Genaro Hernández (May 10, 1966 – June 7, 2011) was an American professional boxer who competed from 1984 to 1998. He was a two-time super featherweight world champion, having held the WBA title from 1991 to 1995, and the WBC and lineal titles from 1997 to 1998. Additionally, he challenged for the WBO lightweight title in 1995.

Professional career
Hernández, a Mexican-American, enjoyed a distinguished career as a professional boxer. His debut as a paid fighter came on September 27, 1984, when he beat Dino Ramirez by a decision in four rounds at Inglewood. He racked up a record of 13–0 with 6 knockouts and a solid reputation as a future champion around Southern California, when he met former Julio César Chávez world title challenger Refugio Rojas on November 22, 1988. He beat Rojas, who had lasted seven rounds against Chávez, by a knockout in round six. This enabled Hernández to enter the WBA super featherweight rankings. Hernandez went on to win seven more fights, four by knockout, including one over former world title challenger Felipe Orozco, and another, in his first professional fight abroad: a three-round knockout over Leon Collins in Tokyo, Japan.

WBA super featherweight champion
Exactly two years after his win over Rojas, Hernández got his first world title try, against Daniel Londas, on November 22, 1991, at Épernay, France. Hernández did not disappoint those who had predicted him to be a future world champion as he knocked out future world champion Londas in nine rounds in front of Londas' hometown crowd, becoming World Junior Lightweight champion by winning the until then vacant title. In 1992, he defended his crown twice, knocking out Omar Catari in six rounds and, travelling to Japan once more, defeating challengers Masuaki Takeda and Yuji Watanabe, Takeda by decision and Watanabe by knockout in six.

His next fight proved historic, albeit for the wrong reasons. Defending on April 26, 1993, once again at Inglewood against former world featherweight champion Raúl Pérez, Hernández had to settle for a first round technical draw. This was the first, and so far only, world title fight in which no punches were landed. Right after the initial bell, Perez headbutted Hernández, and Perez bled profusely from an arterial vein on his forehead. The referee summoned the ring doctor, who decided the fight should be stopped as Perez required immediate surgery. In the June 28 rematch later that year, Hernández retained the world title by a knockout in round eight. Hernandez then closed the year by defeating Harold Warren by decision to once again keep his title. In 1994, Hernandez retained the title twice, including a victory over Jimmy Garcia, (who would die later after a fight with Gabriel Ruelas). By the end of 1994, Hernández was clamoring for a world title fight against crosstown rival and WBO lightweight champion Oscar De La Hoya.

After eight successful title defenses, Hernández vacated his WBA super featherweight title in order to face De La Hoya in the upcoming year. Hernández began 1995 by beating another Mexican boxing legend, Jorge Maromero Páez, by a knockout in eight rounds at Inglewood. The Hernández-Páez fight was overshadowed by another news  that rattled the Latino world that day: The death of famed Tejano singer Selena Quintanilla.

WBO lightweight title challenge
On September 9, the highly anticipated encounter between Hernández and de la Hoya took place in Las Vegas. Hernández lost for the first time in his career, retiring from the fight at the end of the sixth round, his nose bloody: He returned to his corner, but without sitting down motioned to his team that he did not want to continue the fight. Reportedly, he had come to the fight with a nose previously injured in a sparring session. Up until the fight's end, the judges had de la Hoya holding a lead on all three scorecards. After the loss Hernández took some brief time off but by 1996 he was back inside the ring, winning two bouts that year.

WBC and lineal super featherweight champion
In 1997, he fought what almost turned into another controversial fight when he challenged Azumah Nelson in a title bout for the WBC & Lineal super featherweight titles, in Corpus Christi, Texas. Ahead on all scorecards at the end of round seven, he was hit in his throat by a Nelson punch after the bell. He needed some time to recuperate from the illegal late hit, and WBC President José Sulaiman came to his corner and informed him that if he could not continue he would be declared winner by disqualification. Hernández told Sulaiman something along the lines of I want to win it like real champions do, and he went back to the fight at the beginning of round eight. The fight ended after twelve rounds and Hernández won the Super featherweight titles by defeating Nelson with a split decision victory.

Hernández went on to defend his crown against such capable challengers as future super featherweight champion Anatoly Alexandrov, Carlos Gerena and another future world champion Carlos Famoso Hernandez, a gym-mate and personal friend who would later become El Salvador's first world boxing champion in history.

In what would turn out to be his last fight, on October 3 of 1998 he lost his titles to Floyd Mayweather Jr. by an 8th round retirement.

Retirement
In December 1998, after he was diagnosed with a blood clot and a torn cartilage muscle, he announced his retirement with a record of 38 wins, 2 losses and 1 draw, with 17 of those wins coming by knockout. He had intended to challenge WBC lightweight champion César Bazán before the diagnosis.

Life after boxing

Hernández worked as a boxing instructor at the LA Boxing Gym in Lake Forest, California until early 2011. He helped out in a broadcast of a boxing match in Maywood after that.

