanovništvom koje imaju velikog muftiju. Odnos između velikog muftije bilo koje države i vladara se može znatno razlikovati, kako od regije do regije, tako i ovisno o povijesnoj eri.

Izvori

Titule
Sunizam

Veliki muftija


Jenny Stucke (geb. Gusyk; * 29. Mai 1897 in Wilkowischky, heute Vilkaviškis, Litauen; † 2. Januar 1944 im KZ Auschwitz) war eine jüdische und politisch links eingestellte Frau mit türkischer Staatsangehörigkeit, die als erste Studentin und Ausländerin an der Universität zu Köln immatrikuliert wurde. Sie wurde in Auschwitz ermordet.

Leben
Jenny war das erste Kind der Eheleute Leon und Diana Gusyk, geb. Kawan, die damals in der Kleinstadt Wilkowischky im zaristischen Gouvernement Suwałki des russisch besetzten Kongresspolen lebten. Wegen der Pogrome, die seit dem Attentat auf Alexander II. verstärkt erfolgten, zog die Familie 1911 in den Westen nach Gräfrath bei Solingen, wo ihr Vater eine Stahlwarenfabrik kaufte und mit Bestecken handelte. Da er in Konstantinopel geboren war, was in seinem Pass vermerkt war, konnte er 1913 für sich und seine Familie die osmanische/türkische Staatsangehörigkeit reklamieren, um so anti-jüdisch-russischen Ressentiments zu entgehen.

Im Oktober 1918 starben ihre Mutter und einen Tag später ihr 16-jähriger Bruder Paul an der weltweit grassierenden Epidemie der Spanischen Grippe. Ihre beiden verbliebenen Geschwister zogen daraufhin zur Schwester nach Köln. Ihr Vater gab die Fabrik auf, die seine Tochter nun abwickeln musste. Er zog nach Berlin.

Ausbildung
Nach dem Abschluss der Mittleren Reife am Lyzeum an der Friedrichstraße, der späteren August-Dicke-Schule, und einer anschließenden kaufmännischen Lehre mit Kaufmannsgehilfenprüfung beim Barmer Bankverein besuchte Jenny Gusyk ab Sommer 1917 die Handelshochschule Köln. Mit deren Einbeziehung in die neugegründete Universität war sie dort an der Wirtschafts- und Sozialwissenschaftlichen Fakultät die erste Studentin und Ausländerin. Sie schloss nach sieben Semestern im Wintersemester 1920/21 ihr Studium der Betriebswirtschaftslehre mit Wirtschaftsgeschichte als Nebenfach und einer Diplomarbeit über den Sozialisten und Pazifisten Jean Jaurès als Diplom-Kaufmann mit Auszeichnung ab, als einzige Frau unter 51 Absolventen. Während des Studiums nannte sie sich in Verehrung für die feministischen Ideen der russischen Schriftstellerin und späteren weltweit ersten Diplomatin Alexandra Michailowna Kollontai "Genia". Ihre Dissertation wurde von dem konservativen Doktorvater Christian Eckert nicht akzeptiert, da sie "zu sehr kommunistisch durchdrungen" sei.

Verfolgung und Tod
Jenny Gusyk zog nun zu ihrem Vater nach Berlin, arbeitete dort als Buchhalterin und heiratete den linken Journalisten Karl Stucke, der vor allem für die kommunistische Parteizeitung Die Rote Fahne schrieb. Am 27. November 1927 wurde ihr einziger Sohn (Hans) Thomas geboren. 1933 wurde Karl Stucke in Schutzhaft genommen und in ein Konzentrationslager gebracht; 1939 erneut verhaftet und ins KZ Sachsenhausen eingewiesen, starb er dort am 14. Januar 1940. Damit verlor Jenny alle etwa noch möglichen Rechte aus dieser Mischehe. So gefährdet, tauchte sie unter, blieb aber in Berlin, wahrscheinlich aus Sorge um den alten Vater, der im Januar 1943 im Altersheim der Jüdischen Gemeinde zu Berlin starb, während ihre Schwester Rebekka noch 1942 mit einem Ausreise-Visum über Frankreich und Portugal in die USA ausreisen konnte. Ihr eigenes Visum, das sie seit dem Frühjahr 1940 für sich und ihren Sohn besaß, konnte sie 1943 nicht mehr nutzen. Nach einer Denunziation wurde sie im Juni 1943 in das Gestapo-Gefängnis in der Prinz-Albrecht-Straße verbracht. Nach einigen Verlegungen wurde sie, wie vorher ihr Bruder Max und dessen Frau Lydia, nach Auschwitz deportiert, wo sie am Sonntag, dem 2. Januar 1944 ermordet wurde. Ihr Sohn Thomas überlebte in Berlin dank der Hilfe der Freunde seines Vaters und reiste im Oktober 1946 zu seiner Tante nach New York aus; er starb 2013.

Ehrungen

Das Lese- und Handbuch für Studentinnen, herausgegeben von der Gleichstellungsbeauftragte der Universität zu Köln, trägt zu Ehren von Jenny deren Nickname Genia als Titel.

Die Universität zu Köln schreibt seit 2009 einen mit jährlich 5000 Euro dotierten Gleichstellungspreis für Projekte innerhalb der Hochschule zur Förderung der Chancengleichheit von Frauen und Männern aus, der mit der Zustimmung ihres im US-Bundesstaat New York lebenden Sohnes den Namen "Jenny-Gusyk-Preis" erhielt.

Die Stadt Solingen hat durch den Künstler Gunter Demnig in der Wuppertaler Straße 36, ihrem dortigen letzten Wohnsitz, einen Stolperstein verlegen lassen. Stolpersteine für Max und Lydia Gusyk befinden sich in Berlin-Köpenick, Hirschgartenstraße 2.

Der Solinger Schriftsteller und ehemalige Realschullehrer Wilhelm Rosenbaum, Träger des Rheinlandtalers, schrieb 2003 ihre Biographie, basierend auf der 1995 erschienenen Publikation von Marina Wittka.

Literatur

 Wilhelm Rosenbaum: Jenny Gusyk. Jüdin, Türkin, Solingerin. Die Biografie der ersten Studentin an der Universität zu Köln. Solingen (Stadtarchiv), 2003, ISBN 3-928956-13-2.

Weblinks

 Jenny Gusyk bei Stadtarchiv Solingen (Zugriff Januar 2020)

Einzelnachweise

Opfer des Holocaust
Todesopfer im KZ Auschwitz
Person, für die in Solingen ein Stolperstein verlegt wurde
Person, für die im Bezirk Treptow-Köpenick ein Stolperstein verlegt wurde
Absolvent der Universität zu Köln
Türke
Geboren 1897
Gestorben 1944
Frau

Jenny Stucke


Peder Fredricson (født 30. januar 1972) er en svensk rytter og olympiske medaljevinder. Han blev født i Flen i Södermanland.

Han har vundet to olympiske sølvmedaljer, hans første i holdspring ved Sommer-OL 2004 i Athen, og hans anden i individuel spring ved Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro. Han deltog også i Sommer-OL 1992 i Barcelona i military.

Referencer

Eksterne henvisninger

Ryttere fra Sverige
Medaljevindere ved sommer-OL 2004
Medaljevindere fra Sverige ved sommer-OL 2016
Medaljevindere ved sommer-OL 2020
Olympiske mestre fra Sverige
Olympiske sølvmedaljevindere fra Sverige

Peder Fredricson


ڤنزات  هي بلدة وبلدية الجزائرية تابعة إداريا وإقليميا لولاية سطيف، تقع شمال غرب ولاية سطيف، تبعد عن مدينة سطيف 85 كلم، وهي بلدية جبلية مساحتها 147 كم2، وتعدادها السكاني حوالي 3541 نسمة، إحصاء 2008 م. وهية عاصمة لدائرة بنفس الاسم.

أصل التسمية
اسم قنزات هو الشكل المعرَّب لـلكلمة الأمازيغية  بمعنى ؛ في الأسماء الجغرافية:  أو .

جغرافيا

الموقع
تقع بلدية قنزات أو كما تسمى أيضا إيث يعلى شمال غرب ولاية سطيف، وتبعد عن مركز الولاية بحوالي 85 كلم حيث يربطها بالولاية الطريق الوطني رقم 76، يحدها شرقا بلدية حربيل، وغربا بلدية إلماين، وشمالا بلدية عين لقراج (إيث براهم)، وجنوبا بلديتا تسامرت، وبرج زمورة التابعتان لولاية برج بوعريريج.

تقع على ارتفاع 900 متر فوق سطح البحر

التجمعات السكانية
تتكون من 26 قرية، يعبر بعضها الطريق الوطني، على وجه الخصوص: تيزي مجبر، تيمنقاش، تاوريرت يعقوب، قنزات؛ البعض الآخر يخدم من خلال مسارات مزفتة: إيغيل لخميس، تاوريرت ثملالت، فومالال، أورير اوعولمي، إيغيل حموش، إيغودان، بوعادلتن، ثاماست، أغلاذ نصالح، إيث قري، إمصباحن، ثيغرث، سيدي لجودي، دون أن ننسى قرية إيغدم التي دمرها الجيش الاستعماري بالكامل عام 1959.

