Ricardo Risatti puede hacer referencia a:

 Ricardo Risatti I (1908-1951), piloto argentino de automovilismo. Padre de Jesús Ricardo, abuelo de Ricardo II y bisabuelo de Ricardo III.

 Jesús Ricardo Risatti, piloto argentino de automovilismo. Hijo de Ricardo I, padre de Ricardo II y abuelo de Ricardo III.

 Ricardo Risatti II (1957), piloto argentino de automovilismo. Nieto de Ricardo I, hijo de Jesús Ricardo y padre de Ricardo III.

 Ricardo Risatti III (1986), piloto argentino de automovilismo. Bisnieto de Ricardo I, nieto de Jesús Ricardo e hijo de Ricardo II.

Ricardo Risatti


Remeniny este o comună slovacă, aflată în districtul Vranov nad Topľou din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 288 de locuitori.

Istoric
Localitatea Remeniny este atestată documentar din 1356.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Remeniny


Hamed Koné (født 2. november 1987) er en ivoriansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Elfenbenskysten

Hamed Koné


Haliclona caduca est une espèce d'éponges de la famille des Chalinidae.

Distribution
L'espèce est décrite des fjords des côtes chiliennes, dans l'océan Pacifique.

Taxinomie
L'espèce Haliclona caduca est décrite en 2013 par Eduardo Hajdu, Ruth Desqueyroux-Faúndez, Mariana De Souza Carvalho, Gisele Lôbo-Hajdu et Philippe Willenz.

Voir aussi

Bibliographie

Référence taxinomique

Notes et références

Chalinidae
Espèce d'éponges (nom scientifique)

Haliclona caduca


La ville d'Albert Town est une localité située à l'est de la ville de Wanaka dans la région Otago, située dans l'Île du Sud de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Jusqu'à une date récente, ce n'était qu'une exploitation agricole, mais l'essor démographique de cette région a donné lieu à de nombreux aménagements. La confluence du fleuve Clutha et de la rivière Hawea est située à proximité.

Toponymie
La ville a été nommée en l'honneur du prince Albert de Saxe-Cobourg-Gotha, Albert Town s'appelait autrefois Newcastle.

Voir aussi

 Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et Références

Ville en Nouvelle-Zélande
District de Queenstown-Lakes
Otago

Albert Town (Nouvelle-Zélande)


La Coupe de Gibraltar 2020-2021 est la  de la Rock Cup (appelée Gibtelecom Rock Cup pour des raisons de parrainage).

Format
Prenant place entre les mois d'avril et de mai 2021, la compétition se décompose en quatre phases allant du premier tour jusqu'à la finale. L'intégralité des matchs sont joués au Victoria Stadium de Gibraltar.

Les participants au tournoi sont les onze équipes évoluant au sein de l'unique division du championnat gibraltarien pour la saison 2020-2021 auxquelles s'ajoute le FC Hound Dogs, qui évolue au sein de la , réservée aux équipes de jeunes.

Le vainqueur de la compétition obtient une place pour le tour préliminaire de la Ligue Europa Conférence 2021-2022. Cependant, si le vainqueur vient à se qualifier pour la Ligue des champions ou à la Ligue Europa Conférence par le biais le championnat, cette place qualificative est réattribuée au troisième de cette dernière compétition. Le vainqueur de la coupe obtient également une place pour la Supercoupe disputée face au champion de première division, celle-ci étant réattribuée au deuxième du championnat si le champion remporte également la coupe.

Résultats

Premier tour
Huit des douze clubs engagés prennent part au premier tour, les quatre équipes restantes passent directement en quarts de finale, celles-ci étant le Mons Calpe, le Lynx FC, Manchester 62 et le College 1975

|}

Quarts de finale

|}

Demi-finales

|}

Finale

Références

Liens externes
  Résultats complets et classement sur le site RSSSF

Gibraltar
2020-2021
2021 à Gibraltar

Coupe de Gibraltar de football 2020-2021


Live over Europe ist das dritte Album der Band Black Country Communion und das erste Konzertalbum der Gruppe. Es wurde während der Europa-Tournee zum Album 2, das die Band im Juni 2011 veröffentlicht hatte, aufgenommen und von Kevin Shirley produziert. Es enthält auch eine Version des Liedes Burn, das Deep Purple aufgenommen hatten, als Glenn Hughes Bassist der Gruppe war.

Hintergrund
Das Album ist, mit Ausnahme des nicht enthaltenen Titels Smokestack Woman inhaltlich identisch mit der gleichnamigen DVD, die die Band im Jahre 2011 veröffentlicht hatte. Da Smokestack Woman auf der DVD jedoch ohnehin nur in der Studioversion des Liedes für den Abspann des Konzertfilms genutzt wird, handelt es sich bei der CD um die als Tonträger veröffentlichte Tonspur der auf der DVD gezeigten Darbietungen.

Titelliste
CD1
 Revolutions of the Machine (Intro) 1:45
 Black Country 3:45
 One Last Soul 3:59
 Crossfire 6:32
 Save Me 7:52
 The Battle for Hadrian's Wall 4:42
 Beggarman 4:59
 Faithless 5:14
 Song of Yesterday 9:11
 I Can See Your Spirit 5:12
CD 2
 Cold 7:54
 The Ballad of John Henry 10:43
 The Outsider 4:49
 The Great Divide 4:41
 Sista Jane 7:44
 Man in the Middle 4:49
 Burn 7:59

Rezeption

In einer, allerdings auf die DVD bezogenen, Rezension schrieb Michael Rensen vom Magazin Rock Hard, die Band "rocke, groove, schwitze und peitsche sich" durch das Material ihrer beiden Alben, die "Bonamassa-Übernummer" ´The Ballad of John Henry´ und das Deep-Purple-Cover ´Burn´. Jason Bonham trommele "fast so wuchtig wie sein Vater" (John Bonham), der "offensichtlich in einen Jungbrunnen gefallene" Glenn Hughes meistere die "Doppelbelastung Gesang/Bass grandios," und Joe Bonamassa zaubere "einmal mehr in seiner völlig eigenen Liga."

Weblinks
 Offizielle Website der Band

Einzelnachweise

Album 2012
Livealbum
Album (Hard Rock)
Black Country Communion

Live over Europe


Anilidele (sau fenilamidele) reprezintă o clasă de compuși organici care sunt derivații acilați ai anilinei.

Obținere
Anilidele pot fi obținute în urma reacției dintre anilină și cloruri de acil sau anhidride acide. De exemplu, reacția anilinei cu clorura de acetil duce la formarea acetanilidei (CH3-CO-NH-C6H5). La temperaturi ridicate, anilina poate reacționa și cu acizi carboxilici.

Note

Legături externe

Anilidă


Olaylar

Doğumlar
 22 Şubat - I. Konstantin, Hristiyanlığı kabul eden ilk Roma imparatoru, Konstantinopolis kentinin ve Doğu Roma İmparatorluğu'nun "Büyük" lakabıyla anılan kurucusu (ö. 337)

Ölümler

272


Reglementată in Titlul XII din Codul muncii (Legea nr. 53/2003) Jurisdicția muncii reprezintă competența unui judecător sau a unei instanțe judecătorești de a judeca și de a decide în privința unui litigiu. În domeniul relațiilor de muncă, jurisdicția muncii are ca obiect soluționarea conflictelor individuale și colective de muncă care apar cu ocazia încheierii, executării, modificării, suspendării și încetării contractelor individuale  sau colective de muncă.

Din analiza acestui articol rezultă că jurisdicția muncii privește doar două categorii de litigii: cele referitoare la încheierea, executarea, modificarea, suspendarea și încetarea contractelor individuale sau colective de muncă, precum și cele ce privesc raporturile dintre partenerii sociali deduse din reglementările privind dialogul social. Potrivit art. 1 din Legea nr. 62/2011 a dialogului social, lato sensu, conflictul de muncă este conflictul dintre angajați și angajatori privind interesele cu caracter economic, profesional sau social ori drepturile rezultate din desfășurarea raporturilor de muncă sau de serviciu.

Bibliografie
 Marius-Cătălin Preduț, "Codul muncii  comentat. Ediția a 2-a completată și revizuită. Protecția datelor personale, telemunca, munca virtuală și alte forme de muncă", Universul Juridic, 2019, ISBN 978-606-39-0405-9

Dreptul muncii

Jurisdicția muncii


An Carex cristatella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nathaniel Lord Britton ngan Addison Brown. An Carex cristatella in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex cristatella


Bilim İnsanı Destek Programları Daire Başkanlığı (BİDEB), eski adıyla Bilim Adamı Yetiştirme Grubu, TÜBİTAK'ın gençlere bilimi sevdirmeyi amaçlayan alt birimidir. Türkiye'de gençleri temel bilimlere yönlendirmek amacı ile Ulusal Bilim Olimpiyatları ve Ortaokul (2204-B) ve Lise (2204-A) Öğrencileri Arası Araştırma Projeleri Yarışması'nı düzenlemekte, lisans, lisans üstü ve doktora eğitimi için gerek yurt içinde gerek yurt dışındaki öğrencilere burs vermektedir.

Dış bağlantılar
 TÜBİTAK - BİDEB

TÜBİTAK

Bilim İnsanı Destekleme Daire Başkanlığı


Ispartaspor, Isparta merkezli zamanında 1. Lig'de mücadele etmiş eski futbol kulübüdür. Resmi olarak 11 Ekim 1967 tarihinde kurulmuştur. Maçlarını 10.000 kişilik Isparta Atatürk Stadı'nda oynamaktaydı. Kulübün en önemli başarısı Türkiye İkinci Ligi'nde uzun yıllar oynaması ve profesyonel liglerden hiç düşmemesi olarak görülmektedir. Kulübün onursal başkanı Atakan Yazgan'dı. Forma rengi ise gülü ve yaprağını tasviren pembe ve yeşildir.

Tarihçe
11 Ekim 1967 tarihinde Isparta'nın ilk profesyonel takımı Ispartaspor'un kurulması amaçlanarak girişimlere başlandı. Müteşebbis heyeti tarafından verilen dilekçe ile forma ve rozet hakkı alındı. Bir ay sonra; Ispartaspor'un yeşil ve pembe renkleri tescil edildi.

15 Şubat 1968'de Doğanspor ve 23 Şubat Esnafspor'un, Ispartaspor çatısı altında birleşmesi ile ilk futbol takımı oluşturuldu. Dönemin tümen komutanı Kenan Evren ve Vali Hilmi Öztürk'ün katılımı ile Ispartaspor'un ilk lokali açıldı. Müsabakalara Üçüncü Lig'de başlayan Ispartaspor ilk şampiyonluğunu 1975-76 sezonunda Gazenfer Olcayto'nun teknik direktörlüğü döneminde almıştır. 1982-1983'te yeniden Üçüncü Lig'e düşünceye kadar maçlarına İkinci Lig'de devam etmiştir.

1985-1986 sezonunda Turgay Meto'nun teknik direktörlüğünde İkinci Lig'e yükseldi. Son iki şampiyonluğu 90-91 ve 99-2000 sezonları olmak üzere tarihinde toplamda 5 kez şampiyon olmuştur.

Ezeli ve ebedi rakibi komşusu Afyonkarahisarspor'dur. Ispartaspor-Afyonkarahisarspor maçları bölgede büyük derbi niteliği taşımaktadır.

2013-14 Bölgesel Amatör Ligi sezonunu 7. grubu 15. sırada tamamlayarak 2012-13 sezonunda yükseldiği Bölgesel Amatör Lig'de 1 yıl kalarak yeniden Isparta Amatör Ligi'ne geri dönmüştür. 2014-2015 sezonu öncesi fikstüre girmesine rağmen ligden çekilerek futbol faaliyetlerini sonlandırdı. Kulüp 2014'ten beri faaliyet göstermemektedir.

Lig mücadeleleri

 1. Lig: 16 Sezon
1976-1984, 1987-1990, 1991-1995, 2000-2001

 2. Lig: 1 Sezon
2001-2002

 3.Lig: 26 Sezon
1968-1976, 1984-1987, 1990-1991, 1995-2000, 2002-2011

 Bölgesel Amatör Lig: 2 Sezon
2011-2012, 2013-2014

 Amatör Lig: 2 Sezon

2012-2013, 2014

Başarıları

3. Lig

Şampiyonluk (4) : 1975-1976, 1986-1987, 1990-1991, 1999-2000

Dış bağlantılar
  TFF Resmi Site - Ispartaspor

Ispartaspor


is a national park located on the island of Hokkaidō, Japan. Along with Daisetsuzan National Park, these are the two oldest national parks in Hokkaidō. The park was established December 4, 1934.

Akan is an area of volcanic craters and forests, covering . The park is famous for its crystal clear lakes, its hot springs, and its large marimo. It is the only place where marimo of appreciable size form naturally in Japan.

Sites
The park can be divided into two general areas, Kawayu and Akan.

Kawayu
Mount Iō and the Kawayu Onsen offer natural hotsprings and sulphur fumaroles. Around Lake Kussharo, a caldera lake, are Bihoro Pass, Mount Mokoto, and Mount Nishibetsu. At the lake, Wakoto Peninsula is an area with high ground temperatures and uniquely adapted wildlife. Lake Mashū is a caldera lake. It is one of the clearest lakes in the world with visibility up to 40 meters.

Akan
Akan Caldera is a large caldera over 20 km across. Emerging from within caldera is the Akan Volcanic Complex, which includes the highest mountain in the park, Mount Meakan. The lake also features boiling mud, called bokke. Churui island is one of four islands in the lake and the site of the Marimo Exhibition and Observation Center. Lake Onnetō is at the foot of Mount Meakan. Nearby is a hot water waterfall, Onnetō Yu-no-taki. From Sokodai, one can observe Lake Penketo and Lake Panketo. Mount Hakuto Observatory, Mount Kikin, Tsurumi Pass, and Akan Lakeside Observatory offer panoramas of the surrounding countryside. On the Akan River people view the mouth of the river Takiguchi as it flows into Lake Akan from Takimi Bridge. The area also offers Lake Jiro and Lake Taro.