Illness and death
After retiring from boxing Hernández was diagnosed with stage four rhabdomyosarcoma of the head and neck, a very rare form of cancer, and one which Hernández' insurance would not cover for treatment. Although Hernández collected several large purses in his career, including $600,000 for his final fight against Mayweather, he was not able to afford his expensive treatments and benefits were held to assist in paying what insurance would not cover. Bob Arum, of Top Rank Promotions, who promoted Hernández, footed Hernandez' bills for chemotherapy for a number of years, until Hernandez died, also having him brought to and from the chemotherapy sessions. In mid 2009 it was reported that Hernández' cancer was in remission but in early 2010 the cancer had returned and Hernández was undergoing treatment.

On June 3, 2011, it was announced that Hernández would stop chemotherapy treatment. Hernández died from cancer on June 7, 2011, at the age of 45. Floyd Mayweather paid for Hernández's funeral expenses.

Championships and accomplishments
 Cauliflower Alley Club
 Boxing Honoree (1993)
 World Boxing Association
 WBA Super Featherweight Championship (one Time)
 World Boxing Council
 WBC Super Featherweight Championship (one time)
 Other Championships
 California Super Featherweight Championship (one time)

Professional boxing record

Pay-per-view bouts

See also
List of super featherweight boxing champions
List of WBC world champions
List of WBA world champions
List of Mexican boxing world champions

References

External links

Genaro Hernández profile at Cyber Boxing Zone

1966 births
2011 deaths
American boxers of Mexican descent
Deaths from cancer in California
Boxers from Los Angeles
World super-featherweight boxing champions
World Boxing Council champions
World Boxing Association champions
American male boxers
Super-featherweight boxers
Lightweight boxers

Genaro Hernández


Inițiativa START (în , prescurtat START-initiatief, în ) a fost lansată de Guvernul Flamand din Belgia pe 29 octombrie 2004 și îmbunătățită în cursul anului 2005. Inițiativa a avut la bază constatarea că piața locurilor de muncă în zona adiacentă aeroportului Brussels Airport, respectiv în Zaventem și comunele învecinate, crește mult mai lent decât în restul municipalităților din provincia Brabantul Flamand. Criza aeronautică belgiană din anul 2001 (declinul drastic al traficului aerian după atentatele din 11 septembrie și falimentul companiei Sabena), precum și mutarea principalului centru european al DHL de la Zaventem la Leipzig, au dus inițial la un regres al pieței muncii, iar ulterior la un ritm foarte lent al reconversiei și redistribuirii profesionale.

Scopul inițiativei este de a crea noi activități și locuri de muncă, de a spori mobilitatea, de a susține expansiunea aeroportului și de a îmbunătăți mediul de muncă și de viață în zona aeroportului și împrejurimi.

Componente ale planului
Planul de acțiune Inițiativa START conține câteva componente:

 extinderea zonelor industriale și de birouri, în special prelungirea Brucargo prin amenajarea adițională a zonei Brucargo-Vest, dar și dezvoltări în Meise-Westrode și Kortenberg, precum și reamenajarea terenurilor vechi din Vilvoorde-Machelen;
 dezvoltarea infrastructurii rutiere, constând într-o îmbunătățire a șoselelor care înconjoară Brucargo și o mai bună conectare a Brucargo prin intermediul unui viaduct în dreptul ieșirii 12 Vilvoorde/Brucargo de pe autostrada A1/E19. În plus, sporirea și îmbunătățirea capacității de trafic din zona complexă a ieșirii 12 prin construirea de rampe noi în partea de nord. Nu în ultimul rând, un pod pentru bicicliști peste autostrada A1 complet separat de restul traficului;
 lucrări de infrastructură în nordul și nord-vestul ringului Bruxelles-ului (R0) pentru fluidizarea traficului prin lărgiri, dublări și o mai bună separare a traficului local și a celui de tranzit;
 un plan de transport care să crească proporția transportului public de la 18% la 40%, prin implementarea a două proiecte majore:
 un număr mare de linii de autobuz noi (10) și existente (3) ale companiei flamande De Lijn către zona aeroportuară din Zaventem;
 lucrări de infrastructură feroviară efectuate de Infrabel prin intermediul unui parteneriat public-privat (PPP): Proiectul Diabolo

