is a novel by the Nobel Prize winning Japanese author Yasunari Kawabata. First published in serial form in 1951, Kawabata considered it his finest work. Sharply distinct from the rest of his literary output, The Master of Go is the only one of Kawabata's novels that the author considered to be finished.

Plot
The story itself is a semi-fictionalized account of a lengthy 1938 Go game between the respected master Honinbo Shūsai and the up-and-coming player Minoru Kitani (known as Otaké in the book). The match took almost six months to complete, and was the last of Shūsai's career. In the novel, the game, as actually played in real life, lasts 237 moves, and is documented in the book by means of diagrams. Otaké (as his historical counterpart Kitani) wins by 5 points with the Black stones. Kawabata had reported on the match for the Mainichi newspaper chain, and some sections of the book are reworked versions of his original newspaper columns.

The novel follows the progress of the game as it moves from location to location, placing particular emphasis on the time between each player's moves (often a matter of days). As Meijin, Shūsai is entitled to certain deference which he does not always receive. Thus the players regularly come into conflict with one another about the ritual and ceremonial aspect of the game. Finally, Shūsai dies from an illness, mirroring the death of the historical Shūsai just over a year after the end of his match.

Themes
Throughout the novel, Kawabata incorporates several themes. The novel's central aspect, a struggle between an older player whose powers are fading and his younger challenger, is a common motif representing the cycle of life and conflict between generations. Kawabata suggests that part of the tension comes from the divide between old traditions and new pragmatism — for example, commenting on the rigid rules governing the contest, the author writes:

From the way of Go, the beauty of Japan and the Orient had fled. Everything had become science and regulation.

Kawabata is often more interested in the internal conflict of the players than the conflicts between them: the book vividly describes the exhausting internal struggles of Shūsai and Otaké under the pressure of the game and their lives outside it.

Finally, as a retelling of a climactic struggle, translator Edward Seidensticker considers the work a symbolic parallel to the defeat of Japan in World War II, an event which affected Kawabata deeply. Kawabata began work on the book during the war, but did not complete it until well after the end of it.

Publication
The book was translated into English () in 1972 by Seidensticker. His translation was based on a later revision of the work by Kawabata, which shortened the novel somewhat compared to the original Japanese book version. The book has been translated into more than a dozen other languages.

Legacy
The book remains one of the most popular and critically successful of Kawabata's novels. The novel has also served to increase the popularity of Go in the West, providing a description of the game which does not require already knowing the rules. The work has been used by Western Go players as a starting point to explore the place of Go in Japanese society, and the book is commonly recommended to younger players.

See also
 International Go Federation
 List of professional Go tournaments

References

External links
 BiGo Software - Games to Go Books - The Master of Go (contains .sgf file)

Fiction set in 1938
1951 Japanese novels
Novels about Go
History of Go
Japanese-language novels
Novels by Yasunari Kawabata
Novels first published in serial form
Philosophical novels
Works originally published in Shinchō
Alfred A. Knopf books

The Master of Go


Naoki Hiraoka (født 24. maj 1973) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka, Nagoya Grampus Eight og Shimizu S-Pulse.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Naoki Hiraoka


طاقة إشعاعية هي طاقة الموجات الكهرومغناطيسية. يمكن حساب كمية الطاقة الإشعاعية بتكامل التدفق الإشعاعي مع اعتبار الزمن، وكما هو الحال في كل أشكال الطاقة، فالوحدة الدولية هي الجول. يستخدم هذا المصطلح خاصة عندما ينبعث الإشعاع من مصدر في البيئة المحيطة. ويمكن للطاقة الإشعاعية أن تكون مرئية أو غير مرئية للعين البشرية.

انظر أيضاً

 تدفق إشعاعي

المراجع

أشكال الطاقة
إشعاع كهرومغناطيسي
قياس إشعاعي

طاقة إشعاعية


රයිගම් ටෙලි සම්මාන ශ්‍රී ලංකාවේ රූපවාහිනී තිරය හා සම්බන්ධ කීර්තිමත් පුද්ගලයින්ට සෑම වසරකම ශ්‍රී ලංකාවේ රයිගම් රාජධානිය විසින් පිරිනමන ලද සම්මානයකි. ඊට පෙර වර්ෂයේ දී ශ්‍රී ලංකා ටෙලි නාට්‍ය කර්මාන්තයට, රූපවාහිනී වැඩසටහන්වලට සහ මාධ්‍ය අංශයට ඔවුන් විසින් කරන ලද විවිධ දායකත්වයන් අගයමින් මෙම සම්මාන පිරිනමනු ලබයි.රයිගම් ටෙලීස් යනු ශ්‍රී ලංකාවේ වඩාත් ජනප්‍රිය රූපවාහිනී වැඩසටහන් වැඩසටහනකි. මෙම සම්මාන ප්‍රථම වරට 2005 දී හඳුන්වා දෙන ලද අතර බාධාවකින් තොරව අඛණ්ඩව සිදු කරන ලදී. කොවිඩ් වසංගතය නිසා 2020 වසරේ 17 වන සම්මාන උලෙල නොපවත්වා 2021 වසරේ පවත්වන ලද අතර එහිදී 2020 හා 2021 සදහා වෙන වෙනමව සම්මාන පිරිනැමීම සිදු විය.

ඉතිහාසය
කලාකරුවන්, කාර්මික ශිල්පීන් සහ ටෙලි නාට්‍ය කර්මාන්තයට සම්බන්ධ සියලු දෙනාගේ උත්සාහයන් සහ ජයග්‍රහණ ඇගයීම සහ අගය කිරීම සඳහා පමණක් පිහිටුවන ලද රයිගම් ටෙලි සම්මාන උළෙල මෙවර ශ්‍රී ලංකාවේ පැවැත්වෙන විශාලතම හා හොඳම සම්මාන උළෙල බවට පොරොන්දු වේ.

සම්මාන ලබා දීම්
2005 දී සම්මාන උළෙල 19 කින් ආරම්භ වූ අතර එය 2011 දී සම්මාන 52 ක් දක්වා වැඩි විය.හොඳම සම්මාන කාණ්ඩය, ජනප්‍රිය සම්මාන කාණ්ඩය, කුසලතා සම්මාන සහ ප්‍රතිභා ප්‍රභා සම්මානය ලෙස කොටස් හතරකට වර්ගීකරණය කර ඇත.  2010 දී රයිගම් ටෙලීස්, ජනප්‍රිය මෙගා ටෙලිනට්‍ය සම්මානය චන්දිකා විජයසේන විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද ඉතින් ඊට පස්සේට පිරිනමන ලද අතර එය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ අයි.ටී.එන්. සහ නිල්වලා වීඩියෝ කණ්ඩායම විසිනි.කෙසේ වෙතත්, මෙම සම්මානය ඉදිරි වසරවලදී ලබා දී නොමැත.

හොඳම සම්මාන
 හොඳම නළුවා
 හොඳම නිළිය
 හොඳම සහය නළුවා
 හොඳම සහය නිළිය
 හොඳම නැගී එන නළුවා
 හොඳම නැගී එන නිළිය
 හොඳම අධ්‍යක්ෂක
 හොඳම කලා අධ්‍යක්ෂ
 හොඳම ඒකාංගික ටෙලිනාට්‍ය
 හොඳම වේශ නිරූපණ ශිල්පියා
 හොඳම ආලෝකකරණය සහ කැමරා ශිල්පියා
 හොඳම සංස්කරණය
 හොඳම සංගීත අධ්‍යක්ෂක
 හොඳම ටෙලිනාට්‍යය
 හොදම පිටපත
 හොඳම පද රචනය
 හොඳම ගායනය
 හොඳම කාලීන වැඩසටහන
 හොඳම වාර්තාමය වැඩසටහන
 හොඳම සංගීත වැඩසටහන
 හොඳම ප්‍රශ්න විචාරාත්මක වැඩසටහන
 හොඳම රියලිටි වැඩසටහන
 හොඳම දේශපාලන වැඩසටහන
 හොඳම වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කරන්නා
 හොඳම ළමා වැඩසටහන
 හොඳම අධ්‍යාපන වැඩසටහන
 හොඳම ක්‍රීඩා වැඩසටහන
 හොඳම පුවත් වාර්තාකරණය
 හොඳම පුවත් කියවන්නා

මහජන ඡන්දය පදනම් කරගත් සම්මාන
 ජනප්‍රිය නළුවා
 ජනප්‍රිය නිළිය
 ජනප්‍රිය ටෙලි නාට්‍ය

කුසලතා සම්මාන
 රයිගම් ටෙලීස් කුසලතා සම්මාන
 රයිගම් ටෙලීස් ජූරි සම්මාන

විශේෂ සම්මාන
 ප්‍රතිභා ප්‍රභා සම්මානය
 වසරේ නාලිකාව සම්මානය

සම්මාන උළෙල

1 වන රයිගම් ටෙලීස් 2004
පළමු රයිගම් ටෙලි සම්මාන උළෙල 2005 දෙසැම්බර් 8 වැනිදා බණ්ඩාරනායක සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවේදී පැවැත්විණි. උත්සවයේදී කාණ්ඩ 2ක් යටතේ සම්මාන 19ක් ප්‍රදානය කෙරිණි. 2004 ජනවාරි 01 වැනිදා සිට දෙසැම්බර් 31 වැනිදා දක්වා විකාශය වූ ටෙලිනාට්‍ය සම්මාන උලෙල සඳහා තෝරාගෙන තිබු අතර ටෙලි නාට්‍ය කථාංග 50 ට අඩු විය යුතු අතර දේශීයව නිෂ්පාදනය කළ යුතුය. VHS හෝ CD පිටපත් සමඟ නාට්‍ය ඉදිරිපත් කළ යුතු අවසාන දිනය අගෝස්තු 30 විය.

2 වන රයිගම් ටෙලීස් 2005
දෙවන රයිගම් ටෙලීස් සම්මාන උළෙල 2006 වසරේ පවත්වන ලදී. එම උළෙලේදී හොඳම නළුවාට හිමි සම්මානය සුමින්ද සිරිසේනටත්, හොඳම නිළියට හිමි සම්මානය චාන්දනී සෙනෙවිරත්නටත් හිමිවිය.

3 වන රයිගම් ටෙලීස් 2006
තුන්වන රයිගම් ටෙලීස් සම්මාන උළෙල 2007 මැයි 18 දින බණ්ඩාරනායක සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවේදී පැවැත්විණි. විනිශ්චය මණ්ඩලයේ ප්‍රධානියා කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය ආචාර්ය පැට්‍රික් රත්නායක මහතා විසිනි. සම්මාන 30කට මුදල් ත්‍යාග පිරිනමන ලදී.

4 වන රයිගම් ටෙලීස් 2007
සිව්වන රයිගම් ටෙලීස් සම්මාන උළෙල 2008 මැයි 9 දින ප.ව. බණ්ඩාරනායක සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවේදී පවත්වන ලදී. කථානායක ඩබ්ලිව්.ජේ.එම්. ලොකුබණ්ඩාර ප්‍රධාන ආරාධිත අමුත්තා ලෙස සහභාගි විය. හොඳම සම්මාන අංශයේ හොඳම ටෙලිනාට්‍ය නළුවාට හිමි රයිගම් ටෙලීස් සම්මානය විශ්වජිත් ගුණසේකර දිනාගත් අතර හොඳම ටෙලි නාට්‍ය නිළිය චාන්දනී සෙනෙවිරත්නයි. ජනප්‍රියම සම්මාන අංශයෙන් ජනප්‍රියම නළුවාට හිමි සම්මානය අමිල අබේසේකර හිමිකරගත් අතර ජනප්‍රියම නිළිය ලෙස චතුරිකා පීරිස් සම්මාන දිනාගත්තාය. ප්‍රතිභා ප්‍රභා සම්මානය ප්‍රවීන මාධ්‍යවේදියෙකු වන TNL හි ශාන් වික්‍රමසිංහ මහතාට පිරිනමන ලද්දේ ශ්‍රී ලාංකේය රූපවාහිනී මාධ්‍යයට කළ මෙහෙවර වෙනුවෙනි.

වන රයිගම් ටෙලීස් 2008

වන රයිගම් ටෙලීස් 2009

වන රයිගම් ටෙලීස් 2010

වන රයිගම් ටෙලීස් 2011

වන රයිගම් ටෙලීස් 2012

වන රයිගම් ටෙලීස් 2013

වන රයිගම් ටෙලීස් 2014

වන රයිගම් ටෙලීස් 2015

වන රයිගම් ටෙලීස් 2016

වන රයිගම් ටෙලීස් 2017

වන රයිගම් ටෙලීස් 2018

යොමු කිරීම්

රයිගම් ටෙලි සම්මාන


Heinrich Freiherr Rüdt von Collenberg-Bödigheim (* 25. August 1875 in Baden-Baden; † 26. Oktober 1954 ebenda) war ein deutscher Jurist und Diplomat, zuletzt in der Zeit des Nationalsozialismus deutscher Gesandter in Mexiko.

Leben
Rüdt von Collenberg entstammte dem Haus Rüdt von Collenberg. Er besuchte das Gymnasium in Offenburg und in Karlsruhe. Nach dem Abitur studierte er von 1893 bis 1898 in Genf, Berlin und Heidelberg Rechtswissenschaften und legte im badischen Justiz- und Verwaltungsdienst 1902 das 2. juristische Staatsexamen ab. Während seiner Studienzeit wurde er im Sommersemester 1894 Mitglied der Studentenverbindung Germania Lausanne. Im Großherzogtum Baden wurde er noch zum Kammerjunker und Kammerherrn ernannt. 1903 war er in den Auswärtigen Dienst des Kaiserreiches übernommen worden. Seine ersten diplomatischen Auslandsposten waren Shanghai, Singapur, Bangkok und ab 1913 Winnipeg in Kanada. Nach Ausbruch des Ersten Weltkrieges wurde er Soldat und war seit 1917 in der Militärverwaltung im besetzten Rumänien eingesetzt. Nach Kriegsende arbeitete er in Berlin und wurde in der Weimarer Republik von 1921 bis 1929 Generalkonsul in Kalkutta und danach in Shanghai.