External links
 Akan Mashu National Park - National Park in Japan
 Akan Eco Museum Center

References

National parks of Japan
Parks and gardens in Hokkaido
Protected areas established in 1934
Akan National Park

Akan Mashu National Park


Claus Deleuran Prisen er en tegneseriepris, der uddeles af brancheorganisationen for professionelle tegneserieskabere i Danmark, Danske Tegneserieskabere. Prisen består af en statuette og uddeles årligt i fem kategorier: bedste danske tegneserie, bedste danske tegneseriedebut, bedste danske tegneserietegner, bedste danske tegneserieforfatter og bedste danske tegneseriefarvelægger. Prisen blev første gang uddelt i 2016.

Prisen er opkaldt efter den danske tegneserietegner Claus Deleuran (1946-1996).

Forbilledet for prisen er den amerikanske Harvey Award, hvor det er branchens professionelle kunstnere, der først nominerer kandidaterne og efterfølgende stemmer om vinderen blandt de nominerede i hver kategori. Inden nomineringen udarbejder priskomitéen en så vidt mulig komplet liste over de tegneserier af danske (eller i Danmark virkende) tegneserieskabere, der er udgivet på dansk i løbet af året. Herefter kan alle medlemmer af Danske Tegneserieskabere nominere op til tre kandidater i hver kategori. Efter optælling udsendes en stemmeseddel, hvor medlemmerne stemmer om den endelige vinder blandt de 3 nominerede i hver kategori. Modtagerne af prisen behøver ikke at være medlemmer af Danske Tegneserieskabere.

Prismodtagere
 2016
Priser uddelt i 2016 for året 2015:
 Bedste danske tegneserie 2015: Thomas Alsop af Palle Schmidt og Chris Miskiewicz
 Bedste danske debut 2015: I morgen bliver bedre af Karoline Stjernfelt
 Bedste danske tegneserietegner 2015: Palle Schmidt
 Bedste danske tegneserieforfatter 2015: Niels Roland
 Bedste danske tegneseriefarvelægger 2015: Dan R. Knudsen
2017
Priser uddelt i 2017 for året 2016:
 Bedste danske tegneserie 2016: Zenobia af Morten Dürr og Lars Horneman
 Bedste danske debut 2016: Vand til blod af Morten Dürr og Lars Gabel
 Bedste danske tegneserietegner 2016: Henrik Rehr
 Bedste danske tegneserieforfatter 2016: Halfdan Pisket
 Bedste danske tegneseriefarvelægger 2016: Rune Ryberg

 2018

Priser uddelt i 2018 for året 2017:

 Bedste danske tegneserie 2017: Styrelsen af Johan F. Krarup
 Bedste danske debut 2017: Skæbnemageren af Kenneth Bøgh Andersen
 Bedste danske tegneserietegner 2017: Tom Kristensen
 Bedste danske tegneserieforfatter 2017: Johan F. Krarup
 Bedste danske tegneseriefarvelægger 2017: Søren Mosdal

 2019

Priser uddelt i 2019 for året 2018:

 Bedste danske tegneserie 2018: Fuglemanden af Lilian Brøgger og Sarah Engell
 Bedste danske debut 2018: Kim Schou og Morten Voigt, Pyt
 Bedste danske tegneserietegner 2018: Peter Snejbjerg
Bedste danske tegneserieforfatter 2018: Lars Kramhøft, Fandenivoldsk
Bedste danske tegneseriefarvelægger 2018: Laura Blicher, Fandenivoldsk

 2020

Priser uddelt i 2020 for året 2019:

 Bedste danske tegneserie 2019: Death Save af Rune Ryberg
 Bedste danske debut 2019: Det rette element af Line Høj Høstrup
 Bedste danske tegneserietegner 2019: Bjørk Matias Friis
Bedste danske tegneserieforfatter 2019: Paul Arne Kring
Bedste danske tegneseriefarvelægger 2019: Tatiana Goldberg

Referencer

Eksterne henvisninger

Tegneseriepriser fra Danmark

Claus Deleuran Prisen


Stema Zalăului se compune dintr-un scut roșu, pe care este reprezentat Arhanghelul Mihail ținând în mâna dreaptă o sabie de aur, cu care lovește un balaur negru, pe care îl calcă cu picioarele. În mâna stângă arhanghelul Mihail poartă o balanță de aur, cu talgerele în echilibru.

În stema oficială actuală, adoptată în 2001, a fost adăugat în șef, pe fond roșu, un brâu crenelat de argint, care sugerează șapte turnuri, aflate sub celelalte șapte turnuri de deasupra stemei. Această inovație a fost considerată de profesorul Nicolae Gudea un kitsch.

Istoric
Cea mai veche reprezentare a stemei Zalăului datează din anul 1569 și se află în actuala biserică reformată din Zalău, inițial cu hramul Sf. Mihail.

Steme similare
Steme similare cu cea a Zalăului au orașele Bruxelles, Biała Podlaska, Neufchâteau, regiunea italiană Capitanata etc.

Note

Legături externe
 Hotărârea nr. 685/1998 privind aprobarea stemelor unor municipii

Stemele municipiilor din România
Zalău

Stema Zalăului


Ternopílfylki (Ternopilschyna, Úkraínska: Тернопільська область, Тернопільщина) er fylki í vesturhluta Úkraínu. Höfuðborgin er Ternopíl. Stærð þess er um 13.823 ferkílómetrar og eru íbúar rúm milljón (2021).

Tengt efni

Tilvísanir

Fylki í Úkraínu

Ternopílfylki


L'écaille de l'os frontal est la partie supérieure de l'os frontal située au dessus du plafond orbitaire. Elle présente une face externe et une face interne.

Surface externe

La surface externe est convexe et présente généralement, dans la partie inférieure de la ligne médiane, les restes de la suture frontale. Dans la petite enfance, cette suture divise l'os frontal en deux parties qui fusionnent avec l'âge. La fusion peut ne pas se produire et la suture métopique peut persister toute la vie.

De chaque côté de cette suture, à environ 3 cm. au-dessus de la marge supra-orbitaire, se trouve deux élévations arrondies, les bosses frontales

Ces éminences varient en taille selon les individus, elles sont parfois asymétriques et sont particulièrement proéminentes chez les jeunes. La surface de l'os au-dessus est lisse et couverte par l'aponévrose épicrânienne.

Au-dessous des bosses frontales, et séparées d'elles par un sillon peu profond, se trouvent deux élévations arquées, les arcades sourcilières. Celles-ci sont proéminentes médialement et sont reliées l'une à l'autre par une élévation lisse appelée la glabelle. Elles sont plus importantes chez l'homme que chez la femme, et leur degré de proéminence dépend dans une certaine mesure de la taille des sinus aériens frontaux. Cependant, des arcades sourcilières proéminentes sont parfois associées à de petit sinus.

Sous chaque arcade sourcilière se trouve une marge incurvée et proéminente, le bord supra-orbitaire, qui forme la limite supérieure de la base de l'orbite, et sépare l'écaille de la partie orbitaire de l'os.

La partie latérale du bord supra-orbitaire est nette et proéminente, offrant à l'œil une protection contre les blessures. La partie médiale est arrondie.

A la jonction de son tiers médial et intermédiaire se trouve une encoche : l'incisure supra-orbitaire. Elle est parfois transformée en foramen. C'est le passage les vaisseaux supra-orbitaux et du nerf supra-orbital. Dans sa partie supérieure une veine en provenance de la diploë rejoint la veine supra-orbitaire.

Le bord supra-orbitaire se termine latéralement par le processus zygomatique, qui est fort et proéminent, et s'articule avec l'os zygomatique.

Une ligne bien marquée, la ligne temporale, démarre derrière le processus zygomatique en se dirigeant en haut et en arrière et qui se divise en une ligne temporale supérieure et une ligne temporale inférieure. Ces lignes se poursuivent sur l'os pariétal.

La zone en dessous et derrière la ligne temporale inférieure forme la partie antérieure de la fosse temporale et donne origine au muscle temporal. La ligne temporale supérieure est une insertion du fascia temporal

Entre les bords supra-orbitaires, l'écaille descend plus bas que les processus zygomatiques. Il rencontre l'os nasal où il présente une encoche dentelée rugueuse et inégale appelée encoche nasale qui s'articule de part et d'autre de la ligne médiane avec l'os nasal, et latéralement avec le processus frontal du maxillaire et avec l'os lacrymal. Cette partie est parfois appelée la partie nasale de l'os frontal.

Au milieu de la suture fronto-nasale se trouvent les points crâniométriques en dessous de la glabelle : le nasion et au-dessus l'ophryon. À partir du centre de l'encoche, le processus nasal se projette vers le bas et vers l'avant sous les os nasaux et les processus frontaux des maxillaires et soutient l'arête du nez.

Le processus nasal se termine en bas par une épine pointue : l'épine nasale, et de chaque côté de celle-ci se trouve une petite surface rainurée qui entre dans la formation du toit de la cavité nasale correspondante.

L'épine nasale fait partie du septum du nez, s'articulant en avant avec la crête des os nasaux et en arrière avec la plaque perpendiculaire de l'os ethmoïde.

Surface interne

La surface interne de l'écaille de l'os frontal est concave. Elle présente dans la partie supérieure de la ligne médiane un sillon vertical, la partie frontale du sillon du sinus sagittal supérieur, dont les bords se rejoignent en bas pour former la crête frontale. Le sillon loge le sinus sagittal supérieur, tandis que ses bords et la crête frontale sont les zones d'attache de la faux du cerveau.

De chaque côtés se trouvent les fosses frontales en regard des bosses frontales.

La crête frontale se termine en bas par une petite encoche qui se transforme en foramen, le foramen caecum, par articulation avec l'os ethmoïde.

Ce foramen varie en taille suivant les sujets, et est souvent imperméable. Lorsqu'il est ouvert, il permet le passage d'une veine du nez vers le sinus sagittal supérieur.

De part et d'autre de la ligne médiane, l'os présente des dépressions pour les circonvolutions cérébrales et de nombreux petits sillons pour les branches antérieures de l'artère méningée moyenne.

Plusieurs petites fosses irrégulières peuvent également être observées de part et d'autre du sillon sagittal correspondant aux granulations arachnoïdiennes.

Notes et références

Crâne

Écaille de l'os frontal


El palacio de Jabalquinto es un edificio de arquitectura civil situado intramuros en la ciudad española de Baeza, en la provincia de Jaén. Se trata de uno de los símbolos patrimoniales más destacados de la localidad y del Señorío y posterior Marquesado de Jabalquinto. Actualmente acoge la Sede Antonio Machado de la Universidad Internacional de Andalucía. Forma parte del conjunto monumental renacentista de Baeza, que junto con el de Úbeda, fue declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco en 2003.

Historia

Fue mandado edificar en la segunda mitad del  por el señor de Jabalquinto Juan Alfonso de Benavides Manrique, el "Famoso Capitán de Lorca" (primo segundo del rey Fernando el Católico) casado con doña Beatriz de Valencia Bracamonte; el primogénito de ambos, Manuel, casó con Luisa Manrique, hija del célebre poeta Jorge Manrique.

En 1637, la heredera de la Casa, Isabel de Benavides, marquesa de Jabalquinto, casó con el conde de Benavente, Antonio Alonso Pimentel de Quiñones, uniéndose ambos títulos. En 1720, a petición del Seminario de San Felipe Neri y para ampliación del mismo, los condes cedieron el palacio, reservándose el derecho, ellos y sus sucesores, de tener habitación cuando viniesen a Baeza, asiento señalado en la capilla y el respeto de los escudos de armas del edificio.

En 1836 se incautó el Estado del inmueble, cediéndolo de nuevo al Seminario en 1853. El palacio continuó siendo utilizado como Seminario Menor de la diócesis de Jaén hasta la extinción del mismo en 1969, y su posterior conversión por la diócesis en Colegio Menor durante la década de 1970. Mientras tanto, en 1931, había sido declarado monumento histórico-artístico. Entre 1987 y 1991 fue sede de la Escuela Taller de Rehabilitación del Patrimonio Histórico-Artístico de Baeza. Con la fundación de la UNIA, en 1994, el palacio es cedido por la diócesis a la nueva institución universitaria; la rehabilitación final del mismo supuso para la UNIA la obtención, en 2005, del segundo premio Ciudades Patrimonio de la Humanidad otorgado por el Ministerio de Cultura de España, por la restauración y puesta en uso del edificio. Actualmente acoge, junto con el antiguo seminario menor, la Sede Antonio Machado de la Universidad Internacional de Andalucía.

Estilos arquitectónicos

Fachada

El proyecto de la misma se ha atribuido a Juan Guas, pero Molina Hipólito se inclinó por Enrique Egas como proyectista y Pedro López, maestro mayor de Jaén, como ejecutor de la obra. De estilo Reyes Católicos se adorna con profusión de puntas de diamante, clavos de piña, frondas, florones, lazos, pináculos, heráldica y mocárabes. En origen, su imagen era mucho más gótica, y su logia superior similar y hermanada a la del Palacio del Infantado de Guadalajara.