التجمعات السكانية حسب الجريدة الرسمية:
 قنزات
 اورير اوعلمي
 سيدي الجودي
 ايسومار
 تاملوت
 تيغمرت
 ثاماسث
 اغلاد
 نصالح
 تاوريرت
 يعقوب
 ايغيل حموش
 ايغودان
 بوعدلتن
 تيمنقاش
 تيزي مجبر
 ايغيل لخميس
 تيقرت نتيقجدة
 تاوريرت تملالت
 الشريعة
 فوملال
 المابيا
 تامدة

السكان
يقدر عدد سكانها حوالي 4000 نسمة، بعدما كان هذا العدد حوالي 48000 نسمة سنة 1958 وحوالي 12000 في عام 1991، وقد عرف هذا العدد الهائل من السكان نزوحا ريفيا خطيرا نحو مدن أخرى وخاصة باتجاه العاصمة، ومن أهم أسباب هذا النزوح نقص الوسائل والهياكل الاقتصادية وغياب مخطط تنموي محلي.

التاريخ
ظهرت البلدية سنة 1946 ميلادية، أي في عهد الاستعمار، وكانت تضم دوار «حربيل» و «إخليجن» وقد كان تسمى «بلدية قرقور المختلطة» وقد كان يديرها رئيس يسمى آنذاك (القايد)، وبدأ الحكم فيها بعد الاستقلال مباشرة، وأول رئيس لها في عهد الاستقلال هو السيد إبراهيم حناش من قرية «إيث سومار».

المنطقة هي جزء من اتحاد بني يعلى (في القبائل: آث يعلى) الذي سمي على اسم المؤسس الذي عمّر هذه المنطقة مع عائلته، هربًا من قلعته التي تقع في بلدة المعاضيد الحالية في ولاية المسيلة.

تعتبر منطقة بني يعلى من أكثر المناطق التي ساهمت في ثورة التحرير المجيدة إذ يقدر عدد شهدائها بحوالي 608 شهيد وفي دائرة قنزات ككل هناك أكثر من 1000 شهيد وقد كانت هذه المنطقة من أول المناطق التي بدأت منها الثورة وكانت في الوقت نفسه معقلا هاما من معاقل جيش التحرير الوطني والدليل على ذلك عدد المعارك التي خاضها بالمنطقة إذ تقدر بحوالي 40 معركة أهمها معركة «الجامع بن بلوط» (جويلية 56)، «واد سوكة» (ماي 58)، «ثيلا» (جويلية 57).

شبكة الطرق
 يمر بـ بلدية قنزات الطريق الوطني رقم 76.
 يوجد بـ بلدية قنزات شبكة من الطرق البلدية والتي تربط جميع الأماكن الحضرية، والتجمعات السكانية بـ البلدية ببعضها البعض.
 يبعد مركز ولاية سطيف مدينة سطيف عن بلدية قنزات بـ 85 كلم.

الاقتصاد

الفلاحة

المرافق

 مسجد "الجمعة العتيق"

معرض الصور

المناخ

* الطقس: قنزات Guenzet

تتميز بلدية قنزات بشتاء بارد وممطر، كما تعرف المنطقة هطول ثلوج كثيفة لأيام عديدة من فصل الشتاء، وبداية فصل الربيع «كالعديد من المناطق الداخلية الجزائرية»، أما فصل الصيف فهو حار نسبيا وجاف.

شخصيات ملحوظة

 محمد الأمين مدين ويعرف باسم الجنرال توفيق ولد سنة (14 مايو 1939) في قنزات ولاية سطيف وسط الجزائر، وهو رئيس المخابرات الجزائرية منذ نوفمبر 1990 إلى غاية 13 سبتمبر 2015. يُعتبر في الجزائر على أنه رجل عسكري غامض ولا يعرف عنه إلا القليل.
 مولود قايد (ويعرف أيضا باسمه الثوري سي رشيد) نقابي، رجل سياسي، ومؤرخ جزائري من مواليد 20 جانفي 1916 بقرية تيمنقاش بدائرة قنزات، ولاية سطيف.

ملحقات

انظر أيضًا
 الهضاب العليا
 ولاية سطيف
 دائرة قنزات

وصلات خارجية

 قنزات … رحلة بالأوصاف

المراجع

قنزات


The year 1971 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 July 19 – The South Tower of the World Trade Center, by Minoru Yamasaki, is topped out at 1,362 feet (415 m), making it the second tallest building in the world.

Buildings and structures

Buildings opened

January 9 – Courts of Justice building in Valletta, Malta
February 26 – Rothko Chapel in Houston, Texas, United States, designed by Mark Rothko and Philip Johnson.
May 1 – Näsinneula tower in Tampere, Finland.
May 9 – Peace Candle of the World, Scappoose, Oregon, USA.
 August – Meritus Mandarin Singapore Hotel Tower 1 in Singapore, designed by Stanley T. S. Leong.
October 16 – Azadi Tower, originally Shahyad Tower, Tehran, Iran, designed by Hossein Amanat

Buildings completed

 April – Hillbrow Tower in Johannesburg, South Africa.
 May – New Walker Art Center in Minneapolis, designed by Edward Larrabee Barnes.
 Marsham Towers, three 20-storey tower blocks for the Department of the Environment atop a 5-storey linking building at Marsham Street in Westminster, London, designed by Eric Bedford (demolished 2002–03).
 Mausoleum of Mohammed V, Rabat, Morocco.
 Maupoleum in Amsterdam, designed by Piet Zanstra (demolished 1994).
 Danmarks Nationalbank headquarters, Copenhagen, designed by Arne Jacobsen with Hans Dissing and Otto Weitling.
 Carmel de la Paix in Mazille, Saône-et-Loire, France, designed by Josep Lluís Sert.
 Fred. Olsen Lines terminal, London Docklands, the first major design of Foster Associates.
 Summerland Leisure Complex in Douglas, Isle of Man (destroyed by fire 1973).
 Ukrainian Institute of Scientific Research and Development, Kyiv, designed by L. Novikov and F. Yurijev.
 Redcar Library, England, designed by Ahrends, Burton and Koralek (demolished 2011).
 Villa Gontero, Cumiana, Italy, designed by Carlo Graffi.
 Anderton House, Rigg Side, Goodleigh, North Devon, England, designed by Peter Aldington and John Craig.
 Usdan Student Center, Brandeis University, designed by Hugh Stubbins

Awards
AIA Gold Medal – Louis Kahn
Architecture Firm Award – Albert Kahn Associates, Inc.
RAIA Gold Medal – Frederick Lucas
RIBA Royal Gold Medal – Hubert de Cronin Hastings
Twenty-five Year Award – Crow Island School

Births
May 7 – Marco Casagrande, Finnish architect, environmental artist, architectural theorist, writer and professor of architecture
May 17 – Martin Aunin, Estonian architect
Carlo Ratti, Italian-born architect and urban theorist
Rocio Romero, Chilean-born architect

Deaths

March 24 – Arne Jacobsen, Danish architect and designer (born 1902)
August 1 – Vincent Harris, English architect (born 1876)
August 28 – Edith Hughes, Britain's first professionally practising woman architect (born 1888)
October 16 – Robin Boyd, Australian architect (born 1919)
November 23 – Bertalan Árkay, Hungarian architect (born 1901)

References

20th-century architecture

1971 in architecture


1, 2, 3, 4 … ist das sechste Studioalbum des deutschen Sängers, Produzenten und Komponisten Stephan Remmler, das im Jahr 2006 erschien. Co-Produzent war Remmlers ältester Sohn Cecil Remmler. Das Album ist als ein "Kollaborations-Album" konzipiert, d. h. annähernd alle Lieder des Albums wurden von anderen Künstlern, darunter Deichkind, Seeed, Thomas D oder 2raumwohnung, bearbeitet.

Musikalische Beschreibung
Während Remmlers Vorgängeralben, die in den späten 1980er und 1990er Jahren erschienen, eher der Rockmusik oder dem Schlager zuzuordnen waren, ist 1, 2, 3, 4 … eher elektronisch-minimal geraten. Dies gilt für die von Remmler und seinem Sohn Cecil gemeinsam produzierten Titel. Dagegen fallen die Überarbeitungen der Kollaboratoren facettenreich aus: Handsome Hank präsentiert Let's Come To Elvis im Country-Stil, während die Überarbeitung von Ich muss ins Krankenhaus von Café Drechsler dem Jazz zuzuordnen ist.

Textlich behandeln vor allem die Neukompositionen vordringlich das Thema des Alterns. So beschreibt Remmler in Die Luft ist raus mangelnde Ausdauer beim Geschlechtsverkehr oder beschreibt in Mach den Sarg auf die Furcht, lebendig begraben zu werden.

Entstehung
Stephan Remmler hat das gesamte Album gemeinsam mit seinem ältesten Sohn Cecil Remmler produziert, welcher zu diesem Zeitpunkt 17 Jahre alte war. Aufgenommen wurde es in Remmlers Anwesen auf der Kanarischen Insel Lanzarote. Cecil Remmler produzierte hauptsächlich die Beats für 1, 2, 3, 4 …. Die Arbeiten an dem Album waren bereits abgeschlossen, als die Idee entstand, die Lieder von anderen Künstlern überarbeiten zu lassen. Es wurde eine Liste von Wunschkandidaten erstellt. Die einzige Absage erteilte Judith Holofernes, die im Lied Frauen sind böse mitsingen sollte.

Rezeption
Michael Schuh vom Musikportal laut.de hebt positiv Remmlers Stimme hervor und lobt Remmlers Fähigkeit "scharfkantige Zeilen" verfassen zu können. Die Zusammenarbeit mit den Kollaboratoren bezeichnet er als "nette Gesten". Einzelnen Liedern bescheinigt Schuh, dass sie sich schnell abnutzen (Frauen sind böse) oder billig klingen (Vogel der Nacht).

In den deutschen Albumcharts platzierte sich das Album auf Platz 60. Keine der beiden aus dem Album ausgekoppelten Singles konnte sich in den Charts platzieren.

