Sankt-Peterburg (Rusça: , ) ya da Türkçe kaynaklardaki yaygın adıyla St. Petersburg, Moskova'nın 715 km kuzeybatısında bulunan, Rusya'nın 2., Avrupa'nın 4. büyük şehridir. Kültürel merkez oluşunun yanı sıra binalarıyla da bilinir. Baltık Denizi kıyısında Neva Nehri üzerindeki 42 ada üzerine yayılmıştır. Çar I. Petro tarafından 16 Mayıs 1703'te Rus Çarlığı'nın Avrupa'ya açılan kapısı olması amacıyla kurulan şehir, 200 yıl Rus Çarlığı'nın başkentliğini yapmıştır. 1914-1924 yılları arasında, yani çoğunluğunu I. Dünya Savaşı ile Rus İç Savaşı'nın kapsadığı dönemde Rusya'nın Almanya ile savaşmasından dolayı Almanca St. Petersburg ismi terk edilerek Petrograd olarak adlandırılmıştır.

1917 Büyük Ekim Sosyalist Devrimi'nden sonra Bolşevikler Mart 1918'de Moskova'yı başkent yapmıştır. Petrograd tarihi bir şehir olarak önemini korusa da siyasi ve ekonomik açıdan ülkenin ikinci önemli şehri konumuna düşmüştür. Şehir 1924-1991 yılları arasında yani Sovyetler Birliği döneminde Leningrad olarak adlandırılmıştır. 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla Boris Yeltsin yönetimi, şehrin ismini yeniden Sankt-Peterburg olarak değiştirmiştir. Ancak St. Petersburg ve çevre illerinin bulunduğu bölge Leningrad oblastı olarak adlandırılmaktadır. Şehir, Nazi Almanyası tarafından 8 Eylül 1941 tarihinde kuşatılmış ve 872 gün kuşatma altında kalmıştır.

Bir Doğu şehri sayılan Moskova'nın aksine Sankt-Peterburg, 5 milyonluk nüfusuyla daha "Avrupai"dir ve kuruluş amacı olan "Avrupa'ya açılan kapı" olma amacını gerçekleştirmiştir. Ayrıca bir rivayete göre kurulduğu zaman Venedik ve Roma'nın bir sentezi olması düşünülmüştür.Geniş bulvarları, dingin suları, köprüleri ve çarlık mimarisinin bazı örnekleri, şehrin Kuzey'in Venedik'i olarak anılmasına sebep olmuştur. Şehirdeki Hermitage Müzesi çarların geniş özel sanat koleksiyonlarına ev sahipliği yapar ve dünyanın en büyük müzelerinden biridir. Ayrıca Dostoyevski, Puşkin, Anna Akhmatova ve Rimsky-Korsakov'un evleri de müze olarak kullanılmaktadır.

Ayrıca Fyodor Mihayloviç Dostoyevski'nin romanları Suç ve Ceza, Budala, Ezilenler ve Beyaz Geceler de bu şehirde geçer.

Tarihçe

Kuruluş

Çar I. "Büyük" Petro, şehri 27 Mayıs 1703'te (16 Mayıs eski takvime göre) İngrai toprağının İsveç'ten tekrar geri alınmasından sonra kurmuştur. Onu havari Petrus'a göre isimlendirmiştir. Sankt Piterburhun orijinal ismi gerçekte Sint Petersburgun Felemenkçe telaffuzunun bir benzetmesidir. Nyenskans (İsveç İngria'sında Neva Nehri ağzında 1611 yılında kuruldu) ve Nyen şehri, bu coğrafyayı işgal ediyordu. Neva nehri burada Finlandiya körfezine akıyordu. Bu yeni şehrin yapısı ters hava ve coğrafik koşulların altındaydı. Yeni işçilerin kalıcı devamlılığının sağlanması gerekiyordu. I. Petro, imtiyazını Çar olarak uyguluyordu. Ülkenin bütün kısımlarındaki köylülerin çalışmaya katılımını zorunlu kıldı. Yıllık kota olarak 40.000 köylü gerekiyordu. Zorunlu askerliğe alınmış olanların kendi aletlerini temin etmeleri ve yolculuklarında da yiyeceklerini kendilerinin sağlaması bekleniyordu. Yüzlerce mil yürüyerek seyahat ediyorlardı. Onlara sık sık askeri muhafızlar eşlik ediyordu. Bütün bu önlemlere rağmen kaçmalar oluyordu. Buna zor koşullarda eklenince Çar Petro başlangıç kotası olan 40.000 kişinin %50'den fazlasını nadiren alıyordu.

Savaş zamanında inşaat başladığında, yeni şehrin ilk yapısı bir kale idi. Bugün Petrus ve Pavlus Kalesi olarak bilinir, orijinal olarak Sankt Piterburhdan doğar. Körfezde iki mil iç kısımda Zayaçi adasına (Заячий остров / Zayaçiy ostrov, Tavşan adası) doğru yaslanır (Neva Nehri'nin sağ kıyısına). Çar Petro'nun Rusya'ya davet ettiği Alman mühendislerin denetiminde Marshlande kanalizasyon yapıldı. Böylece şehir kale dışına yayıldı. Çar Petro, bütün taş ustalarının yeni şehrin inşasına yardım etmelerini sağlamak için Sankt-Peterburg dışında tüm Rusya'da taş bina yapımını yasaklamıştır. Neva Nehri deltasında kurulan şehir aslında büyük bir bataklık alanın dönüştürülmesi, ıslah edilmesi projesi ile bir bütündür. Kent merkezindeki pek çok bina Amsterdam'da olduğu gibi çamur alanlara saplanmış direkler ve tahtalar ile kuvvetlendirilmiş temellere inşa edilmiştir. Projenin iş gücünü Serfdomlar oluşturmuştur. Kent genel olarak ve bugünkü kimliğini İtalyan mimar Domenico Trezzini tarafından 1716 yılında Vasilievsky Adası merkez alınarak tasarlanan hali ile kazanmıştır. Kent, Barok mimari tarzının görkemli örneklerini taşımaktadır. Yine İtalyan asıllı bir başka mimar Francesco Bartolomeo Rastrelli tarafından yapılan pek çok bina şehre kimliğini veren öğeler arasındadır. Ancak Dostoyevski, Sankt-Peterburg'u soyut ve tasavvur ürünü bir şehir olarak nitelemiştir.

Sonraları Rusya'nın yeni başkenti olmaya niyetlenen Sankt-Peterburg, Baltık Denizi'nin bir kolu olması nedeniyle Puşkin tarafından Avrupa'daki pencere olarak adlandırıldı. Ayrıca Çar Petro'nun deniz filosuna üs konumunda idi. Şehirden sonra inşa edilen, Kronstadt'ın ada kalesi tarafından korunuyordu. Çar Petro, bu şehrin kanallarında taşıma anlamına gelecek olan sandal ve kayığı hiçe saydı. Neva Nehri üzerinde karşıdan karşıya hiçbir kalıcı köprüye 1850 yılına kadar izin verilmedi. II. Alexander döneminde ilk ve en önemli liberal reform Emancipation Reform of 1861 in Russia yapıldı. Çok sayıdaki fakir insanın şehir içine akın etmesine yol açıldı. Böylelikle varoşlarda çok kiracılı ucuz apartmanlar doruğa ulaşıyordu. Filizlenen endüstri ayağa kalkıyordu. Yüzyılın sonunda Sankt-Peterburg Avrupa'nın en büyük endüstri merkezlerinin birisinin içinde büyüyüp gelişiyordu. Endüstrinin büyümesi ile radikal hareketler de ayrıca çoğalıyordu. II. Aleksandr döneminde olduğu gibi bu tür radikal hareketler bastırılmaya çalışılmıştır.

1905 devrimi burada başladı ve hızla bölgelere yayıldı. Birinci Dünya savaşı süresinde Sankt-Petersburg isminin Almanca olduğu haddinden fazla görülüyordu. Ve Çar II. Nikolay ilk hareketinde şehrin ismini Petrograd olarak yeniden isimlendirdi (31 Ağustos 1914). Şehir 1917 Rus devriminin başlangıcını gördü. İlk adım (Şubat devrimi), Çarlık hükûmetini uzaklaştırmak ve politik iki gücün merkezini oluşturmaktı.

Geçici hükûmet Ekim Devrimi ile yıkıldı. Şehrin Alman saldırısına açık olması politik lider Vladimir Lenin'i Rusya'nın tarihsel başşehri Moskova'ya taşınmaya zorluyordu (5 Mart 1918). Moskova o zamandan beri başkent olarak kaldı. 24 Ocak 1924'te Lenin'in ölümünden üç gün sonra Petrograd, Lenin'in anısına Leningrad olarak adlandırıldı. Merkezi komitenin şehrin ismini tekrar adlandırmasının nedeni Lenin'in Ekim Devrimi'ne liderlik etmesindendir. Daha derin sebeplerin varlığı politik sembol düzeyindeydi. Sankt-Peterburg, Rusya İmparatorluğunun zirvesi olarak ayakta duruyordu. Moskova'nın en geniş şehir olmasından sonra değişiklik Lenin'e büyük prestij verdi. Leningrad olarak isimlendirilmesi devrimi etkili şekilde sembolize ediyordu. Bu da politik ve ekonomik sistemi hatıra getiriyordu.

Kuşatma

II. Dünya Savaşı süresinde, o tarihteki adı ile Leningrad Wehrmacht (Nazi Almanyası'nın silahlı kuvvetleri 1935-1945) tarafından 8 Eylül 1941 den 27 Ocak 1944 yılı süresinde toplam 29 ay sarıldı ve kuşatıldı. Adolf Hitler'in emriyle Wehrmacht sürekli olarak şehri top ateşine ve bombardımana tuttu. Sistematik bir şekilde şehri herhangi bir destekten izole etti. Bu bir milyondan fazla insanın ölümüne yol açtı. Onların yaklaşık 800.000'ini sivildi. Wehrmact'ın yüksek komutası'nın 8 Eylül 1941 deki gizli bilgisi "Führer Petersburg'u yeryüzünden silmeye kararlı. Sovyet Rusya'nın nötr edilmesinden sonra böyle geniş bir şehrin varlığına ne gibi gerek vardır" diyordu. 1942 yılı erkeninde Iggermanland bölgesi "Generalplan Ost" (GOP Hitler'in realize ettiği Nazi planı) içine Alman Yerleşme Planı olarak dahil ediliyordu. Bu üç milyon Leningrad'lının katledilmesi anlamına geliyordu. Çünkü onların bu Yeni Batı Avrupa Düzeni 'nde yerleri yoktu. Nazi blokajı süresince milyonlarca yaşayanı olan kentin ihtiyacını karşılamanın tek yolu uçak veya Ladoga Gölü yolu idi. Naziler sistemli olarak, Hayat Yolu dedikleri bu yolu bombalıyordu. 1941 yılında şehrin durumu özellikle korkunçtu. Nazi bombardıman hücumları, yiyecek rezervlerinin çoğunu yok ediyordu. Ekim'de günlük oran işçiler için 400 gram, kadın ve çocuklar için 200 gram ekmeğe indirildi. 20 Kasım 1941'de oran 250 ve 125 gram sırası ile indirildi. Bu ekmek gramları şehirde yaşayanların bir kişi için günlük yemeği idi. Akar sular tahrip edildi. Bu kötü durum kışın ısıtmada kullanılan yakıtın azalması ile daha da kötüleşiyordu.

Aralık 1941, Leningrad'da çoğu basitçe sokaklarda 53.000 de fazla insan öldü. Saviçev öldü, herkes öldü, sadece 11 yaşındaki Leningradlı kız Tanya Saviçeva günlüğüne yazdı. Bu günlük blokaj trajedisinin bir sembolü haline geldi. Nürnberg Mahkemeleri'inde delil olarak kullanıldı.

Şehir pek çok yıkımlara katlandı. Wehrmact yaklaşık 150.000 top ateşliyordu, Leningrad'a yaklaşık 100.000 bomba düşüyordu. Pek çok bina yerle bir oldu. İşgal edilen yerler Nazi ordusunca yağmalanıyordu. Nazi blokajıyla beraber, 3 milyon sivil Leningrad'lının yaklaşık 800.000'i bombardıman, açlık ve soğuktan dolayı öldü. Şehrin insanlarının kahramanca direnmesinden dolayı, Leningrad город-герой kahraman şehir başlığıyla mükafatlandırılan ilk Sovyet şehri oldu (1945).

Savaş sonrası
Savaş, kenti büyük hasara uğratınca Leningrad ve onun varoşları takip eden on yıllık sürede eski kroki üzerinde yeniden inşa edildi. Sosyal dokusundaki değişmeye rağmen kentin dokusundaki kalıcılık özellikle 12 Haziran 1991'de Sovyetler Birliği'nin çökmesinden sonra entelektüel ve sanat merkezi olması ile ilintilidir. Nüfusun %54,86'lık açık çoğunluğu 6 Eylül 1991'de orijinal ismin, Sankt-Peterburgun geri verilmesine karar verdi. 39 sokak, 6 köprü, 3 tane Sankt-Peterburg Metro istasyonu ve 6 park yeniden isimlendirildi. Buna rağmen özellikle yaşlı insanlar örneğin mektuplardaki adreslerde hala eski isimleri kullanırlar. Genç nüfus içinde Leningrad ismi yeni kurulan siyasi yapıyı protesto etmek şeklinde görülür. Ancak istisnalar da vardır. Örneğin Rusya'da en başarılı orkestralardan (bando) biri olan Sankt-Peterburglu Ska Punk'' bandosu, kendilerini Leningrad olarak adlandırırlar.

Coğrafya

Sankt-Peterburg Baltık Denizi'nin Finlandiya Körfezi'nde Neva Körfezi kıyıları ile Neva Nehri deltasında bulunan adalar üzerinde bulunan rakımı düşük orta "tayga" bölgesinde kurulmuştur. Bu şehirleşmiş adalar arasında en büyükleri Neva Körfezinde (Obvodniy kanalı ile Fontanka arasında bulunan Körfezdeki Kotin) insan yapısı adalar ile doğal Vasilyevskiy Petrogradskiy ve Dekabristov adalarıdır. Krestovsky, Yelagin ve Kamenny adaları ise park alanlarıdır. Şehrin kuzeyinde bulunan Karelya Yarımadası şehrin popular mesire alanıdır. Kuzey'de Baltık Denizi Ladoga Golü arasından İjora yaylasına bağlanır.