Schon in dieser Zeit hatte er sich gegenüber der dortigen Parteisektion der Nationalsozialistischen Deutschen Arbeiterpartei (NSDAP) "wohlwollend" verhalten. So wurde er nach der Machtübergabe an die Nationalsozialisten 1933 zurückberufen und, nach der Entlassung politisch missliebiger Diplomaten, am 26. August 1933 zum Gesandten in Mexiko befördert. Am 1. November 1933 trat Rüdt von Collenberg der NSDAP bei.  Mit dem "Landesgruppenleiter Mexiko" der NSDAP/AO Wilhelm Wirtz und dessen Nachfolger Ewald Bork arbeitete er eng zusammen und in der 1935 gegründeten "Deutschen Volksgemeinschaft in Mexiko" übernahm er den Ehrenvorsitz. Den SA-Hauptsturmführer und Presseleiter Mexiko der NSDAP/AO Arthur Dietrich holte er 1935 als Presseattaché an die Gesandtschaft. Dieser wurde zwischen 1936 und 1938 zur Unterstützung der Legion Condor im Spanischen Bürgerkrieg eingesetzt. Dietrich erhielt am 1. April 1940 in Mexiko den Diplomatenstatus.

Nachdem Mexiko am 26. Dezember 1941 die diplomatischen Beziehungen zum Großdeutschen Reich abgebrochen hatte, reiste Rüdt von Collenberg am 16. Januar 1942 nach Deutschland zurück und wurde im gleichen Jahr in den Ruhestand versetzt. Über eine Internierung oder eine Entnazifizierung ist nichts bekannt.

Mit seiner zweiten Frau Edith, geb. von Massenbach hatte Rüdt von Collenberg zwei Kinder.

Literatur
 Klaus Volland: Das Dritte Reich und Mexiko : Studien zur Entwicklung des deutsch-mexikanischen Verhältnisses 1933–1942 unter besonderer Berücksichtigung der Ölpolitik, Frankfurt/M. : Lang, 1976
 Maria Keipert (Red.): Biographisches Handbuch des deutschen Auswärtigen Dienstes 1871–1945. Herausgegeben vom Auswärtigen Amt, Historischer Dienst. Band 3: Gerhard Keiper, Martin Kröger: L–R. Schöningh, Paderborn u. a. 2008, ISBN 978-3-506-71842-6.
 Hugh Gerald Campbell: The radical right in Mexico, 1929–1949, University of California, 1968
 Wolfgang Kießling: Alemania libre in Mexiko. Ein Beitrag zur Geschichte des antifaschistischen Exils (1941–1946), Berlin, Ost  : Akad.-Verlag, 1974

Einzelnachweise

Jurist im auswärtigen Dienst
Jurist (Nationalsozialismus)
Deutscher Botschafter in Mexiko
Person der deutschen Außenpolitik 1933–1945
Militärperson (Deutsches Heer)
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
NSDAP-Mitglied
Konsul
Korporierter (Studentenverbindung)
Generalkonsul von Deutschland in Shanghai
Heinrich
Adliger
Deutscher
Geboren 1875
Gestorben 1954
Mann

Heinrich Rüdt von Collenberg


En lumpsumskat er en skat, der udgør et fast beløb, uafhængigt af det beskattede individs adfærd. (Et lumpsumsubsidium eller -tilskud er defineret tilsvarende.)

En kopskat er en særlig form for lumpsumskat, der i økonomisk teori anses for at være pareto-optimal, da den ikke forvrider de økonomiske aktørers incitamenter. Det er en regressiv skat, således at jo lavere indkomst, man har, jo højere procentdel af ens indkomst vil man skulle betale i skat. En kopskat vil reducere folks disponible indkomster, men ændrer ikke ved de relative priser og medfører derfor ingen substitutionseffekt og derfor ingen forvridninger. I grundlæggende mikroøkonomisk forbrugerteori vil en kopskat blot medføre en indkomsteffekt: Forbrugerne vil købe mindre generelt som følge af den lavere indkomst, men der vil ikke være nogen substitutionseffekt.

I teoretiske økonomiske fremstillinger bruges en  (hypotetisk) lumpsumskat ofte som referencepunkt, f.eks. som en standard, som andre, men forvridende former for skatter og afgifter kan sammenlignes med.

Se også

 Optimal beskatning

Henvisninger

 Graaff, J. de V. "lump sum taxes." The New Palgrave Dictionary of Economics. Second Edition. Red. Steven N. Durlauf og Lawrence E. Blume. Palgrave Macmillan, 2008. The New Palgrave Dictionary of Economics Online. Besøgt 11. oktober 2017.

Velfærdsøkonomi
Skatteteori

Lumpsumskat


ورش (110 هـ - 197 ھـ | 728-812م)

اسمه وكنيته ولقبه ومولده
هو أبو سعيد عثمان بن سعيد بن عبد الله بن عمرو بن سليمان، ولقبه الذي اشتهر به ورش. شيخه هو الإمام نافع وهو الذي لقبه بورش، ويقال أن نافع لقبه بالورشان وهو طائر معروف، ثم خفف إلى ورش. والورش هو شيء يصنع من اللبن، ويقال أنه لقب به لبياضه، وقيل أن سبب هذا اللقب أنه كان قصيرًا وعلى قصره يلبس ثياباً قصيرة، وإذا مشى بانت ساقاه. يُعدُّ ورش شيخ القراء المحققين وانتهت إليه في زمانه رئاسة الإقراء في الأراضي المصرية. كان ورش حسن الصوت، جيد القراءة وإذا قرأ يهمز ويمد ويبيّن القراءة فلا يملّه سامعوه، وكان إلى ذلك من الثقات في القراءة وممن يحتج بهم في ذلك. ولد في مصر وفيها توفي ودفن.

شيوخه
كان الأمام نافع بن أبي نعيم أشهر شيوخ ورش فقد ارتحل إليه وعرض عليه القرآن وختمه على مسمعه عدة مرات، ونقل عنه القراءة أيضاً. وإضافة إلى الإمام نافع نقل ورش القراءة عن إسماعيل بن عبد الله بن قسطنطين وعن عبد الوارث بن سعيد عن أبي عمرو وعن حفص.

تلاميذه
أما تلامذته الذين عرضوا عليه القرآن فكان منهم أبو الربيع المهري وأحمد بن صالح ويونس بن عبد الأعلى وداود بن أبي طيبة ويوسف الأزرق أبو يعقوب، وعبد الصمد بن عبد الرحمن بن القاسم، ، وعامر بن سعيد أبو الأشعث الجرشي، ومحمد بن عبد الله بن يزيد المكي، وآخرون.

قراءته

انتشرت قراءة ورش في شمال أفريقيا، وغربها، وفي الأندلس، وهي أكثر القراءات شيوعا في العالم الإسلامي بعد رواية حفص. ومن خصائصها : تخفيف همزة القطع، وإمالة الألف إلى الياء في أواخر بعض الكلمات. ظلت قراءة ورش السائدة في مصر حتى فتحها العثمانيون فاستبدلوا بها قراءة حفص قراءة معتمدة.

أهم خصائص قراءته
في باب البسملة بين السورتين له ثلاثة أوجه: إتيان البسملة بين السورتين، الوصل أو السكت من دون بسملة.
وفي باب الهمزتين من كلمة: له تسهيل الثانية أو إبدالها من دون إدخال، وفي باب الهمزتين من كلمتين: له تسهيل الثانية أو إبدالها، وفي باب الهمز المفرد: له الإبدال إذا كان ساكنا.
وفي باب النقل: له النقل بشروطه، وفي باب الإمالة: له التقليل.
ويختص بترقيق الراء إذا كان ما قبلها ياء ساكنة أو حرف مكسور، كما يختص بتغليظ اللام إذا كان ما قبلها حرف الطاء أو الظاء أو الصاد أو الضاد.

وفاته
توفي ورش بمصر سنة (197هـ)، عن سبع وثمانين سنة، ودفن في مقبرة القرافة الصغرى.

مراجع

انظر أيضا
 رواية ورش عن نافع
 الأزرق المقرئ

المصدر
 الموسوعة العربية العالمية.

أصحاب القراءات
أقباط مسلمون
القرآن
روايات القرآن
مواليد 110 هـ
مواليد 728
وفيات 197 هـ
وفيات 812

ورش


Die Volkszählung in Serbien findet alle zehn Jahre statt, die aktuelle Zählung ist vom 30. September 2011.

Geschichte

Volkszählungen in Serbien wurden in den Jahren 2011, 2002, 1991, 1981, 1971, 1961, 1953, 1948, 1931 und 1921 durchgeführt. 1941 fiel die Zählung wegen des Zweiten Weltkrieges aus.

Das unabhängige Fürstentum Serbien führte die erste Volkszählung im Jahr 1834 aus. Die nachfolgenden neun Zählungen fanden zwischen 1841 und 1874 statt. Während der Ära des Königreichs Serbien wurden sechs Volkszählungen zwischen den Jahren 1884 und 1910 ausgeführt. Erst nach dem Ersten Weltkrieg wurde 1921 wieder eine Volkszählung durchgeführt.

Weblinks

 Volkszählung vom 31. Dezember 1910 (serbisch, französisch)
 Volkszählung 2011 (serbisch, englisch)
 Statistisches Amt der Republik Serbien (serbisch, englisch)

Serbien
Gesellschaft (Serbien)
Ereignis in Serbien

Volkszählung in Serbien


Austin Marsden Farrer (* 11. Oktober 1904 in Hampstead (London); † 29. Dezember 1968) war ein englischer Theologe und Philosoph. Sein theologisches und philosophisches Schaffen sowie seine Bemühungen um spirituelle Fragen trugen ihm den Ruf ein, eine der herausragenden Persönlichkeiten in der Anglikanischen Kirche des 20. Jahrhunderts zu sein.

Leben
Farrers Eltern, Augustus and Evangeline Farrer, hatten zwei Töchter. Sein Vater war baptistischer Pastor. Austin wurde im baptistischen Glauben erzogen und vom Vater ermutigt, Wissenschaft und Gelehrsamkeit wertzuschätzen. Der junge Farrer empfand aber die Spaltungen innerhalb der Baptistenkirche als enttäuschend und wurde während seines Studiums Anglikaner. Er besuchte die St. Paul's School in London, wo er ein Stipendium für das Balliol College in Oxford erlangte. Da er sich in der St Barnabas Church in Oxford geistlich zu Hause fühlte, wurde seine Theologie und Spiritualität tief anglo-katholisch geprägt, wobei sie mehr auf das anglikanische Book of Common Prayer als auf rituelle Einzelheiten konzentriert war. Nachdem er Bestnoten erhielt, wechselte er ans Ripon College Cuddesdon, eine theologische Schule, wo er mit dem späteren Erzbischof von Canterbury Arthur Michael Ramsey die Ausbildung durchlief. Er versah ein Kuratorium ("curacy") in Dewsbury, West Yorkshire, worauf er 1931 an der St Edmund Hall in Oxford eingeladen wurde, Kaplan und Tutor zu werden.
Er wurde Mitglied der Akademie und Kaplan am Trinity College der Oxforder Universität von 1935 bis 1960. Als 1959 ein Lehrstuhl (die Regius Professur of Divinity) neu zu besetzen war, kam Farrer in Betracht und wurde gründlich geprüft. Sein typologischer Ansatz der Bibellektüre jedoch, bekannt aus seinen Büchern über das Markus-Evangelium und die Offenbarung, lag außerhalb des Hauptrichtung der damaligen Bibelgelehrsamkeit; schließlich sorgte sein Artikel über den "Verzicht auf Q" ("On dispensing with Q") für Furore beidseits des Atlantiks. So wurde an seiner Stelle der Theologe Henry Chadwick eingestellt. Im Jahr darauf wurde Farrer zum Leiter des Keble College in Oxford ernannt. Diesen Posten hielt er bis zu seinem Tod kurz nach Weihnachten 1968 inne. In seinem Todesjahr wurde er zum Mitglied der British Academy gewählt.

Farrer wurde auf dem Holywell Friedhof, Oxford, begraben.

Werk

In seiner Forschungstätigkeit zu biblischen Themen galt er als eigenständig und auch eigenwillig. So präsentierte er eine eigene Lösung der Synoptischen Frage, die bis heute Beachtung und Anhänger findet: die Farrerhypothese. Sie gilt in England als ernsthafte Alternative zur Zweiquellentheorie und wird namentlich durch Michael Goulder und Mark Goodacre vertreten.
Farrers Hauptwerk war allerdings philosophischer Natur. Doch auch hier folgte er nicht dem Hauptstrom seiner empiristischen Zeitgenossen, wie z. B. John Wisdom, Gilbert Ryle oder Alfred Jules Ayer. Die "Metaphysischen" ('Metaphysicals'), wie man seine kleine Gruppe gleichgesinnter Denker nannte, war völlig anders gestimmt. Farrers Denken war im Wesentlichen thomistisch. Einer seiner engeren Freunde war der christliche Apologet C.S. Lewis, der sein Buch Reflections on the Psalms Farrer widmete. Dieser wiederum brachte die Sterbesakramente zu Lewis vor dessen Tod. Andere inkludierten J.R.R. Tolkien und Dorothy L. Sayers. So ist es vielleicht nicht überraschend, dass Farrer nach seinem Tod in den USA mehr studiert und bewundert wurde als in seinem eigenen Land.

Einen größeren Beitrag für das christliche Denken leistete er durch seine Vorstellung der 'doppelten Handlungsweise' ('double agency'), dass nämlich menschliche Tätigkeiten ganz die unsrigen, aber genauso Gottes Werk sind, wenn auch perfekt verborgen. Farrer beschrieb Gott für solche Zwecke als 'intelligent act'.

Er war als feinsinniger Prediger bekannt, mehrere Predigtbände wurden gedruckt – alle bis auf einen posthum. Er besaß die Gabe, eine beachtliche Gelehrsamkeit mit einer tiefen Spiritualität zu verbinden.