Titelliste
Das Album erschien in einer Standard- und in einer Extended Version. Die Extended Version enthält auf CD1 die Titel der Standard Edition, auf CD2 zusätzliche Lieder sowie eine DVD, auf der alle Kollaboratoren von der Zusammenarbeit mit Stephan Remmler berichten. Auf der DVD finden sich des Weiteren Interviews mit Stephan Remmler und eine Reihe von Musikvideos zu den Liedern des Albums.

CD1

 Broken Hearts For You And Me (The Ghost Ryder Mix) 3:02
 Einer muss der Beste sein (Ich ich ich) 2:54
 Mach den Sarg auf (Dust Digger Mix von Berger & Seeeds Illvibe And Based feat. The Incredible Seeed Horns) 3:30
 Ich muss ins Krankenhaus 2:36
 Gestern Abend (Du und ich) (Haus Erika Mix feat. Thomas D) 4:15
 Frauen sind böse (Original Album-Version) 3:03
 1, 2, 3, 4 (eins zwei drei vier) 3:03
 Kummer (feat. Phillep von Deichkind) 3:28
 Let's Go To Elvis 3:06
 Sag mir wen du liebst 2:35
 Vogel der Nacht (Bus Remix) 4:56
 World Famous In Germany (NDW Mix) 3:22
 Die Luft ist raus 3:10
 SR Extra Loop 0:14
 Let's Go To Elvis (Remix von Handsome Hank and The Lonesome Boys) 3:43
 Frauen sind böse mit Heinz Strunk 2:56

CD2

 Mach den Sarg auf 2:10
 Halt mich fest ich werd verrückt 2:52
 Halt mich fest ich werd verrückt (El*ke) 3:12
 Im Krankenhaus (mit Dr. Englert – Dr. Englert und die Ärzte) 3:18
 Im Krankenhaus (mit Café Drechsler) 3:35
 Kummer – [re:jazz] 3:27
 Kummer 3:48
 Gestern Abend 3:04
 Einer muss der Beste sein (Der Nabel der Welt) (TTT Remix) 3:13
 Let's go to Elvis (Señor Coconut's Electrolatino Remix) 3:52
 Sag mir wen du liebst (Sag's mir in Rio) - Rodrigo Sha & David Villefort 3:40
 Frauen sind böse (2raummix)
 Frauen sind böse (Single Mix) 2:55
 1, 2, 3, 4 (eins zwei drei vier) (Lowflow Version) 3:39
 World Famous in Germany (Le Mix) 2:56
 Broken Hearts for you and me 3:10

Weblinks
 www.stephan-remmler.de

Einzelnachweise

Album 2006
Album (Pop)
Stephan Remmler

1, 2, 3, 4 …


الريس عمر حرب فيلم مصري تدور أحداثه داخل صالة قمار ووصف طريقة حياة الأشخاص الذين يعملون في هذا المكان ويناقش الفيلم العديد من القضايا الاجتماعية والسياسية.

قصة الفيلم
كازينو للقمار للأجانب يديره «عمر حرب» وهو ذو حضور طاغ، يلتحق بالعمل لديه شاب هادئ يريد نقود لاتمام زواجه، فتهجره خطيبته واسرته لعمله بالكازينو. يتفوق في عمله فيعجب به المدير ويصطفيه برغم قيامه بالغش لكى يوفر نقود لفاتنة تتردد على المكان ويحبها وفي نفس الوقت يقيم علاقة مع غانية تعمل بالكازينو. تعذبه اخطاوءه فيقرر الاعتراف للمدير الذي يصرح له ان كل مايحدث انما هو بعلمه وانه المتحكم في كل من حوله.

الممثلون
 خالد صالح
  هاني سلامة
 سمية الخشاب
 غادة عبد الرازق
 محمد كريم
 رؤوف مصطفى
 عبد الله مشرف
 ريم هلال
 بهجت الجبوري
 ماهر سليم
 محمد علي الدين
 رودينا فهمي
 عمرو مندور
 صبري فهمي
 عمر زهران
 نيفين ماهر

انتقادات حول الفيلم

أثارت المشاهد الجنسية الصريحة التي احتواها الفيلم حفيظة الكثير من الجمهور وأن الفيلم لا يضم موضوع مفيد حيث أن حياة المقامرين لا تشكل أهمية بالنسبة للجمهور لأن المقامرين فئة منبوذة في المجتمع

ولكن خالد يوسف رد على منتقدي الفيلم بقوله أن هذه المشاهد خاصة التي قدمتها سمية الخشاب تعمدت من خلالها الإسقاط بشكل غير مباشر على اغتصاب بغداد

وصلات خارجية

 نظرة على الفيلم من موقع نجوم إف إم
 الفيلم يعرض في أكثر من دولة عربية خبر من جريدة القبس الكويتية

مراجع

أفلام خالد صالح
أفلام سمية الخشاب
أفلام عن الخيانة الجنسية
أفلام عن القمار
أفلام غادة عبد الرازق
أفلام مصرية إنتاج 2008
أفلام هاني سلامة

الريس عمر حرب (فيلم)


L'ambassade d'Égypte en Guinée est la principale représentation diplomatique de la république arabe d'Égypte en Guinée.

Histoire

Liste des ambassadeurs

Références

Guinée
Égypte

Ambassade d'Égypte en Guinée


Sjællands Universitetshospital er det fælles navn for de to sygehuse i Køge og Roskilde. Man har besluttet at udvide Sjællands Universitetshospital, Køge  til Sjællands Hovedsygehus i Region Sjælland, samt at nedgradere Sjællands Universitetshospital, Roskilde til et specialsygehus. Det forventes, at det nye sygehus tages i brug i 2022.

Anlæg af veje og p-pladser starter i 2016, mens selve byggeriet forventes sat i gang i 2017.

Fakta om Sjællands Universitetshospital afdelinger.

Kilder

Universitetshospitaler
Sygehuse i Region Sjælland
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Køge

Sjællands Universitetshospital


Tamsin Oglesby (geboren 1965) ist eine britische Theaterautorin und Regisseurin.

Leben
Oglesby erstes Stück Two lips indifferent red wurde 1995 am Londoner Bush Theatre uraufgeführt, auch ihre weiteren Stücke kamen an kleinen Bühnen der Londoner Off Theaterszene zur Aufführung, im Hampstead Theatre und im Tricycle Theatre, sowie am Birmingham Rep.

Als Regisseurin arbeitete Oglesby für das London Fringe Festival und für etablierte Bühnen wie das Royal Court Theatre, das Cottesloe Theatre (300 Plätze, heute Dorfman Theatre) des Royal National Theatre. Für die Royal Shakespeare Company schreibt sie für die Theatersaison 2012/13 eine Adaption von The Mouse and his Child von Russell Hoban.

Ihr erstes in deutscher Übersetzung erschienenes Stück Richtig alt, so 45 hatte 2011 an den Kammerspielen des Landestheaters Linz, Übersetzung und Regie: Christian Wittmann, und 2012 am Schauspiel Essen Premiere. Diesem folgte 2012 und ebenfalls am Landestheater Linz, die Uraufführung ihres Stückes Ephebiphobia (Angst vor Teenagern), Regie und Übersetzung: Christian Wittmann, das im Anschluss auch an anderen deutschsprachigen Bühnen inszeniert wurde,  sowie 2013 Der (eingebildete) Frauenfeind(UA) Regie: Gerhard Willert, und schließlich 2016 Meine beste Freundin(DSE), Regie Hans-Ulrich Becker, beide in der Übersetzung von Christian Wittmann.

Stücke (Auswahl)

 The (imaginary) Misogynist, 2013
 Der (eingebildete) Frauenfeind, Deutsch von Christian Wittmann
 Ephebiphobia, 2011
 Ephebiphobia (Angst vor Teenagern), Deutsch von Christian Wittmann
 Really old, like forty five, 2010
 Richtig alt, so 45, Deutsch von Christian Wittmann
 The war next door, 2007
 Only the lonely, 2005
 Us and them, 2003
 My best friend, 2000
 Meine beste Freundin, Deutsch von Christian Wittmann
 Two lips indifferent red, 1995

Weblinks
 Tamsin Oglesby bei Doollee Playwrights
 Tamsin Oglesby  bei  Hartmann & Stauffacher Verlag, Köln

Einzelnachweise

Theaterregisseur
Autor
Drama
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Englisch)
Brite
Geboren 1965
Frau

Tamsin Oglesby


Ota Benga () a fost un pigmeu din Congo, cunoscut pentru destinul său tragic, fiind o perioadă exponat uman la Expoziția Universală din Saint Louis din 1904 și la Grădina zoologică umană din cadrul Bronx Zoo în 1906.

Viața sa tristă a fost rezultatul lăcomiei coloniale justificate de bizara știință a eugeniei.
Ota Benga a luptat pentru a-și păstra demnitatea intactă, în ciuda faptului că a fost supus unui tratament degradant.

Primii ani din viață
S-a născut în cadrul tribului Mbuti într-o regiune din vecinătatea râului Kasai, care ulterior avea să intre în componența statului Congo Belgian, supus regelui Leopold al II-lea.
Trupele de ocupație, Force Publique, i-au ucis familia, iar Ota Benga este capturat și forțat să lucreze ca sclav.

Exponat uman
În 1904, omul de afaceri american Samuel Phillips Verner îl descoperă pe Ota Benga.