Liniile START ale De Lijn

Cele 13 linii START sunt (în ordine cronologică după data dării în funcțiune/modificării traseului):
Linia 830: Groenendaal – Cargo (martie 2004 și decembrie 2008)
Linia 652: Leuven – Cargo (octombrie 2006)
Linia 272: Bruxelles – Brussels Airport (decembrie 2006)
Linia expres 471: Bruxelles-Nord – Brussels Airport (decembrie 2007)
Linia 820: Dilbeek – Brussels Airport (mai 2007)
Linia 821: Merchtem – Brussels Airport (mai 2007)
Linia 621: Kapelle-o/d-Bos – Brussels Airport (septembrie 2007)
Linia 681: Mechelen – Brussels Airport (octombrie 2007)
Linia 682: Mechelen – Brussels Airport (decembrie 2006)
Linia 683: Mechelen – Brussels Airport (octombrie 2007)
Linia 616: Leuven – Brussels Airport – Cargo (noiembrie 2007)
Linia 651: Leuven – Brussels Airport (noiembrie 2007)
Linia 659: Roodebeek – Brussels Airport – Cargo (decembrie 2007)
Linia 272: Bruxelles - Bonheiden (prelungită în decembrie 2007 și decembrie 2008)

În regiune continuă să opereze și linii care existau înainte de Inițiativa START:
Linia 270: Bruxelles - Keerbergen
Linia 271: Bruxelles - Kampenhout
Linia 282: Mechelen – Brussels Airport
Linia 359: Roodebeek – Brussels Airport

Note

Transport public în Belgia
Linii START
Zaventem

Inițiativa START


جلال آل أحمد (2 ديسمبر 1923 - 9 سبتمبر 1969) كاتب ايراني بارز وناشط اجتماعي وسياسي.

حياته الشخصية
ولد وفي قرية أورازان في جبال تاليجان، لعائلة متدينة أصلها من طهران عام 1923، والده كان رجل دين. واصل دراسته حتى حصوله على درجة الماجستير في الأدب الفارسي من جامعة طهران. تزوج عام 1950, من سيمين دانشوار، روائية معروفة على نطاق واسع.جلال وسيمين لم يكونا قادرين على الإنجاب، وهو موضوع انعكس أحيانا في أعمال جلال. توفي في أسالم، منطقة ريفية في شمال إيران، داخل كوخ بنى معظمه بيده. دفن في مسجد فيروزأبادي. كان ابن عم السيد محمود طالقاني.

حياته السياسية
انضم جلال إلى الحزب الشيوعى الايراني عند إعادة تأسيسه بعد دخول الحلفاء إيران، وبعد سقوط رئيس الوزراء الإيراني محمد مصدق انشق جلال عن الحزب، وانقطع لفترة عن الإنتاج الأدبي، والتفت لفترة لجمع التراث الشعبي.
اشتهر آل أحمد بوضعه مصطلح غرب زاديجى - ترجم مرات عديدة للغة الإنجليزية ك المصدومون من الغرب، المسمومون بالغرب، - وذلك في كتابه المعنون وباء من الغرب ، نشر خفية في إيران عام 1952. في هذا الكتاب وضع "نقد لاذع للتقنية الغربية، وضمنيا الحضارة الغربية ذاتها". وحذر من أن انهيار الصناعات التقليدية الإيرانية مثل نسج السجاد سيكون بمثابة بداية نصر وجودى واقتصادي للغرب على الشرق."

تقبل الخميني دعوته بحماسة بالغة ونقل عنه قوله:ثقافة الإمبريالية المسمومة تنتشر حتى أعماق المدن والقرى في العالم الإسلامي، مزيحة ثقافة القرآن، مستخدمة شبابنا لخدمة الأجانب والمستعمرين... [الخمينى، فبراير 6, 1971]

وأصبحت رؤيته تلك جزءا من ايدلوجية الثورة الإيرانية والتي أكدت على تأميم الصناعة والاكتفاء الذاتي اقتصاديا.

حياته الأدبية
استخدم آل أحمد العامية في كتابة النثر. وبهذا الحس، سلك مسلك روائيون تطرفوا في استخدام هذا الأسلوب ك محمد علي جمال زاده. ولما كانت معظم مواضيع كتاباته (الروايات، المقالات، الرحلات المصورة ودراساته الاثنولوجية) عادة ثقافية أو اجتماعية أو سياسية، كان استخدامه للرمز السياسى والتهكم منه سائدا في معظم كتاباته. ومما ميز كتاباته فحصه الأمين لمواضيعه، بغض النظر عن ردة الفعل من السلطة السياسية أو الدينية.

بدعوة من ريتشارد نلسون فراي، أمضى أل أحمد صيف في جامعة هارفارد، كجزء من برنامج زمالة الزوار المتميزين والذي أسسه هنري كيسنجر لدعم المثقفين الإيرانيين النابهين.(فراى، إيران العظيمة، صفحة 103)

آل أحمد شجع بكل قوة الشاعر الايراني المجدد نيما يوشيج (أبو الشعر الفارسي الحديث) ولعب دورا هاما في تقبل الجمهور لأسلوب نيما المتطور.

روايات
 «مدير المدرسة»
 «نون والقلم»
 «قصة خلايا النحل»
 «لعن الأرض»
 «شاهد قبر»

معظم رواياته، وخاصة الأولى والثانية في القائمة أعلاه، ترجمت ل اللغة الإنجليزية.