Veröffentlichungen

Farrer verfasste mehrere Bücher über das Markusevangelium, zwei Kommentare über die Offenbarung des Johannes, eine Studie über die Versuchungsgeschichte Jesu unter dem Titel "Der dreifache Sieg" (The Triple Victory), philosophische Werke wie z. B. Die Freiheit des Willens, Endlich und Unendlich und Glaube und Spekulation. Zu den apologetischen Büchern zählen A Science of God?, Saving Belief und eine Verteidigung der Güte Gottes mit dem Titel "Allmächtige Liebe und unbegrenzte Erkrankungen: ein Essay über Vorsehung und das Böse" (Love Almighty and Ills Unlimited: an essay on providence and evil). Außerdem schrieb er eine Meditation über das Glaubensbekenntnis (Lord, I believe) und zahlreiche Predigtsammlungen. Einige seiner Artikel wurden gesammelt und publiziert.

Überblick
 1948: The Glass of Vision, The Bampton Lectures. Westminster: Dacre Press. (Vorlesungen über den Sinn metaphysischer Philosophie, den Sinn geschriebener Offenbarung und den Sinn der Dichtkunst).
 1962: Love Almighty and Ills Unlimited: an essay on providence and evil, Nathaniel Taylor Lectures; 1961. London: Collins
 1964: Saving Belief: a discussion of essentials. London: Hodder and Stoughton.
 1967: Faith and Speculation: an essay in philosophical theology; containing the Deems Lectures 1964. London : A. & C. Black
 1968: A Science of God? London: Geoffrey Bles 1966.
 1972: Reflective Faith: essays in philosophical theology; hrsg. von Charles C. Conti. London: SPCK ("Chronologische Liste der veröffentlichten Schriften: 1933–1973": S. [227]-234.)
 1973: The End of Man; (Predigten) hrsg. von Charles C. Conti. London: SPCK
 1976: The Brink of Mystery: (Predigten) hrsg. von Charles C. Conti. London: SPCK
 1976: Interpretation and Belief; hrsg. von Charles C. Conti. London: SPCK, ISBN 0-281-02889-3
 1991:  Austin Farrer: the Essential Sermons; ausgewählt und hrsg. von Leslie Houlden. London: SPCK

Sekundärliteratur
 Conti, Charles: Metaphysical Personalism. Oxford: Clarendon Press 1995.
 Curtis, Philip: A Hawk among Sparrows: a biography of Austin Farrer. London: SPCK, 1985.
 Duncan, Steven: The Proof of the External World: Cartesian Theism and the Possibility of Knowledge. Cambridge, James Clarke, 2008.
 Hebblethwaite, Brian, und Edward Henderson, (Hrsg.): Divine Action: Studies Inspired by the Philosophical Theology of Austin Farrer. Edinburgh: T & T Clark, 1990.
 Hefling, Charles: Jacob's Ladder: Theology and Spirituality in the Thought of Austin Farrer. Cambridge, MA: Cowley, 1997.

Weblinks

Einzelnachweise

Anglikanischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Anglikanischer Theologe (20. Jahrhundert)
Philosoph (20. Jahrhundert)
Mitglied der British Academy
Engländer
Brite
Geboren 1904
Gestorben 1968
Mann

Austin Farrer


Mihalis Yeniçaris (Yunan: Μιχάλης Γενίτσαρης, 15 Haziran 1917 - 11 Mayıs 2005), Yunan şarkıcı, söz yazarı ve bestecidir. Rebetiko tarzında müzikler üretmiş ve söylemiştir.

Müzisyen, Pire şehrinde doğmuştur ve burada ölmüştür.

Kaynakça

1917 doğumlular
Pire doğumlular
2005 yılında ölenler
Yunan erkek şarkıcılar
Yunan söz yazarları
Yunan besteciler
Rebetiko müzisyenleri
Pire'de ölenler
20. yüzyıl erkek şarkıcıları

Mihalis Yeniçaris


Une ancienne île est une étendue de terre qui était autrefois une île. Elle a pu être reliée à un continent (ou à une autre île) ou ne subsister qu'en dessous du niveau de la mer.

Formation

La jonction à une autre terre peut résulter d'une activité volcanique, comme le Sakurajima au Japon, d'un déplacement ou d'une accumulation de sédiments, comme l'île Macau dans l'estuaire de la Gironde, en France, ou encore d'un aménagement, comme l'île Schouwen aux Pays-Bas.

Les îles disparues sous le niveau de la mer peuvent s'être abaissées en raison d'un affaissement de la croute terrestre, de l'activité tectonique, de l'érosion ou de l'élévation du niveau de la mer. Par exemple, l'île Sud Talpatti, au Bangladesh, existait dans les années 1970, mais a été engloutie par le golfe du Bengale en 2011.

Voir aussi

Bibliographie
 Johnson, H & Kuwahara, S (2016), « Sakurajima : Maintenir une essence insulaire », Shima : The International Journal of Research into Island Cultures, vol. 10, n°1, p. 48–66.

Références

Articles connexes
 Pour une liste d'anciennes îles, voir la catégorie ancienne île.
  est une ancienne île norvégienne partiellement artificielle.

Ancienne île


Brill may refer to:

Places
 Brielle (sometimes "Den Briel"), a town in the western Netherlands
 Brill, Buckinghamshire, a village in England
 Brill, Cornwall, a small village to the west of Constantine, Cornwall, UK
 Brill, Wisconsin, an unincorporated community, US
 Brill, Wuppertal, a quarter and town district, Germany

Literature
 Brill brothers (Mervall and Descant), fictional characters from the Artemis Fowl book series
 Brill (Elfquest), a fictional character in the comic Elfquest
 Brill Publishers, a Dutch international academic publisher

Scientific concepts
 Brill tagger, an algorithm in artificial intelligence to detect grammatical structures
 Brill–Noether theory, a theory of algebraic geometry
 Brill–Zinsser disease, a type of epidemic typhus which recurs in someone after a long period of dormancy

Company
 Brill Publishers, a Dutch international academic publisher
 Brill Tramway, a former branch line of the Metropolitan Railway from Quainton Road to Brill
 J. G. Brill Company, a defunct manufacturer of streetcars in North America
 USS Brill (SS-330), a World War II era American Balao class submarine

Other uses
 Brill (fish), a type of flatfish
 Brill (surname), for people who bear the family name Brill
 Brill Building, a New York City building notable for its influential music industry tenants

See also
 Bril, a surname
 Bril (disambiguation)
 Brühl (disambiguation)
 Brüll, a surname

Brill


Iberpix es un visualizador cartográfico publicado por el Centro Nacional de Información Geográfica (CNIG) y el Instituto Geográfico Nacional de España (IGN) que tiene como objetivo la consulta y visualización de mapas y capas de información geográfica.

Información

Entre la información mostrada por Iberpix se encuentran las series nacionales del Mapa Topográfico Nacional, ortofotografías del proyecto PNOA y datos de ocupación del suelo procedentes de CORINE y SIOSE.

 Mapas de España escalas 1: 2.000.000, 1: 1.250.000, 1: 500.000,
 Mapas Provinciales 1: 200.000
 Mapas Topográficos Nacionales 1: 50.000 y 1: 25.000
 Imagen (Sentinel 2, Ortofotos PNOA)
 Callejero Cartociudad
 Relieve (MDT 1: 200.000, MDT 1: 25.000, Mapa LiDAR)
 Ocupación del suelo (Corine, SIOSE)
 Mapas Históricos

Herramientas

Entre sus herramientas destaca:
 Geocodificador que permite al usuario encontrar de forma sencilla gran cantidad de localizaciones en todo el territorio nacional, como topónimos, direcciones, referencias catastrales, códigos postales y otras búsquedas
 Navegación a diferentes zonas
 Creación y gestión de ficheros vectoriales y de rutas (KML,GPX,Shape,GML, GeoJSON)
 Herramientas que proporcionan información geográfica o coordenadas.

Así mismo permite la carga de capas procedentes se servicios de visualización de mapas WMS y WMTS, así como la consulta de sus metadatos e información asociada contando, para ello, con una gran cantidad de servicios precargados, principalmente del IGN y del Sistema Cartográfico Nacional, más otros de diferentes organismos e instituciones.

Requisitos

Desarrollada sobre Javascript, HTML5 y OpenLayers no necesita instalación previa en dispositivo u ordenador personal, disponiendo de una versión reducida, con un diseño y funcionalidad adecuados, para uso en dispositivos móviles.

El navegador a usar, para el acceso al sitio Web en que se encuentra Iberpix, y éste sea funcional, debe soportar los estándares HTML5, CSS3 y JS.

Referencias

Enlaces externos

Sistemas de Información Geográfica
Geografía

Iberpix


Sejlsport har været en del af det olympiske program siden de første lege, sommer-OL 1896 i Athen. Dog blev der ikke gennemført nogen sejlads under sommer-OL 1896, da konkurrencen blev aflyst på grund af dårligt vejr. Ved sommer-OL 1904 var sejlsport ikke på programmet, men ellers har sejlsport været en del af samtlige efterfølgende olympiske lege. Fra 1900 og frem til og med 1984 var alle klasser åben for begge køn og der deltog jævnligt damer i de forskellige klasser. Fra sommer-OL 1988 i Seoul blev der indført klasser for damer og gradvist forsvandt klasserne, der var åbne for begge køn. Nu om dage konkurreres der i klasser for herrer, damer og mixed mandskaber, hvor det er et krav, at begge køn er repræsenteret.

Medaljeoversigt
Denne liste inkluderer Olympiske medaljer i årene op til og 2016.

Referencer

Sejlsport under sommer-OL


Republika Kiribati jedna je od najsiromašnijih zemalja na svijetu, s BDPom oko 1.420 $ po stanovniku (2010).

Izvoz fosfata s otoka Banaba postao je profitabilan početkom 20. stoljeća, a nalazišta su iscrpljena 1979. godine, nakon neovisnosti od Ujedinjenog Kraljevstva.

Trenutno ekonomija ovisi o stranoj pomoći (uglavnom Ujedinjenog Kraljevstva i Japana) i od prihoda za dozvole ribarenja što se upotrebljava za financiranje uvoza i punjenje proračuna.

Procjene Azijske banke za razvoj na glavne točke rasta Kiribatija ukazuju na ograničenja zbog (i) terena, (ii) geografske rasprostranjenosti na 5000 km u oceanu, (iii) udaljenosti od glavnih tržišta s visokim troškovima prijevoza, (iv) visoku osjetljivost na prirode promjene, uključujući klimatske promjene i porast razine mora, te (v) oskudnosti prirodnih resursa.

Zemlja ovisi o turizmu (više od 50% BDP) i poljoprivredi (uglavnom kokos). Valuta Kiribatija je Australski dolar.

Gospodarstvo Kiribatija


was the smallest of the big three Japanese airlines. In contrast to the other two, JAL and ANA, JAS' international route network was very small, but its domestic network incorporated many smaller airports that were not served by the two larger airlines. As an independent company, it was last headquartered in the JAS M1 Building at Haneda Airport in Ōta, Tokyo. It has since merged with Japan Airlines.

JAS was famous for its variety of aircraft liveries; Amy Chavez of The Japan Times described the rainbow liveries as "abstract." Many of its color schemes in the 1990s were designed by film director Akira Kurosawa.

The airline's slogan was "Good Speed Always".

History

Formation
The company was originally formed as  (TDA) in a merger between Toa Airways and Japan Domestic Airlines on May 15, 1971. It adopted the Japan Air System (JAS) name on April 1, 1988.

Start of international service
In 1988, Japan Air System began service from Narita to Seoul, South Korea, and Taiwan and by 1993 JAS was also flying to Singapore, Honolulu and Indonesia. In 1995 the airline had 99 domestic routes, some international routes, 64 offices in Japan, one office in Seoul, South Korea, and one office in Guangzhou, People's Republic of China.

JAS entered into a partnership with Northwest Airlines in 1999 following several years of negotiations, allowing Northwest to codeshare on JAS domestic routes from Kansai Airport in Osaka and JAS to codeshare on Northwest flights between Japan and the US. On Northwest's fifth freedom flights between Japan and Asia, JAS was limited to codesharing on Northwest routes that JAS also had the authority to fly, such as Tokyo-Seoul.

Boeing 777 livery design contest

In 1996, Japan Air System held a contest for designing the livery of the Boeing 777. The youngest entrant was three years of age while the oldest was 84. A total of 10,364 participants from 42 countries submitted entries. The judges included Akira Kurosawa, Masuo Ikeda, Kenshi Hirokane, Yoshiko Sakurai, and . Thirteen-year-old , a male second year (Grade 8) junior high school student living near Chitose Airport, won the award. The Japan Air System Boeing 777, painted in Watanabe's design, premiered in April 1997 to commemorate the 25th anniversary of Japan Air System.

Merger with Japan Airlines

JAS and Japan Airlines announced their merger in November 2001. It was the first major airline industry realignment in Japan in three decades, and partly a consequence of the slump in worldwide air traffic following the September 11, 2001 attacks in the United States. At the time, JAL had only a 25% share of the Japanese domestic air travel market, half that of rival All Nippon Airways, and saw the merger as a means of providing stronger competition to ANA domestically.

JAS and JAL prepared an integrated timetable in August 2002. On October 2, 2002, they established a new holding company, , with Isao Kaneko as CEO. A new "Arc of the Sun" livery for the JAL group was announced in September 2002 and the first aircraft with the livery rolled out in November. On April 1, 2004, Japan Airlines changed its name to Japan Airlines International and Japan Air System changed its name to Japan Airlines Domestic, officially ending the JAS brand. Japan Airlines Domestic was merged with Japan Airlines International on October 1, 2006, and disappeared both in name and reality.

At the time of its integration into JAL, JAS operated the Airbus A300, Boeing 777, MD-80 and MD-90. Most continued flying as part of the JAL fleet, but three A300s were scrapped at Sendai Airport in 2002, while two others were transferred to Fly Air in Turkey.