Verner fusese trimis în Congo într-o expediție comandată de statul american Louisiana, care urma organizeză o expoziție la târgul Mondial din Saint Louis, prin care să educe publicul pentru o ramură rasistă de antropologie.
Misiunea omului de afaceri era să găsească niște pigmei autentici pe care să-i prezinte drept veriga lipsă din evoluția omului.
Remarcând culoarea neagră a pielii, talia scundă și dinții piliți ca niște colți de animal, Werner l-a considerat pe Benga specimenul de care avea nevoie și l-a cumpărat pentru o jumătate de kilogram de sare și o bucată de pânză.

Grupul lui Werner l-a adus pe Benga la Saint Louis, unde a fost atracția principală a Târgului Mondial din 1904.
El și ceilalți africani ținuți în captivitate și au dat seama repede că mulțimea dorea să vadă oameni sălbatici, așa că au început să imite dansurile și luptele pe care le-au văzut la amerindienii din apropiere.

Ultimii ani din viață
Expoziția i-a revoltat pe preoții locali de culoare, care au cerut eliberarea lui Benga.
A fost plasată în cele din urmă în custodia lui James M. Gordon, pastorul care a condus campania de eliberare a lui Benga.
În vârstă de 27 de ani, pigmeul a ajuns să locuiască la orfelinatul lui Gordon.
O perioadă, Ota Benga a lucrat la o fabrică de tutun.
Dar în continuare dorea să se întoarcă în patria sa natală.

Izbucnirea Primului Război Mondial a bulversat transportul transatlantic, iar ocupația germană din Belgia a aruncat Congo între un haos birocratic, fiind blocat accesul în țară.
La 20 martie 1916, după o viață în captivitate, deprimat că nu se mai putea întoarce acasă, Ota Benga s-a împușcat în inimă.

Note

Legături externe

  The Guardian: "The man who was caged in a zoo"
  Click!: "Grădinile zoologice cu oameni, afacerile scandaloase din istoria țărilor civilizate"

Nașteri în anii 1880
Decese în 1916
Antropologie
Africani din secolul al XX-lea
Sclavi
Sinucideri în Statele Unite ale Americii
Sinucideri cu arme de foc

Ota Benga


Zgrada Meteorološke postaje je zgrada u Splitu, Hrvatska. Nalazi se na Marjanu, na prvom vrhu.

Opis dobra
Građena je od 1925. do 1926. godine. Projektirao ju je češko-hrvatski arhitekt iz Splita Josip Kodl. Amblematska je zgrada s prvim modernim ravnim krovom u Splitu i Hrvatskoj. Prvi je predstavnik njegova opusa na kojem su do izražaja došle arhitektonske ideje koje je zastupao – armiranobetonska konstrukcija, žbuka, ravni krov, kubističko oblikovanje, kolorizam. Kodlove su građevine odisale dahom modernizma, avangarde, funkcionalizma i kubizma.

Izgrađena je na inicijativu Eralda Marchija, inženjera s Hvara, koji je bio prvi i dugogodišnji upravitelj. Projekt je iz 1924., a građena je 1925. – 1926. na istaknutom mjestu unutar park-šume Marjan, na rubu kamene klisure. Prvo je izvedeno djelo arhitekta Josipa Kodla u Splitu i najavljuje odlike arhitekture moderne koju upravo Kodl donosi u Split: kubističko oblikovanje volumena, armiranobetonska konstrukcija, žbuka i ravni krov - prvi izvedeni u Splitu. Koloristička obrada pročelja prinosi izrazitim likovnim vrijednostima građevine što je, uz kompoziciju volumena i ostale navedene značajke, čini izuzetno skladnom i promišljenom arhitektonskom minijaturom.

Zaštita
Pod oznakom Z-5399 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao profana graditeljska baština.

Izvori

Zgrade u Splitu
Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Zgrada Meteorološke postaje u Splitu


ආසියානු ක්‍රිකට් කවුන්සිලය විසින් සංවිධානය කරන ලද පළමු ආසියානු ටෙස්ට් ශූරතාවලිය 1999 පෙබරවාරි 16 සිට මාර්තු 16 දක්වා පැවැත්විණි.  ඉන්දියාව, පාකිස්තානය සහ ශ්‍රී ලංකාව තරඟාවලියට සහභාගී වූහ. බංග්ලාදේශයට තරඟ කිරීමට නොහැකි වූයේ අයිසීසී විසින් ඔවුන්ට ටෙස්ට් තත්ත්වය ලබා නොදුන් බැවිනි. මෙම තරඟාවලිය සාමාජික රටවල් නවය සඳහා අයිසීසී සැලසුම් කරමින් සිටි ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයේ පූර්වගාමියා ලෙස සැලකේ.  සංචාරක ගැටුම්, රූපවාහිනී අයිතිවාසිකම් සහ ආරක්‍ෂිත ගැටලු හේතුවෙන් 1999 ජනවාරි මාසයේදී මෙම තරඟාවලිය අවලංගු කරන ලදී.

රවුන්ඩ්-රොබින් තරගාවලියේ එක් එක් කණ්ඩායම එක් වරක් බැගින් තරග කරන ලදී. ජයග්‍රහණයක් සදහා ලකුණු 12 ක් වටිනා, සම ලකුණු සදහා 6 ක් සහ විසදුමක් නොමැති හෝ පරාජයක් සඳහා ලකුණු ප්‍රදානය නොකලේය. මෙයට අමතරව පන්දු යැවීම සහ පිතිකරණය සඳහා කණ්ඩායම් සඳහා ප්‍රසාද ලකුණු ප්‍රදානය කරන ලදි (ලකුණු කිරීමේ ක්‍රමය බලන්න). රවුන්ඩ් රොබින් තරඟ පැවැත්වෙන ස්ථාන ඉන්දියාව (කල්කටා), ශ්‍රී ලංකාව (කොළඹ) සහ පකිස්ථානය (ලාහෝර්) යන රටවල් තුන අතර පැවති අතර අවසන් තරගය බංග්ලාදේශයේ ඩකාහිදී පැවැත්විණි.

පාකිස්තානය අවසන් තරඟයේදී ශ්‍රී ලංකාව ඉනිමකින් සහ 175 කින් පරාජයට පත් කළ අතර පළමු ආසියානු ටෙස්ට් ශූරයා බවට පත්වූ අතර ත්‍යාග වශයෙන් ඇමරිකානු ඩොලර් 250,000 ක් ලැබීය. පරාජිත අවසන් තරඟකරුවන් වූ ශ්‍රී ලංකාවට ඇමරිකානු ඩොලර් 145,000 ක් පිරිනමන ලද අතර පළමු වටයේ පරාජිතයින් වූ ඉන්දියාවට ඩොලර් 100,000 ක් පිරිනමන ලදි.  'තරගාවලියේ වීරයා' වසීම් අක්‍රම් ඇමරිකානු ඩොලර් 20,000 ක් දිනා ගත් අතර, 'තරගයේ වීරයා' ජයග්‍රාහකයින්ට ඇමරිකානු ඩොලර් 5,000 ත්‍යාග හිමි විය.

සංචිත

විනිසුරුවන්
අයිසීසී විනිසුරු මණ්ඩලයේ ස්වාධීන විනිසුරුවන් දෙදෙනෙකු විසින් තරඟ පාලනය කරන ලදි. සාම්ප්‍රදායිකව ටෙස්ට් තරඟ වලදී එක් අයිසීසී මණ්ඩල විනිසුරුවරයෙකු සහ එක් සත්කාරක රටේ විනිසුරුවරයෙකු නොසිටි පළමු අවස්ථාව මෙයයි. කෙසේ වෙතත්, සෑම ටෙස්ට් තරඟයකදීම තුන්වන විනිසුරුවරයා වශයෙන් සත්කාරක රටේ විනිසුරුවරයෙකු තෝරා ගන්නා ලදී. සමස්ත ශූරතාව සඳහාම අයිසීසී තරග තීරක වූයේ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්හි කැමි ස්මිත් ය.

මධ්‍යස්ථ විනිසුරුවන්:

  ඩේවිඩ් ෂෙපර්ඩ්
  රසල් ටිෆින්
  ඩග් කොවි
  රූඩි කොර්ට්සන්
  ඩේවිඩ් ඔර්චාර්ඩ්
  ස්ටීව් බක්නර්

තෙවන විනිසුරුවන්:

  කේටී ෆ්‍රැන්සිස්
  ශ්‍රීනිවාසරාඝවන් වෙන්කටරාඝවන්
  සලීම් බදර්

ලකුණු ලබා ගැනීමේ පද්ධතිය
ආසියානු ටෙස්ට් ශූරතා කාර්මික කමිටුව වන දුලිප් මෙන්ඩිස් (තරගාවලියේ අධ්‍යක්ෂ), අශාන්ත ද මෙල්, සුනිල් ගවස්කාර් සහ මජිඩ් ඛාන්ගෙන් සමන්විත කමිටුව ලකුණු ක්‍රමයක් සකස් කරන ලදී.  එය පදනම් වූයේ ආසියානු රටවල දේශීය ලීග වල භාවිතා වන පද්ධති මත ය.

හොඳ පන්දු යැවීම සහ පිතිකරණ දක්ෂතා සඳහා කණ්ඩායම් සඳහා ප්‍රසාද ලකුණු ප්‍රදානය කරන ලදි (පහත වගුව බලන්න ). එක් තරඟයකදී උපරිම ලකුණු 20 ක් ලබා ගත හැකිය (තරඟ ජයග්‍රාහී ලකුණු 12 ඇතුළත්ව). ප්‍රසාද පන්දු යැවීම සහ පිතිකරණ ලකුණු ප්‍රථම ඉනිමේ පළමු ඕවර 100 ට සීමා විය. වැඩිම ලකුණු සංඛ්‍යාවක් ලබා ගන්නා කණ්ඩායම් දෙක අවසන් තරඟය සඳහා සුදුසුකම් ලබයි. කණ්ඩායම් දෙකක් ලකුණු සමව සිටී නම් පළමු ඕවර 100 තුළ වඩා හොඳ ලකුණු අනුපාතයක් හිමි කණ්ඩායම ඉදිරියට යනු ඇත. අවසන් තරගය ජය පරාජයෙන් තොරව අවසන් වුවහොත් වැඩි ප්‍රසාද ලකුණු ලබා ගත් කණ්ඩායම ජයග්‍රහණය කරනු ඇත.