قصص قصيرة
 «السيتار»
 «معاناتنا»
 «طفل شخص آخر»
 «طلاء أظافر وردي»
 «حوض الزهور الصيني»
 «البوسطجي»
 «الكنز»
 «الحج»
 «خطيئة»
 ...

«مُلتاثون بالغرب» هو كتاب صغير راج ووُزّع تحت الأرض بين ستينات القرن العشرين وسبعيناته، خلال حكم الشاه محمد رضا بهلوي. وتُرجِمَ هذا العمل ونُشِرَ بالإنكليزيّة تحت عنوان «التسمّم بالغرب» (1984)، على رغم أنّ عنوانه بالفارسيّة أقرب إلى معنى «المرض بالغرب». كتب جلال آل أحمد (1923- 1969) كتاب «مُلتاثون بالغرب» في مطالع الستينات من القرن العشرين. في بداية الثورة في إيران 1979، وبعد سنوات من انتشاره الواسع عبر التوزيع السريّ، «أغرق مكتبات إيران وأكشاك بيع الكتب فيها» (يارشاتير، 1982، ص ix). ونال آل أحمد إقراراً رسميّاً من جهات متنوّعة. وفي 1979، لاحظ صادق قطب زادة، الذي صار لاحقاً وزير خارجية إيران، أنّ آل أحمد كان أحد «النماذج في النضال الذي خاضه المثقّفون ضد تأثير الغربَنَة» (اقتباس لدى شبارشمان، 1982، ص xii). ووصف السيّد علي خامنئي، الذي صار المُرشِد الأعلى للثورة الإسلاميّة في إيران في 1989، آل أحمد بأنّه «وقف على رأس أدب المقاومة» (اقتباس لدى داباشي، 1993، ص 94).

دراسات
سافر جلال لأماكن بعيدة وفقيرة في إيران وحاول تسجيل حياتهم ومشاكلهم وثقافتهم، من هذه الدراسات:
 «أورازان»
 «ثقوب ناس مقاطعة بوئين زهر»
 «جزيرة خلج، اللؤلؤة الفريدة للخليج الفارسي»

رحلات مصورة
 «قشة في مكة»
 «رحلة إلىروسيا»
 «رحلة إلى أوروبا»
 «أرض عزرائيل»
 «رحلة إلى أميركا»

ترجمات
 «المقامر» ل فيودور دوستويفسكي
 «الغريب» لألبير كامو،
 «الايدى القذرة» ل جان بول سارتر،
 «العودة من الاتحاد السوفيتي.» ل اندريه جيد،
 «وحيدى القرن» ل يوجين يونسكو،
 ...

انظر أيضًا
 غلام حسين ساعدي

مراجع

روابط للاستزادة
 Al-i Ahmad, Jalal سيرة حياته لاراج بشيرى، جامعة مينسوتا.

أشخاص من طهران
اشتراكيون إيرانيون
اشتراكيون مسلمون
روائيو القرن 20
روائيون إيرانيون
جلال آل احمد
سياسيو حزب توده الإيراني
سياسيون من طهران
علماء أنثروبولوجيا إيرانيون
علماء أنثروبولوجيا في القرن 20
علماء اجتماع إيرانيون
فلاسفة القرن 20
فلاسفة إيرانيون
فلاسفة إيرانيون في القرن 20
كتاب سفر إيرانيون
كتاب في القرن 20
كتاب قصة قصيرة إيرانيون
كتاب قصة قصيرة إيرانيون في القرن 20
منتسبو وخريجو جامعة هارفارد
مواليد 1342 هـ
جلال آل احمد
مواليد في طهران
نقاد اجتماعيون
وفيات 1389 هـ
جلال آل احمد
وفيات في أسالم

جلال آل أحمد


La Real Sociedad Geográfica (Société royale de géographie) est une association sans but lucratif de grande importance scientifique fondée sous le nom de Sociedad Geográfica de Madrid (Société géographique de Madrid) en 1876, dont le siège se trouve à Madrid.

Son objectif est la diffusion des connaissances géographiques, ainsi que ses recherches et études, principalement de la géographie de l'Espagne et des pays qui lui sont liés pour des raisons culturelles ou linguistiques. Avec l'Association espagnole de géographie, la Société royale de géographie assure la présidence du Comité espagnol de l'Union géographique internationale.

Histoire
L'ancêtre de l'actuelle Société royale de géographie est la Société géographique de Madrid, fondée le , son premier président étant Fermín Caballero, qui avait été maire de Madrid et ministre, professeur de géographie à l'Université centrale de Madrid et parmi ses fondateurs, l'on trouve Francisco Coello, Martín Ferreiro, Gómez de Arteche, Merino, Álvarez de Arango, Fernández de Castro, Castro y Díaz, La Llave , Maldonado Macanaz, Jiménez de la Espada, Reyna, Rodríguez Arroquía, Botella et Macpherson.