Corporate affairs

When Toa Domestic Airlines was originally established on May 15, 1971, its headquarters were located at the Japan Airlines Haneda Maintenance Center (羽田日本航空メンテナンスセンター Haneda Nihon Kōkū Mentanensu Sentā) at Tokyo International Airport (Haneda Airport) in Ōta, Tokyo. On February 28, 1972, its headquarters were moved to  in Minato, Tokyo. On July 31, 1990, the headquarters moved from Mori Building No. 18 to , located in Toranomon. On April 18, 1998, the head office moved to  at Haneda Airport. On August 11, 2003, as JAS was being merged into Japan Airlines, the JAS headquarters moved from Haneda Maintenance Center 1 to the JAL Building in Shinagawa, Tokyo.

Destinations Prior to Merger

Domestic

Greater Tokyo Area
Tokyo
Osaka
Greater Osaka Area
Toyooka
Shirahama
Nagoya
Komatsu
Matsumoto
Niigata
Akita
Aomori
Misawa
Hanamaki
Sendai
Yamagata
Hiroshima
Okayama
Izumo
Asahikawa
Kushiro
Memanbetsu (now Ozora)
Obihiro
Sapporo
Fukuoka
Kitakyūshū
Kagoshima
Kumamoto
Miyazaki
Nagasaki
Oita
Matsuyama
Takamatsu
Kōchi
Tokushima
Amami Ōshima
Kagoshima
Naha
Tokunoshima

International

Guangzhou - Guangzhou Baiyun International Airport
Kunming - Kunming Wujiaba International Airport
Xi'an - Xi'an Xianyang International Airport

Jakarta - Soekarno–Hatta International Airport

Hong Kong
Kai Tak Airport (demolished)
Hong Kong International Airport

Seoul
Gimpo International Airport
Incheon International Airport

Singapore Changi Airport (closed prior to JAS's dissolution)

Taichung - Taichung International Airport
Taipei - Chiang Kai-shek International Airport

Honolulu - Daniel K. Inouye International Airport

Subsidiaries
Japan Air System had the following subsidiaries:
Japan Air Commuter
Hokkaido Air System
Harlequin Air

Fleet

Japan Air System had formerly operated the following aircraft since it commenced operations:

Credit cards
In association with Visa, MasterCard, and Japan Credit Bureau JAS had "JAS Card" credit cards. In addition JAS had "Sky Merit" cards.

Accidents and incidents
July 3, 1971, Toa Domestic Airlines Flight 63: A NAMC YS-11A owned by Toa Domestic Airlines crashed into terrain, killing all 68 occupants.
May 25, 1975, a NAMC YS-11A (JA8680) had a hydraulic oil leak and forced the crew to return to Osaka. During landing, one of the tires blew causing the aircraft to veer off the runway. The aircraft crossed a sod area and a drainage ditch. The caused of the oil leak was by a loose connection of the hydraulic line in the left flap well.
April 18, 1993, Japan Air System Flight 451: A McDonnell Douglas DC-9-41, flying from Nagoya to Hanamaki, crashed after the aircraft, caught by windshear, skidded off of the runway. All of the passengers and crew survived.
January 1, 2004, Japan Air System Flight 979: a McDonnell Douglas MD-81 (JA8297) sustained substantial damage in a landing gear accident at Tokunoshima. On landing, the aircraft's left main landing gear collapsed during rollout and its left wing tip contacted the ground. The aircraft came to a stop on the runway. Three passengers were slightly injured.

Special liveries
Japan Air System, for a period, painted a McDonnell Douglas DC-10 in a Peter Pan color scheme.

See also
 List of defunct airlines of Japan

References

External links

 Archives of http://www.jas.co.jp/e_jashom.htm
 Archives of http://www.jas.co.jp/eng/index.htm
 Archives of http://www.jas.co.jp
 Gallery of JAS liveries
 A tale of many tails: the merger of Japan Airlines and Japan Air System makes perfect business sense, but commonality of equipment is a different matter. Air Transport World. April 1, 2003.

Defunct airlines of Japan
Airlines established in 1964
Airlines disestablished in 2005

Japan Air System


Gekko es un género de reptiles escamosos pertenecientes a la familia Gekkonidae. Se distribuyen por el Sudeste Asiático y Oceanía y viven en ambientes húmedos (bosques).

En su mayoría son insectívoros, a veces con otras fuentes alimenticias tales como frutas, pequeños mamíferos y pequeños reptiles.

Estos animales son principalmente arbóreos, y cuentan con unos dedos adhesivos que les permiten subir casi cualquier superficie.

Especies
Se reconocen las 59 siguientes listadas alfabéticamente según The Reptile Database:
 Gekko aaronbaueri Tri, Thai, Phimvohan, David & Teynié, 2015.
 Gekko adleri Nguyen, Wang, Yang, Lehmann, Le, Ziegler & Bonkowski, 2013.
 Gekko albofasciolatus (Günther, 1867).
 Gekko athymus Brown & Alcala, 1962.
 Gekko auriverrucosus Zhou & Liu, 1982.
 Gekko badenii Szczerbak & Nekrasova, 1994.
 Gekko boehmei Luu, Calame, Nguyen, Le & Ziegler, 2015.
 Gekko bonkowskii Luu, Calame, Nguyen, Le & Ziegler, 2015.
 Gekko canaensis Ngo & Gamble, 2011.
 Gekko canhi Rösler, Nguyen, Van Doan, Ho, Nguyen & Ziegler, 2010.
 Gekko carusadensis Linkem, Siler, Diesmos, Sy & Brown, 2010.
 Gekko chinensis (Gray, 1842).
 Gekko coi Brown, Siler, Oliveros, Diesmos & Alcala, 2011.
 Gekko crombota Brown, Oliveros, Siler & Diesmos, 2008.
 Gekko ernstkelleri Rösler, Siler, Brown, Demeglio & Gaulke, 2006.
 Gekko gecko (Linnaeus, 1758).
 Gekko gigante Brown & Alcala, 1978.
 Gekko grossmanni Günther, 1994.
 Gekko hokouensis Pope, 1928.
 Gekko japonicus (Schlegel, 1836).
 Gekko kikuchii (Oshima, 1912).
 Gekko kwangsiensis Yang, 2015.
 Gekko lauhachindai Panitvong, Sumontha, Konlek & Kunya, 2010.
 Gekko liboensis Zhou, Liu & Li, 1982.
 Gekko melli (Vogt, 1922).
 Gekko mindorensis Taylor, 1919
 Gekko mizoramensis Lalremsanga, Muansanga, Vabeiryureilai & Mirza, 2023.
 Gekko monarchus (Schlegel, 1836).
 Gekko nutaphandi Bauer, Sumontha & Pauwels, 2008.
 Gekko palawanensis Taylor, 1925.
 Gekko palmatus Boulenger, 1907.
 Gekko petricolus Taylor, 1962.
 Gekko porosus Taylor, 1922.
 Gekko reevesii (Gray, 1831).
 Gekko remotus Rösler, Ineich, Wilms & Böhme, 2012.
 Gekko romblon Brown & Alcala, 1978.
 Gekko rossi Brown, Oliveros, Siler & Diesmos, 2009.
 Gekko russelltraini Ngo Van Tri, Bauer, Wood & Grismer, 2009.
 Gekko scabridus Liu & Zhou, 1982.
 Gekko scientiadventura Rösler, Ziegler, Vu, Herrmann & Böhme, 2004.
 Gekko sengchanthavongi Luu, Calame, Nguyen, Le & Ziegler, 2015.
 Gekko shibatai Toda, Sengoku, Hikida & Ota, 2008.
 Gekko siamensis Grossmann & Ulber, 1990.
 Gekko similignum Smith, 1923.
 Gekko smithii Gray, 1842.
 Gekko subpalmatus (Günther, 1864).
 Gekko swinhonis Günther, 1864.
 Gekko taibaiensis Song, 1985.
 Gekko takouensis Ngo & Gamble, 2010.
 Gekko tawaensis Okada, 1956.
 Gekko taylori Ota & Nabhitabhata, 1991.
 Gekko thakhekensis Luu, Calame, Nguyen, Le, Bonkowski & Ziegler, 2014.
 Gekko truongi Phung & Ziegler, 2011.
 Gekko verreauxi Tytler, 1865.
 Gekko vertebralis Toda, Sengoku, Hikida & Ota, 2008.
 Gekko vietnamensis Sang, 2010.
 Gekko vittatus Houttuyn, 1782.
 Gekko wenxianensis Zhou & Wang, 2008.
 Gekko yakuensis Matsui & Okada, 1968.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de reptiles

Gekko (animal)


Dette er en ufuldstændig liste over racer i det fiktive Star Wars-univers.

 Bothanere er pelsklædte pattedyr, omkring 1,5 meter høj. De kommer fra planeten Bothawui. Bothanere ligner i ansigtet udseende og krop struktur hunde, katte og/eller heste. De var kendt for at være mesterlige politikere og spioner. Bothanerne blev berømte på stjæle planerne til den anden dødsstjerne under slaget ved Korriban, som gjorde det muligt for oprørende at destruere rumstationen. De spillede en stor rolle i grundlæggelsen af Den nye Republik og i udviklingen af galaksens regering.
 Ewok er meget lave, men kan trods højden minde meget om bjørne, eller lignende dyr, som vi kender fra virkeligheden. Det vides at Ewokkerne umiddelbart opholder sig på skovmåne Endor.
 Gunganere er skabninger, der oprinder eller bor i undervandsbyen Otoh Gunga som ligger på Naboo. De er meget padde-agtige og lever i pagt med naturen. De har dog et lille udvalg af teknologi, der består af undervandsbåde og Energi-skjolde.
 Hutt er en ormeligende race. Hutterne regerer bl.a. på planeten Tatooine, hvor en af de mest omtalte og velkendte hutter er Jabba the Hutt. Navngivningen af en hutt er ofte et navn efterfulgt af "the Hutt".
 Ithorians er en art af intelligente pattedyr fra planeten Ithor. De er almindeligt kendt som "Hammerheads"(hammerhoveder) på grund af deres lange, krummer halsen og T-formet hoved. De bryder sig bestemt ikke om det navn. Normalt er Ithorians stille og fredelige og tyr hellere til deplomati end krig. Men man skal ikke lade sig narre, en Ithorian der er blevet tvunget ind i kamp er en frygtelig modstander.
 Jawa er et besynderligt folkefærd der bor på ørkenplaneten Tatooine. I filmene ser man aldrig en Jawa uden dens karakteristiske mørke rødbrunlige kåbe, og kraftigt lysende gulige øjne. Jawaerne er kendt for at handle med skrot og robotter. Alle kloge robotter skjuler sig når der er Jawaer i nærheden.
 Rancor er et monster der i filmene ses det i Return of the Jedi i Jabba the Hutts palads. En rancor er forholdsvist stor (omkring 10 meter), har små øjne, korte arme og forholdsvist korte ben, samt store tænder. Oprindeligt stammer rancor monsteret fra planeten Dathomir.
 Sandfolk er et folkefærd , der holder til på Tatooine. De kendetegnes ved at gå i nogle mørkebrune masker der har et karakteristisk design, og en lidt mere lys brun kropsbeklædning. Sandfolket kaldes også "Tusken Raiders" da de angreb og erobrede Fort Tusken, som nogle af de første bosættere på Tatooine byggede. Sandfolket er meget aggressivt overfor fremmede. Sandfolket er at finde i filmene The Phantom Menace, Attack of the Clones og A New Hope og i flere computerspil som f.eks Jedi Knight serien, The Phantom Menace osv.
 Twi'lek er en race der oprindeligt stammer fra planeten Ryloth. De ses i næsten alle farver og har to meget karakteristiske "haler", der stikker ud fra det bagerste af deres hoveder.
 Zabrak er en race af menneskelignende væsener med horn på hovederne. Deres hjemplanet er Iridonia, men de har koloniseret en række omkringliggende planeter. Zabrakker er meget viljestærke, stædige og stolte. Af kendte zabrakker kan nævnes: Agen Kolar, Bao-Dur, Eeth Koth, Kerian Sey og Darth Maul. Darth Maul optræder i filmen The Phantom Menace.

Eksterne henvisninger

Star Wars-racer


Blaikie peut faire référence à :
 Bill Blaikie (1951-2022), homme politique canadien.
 Daniel Blaikie (né en 1984), homme politique canadien.
 Heenan Blaikie (1973-2014),  ancien cabinet d'avocats canadien.
 Rebecca Blaikie (née en 1978), femme politique canadienne.
 Richard Blaikie (né en 1965), physicien néo-zélandais.
 Thomas Blaikie (1751-1838), jardinier écossais.

Blaikie


قصرالجعفرية هو قصر محصن بني في النصف الثاني من القرن الحادي عشر للميلاد القرن الخامس الهجري في عهد المقتدر بن هود أمير سرقسطة.

وصف البناء
يحيط بالقصر سور مستطيل وأبراج اسطوانية، وأخرى مستقيمة للدفاع عن القصر، كما توجد في داخله غرف موزعة حول صحن القصر والذي يفضي إلى مسجد صغير فيه محراب على شكل حدوة الفرس، وهو أول محراب يتخذ الشكل القرطبي آنذاك. أما المدخل فقوسه مرصع بنقوش قليلة البروزات، وتم فصل الأقواس مما ميزه عن الهندسة المعمارية القرطبية حيث كانت الأقواس متشابكة كما في قصر الحكم الثاني بقرطبة، كما جُعلت للأقواس رؤوس مخروطية زادت في طولها وأعطاها دلالة خاصة، بالإضافة إلى ما تميزت به من تيجان بأشكال ورقية نباتية مزخرفة متشابكة ومتداخلة. وأيضا تميزت الأقواس بعدة فصوص بها عارضة ونتوءات والتي تعتبر ميزة معمارية تجميلية.

تاريخ القصر
استولى بني هود العرب على القصر على حساب بنو تجيب من كندة وأصبح مقرا لهم. ويعكس إشعاع الإمارة في أوجها السياسي والثقافي، وتكمن أهمية المعلم في كونه شاهدا على الهندسة الإسلامية الأندلسية في عهد ملوك الطوائف، حيث يشكل مع جامع قرطبة وقصر الحمراء بغرناطة، ثلاثية الفن المعماري في الأندلس.