ආසියානු ටෙස්ට් ශූරතාව

පළමු ටෙස්ට් තරගය: ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය

දෙවන ටෙස්ට් තරගය: ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව

3 වන ටෙස්ට් තරගය: පකිස්ථානය සහ ශ්‍රී ලංකාව

අවසන් තරඟය: පකිස්ථානය සහ ශ්‍රී ලංකාව

යොමුව

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

ආසියානු ටෙස්ට් කුසලානය 1999


'Ata es una isla pequeña y rocosa en el extremo sur del archipiélago de Tonga. También es conocida como isla Pylstaart. No obstante, no debe confundirse con ʻAtā, que es una isla de coral deshabitada, de baja en la cadena de atolones pequeños a lo largo del paso de Piha a lo largo de la zona norte de Tongatapu. Ata es también un título de líder tradicional en Kolovai, uno de los asentamientos más antiguos de la punta oeste de Tonga.

Ata se encuentra 157 km al suroeste de la isla principal de Tonga, Tongatapu, y 163 km al suroeste de la isla de Eua, y tiene una longitud de 1,7 km de norte a sur y un ancho de 1,6 km. La superficie es de 2.3 km², según otras fuentes es de 1,5 km². 'Ata tiene 355 metros de altitud.

Geografía

La mayor parte de la tierra de ʻAta es una meseta alta de 60 a 100 metros sobre el nivel del mar, con acantilados escarpados y playas rocosas que bordean la costa de toda la isla. Hay tres picos menores: dos en el lado oeste y uno en el lado este de la isla, cuya elevación varía desde 180 metros (este) hasta 307 y 309 metros (oeste). Tiene una superficie total de aproximadamente 1,5 km² (0,58 millas cuadradas). Aunque aparentemente se formó por acción volcánica, no existe registro de actividad volcánica. El fondeadero de ʻAta está en el lado oeste de la isla.

Solo había un asentamiento en ʻAta, llamado Kolomail, que significa "ciudad de Myrtle", cerca de la colina oriental. Había tres secciones del pueblo; la sección occidental era Hihifo, y las otras dos eran Auloto y Pea.

Historia

El arqueólogo Atholl Anderson estuvo 18 días explorando el pueblo abandonado de Kolomail en 1977, al que se puede llegar a través de un sendero desde la playa adoquinada del norte de la isla. Aunque llevaba abandonada durante más de un siglo, aún se veían restos de muros de piedra y otras evidencias de habitantes humanos; La datación por radiocarbono llevó a Anderson a concluir que los asentamientos humanos en ʻAta se remontan al  o XVII. Otro estudio arqueológico se realizó en agosto de 2001; los fragmentos de cerámica encontrados durante el estudio posterior eran de un tipo que había dejado de fabricarse en Tonga hacia el 400 a. C., lo que significa que el asentamiento en ʻAta era considerablemente más antiguo de lo que se pensaba anteriormente.

Según la tradición oral, el adivino Hama descubrió ʻAta, pero los primeros tonganos que vivieron allí fueron Motuʻapuaka y Tapuʻosi, que se habían fugado allí para escapar de la ira del padre de Tapuʻosi, el Tuʻi Tonga Fakanaʻanaʻa; cuando llegaron a principios de 1700, los habitantes aborígenes jugaron un juego rudo que asustó a Tapuʻosi, y Motuʻapuaka los llevó a una cueva y luego los asfixió encendiendo un gran fuego en su boca. Los dos amantes presumiblemente iban acompañados de asistentes, acorde con su alto estatus. A ellos y sus descendientes se les unieron otros exiliados a lo largo del .

El primer europeo en acceder a ʻAta fue Abel Tasman el 19 de enero de 1643. Debido a las muchas aves tropicales que vio cerca de la isla, le dio el nombre de Pylstaert Eylant o en holandés moderno Pijlstaart , que significa cola de flecha , una descripción adecuada para, y en ese tiempo el nombre del tropicbird . Los vientos adversos le impedían acercarse y tampoco se veían nativos acercándose a él en canoas. Desde su posición mirando hacia el noreste.

La isla fue visitada por el Capitán James Cook durante su segundo viaje el 7 de octubre de 1773, y sus coordenadas fueron corregidas por Lapérouse, quien se refirió a la isla como île Plistard.

Debido a su ubicación remota de las islas principales de Tonga, ʻAta se gobernó en gran medida por sí mismo; el Informe oficial sobre la Polinesia Central de Charles St Julian indicó que su población era de 150 habitantes en 1857. Es una de las tres islas de Tonga que se vio afectada por el comercio de esclavos peruanos de 1862 a 1864; de los tres, fue el que más sufrió.

Esclavistas y evacuación

En 1862, el gobierno peruano había decidido invitar a trabajadores contratados a recolectar guano en las Islas Chincha de Perú. Una flota de barcos se extendió por el Pacífico, aparentemente para encontrar inmigrantes dispuestos, pero en su lugar cambiaron rápidamente a simples tácticas de secuestro. En junio de 1863, unas 350 personas vivían en ʻAta en un pueblo llamado Kolomail (cuyos restos aún eran visibles un siglo después). El capitán Thomas James McGrath del ballenero Grecian, habiendo decidido que el comercio de esclavos era más rentable que la caza de ballenas.

El ballenero convertido en esclavista griego trató a continuación de secuestrar más esclavos de las islas Lau, pero no tuvo éxito allí. En Niuafouʻou , la segunda isla de Tonga afectada, Grecian pudo secuestrar solo a 30 personas.

Grecian nunca llegó a Perú. Probablemente cerca de Puka-Puka en las Tuamotus , se encontró con otro esclavista, el General Prim, que había salido del Callao en marzo. Debido a que Grecian nunca obtuvo una licencia de trabajo de Perú, el general Prim estaba más que dispuesto a llevar a los 174 tonganos de regreso al puerto, donde llegaron el 19 de julio. Mientras tanto, sin embargo, el gobierno peruano, bajo la presión de potencias extranjeras y también sorprendido de que su plan laboral se hubiera convertido en un comercio de esclavos, ya había cancelado todas las licencias de importación de mano de obra el 28 de abril. prima generaly a otros barcos no se les permitió desembarcar a sus esclavos capturados del Pacífico Sur en suelo peruano, sino que el gobierno peruano fletó barcos para llevarlos a casa.

Cuando el Adelante, fletado para devolver a los tonganos, finalmente partió el 2 de octubre de 1863, muchos habían muerto o estaban muriendo a causa de enfermedades contagiosas. Además, el Capitán Escurra del Adelante , que había sido uno de los esclavistas más exitosos antes de que se revocaran las licencias, no tenía intención de llevárselos a casa después de que le pagaran $30 por cabeza. En cambio, los abandonó en la deshabitada Isla del Coco, muy lejos de la ruta a Tahití , alegando que los 426 kanakas estaban afectados por la viruela, poniendo en peligro a su tripulación. Quedaban 200 supervivientes cuando el ballenero Active pasó y los encontró el 21 de octubre. Finalmente, en noviembre, el peruano vino a salvar a los sobrevivientes, que se habían reducido a solo 38. Fueron llevados a Paita, donde aparentemente fueron absorbidos por la población local.

Mientras tanto, en Tonga, el rey Jorge Tupou I, al enterarse de los secuestros, envió tres goletas a ʻAta para evacuar y reasentar a la población restante de Kolomail (unas 200 personas) en ʻEua , donde estarían a salvo de futuros ataques. Hasta los tiempos modernos, la familia Vehi fue perseguida injustamente por rumores de que habían vendido a los aldeanos como esclavos. McGrath fue arrestado en Bluff , Nueva Zelanda , por evasión de impuestos a fines de noviembre de 1863, y el propietario del Grecian presentó cargos adicionales de que McGrath había desaparecido con el barco después de haber sido comisionado en 1861 para una expedición ballenera.

Náufragos de Tonga

En junio de 1965, un grupo de seis jóvenes tonganos quedaron varados en la isla después de huir de su estricto internado católico en Nukuʻalofa en Tongatapu. Robaron un bote de 24 pies (7,3 m) con poca antelación y con poca preparación, y se desviaron hacia el suroeste después de quedar atrapados en una tormenta. Después de nadar hasta la isla, sobrevivieron a base de aves marinas, pollos salvajes, y plátanos de las ruinas de Kolomail. Fueron rescatados el 11 de septiembre de 1966 por un pescador de langostas que pasaba llamado Peter Warner. Después de ser devueltos a Tongatapu, los jóvenes fueron encarcelados brevemente por robar el bote.

Posible reasentamiento

Los descendientes de los habitantes originales de la isla ʻAta todavía viven en el pueblo sureño de Haʻatuʻa en ʻEua, del cual una parte ha recibido el nombre de Kolomaile. Su deseo de regresar a ʻAta todavía estaba vivo a mediados del , pero se considera poco probable que suceda, ya que la isla no tiene puerto, lo que hace que el transporte marítimo sea una aventura peligrosa y antieconómica.

Actualmente, ʻAta, que todavía forma parte del reino de Tonga, permanece deshabitada.