La société acquiert le titre de  le  et devient la Société royale de géographie. Ainsi, un parcours semblable à celui d'autres sociétés fondées dans d'autres pays européens au cours des deux derniers tiers du  s'est poursuivi, et a révélé à maintes reprises non seulement le nouvel intérêt scientifique du moment, mais aussi les intérêts politiques des puissances coloniales à avoir une connaissance plus précise de leurs territoires. Des sociétés similaires ont proliféré en Espagne, toutes absorbées plus tard par elle : la Société espagnole pour l'exploration de l'Afrique (Sociedad Española para la Exploración de África) ou la Société espagnole des africanistes et colonialistes (Sociedad Española de Africanistas y Colonialistas).

Au fil des ans, l'entreprise a promu d'importants projets, comme celui de Manuel Iradier en Guinée équatoriale ou Joaquín Gatell et d'autres au Maroc. En 1922, c'est une des entités cofondatrices de l'Union géographique internationale.

Entre 1931 et 1939, époque de la Seconde République, son nom devient Sociedad Geográfica Nacional, sous lequel sont publiés ses bulletins et se déroulent ses activités habituelles. Elle retrouve le nom de Real Sociedad Geográfica à la fin de la Guerre d'Espagne en 1939.

Activités, composition, direction et services
Ses activités sont centrées sur l'étude, les conférences, les débats et la divulgation de connaissances spécifiques, ainsi que sur la collaboration avec des institutions officielles pour l'élaboration de plans d'étude de géographie et la publication de rapports.

Elle est composée de quatre types de membres : les premiers qui remplissent les conditions prévues par leurs statuts et disposent du droit de vote ; membres d'honneur, sur proposition de la société elle-même, pour tous ceux qui ont apporté une contribution significative à l'entreprise ou à la science ; les partenaires mécènes, qui sont ceux qui contribuent au financement de la société avec un montant minimum et qui peuvent être des particuliers, des entreprises ou d'autres entités publiques et privées ; et les étudiants, c'est-à-dire tous ceux qui font des études supérieures en géographie.

Le gouvernement ordinaire de la société est exercé par un conseil d'administration composé de vingt-quatre membres, un président, quatre vice-présidents, un trésorier, un bibliothécaire, un secrétaire général et deux secrétaires adjoints, élus par les associés. Depuis 2002, son président est M. Juan Velarde Fuertes.

La société publie un bulletin périodique, en plus de publications spécialisées, comprenant aussi des éditions en facsimilé d'œuvres de son fond qui comporte plus de .

Elle est membre de l'Union géographique internationale (UGI), de l'Association européenne de géographie (EUGEO), de l'Association européenne des géographes (EUROGEO), au sein de laquelle elle participe à divers rapports, comme le rapport international HERODOT.

Présidents de la Real Sociedad Geográfica
 Fermín Caballero ( - )
 Francisco Coello ( - )
 Joaquín Gutiérrez Rubalcava ( - )
 Antonio Cánovas del Castillo ( - )
 Eduardo Saavedra ( - )
 Ángel Rodríguez de Quijano y Arroquia ( - )
 Segismundo Moret ( - )
 Francisco de Borja Queipo de Llano, conde de Toreno ( - )
 Francisco Coello ( -  †)
 Federico Botella ( - )
 Cesáreo Fernández Duro ( - )
 Julián Suárez Inclán ( - )
 Víctor María Concas ( - )
 Marcelo de Azcárraga (--/)
 Javier Ugarte ( - )
 Francisco Bergamín ( - )
 Pío Suárez Inclán ( - )
 Eloy Bullón y Fernández ( - )
 Gregorio Marañón y Posadillo ( - )
 Luis Rodríguez de Viguri ( - )
 Sans présidence jusqu'en
 Antonio Aranda y Mata ( - )
 Pedro de Novo y Fernández Chicharro ( - )
Francisco Bastarreche y Díez de Bulnes ( - )
 Carlos Martínez de la Torre ( - )
 Ángel Gónzalez de Mendoza y Dorvier ( - )
 José María Torroja y Menéndez ( - )
 Rodolfo Núñez de las Cuevas (-)
 Juan Velarde Fuertes ()

Références

Liens externes

 Site officiel de la Real Sociedad Geográfica
 Geografía y colonialismo: la Sociedad Geográfica de Madrid (1876-1936), José Antonio Rodríguez Esteban, Universidad Autónoma de Madrid, 1996 .

Fondation en 1876
Société de géographie
Culture à Madrid

Real Sociedad Geográfica


In the British Empire, a self-governing colony was a colony with an elected government in which elected rulers were able to make most decisions without referring to the colonial power with nominal control of the colony. This was in contrast to a Crown colony, in which the British Government ruled and legislated via an appointed Governor, with or without the assistance of an appointed Council. Most self-governing colonies had responsible government.

Self-governing colonies for the most part have no formal authority over constitutional matters such the monarchy and the constitutional relationship with the United Kingdom. The Judicial Committee of the Privy Council in London serves as the ultimate avenue of appeal in matters of law and justice.