بعد استرداد سرقسطة سنة 1118 للميلاد من طرف ألفونسو الأول ملك أراغون الملقب بالمحارب، أصبح القصر مكان إقامة ملوك الأراجون المسحيون. حيث لعبت الجعفرية دوراً رئيسياً في نشر الفن المدجن الأراغوني. تمت فيما بعد إدخال تغيرات في الطابق العلوي ليصبح قصر إقامة الملوك الكاثوليكيون سنة 1492. في سنة 1593 أدخلت تغيرات جديدة لتجعل من الجعفرية قلعة عسكرية ذات طابع النهضة (يمكن ملاحظة ذلك من خلال الخندق والحدائق في محيط القصر)، ثم تم تحويلها من بعد إلى ثكنة. تعرض القصر في عدة مناسبات إلى تحويلات وخسائر، خصوصاً أثناء حرب الاستقلال الإسبانية ضد جيوش نابليون بونابارت، حتى تم ترميمه في النصف الثاني من القرن العشرين. القصر حالياً هو مقر المجلس التشريعي للأراغون.

معرض صور

انظر أيضًا
 سرقسطة
 بنو هود
 بنو تجيب

مراجع

وصلات خارجية
 سرقسطة الأندلسية في الأمس واليوم

العمارة المغاربية في إسبانيا
معالم إسلامية في الأندلس
سجون سابقة في إسبانيا
قصور إسبانيا
قصور في منطقة أرغون
قصور وحصون في إسبانيا
قلاع في منطقة أرغون
مبان ومنشآت أعيد بناؤها
مبان ومنشآت اكتملت في القرن 11
مبان ومنشآت في سرقسطة
متاحف في سرقسطة
مساكن ملكية في إسبانيا
مواقع التراث العالمي في إسبانيا
مواقع جذب سياحي في سرقسطة
سياحة ثقافية في إسبانيا
عمارة ممالك الطوائف
تأسيسات القرن 11 في الأندلس

قصر الجعفرية


William Babington Maxwell (født 4. juni 1866, død 1938) var en engelsk forfatter. Han var søn af Mary Elizabeth Braddon.

Maxwell hævede sig ikke over den underholdende sensationslitteratur og var i meget et sidestykke til Hall Caine. Karakteristiske bøger er: The Ragged Messenger, The Guarded Flame, The Devils Garden og The Mirror and the Lamp. Gabrielle (1926) giver et stykke kvindepsykologi fra Første Verdenskrig og den påfølgende tid.

Kilder

Romanforfattere fra England
Engelsksprogede forfattere
Briter i 1800-tallet
Briter i 1900-tallet

W.B. Maxwell


Ewald Genzmer (* 2. Juli 1856 in Boggusch, Kreis Marienwerder; † 1. April 1932 in Dresden) war ein deutscher Bauingenieur, Stadtplaner und Hochschullehrer.

Leben

Familie
Genzmer war ein Sohn des Rittergutsbesitzers Julius Genzmer (1821–1900) und dessen Ehefrau Auguste Genzmer geb. Reschke (1829–1866). Sein Bruder war der Maler Berthold Genzmer (1858–1927). Genzmer war in erster Ehe seit 1886 verheiratet mit Marie geb. Paxmann (1860–1897), beide hatten zwei Söhne und zwei Töchter, darunter Walther Genzmer und Hertha Genzmer. In zweiter Ehe war er seit 1900 mit Elisabeth Maquet (1868–1944) verheiratet; aus dieser Ehe stammte eine Tochter.

Nach dem Abitur im Jahr 1876 in Dortmund studierte Ewald Genzmer an der Berliner Bauakademie. Während seines Studiums wurde er Mitglied im Akademischen Verein Motiv. 1881 legte er das 1. Staatsexamen zum Regierungsbauführer (Referendar) ab und 1885 bestand er das 2. Staatsexamen zum Regierungsbaumeister (Assessor) mit Auszeichnung und erhielt ein staatliches Reisestipendium. Ab 1885 war er bei der Stadterweiterung von Köln unter Josef Stübben tätig.

Von 1892 bis 1904 war er Stadtbaurat in Halle (Saale). In dieser Zeit entwickelte sich die Stadt in Richtung Norden (Pauluskirche, Zoologischer Garten). Strahlenförmig rund um den Hasenberg entstand um die Jahrhundertwende das historistische Kaiserviertel, das heute nach der Pauluskirche Paulusviertel genannt wird. Der bei der Einfahrt nach Halle von Norden weithin sichtbare Wasserturm Nord entstand 1897–1899 nach Planung von Ewald Genzmer und Heinrich Walbe.

Von 1904 bis 1911 war Genzmer ordentlicher Professor für Städtebau und städtischen Tiefbau an der Technischen Hochschule Danzig. Als sein Assistent wirkte in Danzig in den Jahren 1909/1910 sein späterer Nachfolger Karl August Hoepfner. Genzmer wechselte 1911 an die Technische Hochschule Dresden und lehrte dort von 1911 bis 1925 städtischen Tiefbau und Elemente der Ingenieurwissenschaften. Gemeinsam mit dem Dresdner Stadtbaurat Paul Wolf leitete er das Seminar für Städtebau an der Technischen Hochschule Dresden.

Neben seiner Tätigkeit als Hochschullehrer entwarf Genzmer Bebauungspläne zur Stadterweiterung und Ortsentwässerungspläne für Städte im In- und Ausland. Durch den Ersten Weltkrieg wurde die Ausführung des schon erteilten Auftrags für Sankt Petersburg verhindert. Als einer der frühen Vertreter des modernen Städtebaus an der Schnittstelle zum städtischen Tiefbau hat er besonders die Entwässerung in den Dienst übergeordneter städtebaulicher Planungen eingefügt; für Dresden entwarf er unter anderem Projekt ein Metronetz.

Genzmer wohnte 1915 in Radebeul, in der Villa des 1907 verstorbenen Kammersängers Lorenzo Riese (Riesestraße 6). Er war Mitglied der Hallenser Freimaurerloge Zu den drei Degen. Seinem Testament entsprechend wurde er auf dem halleschen Stadtgottesacker bestattet, sein Grab befindet sich im Innenfeld II.

Auszeichnungen

 (kgl. preußischer) Geheimer Baurat
 (kgl. sächsischer) Geheimer Hofrat
 1920: Ehrendoktorwürde der Technischen Hochschule Danzig (als Dr.-Ing. E. h.)
 1901: kgl. preußischer Roter Adlerorden IV. Klasse
 kgl. sächsische Dienstauszeichnung II. Klasse

Schriften
 Die städtischen Straßen. zwei Bände, A. Bergstraesser, 1897.
 Der städtische Tiefbau, I, Heft 1. 1897.
 Führer durch Halle a. d. S. und seine staatlichen und städtischen Einrichtungen und Anstalten. Halle 1903. (mit Oskar Förtsch)
 Kanalisation der Klein- und Mittelstädte. drei Bande, 1912.
 Bebauungspläne. In: M. Foerster (Hrsg.): Taschenbuch für Bauingenieure. 1914.
 Bebauungsplan und Bauordnung. Deutscher Verlag für Volkswohlfahrt, Dresden 1917. (mit Heinrich Küster)
 Die Entwässerung der Städte. In: Handbuch der Ingenieurwissenschaften, III. Teil, Band 4. 1924.
 Städtebauseminar der Technischen Hochschule Dresden, Sächsische Arbeitsgemeinschaft der Freien Deutschen Akademie des Städtebaues. Verlag "Der Zirkel", 1924. (mit Paul Wolf)
 Wie entwirft man Ortsentwässerungspläne? drei Bände, 1930/1931.

Literatur

 Rainer Pommerin: Geschichte der TU Dresden 1828–2003. Köln 2003, S. 112.
 Dorit Petschel: 175 Jahre TU Dresden. Band 3: Die Professoren der TU Dresden 1828–2003. (hrsg. im Auftrag der Gesellschaft von Freunden und Förderern der TU Dresden e. V. von Reiner Pommerin) Böhlau, Köln u. a. 2003, ISBN 3-412-02503-8, S. 265 f.

Weblinks

Einzelnachweise

Bauingenieur
Stadtplaner (Deutschland)
Hochschullehrer (Technische Universität Danzig)
Hochschullehrer (Technische Universität Dresden)
Geheimer Baurat
Geheimer Hofrat
Freimaurer (19. Jahrhundert)
Freimaurer (20. Jahrhundert)
Freimaurer (Deutschland)
Ehrendoktor der Technischen Universität Danzig
Träger des Roten Adlerordens 1. Klasse
Korporierter (Studentenverbindung)
Deutscher
Geboren 1856
Gestorben 1932
Mann

Ewald Genzmer


El Santo Ecce Homo es una escultura de talla completa y desnuda hecha de madera policromada de origen Quiteño del  que representa a Jesucristo cuando Poncio Pilatos lo presenta al pueblo con las palabras ¡He aquí el hombre!, que en latín se tradujo en la Vulgata como Ecce Homo.

La imagen reposa sobre un Trono de plata repujada. Sobre su cabeza reposan tres coronas o potencias doradas y con piedras preciosas, y en su mano derecha lleva una caña. Es venerado en la Santuario de Belén (Popayán), Colombia. El Santo Ecce Homo es el patrono de Popayán y también desfila en la procesiónes de la Semana Santa de Popayán. Actualmente desfila en las procesiones la réplica hecha por José Lamiel.

Historia
La imagen original llega a Popayán en 1680 y cuando se adquirió no estaba terminada en su totalidad y fue el artesano Don Juan Antonio de Velasco quien en la ciudad de Popayán lo terminara en su totalidad. La imagen original fue adquirida en la ciudad de San Juan de Pasto por Don Juan Antonio de Velasco y su esposa Doña Jerónima de Velasco quienes la tendrían durante treinta años para su culto doméstico, fue prestada para la procesión de la Catedral de Popayán celebrada durante la Semana Santa de Popayán. La familia la cedió a la catedral en 1717 y desde este año fue subida y dejada definitivamente en el Santuario de Belén.

Tras el deterioro de la imagen original por culpa del gorgojo, el expresidente Guillermo León Valencia le encarga una réplica al escultor español José Lamiel quien se traslada en 1960 a Colombia contratado oficialmente para realizar la copia en la ciudad de Popayán, trabajo que le tomó 6 años.

La Festividad religiosa del Santo Ecce Homo es organizada por la Junta Pro Culto al Santo Ecce Homo de Popayán organización religiosa que nace en el año 1938.

En la festividad anual se celebran dos procesiones; la primera, inicia desde el Santuario de Belén hasta la Iglesia de San Francisco (Popayán), donde popularmente alumbran las mujeres, anteriormente la procesión llegaba hasta la Catedral Basílica de Nuestra Señora de la Asunción de Popayán.

La segunda procesión inicia en la Iglesia de San Francisco (Popayán) antecedida por la Fiesta patronal y se dirige hacia el Santuario de Belén (Popayán), tradicionalmente alumbran los hombres.

Véase también
 Amo Jesús de Puelenje
 Peregrinación
 Semana Santa
 Paso (Semana Santa)

Referencias

Enlaces externos

Advocaciones de Cristo
Esculturas de Jesucristo
Religión en Popayán
Fiestas de Colombia
Cultura de Popayán
Patrimonio Cultural Inmaterial de la Humanidad en Colombia
Semana Santa de Popayán
Esculturas del siglo XVII

Santo Ecce Homo de Popayán


Luka Perković (Zagreb, 30. rujna 1998.) hrvatski je profesionalni League of Legends igrač. Profesionalni nadimak mu je Perkz (originalno pisano kao PerkZ, sada pisano kao PERKZ). Od 2015. do 2020. je igrao za tim G2 Esports, s kojim se natjecao na europskom prvenstvu League of Legends European Championship (LEC). Od proljetne sezone 2021. igra u timu Cloud9, u sjevernoameričkom League of Legends Championship Series (LCS) te je napravio ponovni prijelaz u Europu te danas Luka Perković igra za Vitality  Jedan je od najnagrađivanijih i najuspješnijih igrača zapadne Europe, i svijeta.

Karijera

Sezona 2014.
Luka Perković započeo je karijeru pridruživši se timu GSI Gaming 3. lipnja, usred sezone, na poziciji Mid. Tim se te godine sastojao od:

Tim nije uspio proći grupnu fazu natjecanja DreamHack Summer 2014. u Jönköpingu u Švedskoj. Izgubili su od timova RoughNeX, SK Gaming Prime i n!faculty. Za sudjelovanje su osvojili nagradu od 1501 dolara.

Isti je tim 18. kolovoza 2014. godine sudjelovao na online natjecanju EpicGear Cup 16, na kojem su odnijeli pobjedu, i nagradu od 250 eura. Šest dana kasnije, tim je sudjelovao na natjecanju EpicGear Cup 17, no ovaj puta su završili na drugom mjestu, i bez novčane nagrade. Tim je krajem te godine raspušten.

Sezona 2015.
Luka se pridružuje timu Gamers2.

Gamers2 je sudjelovao na međunarodnom natjecanju International Invitational Tournament 4, no ispali su u četvrtfinalu, izgubivši protiv turskog tima HWA Gaming (rebrandiran u İstanbul Wildcats, sudionici TCL-a). Gamers2 žele se kvalificirati na europsko proljetno natjecanje Challenger Series (EUCS 2015 Spring Qualifier), te ulaze među timove zapadne Europe, no u finalu grupe D gube od tima Nevo.

U veljači Perkz odlazi iz Gamersa2, i pridružuje se francuskom timu Millenial.

Millenialsi se natječu na Gamers Assembly 2015 od 4. do 6. travnja, te završavaju na drugom mjestu, iza tima Origen, odnoseći 3 000 eura nagrade. PerkZ se nije u mogućnosti natjecati na DreamHack Tours 2015 zbog školskih obaveza. PerkZ i službeno napušta tim u svibnju 2015.

Početkom idućeg mjeseca, PerkZ se vraća u prijašnji tim, Gamers2.

Ovaj roster u srpnju 2015. sudjeluje na LAN natjecanju eSports Festival 2015, no tim završava zadnji u grupi A, čime ispada iz daljnjeg natjecanja.

Tim se nadalje prijavljuje na EUCS 2015 Summer, na kojem dijele prvo mjesto s timom Dignitas EU (oba tima imaju rezultat 8-2 u petom tjednu natjecanja). Tim se sastoji od:

Gamers2 se u listopadu 2015. godine rebrandira u G2 Esports.