En el primer cuerpo, la puerta ―centrada y enmarcada por pináculos góticos a modo de arrabá― forma un arco conopial recorrido por dos troncos por los que trepan graciosamente catorce figurillas humanas. El segundo cuerpo tiene cuatro ventanas ―gemelas las centrales― también entre pináculos y ajimezadas con delicadas columnillas. Sobre ellas, ocho escudos terciados "a la valona" (inclinados) con yelmos, cimeras y lambrequines: cuatro del señor de Jabalquinto (Benavides, Manrique, Mendoza y Rojas) y cuatro de su esposa (Valencia, Bracamonte, Acuña y Mendoza). Toda esta fantasía se halla enmarcada entre dos contrafuertes cilíndricos que se abren en mocárabes coronados por antepechos reconstruidos en la segunda mitad del  ―a imitación de los propios de las ventanas― por la Dirección General de Bellas Artes.

Un mirador columnado renacentista fue añadido algo más tarde sobre la fábrica gótica, que sería similar a la logia del Palacio del Infantado, que el mismo Juan Guas ideó; los actuales antepechos del mismo ―imitando los de las galerías del patio― proceden de la última restauración del edificio, y sustituyen a los góticos flamígeros anteriores.

Las habitaciones que dan a la fachada, y que forman con ella la parte más antigua del edificio, conservan sus artesonados, algunos policromados.

Patio y escalera

El patio es renacentista, apuntando ya al barroco, es de doble arcada con columnas de mármol y escudos en todas las enjutas salvo las de ángulo, que llevan parejas de niños; el antepecho de la galería alta está formado por rectángulos y balaustres alternados. En el intradós de las claves de dos arcos figuran dos fechas: 1599 y 1600. A principios de los ochenta del , su estructura fue consolidada por la Dirección General de Bellas Artes.

La monumental escalera, de tipo imperial, con sus estípites, balaustres, volutas y demás profusa decoración, es netamente barroca. Su acceso adquiere forma de arco de triunfo de tres vanos y su hueco se cubre con bóveda de media naranja. No obstante su aparente unidad, pueden observarse elementos que llegan hasta el primer cuarto del . En este espacio se encontraban, hasta el cierre del colegio menor, dos obras de arte actualmente custodiadas en la catedral: la lámpara de la bóveda del crucero y el lienzo de la Sagrada Familia atribuido a Juan de Valdés Leal, y que se hallaba dentro del marco de yesería que decora la meseta de la escalera.

Véase también
Ruinas de la Capilla de los Benavides

Bibliografía
 , José: Baeza Histórica y Monumental, Córdoba, Publicaciones del Monte de Piedad y Caja de Ahorros de Córdoba, 1982

Referencias

Enlaces externos
 Jaénpedia

Jabalquinto
Palacios góticos de España
Jabalquinto
Jabalquinto
Conjuntos renacentistas de Úbeda y Baeza
Monumentos de la provincia de Jaén
Baeza
Arquitectura gótica en Andalucía
Bienes de interés cultural de la provincia de Jaén
Monumentos histórico-artísticos de España declarados en 1931
Universidad Internacional de Andalucía

Palacio de Jabalquinto


عمر نوح كدرس (1933- 2002) موسيقار سعودي، ولد في المدينة المنورة، رغم قلة أعماله إلا أنها تميزت بأفكار موسيقية جديدة، عمل في إذاعة جدة رئيسًا لقسم البرامج الشعبية ومستتشاراً موسيقياً للإذاعة، وهو من الفنانين السعوديين الذين أُعجبت بموهبتهم أم كلثوم، وقد لحن لكبار الفنانين السعوديين أمثال طلال مداح ومحمد عبده (مغني)، وهو أحد الذين دعموا محمد عبده بشكل خاص في بدايات ظهوره على الساحة الفنية.

المولد والنشأة
ولد عمر كدرس في عام 1933. أما مكان الميلاد فتختلف حوله الروايات، حيث يقول البعض إنه المدينة المنورة، بينما يقول البعض الآخر مثل صديقه الشاعر ياسين سمكري إن كدرس من مواليد حي المسفلة بمكة المكرمة، لكنه ذهب لاحقا للاستقرار بالمدينة المنورة، حيث بدأ حياته معاوناً لسائق شاحنة قبل أن يصبح سائقاً لدى بعض العائلات في مكة وجدة.

تعرف في جدة على واحد من أبرز وجهائها آنذاك وهو صالح سنبل، الذي كان له صالون ثقافي مسائي يجتمع فيه الأدباء والمثقفون والفنانون والرياضيون للنقاش وتقديم ما لديهم من إبداعات، ويبدو أن كدرس الذي كان عاشقاً منذ الصغر للعزف على العود وترديد أغاني سيد درويش وعبد الوهاب ورياض السنباطي وزكريا أحمد وإحياء بعض حفلات الأعراس، وجد ضالته في ذلك الصالون. فحرص على حضوره والتعريف بنفسه من خلال عزف بعض المقطوعات، ناهيك عن تعزيز ثقافته العامة بما كان يجري من نقاشات فكرية وأدبية.

قصة لقب «كدرس»
لقب «كدرس» التصق باسمه الأول نتيجة لحادثة طريفة حصلت له في مدرسته الابتدائية. وملخص القصة أن معلمه عينه ذات مرة مراقباً على تلاميذ صفه، وعندما عاد المعلم إلى الصف وجده واقفا أمام السبورة كـ«درس» أي مشابهاً للدرس، فالتقط زملاؤه الكلمة وصاروا ينادونه بـ«كدرس».

أبرز ألحانه

طلال مداح
 يا موقد النار في قلبي
 في الطريق مرة قابلني
 مقبول منك
 صحى الطير
 يا سارية خبريني

محمد عبده
  ليلة خميس لخالد بن يزيد
 العقد لخالد بن يزيد
 الشديد القوي لعبد العزيز النجيمي
 يا أعذب الحب لطاهر زمخشري
 وهم لفايق عبد الجليل

عمر كدرس ومحمد عبده
لعب كدرس دوراً كبيراً في دعم ومساندة الفنان محمد عبده عندما ظهر الأخير على الساحة الفنية السعودية في ستينات القرن العشرين، كمطرب جديد ينافس ظاهرة الفنان طلال مداح الإبداعية المسيطرة آنذاك على آذان ووجدان المتلقي السعودي، بل أسهم في تكوين جزء مهم من ثقافة محمد عبده الفنية، خاصة ما يتصل منها بالتراث الغنائي، وذلك عبر استخدام ثقافته الموسيقية الموسوعية، والاختزال الواعي لألوان متعددة من التراث.

المراجع

وصلات خارجية
 عمر كدرس .. معاون سائق الشاحنة الذي أعجبت به أم كلثوم
 عمر كدرس سفينة الألحان السعودية
 عمر كدرس «عراب الأغنية» وفوزي محسون ملتصقان بتراب الكلمة الحجازية
 «أمض يا عمر: فالليل رحل»

أشخاص من المدينة المنورة
ملحنون سعوديون
مواليد 1933
وفيات 2002

عمر كدرس


Dans la seconde partie du , des gisements d'or furent découverts en différents lieux d'Australie-Occidentale. Ainsi ces ruées vers l'or provoquèrent d'importants afflux de prospecteurs venus d'outre-mer. Les flux migratoires d'un État à l'autre eurent une incidence sur la population de l'Australie-Occidentale, qui  passa  de , en 1891 à  en 1885, et en 1901 à . Tandis que de nouveaux prospecteurs arrivaient dans les colonies, les mineurs se déplaçaient au fur et à mesure des nouvelles découvertes.

Principaux sites

Kimberley

 ans  après les ruées victoriennes, le prospecteur Charles Hall trouva de l'or alluvial dans la région orientale de Kimberly en 1885. La découverte a créé la première ruée vers l'or en Australie-Occidentale. En termes de rendement aurifère, le site ne fut pas rentable, mais il fut la première découverte significative dans les parties nord et ouest de l'Australie.

Yilgarn
La « ruée vers l'or de Yilgarn » fait référence à une ruée qui a commencé en 1888 après la découverte d'or en novembre 1887 dans la région des collines Yilgarn, au nord de Southern Cross. Le métamorphisme et la déformation régionale ainsi que les apports géochimiques dans les ceintures de roches vertes, ont conduit à des minéralisations aurifères. Yilgarn est un mot aborigène pour le quartz blanc, un indicateur commun de l'or. Les roches du craton sont constituées par des intrusions (-2,8 Ga) de granite et de granodiorite gneissifiés, qui représentent plus de 70 % du craton, ainsi que des ceintures de roches vertes composées de méta-sédiments associés à un volcanisme tholéiitique et komatiitique. Les roches constituants ces ceintures sont datées à 3,1-2,9 Ga, certaines sont plus jeunes, à ~ 2,75-2,65 Ga.

Murchison

L'or a été découvert en 1892 bien qu'il y ait une incertitude quant à savoir qui a fait la première découverte. Michael Fitzgerald et Edward Heffernan ont collecté  après avoir reçu une pépite d'un aborigène connu sous le nom de « gouverneur ». Tom Cue s'est rendu à Nannine pour enregistrer leur réclamation. Le lotissement urbain a été publié au Journal officiel en 1893 et nommé d'après Tom Cue. Le premier approvisionnement en eau de la ville était un puits au centre de la rue principale ; après une épidémie de fièvre typhoïde, le puits a été coiffé d'une rotonde construite sur le dessus. L'approvisionnement en eau a été remplacé par un autre puits creusé près du lac Nallan et transporté à  au sud de la ville. La ville de Day Dawn, à  (5,0 mi) au sud, a été créé en un an ; en 1900, un hôpital et un cimetière ont été établis entre les deux villes et trois journaux étaient en activité. La rivalité entre les villes a alimenté une culture sportive diversifiée dans la région. Des groupes de cyclistes et de courses de chevaux organisaient régulièrement des événements attirant des concurrents d'aussi loin que Perth et Kalgoorlie.

Coolgardie

L'or a été découvert par Arthur Bailey en 1892. La mine d'or Bailey's Reward allait devenir l'une des mines les plus riches de l'État. Située en plein désert, elle fut fondée par des colons venus du monde entier vers le nouvel Eldorado lors de la ruée vers l'or de 1890. Elle comptait  habitants en 1900 au paroxysme de la fièvre de l'or. Sa proche voisine, Kalgoorlie, a elle aussi connu une perte de population mais moins importante:  habitants contre  et  en 1902.

Kalgoorlie
 C'est avant tout de l'or qu'on extrait des mines de Kalgoorlie mais on y trouve aussi du nickel en grande quantité. L'Australie est le deuxième producteur mondial d'or. Les prospecteurs Paddy Hannan , Tom Flanagan et Dan Shea trouvèrent 100 onces d'or alluvial au mont Charlotte en 1894. Après que Hannan eut enregistré la demande de récompense,   hommes prospectèrent dans la région en trois jours. Une ville s'est rapidement développée qui s'appelait initialement Hannans et plus tard Kalgoorlie. L'événement de Kalgoorlie en particulier, à la suite de la découverte en juin 1893 d'or alluvial à la base du mont Charlotte par les prospecteurs irlandais Paddy Hannan, Tom Flanagan et Dan O'Shea, a vu une augmentation massive de la population et a finalement apporté une grande richesse à l'État. Les travaux d'immobilisation, y compris les routes et les voies ferrées et en 1896, la construction de l'ambitieux programme d'approvisionnement en eau de Goldfields , ont eu lieu à la suite de la ruée vers l'or.

Le Super Pit,  de long,  de large et  de profondeur, est la plus grande mine d'or à ciel ouvert d'Australie. Elle est toute proche de Kalgoorlie et semble prête à engloutir la ville.

Autres sites
Halls Creek, Western Australia|Halls Creek, en 1885, trouvé par Charles Hall et Jack Slattery. À déclenché la " ruée vers l'or de Kimberley ".

Près de Southern Cross en 1887, trouvé par le parti de Harry Francis Anstey . La « ruée vers l'or de Yilgarn ».

Cue en 1891, trouvé par Michael Fitzgerald, Edward Heffernan et Tom Cue. La « ruée vers l'or de Murchison ».

Une petite ruée à Nundamurrah Pool, sur la rivière Greenough , près de Mullewa , à l'est de Geraldton s'est produite en août 1893.

Bibliographie
  Biography_of_a_Mineral_Science_and_Engineering_Educator Franklin White MINEUR AU CŒUR D'OR - Biographie d'un enseignant en sciences minérales et en génie

Notes et références

Articles connexes
 Ruées vers l'or en Australie

! Australie-Occidentale
Australie-Occidentale

Ruées vers l'or en Australie-Occidentale


Blue Peacock, renamed from Blue Bunny and originally Brown Bunny, was a British tactical nuclear weapon project in the 1950s.

The project's goal was to store a number of ten-kiloton nuclear land mines in Germany. These mines which were intended to be placed on the North German Plain and detonated by wire or an eight-day timer in the event of Soviet invasion from the east, in order to "...not only destroy facilities and installations over a large area, but to deny occupation of the area to an enemy for an appreciable time due to contamination..."

Design
Blue Peacock was designed after the free-falling Blue Danube and weighed 7.2 long tons (7,300 kg). A total of two firing units were built: the casing and the warhead. Due to its large steel casing, it had to be tested outdoors in a flooded gravel pit near Sevenoaks in Kent.
Since the bomb would be unattended, anti-tampering devices were also used. The casing was pressurized, and pressure and tilt switches were added. The warhead could be detonated via three methods: a wire located  away, an eight-day timer, or anti-tampering devices. Once armed, Blue Peacock would detonate ten seconds after being moved, if the casing lost pressure, or if it was filled with water.

Project history
The project was developed at the Royal Armament Research and Development Establishment (RARDE) at Fort Halstead in Kent in 1954.