Sankt-Peterburg'in esas şehirleşmiş alanı 605,8 km²'dir. Ama federe şehir olarak yerel idarenin alanı, şehrin esas arazisini içine aldığı gibi (Kolpino, Krasnoye Selo, Kronstadt, Lomonosov, Pavlovsk, Petergof, Puşkin, Sestroretsk ve Zelenogorsk adlı) küçük şehir ve kasabaları; 21 belediyeli yerleşkeyi ve kırsal alanları da ihtiva edip 1439 km² dir.

Şehrin rakımı hemen deniz seviyesinde 0'dan güneyde Duderhof Tepeleri'ndeki "Orekhovaya Tepesi" zirvesinde 176 m'ye kadar değişir. 18. yüzyılda kuruluşundan beri şehir yapay olarak kadar yükseltilmiş ve bazı küçük adalar birleştirilmiştir. Buna rağmen şehrin Liteyny Prospekt batısında bulunan arazilerinin rakımı 4 m'yi geçmemektedir. Bu nedenle Baltık Denizi'nin sığ olan Neva Körfezi'nde deniz, olağanüstü rüzgarlarla yükselme gösterdiği zaman şehirde sel afeti ortaya çıkmaktadır. Örneğin, 1975'te körfezde deniz 2.81 m yükselme göstermiş ve şehrin alçak arazilerine seller basmıştır. 1978'den itibaren selleri önlemek için körfeze 26.5 km uzunluğunda bir baraj sistemi yapılmaya başlanmış ve bu "Sankt-Peterburg Barajı" 2011'de tamamlanıp açılmıştır.

İklim

Sankt-Peterburg Baltık Denizi'nde ortaya çıkan ve ısının hızla düşmesine engel olan yüksek basınç merkezleri dolayısıyla soğuk yazları olan ıslak kara iklimine haizdir (Koppen: Dfb). Tipik olarak yazlar kısa, ıslak ve soğukçadır ama kuzeye yakın olmasına rağmen yaz aylarında sıcaklık 30 dereceye ulaşmaktadır. Kışlar uzun ve soğuktur ama sık sık kışlarda da sıcak günler ortaya çıkmaktadır. Kanallar kış sırasında donar ve kışın toprağın donması olağandır. Ortalama olarak Aralık ve Mart arasında 123 gün her taraf karla kaplıdır ve Şubat'lari ortalama kar kalınlığı 24 cm olmaktadır. Buna karşılık yazları ortalama 135 gün hiç don görülmez.

Ortalama yağış şehrin değişik semtlerinde değişiktir ve yaklaşık olarak yılda 600–750 mm civarındadır. Şehrin kuzey semtlerinden ve yazın sonlarına doğru yağışlar en yüksektirler. Fakat şehrin rakımı düşük; deniz kenarında olan şehrin toprak suyu seviyesi zemine çok yakın olduğu ve iklim yazları nispeten soğuk olduğu için havanın nisbi rutubeti yüksektir ve şehirde hava ortalama 145 günden fazla bulutla kaplıdır ve yağış almaktadır.

Şehrin çok kuzeyde olması dolayısıyla kışın günler çok kısa sürer ve buna karşılık Haziran Temmuz arasında en uzun gündüzler yaşanır ve yaklaşık 2 hafta güneş neredeyse hiç batmaz. Bu duruma "beyaz geceler" adı verilmiştir.

İdari bölümler

Sankt-Peterburg 18 rayondan oluşmaktadır:

 Admiralteyski (Адмиралтейский район)
 Vasileostrovski (Василеостровский район)
 Vyborgski (Выборгский район)
 Kalininski (Калининский район)
 Kirovski (Кировский район)
 Kolpinski (Колпинский район)
 Krasnogvardeyski (Красногвардейский район)
 Krasnoselski (Красносельский район)
 Kronştadtski (Кронштадтский район)
 Kurortni (Курортный район)
 Moskovski (Московский район)
 Nevski (Невский район)
 Petrogradski (Петроградский район)
 Petrodvortsovi (Петродворцовый район)
 Primorski (Приморский район)
 Puşkinski (Пушкинский район)
 Frunzenski (Фрунзенский район)
 Tsentralni (Merkez) (Центральный район)

Kültür

Turizm
Turizm, şehrin ekonomisinde önemli bir rol oynamaktadır. Sankt Peterburg, 2012 yılında Avrupalı turistler arasında 10., dünyada ise 20. en popüler şehir olmuştur. 2016 yılında Sankt Peterburg Dünya Seyahat Ödülü (World Travel Awards) yarışmasında "Dünyanın Önde Gelen Kültürel Şehir İstikameti 2016" kategorisinde birinci olmuştur.

St. Petersburg, Batı Avrupa kentleri örnek alınarak inşa edilmiştir. Bu yüzden Rusların geleneksel soğan biçimli kubbelerine nadir rastlanır. Fakat Voskresenia Khristova Kilisesi buna uymayan örneklerden biridir. Katedral, Moskova Kızıl Meydan'daki Basil Katedrali örnek alınarak yapılmıştır.
Senato Meydanı, en büyük ve gösterişli meydanlarından biridir. Bronz Süvari anıtının olduğu bu meydan özellikle 1830'lu yılların, İtalyan mimar Rossi'nin tarzını yansıtmaktadır.
Âdet olarak St. Petersburglu yeni evli çiftler, Donanma Parkı'nın içinde bulunan Petro heykelini ziyaret edip güvercin uçururlar ve şampanya patlatırlar.

St. Petersburg şehrinin bu kadar turist çekmesinin başlıca özelliklerinden bir iste dünyanın en çok müze bulunduran şehri olmasıdır. Dünyaca ünlü Ermitaj müzesi bu şehirde bulunmaktadır. Müze yaklaşık içinde 3.5 milyon eser bulundurmaktadır. II. Dünya Savaşı döneminde eserlerinin bir bölümü trenlerle Moskova devlet müzesine kaçırılmıştır. Şehir inşa edilirken birçok Avrupa ülkesinden mimarlar getirtilmiştir. Rus sentezi ve Avrupa trentlerinin birleşmesiyle St. Petersburg'un güzel ve görkemli bina ve köprüleri ortaya çıkmıştır. St. Petersburg sınırları içerisinde yaklaşık 306 müze bulunmaktadır. Gezilmesi gereken başlıca müzeleri ve parkları; Ermitaj müzesi, Petergof parkı, Rusya Devlet Müzesi, Petropavlovskaya Krepost. En büyük caddelerinden biri olan Nevskiy caddesi birçok alış-veriş merkezi, park, cafe ve restoran, gece kulübunü barındırmaktadır.

Rusya'nın banliyö trafiği bakımından en yoğun garlarından biri olan Baltık Garı, Admiralti rayonunda yer almaktadır. 1854-1857 yılları arasında ilk adı Peterhof Garı olarak inşa edilen gar, Paris'teki Doğu Garı'ndan esinlenilerek Aleksandr Krakau tarafından tasarlanmıştır.

Kardeş şehirler

  Bakü Azerbaycan
  Belgrad Sırbistan
  Debrecen Macaristan
  Dresden Almanya
  Gdańsk Polonya
  Göteborg İsveç
  Hamburg Almanya
  İsfahan İran
  Cidde Suudi Arabistan
  İstanbul Türkiye
  Hartum Sudan
  Košice Slovakya
  Lansing Michigan Birleşik Devletler
  Los Angeles Birleşik Devletler
  Manchester Birleşik Krallık
  Melbourne Avustralya
  Porto Alegre Brezilya
  Milano İtalya

  Bombay Hindistan
  Nepido Birmanya
  Osaka Japonya
  Québec Şehri Québec, Kanada
  Rotterdam Hollanda
  Şanghay Çin
  Turku Finlandiya
  Varşova Polonya
  Erivan Ermenistan
  Zagreb Hırvatistan
  Filibe Bulgaristan
  Lviv Ukrayna
  St. Petersburg, Florida Birleşik Devletler

Galeri
Sankt Peterburg

Kaynakça

Baltık Filosu
Rusya'nın Federe Şehirleri
Tarihî başkentler
I. Petro
Planlı başkentler
Rusya'daki kıyı yerleşim birimleri
Rusya'daki liman kentleri
Petrus
Vladimir İlyiç Lenin
Rusya'daki Dünya Mirasları

Sankt-Peterburg


Sérgio Ricardo de Jesus Vertello (født 19. september 1975) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Sérgio Ricardo de Jesus Vertello


Federalni kriminalistički policijski ured ili na njemačkom Bundeskriminalamt može značiti:

 Federalni kriminalistički policijski ured (Njemačka)
 Federalni kriminalistički policijski ured (Austrija)


Clifton Hill House est une villa palladienne classée, à Clifton, dans la banlieue de Bristol, en Angleterre. C'est la première résidence pour femmes du sud-ouest de l'Angleterre en 1909 grâce aux efforts de May Staveley. Elle est toujours utilisée comme résidence universitaire par l'université de Bristol.

Histoire
La maison est construite entre 1746 et 1750 pour le marchand et philanthrope Paul Fisher, par l'architecte Isaac Ware, traducteur des œuvres de Palladio. Thomas Paty, futur architecte de la ville, travaille comme maçon pendant sa construction. La maison se dresse sur une pente raide, de sorte que si seulement trois étages font face à la rue, la façade du jardin à cinq travées est haute de quatre étages avec des ailes basses (toutes deux élevées d'un étage à deux au ) et une double volée de marches jusqu'au jardin. Un abri anti-aérien de la Seconde Guerre mondiale accessible sous les marches qui est visible depuis la façade sud. Avant 1850, le fond du jardin est vendu et intégré à la terrasse Bellevue.

Des plâtres rococo originaux, de Joseph Thomas, subsistent dans un certain nombre de pièces intérieures . La salle de musique Symonds, qui jouxte la salle de dessin, est construite dans les années 1850 et s'étend au-delà de la pointe gauche de la façade sud. La maison offre une vue sur l'Avon, la ville de Bristol et les collines de Bath.

La maison est la résidence familiale de l'homme de lettres du , John Addington Symonds, dont le père a acheté la maison en 1851. May Staveley achète la maison avec l'aide de la famille Symonds en 1909 pour créer la première résidence universitaire pour femmes du sud-ouest de l'Angleterre.

En 1911, l'université reprend la gestion de la maison  et ils achètent la maison Callandar adjacente, qui date de la fin du  et est elle-même classée au grade II . Callandar House est agrandie dans les années 1920 grâce à la famille Wills (bienfaiteurs réguliers de l'université) et, avec Old Clifton, continue à n'héberger que des étudiantes. Un terrain supplémentaire est acquis et au début des années 1960, l'aile Fry est construite sur 5 étages (étages "A" à "E"), l'aile sud suivant environ dix ans plus tard avec ses quatre étages (étages "D" à "G"). Clifton Hill House abrite désormais environ 230 étudiants au total, de tous sexes.

Le manoir est utilisé par la BBC comme lieu de tournage pour The House of Eliott et pour des épisodes de Casualty.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Université de Bristol
 May Staveley

Liens externes

Monument classé de Grade I à Bristol

Clifton Hill House


أبو عثمان سعيد بن محمد بن محمد العقباني

اسمه
هو الإمام أبو عثمان سعيد بن محمد بن محمد العقباني التُّجِيبي التلمساني. والعقباني نسبة على قرية من قرى الأندلس تسمى عُقبان كما جاء في «البستان»، أو لعُقاب اسم قرية كما في «شجرة النور».

يقول أحمد بابا التنبكتي في كتاب  «نيل الابتهاج بتطريز الديباج»  :
«العقباني نسبة لعقبان، قرية بالأندلس، أصله منها، تجيبي النسب، إمام فاضل، متفنن في علوم شتّى، قرأ الفرائض على الحافظ السطّي وولي قضاء بجاية وتلمسان وسلا ومراكش، وكان يقال له رئيس العقلاء».

مولده ونشأته
ولد الإمام سعيد العقباني بتلمسان سنة (720هـ). ولا تسعفنا المصادر التي ترجمت له بالوقوف على ظروف نشأته وعائلته وغير ذلك، واكتفت بذكر اسمه ومهامه التي تقلدها وبعض شيوخه وتلاميذه ومؤلفاته، إلا أننا نعلم أن الإمام العقباني نشأ في ظل الدولة المرينية التي اعتنت بالعلوم الشرعية أيّما اعتناء، حتى كان منهم سلاطين علماء، كأبي عنان المريني (729ـ759هـ) الذي تنقل بعض المصادر أنّ العقباني روى عنه صحيح البخاري والمدونة.

تعليمه وشيوخه
أخذ الإمام سعيد العقباني العلم عن أبرز مشايخ عصره بالمغرب، وصار راسخ القدم في العلوم العقلية والنقلية، وبلغت رتبته في تحقيق العلوم الشرعية رتبة أعلم أهل عصره بالغرب الإسلامي كالإمام ابن عرفة والإمام الشريف التلمساني والإمام المقري. وقد ترك مشايخُه بصمات على توجهه في التأليف والتخصص، سيما في علم الفرائض الذي أتقنه على السطي الآتي ذكرُه والآبلي، فصنف فيه شرحه المتميز على الحوفية. وفيما يلي ذكر بعض من أخذ العُقباني عنهم العلوم.

1 ـ محمد بن إبراهيم بن أحمد العبدري التلمساني عرف بـ«الآبلي» (681 ـ757هـ). الإمام العلامة، مجمع على إمامته. أعلم العالم بفنون المعقول. أخذ عن أبي الحسن التنسي وابن البناء المراكشي. قال التنبكتي: «وأخذ عن صاحب الترجمة أئمة كالشريف التلمساني وابن الصباغ والرهوني وابن مرزوق والعُقباني وابن عرفة وابن عباد.»