Referencias

Archipiélagos e islas de Tonga
Tongatapu

'Ata


Baloda Bazar es una ciudad de la India en el distrito de Baloda Bazar, estado de Chhattisgarh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 259  a 86 km de la capital estatal, Raipur, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2012 contaba con una población de 32 196 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Chhattisgarh

Baloda Bazar


نظريات العمارة هي شرح ومناقشات نظرية وعلمية وفلسفية لكل المسائل التي تمس العمارة ولها صلة بها أو تأثير عليها، وهي ربط لكل المواد التي يتلقاها الطالب في دراسته المعمارية، وبيان لعلاقاتها ببعضها البعض، وليست النظريات كما يظن البعض خطأ شرحاً لتفاصيل المباني ولا هي المقاسات والأرقام اللازمة للتصميم فهذا جزء من التصميم المعماري نفسه.
كما أن النظريات ليست تاريخ العمارة وليس الغرض من دراسة التاريخ بالنسبة للمعماري ان يجمع أسماء وتواريخ ولا ان يسرد وقائع واحداث ولا ان يتعلم اشكال المباني وتفاصيل طرزها لينقل منها أو يقلدها، وإنما الغرض هو تطبيق النظريات كتدريب وتمرين ذهني وذلك ببيان الظروف التي نشأت فيها العمارة في عصر ما والعوامل التي أثرت عليها والاشكال المعمارية التي صارت اليها نتيجة لهذا.
ومن هذه الدراسة والمراجعة يتزود المعماري بعلم وادراك ويكتسب خبرة وسمة أفق، ومقدرة على الحكم والنقد والتقدير السليم، فيستطيع ان يواجه مشاكله المعمارية الخاصة به وينتج لنفسه ولببى وطنه عمارة جديدة أصيلة تناسب الظروف والبيئة وتنتمي حقاً للعصر الحاضر الذي تعيش فيه.
أزدهرت النظريات في القرن العشرين بانتشار الكتب والمجلات والصحف.

مقدمة

يصف الدكتور الأستاذ عرفان سامي العمارة بأنها الفن العلمي لتشييد المباني، لتلبية احتياجات الإنسان الجسدية والنفسية، والروحية، والتي تتوفر فيها شروط الاستخدام، المتانة والجمال والاقتصاد باستخدام أفضل الوسائل المعاصرة وتعتمد على المنطق السليم والعلم الصحيح والفن الرفيع.

نظريات العمارة تنبع من التفكير والمناقشة والأهم من الكتابة عن العمارة. نظريات العمارة تدرس في معظم المدارس المعمارية وتطبق من قبل أبرز المعماريين في العالم.
بعض النماذج التي تحيط بنظرية العمارة هي المحاضرة أو الحوار أو أطروحة أو كتاب أو مشروع معين أو منافسة ما. نظرية العمارة في كثير من الأحيان تولد في البيئات التعليمية، والمنظرين يميلون إلى العمل داخل أو على علاقة مع تلك البيئات.

نظريات العمارة كانت موجودة بشكل أو باخر منذ القدم، والتي أصبحت أكثر شيوعا واكتسبت تدريجياً توسعاً متزايد عندما نشرت الكتب والمجلات والدوريات، بشكل لم يسبق له مثيل، أعمال المعماريين والنقاد في القرن العشرين. نتيجة لذلك، الأساليب والحركات المعمارية تبدلت بسرعة أكبر بكثير من أي وقت سابق من التاريخ. ومن المتوقع أن استخدام الأنترنت سيزيد من النقاشات حول فن العمارة في القرن الحادي والعشرين.

التاريخ

العصور القديمة

هناك القليل من المعلومات أو الأدلة حول نظريات العمارة الرئيسية في العصور القديمة، حتى عمل فيتروفيوس (Vitruvius) في القرن الأول قبل الميلاد. هذا لا يعني، مع ذلك، أن مثل هذه الأعمال لم تكن موجودة، العديد منها نجى من إحراق مكتبة الإسكندرية والتي أثبتت لنا مثالا جيدا على ذلك.

فيتروفيوس كان كاتب روماني، معماري وناشط في القرن الأول قبل الميلاد. كان أبرز منظر معماري في الإمبراطورية الرومانية، وقد كتب "دي اركيتيتورا"، المعروفة اليوم باسم «كتب العمارة العشرة» (De architectura)، اطروحة مكتوبة باللاتينية واليونانية عن العمارة، مكرسة لل امبراطور أوغسطس (Augustus). هو الكتاب الوحيد عن فن العمارة الباقي على قيد الحياة من العصور الكلاسيكية القديمة. ربما كتب في الفترة بين 27 و 23 قبل الميلاد. مقسم إلى عشرة أقسام أو كتب، ويواجهة تقريبا كل جانب من جوانب الهندسة الرومانية، من تخطيط المدن، المواد، الزينة، المعابد، وإمدادات المياه، الخ
قواعد العمارة الشهيرة التي يمكن أن نرى في كل عمارة كلاسيكية، تم تعريفها بدقة في تلك الكتب. كما أنه يجمع ثلاثة قوانين معمارية أساسية التي يجب أن تتبع في العمارة لتؤخذ في الاعتبار: المتانة (firmitas)، المنفعة أو الراحة (utilitas) والجمال (venustas).

إعادة اكتشاف عمل فيتروفيوس كان لها تأثير عميق على المعماريين في عصر النهضة، مما رفع وحسن أسلوب عصر النهضة. المعماريين في عصر النهضة، مثل نيكولي (Niccoli)، برونليسكي وليون باتيستا البرتي، وجدوا في في الكتب العشرة، المنطق لرفع مستوى المعرفة إلى الانضباط العلمي.

اتجاهات ومدارس العمارة

الاتجاهات المعمارية قبل القرن العشرين

كان سائداً على العمارة قواعد جامدة موروثه عن عصر النهضة وساعد على المحافظة عليها الأكاديميات الرجعية، ولذلك كانت العمارة مفقودة الصلة بالواقع وبالحياة وما يدور فيها، وقد أحس بتأخر العمارة كثيرون وتنوعت مواقفهم من المشكلة وما يمكن عمله فيها، فمن المعماريين من عبر عن سخطه من احوال العمارة والمعماريين وانتقد اساليبهم بأنها سخف لا صلة له بالحياة المعاصرة ولكن لم تزد جهودهم عن النقد والتنبيه.
 المدرسة الوحشية
اتجاهات العمارة في القرن 19 إلى القرن 20
 مرحلة ما قبل الحداثة 1800-1920
 مرحلة الحداثة 1920-1960
 مرحلة الحداثة المتأخرة 1960-1980
 مرحلة ما بعد الحداثة 1980-2000
 الإتجاهات الحديثة 2000

مرحلة ما قبل الحداثة

 الاتجاه الكلاسيكى الجديد:
 المدرسة الإحيائية
 المدرسة التجميعية
 اتجاه الدعوة للتبسيط:
 المدرسة الفكرية
 الفن الجديد
 مدرسة شيكاغو
 مدرسة العمارة والأنشاء

مرحلة الحداثة

 نظرية وظيفية (عمارة)
 مدرسة الباوهاوس
 المدرسة البنائية
 الطراز الدولي (عمارة)
 نظرية عضوية (عمارة)
 آرت ديكو

مرحلة الحداثة المتأخرة

 العمارة النحتية
 مدرسة الأركى جرام
 مدرسة الميتوبولزم
 مدرسة فن وتكنولوجيا البناء
 مدرسة العمارة المصقولة
 المدرسة الإنشائية

مرحلة ما بعد الحداثة

 التكعيبية
 الديستيل
 المستقبلية
 التعبيرية أو الوصفية
 التفكيكية
 التركيبية
 مدرسة العمارة البديلة (الـحـيوية)

مواضيع متعلقة

 نظرية العمارة (كتاب)
 الهندسة المعمارية المفتوحة للعامة

مراجع

تاريخ العمارة

نظريات العمارة


Bleem! bleem firması tarafından 1999 yılında bilgisayar için yapmış olduğu bir PSone öykünücüdür.

Tarihçe
Playsation 1 o zamanlarda rekabet içindeyken bleem bilgisayar kullanıcıların yüzünü güldürdü ve bu yazılımı yaptı ve o günden sonra hayli bir yol katetti.

Oyun sistemi emülatörleri
Windows yazılımları

Bleem!


Emin Şenyer, (d. 6 Aralık 1961, Samsun), Türk Karagöz sanatçısı.

Trabzon, Sürmene nüfusuna kayıtlıdır. Hayâlî Metin Özlen'in yanında yetişmiştir. Üniversitelerde karagöz oynatım dersleri vermiş, Türkiye'yi temsilen birçok uluslararası festivallere katılmış, Türkiye'nin hemen hemen her tarafında karagöz oynatmıştır. Portekiz kukla müzesi tarafından yirmi parçalık tasvir koleksiyonu satın alınmış ve halen müzede sergilenmektedir. Mozart'ın saraydan kız kaçırma operasını Türk gölge oyunu tekniği ile Karagöz perdesine uyarlamış ve Almanya'da Goethe tiyatrosunda Alman seyircilere oynatmıştır. Halen Karagöz ile ilgili çalışmalarını devam ettirmektedir.