In July 1957 the British Army ordered ten Blue Peacocks for use in Germany, under the cover story that they were atomic power units for troops in the field. In the end, though, the Ministry of Defense cancelled the project in February 1958. It was judged that the risks posed by the nuclear fallout and the political aspects of preparing for destruction and contamination of allied territory were too high to justify.

Chicken-powered nuclear bomb
A technical problem is that during winter, the temperature of buried devices can drop quickly, creating a possibility that the mechanisms of the mine will cease working due to low temperatures in the winter. Various methods were studied to solve this problem, such as wrapping the bombs in insulating blankets.

One proposal suggested that live chickens would be sealed inside the casing, with a supply of food and water. They would remain alive for approximately a week. Their body heat would apparently have been sufficient to keep the mine's components at a working temperature. This proposal was sufficiently outlandish that it was taken as an April Fool's Day joke when the Blue Peacock file was declassified on 1 April 2004. Tom O'Leary, head of education and interpretation at the National Archives, replied to the media that, "It does seem like an April Fool but it most certainly is not. The Civil Service does not do jokes."

See also
Rainbow Codes

References

Abandoned military projects of the United Kingdom
Cold War military equipment of the United Kingdom
Land mines of the United Kingdom
Nuclear mines
Nuclear weapons of the United Kingdom

Blue Peacock


Domenico Guglielmini (n. 27 septembrie 1655 la Bologna - d. 27 iulie 1710 la Padova) a fost un matematician, chimist și medic italian.

A studiat la Universitatea din Bologna matematica avându-l ca profesor pe Geminiano Montanari și medicina cu Marcello Malpighi, sub îndrumarea căruia, în 1678 obține doctoratul.
Începând cu 1684 este profesor de matematică în același oraș, ca, doi ani mai târziu, Senatul să-i acorde titlul de intendent general al apelor din această regiune.
În urma diferendului apărut între orașele Bologna și Ferrara, în legătură cu cursul apelor, a fost delegat pentru soluționarea acestui litigiu și a furnizat o soluție importantă nu numai pentru aceste orașe, ci și pentru teritoriul Ravenna, întocmind schița respectivă.

A scris o lucrare despre arhitectura apelor, în care s-a ocupat de lucrări hidraulice, de construcția canalelor și ecluzelor, lucrare care, după opinia lui Fontenelle, s-a bucurat de succes.

În anii 1680 - 1688 a studiat originea și formarea cometelor, precum și eclipsa de Soare din 12 iulie 1684.

Papa Clement al IX-lea i-a acordat un titlu de onoare la Roma.

Scrieri
 1677: Volantis flammae a D. G. Montanaris, Bononiensis Archigymnasii professore mathematico, optice, geometrice examinatae Epitropia, conclusiones a D. Guglielmini propagandae (Bologna);
 1697: Della Natura Fiumi, trattato physico-matematico (Bologna);
 1719: Opera omnia, mathematica, hydraulica et physica (Geneva).

Nașteri în 1655
Decese în 1710
Chimiști italieni
Matematicieni italieni din secolul al XVII-lea
Matematicieni italieni din secolul al XVIII-lea
Medici italieni
Medici din secolul al XVII-lea
Medici din secolul al XVIII-lea
Chimiști din secolul al XVII-lea
Chimiști din secolul al XVIII-lea
Membri ai Academiei Leopoldine

Domenico Guglielmini


Una reacción de hidratación es una reacción química en la que se produce la incorporación de agua a un compuesto.

Química inorgánica
Es una reacción química inorgánica donde el agua se añade a la estructura cristalina de un mineral, creando generalmente un nuevo mineral, llamado también el hidrato.

En términos geológicos, el proceso de hidratación mineral es conocido como alteración retrógrada y es el proceso que ocurre en el metamorfismo retrógrado. Es común de ver acompañado de metasomatismo y suele ocurrir en las paredes de roca natural expuestas a la intemperie. La hidratación de los minerales puede deberse también a circulación hidrotermal que puede venir dada por la tectónica o por la actividad ígnea. La hidratación mineral es también el proceso en el que el regolito procedente de minerales de silicatos acaba convirtiéndose en arcilla.

Existen dos formas por las cuales el mineral se hidrata: Una es la conversión de un óxido a doble hidróxido, por ejemplo en el caso de la hidratación del óxido de calcio - CaO - a Hidróxido de calcio - Ca(OH)2, el otro es con la incorporación de las moléculas de agua directamente en la estructura cristalina de un nuevo mineral, así como la hidratación del feldepsato a mineral de arcilla, granate en Clorita o la kyanita a moscovita.

Algunas estructuras minerales, como por ejemplo la montmorillonita, son capaces de incluir una cantidad variable de agua sin cambiar significativamente su estructura cristalina.

Hidratación es también el mecanismo por el cual el cemento Portland desarrolla su resistencia.

Química orgánica
Para el caso específico de la química orgánica es, en concreto, una adición de agua o sus elementos H y OH a una especie química orgánica. Por ejemplo, para esta disciplina de la química, es una reacción de hidratación el proceso global de adición de H2O al doble enlace de un alqueno:

R−CH=CH−R + H2O → R−CH2−CHOH−R

Usos industriales

Uno de los métodos de producción de etanol es la hidratación de etileno.

Véase también
 Hidrólisis

Referencias

Enlaces externos
 IUPAC Compendium of Chemical Terminology, Electronic version, http://goldbook.iupac.org/H02876.html

hidratación, Reacción de
hidratación, Reacción de

Mineralogía
Química general

Reacción de hidratación


Oringe (psykiatrisk hospital) er et psykiatrisk hospital i Vordingborg, der blev oprettet ved lov af 20. august 1853 og åbnet 3. april 1858. Det var oprindelig bestemt for helbredelige sindssyge fra Østifterne undtagen København og med 120 pladser, udvidet ved lov af 3. april 1868 til også at kunne optage uhelbredelige sindssyge og, således udvidet, åbnet 1. oktober 1871 med 400 Pladser. Ved århundredeskiftet blev det benyttet af henved 500 patienter og udvidet ved nye bygninger på samme tid. I 1888 indskrænkedes det til kun at skulle betjene Sjællands og Lolland-Falsters Stifter, men for så vidt pladserne ikke var optagne, kunne sindssyge også fra de andre dele af riget såvel som fra udlandet blive modtagne. Den 1. januar 1898 var der 485 patienter (239 mænd, 246 kvinder), og ved anstalten var ansat en overlæge, 2 reservelæger, en kandidat, en forvalter og bogholder, en præst (sognepræsten i Vordingborg) og en oldfrue. I det hele var der til anstalten knyttet omtrent 100 funktionærer og tyende.

Oringe Sindssygehospital blev tegnet af arkitekt Gottlieb Bindesbøll i 1854. Projektet viser et strengt symmetrisk anlæg bestående af bygninger af varierende højde med sidekorridorer, der også var symmetriske. Længerne stødte sammen vinkelret, hvilket kunne give mindelser om en herregård med avlsbygninger. Det var forudsat, at anlægget skulle omgives med træer, hvilket modsvarede datidens opfattelse, at sindssyge fortrinsvis skulle behandles med fred og rolige omgivelser.

Noter

Litteratur
 Lisbet Balslev Jørgensen, Hakon Lund og Hans Edvard Nørregård-Nielsen: "Magtens bolig" (i: Hakon Lund (red.): Danmarks Arkitektur), 2. udgave, København 1985,

Eksterne henvisninger
 J.P. Trap: Kongeriget Danmark; 3. Udgave 2. Bind: Frederiksborg, Kjøbenhavns, Holbæk, Sorø og Præstø Amter; s. 950

Psykiatriske hospitaler i Danmark
Vordingborg

Oringe (psykiatrisk hospital)


La clinique de Champagne de Reims est un établissement implanté à Reims, en France.
Bien que portant le nom de clinique, elle est rattachée au CHU de Reims. C'est le seul établissement du CHU situé au centre-ville de Reims.

Localisation
La clinique de Champagne est située 1-3-5  rue de l'Université à Reims dans la Marne en France.

Historique
La Clinique Chirurgicale mutualiste, ou clinique de Champagne, a été construit sur l'emplacement de l'ancien hôtel  « le Régina Palace Hôtel » par l'architecte Jean Urbain (1920-1960).
Elle ouvre en 1956.
Les bâtiments de la clinique ont été repris par le CHU de Reims en 1990.
En décembre 2019, la maison médicale de garde (MMG), créé en 2000, est transférée au CHU de Reims rue Cognacq-Jay.

Entités actuelles présentes à la clinique de Champagne
La Clinique de Champagne accueille des activités médico-psychologiques et des réseaux de
santé :
 Depuis septembre 2016, un Centre d'Accueil Thérapeutique à Temps Partiel (CATTP) Maupassant  dédié aux adolescents.
 Le  Centre médicopsychologique  (CMP) Charles Perrault.
 Le  Centre médicopsychologique  (CMP) Maupassant .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
Maison médicale de garde.
Centre médicopsychologique.

Bibliographie
Pierre Guillaume, Mutualistes et médecins : Conflits et convergences XIXe-XXe siècles, Les éditions de l'atelier.

Clinique française
Hôpital à Reims
Institution psychothérapeutique

Clinique de Champagne de Reims


Balkanski pakt je bio vojno-politički savez kojega su 1953. godine sačinile Turska, Grčka i Jugoslavija, s bitnim razlogom uzajamne obrane od mogućeg napada SSSR-a.

Ugovor je potpisan 28. veljače 1953. godine u Ankari.

U čl. II. ugovora, "Strane ugovornice saglasile su se da će svaku oružanu agresiju protiv jedne ili više od njih na bilo kojem dijelu njihovog teritorija smatrati za agresiju protiv svih snaga ugovornica, koje će, prema tome u vršenju prava legitimne, individualne i kolektivne samoobrane, priznate članom 51 Povelje Ujedinjenih nacija, pružiti pomoć, individualno i kolektivno, napadnutoj Strani ili Stranama, poduzimajući po zajedničkom dogovoru, odmah sve mjere, podrazumijevajući tu i upotrebu vojne sile, koju budu smatrale potrebnim za efikasnu odranu. Strane ugovornice, uz rezervu prema čl. VII. ovog ugovora, obavezuju se da neće zaključiti mir niti bilo kakav drugi aranžman s agresorom, osim prema prethodnom međusobnom sporazumu."

Godinu i pol nakon sklapanja obrambenog sporazuma, iste ugovorne strane sklopile su Ugovor o savezu, političkoj suradnji i uzajamnoj pomoći (Bled, 9. kolovoz 1954.).

Sjedinjene Američke Države su podržale vojni savez dviju članica NATO pakta s komunističkom Jugoslavijom, premda uz snažno protivljenje Italije, koja je s Jugoslavijom bila u lošim odnosima u vrijeme nerazriješene Tršćanske krize (1945. – 1954.). Turska i Grčka su imale sasvim drugačije interese od talijanskih te su se snažno zauzele da do saveza s Jugoslavijom ipak dođe.

Jugoslavenski politički vrh – kojemu su SAD i Velika Britanija dale na znanje da će im pružiti stanovitu vojnu i gospodarsku pomoć potrebnu za opstanak u kontekstu izolacije Jugoslavije od drugih komunističkih država, ali da Jugoslaviju neće vojno braniti u slučaju da ju SSSR napadne – uspio je ovim paktom osigurati vojnu potporu dviju članica NATO pakta, i time posredno čitavog tog vojnog saveza, čije su članice ugovorile da se vojni napad na bilo koju od njih – pa tako i na Grčku ili Tursku – ima tretirati kao napad na sve njih.

Ubrzo nakon sklapanja Pakta, u ožujku 1953. godine je umro Staljin, te je Jugoslavija odmah bila pokazala da je spremna pomiriti se sa Sovjetskim savezom.

Balkanski Pakt nije nikad bio raskinut, ali je izgubio na važnosti nakon što se Jugoslavija pomirila sa Sovjetskim Savezom 1956. godine: vojna suradnja Grčke i Turske s Jugoslavijom je zamrla.

Izvori

Vanjske poveznice

 Ugovor o prijateljstvu i saradnji (Ankara, 28. veljače 1953.) (engleski)
 Ugovor o savezu, političkoj saradnji i uzajamnoj pomoći (Bled, 9. kolovoz 1954.) između Federativne Narodne Republike Jugoslavije, Kraljevine Grčke i Republike Turske (engleski)

Vojni savezi
Povijest 1945. – 1989.

Balkanski pakt (1953.)


Heat Shield Rock yani "Isı Kalkanı Kayası" Opportunity tarafından Mars'ta, Ocak 2005'te keşfedilmiş, basketbol topu büyüklüğündeki bir demir-nikel alaşımından meydana gelen meteorittir. Meteoritin resmî ismi Meridiani Planumdur (meteoritler her zaman bulundukları yerle anılırlar) ki bu isim Ekim 2005'te Meteoritical Society tarafından verilmiştir. Bununla birlikte literatürde ve konuşmada halen Heat Shield Rock olarak anılır.

Opportunity meteoritle tamamen şans eseri karşılaşmıştır; meteorit gezginin çıkarmış olduğu ısı kalkanının hemen yakınındaydı. Opportunity Endurance crater yani "Tahammül krateri"nden çıktıktan sonra ısı kalkanını incelemeye gönderilmiştir. Isı Kalkanı Kayası Dünya dışındaki bir Güneş Sistemi cisminde bulunan ilk meteorittir (Ay'da meteoritlere rastlanmamıştır).

Gezginin spektrometreleri kayanın bileşimini teşhis edebilmek için kullanılmış ve bir meteorit olduğu doğrulanmıştır. Dünya'daki demir meteoritleri üzerinde yapılan delme denemelerinin, gezginin sıradan kayaları delmek için tasarlanmış delgi araçlarının, demir-nikel alaşımından oluşan meteoriti delmeye çalışırsa zarar görebileceğini göstermesi üzerine delme işleminden vazgeçilmiştir.