2 ـ محمد بن علي بن سليمان «السطي» (تـ749هـ).عبد الله محمد بن سليمان السّطّي
هو الإمام الفقيه الفرضي حافظ المغرب وشيخ الفتيا
وهو من قبيلة سطّة من بطون أوربة بنواحي فاس
أخذ عنه سعيد العقباني في المنصورة التلمسانية
في أواخر رجب عام 738هـ الموافق نصف فبراير 1338م
كان يدرس الحوفية بطريقة العدد الصحيح وطريقة اللفات وطريقة الجبر والمقابلة
وله تعليق على المدوّنة
وأخذ الفقه عن أبي الحسن الصغير الزرويلي وأبي إسحاق اليزناسني، والفرائض عن علي الطنجي. وإليه المرجع في حل عقد «الحَوفي» فيها. له مشاركة تامة في الحديث والأصلين واللسان. وهو ذو ديانة شهيرة وصلاح متين. وله تقييدات على «الحَوفي». مات غريقا في نكبة الأسطول المريني في 8 ذي القعدة الحرام سنة 749هـ، وقيل في التي تليها. نقل التنبكتي في ترجمة العقباني أنه «قرأ الفرائض على الحافظ السطي.»

3 ـ أبو زيد عبد الرحمن بن محمد بن عبد الله ابن الإمام التنسي التلمساني (تـ743هـ). «العالم الراسخ والعلم الشامخ الحافظ النظار المتحلي بالوقار الشائع الصيت شرقا وغربا. وهو أكبر الأخوين المشهورين بابني الإمام التنسي». قال ابن فرحون: «سمع ـ أي سعيد العقباني ـ من ابني الإمام أبي زيد وأبي موسى وتفقّه بهما.»

4 ـ أبو موسى عيسى ابن الإمام التنسي التلمساني (تـ749هـ). نعته مخلوف بخاتمة الحفاظ بالمغرب. وهو أخو أبا زيد المتقدم ذكره. سمع العقباني عليه جميع صحيح البخاري؛ قال الوادي آشي في ثبته: «وقال القاضي أبو عثمان العقباني: سمعت جميعه على الإمام أبي موسى عيسى بن محمد ابن الإمام المذكور بمدرسته بتلمسان في مجالس آخرها غرة ذي الحجة عام اثنين وأربعين وسبع مائة.»

توليه القضاء
وقد ولي الإمام العقباني القضاء ببجاية وتلمسان وسلا ومراكش ووهران وهنين، وأكد ذلك ابن فرحون قائلا:

 " وصدراته في العلم مشهورة، وُلي قضاء الجماعة ببجاية في أيام السلطان أبي عنان
 والعلماء يومئذ متوافرون، وولي قضاء تلمسان، وله في ولاية القضاء مدة تزيد على
 أربعين سنة. "

ونقل التنبكتي عن ابن مرزوق الحفيد قوله:

 «كان علامة، خاتمة قضاة العدل بتلمسان».

ويقول فيه يحيى بن خلدون في كتاب بغية الرواد في أخبار بني عبد الود:

 " الفقيه القاضي أبو عثمان سعيد بن محمد العقباني، أوّل نجباء بيته،
 ذو نبل ونباهة ودراية، وتفنّن في العلوم ومهارة، حذق في الحساب والهندسة ".

وقال:

 " ولي قضاء الجماعة بتلمسان وبجاية، ومراكش، وسلا، ووهران، وهنين، فحمدت في
 جميعها سيرته عدلا وجزالةً وهو الآن خطيب الجامع الأعظم بتلمسان ".

تلاميذه
بعد أن بلغ الشيخ سعيد العقباني مرتبة عالية في تحقيق العلوم، صار من المنطقي أن يتخرج به ثلة من العلماء الذين كانوا في زمانه وبعد ذلك أئمة وُصفوا بالمحققين والمجتهدين، بل وبمشايخ الإسلام. وفيما يلي ذكر لبعضهم:
 قاسم بن سعيد بن محمد العقباني التلمساني التجيبي، أبو القاسم، ويكنى بأبي الفضل (768ـ 854هـ)، وهو ابن الإمام سعيد العقباني. وصفه صاحب البستان بشيخ الإسلام ومفتي الأنام الفرد الحافظ القدوة العلامة المجتهد العارف المعمر ملحق الأحفاد بالأجداد الرحلة الحاج، له أخلاق مرضية قل أن يرى مثلها. قرأ على والده وغيره وتوفر على البحث والدرس حتى حصّل العلوم وبلغ درجة الاجتهاد.
 ابن مرزوق الحفيد، محمد بن أحمد بن محمد، أبو الفضل (766ـ842هـ)، الإمام المشهور العلامة الحجة الحافظ المطلع المحقق الكبير الثقة الثبت الفقيه النظار المجتهد. قال التنبكتي: «أخذ العلم عن جماعة كأبيه وعمه والإمام سعيد العقباني.»
 إبراهيم بن محمد المصمودي. نعته مخلوف في شجرة النور بالشيخ الإمام العلامة الفقيه المحقق الفهامة رئيس الصلحاء والزهاد والأئمة العباد صاحب الكرامات المشهورة والديانة المأثورة الولي المجاب الدعوة. ثم قال: أخذ عن أعلام كموسى العبدوسي والآبلي وأبي عبد الله الشريف وسعيد العقباني."
 أبو الفضل محمد بن إبراهيم بن عبد الرحمان بن محمد بن عبد الله بن الإمام التلمساني. حلاه ابن مريم بالإمام العلامة الحجة النظار المحقق العارف اللوذعي الرحلة أحد أقران الحفيد بن مرزوق. ثم قال: «وأخذ هو عن سعيد بن محمد العقباني.»
 أحمد بن محمد بن عبد الرحمن الشهير بابن زاغو المغراوي التلمساني (782ـ 845هـ). الإمام العالم الفاضل القدوة الناسك العابد المصنف. قال التنبكتي: «أخذ عن إمام المغرب سعيد العقباني.»
 محمد بن محمد بن ميمون أبو عبد الله الأندلسي الجزائري المغربي المالكي ويعرف بابن الفخار لكونها حرفة جده. ولد بالجزائر ثم رحل إلى المغرب وقرأ بها القرآن والفقه ثم تحول إلى تلمسان وقطن مدة حريصاً على قراءة العلم على جماعة من شيوخها كقاضي الجماعة بها أبي عثمان سعيد العقباني.
 أبو يحيى عبد الرحمان ابن الإمام محمد الشريف التلمساني (757ـ 826هـ)، وهو معروف بأبي يحيى. وصفه مخلوف بالإمام العلامة العمدة الفهامة شريف العلماء وعالم الشرفاء وخاتمة المفسرين. ثم قال: «أخذ عن أبيه وبه تفقّه، وسعيد العقباني.»
 أبو العباس أحمد بن يحي بن محمد بن عبد الواحد بن علي الونشريسي (834هـ - 914هـ) من علماء الجزائر الأعلام وفقهائها البارزين في القرن التاسع الهجري.
 يقول أبو عبد الله المُجَاري الأندلسي (ت862هـ/م 1457):"
ومنهم من أخذت عنه بتلمسان وهو الإمام المحقق، وحيد أهل زمانه في المعقول، وقدوتهم في المنقول، أبو عثمان سعيد بن محمد بن محمد ".

ثناء العلماء عليه
شهدت نصوص العلماء برفعة قدر الإمام العقباني، فنَعته معاصره ابن فرحون بأنه «إمام عالِم فاضل، فقيه مذهب مالك، متفنِّن في العلوم»،

ووصفه تلميذه شيخ الإسلام ابن مرزوق الحفيد بأنه «وحيد دهره وفريد عصره، بقية العلماء الراسخين، ووارث الفضلاء المجتهدين»،

ووصفه الإمام السنوسي عند حديثه عن كتابه «المقرّب المستوفي في شرح فرائض الحوفي» ذاكرا أنه اعتمد فيه على شرح الإمام العقباني على تلك الفرائض، واصفا إياه بـ«الشيخ الإمام العلامة العلَم ذي الآراء العجيبة والتصرفات الفائقة الغريبة» وواصفا شرحه بأنه «تقف عقول النجباء عنده، وأنه لم يَرَ الراءون ولا يرون ـ والله أعلم ـ مثله قبله ولا بعده» اهـ،

ونقل التنبكتي عن بعضهم قوله في حقِّ الإمام العقباني: «وكان يقال له رئيس العقلاء.»

وفاته
توفي الإمام سعيد العقباني عام أحد عشر وثمانمائة (811هـ) كما نقل التنبكتي ذلك عن الونشريسي في وفياته، ودفن في تلمسان.
شيوخه في العلم:

مصنفاته
تشهد بعض العناوين التي وصلتنا عن مؤلفات الإمام العقباني على تبحره في شتى المعارف والعلوم التي تتعاطى يومئذ في الإسلام، فقد صنف في أصول الدين، وهو علم يحتاج في مراتب إلى الجدل والمنطق لكشف اللبس عن المعتقد ورفع الشُّبَه وتحقيق الحق وإبطال الباطل بالأدلة العقلية النظرية الموصلة إلى حكم الضرورة عند المنكر لها، ومن هنا كان للعقباني شرح على متن الجُمل الشهير في المنطق للخونجي، كما تخصص في علم الفرائض وغيره من العلوم الفقهية التي أهلته لتولي القضاء أكثر من أربعين سنة. وفيما يلي تعريف بما وصلنا من مصنفاته.

 شرح الحَوفية. ومتن الحوفية هو مختصر في علم الفرائض للشيخ أحمد بن محمد بن خلف أبو القاسم الحوفي القاضي المالكي العالم بالفرائض (تـ588هـ). قال ابن فرحون: وله تآليف منها شرح الحوفي في الفرائض لم يؤلَّف عليه مثله." وتقدم أن الإمام السنوسي اعتمد عليه في تصنيفه لكتابه "المقرّب المستوفي في شرح فرائض الحوفي"، وأنه وصف بالشرح الذي "تقف عقول النجباء عنده، ولم يَرَ الراءون ولا يرون ـ والله أعلم ـ مثله قبله ولا بعده" اهـ. والشرح لا يزال مخطوطا ولم يحقق والله أعلم.
 شرح الجُمل للخونجي في المنطق. قال الشيخ ابن مرزوق الحفيد في مقدّمة شرحه لجمل الخونجي الذي سماه: «نهاية الأمل في شرح الجمل»: «وشرحه شيخنا وحيد دهره وفريد عصره، بقية العلماء الراسخين، ووارث الفضلاء المجتهدين: أبي عثمان سعيد بن محمد العقباني أمتع الله ببقائه وزاد في علوّه وارتفاعه». توجد منه نسخة بمكتبة حسين جلبي، ضمن مكتبة بروسه الوطنية/تركيا. تحت رقم 725.
 الوسيلة بذات الله وصفاته.
 شرح العقيدة البرهانية. وهو شرح على عقيدة الإمام أبي عمرو عثمان السلالجي (521ـ 594هـ) التي اختصرها من كتاب «الإرشاد إلى قواطع الأدلة في أصول الاعتقاد» لإمام الحرمين الجويني. وقد منَّ الله تعالى بجمع بعض نسخه النادرة وتحقيقه.
 شرح مختصر ابن الحاجب الأصولي. قال التنبكتي: وألف "شرحًا جليلا على ابن الحاجب الأصلي . وقد أشار إليه الإمام العقباني في آخر شرحه لكتاب "الوسيلة". والشرح مخطوط توجد منه نسخة في خزانة القرويين بفاس، وقطعة من آخره بالمكتبة الوطنية بتونس.
 شرح التلخيص لابن البناء. وهو كتاب تلخيص أعمال الحساب لأبي العباس أحمد بن البناء المراكشي (654 ـ721هـ).
 شرح قصيدة ابن ياسمين في الجبر والمقابلة.
 شرح البردة.
 شرح سورتي الأنعام الفتح. قال ابن فرحون: «وشرحه لسورة الفتح أتى فيه بفوائد جليلة.»
 لب اللباب في مناظرات القباب. ذكر الحجوي في ترجمة القباب أنه «له مناظرات مع إمام تلمسان العقباني ألّفها العقباني وسماها: لبّ الألباب في مناظرات القباب، نقلها الونشريسي في نوازله».
 وللقاضي سعيد العقباني فتاوى عديدة نقل بعضها الونشريسي في «المعيار المعرب».

مصادر
http://www.aslein.net/showthread.php?t=8284

أبو عثمان سعيد بن محمد بن محمد العقباني

أعلام المذهب المالكي
علماء الدراسات الإسلامية
علماء دين سنة جزائريون
فقهاء سنة
مسلمون جزائريون

أبو عثمان سعيد العقباني


Roland Rasser (* 27. Juli 1932 in Basel) ist ein Schweizer Kabarettist und Schauspieler.

Rasser war 1957 Gründer des Theater Fauteuil in Basel. Er ist der Sohn des Kabarettisten Alfred Rasser und der Vater der Schauspielerin und Kabarettistin Caroline Rasser.

Literatur

 Otto J. Groeg: Who's who in the arts. Who's Who-Book & Pub., Wörthsee 1978, S. 84.
 Beat Trachsler: Roland Rasser. Spotlights aus der Biografie des Basler Cabaretisten, Schauspielers und Kleintheaterbesitzers. GS, Basel 1990.

Weblinks

Filmschauspieler
Kabarettist (Schweiz)
Darstellender Künstler (Basel)
Schweizer
Geboren 1932
Mann

Roland Rasser


Piskoposluk tarzı yönetim, bir kilise yönetim biçimidir. Bu yönetim biçimi hiyerarşik bir düzenlemeye sahiptir ve yerel Hristiyan kilisesinin yönetimi o yerin piskoposundadır. Bu tip yönetim sistemi genellikle Katolik, Ortodoks ve Anglikan kökenli kiliselerde bulunur. Sözcüğün kökeni Yunanca episkopos sözcüğüdür.