Colonies have sometimes been referred to as "self-governing" in situations where the executive has been under the control of neither the imperial government nor a local legislature elected by universal suffrage but by a local oligarchy state. In most cases such control had been exercised by a ruling class from a settler community.

In 1983, the then-remaining British colonies, self-governing (notably Bermuda) or Crown (notably Hong Kong), were re-designated as British Dependent Territories, and in 2002 as British Overseas Territories.

History

North America (1619–1949)
The term "self-governing colony" has sometimes been used in relation to the direct rule of a Crown colony by an executive governor, elected under a limited franchise, such as in Massachusetts between 1630 and 1684.

The first local legislatures raised in the English overseas possessions were the House of Burgesses of Virginia (1619) and the House of Assembly of Bermuda (1620), originally part of Virginia. The Parliament of Bermuda, which now also includes a Senate, is the third-oldest in the Commonwealth of Nations, after the Tynwald and Westminster (currently the Parliament of the United Kingdom). Of the three, only Bermuda's has legislated continuously, with the Royalist camp maintaining control of the archipelago during the Commonwealth of England and the Protectorate.

However, in the modern sense of the term, the first self-governing colony is generally considered to have been the Province of Canada, in 1841; the colony gained responsible government in 1849. All the colonies of British North America became self-governing between 1848 and 1855, except the Colony of Vancouver Island. Nova Scotia was the first colony to achieve responsible government in January–February 1848 through the efforts of Joseph Howe, followed by the Province of Canada later that year. They were followed by Prince Edward Island in 1851, New Brunswick, and Newfoundland in 1855 under Philip Francis Little. The Canadian colonies were federated as a Dominion in 1867, except for Newfoundland, which remained a separate self-governing colony, was a separate Dominion in 1907-1934, reverted to being a crown colony in 1934, and joined Canada in 1949. However, the term "self-governing colony" is not widely used by Canadian constitutional experts.

Australasia (1852–1907)
In Australasia, the term self-governing colony is widely used by historians and constitutional lawyers in relation to the political arrangements in the seven British settler colonies of Australasia — New South Wales, New Zealand, Queensland, South Australia, Tasmania, Victoria and Western Australia — between 1852 and 1901, when the six Australian colonies agreed to Federation and became a Dominion. New Zealand remained a separate colony until 1907, when it too became a Dominion.

Southern Africa (1852–1980)
In southern Africa, the Cape Colony was granted representative government in 1852, followed by responsible government in 1872. Natal became self-governing in 1893, Transvaal in 1906 and Orange River Colony in 1908. These four colonies were united as a unitary Dominion, the Union of South Africa, in 1910). Southern Rhodesia (later Zimbabwe), became a self-governing colony in 1923.

Europe (1921–1964)
Malta was also a self-governing colony between 1921 and 1933, 1947 and 1958, and 1962 until independence two years later.

Dominions/Commonwealth realms
Dominions were self-governing entities during the mid-to-late-19th century and early 20th century, with much more autonomy than self-governing colonies. In the Dominions, prior to the Statute of Westminster in 1931, a Governor General, officially the monarch's representative, was an officer of the British government.

After the agreement on the Balfour Declaration 1926 and the Statute of Westminster 1931, the Dominions were recognized as equal to the United Kingdom. After that time, the Dominions were largely free to act in matters of defence and foreign affairs, if they so chose and "Dominion" gradually acquired a new meaning: a state which was independent of Britain, but which shared the British monarch as the official head of state. The term Dominion has since largely fallen out of use and been replaced with the term Realm.

Modern times (1981–present)
In 1981, under the British Nationality Act 1981 and reflecting the change in status toward devolved self-government (and depriving colonials of the rights of abode and work in the United Kingdom), self-governing and Crown colonies were renamed "British Dependent Territories". This terminology caused offence to both loyalists and nationalists in the territories and was changed in 2002, by the means of the British Overseas Territories Act 2002, to British Overseas Territories.

See also
Autonomy
Crown colony
Territorial autonomy
Dominion

References

Self-governance
Governance of the British Empire
Client state

Self-governing colony


هذه الصفحة تحتوي على قائمة الصحف اليومية والأسبوعية في الأردن:

انظر أيضا

 صحيفة
 صحيفة
 قائمة الإذاعات الأردنية

مراجع

وصلات خارجية
 قائمة الصحف الصادرة في الأردن ملف وورد على موقع
 موقع المطبوعات والنشر في الأردن
 قائمة ببعض المواقع الالكترونية ليعض الصحف الأردنية على موقع المجلس الأعلى للإعلام في الأردن
 الموقع الرسمي لالمجلس الأعلى للإعلام

صحف أردنية
قوائم صحف حسب البلد
قوائم وسائل إعلام أردنية
قوائم متعلقة بالأردن

قائمة الصحف في الأردن


Çubuklu sarmal galaksi ya da çubuklu sarmal gök ada, olağan bir sarmal galaksiden farklı olarak merkezinde çubuk biçiminde bir yıldız topluluğuna sahiptir. Ayrıca sarmal kolları bu çubuğun uçlarından uzanırlar. Hâlbuki çubuksuz sarmal galaksilerinde doğrudan merkezden çıkarlar.