Meteorun Mars'ta bulunduğu bölge olan Meridiani Planum'un daha önce, yakın zamanda erozyona uğramış 1 km civarında bir kalınlığı bulunan bir malzemeyle örtülü olduğu düşünülüyor. Bu sebeple meteorit bir krater yarattıysa bile bu krater milyonlarca ya da milyarlarca yıl süren erozyon sürecinde yok olmuş olabilir. Mars'ın hızla paslanmaya yolaçan atmosferine rağmen meteoritin üzerinde pek pas izine rastlanmamaktadır. Bu yüzden ya çok yakın zamanda düşmüş veya uzun süredir toprağın altında bulunuyor olması gerekli. Ayrıca hava koşullarının etkisi de yüzeyinde pek fazla görülmüyor.

Demir meteoritler
Mars'taki kayalar
Mars'ta bulunan meteoritler
Mars Exploration Rover görevi
2005'te bilim

Isı Kalkanı Kayası


نادي دراغون (AS Dragons) هو أحد أندية الكونغو الديمقراطية (زائير سابقا) مقره في كينشاسا، كان يسمى في السابق نادي بيليما.

إنجازات فريق كرة القدم

وصيف دوري ابطال أفريقيا عامي 1980 - 1985

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1938
أندية كرة قدم في جمهورية الكونغو الديمقراطية
أندية كرة قدم في كينشاسا
تأسيسات سنة 1938 في جمهورية الكونغو الديمقراطية

نادي دراغون


Carlos Alberto Michelena Soria (Quito, 5 de enero de 1954) es un actor cómico ecuatoriano conocido como «El Miche». Suele pintarse la cara de blanco y vestirse con trajes particulares. Es conocido en Ecuador por hacer teatro callejero en el parque El Ejido de la ciudad de Quito, capital del Ecuador, donde representa personajes típicos y personajes de la política ecuatoriana. Desde el año 2011 se caracterizó por hacer oposición al gobierno del expresidente Rafael Correa Delgado, al igual como lo ha hecho con los distintos gobiernos.

Biografía
Vivió sus primeros años en la parroquia de Tumbaco, en un hogar humilde, su padre era zapatero y su madre una vendedora de caramelos. Estudió la escuela primaria en el Colegio Simón Bolívar, aunque nunca cursó el colegio. Durante su niñez vendió caramelos en la calle para ayudar a su familia, estas primeras experiencias forjarían su personalidad e influirían posteriormente en su forma de actuar y de hacer teatro. A los 15 años asistió como oyente a la Escuela de Arte Dramático de la Casa de la Cultura, tiempo después le dieron el cargo de utilero de la compañía teatral Teatro Ensayo. esto fue creado por Fernando Guaman

Carrera teatral
Inició su carrera como actor en la Escuela de Teatro de la Casa de la Cultura Ecuatoriana a los 19 años de edad. Allí recibió lecciones de actuación a manos de Antonio Ordóñez, director de la compañía teatral Teatro Ensayo. Junto a Teatro Ensayo actuó en diversas obras teatrales como Boletín y elegía de las mitas, Dos viejos pánicos, Huasipungo, El médico a palos, entre otras. Posteriormente formó parte de la compañía de teatro Ollantay fundada en 1971 y perteneciente a la Escuela Politécnica Nacional. También fue miembro del grupo teatral Malayerba y director del grupo Teatro de la Calle. Después de varios años de participar en producciones teatrales decide volcarse a las plazas y a las calles de Quito a realizar teatro callejero, en el cual personifica personajes de la vida cotidiana del Ecuador a manera de sketch y en ciertas ocasiones también encarna en forma de crítica a los políticos de ese país.
También incursionó en la televisión donde tuvo un segmento denominado El toque del Miche, que fue transmitido por el canal Gama TV —conocido anteriormente como Gamavisión—, sin embargo, con el tiempo decidió volver a la calle porque su «[...] imagen del canal no era compatible con el parque» y porque se «[...] identific[a] con esa gente. Prefiero estar en el parque con ellos que en un canal de televisión o hacer otro tipo de trabajo artístico». Durante los mandatos de los presidentes Rodrigo Borja Cevallos y León Febres-Cordero Ribadeneyra fue torturado por sus comentarios críticos en contra de sus gobiernos. JULIO

En 2003 fue condecorado por el diario El Universo.

En 2011, durante el gobierno de Rafael Correa el Consejo Nacional Electoral de Ecuador (CNE) abrió un expediente en su contra después de haber participado en una propaganda que fue emitida por televisión a favor del «No» en la consulta popular del plebiscito gubernamental.

En el mismo año inauguró un espectáculo circense denominado El circo del Miche que fue presentado por tres semanas en el circo Carpa Teatro.

Televisión
El Toque del Miche (Segmento en Noticiero Nacional) (El mismo) (2003-2006) ha sido una de las más grandes expresiones políticas
 Uno y el Miche: (2021 - en emisión) anteriormente llamado Busca Pies, conducido por él mismo, por la señal de Canal Uno.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Carlos Michelena y la otra cultura, artículo del Diario Hoy

Actores de Ecuador
Humoristas de Ecuador
Personas de Quito

Carlos Michelena


Buffalo City es un municipio metropolitano de Sudáfrica en la provincia de Provincia Oriental del Cabo.

Comprende una superficie de 285.6 km².

El centro administrativo es la ciudad de East London.

Demografía
Según censo 2001 contaba con una población total de 724.312 habitantes.

Referencias

Buffalo City

Municipio Metropolitano de Buffalo City


المركز الثقافي النفطي هو مركز ثقافي تابع إلى شركة نفط الجنوب في البصرة أنشأ في 10 يوليو 1980م، وهو مكان خاص لمنتسبي وزارة النفط وشركات القطاع النفطي لإقامة حفلاتهم وكافة المناسبات والدعوات مع توفر نشاطات رياضية من مسابح وصالات رياضية.

الأهداف
يهدف إلى تطوير وتعميق أواصر العلاقات الاجتماعية وتنمية مواهب أعضائه وعوائلهم في ممارسة الأنشطة الثقافية والاجتماعية والرياضية من خلال تقديم الندوات والمحاضرات ومنها (دورات تدريبية تطويرية لكوادر وزارة النفط، مسابح داخلية وخارجية، ألعاب البنغو والبلياردو واللياقة البدنية والتنس) إضافة لذلك يقدم المركز قاعات للاحتفالات الصغيرة والكبيرة كحفلات الأعراس وأعياد الميلاد (مع تخفيض خاص لمنتسبي القطاع النفطي كافة). ويوفر المركز الثقافي النفطي حدائق ومطعم النادي الذي يفتح أبوابه للعامة مع إقامة الأمسيات والمسابقات المتنوعة وتقديم مختلف الأطعمة وبأسعار مدعومة.

الموقع والتأسيس
يقع في المنطقة السكنية لشركة نفط الجنوب ويوجد فيه أحد أجمل القاعات في البصرة تم بنائه من قبل شركة الصانع الكويتية واستخدمته الشركة منذ ذلك الوقت مركز للاجتماعات الكبرى والمؤتمرات والندوات النفطية.

كذلك الحال بالنسبة لباقي الشركات والمنظمات فهو يعتبر المكان الخاص لاجتماعاتهم ونشاطاتهم الفكرية والعملية لما يمتلكه هذا المركز من حجم كبير وخدمات راقية وموقع جيد في البصرة.

المراجع

مبان ومنشآت في العراق

المركز الثقافي النفطي


Oandu ist ein Dorf (estnisch küla) im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands. Seit Oktober 2013 liegt es in der Landgemeinde Lüganuse (Lüganuse vald). Bis zu deren Bildung lag es in der Landgemeinde Maidla (Maidla vald).

Beschreibung und Geschichte
Das Dorf hat 24 Einwohner (Stand 2000).

Bei Naturliebhabern ist der Ort vor allem bekannt für seinen Park mit einem der ältesten Kulturbaumbestände Estlands. Die Kiefern in Oandu sind über 140 Jahre alt.

Weblinks
 Beschreibung und Geschichte (estnisch)

Ort in Estland
Geographie (Lüganuse)

Oandu (Lüganuse)


Stă să plouă cu chiftele () este un serial de desene animate dezvoltat de Mark Evestaff și Alex Galatis pentru YTV și Cartoon Network. A fost produs de Sony Pictures Animation și DHX Media în asociație cu Corus Entertainment. Bazat pe cartea pentru copii și pe seria de filme cu același nume, este primul serial de animație produs de Sony Pictures Animation și a fost animat folosind Toon Boom Harmony.

Serialul a avut premiera în Statele Unite pe 6 martie 2017 pe canalul Cartoon Network, cu o avanpremieră difuzată pe 20 februarie 2017. După o difuzare nereușită, serialul s-a mutat pe serviciul SVOD al Boomerang pe 11 ianuarie 2018. În Canada, serialul a fost plănuit inițial să fie difuzat pe Teletoon, dar în schimb a avut premiera pe YTV pe 6 aprilie 2017. Pe 2 februarie 2018, al doilea sezon a fost anunțat, care a fost difuzat între 7 aprilie și 30 iunie 2018, și a venit mai târziu în Statele Unite pe CBS All Access în 2019.

Premiera în România a fost pe 18 septembrie 2017, atât pe Cartoon Network cât și pe Boomerang. La 19 noiembrie 2018, întreg primul sezon al serialului a fost adăugat pe Netflix.

Premisă
Serialul reprezintă un prequel al celor două filme, și se petrece în anii de liceu al tânărului savant excentric, Flint Lockwood. În aventurile sale se va alătura Sam Sparks, noua fată din oraș și oarecum reporterul școlii, Tim, tatăl lui Flint, maimuța Steve, Manny care conduce clubul de audiovisual al școlii, Earl profesorul de gimnastică, Brent modelul hainelor de bebeluș și Primarul Shelbourne, care câștigă fiecare alegere pe platforma pro-sardină.

Acest serial clarifică faptul că nu a fost prima dată când Flint și Sam s-au întâlnit ca adulți, și că s-au întâlnit prima oară la liceu ca prieteni. În primul episod Flint afirmă că dacă Sam s-ar muta vreodată din Înghițeni (en. Swallow Falls), acesta va inventa un aparat de ștergere a memoriei deoarece aceasta s-a mutat mai tot timpul în copilărie și nu dorește ca memoria unei alte prietenii pierdute să o întristeze.

Voci
 Mark Edwards - Flint Lockwood, Steve
 Katie Griffin - Sam Sparks
 David Berni - Bebelușul Brent
 Seán Cullen - Tim Lockwood, Primarul Shelbourne și Bătrânul Rick
 Patrick McKenna - Gil, Manny
 Clé Bennett - Earl Devereaux

Episoade

Legături externe

Seriale de animație
Seriale pentru copii
Seriale de televiziune americane
Seriale canadiene
Desene animate
Cartoon Network
Boomerang
Seriale de televiziune din 2017
Stă să plouă cu chiftele

Stă să plouă cu chiftele (serial)


A campanha presidencial de Ciro Gomes em 2022 foi oficializada em 20 de julho de 2022 em Brasília. A vice na chapa foi Ana Paula Matos.

Pré-candidatura à Presidência em 2022

No dia 21 de janeiro de 2022, Ciro Gomes realizou em Brasília o lançamento de sua pré-candidatura à presidência do Brasil. No evento, defendeu, entre outras propostas, a re-industrialização do Brasil e uma política fiscal para fortalecer a capacidade do Estado em induzir os investimentos por fora do teto de gastos.

Candidatura à Presidência
O Partido Democrático Trabalhista (PDT) aprovou em 20 de julho de 2022 a candidatura do ex-governador em convenção nacional do partido, em Brasília. Ciro Gomes que tenta pela quarta vez chegar ao Palácio do Planalto. Algumas das cotadas à candidatura a vice-presidente foram as senadoras Leila Barros (DF) e a ex-reitora da Universidade de São Paulo (USP) Suely Vieira. No dia 5 de agosto de 2022, o PDT anunciou que Ana Paula Matos, vice-prefeita de Salvador, será a vice-presidente na chapa.

Com João Santana como marqueteiro, o conteúdo da campanha se destacou por fortes críticas tanto ao PT e Lula, quanto a Jair Bolsonaro.

Nas vésperas da eleição, houve um movimento nas redes sociais por parte de políticos, artistas e ex-aliados para que Ciro abandonasse sua candidatura em favor do voto útil em Lula no 1º turno, o que foi rechaçado pelo candidato.

Candidatos
Os seguintes políticos anunciaram a sua candidatura. Os partidos políticos tiveram até 15 de agosto de 2022 para registrar formalmente os seus candidatos.

Resultado da eleição

Eleições presidenciais

Ver também

Campanha presidencial de Jair Bolsonaro em 2022
Campanha presidencial de José Maria Eymael em 2022
Campanha presidencial de Léo Péricles em 2022
Campanha presidencial de Luiz Felipe d'Avila em 2022
Campanha presidencial de Lula em 2022
Campanha presidencial de Padre Kelmon em 2022
Campanha presidencial de Simone Tebet em 2022
Campanha presidencial de Sofia Manzano em 2022
Campanha presidencial de Soraya Thronicke em 2022
Campanha presidencial de Vera Lúcia em 2022

Ligações externas

Ciro Gomes
Ciro Gomes
Ciro Gomes

Campanha presidencial de Ciro Gomes em 2022


Sankt Goar er en by på venstre bred af Mittelrhein i Rhein-Hunsrück-Kreis i den tyske delstat Rheinland-Pfalz. Byen består af bydelene Kernstadt Sankt Goar, Biebernheim, Werlau, Fellen og An der Loreley.