Kaynakça

Kilise yönetim biçimleri
Türlerine göre Hristiyan örgütler

Piskoposçu yönetim


Znióváralja este o comună slovacă, aflată în districtul Martin din regiunea Žilina, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.589 de locuitori. Se învecinează cu comuna Valča.

Istoric
Localitatea Znióváralja este atestată documentar din 1113.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Znióváralja, Martin


Alexandru "Popicu" Popișteanu () a fost un ofițer român de aviație, căzut eroic în luptele din cel de-al Doilea Război Mondial.

Cariera militară
Locotenentul comandor aviator Alexandru Popișteanu a fost comandant al unui grup aviatic de vânătoare, cu care a participat la luptele aeriene din Basarabia și Ucraina în timpul celui de-al Doilea Război Mondial.

A alcătuit în 4 august 1941 un echipaj de zbor și a pornit cu un avion Focke-Wulf în operațiunea de salvare a adjutantului Ovidiu Clopoțel, ce fusese nevoit să aterizeze forțat, în urma unei lupte aeriene, cu avionul Messerschmitt Bf 109 nr. 14 pe un câmp de la est de Grigoriopol. Pentru acest act de curaj lt. comandorii Alexandru Popișteanu și Gheorghe Nagaevschi au fost decorați ulterior cu Ordinul Virtutea Aeronautică de război cu spade, clasa Crucea de Aur, iar sergentul mitralior Ioan Păun și caporalul mitralior Dumitru Rădulescu, care au făcut parte din echipaj, au fost decorați cu Medalia Aeronautică de război cu spade, clasa III-a.

În ziua de 21 august 1941 a comandat un grup de 10 avioane de vânătoare care a atacat o formațiune aeriană sovietică, superioară numeric. În lupta aeriană care a avut loc au fost doborâte șase avioane sovietice, dar avionul lt. com. Popișteanu a fost prins sub focul a trei avioane inamice și a fost doborât; aviatorul român a murit. Eroismul și spiritul său de sacrificiu au fost elogiate de mareșalul Ion Antonescu, Conducătorul Statului Român, care, într-un discurs adresat aviatorilor român la 23 august 1941 pe un câmp de aviație din apropiere de Tiraspol, a afirmat următoarele: "Sunt sigur că și de aci înainte veți merge pe același drum glorios și veți răsbuna cu prisosință pe bravul între bravi, Lt.-Comandorul Popișteanu, care oțelit în aceeași școală aspră a războiului, va rămâne în istoria neamului un exemplu de eroism și camaraderie".

Aflat într-o vizită pe front în 23 august 1941, regele Mihai I al României s-a deplasat, împreună cu mareșalul Antonescu, de la Tiraspol la Tighina pentru a saluta rămășițele pământești ale aviatorului Popișteanu. Cei doi s-au înclinat în fața catafalcului depus în Catedrala din Tighina și au asistat la o scurtă slujbă de pomenire oficiată de protoiereul Tighinei, înconjurat de un sobor de preoți, pentru odihna sufletului aviatorului. După slujbă regele s-a apropiat de catafalc și a așezat pe pieptul eroului aviator Ordinul "Mihai Viteazul" clasa III-a și Ordinul "Virtutea Aeronautică".

Acordarea celor două decorații a fost oficializată ulterior prin decrete regale. Astfel, Ordinul "Virtutea Aeronautică" de război cu spade, clasa Crucea de Aur i s-a conferit post-mortem la 19 septembrie 1941 "pentru curajul de a fi aterisat, în ziua de 4 August 1941, cu un avion Focke-Wulf, între liniile amice și inamice, din Zona Est Grigoriopol, spre a salva pe adjutantul Clopoțel Ovidiu, care aterizase forțat cu avionul Me. 109 Nr. 14, în urma unei lupte aeriene". Trei luni și jumătate mai târziu, pe 7 ianuarie 1942, lt. com. av. Alexandru Popișteanu a fost decorat post-mortem cu Ordinul "Mihai Viteazul" cl. III-a "pentru eroismul neîntrecut cu care și a comandat grupul în luptele din Basarabia și Ucraina. În ziua de 21 August 1941, în fruntea a zece avioane, a atacat o formație inamică mult superioară ca număr, doborând șase avioane inamice, dar cade ca un erou, luptând contra a 3 avioane".

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de război cu spade, clasa Crucea de aur (19 septembrie 1941)
  Ordinul Militar "Mihai Viteazul" clasa III-a (7 ianuarie 1942)

Note

Nașteri în 1904
Decese în 1941
Militari români în Al Doilea Război Mondial
Aviatori români
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică
Decorați cu Ordinul "Mihai Viteazul"

Alexandru Popișteanu


The close-mid central unrounded vowel, or high-mid central unrounded vowel, is a type of vowel sound used in some spoken languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is . This is a mirrored letter e and should not be confused with the schwa , which is a turned e. It was added to the IPA in 1993; before that, this vowel was transcribed  (Latin small letter e with diaresis, not Cyrillic small letter yo). Certain older sources transcribe this vowel .

The  letter may be used with a lowering diacritic , to denote the mid central unrounded vowel.

Conversely, , the symbol for the mid central vowel may be used with a raising diacritic  to denote the close-mid central unrounded vowel, although that is more accurately written with an additional unrounding diacritic  to explicitly denote the lack of rounding (the canonical value of IPA  is undefined for rounding).

Features

Occurrence

Notes

References

External links

Close-mid vowels
Central vowels
Unrounded vowels

Close-mid central unrounded vowel


David Alfred Perdue, Jr. (født 10. december 1949 i Macon) er en amerikansk republikansk politiker. Han var medlem af USA's senat valgt i Georgia fra 2015 indtil 2021.

Eksterne henvisninger

Medlemmer af Senatet i USA
Personer fra Georgia

David Perdue


Sant'Andrea delle Dame bila je augustinska samostanska crkva posvećena svetom Andriji s pripadajućim klaustrom i samostanskim zgradama u Napulju. Samostanske su zgrade kasnije postale jedna od zgrada Università degli studi di Napoli i - nakon osnivanja medicinskog fakulteta Università degli Studi della Campania Luigi Vanvitelli - sada je sjedište tog fakulteta u Napulju.

Osnovale su ga četiri kćeri bilježnika Andree Palescandola 1580. godine, a projektirao ih je ili njihov teatski brat Marco Palescandolo ili Francesco Grimaldi. Otvorena je 7. ožujka 1587., s klaustrom dovršenim početkom 17. stoljeća i klaustrom u stilu vidikovca poznatim kao "Torretta reale" dodan 1748. godine. Ugušena je pod francuskom okupacijom, a samostanska crkva je dekonsekrirana 1884. godine. Oštećena je bombardiranjem tijekom Drugog svjetskog rata, ali je sačuvala izvorna obilježja.  Crkva je obnovljena 2004. godine.

Izvori

Vanjske poveznice

Građevine u Napulju

Sant'Andrea delle Dame


سلام الشماع (4 تموز 1955 - 1 أيلول 2022)، هو صحفي عراقي من مواليد بغداد ويُكنى بأبي صابر. امتهن الصحافة منذ العام 1974،عمل في بداياته في جريدة الراصد المستقلة التي كان صاحب امتيازها مصطفى الفكيكي، سلام الشماع كاتب تحقيقات صحفية متميز وكانت زاوية شهيرة. اشتهر بعلاقاته الواسعة مع كبار الشخصيات الأدبية والفكرية في العراق وتميز بكتابة التحقيقات الصحفية في الصحافة العراقية وعمل مراسلا لعدد من المطبوعات العربية

وفاته
 توفي يوم الخميس 1 أيلول\سبتمبر 2022 في العاصمة الأردنية عمان.

العضوية
 عضو نقابة الصحفيين العراقيين
 عضو اتحاد الصحفيين العرب
 عضو مؤسس لجمعية محبي الدكتور علي الوردي
 عضو المجالس الأدبية والثقافية في العراق،

المؤلفات
 الجندي المجهول (مطبوع)
 تحت نار الاحتلال (مخطوط)
 من وحي الثمانين ـ الطبعة الأولى ـ بغداد 1996، وصدرت الطبعة الثانية المطورة منه في بيروت 2007 .
 مجالس الوردي ومعاركه الفكرية
 الازدواجية المسقطة بالاشتراك مع الدكتور حسين سرمك
 خفايا من حياة علي الوردي 2015 - دار العرب للطباعة والنشر
 الكندي يصنع السيوف للعرب (بالاشتراك مع الدكتور صالح مهدي الهاشم) (مطبوع في القاهرة)
 جولة في بغداد العباسية (بالاشتراك مع الدكتور عماد عبد السلام رؤوف) (مخطوط)
 براثا أول مسجد في بغداد (مخطوط)

المراجع

أشخاص من بغداد
أعضاء نقابة الصحفيين العراقيين
صحفيون عراقيون
مواليد 1374 هـ
مواليد 1955
وفيات 1374 هـ
وفيات 1444 هـ
وفيات 2022

سلام الشماع


Ľudmila Cervanová (Piestany, Checoslovaquia, 15 de octubre de 1979) es una tenista eslovaca, profesional desde 1997.

Biografía
Cervanová se licenció en el instituto en 1997, inmediatamente comenzó su carrera tenística. Se define a sí misma como una persona ambiciosa, muy trabajadora y un poco caprichosa. Sus lugares favoritos para visitar son París y Río de Janeiro.

Ranking
Actualmente, y según el ranking de la WTA, Cervanová es la quinta jugadora eslovaca mejor situada, detrás de: Daniela Hantuchová, Martina Suchá, Jarmila Gajdošová y Henrieta Nagyova.

Enlaces externos

Tenistas femeninas de Eslovaquia
Nacidos en Piešťany

Ľudmila Cervanová


Sir Bernard Arthur Owen Williams, FBA (21 September 1929 – 10 June 2003) was an English moral philosopher. His publications include Problems of the Self (1973), Ethics and the Limits of Philosophy (1985), Shame and Necessity (1993), and Truth and Truthfulness (2002). He was knighted in 1999.

As Knightbridge Professor of Philosophy at the University of Cambridge and Deutsch Professor of Philosophy at the University of California, Berkeley, Williams became known for his efforts to reorient the study of moral philosophy to psychology, history, and in particular to the Greeks. Described by Colin McGinn as an "analytical philosopher with the soul of a general humanist," he was sceptical about attempts to create a foundation for moral philosophy. Martha Nussbaum wrote that he demanded of philosophy that it "come to terms with, and contain, the difficulty and complexity of human life."

Williams was a strong supporter of women in academia; according to Nussbaum, he was "as close to being a feminist as a powerful man of his generation could be." He was also famously sharp in conversation. Gilbert Ryle, one of Williams's mentors at Oxford, said that he "understands what you're going to say better than you understand it yourself, and sees all the possible objections to it, and all the possible answers to all the possible objections, before you've got to the end of your own sentence."

Life

Early life and education

Williams was born in Westcliff-on-Sea, a suburb of Southend, Essex, to Hilda Amy Williams, née Day, a personal assistant, and Owen Pasley Denny Williams, chief maintenance surveyor for the Ministry of Works. He was educated at Chigwell School, an independent school, where he first discovered philosophy. Reading D. H. Lawrence led him to ethics and the problems of the self. In his first book, Morality: An Introduction to Ethics (1972), he quoted with approval Lawrence's advice to "[f]ind your deepest impulse, and follow that."

Awarded a scholarship to Oxford, Williams read Greats (pure Classics followed by Ancient History and philosophy) at Balliol. Among his influences at Oxford were W. S. Watt, Russell Meiggs, R. M. Hare, Elizabeth Anscombe, Eric Dodds, Eduard Fraenkel, David Pears and Gilbert Ryle. He shone in the first part of the course, the pure classics (being particularly fond of writing Latin verses in the style of Ovid) and graduated in 1951 with a congratulatory first in the second part of the course and a prize fellowship at All Souls.

After Oxford, Williams spent his two-year national service flying Spitfires in Canada for the Royal Air Force. While on leave in New York, he became close to Shirley Brittain Catlin (born 1930), daughter of the novelist Vera Brittain and the political scientist George Catlin. They had already been friends at Oxford. Catlin had moved to New York to study economics at Columbia University on a Fulbright scholarship.

Williams returned to England to take up his fellowship at All Souls and in 1954 became a fellow at New College, Oxford, a position he held until 1959. He and Catlin continued seeing each other. She began working for the Daily Mirror and sought election as a Labour MP. Williams, also a member of the Labour Party, helped her with the 1954 by-election in Harwich in which she was an unsuccessful candidate.

First marriage, London

Williams and Catlin were married in London in July 1955 at St James's, Spanish Place, near Marylebone High Street, followed by a honeymoon in Lesbos, Greece.

The couple moved into a very basic ground-floor apartment in London, on Clarendon Road, Notting Hill. Given how hard it was to find decent housing, they decided instead to share with Helge Rubinstein and her husband, the literary agent Hilary Rubinstein, who at the time was working for his uncle, Victor Gollancz. In 1955 the four of them bought a four-storey, seven-bedroom house in Phillimore Place, Kensington, for £6,800, a home they lived in together for 14 years. Williams described it as one of the happiest periods of his life.

In 1958, Williams spent a term teaching at the University of Ghana in Legon. When he returned to England in 1959, he was appointed lecturer in philosophy at University College London. In 1961, after four miscarriages in four years, Shirley Williams gave birth to their daughter, Rebecca.

Williams was a visiting professor at Princeton University in 1963, and was appointed Professor of Philosophy at Bedford College, London, in 1964. His wife was elected to parliament that year as the Labour member for Hitchin in Hertfordshire. The Sunday Times described the couple two years later as "the New Left at its most able, most generous, and sometimes most eccentric." Andy Beckett wrote that they "entertained refugees from eastern Europe and politicians from Africa, and drank sherry in noteworthy quantities." Shirley Williams became a junior minister and, in 1971, Shadow Home Secretary. Several newspapers saw her as a future prime minister. She went on to co-found a new centrist party in 1981, the Social Democratic Party; Williams left the Labour Party to join the SDP, although he later returned to Labour.