Sezona 2016.
G2 Esports ponovno mijenja strukturu tima u predsezoni EU LCS-a.

Tim osvaja prvo mjesto na proljetnom izdanju EU LCS-a rezultatom 15-3 nakon 9 tjedana igranja. Također pobjeđuju na EU LCS Spring Playoffs te se kvalificiraju na MSI (Mid Season Invitational) 2016. na kojem na kraju grupne faze završavaju peti, čime ispadaju iz daljnjeg natjecanja. U finalu MSI 2016. južnokorejski SKT pobjeđuje sjevernoamerički CLG rezultatom 3-0.

Tim ponovno mijenja igrače pred ljetno izdanje EU LCS-a 2016:

Na ljetnom EU LCS-u sudjeluje 10 timova. G2 grupnu fazu završava na prvom mjestu s rezultatom 28-8. Kikis odlazi iz G2 Esportsa. U eliminacijskoj fazi natjecanja protiv šest najboljih timova grupne faze, G2 završava prvi, pobijedivši Splyce 3-1, čime osvajaju 50 000 dolara i kvalificiraju se na Svjetsko prvenstvo 2016. (Worlds 2016.). Perkz u zadnjem meču protiv Splycea igra Vladimira, i dobiva prvi, iako neslužbeni, pentakill u karijeri (jedan igrač redom ubije svih pet protivnika u određenom vremenu).  Pobjednici svjetskog prvenstva su ponovno korejski SKT, čime odnose nagradu od 2 milijuna dolara. G2 završavaju trinaesti, iako je veći dio fanova očekivao da će završiti drugi, iza SKT-a.

Sezona 2017.

Isti igrači (osim Kikisa) sudjeluju na EU LCS-u 2017., te u proljeće završavaju prvi. Završavaju drugi na MSI 2017., dok u ljetnom EU LCS-u završavaju drugi u grupama ali prvi u eliminacijama (pobjeđuju Misfits Gaming 3-0). Ponovno odlaze na Svjetsko prvenstvo koje se održava u Pekingu, gdje završavaju deseti.

Sezona 2018.

Sezona 2019.
Rasmus "Caps" Winther, midlaner za europski tim Fnatic prelazi u G2 Esports na poziciju mid, dok PerkZ prelazi na botlane kao ADC, uz Supporta MikyX-a.

Na poziciji ADC-a u neslužbenim i vježbeničkim mečevima na korejskom serveru Luka koristi ID "Uma Jan" po kojem postaje poznat.

Tim završava prvi na LEC 2019. Spring (13-5), pobjeđuje Origen (3-0) u kvalifikacijama, završava prvi na Mid Season Invitationalu 2019. pobijedivši sjevernoamerički Team Liquid (3-0), te također osvajaju prvo mjesto na LEC 2019. Summer (15-3), kvalificiraju se za Svjetsko prvenstvo (Worlds 2019.), na kojem osvajaju drugo mjesto i nagradu od 300.000 USD, nakon poraza od strane kineskog FunPlus Phoenixa (FPX) (0-3).

Sezona 2020.

U istom sastavu kao i 2019., G2 Esports pobjeđuje obje LEC sezone 2020., a na svjetskom prvenstvu (Worlds 2020.) dolaze do polufinala, gdje gube od konačnih pobjednika turnira, južnokorejskog tima "Damwon Gaming" (DWG). Kao trećeplasirani, G2 Esports osvajaju nagradu od 200.250 USD.

Sezona 2021.
U studenome 2020. Luka Perković prelazi u sjevernoamerički tim Cloud9 (C9). Ugovor s C9 ističe mu 21. studenoga 2023.

Statistike
 Prvi (neslužbeni) pentakill u karijeri, s Vladimirom, finale EU LCS Summer 2016. protiv Splycea.
 Jedan pentakill u karijeri, s Kai'Sa-om, G2 Esports protiv Schalke 04, EU LCS 2018. Summer, drugi tjedan - prvi dan (W2D1)
 Najbrži turnirski meč u karijeri traje 18:05, G2 Esports protiv Team Liquid, MSI 2019.
 Najbrži službeni meč u karijeri traje 14:53, To Infinity and Beyond protiv G2 Esports, PGL Legends of the Rift Season 1
 Najduži meč u karijeri traje 67:59, G2 Esports protiv Origen, EU LCS 2016 Summer
Treći igrač koji dostiže brojku od 1000 killova u LEC-u - kao Kai'S 8. rujna 2019. ubivši FNC Nemesisa u 23. minuti igre - Fnatic protiv G2, finale LEC Summer 2019., 2. meč.

Izvori

Hrvatski športaši
Životopisi, Zagreb
Videoigre

Luka "Perkz" Perković


Roussospiti ( ) ist ein Dorf mit dem Status einer Ortsgemeinschaft im Gemeindebezirk Rethymno der Gemeinde Rethymno auf der griechischen Mittelmeerinsel Kreta.

Lage
Roussospiti liegt etwa 4,5 Kilometer südöstlich von Rethymno zwischen zwei Trockenbächen an einem Ausläufer des Vrysinas (Βρύσινας) in 300 Meter Höhe. Die nächstgelegene Ortschaft ist Chromonastiri 1,5 Kilometer östlich.

Namensherkunft und Geschichte
Griechisch spiti bedeutet 'Haus', der vordere Teil des Namens geht möglicherweise auf  'rot' zurück – als Bezeichnung eines Hauses im Dorf – oder auf it. Russo 'Russe' bzw. Russa 'Russin', wonach eine russische Frau ein Haus im Dorf gebaut hätte.

Die früheste Erwähnung als Russospiti stammt aus venezianischer Zeit. Während der osmanischen Zeit war der Ort zunächst von orthodoxen Christen und Muslimen bewohnt. Die Volkszählung von 1670 verzeichnete für Rusi İspiti sowohl christliche als auch muslimische Dorfbewohner. Ein Eintrag im Geschäftsbuch des Qādī von Candia bezeugt für 1671 die Islamisierung christlicher Einwohner.

Einwohnerentwicklung von Roussospiti

Kirchen und weitere Sehenswürdigkeiten
Die Kirche der Panagia (Jungfrau Maria) ist eine kleine einschiffige Kirche, die im frühen 14. Jahrhundert erbaut wurde.
Der Brunnen in Roussospiti datiert aus dem 17. Jh. Der Wasserausfluss hat die Form eines Löwenkopfes.
Kloster Agia Irini

Sonstiges
Am 26. Juli feiert das Dorf den Namenstag des Agia Paraskevi.

Einzelnachweise

Ort in der Region Kreta
Geographie (Rethymno)

Roussospiti


In the 1857 United Kingdom general election, the Whigs, led by Lord Palmerston, won a majority in the House of Commons as the Conservative vote fell significantly.  The election had been provoked by a vote of censure in Palmerston's government over his approach to the Arrow affair which led to the Second Opium War.

There is no separate tally of votes or seats for the Peelites. They did not contest elections as an organised party but more as independent Free trade Conservatives with varying degrees of distance from the two main parties.

According to A. J. P. Taylor:
The general election of 1857 is unique in our history: the only election ever conducted as a simple plebiscite in favour of an individual. Even the "coupon" election of 1918 claimed to be more than a plebiscite for Lloyd George; even Disraeli and Gladstone offered a clash of policies as well as of personalities. In 1857 there was no issue before the electorate except whether Palmerston should be Prime Minister; and no one could pretend that Palmerston had any policy except to be himself.

Results

|}

Summary

Seats summary

See also
 List of MPs elected in the 1857 United Kingdom general election
 1857 United Kingdom general election in Ireland

Notes

References

Further reading

External links
1857 General Election
Spartacus: Political Parties and Election Results

1857 elections in the United Kingdom
General election
1857
March 1857 events
April 1857 events
Edward Smith-Stanley, 14th Earl of Derby
Henry John Temple, 3rd Viscount Palmerston

1857 United Kingdom general election


Viktorya Şelaleleri veya Mosi-oa-Tunya dünyanın en görkemli şelalelerindendir. Zambezi Nehrinin üzerinde, Zambiya ve Zimbabve sınırları arasında, bulunur. Şelaleler yaklaşık olarak 1,7 km genişliğinde ve 128 m yüksekliğindedirler.

İskoç kâşif David Livingstone şelaleleri 1855'te ziyaret etmiş ve Kraliçe Victoria'nın anısına Victoria Şelaleleri ismini vermiştir. Bununla birlikte şelale zaten yöresel olarak Mosi-oa-Tunya yani "gürleyen duman" diye anılmaktaydı. Şelaleler iki millî parkın parçasıdırlar, Zambiya'daki Mosi-oa-Tunya Millî Parkı ve Zimbabve'deki Victoria Şelaleleri Millî Parkı. Şelaleler Güney Afrika'nın en önemli turist çeken noktalarından biridir. Aynı zamanda UNESCO Dünya Mirası Alanıdır.

Kuzey Amerika'daki Niagara Şelaleleri'nden daha geniş olan Victoria Şelaleleri sadece Güney Amerika'nın Iguaçu Şelaleleri ile karşılaştırılabilir. Iguaçu 270'ten fazla (görece) 'küçük' şelaleye bölünmüşken Victoria dünyadaki en büyük, 100 metreden yüksek ve 1,5 km'den geniş, tek su yatağından, dökülmektedir.

Victoria Şelalesi'nin üzerinde ise,hiç kaybolmayan bir gökkuşağı vardır.

Görsel

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki şelaleler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Viktorya Şelalesinde 72 Saat: Gezi Notları
 NASA Earth Observatory page (İngilizce)
 Entry on UNESCO World Heritage site (İngilizce)
 1891'den Victoria Şelalelerinin ilk fotoğrafları (İngilizce)

Victoria Şelalesi


භෞතික විද්‍යාවේ දී ස්කන්ධ-ශක්ති තුල්‍යතාවය ස්කන්ධයක් සහිත ඕනෑ දෙයකට ඊට සමතුල්‍ය ශක්තියක් තිබෙන බව සහ එහි විලෝමය කියා පායි. මෙමඟින් ඇල්බට් අයින්ස්ටයින්ගේ  යන සූත්‍රය පැහැදිලි කරයි .

මෙම සූත්‍රය මඟින් දක්වා තිබෙන්නේ ස්කන්ධය (m) හා ආලෝකයේ වේගයේ (c= ~3×108ms-1) වර්ගයේ ගුණිතයෙන් සමතුල්‍ය ශක්තිය (E) ගණනය කල හැකි බව යි.  ඒ හා සමානව ම ශක්තියක් එහි ශක්තිය (E) ආලෝකයේ වේගයේ වර්ගයෙන් () බෙදූ විට එන ප්‍රමාණයක ස්කන්ධයක් පෙන්වයි. එදිනෙදා ඒකකවලින් ගත් කල ආලෝකයේ වේගය ඉතා විශාල  අගයක් වන බැවින් මෙම සූත්‍රයට අනුව කුඩා බරක් තිබෙන සාමාන්‍ය නිශ්චල වස්තුවකට වුව ද ස්වාභාවයෙන් ම පිහිටි විශාල ශක්තියක් තිබේ. රසායනික, න්‍යෂ්ටික හා අනෙකුත් ශක්ති පරිණාමනයන් නිසා පද්ධතියෙන් එහි ශක්තියෙන් යම් ප්‍රමාණයක් (හා ඊට සමතුල්‍ය ස්කන්ධයක්) නැති වී යන අතර මෙය ආලෝක විකිරණ ශක්තියක් ලෙස හෝ තාපජ ශක්තියක් ලෙස පිටකරනු ලබයි.

ස්කන්ධ-ශක්ති තුල්‍යතාවය හෙන්රි පොයින්කෙයාර් විසින් විස්තර කරන ලද විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයෙන් ආ විරෝධභාශිතයකින් ඉදිරිපත් වූවකි. අයින්ස්ටයින් විසින් මෙය පළමු වරට ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ 1905 නොවැම්බර් 05වනදා පල වූ ඇනස් මිරබිලිස් (ප්‍රාතිහාර්යාත්මක වසර) නම් වූ ලිපිවලින් එකක් වූ "වස්තුවක අවස්ථිතිය එහි ශක්ති අන්තර්ගතය මත රඳා පවතින්නේ ද?" යන ලිපියේ ය. ස්කන්ධ-ශක්ති තුල්‍යතාවය සාමාන්‍ය මූලධර්මයක් සහ අවකාශයේ සහ කාලයේ සමමිතීන්ගේ අපරාංගයක් බව කීමට පළමුවැන්නා වූයේ අයින්ස්ටයින් ය.

ස්කන්ධ-ශක්ති තුල්‍යතාවයේ අපරාංගයක් ලෙස වස්තුවක් නිශ්චල ව තිබෙන විට එහි තවමත් එහි නිශ්චල ස්කන්ධයට සමතුල්‍ය නිශ්චල ශක්තිය යනුවෙන් හඳුන්වන ඇතුලාන්ත හෝ නිජ ශක්තියක් තිබේ. එම වස්තුව චලිතයේ තිබිය දී එහි සම්පූර්ණ ශක්තිය එහි නිශ්චල ශක්තියට වඩා වැඩි වන අතර ඊට සමතුල්‍ය ව එහි සම්පූර්ණ ස්කන්ධය එහි නිශ්චල ස්කන්ධයට වඩා වැඩි වේ. මෙම නිශ්චල ස්කන්ධය එහි චලිතය කෙසේ වුව ද, සාමාන්‍ය සහ විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයන්ගේ සලකා බැලෙන අතිවිශාල වේගයන් සහ ගුරුත්වයන් යටතේ වුව ද වෙනස් නොවී පවතින නිසා මෙය අචල්‍ය ස්කන්ධය ලෙස ද හැඳින්වේ.

භෞතික විද්‍යාව

ස්කන්ධ–ශක්ති තුල්‍යතාවය


قد تشير عبارة التطور الكيميائي إلى:
 التخليق النووي للعناصر الكيميائية في الكون التي حدثت بعد الانفجار العظيم في النجوم وفي المستعرات العظمى.
 تخلق لاحيوي، هي دراسة كيفية تكون الحياة على الأرض من أصل غير حيوي.
 تطور جزيئي، التطور على مستوى الجزيئات.