Sankt Goar er kendt for sin centrale placering langs den "Romantiske Rhin", som blev optaget på UNESCOs Verdensarvsliste juli 2002. Ruinerne af Burg Rheinfels, ligger på klippen ovenfor byen. På den anden side af Rhinen ligger søsterbyen Sankt Goarshausen med sine egne borge, Burg Katz og Burg Maus ("kat" og "mus"). Den berømte Lorelei klippe ligger lidt længere oppe ad floden på den modsatte bred.

Galleri

Eksterne henvisninger
 Sankt Goars officielle hjemmeside

Byer i Rheinland-Pfalz

Sankt Goar


Glufumotra (fræðiheiti: Emarginula fissura) er sæsnigill af motruætt. Hún finnst við Ísland. Tvær aðrar tegundir af motruætt hafa fundist við Ísland, ljóramotra og glæsimotra.

Tilvísanir

Sæsniglar

Glufumotra


Gullinbursti er göltur Freys. Hann var "gerður" af Brokka og Sindra ásamt Mjölni og Draupni.

 [Þ]á lagði Sindri svínskinn í aflinn ok bað blása Brokk ok létta eigi fyrr en hann tæki þat ór aflinum, er hann hafði í lagt. En þegar er hann var genginn ór smiðjunni, en hinn blés, þá settist fluga ein á hönd honum ok kroppaði, en hann blés sem áðr, þar til er smiðrinn tók ór aflinum, ok var þat göltr, ok var burstin ór gulli. ... Þá bar fram Brokkr sína gripi ... En Frey gaf hann göltinn ok sagði, at hann mátti renna loft ok lög nótt ok dag meira en hverr hestr ok aldri varð svá myrkt af nótt eða í myrkheimum, at eigi væri ærit ljós, þar er hann fór; svá lýsti af burstinni.

Skepnur í norrænni goðafræði

Gullinbursti


Emack & Bolio's is a chain of ice cream stores based in Boston, Massachusetts, United States.

History
The chain was founded by Robert Rook, a lawyer and self-declared hippie who has worked closely with the homeless, Vietnam war protesters, civil and gay rights advocates, and numerous rock bands such as Aerosmith, U2, Boston, The Cars, and James Brown. Emack and Bolio's was founded in 1975, three years before Ben and Jerry's used the concept of a hippie ice cream store. There are now a few stores in other states, including New York, Florida, New Jersey and Illinois, apart from the ones in Massachusetts.

The first international locations opened in Bangkok, Thailand in 2014 and in Abu Dhabi, UAE. A shop in Xian, China and one in Hong Kong opened in 2015. By 2017 there were shops in 6 different Asian countries.

Name
The store was named after two homeless men for whom Robert Rook did pro bono work, who asked that the ice cream shop be named after them. Emack and Bolio were mascots of a sort for the first store.

It has been noted that Emacs, text editing software popular with computer programmers, and BOLIO, a text-formatting program, were developed within walking distance of a store near MIT. The explanation by the GNU Emacs Project does not indicate a connection.

Notes

External links

Ice cream parlors
Companies based in Boston
Restaurant chains in the United States
Restaurants established in 1975
1975 establishments in Massachusetts

Emack & Bolio's


{{Taxobox
| color = lightblue
| nume = Cortinarius variicolor
|image = Cortinarius variicolor P33 (2).JPG
|image_width = 300px
| imagine_text = Cortinaria caprei, ciupercă violetă puturoasă
| domain = Eucariote
|regnum = Fungi
|divisio = Basidiomycota
|classis = Agaricomycetes
|subclassis = Homobasidiomycetidae
|ordo = Agaricales
|familia = Cortinariaceae
|genus= Cortinarius
|subgenus = Cortinarius
|species = C. variicolor
|binomial = Cortinarius variicolor
|binomial_authority = (Pers.) Fr. (1838)
|synonyms = * Agaricus variicolor Pers. (1801)
 Pholiota variicolor  (Pers.) P.Kumm. (1871)
 Phlegmacium variicolor  (Pers.) Wünsche (1877)
 Cortinarius largiusculus  Britzelm. (1892)
 Cortinarius variicolor var. largiusculus (Britzelm.) M.M. Moser (1967)
}}Cortinarius variicolor (Christian Hendrik Persoon, 1801 ex Elias Magnus Fries, 1838), este o ciupercă necomestibilă din încrengătura Basidiomycota, în familia Cortinariaceae și de genul Cortinarius, denumită în popor cortinaria caprei, sau ciupercă violetă puturoasă. Acest burete coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). În România, Basarabia și Bucovina de Nord, se dezvoltă de la câmpie la munte adesea în mase, crescând în șiruri sau cercuri de vrăjitoare, în special pe soluri mai bune, calcaroase și în monoculturi de molid tinere, câteodată de asemenea sub pini precum la margini de pădure, din iulie până în octombrie (noiembrie).Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, p. 374-375, ISBN 978-3-440-14530-2

 Taxonomie
Specia a fost descrisă pentru prima dată de micologul olandez-sudafrican Christian Hendrik Persoon în 1799/1801 sub denumirea Agaricus variicolor de verificat prin citire în volumul 2 al operei sale Observationes mycologicae. Seu descriptiones tam novorum, quam notabilium și redenumit sub numele generic precum genul Cortinarius de marele savant Elias Magnus Fries în lucrarea sa Epicrisis systematis mycologici, seu synopsis hymenomycetum din 1838. Celelalte denumiri ale lui Paul Kummer (1871), Friedrich Otto Wünsche (1877), Max Britzelmayr (1892) sau  Meinhard Michael Moser (1967) (vezi înfocasetă) sunt acceptate sinonim, dar nu sunt folosite și astfel pot fi neglijate.

Dar aproape nici o ciuperca a provocat în ultimul timp atât de multe discuții ca această specie. Astfel câțiva micologi pretind, că Cortinarius variicolor ar fi varietatea de pădure de molid al soiului Cortinarius nemorensis (care se dezvoltă numai în foioase, cu miros plăcut și comestibil)) și acest Cortinarius nemorensis ar trebui numit astăzi Cortinarius largus sensu Gündi (sensu auct. Gündi="în sensul autorului Gündi"). În plus, probabil pentru a rectifica cumva teza, acest Gündi confirmă, că ar exista de asemenea o variantă inodoră a lui Cortinarius variicolor, iar Cortinarius largus s-ar putea găsi și în păduri de conifere Nici măcar Index fungorum cunoaște această versiune.

După ce Cortinarius nemorensis a fost a deosebit prin diferențiere foarte clar de renumitul micolog danez Jakob Emanuel Lange în volumul 3 al marii sale opere Flora Agaracina Danica<ref>J. E. Lange: "Agaracina Danica, vol. 3, Editura Recato AS, Copenhaga 1938, p. 21, tab. 88 </ref> precum confirmat mai întâi de renumitul micolog austriac Meinhard Michael Moser în 1960 (sub denumirea Phlegmacium nemorense), apoi și de alții, ca de exemplu Thomas Münzmay sau Günther Saar, C. variicolor și C. nemorensis sunt văzuți aici două specii diferite.

Descriere

 Pălăria: are un diametru între 5 și 15 cm, este compactă, la început boltită semisferic cu marginea răsucită spre interior, dar devine în  scurt timp convexă și apoi deseori plată, și ondulată la bătrânețe,  purtând în tinerețe fragmente ale vălului parțial în formă de cortină albicios-brună, formată din fibre foarte fine ca păienjeniș între marginea pălăriei și picior. Cuticula este netedă, inițial lipicios-unsuroasă la margine, mai târziu uscată și încarnată slab radial-fibros. La umezeală ea poate fi foarte mucoasă. Coloritul este în tinerețe violet până liliachiu, decolorându-se curând ruginiu închis, începând la vârf. La bătrânețe se decolorează nu rar gri-brun.
 Lamelele: stau destul de dens, sunt bombate și înalte, cu mici lamele intercalate precum aderate la picior, prezentând muchii albicioase și fiind învăluite la început de sus menționata cortină pal-brună. Coloritul este în tinerețe gri-albăstrui până gri-bej, nu rar cu nuanțe liliacee, devenind apoi tot mai mult brun ca scorțișoara (dar niciodată violet), datorită pulberii sporilor.
 Piciorul: are o lungime de 7 până la 15 cm și o lățime 2 până la 3 cm, este foarte consistent, robust, gros și bulbos, și umplut pe interior cu un țesut spongios. El este inițial slab albăstrui și presărat de solzișori maronii ale vălului, devenind în vârstă brun-roșcat. Spre bază se ivesc zone fugitive fibroase brun-albăstrui.
 Carnea: este la început albicioasă cu nuanțe  slab liliacee, iar devine la bătrânețe maronie. Mirosul este neplăcut mucegăit-pământos, amintind ceva la cel al sfeclei, gustul fiind neremarcabil.
 Caracteristici microscopice: are spori elipsoidali în formă de migdale și fin verucoși, colorați brun ca scorțișoara, cu o mărime de 10–11 × 5,5–6,3 microni, pulberea având același colorit.
 Reacții chimice: Carnea se colorează cu Hidroxid de potasiu galben, aproape ca de paie.

Confuzii
Acest burete poate fi confundat în special cu surata lui Cortinarius nemorensis sin. Cortinarius largus (și ea la fel de necomestibilă, se dezvoltă însă în păduri de foioase) sau cu alte soiuri ale genului, de exemplu cu: Cortinarius alboviolaceus (comestibil, în tinerețe cu lamele gri-violete, miros și gust de cartofi cruzi), Cortinarius allutus (comestibil), Cortinarius brunneus (otrăvitor), Cortinarius camphoratus (necomestibil, destul de similar în aparență și miros, în tinerețe cu lamele violete precum carne colorată la tăiere divers însă nu ca șofranul), Cortinarius collinitus (comestibil), Cortinarius crassus (comestibil), Cortinarius cyanites (necomestibil, în tinerețe cu lamele albastru-violete, la bătrânețe brun-violete, miros dulcișor și gust amar), Cortinarius evernius (necomestibil), Cortinarius hemitrichus (necomestibil), Cortinarius iodes (comestibil, cu cuticulă mucoasă, în tinerețe cu lamele violete, carnea fiind albă, miros și gust neostentativ), Cortinarius infractus (necomestibil, extrem de amar), Cortinarius largus (necomestibil), Cortinarius purpurascens (comestibil), Cortinarius salor (comestibil, cu cuticulă mucoasă, în tinerețe cu lamele violete, carnea fiind albicioasă până gri-brună cu nuanțe de albastru, miros și gust neostentativ), Cortinarius traganus otrăvitor), Cortinarius violaceus (comestibil, pălăria, lamelele și carnea albastru-violet, miros de lemn de cedru și gust plăcut), dar de asemenea cu Lepista nuda (comestibilă, cu cuticulă brun-violetă, picior violet-cenușiu, carne roz-violacee; miros parfumat ca de viorele și gust plăcut).

Specii asemănătoare

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto: vol. 1-3, 6 (vezi sus)
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983.

Legături externe

 Cortinarius variicolor, film

Cortinarius
Micoriză
Ciuperci necomestibile
1801 în știință

Cortinarius variicolor


Aliköy, Sinop ilinin Ayancık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1900 yılı kayıtlarında Sirna, 1928 yılı kayıtlarında ise Sırma olarak geçmektedir. Cumhuriyetten sonra asıl Aliköy olan Yeşilyurt ile birleştirildi. Köy, Yeşilyurt'un ayrılmasından sonra da bu adı taşımaya devam etti.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 51 km, Ayancık ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ayancık belde ve köyleri

Aliköy, Ayancık


Der Gerichtsbezirk Gmünd in Niederösterreich ist einer von 24 Gerichtsbezirken in Niederösterreich und deckungsgleich mit dem gleichnamigen politischen Bezirk Gmünd. Der übergeordnete Gerichtshof ist das Landesgericht Krems an der Donau.

Gemeinden
Einwohner: Stand

Städte
 Gmünd ()
 Heidenreichstein ()
 Litschau ()
 Schrems ()
 Weitra ()

Marktgemeinden
 Amaliendorf-Aalfang ()
 Bad Großpertholz ()
 Brand-Nagelberg ()
 Eggern ()
 Eisgarn ()
 Großdietmanns ()
 Großschönau ()
 Hirschbach ()
 Hoheneich ()
 Kirchberg am Walde ()
 St. Martin ()
 Unserfrau-Altweitra ()

Gemeinden
 Haugschlag ()
 Moorbad Harbach ()
 Reingers ()
 Waldenstein ()

Geschichte
1854 wurde der Gerichtsbezirk Heidenreichstein aufgelöst. 1992 wurden die Gerichtsbezirke Litschau (Gemeinden Eggern, Eisgarn, Haugschlag, Heidenreichstein, Litschau und Reingers), Schrems (Gemeinden Amaliendorf-Aalfang, Brand-Nagelberg, Kirchberg am Walde, Hirschbach und Schrems) und Weitra (Gemeinden Bad Großpertholz, Großschönau, Moorbad Harbach, St. Martin, Unserfrau-Altweitra und Weitra) aufgelöst und dem Gerichtsbezirk Gmünd in Niederösterreich zugeschlagen.

Siehe auch
 Gerichtsorganisation in Österreich
 Liste österreichischer Gerichte

Weblinks

 Gerichtsdatenbank des Bundesministeriums für Justiz
 : Verordnung Zusammenlegung von Bezirksgerichten 1991

Bezirk Gmünd
Gmünd in Niederösterreich


Prozopagnozija (od grčkog prósōpon - "lice", i agnōsía - "neznanje") je kognitivni poremećaj, također poznat kao sljepoća za lica (eng. face blindness), kojim je oštećena sposobnost prepoznavanja i pamćenja lica, uključujući i vlastito lice, dok ostali aspekti vizualne obrade (npr. razlikovanje predmeta) funkcioniraju.