Dış bağlantılar

Geleneksel sanatçılar
Yaşayan insanlar

Emin Şenyer


ශ්‍රේෂ්ඨ ගත්කතුවරයෙකු වූ විලියම් ශේක්ස්පියර්ගේ ලෝ ප්‍රකට "මැක්බත්" නාට්‍යයයෙහි කථානායකයා වන්නේ මැක්බත්ය .(1603–1607). ස්කොට්ලන්තයේ ජීවත්වූ "මැක්බත්" රජු මත පදනම් වූ මෙම චරිතය නිර්මාණය සඳහා "හොලින්ශෙඩ්ගේ වංශකථා" නම්වූ බ්‍රිතාන්‍ය ඵෙතිහාසික ග්‍රන්ථයෙහි ඵන්නාවූ තොරතුරු මූලික වශයෙන් යොදාගෙන ඇත.මැක්බත් යනු ස්කොට්ලන්තයේ නායකයකු (ජෙනරාල් කෙනෙකුට සමාන) හා වංශවතෙකු වේ. නාට්‍ය පුර ඔහු ප්‍රතිවීරයෙක් (Ani Hero) ගේ භූමිකාව රඟපාන ඔහු තම බිරිඳ (මැක්බත් ආර්යාව) ගේ බලකිරීම මත රජතුමාව මරා ස්කොට්ලන්තයේ රජු බවට පත් වෙයි. එයින් පසු බියෙන් හා පසුතැවිල්ලෙන් ජිවත් වන ඔහු තමන්ගේ වංශවතුන් කෙරෙහි නිරන්තර අවිශ්වාසයෙන් ජිවත් වෙයි. ඔහු භීෂණයෙන් පිරුන පාලනයක් ගෙනයන අතර මැක්ඩෆ් විසින් පරාජය කිරීමත් සමග ඔහුගේ පාලනය අවසන් වේ. ඔහු විසින් මරා දැමුණු ඩන්කන් රජුගේ පුතා වන මැල්කම්, ඔහුට පසු ස්කොට්ලන්තයේ රජකමට පත් වෙයි.

මූලය
ශේක්ස්පියර් විසින් ප්‍රබන්ධිත මැක්බත් චරිතය ස්කොට්ලන්තයේ මැක්බත් රජු ගේ ජීවිතය මුල් කොටගෙන සැකසුන එකකි. මෙය ඉතිහාස පොතක් වන හොලින්ශේ ක්රෝනිකල්ස් හි ඩෆ් රජු හා මැල්කම් ගේ චරිත අනුව ගොඩ නැගී ඇත.

නාට්‍යයේ චරිතය
මැක්බත් ආරම්භයේ දී ග්ලාමිස් හි තෙන්වරයා (Thane of Glamis) වන අතර පසුව කොදෝර් හි තෙන්වරයා වී අවසානයේ ස්කොට්ලන්තයේ රජු වේ. මැක්බත්, නාට්‍යයේ ප්‍රධාන චරිතයයි.

නාට්‍ය ආරම්භවන්නේ සිවිල් යුද්ධයක් පසුබිම් කරගෙනය. රජු හමුවට එන තුවාල ලද සොල්දාදුවෙකු මැක්බත් ගේ වීරත්වය හා යුද්ධයේ සමත්කම් විස්තර කරයි. එම යුද්ධය දිනීමෙන් පසු (මෙම සටන ජය ගන්නේ මුලික වශයෙන් මැක්බත් හා ඔහුගේ ලුතිනන් බැංකො (බැන්ක්වෝ) ගේ සහයෙනි) රජු විසින් මැක්බත්ව පසසන අතර, මරා දැමීමට නියමිතව සිටින ද්‍රෝහියෙක් වන කොදෝර් හි තෙන්වරයා ගේ තනතුර රජු මැක්බත් ට පවරා දෙයි.
මැක්බත් මායාකාරියන් හමු වීමෙන් පසු ඔහු රජු මරා දැමීම මගින් ඔහුගේ තනතුර ගැනීමට සිත යොමු කරයි. (මධ්‍යතන යුගයේ රජු මරා දැමීම මරණයෙන් දඩුවම් හිමි වන වරදකි). මායාකරින් තම අනාගත වාක්‍ය මගින් දිනෙක මැක්බත් ස්කොට්ලන්තයේ රජු වන බව ප්‍රකාශ කරයි.
මේ ගැන ඔහු දෙගිඩියාවෙන් පසු වෙමින් සිටින අතර විටෙක රජු මැරීමට සැලසුම් කරන ඔහු විටෙක රජකම වාසනාව මත ඔහුට ලැබේ යයි සිතා ඒ ගැන කිසිවක් කිරීම අවශ්‍ය නැති බව කියයි.
තම නිවෙස වෙත යන මැක්බත් වර මැක්බත් ආර්යාව විසින් රජු මරා දැමීම සදහා පොලඹවනු ලැබේ. මැක්බත් ආර්යාව මේ සදහා සැලසුමක් සකස් කරන අතර මැක්බත් ගේ සිතුවිලි තම බිරිද ගේ බලකිරීම්, මායාකාරි මැහල්ලන් ගේ අනාවැකි හා තමන් ගේ සිතුවිලි අතර දෝලනය වේ. රජු මරා දැමීමට මූලික වූ බලය කුමක්දැයි යන්න අදටත් විවාදිත කරුණකි.

රජු මරා දැමීමට පෙර ඔහුට "මැක්බත් තව දුරටත් නිදා නොගනී, මැක්බත් නින්ද මරා දමා ඇත" ("Macbeth shall sleep no more. Macbeth does murder sleep") යනුවෙන් ඔහුට ඇසේ. නින්ද පිඩාවට පත් මනසේ සහනය බව මැක්බත් පවසයි. මෙය අනාගතයේ මැක්බත් විසින් ගෙවන පීඩාකාරී ජීවිතය ගැන පෙර ලකුණකි. රජු මරදැමුනද, මිනිසුන් රැසක් මරා දැමු නිර්භීත සෙබළකු වන මැක්බත් සැලසුමට අනුව රජුගේ ආරක්ෂකයින් මෙම මරණයට හසු කිරීමට පැකිලේ. මෙය ඔහු තුල ඇතිවෙන සන්ත්‍රාසය පිලිබිඹු කරයි. අවසානයේ මැක්බත් ආර්යාව විසින් එය සම්පුර්ණ කරයි.

මැක්බත් වසර 10 ක් රජකමෙහි සිටින අතර, ඔහුගේ පාලනය භීෂණයෙන් පිරුන එකක් වෙයි. ඔහු තම රහස දන සිටි බැංකො, තමාට විරුද්ධව සටන් කරන මැක්ඩෆ්ගේ බිරිඳ හා දරුවා ඇතුළු බොහෝ පිරිසක් මරා දමයි. මැක්බත් කිසිවෙක් විශ්වාස නොකරන අතර, මරා දැමීම් නවතා සතුටින් ජිවත් වෙන ලෙස මැක්බත් ආර්යාව කරන ආයාචනය ද නොසලකා භීෂණයෙන් පිරි පාලනයක් ගෙන යයි. ඔහු මායකාරියන් හා ඔවුන්ගේ අනාවැකි වලට වහල් වේ. මැක්ඩෆ් ගේ බිරිඳ හා දරුවා මරාදැමීම ඔහු විසින් කරන දරුණු වැරදීමක් වන අතර මැක්ඩෆ් ඔහුට විරුද්ධව සංවිධානය වීමට පලා යයි. නාට්‍යයේ පස්වෙනි කොටසේදී "බර්මිනම් කලාව ඩන්සිනන් වෙත ඇවිදින තෙක්" ඔහු පරාජය කල නොහැකි බව මායකාරියන් අනාවැකි පල කරයි. මෙයින් ඔහු රැවටීමට පත් වන අතර සටනේදී ඔහු මියයයි.

මැක්බත් (චරිතය)


Ahmed al-Gadafi al-Qahsi era el primo del exlíder libio Muamar el Gadafi y coronel de la Yamahiriya.

En 2006, se casó con la hija de Gadafi Aisha.
De acuerdo con la familia Gadafi, Qahsi, que luchó con en el Ejército Libio, fue asesinado en el 26 de julio de 2011 en un bombardeo de la OTAN (véase Intervención militar en Libia de 2011) al compuesto Gadafi durante la rebelión en Libia de 2011.

Su cuarta hija, Safia, nació en Argelia, donde su mujer, Aisha, huyó de allí con sus hermanos Hanibal y Mohamed después de la Batalla de Trípoli.

Referencias

Coroneles de Libia
Fallecidos por bombardeo
Personas de la Guerra de Libia de 2011
Libios del siglo XX
Libios del siglo XXI
Nacidos en Trípoli

Ahmed Gadafi al-Qashi


Przekop Wisły (; German: Weichseldurchstich) is a branch of the Vistula river in its delta. Its name is often shortened to just Przekop.

History
Work on the Przekop began in June 1891. 1,000 workers and 40 steam machines were dedicated to the project.  of dirt was displaced from the construction site. 20 million marks were spent on the project in total. An opening ceremony was not held once the canal was finished—at 3:45p.m. on 31 March 1895, president of East Prussia Gustav von Goßler was sent a telegraph signal by Wilhelm II, German Emperor, to open the canal. He followed the Emperor's orders and opened it by himself.

Measurements
The Przekop is  long and  wide, with shallows measuring  in depth. In June 2022, the water levels of the Przekop reached .

Geology
The deposition of the sediments on the canal's surface is progressing at a fast pace and its surface is mostly made up of coarse sands with leptokurtic distribution.

References

Canals in Poland
Transport in Poland
Nowy Dwór Gdański County
Gdańsk
Geography of Pomeranian Voivodeship
Canals opened in 1895

Przekop Wisły


Marko Livaja (Split, 26. kolovoza 1993.) hrvatski je nogometaš koji igra na položaju napadača. Trenutačno igra za Hajduk Split. Bivši je hrvatski reprezentativac.