تطور كيميائي (توضيح)


Æthelwulf (died 858) was King of Wessex from 839 until his death.

Æthelwulf may also refer to:
 Æthelwulf, or Adulf (died ), Anglo-Saxon cleric and saint
 Æthelwulf of Elmham (died after 781), Anglo-Saxon Bishop of Elmham
 Æthelwulf of Selsey (died ), Anglo-Saxon Bishop of Selsey
 Æthelwulf of Berkshire (died 871), Saxon ealdorman who won the Battle of Reading
 Æthelwulf, or Athulf (died after 1013), Anglo-Saxon Bishop of Hereford
 Æthelwulf (poet), Anglo-Saxon poet, author of De abbatibus

See also
 Adelolf, Count of Boulogne (died 933), Flemish-Saxon nobleman

Æthelwulf (disambiguation)


بلدية الرُّتبة أو (نقحرة: لا رودا) (بالإسبانية: La Roda) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة قشتالة والمنشف وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية الرُّتبة 16.414 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

أعلام
 توماس نافارو توماس
 جويرمو جارسيا لوبيز

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية لا رودا

بلديات البسيط
أماكن مأهولة في البسيط

لا رودا


La Ligue professionnelle masculine de hockey sur gazon 2022-2023 est la quatrième saison de la ligue professionnelle et la septième édition de la série de la ligue des équipes nationales. Le tournoi débute le 28 octobre 2022 et se termine le 5 juillet 2023.

Format
La FIH a changé le format pour cette saison car il n'y a pas de matches à domicile et à l'extérieur et la saison est divisée en blocs de dates. Pour réduire les problèmes financiers et logistiques, un ensemble de trois équipes se réunit sur un même site et un « mini-tournoi » est disputé où chaque équipe joue deux matchs l'une contre l'autre. Le nouveau format réduit également le problème du temps de déplacement et minimise le fardeau des joueurs.

Système de points et classements
L'équipe gagnante obtient trois points. En cas de match nul, les deux équipes reçoivent un point, le vainqueur de la séance de tirs au but gagnant un point supplémentaire. L'équipe terminant dernière est reléguée en Coupe des Nations.

Participants
Après leur retrait lors de la saison 2021-2022 en raison des exigences de voyage liées à la pandémie de Covid-19, l'Australie et la Nouvelle-Zélande sont de retour pour la nouvelle saison.

Compositions

Villes et stades
Voici les 12 lieux nommés par la Fédération internationale de hockey sur gazon:

Critères
En cas d'égalité de points de plusieurs équipes à l'issue des matchs de poule, les critères suivants sont appliqués dans l'ordre indiqué pour établir leur classement:
 Points de chaque équipe,
 Matchs gagnés,
 Différence de buts,
 Buts pour,
 Plus grand nombre de points obtenus dans les matchs de poule disputés entre les équipes concernées,
 Buts marqués en plein jeu.

Compositions des mini-tournois

Mini-tournoi de Bhubaneswar

|}

Mini-tournoi de Mendoza

|}

Mini-tournoi de Santiago del Estero

|}

Mini-tournoi de Hobart

|}

Mini-tournoi de Rourkela

|}

Mini-tournoi de Christchurch

|}

Mini-tournoi de Londres A

|}

Mini-tournoi d'Eindhoven

|}

Mini-tournoi de Londres B

|}

Mini-tournoi d'Anvers A

|}

Mini-tournoi d'Amsterdam

|}

Mini-tournoi d'Anvers B

|}

Classement final

Références

Lien externe
Site officiel

Ligue professionnelle de hockey sur gazon
Hockey sur gazon en 2022
Hockey sur gazon en 2023


An Paphinia subclausa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler. An Paphinia subclausa in nahilalakip ha genus nga Paphinia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphinia

Paphinia subclausa


An Bulbine striata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Baijnath ngan Van Jaarsv.. An Bulbine striata in nahilalakip ha genus nga Bulbine, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbine

Bulbine striata


Larrea divaricata, južnoamerička biljka,  zvana chaparral
Larrea tridentata, sjevernoamerička biljka,  zvana chaparral
Chaparral, Novi Meksiko
El Chaparral (Teksas)

Chaparral


පාද ගණන සතරකට වඩා වැඩි සතුන් බහුපා සතුන් වේ.

1.හැකරැල්ලා

2.පත්තෑයා

3.රෑ බදුල්ලා

4.මකුළුවා

5.සමනලයා

6.කූඹියා

7.දිමියා

බහුපා සතුන්


est un genre éteint d'insectes archéorthoptères et l'un des genres les plus abondants d'insectes carbonifères. Ils avaient une envergure allant jusqu'à dix centimètres et un thorax gonflé armé d'épines acérées atteignant un millimètre de long.

Liste d'espèces
Selon  :
 † Gerarus collaris Handlirsch, 1911
 † Gerarus constrictus (Scudder, 1885)
 † Gerarus danae (Scudder, 1868)
 † Gerarus fischeri (Brongniart, 1885)
 † Gerarus mazonus Scudder, 1885
 † Gerarus symmetricus Bolton, 1934
 † Gerarus teutonicus Brauckmann & Herd, 2005
 † Gerarus vetus Scudder, 1885

Liens externes

Notes et références

Références taxonomiques

Genre d'insectes préhistoriques (nom scientifique)
Arthropode du Carbonifère
Taxon fossile décrit en 1885
Insecte décrit en 1885

Gerarus


Bjørnsletta Station ( Bjørnsletta stasjon) er en metrostation på Kolsåsbanen på T-banen i Oslo.

Stationen blev åbnet 17. august 2010. Den erstattede den gamle Bjørnsletta Station, der lå et par hundrede meter længere mod øst, og Lysakerelven Station, der lå et par meter hundrede meter længere mod vest, men som begge var blevet lukket 1. juli 2006 sammen med Kolsåsbanen, der skulle opgraderes til metrostandard.

Genåbningen af banen fra Åsjordet til Bjørnsletta var oprindelig planlagt til at ske i december 2010. Det blev imidlertid fremrykket, så den nye station kunne indvies allerede 17. august 2010 af Oslos borgmester Fabian Stang.

Eksterne henvisninger

Noter

T-banestationer i Oslo
Etableret i 2010

Bjørnsletta Station


Barry Brookes Longyear (n. 12 mai 1942, Harrisburg, Pennsylvania) este un scriitori și romancier  american care locuiește în Maine.

Biografie
Longyear s-a născut la  12 mai 1942 în Harrisburg, Pennsylvania. A absolvit Academia Militară a statului Virginia, Institutul de Artă din Pittsburg, Școala de Balistică din Texas și Universitatea de Studii Sociale din Detroit. A lucrat ca tehnician în Okinawa și Key West, ca producător de microfilme în Detroit sau editor în Philadelphia. Lucrează în prezent ca profesor de literatură la o școală din Farmington, Maine.

Carieră
Este cel mai cunoscut pentru nuvela sa care a câștigat premiile Hugo și Nebula: Enemy Mine, după care s-a realizat un film omonim și o nuvelizare în colaborare cu David Gerrold. Enemy Mine (română Dușmanul) prezintă o întâlnire între un om și un soldat extraterestru, ale căror rase sunt în stare de război. Ei sunt izolați și lăsați împreună undeva în spațiu și trebuie să se acomodeze cu problema  cu care se confruntă și cu acceptarea xenofobiei. O versiune foarte mult extinsă  a nuvelei originale precum și două romane (The Tomorrow Testament și The Last Enemy) formează o trilogiei, care, alături de materiale suplimentare, au fost adunate în colecția The Enemy Papers.

Nuvela originală, în mare parte, l-a ajutat pe Longyear să câștige Premiul John W. Campbell pentru cel mai bun nou scriitor în anul 1980. Longyear este singurul scriitor care a  câștigat premiile Hugo, Nebula și Campbell în același an. (în contrast cu o altă "tripla coroană" câștigătoare: William Gibson care a câștigat premiile Hugo, Nebula și Philip K. Dick în 1984.)

A mai scris seriile Circus World și Infinity Hold, câteva romane de sine-stătătoare, numeroase povestiri și două cărți din seria de nuvelizări Alien Nation.  Trilogia sa "Infinity Hold," "Kill All the Lawyers" și "Keep the Law," a fost lansată în 2002 într-un singur volum intitulat Infinity Hold 3 de către Ghilda Autorilor în ediția  Backinprint.com.

Un text foarte apreciat al lui Longyear este The Carpenter în care istoria, mitologia și misterul se împletesc într-o povestire despre un om de acum două mii de ani.

Lucrări publicate

Romane de sine-stătătoare
 Sea of Glass (1987) ISBN 978-0595189656
 Naked Came the Robot (1988) ISBN 978-0595200689
 The God Box (1989) ISBN 978-0595121151

Povestiri
 Homecoming (Asimov's Science Fiction Oct 1979) (nominalizare în 1980 la premiul Hugo) ISBN 978-0595213092
 Savage Planet (nominalizare în 1981 la premiile Hugo & Locus) ISBN 978-0708880920
 Chimaera (nominalizare în 1993 la premiul Locus)
 The Death Addict (nominalizare în 1994 la premiul Locus)
 The Hangingstone Rat (nominalizare în 2008 la premiul AnLab)
 The Purloined Labradoodle (nominalizare în 2009 la premiul AnLab)

Seria Enemy Mine
 Enemy Mine (Asimov's Science Fiction Sep 1979) (a câștigat în 1980 premiile  Hugo, Nebula & Locus) ISBN 978-0595309764
 The Tomorrow Testament (1983) ISBN 978-0595189663
 The Last Enemy (1997) ISBN 978-0595348756
 Adunate în colecția The Enemy Papers cu materiale suplimentare (1998) ISBN 1-56865-949-0

Seria Infinity Hold
 Infinity Hold 1989 ISBN 978-0595092741
 Infinity Hold\3 2002 (Trilogia IH completă: Infinity Hold, Kill All the Lawyers și Keep the Law)

Seria Circus World
 Circus World (1980) ISBN 978-0595189670
 City of Baraboo (1980) ISBN 978-0595121205
 Elephant Song (1981) ISBN  978-0595121182

Seria de mistere Jaggers & Shad
 "The Good Kill" Analog Magazine noiembrie 2006
 "The Hangingstone Rat" Analog Magazine octombrie 2007
 "The Purloined Labradoodle" Analog Magazine ianuarie/februarie 2008
 "Murder In Parliament Street" Analog Magazine noiembrie 2007

Recovery works
 The Monopoly Man Fantasy & Science Fiction, January 2009
 Yesterday's Tomorrow: Recovery Meditations For Hard Cases Hazelden, 1997 ISBN 978-1568381602
 Saint Mary Blue (roman cu acțiunea într-un salon de tratamente) SteelDragon Press, 1988 ISBN 978-0595138852

Instrucțiuni de scris
 Science-Fiction Writer's Workshop-I ISBN 978-0595225538
 The Write Stuff Online Writing Seminar

Colecții de povestiri
 Manifest Destiny (including "Enemy Mine" and others in the same future history) ISBN 978-0425045305
 It Came from Schenectady ISBN 978-0595201723

Ficțiune scurtă

Referințe și note

 The Locus Index to SF Awards

Legături externe
 Bibliography  at SciFan
 Barry B. Longyear's Webmansion
 Review of City of Baraboo  by Aaron V. Humphrey

 Bibliografie
 Biografie (scurtă)

Nașteri în 1942
Scriitori americani
Câștigători ai Premiului Hugo
Câștigători ai Premiului Nebula
Câștigători ai Premiului John W. Campbell
Oameni în viață
Oameni din Harrisburg, Pennsylvania
Scriitori americani de literatură științifico-fantastică

Barry B. Longyear


La  Emu Bay Railway classe 10  est une  locomotive diesel-hydraulique construite par Walkers Limited, de Maryborough, Australie pour le chemin de fer Emu Bay Railway entre 1963 et 1966.

Historique
Vers la fin des années 1950, Emu Bay Railway cherche des locomotives Diesel en remplacement des locomotives à vapeur. Après les expériences positives à la suite de la livraison d'une unité unique de classe 21 en 1953, le chemin de fer songe commander des locomotives de la firme Tuloch de New South Wales, mais le 17 août 1963, Emu Bay Railway a pris livraison de trois locomotives diesel-hydrauliques de classe 10 en provenance de la firme Walkers Limited.

Un quatrième unité sera assemblé à partir de pièces de rechange en main dans les ateliers de Launceston des chemins de fer du gouvernement de Tasmanie en avril 1966. En 1969/70, l'appareillage de commande pneumatique a été remplacé par un équipement électropneumatique pour permettre à la classe de fonctionner en multiple avec la Emu Bay Railway classe 11 (successeur et développement technique de la classe 10 ). Entre 1980 et 1992, les quatre classe 10 ont été remotorisés avec des moteurs Caterpillar D398B, tels qu'utilisés sur la classe 11 .

À la suite de la livraison des dix unités de classe 11, les quatre classe 10 ont été équipées comme unités esclaves utilisées en opération multiple .

Fin de la ligne et préservation
Toutes les quatre unités ont été inclus dans la vente d'avril 1998 du chemin de fer d'Emu Bay au Réseau de transport australien. À la suite de la fermeture de la mine Hellyer en juin 2000, tous ont été stockés et seront dirigés en 2001 à des organisations de préservation . L'unité numéro 1001 se retrouve au Walhalla Goldfields Railway de Victoria, numéro 1002 se retrouve au Don River Railway de Devonport et les unités 1003 et 1004 se trouvent au Zig Zag Railway de New South Wales .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Locomotive Diesel
Transport ferroviaire en Australie

Emu Bay Railway classe 10


Le tueur en série de Long Island (aussi appelé LSK, tueur de la plage de Gilgo ou l'éventreur de la Craiglist) est un meurtrier du nom de Rex Heuermann et qui aurait œuvré durant plus de vingt ans.

Il a enterré toutes ses victimes, entre 1995 et 2010, près de Oak Beach, à Long Island aux États-Unis.