Cambridge, second marriage

In 1967, at the age of 38, Williams became the Knightbridge Professor of Philosophy at the University of Cambridge and a fellow of King's College.

According to Jane O'Grady, Williams was central to the decision by King's in 1972 to admit women, one of the first three all-male Oxbridge undergraduate colleges to do so. In both his first and second marriages, he supported his wives in their careers and helped with the children more than was common for men at the time. In the 1970s, when Nussbaum's thesis supervisor, G. E. L. Owen, was harassing female students, and she decided nevertheless to support him, Williams told her, during a walk along the backs at Cambridge: "[Y]ou know, there is a price you are paying for this support and encouragement. Your dignity is being held hostage. You really don't have to put up with this."

Shirley Williams's political career (the House of Commons regularly sat until 10 pm) meant that the couple spent a lot of time apart. They bought a house in Furneux Pelham, Hertfordshire, near the border with south Cambridgeshire, while she lived in Phillimore Place during the week to be close to the Houses of Parliament. Sunday was often the only day they were together. The differences in their personal values – he was an atheist, she a Catholic – placed a further strain on their relationship. It reached breaking point in 1970 when Williams formed a relationship with Patricia Law Skinner, a commissioning editor for Cambridge University Press and wife of the historian Quentin Skinner. She had approached Williams to write the opposing view of utilitarianism for Utilitarianism: For and Against with J. J. C. Smart (1973), and they had fallen in love.

Williams and Skinner began living together in 1971. He obtained a divorce in 1974 (at Shirley Williams' request, the marriage was later annulled). Patricia Williams married him that year, and the couple went on to have two sons, Jacob in 1975 and Jonathan in 1980. Shirley Williams married the political scientist Richard Neustadt in 1987.

Berkeley and Oxford

In 1979 Williams was elected Provost of King's, a position he held until 1987. He spent a semester in 1986 at the University of California, Berkeley as Mills Visiting Professor and in 1988 left England to become Monroe Deutsch Professor of Philosophy there, announcing to the media that he was leaving as part of the "brain drain" of British academics to America. He was also Sather Professor of Classical Literature at Berkeley in 1989; Shame and Necessity (1995) grew out of his six Sather lectures.

Williams returned to England in 1990 as White's Professor of Moral Philosophy at Oxford and fellow of Corpus Christi. His sons had been "at sea" in California, he said, not knowing what was expected of them, and he had been unable to help. He regretted having made his departure from England so public; he had been persuaded to do so to highlight Britain's relatively low academic salaries. When he retired in 1996, he took up a fellowship again at All Souls.

Royal commissions, committees

Williams served on several royal commissions and government committees: the Public Schools Commission (1965–1970), drug abuse (1971), gambling (1976–1978), the Committee on Obscenity and Film Censorship (1979), and the Commission on Social Justice (1993–1994). "I did all the major vices," he said. While on the gambling commission, one of his recommendations, ignored at the time, was for a national lottery. (John Major's government introduced one in 1994.)

Mary Warnock described Williams's report on pornography in 1979, as chair of the Committee on Obscenity and Film Censorship, as "agreeable, actually compulsive to read." It relied on a "harm condition" that "no conduct should be suppressed by law unless it can be shown to harm someone," and concluded that so long as children were protected from pornography, adults should be free to read and watch it as they see fit. The report rejected the view that pornography tends to cause sexual offences. Two cases in particular were highlighted, the Moors Murders and the Cambridge Rapist, where the influence of pornography had been discussed during the trials. The report argued that both cases appeared to be "more consistent with pre-existing traits being reflected both in a choice of reading matter and in the acts committed against others."

Opera
Williams enjoyed opera from an early age, particularly Mozart and Wagner. Patricia Williams writes that he attended performances of the Carl Rosa Company and Sadler's Wells as a teenager. In an essay on Wagner, he described having been reduced to a "virtually uncontrollable state" during a performance by Jon Vickers as Tristan at Covent Garden. He served on the board of the English National Opera from 1968 to 1986, and wrote an entry, "The Nature of Opera," for The New Grove Dictionary of Opera. A collection of his essays, On Opera, was published posthumously in 2006, edited by Patricia Williams.

Honours and death
Williams became a member of the Institut international de philosophie in 1969, a fellow of the British Academy in 1971 and an honorary member of the American Academy of Arts and Sciences in 1983. The following year he was made a syndic of the Fitzwilliam Museum in Cambridge and later the chair. In 1993 he was elected to a fellowship of the Royal Society of Arts, and in 1999 he was knighted. Several universities awarded him honorary doctorates, including Yale and Harvard.

Williams died of heart failure on 10 June 2003 while on holiday in Rome; he had been diagnosed in 1999 with multiple myeloma, a form of cancer. He was survived by his wife, their two sons, and his first child, Rebecca. He was cremated in Rome.

Writing

Approach to ethics
A. W. Moore writes that Williams' work lies within the analytic tradition, although less typical of it "in its breadth, in its erudition, and above all in its profound humanity":

Although he was never a vigorous apologist for that tradition, he always maintained the standards of clarity and rigour which it prizes, and his work is a model of all that is best in the tradition. It is brilliant, deep, and imaginative. It is also extraordinarily tight. There cannot be many critics of his work who have not thought of some objection to what he says, only to find, on looking for a relevant quotation to turn into a target, that Williams carefully presents his views in a way that precisely anticipates the objection.

Williams did not produce any ethical theory or system; several commentators noted, unfairly in the view of his supporters, that he was largely a critic. Moore writes that Williams was unaffected by this criticism: "He simply refused to allow philosophical system-building to eclipse the subtlety and variety of human ethical experience." He equated ethical theories with "a tidiness, a systematicity, and an economy of ideas," writes Moore, that were not up to describing human lives and motives. Williams tried not to lose touch "with the real concerns that animate our ordinary ethical experience," unlike much of the "arid, ahistorical, second-order" debates about ethics in philosophy departments.

In his first book, Morality: An Introduction to Ethics (1972), Williams wrote that whereas "most moral philosophy at most times has been empty and boring ... [c]ontemporary moral philosophy has found an original way of being boring, which is by not discussing moral issues at all." He argued that the study of ethics should be vital, compelling and difficult, and he sought an approach that was accountable to psychology and history.

Williams was not an ethical realist, holding that unlike scientific knowledge, which can approach an "absolute conception of reality," an ethical judgment rests on a point of view. He argued that the "thick" ethical concepts, such as kindness and cruelty, express a "union of fact and value." The idea that our values are not "in the world" was liberating: "[A] radical form of freedom may be found in the fact that we cannot be forced by the world to accept one set of values rather than another" said Williams.

Williams frequently emphasised what he saw as the ways in which luck pervades ethical life. He coined and developed the term moral luck, and illustrated the idea of moral luck via a number of enormously influential examples. One of Williams's famous examples of moral luck concerns the painter Paul Gauguin's decision to move to Tahiti.

Critique of Kant

Williams's work throughout the 1970s and 1980s, in Morality: An Introduction to Ethics (1972), Problems of the Self (1973), Utilitarianism: For and Against with J. J. C. Smart (1973), Moral Luck (1981) and Ethics and the Limits of Philosophy (1985), outlined his attacks on the twin pillars of ethics: utilitarianism and the moral philosophy of the 18th-century German philosopher Immanuel Kant. Martha Nussbaum wrote that his work "denounced the trivial and evasive way in which moral philosophy was being practised in England under the aegis of those two dominant theories." "Both theories simplified the moral life," she wrote, "neglecting emotions and personal attachments and how sheer luck shapes our choices." (Williams said in 1996: "Roughly, if it isn't about obligation or consequences, it doesn't count.")

Kant's Grundlegung zur Metaphysik der Sitten (1785) expounded a moral system based on the categorical imperative, one formulation of which is: "Act only according to that maxim through which you can at the same time will that it become a universal law." Rational agents must act on "principles of pure rational agency," writes Moore; that is, principles that regulate all rational agents. But Williams distinguished between thinking and acting. To think rationally is to think in a way compatible with belief in the truth, and "what it takes for one to believe the truth is the same as what it takes for anyone else to believe the truth," writes Moore. But one can act rationally by satisfying one's own desires (internal reasons for action), and what it takes to do that may not be what it takes for anyone else to satisfy theirs. Kant's approach to treating thinking and acting alike is wrong, according to Williams.

Williams argued that Kant had given the "purest, deepest and most thorough representation of morality," but that the "honourable instincts of Kantianism to defend the individuality of individuals against the agglomerative indifference of Utilitarianism" may not be effective against the Kantian "abstract character of persons as moral agents." We should not be expected to act as though we are not who we are in the circumstances in which we find ourselves.

Critique of utilitarianism

Williams set out the case against utilitarianism – a consequentialist position the simplest version of which is that actions are right only insofar as they promote the greatest happiness of the greatest number – in Utilitarianism: For and Against (1973) with J. J. C. Smart. One of the book's thought experiments involves Jim, a botanist doing research in a South American country led by a brutal dictator. Jim finds himself in a small town facing 20 captured Indian rebels. The captain who has arrested them says that if Jim will kill one, the others will be released in honour of Jim's status as a guest, but if he does not, they will all be killed. Simple act utilitarianism would favour Jim killing one of the men.

Williams argued that there is a crucial distinction between a person being killed by Jim, and being killed by the captain because of an act or omission of Jim's. The captain, if he chooses to kill, is not simply the medium of an effect Jim is having on the world. He is the moral actor, the person with the intentions and projects. The utilitarian loses that distinction, turning us into empty vessels by means of which consequences occur. Williams argued that moral decisions must preserve our psychological identity and integrity. We should reject any system that reduces moral decisions to a few algorithms.

Reasons for action

Williams argued that there are only internal reasons for action: "A has a reason to φ if A has some desire the satisfaction of which will be served by his φ-ing." An external reason would be "A has reason to φ," even if nothing in A's "subjective motivational set" would be furthered by her φ-ing. Williams argued that it is meaningless to say that there are external reasons; reason alone does not move people to action.

Sophie-Grace Chappell argues that, without external reasons for action, it becomes impossible to maintain that the same set of moral reasons applies to all agents equally. In cases where someone has no internal reason to do what others see as the right thing, they cannot be blamed for failing to do it, because internal reasons are the only reasons, and blame, Williams wrote, "involves treating the person who is blamed like someone who had a reason to do the right thing but did not do it."

Truth
In his final completed book, Truth and Truthfulness: An Essay in Genealogy (2002), Williams identifies the two basic values of truth as accuracy and sincerity, and tries to address the gulf between the demand for truth and the doubt that any such thing exists. Jane O'Grady wrote in a Guardian obituary of Williams that the book is an examination of those who "sneer at any purported truth as ludicrously naive because it is, inevitably, distorted by power, class bias and ideology."

The debt to Friedrich Nietzsche is clear, most obviously in the adoption of a genealogical method as a tool of explanation and critique. Although part of Williams's intention was to attack those he felt denied the value of truth, the book cautions that, to understand it simply in that sense, would be to miss part of its purpose; rather, as Kenneth Baker wrote, it is "Williams' reflection on the moral cost of the intellectual vogue for dispensing with the concept of truth."

Legacy
Williams did not propose any systematic philosophical theory; indeed, he was suspicious of any such attempt. He became known for his dialectical powers, although he was suspicious of them too. Alan Code wrote that Williams had never been "impressed by the display of mere dialectical cleverness, least of all in moral philosophy":

On the contrary, one of the most notable features of his philosophical outlook was an unwavering insistence on a series of points that may seem obvious but which are nevertheless all-too-frequently neglected: that moral or ethical thought is part of human life; that in writing about it, philosophers are writing about something of genuine importance; that it is not easy to say anything worth saying about the subject; that what moral philosophers write is answerable to the realities of human history, psychology, and social affairs; and that mere cleverness is indeed not the relevant measure of value."

In 1996 Martin Hollis said that Williams had "a good claim to be the leading British philosopher of his day," but that, although he had a "lovely eye for the central questions," he had none of the answers. Alan Thomas identified Williams's contribution to ethics as an overarching scepticism about attempts to create a foundation for moral philosophy, explicitly articulated in Ethics and the Limits of Philosophy (1985) and Shame and Necessity (1993), in which he argued that moral theories can never reflect the complexities of life, particularly given the radical pluralism of modern societies.

Learning to be yourself, to be authentic and to act with integrity, rather than conforming to any external moral system, is arguably the fundamental motif of Williams's work, according to Sophie Grace Chappell. "If there's one theme in all my work it's about authenticity and self-expression," Williams said in 2002. "It's the idea that some things are in some real sense really you, or express what you and others aren't ... The whole thing has been about spelling out the notion of inner necessity." He moved moral philosophy away from the Kantian question, "What is my duty?", and back to the issue that mattered to the Greeks: "How should we live?"

Publications

Books
(with Alan Montefiore, eds.) British Analytical Philosophy, London: Routledge & Kegan Paul, 1966.
Morality: An Introduction to Ethics, Cambridge: Cambridge University Press, 1972.
Problems of the Self, Cambridge: Cambridge University Press, 1973.
(with J. J. C. Smart) Utilitarianism: For and Against, Cambridge: Cambridge University Press, 1973.
Descartes: The Project of Pure Enquiry, London: Pelican Books, 1978.
Moral Luck: Philosophical Papers 1973–1980, Cambridge: Cambridge University Press, 1981.
(with Amartya Sen) Utilitarianism and Beyond, Cambridge: Cambridge University Press, 1982.
Ethics and the Limits of Philosophy, Cambridge: Harvard University Press, 1985.
Shame and Necessity, Berkeley: University of California Press, 1993.
Making Sense of Humanity, Cambridge: Cambridge University Press, 1995.
 The Great Philosophers: Plato, Abingdon: Routledge, 1998.
Truth and Truthfulness: An Essay in Genealogy, Princeton: Princeton University Press, 2002.