Termin se izvorno odnosio na stanje nakon akutnog oštećenja mozga (stečena prozopagnozija), ali također postoji urođeni i razvojni oblik poremećaja. Područje mozga koje se obično povezuje s prozopagnozijom je fuziformna vijuga koja se posebno aktivira kao odgovor na lica. Funkcionalnost fuziformne vijuge omogućuje većini ljudi detaljnije i bolje prepoznavanje lica nego slično složene nežive predmete. Za one s prozopagnozijom, metoda za prepoznavanje lica ovisi o manje osjetljivom sustavu za prepoznavanje predmeta.

Iako je bilo nekoliko pokušaja liječenja, niti jedna terapija nije pokazala trajna poboljšanja u skupini prozopagnostičara. Prozopagnostičari često uče koristiti strategije prepoznavanja prema stvarima kao što su odjeća, hod, boja kose, boja kože, oblik tijela i glas. Budući da se čini da lice funkcionira kao važna identifikacijska značajka u pamćenju, osobama s ovim stanjem također može biti teško pratiti podatke o ljudima i normalno se družiti s drugima.

U jednoj studiji na studentima istočnoazijske nacionalnosti, pokazalo se da su muškarci znatno slabiji u prepoznavanju lica.

Vrste

Aperceptivna
Aperceptivna prozopagnozija obično se koristi za opisivanje slučajeva stečene prozopagnozije. Područje mozga za koje se smatra da igra ključnu ulogu u perceptivnoj prozopagnoziji je desni potiljačni režanj. Osobe s ovim poremećajem ne mogu shvatiti niti prepoznati ni poznata ni nepoznata lica. Osim toga, aperceptivne podvrste prozopagnozije teško prepoznaju emocije na licu. Vjeruje se da je aperceptivna prozopagnozija povezana s oštećenjem fuziformne vijuge.

Asocijativna
Asocijativna prozopagnozija obično se koristi za opisivanje slučajeva stečene prozopagnozije, ali s pošteđenim perceptivnim procesima. Desni potiljačni režanj također može igrati ključnu ulogu u asocijativnoj prozopagnoziji. Osobe s ovim oblikom poremećaja mogu odrediti jesu li fotografije lica ljudi iste ili različite i izvesti dob i spol iz lica (što sugerira da mogu shvatiti neke informacije o licu), ali možda neće biti u stanju naknadno identificirati osobu ili dati bilo kakve podatke o njoj kao što su njeno ime, zanimanje ili kada su zadnji put sreli. Smatra se da je asocijativna prozopagnozija posljedica oslabljenog funkcioniranja parahipokampalne vijuge.

Razvojna
Razvojna prozopagnozija, koja se naziva i urođena prozopagnozija, doživotna je nemogućnost prepoznavanja lica. Manifestira se u ranom djetinjstvu i ne može se pripisati stečenom oštećenju mozga. Dok razvojna prozopagnozija počinje rano u životu, mnogi ljudi tek kasnije u odrasloj dobi shvaćaju da ju imaju. Termin "nasljedna prozopagnozija" koristi se ako je razvojna prozopagnozija zahvatila više od jednog člana obitelji. Kako bi se ispitao ovaj mogući genetski čimbenik, 689 nasumično odabranih učenika prošlo je istraživanje u kojem je identificirano sedamnaest razvojnih prozopagnostičara. Članovi obitelji četrnaest oboljelih intervjuirani su i u svih četrnaest obitelji pronađen je barem još jedan oboljeli član obitelji.

Povezani članci

 Chuck Close
 Thatcher učinak
 Percepcija lica

Izvori

Bolesti i poremećaji

Prozopagnozija


Conversa de mesa é um gênero literário, uma espécie de memória. Um colecionador (biógrafo, colega, amigo etc.) registra comentários improvisados de alguma pessoa famosa (feita geralmente na mesa de jantar ou em pequenas reuniões), em antecipação ao seu valor duradouro.

História
O precedente na literatura clássica foi o relato de um simpósio, como o Symposiaka de Plutarco, embora esta fosse uma suposta memória de uma ocasião, em vez de uma pessoa. Este gênero clássico em si deriva dos diálogos mais filosóficos escritos pelos seguidores de Sócrates, e em particular o Simpósio de Platão e Xenofonte. Conversa de mesa também pode se referir a uma conversa informal semelhante, mais deliberadamente engajada pela pessoa famosa, com a intenção direta de publicação (um tanto análoga à concessão de uma entrevista).

Coletâneas
Coletâneas de tais mesas de conversas de pessoas reais, celebridades e outras personalidades importantes que datam do século III existem. A fala de mesa de frases está em uso na língua inglesa desde o século XVI. Como exemplos, existem palestras de tabela publicadas para:

 Martin Luther (1483–1546), em alemão Tischreden.
 John Selden (1584–1654)
 John Milton (1608–1674)
 Samuel Johnson (1707–1784)
 Frederick the Great (1712–1786)
 Johann von Goethe (1749–1832), ver: Conversas com Goethe
 Napoleão Bonaparte (1769–1821)
 Ludwig van Beethoven (1770–1827), em alemão Konversationshefte
 Samuel Taylor Coleridge (1772–1834)
 Amos Bronson Alcott (1799–1888)
 George Bernard Shaw (1856–1950)
 Adolf Hitler (1889–1945), em inglês Hitler's Table Talk

 Wystan Hugh Auden (1907–1973)

 Orson Welles (1915–1985)

Ocasionalmente, os comentários são coletados de outras pessoas por uma pessoa notável como parte das notas de trabalho dessa pessoa e podem sobreviver nos papéis dessa pessoa. Ralph Waldo Emerson, por exemplo, manteve anotações sobre as conversas de sua família e amigos, muitos dos quais, é claro, foram notáveis.

Referências

Gêneros literários

Conversa de mesa


"The Kick Inside" (inglés: La patada interior) es la decimotercera y última canción del álbum homónimo de la cantante británica Kate Bush.

Al igual que la mayoría de las canciones del álbum, la escribió entre los 13 o 15 años.

Sobre la canción
Es una balada simple de piano/vocal y bastante densa en el tema lírico. Es una nota de suicidio escrita por una joven que está enamorada de su hermano mientras se cepilla sus encajes y su cretona. Al final, no queda claro si existió algún tipo de intimidad o pasión entre ambos.

Crítica
Amy Hanson de Allmusic escribió: "Con solo unos arreglos mínimos, 'The Kick Inside' sigue siendo una de las primeras obras maestras vocales de Kate Bush. Aunque la escala de octavas tiene una amplitud increíble, logra poner fin a la emoción frenética que llevó a canciones como "Wuthering Heights" estar a favor de una pasión templada. Absolutamente preciosa y a la vez un lamento escalofriante, 'The Kick Inside' es un melancólico dueto entre el piano y la voz que toca mucho de los temas y las imágenes que Bush abarcaría en el progreso de su carrera. La canción es básicamente una nota de suicidio (...) a pesar de que los hechos que se exponen después de la pasión o en preparación para ella nunca (astutamente) quedaron claros. 'The Kick Inside' es terrible e inocente a la vez, pero está tan tiernamente entregada que se hace muy difícil discernir entre el bien y el mal".

Trabajos similares
Con "The Kick Inside" empieza una suerte de "tradición" el incluir una balada de piano/vocal en cada uno de sus trabajos posteriores. Sin embargo, álbumes como Aerial y 50 Words for Snow se basan casi exclusivamente en canciones de ritmo más lento aunque con una sofisticada instrumentación. Algunas canciones destacadas que continúan este estilo son:
 "The Man with the Child in His Eyes" (1978)
 "In the Warm Room" (1978)
 "The Infant Kiss" (1980)
 "All the Love" (1982)
 "And Dream of Sheep" (1985)
 "This Woman's Work" (1989)
 "Moments of Pleasure" (1993)
 "A Coral Room" (2005)
 "Moments of Pleasure" (versión de Director's Cut, 2011)
 "Among Angels" (2011)

Personal y producción
 Kate Bush - compositora, voz principal, piano
 Andrew Powell - productor, arreglista

Referencias

Enlaces externos
 "The Kick Inside" en YouTube

Canciones de 1978
Canciones de Kate Bush
Canciones compuestas por Kate Bush

The Kick Inside (canción)


Yabancı Damat, Erler Film imzalı, Ege'nin iki kıyısından; Türkiye ve Yunanistan'dan iki gencin aşklarının öyküsünün anlatıldığı Türk yapımı dram türündeki televizyon dizisidir. 3 sezondan oluşan dizi, 106. bölümü ile final yaparak sona erdi.

Türk ve Yunan müzikleri kullanılan dizinin çekimleri Bodrum'da başladı, Yunanistan'ın Sömbeki Adası'nda devam etti. Dizinin daha sonra Gaziantep ve İstanbul'da çekimleri yapıldı. Atina'da da çekimleri yapılacak olan dizi için ayrıca Türkiye'de dev bir plato kuruldu. Dizinin Yunanistan'daki çekimleri için Yunan Basın Bakanlığı, Ankara Büyükelçiliği ve İstanbul Başkonsolosluğu destek verdi.

Oyuncu kadrosu ve karakterler

Yayın takvimi

Kaynakça
 Kanal D - Diziler - Yabancı Damat

Kanal D dizileri
2004'te başlayan Türk televizyon dizileri
2007'de sona eren Türk televizyon dizileri
Türk dramatik televizyon dizileri
Türkçe televizyon dizileri
Erler Film dizileri
Muğla'da çekilen televizyon dizileri
İstanbul'da çekilmiş televizyon dizileri
Gaziantep'te çekilen televizyon dizileri

Yabancı Damat


Axel Urie, né le  à Nîmes en France, est un footballeur international centrafricain. Il joue au poste d'ailier gauche à l'US Concarneau.

Biographie

Carrière en club
Axel Urie est formé au Nîmes Olympique, club de sa ville natale, qu'il rejoint en 2012.

En 2019, il signe un contrat professionnel de un an plus un en option en faveur de l'En avant de Guingamp. Il ne dispute qu'un seul match avec l'équipe première guingampaise, le  en Coupe de France face au FC Lorient (défaite 3-0), où il rentre en jeu à la place de Bryan Pelé à deux minutes du terme de la rencontre.

Le , il rejoint l'US Créteil-Lusitanos en National. Il dispute son premier match avec l'USCL le  contre le Stade briochin (match nul et vierge). Lors de son second match une semaine plus tard face à La Berrichone de Châteauroux (match nul 1-1), Axel Urie inscrit son premier but.

Après la relégation de Créteil en National 2, Urie rejoint l'US Concarneau le .

Carrière internationale
Axel Urie honore sa première sélection en équipe de République centrafricaine, son pays d'origine, le  contre le Cap-Vert dans le cadre des qualifications à la Coupe du monde 2022 (match nul 1-1).

Statistiques

Statistiques en club

Liste des matchs internationaux

Notes et références

Liens externes

Footballeur international centrafricain
Footballeur français
Joueur de l'En avant Guingamp
Joueur de l'US Créteil-Lusitanos
Joueur de l'US Concarneau
Naissance à Nîmes
Naissance en avril 1999

Axel Urie


Carbon Hill é um lugar designado pelo censo localizado no condado de Hocking no estado estadounidense de Ohio. No Censo de 2010 tinha uma população de 233 habitantes e uma densidade populacional de 221,04 pessoas por km².

Geografia
Carbon Hill encontra-se localizado nas coordenadas . Segundo o Departamento do Censo dos Estados Unidos, Carbon Hill tem uma superfície total de 1.05 km², da qual 1.05 km² correspondem a terra firme e (0.49%) 0.01 km² é água.

Demografia
Segundo o censo de 2010, tinha 233 pessoas residindo em Carbon Hill. A densidade populacional era de 221,04 hab./km². Dos 233 habitantes, Carbon Hill estava composto pelo 94.85% brancos, 0% eram afroamericanos, 1.72% eram amerindios, 1.29% eram asiáticos, 0% eram insulares do Pacífico, 0.43% eram de outras raças e o 1.72% pertenciam a duas ou mais raças. Do total da população 0.43% eram hispanos ou latinos de qualquer raça.

Referências

Ligações externas

Regiões censitárias do Ohio
Localidades do condado de Hocking

Carbon Hill (Ohio)


Hans-Dieter Hübner (* 22. Januar 1942 in Grünwald an der Neiße) ist ein ehemaliger deutscher Sprinter, Lehrer und Militärhistoriker.

Karriere
1965 wurde er Deutscher Hallenmeister über 200 Meter.

Jeweils Bronze gewann er mit der bundesdeutschen Mannschaft bei den Europäischen Hallenspielen 1969 in Belgrad in der 4-mal-390-Meter-Staffel und bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 1970 in Wien in der 4-mal-400-Meter-Staffel.

Insgesamt startete Hübner zwölfmal im Nationaltrikot. 1969 stand er als Ersatzläufer für die Staffel im Aufgebot für die Europameisterschaften in Athen. Die Mannschaft der BRD verzichtete auf jegliche Teilnahme an Einzelwettkämpfen, weil der frühere DDR-Athlet Jürgen May (800 Meter) nicht für die BRD-Mannschaft starten durfte.

Hans-Dieter Hübner startete unter anderem für den SV Salamander Kornwestheim (1964–1968) und den VfB Stuttgart (ab 1969).