Toutes étaient des escorts autour de la vingtaine qui utilisaient le site Craiglist pour travailler.

Selon les preuves, il aurait tué entre 10 et 16 jeunes femmes, dont les corps ont été retrouvés entre 2010 et 2011, à la suite de la disparition de Shannan Gilbert.

Mari Gilbert est une militante américaine, mère de l'une des victimes, dont l'histoire permet de mieux comprendre le cas.

Investigations de la police

Les premiers restes humains furent retrouvés à Oak Beach le . L'enquête était menée afin de retrouver Shannan Gilbert, une jeune femme de 24 ans qui avait disparu dans les environs quelques mois auparavant, après s'être enfuie de la maison d'un client (elle était prostituée), et avoir appelé le 911, indiquant que quelqu'un voulait la tuer. Un mois après sa disparition, le département de police de Suffolk a demandé à l'officier John Mallia de chercher la jeune femme avec son chien entraîné à retrouver les corps, un berger allemand appelé Blue. Durant l'été 2010, Mallia ne parvient pas à la retrouver. Il retente le coup le 11 décembre, en restant près de la promenade. Mallia choisit l'endroit de ses recherches en se basant sur des données du FBI, qui précisaient que des corps abandonnés étaient souvent retrouvés près des routes. Malgré la végétation épaisse et la mince couche de neige, Blue réagit à une odeur qui les conduisit à un squelette dans un sac de jute désintégré. Les restes furent identifiés à ceux de Melissa Barthelemy. La police découvrit ensuite trois corps de plus en fouillant la scène à la recherche de plus d'informations. Les corps des quatre victimes, Maureen Brainard, Melissa Barthelemy, Megan Waterman et Amber Costello furent déterrés à environ 500 mètres d'intervalle chacun.

Huit ans plus tôt, on avait retrouvé le bas d'un corps non identifié à Manorville, New-York, dans le conté de Suffolk, qui fut finalement attribuée aux restes partiels de Jessica Taylor qu'on retrouva le long de la promenade en mars 2011. Le mois suivant, en avril 2011, la police découvrit trois corps additionnels, une enfant en bas âge non identifiée, une personne d'origine asiatique non identifiée et Valerie Mack, dont certaines parties du corps avaient, comme celles de Jessica Taylor, été trouvées à Manorville en novembre 2000. Deux corps de plus furent découverts dans le conté de Nassau; une jeune femme non identifiée dont certaines parties du corps avaient été retrouvées sur Fire Island en 1996 et une autre femme non identifiée qui portait un tatouage distinctif de pêches, qui fut plus tard identifiée comme la mère de l'enfant retrouvé à Suffolk.

Le , la police stipule qu'à cause de la ressemblance des cas, Valerie Mack (non identifiée à l'époque) et Jessica Taylor avaient pu être assassinées par un second et différent meurtrier. Le , cependant, la police annonça qu'elle croyait une seule personne responsable pour les dix meurtres, et que cette personne était très probablement de Long Island. Cette théorie d'un meurtrier solitaire viendrait des caractéristiques communes entre la condition des restes et les preuves récoltées sur ou près des corps.

En juin 2011, la police du comté de Suffolk annonça une récompense de  pour des informations menant à l'arrêt du meurtrier des jeunes femmes.

Les restes de Shannan Gilbert furent finalement trouvés à Oak Beach en décembre 2011, 19 mois après sa disparition. La cause de sa mort reste contestée.

Aucun des cas n'a réellement été résolu.

Le 14 juillet 2023, un suspect, architecte à Long Island, est arrêté et inculpé de trois chefs d'accusation de meurtre au premier degré et de trois chefs d'accusation de meurtre au second degré pour les décès de Melissa Barthelemy, Megan Waterman et Amber Costello.

L'implication du FBI

Le , le porte-parole du bureau de police du comté de Suffolk, Tim Sini, annonça que le FBI avait officiellement joint l'enquête, L'annonce arriva un jour après que le chef de police James Burke ait été inculpé pour avoir violé certains droits civils. Burke, qui quitta le département en 2015, fut suspecté d'avoir bloqué le FBI dans les recherches liées au LISK durant des années. Le FBI avait auparavant aidé aux recherches des victimes, mais n'avait jamais officiellement pris part à l'enquête. En novembre 2016, Burke fut condamné à 46 mois de prison fédérale pour agression et conspiration.

Bittrolff nommé suspect
le , le procureur Robert Biancavilla du comté de Suffolk annonça que John Bittrolff, un charpentier de Manorville, était un suspect dans l'affaire. Bittrolff avait été condamné pour le meurtre de deux travailleuses du sexe en 1993 et 1994. En juin 2019, une proposition d'utiliser la généalogie génétique pour identifier les victimes non identifiées et possiblement le meurtrier fut faite à la police.

Preuves remises au public en 2020

Le , Geraldine Hart, le commissaire de la police du comté de Suffolk, publia les images d'une ceinture trouvée sur la scène du crime engravée des lettres HM ou WH (dépendant du sens de la ceinture). La ceinture avait été trouvée lors de l'investigation initiale près de la promenade de Gilgo Beach. La police crut que la ceinture avait été manipulée par l'auteur du crime et qu'elle n'appartenait à aucune des victimes. La police a révélé quelques détails à propos de la valeur de la preuve que représentait la ceinture et n'a pas expliqué clairement l'emplacement où elle avait été retrouvée. On annonça aussi que de nouvelles preuves scientifiques étaient utilisées dans l'enquête, et qu'ils avaient lancé le site web gilgonews.com, qui leur permettrait de partager les informations pertinentes au public.

L'identification de Valerie Mack

Le , Jane Doe No. 6 fut identifiée en tant que Valerie Mack, qui se faisait aussi appeler Melissa Taylor.

Rex Heuermann nommé suspect
En mars 2022, des éléments probants émergent reliant l'architecte new-yorkais Rex Heuermann à l'affaire des meurtres en série. Les enquêteurs découvrent que Heuermann possède un véhicule similaire à celui décrit par un témoin ayant vu l'homme qui a embarqué Costello. De plus, les appels téléphoniques aux familles des victimes proviennent d'endroits liés à Heuermann.

Des relevés de téléphones portables révèlent que Heuermann a contacté des travailleuses du sexe et des salons de massage, ainsi que des recherches en ligne sur des sujets inquiétants.

Des échantillons d'ADN sont collectés, confirmant une correspondance avec des traces retrouvées sur les lieux des crimes. Des cheveux de la femme de Heuermann sont également été trouvés près des scènes de crime, suggérant une connexion directe.

Le , Heuermann est arrêté, accusé d'avoir commis les meurtres de Melissa Barthelemy, Amber Costello et Megan Waterman.

Victimes découvertes en décembre 2010

Maureen Brainard-Barnes

Brainard-Barnes de Norwich, Connecticut, avait 25 ans lorsqu'elle disparut. Elle avait été vue pour la dernière fois le , disant qu'elle planifiait de passer le jour à New-York. On ne la revit plus jamais. Mère de deux enfants, elle travaillait comme escort par le site web Craiglist pour payer sa maison. Elle n'était plus travailleuse du sexe depuis sept mois mais elle y était retournée pour payer ses factures après avoir reçu un avis d'éviction. Son corps fut retrouvé en décembre 2010. Très peu après sa disparition, Sara Karnes, une de ses amies, reçu l'appel d'un homme au numéro qu'elle ne reconnaissait pas. L'homme prétendait avoir vu à l'instant Brainard-Barnes et qu'elle était bien en vie, et ajoutant des propos irrespectueux en lien avec son travail. Il refusa de s'identifier et ne voulut pas lui donner la localisation de Brainard-Barnes. Il dit à Karnes qu'il la rappellerait et lui donnerait une adresse, mais il ne le fit jamais. Karnes affirme que l'homme n'avait aucun accent distinctif.

Comme la plupart des victimes, Brainard-Barnes était très petite, () et ne pesait que . Elle a été étranglée.

Melissa Barthelemy

Barthelemy, 24 ans, du Comté d'Erie à New-York, disparut le 10 juillet 2009. Elle avait vécu dans le Bronx de New-York et travaillé comme escorte via Craiglist. La nuit de sa disparition, elle avait vu un client et déposé 900 $ dans son compte en banque, puis avait tenté d'appeler son petit ami mais n'y était pas parvenue. Une semaine plus tard, et durant les cinq autres qui suivirent, Amanda, sa jeune sœur adolescente, reçu une série d'appels moqueurs, vulgaires et insultants de la part d'un homme qui pourrait avoir été le meurtrier, car il utilisait le téléphone de la défunte. Il demandait si Amanda « était une - comme sa sœur ». Les appels devinrent de plus en plus dérangeants, jusqu'au point culminant où l'homme lui annonça que sa sœur était morte, et qu'il allait « la regarder pourrir. » La police traça certains des appels à Madison Square Garden, au centre-ville de Manhattan et Massapequa, mais furent incapables de déterminer qui était à l'origine des appels. La mère de Barthelemy nota qu'il y avait « beaucoup d'appels vers Manorville » de sa fille autour de la disparition. En septembre 2017, John Bittrolff, un charpentier de la ville condamné pour deux autres meurtres, fut suspecté dans le cas du LISK.

Barthelemy mesurait  et pesait . Elle a été étranglée.

Megan Waterman

Waterman, 22 ans, de South Portland, Maine, disparut le 6 juin 2010, après avoir placé des petites annonces sur le site web Craiglist en tant qu'escorte. Le jour précédant, elle avait dit à son petit ami de 20 ans qu'elle sortait et l'appellerait plus tard. À l'heure de la disparition, elle habitait un motel à Hauppauge, New-York, à 15 miles de Gilgo Beach. Son corps fut retrouvé en décembre 2010. Waterman était une mère, et était devenue victime du trafic sexuel.

Waterman mesurait , et a été étranglée.

Amber Lynn Costello

Amber Costello, 27 ans, de West Babylon, à New-York, une ville à 10 miles de Gilgo Beach, était une travailleuse du sexe et consommait de l'héroïne. Elle disparut le 2 septembre 2010. Cette nuit-là, elle rencontra un étranger qui l'avait appelée plusieurs fois et offert 1500$ pour ses services. Née en Charlotte et élevée à Wilmington, en Caroline du Nord, Costello vivait à West Babylon lorsqu'elle disparut. Sa famille crut qu'elle était dans une maison de réhabilitation pour les personnes accro aux drogues, alors elle ne fut pas directement déclarée disparue lorsqu'elle cessa de répondre à leurs appels et nombreux messages. Avant de déménager à West Babylon, Costello vivait avec son second conjoint à Clairwater, en Floride, et travaillait comme serveuse. L'addiction aux drogues de Costello avait commencé lorsqu'elle était adolescente. Elle avait été agressée sexuellement par un voisin à l'âge de 6 ans.

Costello mesurait , et pesait environ . Elle a été étranglée.

Victimes retrouvées en mars et avril 2011

Quatre corps de plus furent retrouvés le 29 mars et 4 avril 2011. Tous les restes furent trouvés dans une autre partie de la promenade près d'Oak Beach et de Gilgo Beach, deux miles vers l'est depuis les autres corps retrouvés en décembre 2010. Les nouvelles victimes étaient Jessica Taylor, Valerie Mack, une femme non identifiée surnommée « Jane Doe No. 3 » ou encore « Peaches » et une enfant en bas âge non identifiée qui était la fille de « Peaches ». La police de Suffolk étendit les aires de recherches jusqu'aux bordures du comté de Nassau, cherchant d'autres victimes.

Deux autres corps furent découverts le 11 avril 2011 à la suite de l'agrandissement de la zone de recherche. Ils furent trouvés à un mile d'intervalle, à environ cinq miles à l'ouest de ceux retrouvés en décembre. L'un d'eux appartenait à une victime désormais considérée comme une femme trans. Nommée «John Doe», la police dit que la victime était décédée depuis cinq à dix ans. Les autres restes étaient ceux de «Jane Doe No. 7,» dont d'autres parties du corps avaient été retrouvées à Fire Island en 1996.

Corps identifiés

Jessica Taylor

Taylor avait 20 ans et vivait à Manhattan lorsqu'elle fut portée disparue en juillet 2003. Le 26 juillet 2003, son torse nu et démembré dont la tête et les mains manquaient fut découvert 72 km à l'ouest de Gilgo Beach. Ces restes furent identifiés par test ADN plus tard cette année-là. Sous le torse on trouva des feuilles de plastique, et un de ses tatouages avait été mutilé avec un instrument aiguisé.

D'autres restes furent trouvés le 29 mars 2011, à Gilgo : les restes d'un crâne, une paire de mains et un avant-bras qui correspondaient à Taylor. Elle était travailleuse du sexe à Manhattan, et avait aussi travaillé à Washington.

Valerie Mack / Melissa Taylor / «La Jane Doe de Manorville» / « Jane Doe No. 6.»

Mack, 24 ans, aussi connue comme Melissa Taylor, vivait en Philadelphie et travaillait comme escorte quand elle fut portée disparue en 2000. Comme la plupart des victimes, elle était de petite stature (environ ) et pesait à peu près .

Une partie de ses restes furent trouvés à Manorville le , mais ne furent pas identifiés avant 2020. Son torse avait été trouvé dans un sac poubelle dans les bois.

Une tête humaine, un pied droit et des mains furent retrouvés le . Ces restes ont tout d'abord été attribués à une victime non identifiée surnommée « Jane Doe No. 6. ». On détermina plus tard qu'il s'agissait de la même femme dont on avait retrouvé le torse en 2000. Son pied droit avait été coupé juste au-dessus de la cheville, possiblement pour cacher l'existence d'un tatouage et effacer des preuves. Le , la police annonça que les restes avaient été identifiés comme ceux de  Valerie Mack, qui avait été vue pour la dernière fois par des membres de la famille au printemps ou à l'été 2000 près de Port Republic, New Jersey.

Les corps démembrés de Jessica Taylor et Valerie Mack avaient tous les deux été retrouvés d'une manière similaire et très près l'un de l'autre, suggérant un lien.

Notes et références

Tueur en série américain

Tueur en série de Long Island