Posthumously published
In the Beginning was the Deed: Realism and Moralism in Political Argument, ed. Geoffrey Hawthorn, Princeton: Princeton University Press, 2005.
The Sense of the Past: Essays in the Philosophy Of History, ed. Myles Burnyeat, Princeton: Princeton University Press, 2006.
Philosophy as a Humanistic Discipline, ed. A. W. Moore, Princeton: Princeton University Press, 2006.
On Opera, ed. Patricia Williams, New Haven: Yale University Press, 2006.
Essays and Reviews: 1959–2002, Princeton: Princeton University Press 2014.

Selected papers

"Morality and the emotions," in Bernard Williams, Problems of the Self, Cambridge: Cambridge University Press, 1973, 207–229, first delivered in 1965 as Williams's inaugural lecture at Bedford College, London.
"The Makropulos Case: Reflections on the tedium of immortality", in Bernard Williams, Problems of the Self, Cambridge: Cambridge University Press, 1973.
"Pagan Justice and Christian Love," Apeiron 26(3–4), December 1993, 195–207.
"Cratylus's Theory of Names and Its Refutation," in Stephen Everson (ed.), Language, Cambridge: Cambridge University Press, 1994.
"The Actus Reus of Dr. Caligari", Pennsylvania Law Review 142, May 1994, 1661–1673.
"Descartes and the Historiography of Philosophy," in John Cottingham (ed.), Reason, Will and Sensation: Studies in Descartes's Metaphysics, Oxford: Oxford University Press, 1994.
"Acting as the Virtuous Person Acts," in Robert Heinaman (ed.), Aristotle and Moral Realism, Westview Press, 1995.
"Ethics," in A. C. Grayling (ed.), Philosophy: A Guide Through the Subject, Oxford: Oxford University Press, 1995.
"Identity and Identities," in Henry Harris (ed.), Identity: Essays Based on Herbert Spencer Lectures Given in the University of Oxford, Oxford: Oxford University Press, 1995.
"Truth in Ethics," Ratio, 8(3), December 1995, 227–236.
"On Hating and Despising Philosophy", London Review of Books, 18(8), 18 April 1996, 17–18 (courtesy link).
"Contemporary Philosophy: A Second Look," in N. F. Bunnin (ed.), The Blackwell Companion to Philosophy, Blackwell, 1996.
"History, Morality, and the Test of Reflection," in Onora O'Neill (ed.), The Sources of Normativity, Cambridge University Press, 1996.
"Reasons, Values and the Theory of Persuasion," in Francesco Farina, Frank Hahn and Stafano Vannucci (eds.), Ethics, Rationality and Economic Behavior, Oxford: Oxford University Press, 1996.
"The Politics of Trust," in Patricia Yeager (ed.), The Geography of Identity, Ann Arbor: University of Michigan Press, 1996.
"The Women of Trachis: Fictions, Pessimism, Ethics," in R. B. Louden and P. Schollmeier (eds.), The Greeks and Us, Chicago: Chicago University Press, 1996.
"Toleration: An Impossible Virtue?" in David Heyd (ed.), Toleration: An Exclusive Virtue, Princeton: Princeton University Press, 1996.
"Truth, Politics and Self-Deception," Social Research 63.3, Fall 1996.
"Moral Responsibility and Political Freedom," Cambridge Law Journal 56, 1997.
"Stoic Philosophy and the Emotions: Reply to Richard Sorabji," in R. Sorabji (ed.), Aristotle and After, Bulletin of the Institute of Classical Studies, Supplement 68, 1997.
"Tolerating the Intolerable," in Susan Mendus (ed.), The Politics of Toleration, Edinburgh University Press, 1999.
"Philosophy As a Humanistic Discipline," Philosophy 75, October 2000, 477–496.
"Understanding Homer: Literature, History and Ideal Anthropology," in Neil Roughley (ed.), Being Humans: Anthropological Universality and Particularity in Transdisciplinary Perspectives, Walter de Gruyter, 2000.
"Why Philosophy Needs History", London Review of Books, 24(20), 17 October 2002 (courtesy link).
*Complete Bibliography (as of 2011) by A.W. Moore and Jonathan Williams.

Notes

References

Further reading
Nagel, Thomas. "Moral Luck", Mortal Questions, Cambridge: Cambridge University Press, 1979.
Nagel, Thomas. "Sir Bernard Williams", Encyclopædia Britannica.
Perry, Alexandra; Herrera, Chris. The Moral Philosophy of Bernard Williams, Newcastle: Cambridge Scholars Publishing, 2011.

External links

"The Spell of Linguistic Philosophy", Byran Magee interviews Bernard Williams, BBC, 1977, from 00:03:32.
"Bernard Williams", London Review of Books.
"Bernard Williams", The New York Review of Books.
"Bernard Williams: Ethics from a Human Point of View", Paul Russell, Times Literary Supplement.
"Bernard Williams: Philosopher", Links to articles, interviews, videos and more.

1929 births
2003 deaths
Military personnel from Southend-on-Sea
20th-century Royal Air Force personnel
Royal Air Force airmen
20th-century atheists
20th-century English philosophers
21st-century atheists
21st-century English philosophers
Academics of University College London
Alumni of Balliol College, Oxford
Analytic philosophers
Atheist philosophers
British ethicists
People with multiple myeloma
Descartes scholars
English atheists
Epistemologists
Fellows of All Souls College, Oxford
Fellows of King's College, Cambridge
Fellows of New College, Oxford
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Fellows of the British Academy
Knights Bachelor
Metaphysicians
Ontologists
People educated at Chigwell School
People from Westcliff-on-Sea
Philosophers of culture
Philosophers of history
Philosophers of identity
Philosophers of psychology
Provosts of King's College, Cambridge
Spouses of British politicians
Spouses of life peers
University of California, Berkeley faculty
White's Professors of Moral Philosophy
Knightbridge Professors of Philosophy
Deaths from congestive heart failure

Bernard Williams


Skuamöz hücreli karsinom (SCC) ya da yassı hücreli karsinom bir kanser çeşidi olan karsinomun alttiplerinden olup birçok organdan köken alabilir. Bu organlardan birkaçı; cilt, akciğer, dudak, ağız, mesane, vajina, serviks (rahim ağzı) olup örnekler artırılabilir.

Cilt kanserleri içerisinde bazal hücreli karsinomdan sonra 2. en yaygın cilt kanserlerinden biridir. Epidermiste cildin en üst tabakasını oluşturan skuamöz hücrelerden kaynaklanır.

Skuamöz kanserler muköz membranları da kapsayacak tarzda vücudun her tarafında görülmekle birlikte, en yaygın güneşe maruz kalan bölümlerde meydana gelir. Skuamöz hücreli karsinoma genellikle bir süre epidermiste kalsa da tedavi edilmediğinde zaman içerisinde daha alttaki doku katmanlarına nüfuz eder. Vakaların küçük bir kısmında uzak doku ve organlara metastaz yapar. Bu durum gerçekleştiğinde skuamöz hücreli karsinomalar ölümcül olabilirler.

En yaygın olarak muköz membranlarda, dudakta ve kronik deri enfeksiyonu görülen yerlerde gelişen skuamöz hücreli karsinomalar metastaz yaparlar.

Nedenleri
Kronik olarak güneş ışınlarına maruz kalma birçok vakanın sebebini teşkil eder. Hastalık bu yüzden sık olarak vücudun yüz, boyun, saçsız baş derisi, eller, omuzlar, kollar ve sırt gibi güneş gören kısımlarında gelişir. Kulak kepçesi kenarı ve alt dudak bu tür kanserlere karşı en savunmasiz vücut bölümlerini teşkil ederler.

Skuamöz hücreli karsinomalar, cildin daha önceden yandığı ve nedbe dokusu geliştirdiği bölümlerinde, uzun süreli iyileşmeyen yaralar söz kunusu olan kısımlarında; daha önceden röntgen ışınlarına ya da arsenik ve petrol türevi gibi kimyasal maddelere maruz kalan bölümlerinde gelişebilir. Ayrıca bunlara ek olarak, kronik deri enfeksiyonları ve bağışıklık sisteminin uzun süre baskılandığı hastalıklar da skuamöz hücreli karsinomaların oluşma sebepleri arasında sayılabilirler.

Çoğu durumda skuamöz hücreli karsinomalar, sağlıklı görünen deride birden ortaya çıkarlar. Bazı araştırmacılar bu kanser türünü geliştirmeye yatkınlığın kalıtsal olabileceğine inanmaktadırlar.

Risk grubu
Uzun periyodlarla güneşe maruz kalan herkes bu hastalık yönünden risk altındadır. Fakat açık tenli, açık renk saçlı mavi, yeşil ya da gri renk göze sahip kişiler en yüksek risk grubunu oluşturmaktadır. Meslekleri uzun saatler boyunca açık havada çalışmayı gerektiren ya da zevk için uzun süre güneş ışınlarına maruz kalan insanlar özellikle tehlike altındadır.

Skuamöz hücreli karsinomaların üçte ikisinden çoğu daha önceden mevcut olan deri enflamasyonu bölümlerinden ya da eski yanık yaralanmalarından gelişmektedir.

Prekanseröz lezyonlar
Bazısı uzun süre güneşe maruz kalmakla gelişen, kanser habercisi denilbilecek birtakım lezyonlar aşağıda aktarılmıştır:

 Aktinik ya da solar, keratozlar. Aktinik keratozlar kaba, kabuklanan, deriden hafifçe yükselmiş, kahverengi ya da kırmızı renkli, iki buçuk santimetreye kadar büyüyen deri lezyonlarıdır. En çok yaşlı insanlarda görülürler.
 Aktinik Şelit. Dudaklarda görülen bir çeşit aktinik keratozdur, dudakların kuruyup, çatlamasına, kabuklanmasına neden olur. Renksiz ya da beyazdırlar. Temel olarak üst dudaktan daha fazla güneş ışınına maruz kalan alt dudağı etkiler.
 Lökoplaki. Dilin üzerinde ya da ağzın içinde görülen skuamoz hücreli karsinoma geliştirme potansiyeli olan beyaz leke şeklindeki lezyonlardır.
 Bowen's disease. Bu hastalık şimdilerde genellikle, henüz başka dokulara yayılmamış yüzeyel skuamoz hücreli kanser olarak kabul ediliyor. Kabuklanma gösteren kahverengi-kırmızı renkli sedef ya da ekzama tarzında lezyonlardır. Tedavi edilmezse daha derin dokulara yayılır.

Belirtileri
 Zaman zaman kanayan, çatlayan siğil görünümlü büyümeler
 Sınırları düzensiz zaman zaman kanayan ve çatlayan kırmızı renkli yaralar
 Haftalardır mevcut olan çatlayan kanayan açık yara
 Devamlı kanayan ortası çökmüş kenarları yükselmiş, büyüme eğiliminde yaralar

Karsinom
Baş ve boyun kanseri

Skuamöz hücreli karsinom


Hendrik Anthony Kramers, numit și Hans Kramers () a fost un fizician neerlandez care a adus contribuții importante în diverse domenii ale fizicii teoretice din secolul al XX-lea. Este cunoscut, în principal, pentru teoria Kramers a dispersiei, relațiile de dispersie Kramers-Heisenberg, formula Kramers a opacității, degenerarea Kramers și relațiile Kramers-Kronig.

Note

Bibliografie
 Max Dresden: H.A. Kramers Between Tradition and Revolution, Springer Science & Business Media,  2012, 563 pp., ISBN-13: 978-1-4612-9087-2, e-ISBN-13: 978-1-4612-4622-0 (accesat la 7 iunie 2018)
 D. ter Haar: Master of Modern Physics: The Scientific Contributions of H. A. Kramers, Princeton University Press, 1997, 296 pp., ISBN: 9780691021416 (accesat la 7 iunie 2018)
 J J O'Connor și E F Robertson: Hendrik Kramers, MacTutor History of Mathematics archive (accesat la 8 iunie 2018)
 H.B.G. Casimir: KRAMERS, Hendrik Anthony (1894-1952), Biografisch Woordenboek van Nederland (accesat la 8 iunie 2018)
 Hans van Leeuwen: Hans Kramers: a master thinker, Physics World, Volume 11, Number 8

Legături externe

 Hendrik Kramers, NNDB tracking the entire world (accesat la 8 iunie 2018)
 N. G. van Kampen: Professor Hendrik Anthony Kramers, Institute for Theoretical Physics, Utrecht (accesat la 8 iunie 2018)
 Scientific publications of H.A. Kramers, Leiden University (accesat la 8 iunie 2018)
 F.J. Belinfante și D. ter Haar: Hendrik Anthony Kramers: 1894–1952, Science, Vol. 116, Nr. 3021, pp. 555–556, 1952 (accesat la 8 iunie 2018)

Nașteri în 1894
Decese în 1952
Specialiști în fizică cuantică
Specialiști în teoria probabilităților
Eponime ale craterelor de pe Lună

Hendrik Anthony Kramers


Juan de Montiel (falecido em 23 de dezembro de 1657) foi um prelado católico romano que serviu como bispo de Santiago de Cuba (1655–1657).

Biografia
Juan de Montiel nasceu em Ocón, Espanha. No dia 14 de maio de 1655, foi nomeado durante o papado do Papa Alexandre VII como Bispo de Santiago de Cuba. A 16 de julho de 1656, foi consagrado bispo por Francisco Diego Díaz de Quintanilla y de Hevía y Valdés, bispo de Antequera. A 30 de agosto de 1656, foi empossado como Bispo de Santiago de Cuba, onde serviu até à sua morte a 23 de dezembro de 1657.

Referências

Bispos católicos
Bispos nomeados pelo Papa Alexandre VII

Juan de Montiel


Kurt Karl Eberlein (* 15. August 1890 in Rastatt; † 1944/1945 an der Ostfront?) war ein deutscher Kunsthistoriker, der der nationalsozialistischen Ideologie nahestand.

Werdegang
Eberlein studierte ab 1908 Kunstgeschichte, Archäologie, Ägyptologie und Literatur in Heidelberg, München und Bonn. Ab 1910 setzte er sein Studium an der Universität Halle bei Adolph Goldschmidt fort, dem er 1912 nach Berlin an die Friedrich-Wilhelms-Universität folgte. 1916, während des Kriegsdienstes, wurde er bei Goldschmidt promoviert.