Hubble düzenine göre çubuklu sarmal galaksiler SB ile gösterilirler ve kollarının açıklıklarına göre üç altsınıfa ayrılırlar: SBa, SBb ve SBc.

2005 yılında Spitzer Uzay Teleskobundan elde edilen verilere göre galaksimiz Samanyolu'nun da bir çubuklu sarmal galaksi olduğuna dair iddialar ağırlık kazanmıştır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Eliptik galaksi
 Sarmal galaksi
 Biçimsel galaksi sınıflaması

Sarmal
Çubuklu
Biçimsel galaksi sınıfları

Çubuklu sarmal galaksi


1887දී උත්සවශ්‍රීයෙන් සැමරූ එක්සත් රාජධානියේ වික්ටෝරියා රැජින පදවිප්‍රාප්තියේ 50 (ස්වර්ණ) ජයන්තිය සැමරීම සඳහා ඇයගේ යටත් විජිතයක් වූ ලංකාවේ පිහිටවූ ස්මාරකය ජුබිලි කණුව නමින් හැඳින්වේ.

පිහිටීම
ශ්‍රී ලංකාවේ මිරිහාන නම් ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇත. මෙම ස්මාරකය අවට ප්‍රදේශය වර්ථමානයේ ජුබිලි කණුව නමින්ම හැඳින්වේ.

මේවාද බලන්න
ජුබිලි අම්බලම

ස්මාරක - ශ්‍රී ලංකා
ස්ථාන - ශ්‍රී ලංකා
කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

ජුබිලි කණුව


William Grove henviser til blandt andre:

 William Barry Grove (1764-1818) – amerikansk politiker
 William Bywater Grove (1848-1938) – engelsk botanist og mikrobiolog
 William Robert Grove (1811-1896) – walesisk jurist og fysiker

William Grove


Events from the year 1828 in Canada.

Incumbents
Monarch: George IV

Federal government
Parliament of Lower Canada: 13th
Parliament of Upper Canada: 9th (until March 25)

Governors
Governor of the Canadas: Robert Milnes
Governor of New Brunswick: George Stracey Smyth
Governor of Nova Scotia: John Coape Sherbrooke
Civil Governor of Newfoundland: Thomas John Cochrane
Governor of Prince Edward Island: Charles Douglass Smith

Events
William Lyon Mackenzie elected to the Assembly with the first Reform majority.
Settlement begins in Stratford, Ontario
A memorandum is sent by the Parti Patriote to the British Parliament listing grievances over lack of power for the elected assembly and other issues.

Births
January 23 – John Carling, businessman and politician (died 1911)
April 1 – William Whiteway, politician and three time Premier of Newfoundland (died 1908)
May 25 – James McIntyre, poet (died 1906)
October 5 – Alexander Gunn, politician (died 1907)

Deaths
 Tête Jaune, trapper

References

Canada
Years of the 19th century in Canada
1828 in North America

1828 in Canada


විනිසුරු අමීර් ඉස්මයිල් මහතා ශ්‍රී ලංකා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විශ්‍රාමික විනිසුරුවරයෙකු වන අතර ශ්‍රී ලංකාවේ අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභාවේ හිටපු සභාපතිවරයෙකි.

අධ්‍යාපනය
විනිසුරු අමීර් ඉස්මයිල් ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹ වෙස්ලි විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලැබීය.

1967 දී ලංකා විශ්වවිද්‍යාලයෙන් නීතිවේදී උපාධිය ලබාගත් ඔහු පසුව ශ්‍රී ලංකා නීති විද්‍යාලයෙන් නීතිඥවරයකු ලෙස සමත් විය. ඔහු 1967 දී ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ අධිනීතිඥවරයෙකු ලෙස ලියාපදිංචි වී ඇතුළත් විය.

විනිසුරු ඉස්මයිල් 1983 දී නෙදර්ලන්තයේ Utrecht විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ජාත්‍යන්තර ගුවන් නීතිය පිළිබඳ ඩිප්ලෝමාවක් ලබා ඇත. ඔහු 1998 දී බර්ක්ලි හි කැලිෆෝනියා විශ්ව විද්‍යාලයේ නීති පද්ධති අධ්‍යයනය සහ සංවර්ධනය සඳහා වූ ආයතනය විසින් සංවිධානය කරන ලද ආරවුල් නිරාකරණය පිළිබඳ පාඨමාලාවක් හදාරා ඇත.