Heute beschäftigt sich Hans-Dieter Hübner – nach Austritt aus dem Schuldienst – mit den Gebirgskämpfen des Ersten Weltkrieges in den italienischen Regionen Trentino-Südtirol und Venetien. Schwerpunkt sind die Auseinandersetzungen im Rahmen der österreichisch-ungarischen Maioffensive 1916 rund um das Pasubiomassiv. Hübner organisiert dazu militär- und kulturgeschichtliche Exkursionen. Von der Bundeswehr wurde der ehemalige Berufsoffizier Hübner bei mehreren militärhistorischen Weiterbildungen als historischer Leiter eingesetzt. Dadurch stellte er viele Begegnungen zwischen deutschen und italienischen Gebirgssoldaten her.
Zu dieser Thematik hat Hübner eine Trilogie namens Unterwegs auf historischen Spuren veröffentlicht.

Persönliche Bestzeiten
 200 m: 20,9 s, 13. Juli 1968, Stuttgart
 400 m: 46,4 s, 4. Juli 1969, Zürich

Weitere deutsche Meistertitel (Staffel)
 1966: 4 × 100 m; 39,9 s (Salamander Kornwestheim)
 1967: 4 × 100 m; 40,0 s (Salamander Kornwestheim)
 1969: 4 × 400 m; 3:16,4 min (VfB Stuttgart)
 1970: 4 × 400 m; 3:10,2 min (VfB Stuttgart)

Veröffentlichungen
Unterwegs auf historischen Spuren. Wanderungen und Exkursionen zu den Schwerpunkten der österreichisch-ungarischen Südtiroloffensive 1916. Band 1: Rund um den Pasubio. Books on Demand, Norderstedt 2010, ISBN 978-3-8391-5723-7
Unterwegs auf historischen Spuren. Wanderungen und Exkursionen zu den Schwerpunkten der österreichisch-ungarischen Südtiroloffensive 1916. Band 2: Auf der Hochfläche von Folgaria und Fiorentini, im Laghibecken und im Posinatal . Books on Demand, Norderstedt 2013, ISBN 978-3-7322-1393-1
Unterwegs auf historischen Spuren. Wanderungen und Exkursionen zu den Schwerpunkten der österreichisch-ungarischen Südtiroloffensive 1916. Band 3: Von den Hochebenen Lavarone-Vezzena und Lusern bis zu den Sieben Gemeinden. Books on Demand, Norderstedt 2016, ISBN 978-3-7412-5768-1

Literatur
 Klaus Amrhein: Biographisches Handbuch zur Geschichte der Deutschen Leichtathletik 1898–2005. 2 Bände. Darmstadt 2005, publiziert über Deutsche Leichtathletik Promotion- und Projektgesellschaft, S. 498

Weblinks
 Autorenprofil auf bod.de

Einzelnachweise

200-Meter-Läufer (Deutschland)
400-Meter-Läufer (Deutschland)
4-mal-400-Meter-Staffel-Läufer (Deutschland)
Leichtathlet (SV Salamander Kornwestheim)
Leichtathlet (VfB Stuttgart)
Deutscher Meister (Leichtathletik)
Militärhistoriker
Sachbuchautor
Deutscher
Geboren 1942
Mann

Hans-Dieter Hübner


Traben-Trarbach er en lille by midt i Moseldalen i delstaten Rheinland-Pfalz i Tyskland. Byen er en af Tysklands mange dobbeltbyer, og har været forenet med en bro over Mosel siden 1898. Med omkringliggende områder har byen noget over 6.000 indbyggere.

Efter bybrande i Trarbach i 1858 og i Traben i 1879 er byen genopbygget i jugendstil. Borgruinerne efter borgen Grevensburg bygget i 1350 ligger over Trarbach. Byen har været et centrum for vinhandel i Midt-Mosel, og er en rig by.

Lufthavnen Frankfurt-Hahn ligger lige øst for Traben-Trarbach.

Eksterne kilder
 Byen Traben-Trarbachs hjemmeside

Byer i Rheinland-Pfalz

Traben-Trarbach


Rhône, Fransa, Fransa 'da bir il.
 Rhône (nehir) İsviçre'de doğup Fransa sınırlarında Akdeniz'e dökülen bir nehir.

Rhône


În România, există mai multe biserici de lemn amplasate în localități cu denumirea Văleni:
Biserica de lemn din Văleni (Călățele), Cluj
Biserica de lemn din Văleni, Maramureș
Biserica de lemn din Văleni, Neamț

Vezi și
Biserica de lemn din Vălenii
Biserica de lemn din Vălenii Șomcutei

Biserica de lemn din Văleni (dezambiguizare)


التعليم في نيوزلندا تعتبر الجامعات في نيوزلندا حكوميةً بالإجمال، لكنها تخضع لإدارةٍ مستقلةٍ عن الحكومة، وتعتمد نيوزلندا النظام الدراسي البريطاني. والنظام التعليمي في نيوزلندا هو نظامٌ جيدٌ ورتبته عاليةٌ عالميًا.

جامعات نيوزلندا
هناك 8 جامعات في نيوزلندا وهي:
 جامعة أوكلاند (University of Auckland): أنشئت عام 1883م، وتقع في مدينة أوكلاند.
 جامعة أوتاغو (University of Otago): أنشئت عام 1869م، وتقع في مدينة دنيدن.
 جامعة ماسي (Massey University): أنشئت عام 1927م، ومقرها الرئيسي في مدينة بالمتسن نورث، ولها حرمٌ في *شمال مدينة أوكلاند (Auckland -Albany)، ولها حرمٌ آخرٌ في مدينة ولنغتون (Wellington).
جامعة أوكلاند للتقنية (Auckland University of Technology): أنشئت عام 2000م، وكانت قبلها معهد تطبيقي تم إنشاءه عام 1895م.
 جامعة فكتوريا (Victoria University of Wellington): أنشئت عام 1897م، وتقع في العاصمة، مدينة ولنغتون.
 جامعة وايكتو (University of Waikato): أنشئت عام 1964م، وتقع في مدينة هاملتون.
جامعة كانتربري (University of Canterbury): أنشئت عام 1873م، وتقع في مدينة كرايست شرش.
جامعة لنكن (Lincoln University): أنشئت عام 1990م، وكانت قبلها تابعةً لجامعة كانتربري، تقع في مدينة كانتربري.

جامعة أوكلاند للتكنولوجيا
إحدى أكبر الجامعات النيوزيلندية، وتضم العديد من الكليات، وكل منها تدرّس العديد من التخصصات على جميع الدرجات العلمية من بكالوريوس إلى ماجستير ودكتوراه.

وقد وفّرت الجامعة قاعدةً متميزةً من البنية الأساسية والكوادر العلمية التي تساعد الطلاب على اكتساب آخر ما توصّل إليه العلم من المعارف والمهارات في المجالات التي نذرت الجامعة نفسها لخدمتها.

تقع الجامعة في مدينة أوكلاند، وهي أكبر مدن نيوزيلاندا، وتتوفر بها جميع المرافق الأساسية والداعمة للعملية التعليمية مثل المرافق الرياضية والصحية وغيرها.

جامعة أوكلاند
جامعة أوكلاند إحدى أكبر الجامعات النيوزيلندية، وتضم تسع كليات، وكل كليةٍ تدرّس العديد من التخصصات على جميع الدرجات العلمية من بكالوريوس إلى ماجستير ودكتوراه.

وقد وفرت الجامعة قاعدةً متميزةً من البنية الأساسية، والكوادر العلمية التي تساعد الطلاب على اكتساب آخر ما توصل إليه العلم من المعارف والمهارات في المجالات التي نذرت الجامعة نفسها لخدمتها.

تقع الجامعة في مدينة أوكلاند، وهي أكبر مدن نيوزيلاندا، وتتوفر بها جميع المرافق الأساسية والداعمة للعملية التعليمية مثل المرافق الرياضية والصحية وغيرها.

المدن النيوزلندية
أوكلاند: وتكثر بها الأماكن السياحية، والمراكز التجارية، والمطاعم، والمقاهي، والجامعات، ومراكز اللغة الإنجليزية، وبها متحفٌ ضخمٌ وحديقة حيواناتٍ مشهورة، وبها خليج مانوكا، وخليج ويتيماتا.

ويلينجتون: تعتبر العاصمة الثقافية والتجارية، وتحتوي المدينة على خليطٍ من المباني الحجرية القديمة والمباني الحديثة.

كرايستشرتش أكثر مدينةٍ ذات طابعٍ إنجليزيٍ خارج إنجلترا. تقدّم مدينة كرايستشرتش الغنية بتراثها الإنجليزي والتي تتمتع بمتنزهات وأنهار وشواطئ رملية جميلة، مجموعةً متنوعةً من النشاطات الثقافية والترفيهية والرياضية على مدار العام. المناخ في كرايستشرتش معتدل، فدرجات الحرارة خلال اليوم دافئة، حيث الصيف دافئٌ وجافٌ، وتبلغ درجات الحرارة بين 18 إلى 25 درجة مئوية. أما أشهر الشتاء يونيو (حزيران) ويوليو (تموز) وأغسطس (آب) فيمكن أن تكون باردةً، حيث يبلغ معدل درجات الحرارة بين 5 إلى 15 درجة مئوية.

مراجع

التعليم في نيوزيلندا
حكومة نيوزيلندا

التعليم في نيوزيلندا


Pierre Curie (15 Mayıs 1859, Paris - 19 Nisan 1906, Paris), Fransız fizikçi, kristalbilim, manyetizma, piezoelektrik ve ışınetki biliminin öncülerinden. Kimyager eşi Marie Curie ile beraber 1898 yılında radyum elementini buldu. 1903 yılında Henri Becquerel tarafından bulunan radyasyon olgusu üzerine yaptıkları ortak çalışmalarla sağladıkları üstün hizmetler için eşi Marie Curie ile beraber Nobel Fizik Ödülü aldı.

Çocukluk döneminin en mutlu olanına sahipti, fakat geleneklere uymayan eğitiminin anlamı; Fransız Bilim Kurulu tarafından, Pierre Curie hiç sessiz kabul görmedi. Babası, bir hekim, oğlunun akıl sahibi ve kişiliğinin özel öğretim yolunda en iyi yetiştirici olabilirliğine inandı.

Pierre 14 yaşında iken, matematik için hırs ve yeteneği ispatlamıştı. 16'sında üniversite çalışmalarına başladı ve 18'inde Amerikan Master Derecesinin eşdeğeri ile ödüllendirildi. Fakat parasızlık onu doktora çalışmasından kesin olmayan bir ertelemeye sürükledi. Kötü ücretli bir laboratuvar asistanı haline geldi.

Onun ilk önemli bilim iş birliği büyük kardeşi Jacques ileydi. Pierre 21 ve Jacques 24 yaşlarında iken, kardeşler piezoelektrik (Yunancadan gelen "to press" den) etkisini keşfetmişti. Curie Kardeşler katı kristallere basınç uygulandığı zaman, kristallerden elektrik enerjisi üretildiğini bulmuştu. Aynı kristaller sıkıştırılmış olduğunda orada bir elektrik alan varlığı karşılıklıdır. İki tane doğaüstü olay arasındaki bağlantının gerçeğini anlamak, Pierre'e fiziğin kanunlarından simetrinin asıl rolü hakkında öncü bilgi geliştirmek için yardım etti.

Kardeşler, yeri gelmişken belirtelim, piezoelektrik, kuvars elektrometre (zayıf akım ölçme) ile buluşlarını acil pratik kullanıma koydular. Yaklaşık 20 yıl sonra cihaz Marie Cuire'e başlangıç araştırmalarında yardım etti. Keşfi takip eden yüzyılın içinde piezoelektrik; mikrofon, kuvars saatler ve elektronik elemanlarda etkin kullanıma konuldu.

26 Temmuz 1895'te Marie Cuire ile evlenen Piere Curie; bu evlilikten 1897 ve 1904 yıllarında iki kız çocuğu sahibi oldu. 1904'te Sorbonne'da profesörlük görevi aldı ve aynı yıl Fransız Bilimler Akademisi'ne seçildi. Laboratuvarda fazlaca çalışmasının sonucunda çok fazla radyasyona maruz kalan Piere Curie, 19 Nisan 1906'da geçirdiği bir trafik kazasında öldü. İlk olarak Sceaux'a annesinin yanına gömülen Piere Curie'nin mezarı daha sonra 1995 yılında ünlü Fransızların gömüldüğü Paris'teki Panthéon mezarlığına taşındı.

Ayrıca bakınız

 Curie Yasası

1859 doğumlular
1906 yılında ölenler
19. yüzyıl fizikçileri
20. yüzyıl fizikçileri
Fransız kimyagerler
Fransız fizikçiler
Paris Üniversitesinde öğrenim görenler
Nobel Fizik Ödülü sahipleri
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
Nükleer fizikçiler
Panthéon'na defnedilenler
Element kâşifleri
Fransız Nobel Ödülü sahipleri
Fransız ateistler
Légion d'honneur'ı reddedenler
Fransa'da trafik kazasında ölenler
Paris Üniversitesi öğretim üyeleri
Curie ailesi
Paris doğumlu bilim insanları
Fransa doğumlular
Ateist fizikçiler
Trafik kazasında ölenler
Matteucci Madalyası sahipleri

Pierre Curie


Elizabeth Lee Wurtzel (31. juli 1967 – 7. januar 2020) var en amerikansk forfatter og journalist, der blev kendt for at udgive bestseller-romanen Prozac Nation, da hun var 26 år. Hun havde en BA i sammenlignende litteratur fra Harvard University og en juridisk doktorgrad fra Yale Law School.

Referencer

Kvindelige forfattere i det 20. århundrede
Kvindelige forfattere i det 21. århundrede
Selvbiografer fra USA
Personer fra New York City

Elizabeth Wurtzel