1919 wurde Eberlein wissenschaftlicher Mitarbeiter an der Badischen Kunsthalle in Karlsruhe. 1923 beteiligte er sich an einer Festschrift zu Adolph Goldschmidts 60. Geburtstag. Im Herbst 1925 wechselte er als Referent für deutsche Handwerkskultur zu Reichskunstwart Edwin Redslob nach Berlin. Am 1. November 1929 schrieb er für das Berliner Tageblatt einen Nachruf für Aby Warburg.

Werk
1933 verfasste Eberlein die Schrift Was ist deutsch in der deutschen Kunst, in der er  seinen Kampf "gegen alles Anationale, Antinationale, Internationale in der deutschen Kunst" führte. Auch nahm er im Rückgriff auf Herder, Goethe, Fichte und Spengler Partei für den Nationalsozialismus und propagierte eine neue deutsche Kunst jenseits des Expressionismus. Er sprach von der "typisch deutschen 'Schreckkunst', die er der romantisch geprägten Schmuckkunst" gegenüberstellte. Gleichzeitig trat er für einen neuen Typ des Kunsthistorikers ein: "Der Kunsthistoriker ist kein Spezialist, sondern eine nationale Persönlichkeit, Seher, Deuter, Dolmetscher zugleich, nicht der Kenner des Kunstmarktes aber der Kenner des Kunstgeistes, der nationalen Kunst- und Lebenswerte". Eberlein bekannte sich offensiv und radikal zu den Ideen des Nationalsozialismus.

Ab 1933 war er als freier Autor tätig, er strebte auch keine Museumskarriere an.

Eberlein publizierte unter anderem über die Nazarener sowie die deutsche Romantik und deren Hauptvertreter Caspar David Friedrich. 1939 erschien sein Buch Caspar David Friedrich – Der Landschaftsmaler. Ein Volksbuch deutscher Kunst, in dem er dessen Malerei für seine völkische Kunstgeschichte vereinnahmte.

Während des Zweiten Weltkriegs schrieb Eberlein Artikel für die Leipziger Illustrirte Zeitung (Das Opfer. Zum Heldengedenktag, März 1943; Arno Breker, August 1944). 1944/1945 ist Eberlein vermutlich an der Ostfront verschollen.

Literatur
 Peter Betthausen: Eberlein, Kurt Karl. In: Metzler-Kunsthistoriker-Lexikon. 1. Auflage. Metzler, Stuttgart 1999, ISBN 3-476-01535-1, S. 68–70.

Weblinks

Einzelnachweise

Kunsthistoriker
Deutscher
Geboren 1890
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Kurt Karl Eberlein


Esben Vildsø Lund Thornhal (født i 1983), også kendt som Esben "Es" Thornhal, er en dansk hiphop producer, som bl.a. har arbejdet sammen med L.O.C., Jokeren, Per Vers, Barbara Moleko, Carl Knast, USO, Bogfinkevej og Kasper Spez.

Han har hjulpet nye talenter og producerer samtidig musik for rappere og artister i bl.a. Brasilien (fx BK), England (fx Ambush), Norge (fx O.D.Z.) og USA (fx M.O.P. og Dave East).

Baggrund
I 2000'erne var han en en del af den danske hiphop-scene, hvor han skilte sig ud ved både at producere kommercielle succeser og samtidig sætte stilen for hiphop'ens undergrundsmiljø.  Sammen med SupaJan og Lex L stiftede han i 2004 pladeselskabet Graven. I fællesskab med SupaJan ejer han også musikstudierne The Artillery på Gammel Kongevej i København. Derudover er han formand for den frivillige musikforening Østersø Sonics der bl.a. arrangerer den bornholmske musikfestival ØSTPAA Festival samt det lokale spillested Balladen på Kjøllergaard på Bornholm. Han står også bag "Your Truly Mix/Mastering" sammen med Mikkel Nuplex.

Diskografi
 L.O.C. - Hvasådair (single) - 2023
 Per Vers + Benny Andersen - Sidste Omgang - 2022
 Kasper Spez - Side A - 2014
 L.O.C - FUCK L.O.C. - 2021
 Elias Wallace - Walk with you - 2021
 L.O.C - Ekkokammer - 2019
 Bogfinkevej - BFV - 2019
 Per Vers - Knust Kunst - 2018
 Jokeren - Glædesbringeren - 2018
 L.O.C - Dominologi XV Veteran - 2017
 Bogfinkevej - Helt Stil - 2017
 L.O.C - Anno XV - 2016
 Kasper Spez - Logi - 2015
 Kasper Spez - Fantasten - 2014
 L.O.C - Grand Cru - 2014
 Marco Evaristti - 9by7 - 2014
 L.O.C - Sakrilegium - 2013
 L.O.C - Prestige, Paranoia, Persona Vol. 1 & Vol. 2 - 2012
 Barbara Moleko - Lykken Er... - 2012
 Jokeren - Den Tørstige Digter - 2009
 Revoltage - Kaos i myldretiden - 2007
 Viva La Gadehiphop - 2005

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikproducere fra Danmark

Esben Thornhal


Hosekræmmeren er en dansk kortfilm fra 1963, der er instrueret af Johannes Våbensted og Max Hellner efter manuskript af førstnævnte. Filmen er baseret på Steen Steensen Blicher novelle af samme navn fra 1829

Handling

Medvirkende
 Kjeld Nørgaard, Espen
 Alice Sterup-Hansen, Cecil
 Edith Thrane, Cecils mor
 Georg Kyvsgaard, Hosekræmmeren, Cecils far
 Henry Jessen
 Svend Jensen, Blicher

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1963

Hosekræmmeren (film fra 1963)


Greben spašenih (eng. Hacksaw Ridge) je australsko-američki biografski ratni film iz 2016. godine prema istinitoj priči o Desmondu Dossu, redatelja Mela Gibsona.

Scenaristi filma su Andrew Knight i Robert Schenkkan, a producenti su Terry Benedict, Paul Currie, Bruce Davey, William D. Johnson, Bill Mechanic, Brian Oliver, David Permut i Taylor Thompson. Glazbu je skladao Rupert Gregson-Williams.

Glumačku ekipu čine Andrew Garfield, Sam Worthington, Luke Bracey, Teresa Palmer, Hugo Weaving, Rachel Griffiths i Vince Vaughn. Svjetska premijera filma bila je 3. studenog 2016. u Australiji, gdje se film i snimao, dok se u Sjedinjenim Američkim Državama počeo prikazivati 4. studenog 2016. godine.

Budžet filma iznosio je 40 milijuna dolara, a do 8. prosinca 2016. zaradio je 75 milijuna dolara.

Radnja

U proljeće 1945. godine američke vojne snage susrele su se s važnom i opasnom borbom na Pacifiku, u bitci za Okinawu. Jedan vojnik se posebno isticao. To je bio Desmond Doss (Andrew Garfield) koji je odbio nositi oružje i ubijati ljude i služio je vojsci kao nenaoružani vojni bolničar i tako spasio 75 života bez da je ispalio i jedan metak. Time je postao prvi Amerikanac koji je uz priziv savjesti zbog vojnih zasluga dobio najviše američko vojno odlikovanje Medalju časti.

Film je antiratni s vrlo vjernim prikazom borbe, stradanja, patnje, koja se može usporediti s realnim prikazom rata u filmu Spašavanje vojnika Ryana. To je i film o čovjeku koji se čvrsto držao svojih vjerskih i ljudskih uvjerenja i ostao nepokolebljiv i u najtežim okolnostima živeći za svoje ideale. Film ima i romantičnu priču upoznavanja Desmonda i njegove djevojke, kasnije supruge, Dorothy. Ponajviše je film o herojstvu i nevjerojatnoj hrabrosti izlaganja svoga života ratnim pogibeljima, kako bi se spasili tuđi životi. Desmond Doss učinio je puno više nego što je trebao kao vojni bolničar i nego što mu je bila dužnost.

Uloge
 Andrew Garfield kao Desmond T. Doss
 Vince Vaughn kao narednik Howell
 Sam Worthington kao kapetan Glover
 Luke Bracey kao Smitty
 Teresa Palmer kao Dorothy Schutte Doss
 Hugo Weaving kao Tom Doss
 Rachel Griffiths kao Bertha Doss
 Nathaniel Buzolic kao Harold "Hal" Doss

Američki filmovi
Biografski filmovi
Filmovi o Drugom svjetskom ratu
Filmovi 2010-ih

Greben spašenih


أحمد سمير فرج، من مواليد 20 مايو 1986 القناطرالخيرية، القليوبية، لاعب كرة قدم مصري يلعب لنادي الداخلية.

بدأ باللعب مع منتخب مصر لكرة القدم في سنة 2008.

مسيرته الكروية

بدأ مسيرته الكروية مع نادى القناطر الخيرية الرياضى، وفي 1997/1996 انتقل إلى الأهلي المصري ،ثم انتقل إلى سوشو الفرنسي موسم 2003/2002 ،ثم عاد إلى الأهلي المصري على سبيل الإعارة عام 2006 ،ثم انتقل إلى الإسماعيلي موسم 2008/2007 ،ثم انتقل إلى ليرس البلجيكي عام 2011 ،ثم انتقل إلى نادى الزمالك موسم 2014/2013،
عاد إلى الإسماعيلي في موسم 2014/2015

بطولات حصل عليها

 كأس مصر 2014

الروابط الخارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مصريون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون مصريون مغتربون في بلجيكا
رياضيون مصريون مغتربون في رومانيا
رياضيون مصريون مغتربون في فرنسا
لاعبو الدوري البلجيكي الممتاز
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري المصري الممتاز
لاعبو النادي الأهلي (مصر)
لاعبو النادي الإسماعيلي
لاعبو دوري الدرجة الأولى الروماني
لاعبو سوشو
لاعبو كأس القارات 2009
لاعبو كرة قدم رجالية مصريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مصريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون مصريون
لاعبو كرة قدم من محافظة القليوبية
لاعبو منتخب مصر لكرة القدم
لاعبو نادي الداخلية
لاعبو نادي الزمالك
لاعبو نادي فاسلوي
لاعبو نادي لييرس
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1406 هـ
مواليد 1986
مواليد في القاهرة

أحمد سمير فرج


Ridgway may refer to:

Places
Ridgway, Colorado
Ridgway State Park
Ridgway Dam
Mount Ridgway
Ridgway, Illinois
Ridgway, Pennsylvania
Ridgway Township (disambiguation)

Other uses
Ridgway (name)
Ridgway Potteries, British pottery company established 1794
Ridgway Dynamo & Engine Co, U.S. engineering company

See also
Ridgeway (disambiguation)

Ridgway


Maniyerizm (Üslupçuluk), yaklaşık 1520-1580 tarihleri arasında ortaya çıkmış olan bir sanat üslubudur. Rönesans'ın getirmiş olduğu yetkinliğe karşı bir çıkış olmuş, kendisinden sonra gelen üslup ve akımlara ön ayak olmuştur. Başlatıcısı ve en önemli temsilcisi Michelangelo Bounarotti'dir. Sistine Şapeli'ndeki mahşer freskleri bu resim tarzı için belirleyici olmuştur. Artık ideal görüntü yerine sanatsal niteliğin araştırıldığı, figürlerin deformasyonu ile kendini belli eder ve özgün tarzlara doğru bir adım olarak belirir. En önemli sanatçıları Tintoretto ve El Greco'dur.

Maniyerizm'de her şey birbirine karışmıştır. Her şey bir devinim halindedir. Olayın net olarak anlaşılması biraz zordur. Bu hareketlilik sanatçının fırçasından kaynaklandığı gibi figürlerin uzaması ve çeşitli pozlarla resmedilişinden de kaynaklanır. Bu o döneme değin Rönesans'ın uyumlu formlarının karşısında bir hareketti. Klasik sanattan baroka geçiş olarak da bilinir. Bireysel yorumlamalar, serbest duruşlar bu üslubun önemli özelliğidir.

Maniyerist heykel
Resimde olduğu gibi, erken İtalyan maniyerist heykelde de Rönesans'taki başarılı eserlerden sonra yeni bir tarz ve orijinallik arayışına girilmiştir. Heykel için bu başarı Michelangelo'ydu. Floransa'da, Pizza della Signoria'daki diğer yerleri doldurmak istediler, özellikle de Michelangelo'nun 'Davut' heykelinin yanını... Baccio Bandinelli Hecules and Cacus projesini hocasından devraldı, ki bu o zamanlar şimdikinden daha popüler bir şeydi ve Benvenuto Cellini tarafından "Bir çuval kavun" şeklinde eleştiri aldı. Yine de kabartmalı panellerin kaide üstünde açıkça sergilenmesi uzun süreli bir etki bıraktı.
Cellini'nin Bronze Perseus with the head of Medusası önemli bir yapıttır. Sekiz açıdan tasarlanmıştır. Maniyerist karakteri ve sanatsal bir şekilde stilize edilmiş olmasıyla Michelangelo'nun ve Donatello'nun 'Davut' heykelleriyle karşılaştırılabilir.

Kaynakça
Özel

Genel

Maniyerizm


Ikanogavialis es un género de crocodiliano gavialoide griposuquino. Sus fósiles han sido hallados en la formación Urumaco de Venezuela. Los estratos de los que provienen sus restos datan de finales del Mioceno, más que del Plioceno como se pensó alguna vez.

Descripción
Ikanogavialis tenía un hocico dorsoventralmente profundo y una distintiva abertura entre los alvéolos del hueso dentario y los del maxilar. Las narinas externas se proyectaban anterodorsalmente desde el rostro. Esto puede ser visto como una característica plesiomórfica en los crocodilianos, pero dado que los primeros gavialoides poseían narinas externas proyectadas dorsalmente, esta característica puede ser vista como si hubiera sido una inversión de una apomorfia gavialoidea regresando a ser una plesiomorfia crocodiliana en lugar de haber sido obtenida directamente de uno de los primeros antepasados de los crocodilianos.