Klupska karijera

Mlađi uzrasti
Livaja je nogometnu karijeru započeo u niželigaškim klubovima GOŠK-u iz Kaštel Gomilice i Omladincu iz Vranjica. U ljeto 2008. godine dobio je poziv Dinama. No, prije nego što je bio registriran kao igrač Dinama, dobio je poziv Hajduka iz njegovoga rodnog grada – Splita. Na kraju je prešao u Hajduk. Početkom 2010. priključen je prvoj momčadi splitskog Hajduka.

Inter Milan

Kasnije tijekom 2010. godine Livaja je prodan Inter Milanu. Iduće godine Inter ga je posudio švicarskom Luganu. Nakon završetka posudbe posuđen je talijanskoj Ceseni tijekom ljeta 2011. godine. Svoj ligaški debi za Cesenu ostvario je 16. listopada 2011. godine protiv Fiorentine. Livaja je za Cesenu igrao u seniorskoj i juniorskoj momčadi.

U siječnju 2012. godine Cesena ga je djelomično prodala Interu za 2,25 milijuna eura.
Svoj prvi nastup za prvu momčad Intera ostvario je u utakmici 1. kola sezone 2012./13. protiv Pescare, a prvu put je bio dio početnog sastava Intera za utakmicu protiv Rome u siječnju 2013. godine. Tijekom prve polovice sezone nastupao je u ukupno šest ligaških utakmica u kojima nije zabio pogodak. Livaja je više prilika dobio u europskim utakmicama u kojima je bio prvi izbor trenera Stramaccionija na položaju napadača za utakmice grupne faze UEFA-ine Europske lige 2012./13. protiv Rubin Kazanja, Partizana i Neftçi Bakua.

Svoj prvi pogodak za Inter postigao je protiv Rubina Kazanja, 20. rujna 2012. godine. Postigavši četiri pogotka u šest utakmica, Livaja je bio najbolji strijelac Intera u grupnoj fazi UEFA-ine Europske lige 2012./13. Inter je završio drugi u skupini H s 11 bodova, tri iza Rubina Kazanja.

Atalanta
Dana 31. siječnja 2013. godine Livaja je posuđen Atalanti, te je Inter zadržao polovicu prava na registraciju Livaje. Inter je platio 1,5 milijuna eura kako bi otkupio dio ugovora od Cesene, ali je preprodao polovicu njegovih prava Atalanti za 2,5 milijuna eura kao dio dogovora oko Ezequiela Schelotta za 6 milijuna eura. Livaja je za Atalantu debitirao protiv Catanije 10. veljače 2013. godine, a prva dva pogotka postigao je u utakmici 26. kola protiv Rome.

Iz disciplinskih razloga u travnju je otpao s popisa momčadi za utakmicu Atalante protiv Sampdorije. U travnju su navijači Atalante dodijelili Livaji nagradu za najboljeg klupskog igrača za veljaču 2013. godine. Dana 7. svibnja, prije utakmice s Juventusom, Livaja je još jednom izbačen iz momčadi zbog kršenja discipline.

Rubin Kazanj
Livaja je potpisao petogodišnji ugovor s Rubin Kazanjom 15. svibnja 2014. godine. Ruski klub za njega je platio do 6 milijuna eura. Dana 31. kolovoza 2015. godine Rubin Kazanj posudio je Livaju talijanskom prvoligašu Empoliju. Livaja je za Empoli zabio samo jednom u 18 utakmica od kojih je samo četiri igrao od prve minute. Taj jedini pogodak postigao je 22. studenoga u gostima protiv Fiorentine (2:2).

Las Palmas
Dana 14. srpnja 2016. godine Livaja se potpisivanjem ugovora do lipnja 2020. godine pridružio španjolskom prvoligašu Las Palmasu Postigao je dva pogotka u svom klupskom debiju 22. kolovoza protiv Valencije koju je Las Palmas dobio 4:2. U Copa del Reyu debitirao je 10. siječnja sljedeće godine u uzvratnoj utakmici osmine finala protiv Atlético Madrida koji je izgubio susret 2:3.

AEK Atena
Dana 1. srpnja 2017. godine Livaja je posuđen AEK-u, za iznos od 200 000 eura uz mogućnost kupnje za 1,8 milijuna eura tijekom ljeta 2018. godine. Debitirao je 25. srpnja 2017. godine u domaćem porazu od CSKA iz Moskve (0:2) u prvoj utakmici trećeg pretkola Lige prvaka.

Uprava AEK-a odlučila je na ljeto 2018. godine otkupiti Livaju koji je do tada bio na posudbi iz Las Palmasa, jer se dobro uklopio u momčad trenera Manola Jiméneza i postigao 10 pogodaka u 37 službenih utakmica AEK-a u svim natjecanjima. Potpisao je ugovor do ljeta 2021. godine, uz klauzulu o otkupu koja je iznosila 10 milijuna eura.

Nedugo zatim, neimenovana talijanska momčad, za koju se kasnije pokazalo da je Sampdoria, ponudila je 8 milijuna eura za hrvatskog napadača, no uprava AEK-a odbila je tu ponudu.

Dana 19. kolovoza 2020. godine AEK je odbio ponudu saudijske Al Wahde u iznosu od 4 milijuna eura, postavivši cijenu za Livaju na 8 milijuna eura. Francuski prvoligaši Rennes i Saint-Étienne također su izrazili interes za dovođenje Livaje.
Dana 17. veljače 2021. godine Livaja je odbio potpisati produženje ugovora jer je proglašen viškom u prvoj momčadi.

Hajduk Split
Istog dana kada mu je raskinut ugovor s AEK-om, Livaja se pridružio Hajduku do kraja sezone.

Dana 14. svibnja 2022. godine u utakmici 33. kola 1. HNL 2021./22. odigrane protiv Istre 1961, koju je Hajduk dobio 3:2, Livaja je postigao dva pogotka iz jedanaesteraca, svoj 26. i 27. pogodak u ligaškoj sezoni. Time je oborio klupski rekord za najboljeg strijelca u ligi kojeg je 87 godina ranije postavio Leo Lemešić.

Reprezentativna karijera
Od 2008. do 2014. godine Livaja je nastupio ukupno 54 puta i zabio 24 pogotka za sve omladinske momčadi Hrvatske od 15 do 21 godine.

Dana 20. kolovoza 2018. godine, zbog odličnih nastupa u dresu atenskog AEK-a, izbornik Zlatko Dalić prvi put je priključio Livaju nacionalnoj vrsti za prijateljski nastup protiv Portugala (1:1) i okršaj UEFA-ine Lige nacija protiv Španjolske, koji je završio najvećim porazom Hrvatske u povijesti (0:6).

Dana 9. studenoga 2022. godine izbornik Zlatko Dalić uvrstio je Livaju na popis igrača za Svjetsko prvenstvo u Kataru 2022. godine. Na tomu je Svjetskom prvenstvu 27. studenoga Livaja postigao pogodak u utakmici protiv Kanade koja je završila pobjedom Hrvatske 4:1. Tim pogotkom Livaja je postao prvi igrač Hajduka koji je postigao pogodak za Hrvatsku na Svjetskom prvenstvu.

Od reprezentacije oprostio se 8. listopada 2023.

Statistika

Klupska statistika
Zadnji put ažurirano 10. studenog 2021.

Priznanja

Individualna
 Član momčadi sezone Grčke Superlige: 2017./18., 2019./20.
 Igrač sezone Grčke Superlige: 2019./20.
 Najbolji igrač Prve HNL u izboru kapetana klubova Prve HNL: 2021., 2022.
 Hajdučko srce: 2021./22.
 Najbolji igrač Prve HNL, Žuta majica Sportskih novosti: 2022.
 Trofej Nogometaš – Najbolji igrač Prve HNL/HNL: 2022., 2022./23.
 Trofej Nogometaš – Najbolja momčad godine Prve HNL/HNL: 2022., 2022./23.
 Najbolji strijelac Prve HNL u sezoni 2021./22., s postignutih 28 pogodaka u 34 prvenstvena nastupa.
 Najbolji strijelac Prve HNL u sezoni 2022./23., s postignutih 19 pogodaka u 34 prvenstvena nastupa.

Klupska
Inter Primavera
 NextGen Series: 2012.
 Campionato Nazionale Primavera: 2012.

AEK
 Grčka Superliga: 2017./18.

Reprezentativna
Hrvatska
 Svjetsko prvenstvo: 2022. (3. mjesto)

Zanimljivosti
 Splitski glazbeni sastav Disconnect snimio je pjesmu Marko Livaja.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, ESPN
 Profil, Hajduk Split

 Profil, Soccerway
 Profil, Transfermarkt

Hrvatski nogometaši
Hrvatski nogometni reprezentativci
Nogometaši Inter Milana
Nogometaši Cesene
Nogometaši Atalante
Nogometaši Rubin Kazana
Nogometaši Empolija
Nogometaši Las Palmasa
Nogometaši AEK Atene
Nogometaši Hajduka
Životopisi, Split
Aktivni nogometaši

Marko Livaja


Europska vilina kosa (vražji štrik, čela trava, grinta, poponak, predenica, predence,vrdun zelje; lat. Cuscuta europaea), biljna vrsta iz roda viline kose (Cuscuta), porodica slakovke (Convolvulaceae), rasprostranjena po gotoco cijeloj Euroaziji i u Maroku, a uvezena je i u Alžir, Libiju, američku državu Maine i Novi Zeland.

U Hrvatskoj je smatraju za korov.

Izvori

Slakovke

Europska vilina kosa


An Ophrys rauschertii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Horst Kümpel. An Ophrys rauschertii in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophrys

Ophrys rauschertii