Especies
La especie tipo de Ikanogavialis es I. gameroi. Fue nombrada en 1970 a partir de material hallado en la formación Urumaco Formation. Un gavialoide del Pleistoceno llamada Gavialis papuensis de Murua, parte de las Islas Salomón, tiene algunas vagas similitudes con Ikanogavialis y fue referido a este género en 1999, junto con otras formas de hocicos delgados del Neógeno de Suramérica y África. Esto no es ampliamente aceptado.

Paleobiología
Ikanogavialis puede haber vivido en un paleoambiente costero junto con otros gaviálidos como Gryposuchus. Los estratos de la formación Urumaco fueron depositados tanto en localidades marinas como fluviales, aunque no es claro a que parte de estos pertenecían ambos géneros. Otros gavialoides como Siquisiquesuchus y Piscogavialis son conocidos por ahber vivido en ambientes costeros, y es probable que los actuales gavialoides de agua dulce como Gavialis pueden haberse originado de formas costeras. Ikanogavialis también coexistió con muchos otros crocodilianos en Venezuela durante el Mioceno tardío incluyendo al caimán gigante Purussaurus y una especie extinta del caimán negro Melanosuchus.

"Gavialis"/Ikanogavialis papuensis era también un animal fundamentalmente marino, habiendo sido hallado en asociación con restos de tortugas marinas y mamíferos sirenios. Representa el más reciente ejemplo de un crocodiliano totalmente marino a la fecha.

Referencias

Enlaces externos
 Ikanogavialis en Paleobiology Database.

Gavialidae
Crocodilomorfos extintos de América del Sur
Crocodilomorfos del Mioceno
Crocodilomorfos extintos de Oceanía

Ikanogavialis


Ema Alivodić (født Ramusović, 28. november 1996 i Berane) er en kvindelig montenegrinsk håndboldspiller, som spiller for CSM Bucuresti og Montenegros kvindehåndboldlandshold.

Hun deltog under EM i håndbold 2014, hvor hun kun scorede 1 mål i en kamp mod .

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Montenegro
Håndboldspillere fra ŽRK Budućnost
Håndboldspillere ved sommer-OL 2016
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020

Ema Alivodić


Constantin Zamfir (n. 16 februarie 1908, Brașov – d. 1987, București) a fost un muzicolog, folclorist și profesor român.

Biografie
S-a născut la data de 16 februarie 1908 în orașul Brașov.

Studiază la Conservatorul din București în perioada 1930-1934, avându-i profesori pe Ioan D. Chirescu (teorie-solfegiu), Alfonso Castaldi (armonie), Dimitrie Cuclin (forme muzicale, estetică muzicală), George Breazul (enciclopedia muzicii, pedagogie muzicală), Constantin Brăiloiu (istoria muzicii, folclor muzical), Ștefan Popescu (dirijat coral).

În paralel cu studiile muzicale urmează cursurile Facultății de Litere și Filosofie din București.

Din 1935 desfășoară o vastă activitate didactică, fiind profesor de muzică la Silistra (până în 1937), Târgu Mureș (1937-1940), București (1940-1958).

Între 1949-1964 este cercetător principal la Institutul de Folclor din București.

Între 1963-1967 devine lector la Institutul pedagogic de trei ani din București.

Între 1967-1971 este șeful secției de muzică populară la Radioteleviziunea Română.

A publicat articole și a fost colaborator la "Izvorașul", "Muzica", "Progres și cultură", "Revista de folclor" (devenită "Revista de etnografie și folclor"), "Scînteieri", "Studii de muzicologie", "Tribuna școalei".

Decesul
Moare în anul 1987 la București.

Lucrări

Didactice
 Metoda de cobză, București, Editura de Stat pentru Literatură și Artă, 1955, 100 p. (în colaborare cu Ion Zlotea)
 Manual de teorie și solfegii (pentru ciclul elementar al școlilor speciale de muzică), București, Litografia învățământului, 1956, 186 p. (în colaborare cu Matei Jurebiță)
 307 solfegii pentru școlile medii de muzică, București, Litografia și Tipografia Învățământului, 1956, 103 p. (în colaborare cu Matei Jurebiță)
 George Dima - muzician și om de cultură, București, Editura Muzicală, 1974, 249 p.

Culegeri de folclor
 132 cîntece și jocuri din Năsăud, București, Editura Muzicală, 1958, 192 p. (în colaborare cu Victoria Dosios și Elisabeta Moldoveanu-Nestor)
 Folclor muzical din Bistrița-Năsăud, București, Editura Muzicală, 1988, 415 p.

Articole
 "Contribuții la cunoașterea instrumentelor populare - cobza", în Muzica, tomul 3, nr. 2, 1953
 "Tiberiu Brediceanu octogenar", în Revista de Folclor, tomul 2, nr. 1-2, 1957
 "Aspecte ale stilului popular vocal și instrumental", în Revista de Folclor, tomul 4, nr. 3-4, București, 1959
 "Despre periodizarea unor melodii de doină din Năsăud", în Revista de Etnografie și Folclor, tomul 10, nr. 4, București, 1965
 "Despre obîrșia și filiația unor melodii de doină", în Studii de muzicologie, vol. VIII, București, 1972
 "Cum s-a răspîndit colinda Pleacă Lina la fîntînă în Ținutul Brașovului", în Revista de Etnografie și Folclor, tomul 18, nr. 6, București, 1973
 "Lucrări realizate în cercetarea folclorului din județul Bistrița-Năsăud", în Anuarul I.C.E.D., Seria A, 1, 1979

Ediții îngrijite
 Tiberiu Brediceanu - Melodii populare românești din Banat, București, Editura Muzicală a Uniunii Compozitorilor, 1972, 383 p.

Bibliografie
 Cosma, Viorel: Muzicieni români. Lexicon, Editura Muzicală a Uniunii Compozitorilor, 1970
 Datcu, Iordan: Dicționarul etnologilor români, București, Editura Saeculum I.O., 2006
 Datcu, Iordan: Dicționarul folcloriștilor II, Editura Litera, București, 1983, pp. 215–217

Nașteri în 1908
Nașteri pe 16 februarie
Decese în 1987
Muzicologi români
Folcloriști români
Pedagogi români
Brașoveni

Constantin Zamfir (muzicolog)


YJ-18 (NATO oznaka CH-SS-NX-13) obitelj je kineskih protubrodskih i kopnenih krstarećih raketa.

Opis
Ministarstvo obrane Sjedinjenih Američkih Država vjeruje da je YJ-18 sličan ruskom 3M-54 Kalibr, s podzvučnim krstarenjem i nadzvučnim terminalnim napadom. Projektilu se pripisuje domet od 540 km. Neki zapadni analitičari vjeruju da je YJ-18 kopija 3M-54E, s dometom krstarenja od 180 km pri brzini od 0,8 Macha. Drugi izvori tvrde da varijanta lansirana s podmornice ima domet od 500 km s terminalnom brzinom od 2 Macha i da leti na nižoj terminalnoj visini od ruskog Kalibra/Kluba.

Projektil se može lansirati iz sustava za vertikalno lansiranje  i moguće iz podmorničkih torpednih cijevi. Kineski mediji tvrde da projektil ima inercijski sustav navođenja koji koristi podatke navigacijskog satelitskog sustava BeiDou i nosi visokoeksplozivnu bojnu glavu od 300 kg ili antiradijacijsku bojnu glavu za uništavanje elektronike na kratkom dometu.

YJ-18 je raspoređen na razaraču tipa 052D i razaraču tipa 055. Možda ga već nosi nuklearna napadna podmornica klase Shang II opremljena VLS ćelijama, a zamijenit će projektil YJ-82 dometa 37 km na podmornicama klase Yuan i dizelsko-električnim podmornicama klase Song i vjerojatno će biti raspoređen na podmornici tipa 095, a mogao bi biti sposoban za raspoređivanje na podmornicama klase Kilo. Kopnena verzija mogla bi zamijeniti podzvučni YJ-62 dometa od 400 km u obalnim baterijama.

Varijante

 YJ-18 : Izvorna varijanta za kopneni napad lansirana s brodova.
 YJ-18A : Vertikalno lansirana brodska protubrodska varijanta, raspoređena na razaračima klasa 052D i 055.
 YJ-18B : Inačica za lansiranje s podmornice.
 YJ-18C : Inačica za napad s kopna lansirana iz transportnih kontejnera sličnih raketnom sustavu Kalibr.
 Mobilna obalna varijanta : Kopnena verzija s nepoznatom oznakom, moguće opremljena većim pojačivačem (boosterom) za veći domet.

Slične rakete
 3M-54 Kalibr i njegova izvozna verzija 3M-54 Klub
 BrahMos
 P-800 Oniks
 Perzej (projektil)

Izvori

Kineski navođeni projektili
Protubrodske krstareće rakete
Krstareće rakete zemlja-zemlja
Podmorničke krstareće rakete

YJ-18


Holmestrand-Vittingfossbanen (HVB) var en norsk jernbane, der gik fra Holmestrand i Vestfold til Hvittingfoss i Buskerud. Banen blev åbnet 30. september 1902 og nedlagt 1. juni 1938, idet persontrafikken dog blev indstillet 27. september 1931. Det primære formål med banen var transport af papirmasse fra Hvittingfoss.

Linjeføring
Banen blev bygget som to strækninger. Den ene gik fra Holmestrand til Hillestad, den anden fra Hof til Hvittingfoss. Fra Hillestad til Hof delte den strækning med Tønsberg–Eidsfossbanen, der var blevet åbnet året før.

Forløbet mellem Holmestrand og Hvittingfoss er præget af store højdeforskelle. Banen blev bygget med stigninger på op til 25 promille og kurveradier på ned til 100 meter. Det var imidlertid ikke nok, så på vej ud af Holmestrand måtte togene først bakke til et sted, der blev kaldt Reversen, og derefter kører frem. Reversen var en trinbræt, hvor der blev læsset og lastet mælkejunger til og fra Melkefabrikken. På vej ned til Hvittingfoss gik banen i en stor sløjfe. I Holmestrand havde banen en egen station i Havnegaten ved Dr. Graaruds plass. I Holmestrand drejede banen væk fra Vestfoldbanen nord for Holmestrand Station og fortsatte langs med havneområdet og Havnegaten til Holmestrand Privatbanestation (Holmestrand privatbanestasjon). Derefter gik den videre gennem det nuværende industriområde, langs Backers gate og Hagemannsveien til Gausen, hvor der også var remise. Ved Gausen krydsede banen Vestfoldbanen og endte ved trinbrættet Reversen i Vestfoldgatan, hvor togene måtte skifte retning for at kunne køre videre.

Resultatet af denne linjeføring var, at det tog ca. 90 minutter at gennemkøre den 31 km lange strækning. Til sammenligning var landevejen kun på 23 km, da biler kan klare større stigninger end tog.

Syd for Hillestad skole ved Hynnås er 150 m spor blevet sat i stand af Museumsforeningen Vestfold Privatbaner. Remisen ved Gausen er intakt og bliver benyttet af et autoværksted. Den tidligere stationsbygning i Hvittingfoss brændte ned til grunden 27. april 2013.

Noter

Litteratur

Eksterne henvisninger
 Holmestrand–Vittingfossbanen i openstreetmap.org
 Holmestrand–Hvittingfossbanen på Boogiebertil.com

Nedlagte jernbanestrækninger i Norge
Etableret i 1902
Ophørt i 1938

Holmestrand–Vittingfossbanen


El raión de Kalíninskaya  es uno de los treinta y siete raiones en los que se divide el krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en el área noroccidental del krai. Limita al sur con el raión de Dinskaya y el de Krasnoarméiskaya, al oeste con el raión de Slaviansk, al norte con el raión de Primorsko-Ajtarsk y el de Novopokróvskaya, y al este con el raión de Timashovsk. Tiene una superficie de 1 516 km² y contaba con una población de 50 765 habitantes en 2010. Su centro administrativo es Kalíninskaya.

El relieve llano del raión es ocupado por la cuenca del río Ponura y el Grechanaya Balka, afluentes del río Kirpili, que lo recorre en su curso medio e inferior de sudeste a noroeste. Se halla en las tierras bajas de Kubán-Azov. En el este y el nordeste se hallan campos de cultivo y el oeste es ocupado por los arrozales del delta del Kubán en la zona donde desemboca su distributario Anguélinski.

Historia

El raión se estableció el 2 de junio de 1924 como raión de Popovicheskaya en tierras del disuelto otdel de Slaviansk del óblast de Kubán-Mar Negro. Inicialmente estaba compuesto por quince selsoviets: Andréyevski, Boikoponurski, Grechanaya Balka, Grívenski, Grishkovski, Zarechenski, Lebedisnki, Limano-Kirpilski, Mogukoro-Grechanski, Novonikoláyevski, Popovichevskaya, Starovelichkovski, Stebliyevski, Uliánovski y Jmelnitski. El 11 de febrero de 1927 se disolvió el raión, dividido entre el raión de Timashovsk, el de Slaviansk, el de Krasnodar y el de Primorsko-Ajtarsk.

El 31 de diciembre de 1934 como resultado de la descentralización del raión de Timashovsk, se crea el raión de Kaganovichevskaya con centro en Popovichevskaya. El 12 de septiembre se cambia el nombre tanto de la región como de la stanitsa a Kalíninskaya. El distrito es de nuevo disuelto e integrado en el de Timashovsk entre el 1 de febrero de 1963 y el 5 de abril de 1978, fecha en que se restablece a expensas del raión de Timashovsk y del de Krasnoarméiskaya. La administración actual es fruto de una reforma en 2005.

Demografía

División administrativa
El raión se divide en 8 municipios rurales, que engloban a 27 localidades.

*Los centros administrativos están resaltados en negrita.

Lugares de interés

 Iglesia Sviato-Bogoyavlenskaya, unos de los pocos ejemplos sobrevivientes de las iglesias de madera del Kubán.

Economía

Los principales sectores de la economía de la región son la agricultura y la transformación de sus productos y la piscicultura.

Enlaces externos y referencias

Sitio web oficial del raión
Gaceta regional Kalininets
El raión en el sitio web del krai
Sitio web no oficial del raión y la stanitsa

Kalíninskaya

Raión de Kalíninskaya