වෘත්තීය
ඔහු 1971 දී ඔටුන්න හිමි උපදේශකයෙකු ලෙස නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවට (ශ්‍රී ලංකාව) සම්බන්ධ වූයේ නිල නොවන කඩඉමේ කෙටි කාලයක් පුහුණුවීමෙන් පසුවය. ඔහු රජයේ නීතීඥවරයෙකු ලෙස සහ රජයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ අධිනීතිඥවරයෙකු ලෙස වසර 12ක කාලයක් දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කළේය.

ඔහු 1983 දී මහාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස අධිකරණයට අන්තර්ග්‍රහණය විය. මුල් අධිකරණ බලය ක්‍රියාත්මක කරමින් මහාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස විවිධ ස්ථානවල සේවය කිරීමෙන් අනතුරුව 1990 වසරේ අභියාචනාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස උසස්වීම් ලැබුවා. ඔහු 1998 දී අභියාචනාධිකරණයේ සභාපති විය.

ඉන්පසු ඔහු 1990 දී ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස උසස් කරන ලදී. ඔහු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස කටයුතු කරන සමයේ අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාවේ සාමාජිකයෙකු ලෙසද කටයුතු කළේය. ඔහු නීති අධ්යාපන කවුන්සිලයේ සාමාජිකයෙකු ලෙසද පත් කරන ලදී. ඔහු 1994 දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස විශ්‍රාම ගියේය.

2005 මාර්තු මාසයේදී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ නිර්දේශය මත අතිගරු ජනාධිපතිතුමා විසින් 2010 මාර්තු මස අවසන් වන වසර පහක කාලයක් සඳහා අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභාවේ  සභාපතිවරයා ලෙස විනිසුරු ඉස්මයිල් පත් කරන ලදී.

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභාව, ශ්‍රී ලංකාව
 සමන්තුරේ තොරතුරු තාක්ෂණ සංවර්ධන සංවිධානය
 එක් දරුවෙකුට එක් ලැප්ටොප් පරිගණකයක් (OLPC) ලංකා පදනම
 ආචාර්ය AMA Azeez පදනම - අනුස්මරණ දේශන

Year of birth missing (living people)
ජීවමාන ජනයා

අමීර් ඉස්මයිල්


Primal Fear njemački je power metal sastav koji su 1997. godine osnovali pjevač Ralf Scheepers i basist Mat Sinner. Sinner i Scheepers osnovali su skupinu nakon što Scheepers nije uspio zamijeniti Roba Halforda na mjestu pjevača heavy metal sastava Judas Priest.

Životopis
Primal Fear osnovan je u listopadu 1997. godine, a osnovali su ga pjevač Ralf Scheepers i basist Mat Sinner. Scheepers i Sinner bili su dio heavy metal scene i prije osnivanja grupe. Ralf Scheepers pjevao je sa sastavima Tyran Pace, F.B.I. i Gamma Ray. Skupina je potpisala ugovor s Nuclear Blast Recordsom koncem 1997. godine. Istoimeni debitantski album Primal Fear objavljen je u veljači 1998. godine te je kasnije postao jedan od više rangiranih debitanskih albuma u povijesti njemačkog metala. Iste godine krenuli su na turneju s Running Wildom i HammerFallom.

Žanr Primal Feara najčešće se navodi kao power metal, no kroz povijest rada uvode i elemente thrash metala i hard rocka.

Kroz dosad više od dva desetljeća rada, objavljuju ukupno 13 studijskih albuma, od kojih je najnoviji Metal Commando, objavljen 2020. godine.

Članovi
Sadašnja postava
 Ralf Scheepers – glavni vokali (1997.–danas)
 Mat Sinner – bas-gitara, prateći vokali (1997.–danas)
 Tom Naumann – gitara, prateći vokali (1997. – 2000., 2003. – 2007., 2015.–danas), gitara uživo (2013. – 2015.)
 Alex Beyrodt – gitara (2009.–danas), gitara uživo (2007. – 2009.)
 Magnus Karlsson – gitara, klavijature (2008.–danas)
 Francesco Jovino – bubnjevi (2015.–danas)

Članovi uživo
 Constantine – gitara (2012. – 2013.)

Bivši članovi
 Klaus Sperling – bubnjevi  (1997. – 2003.)
 Stefan Leibing – gitara, klavijature (1998. – 2007.)
 Henny Wolter – gitara (2000. – 2002., 2007. – 2010.)
 Randy Black – bubnjevi  (2003. – 2014.)
 Aquiles Priester – bubnjevi (2014. – 2015.)

Vremenska crta

Diskografija
Studijski albumi
Primal Fear (1998.)
Jaws of Death (1999.)
Nuclear Fire (2001.)
Black Sun (2002.)
Devil's Ground (2004.)
Seven Seals (2005.)
New Religion (2007.)
16.6 (Before the Devil Knows You're Dead) (2009.)
Unbreakable (2012.)
Delivering the Black (2014.)
Rulebreaker (2016.)
Apocalypse (2018.)
Metal Commando (2020.)

Albumi uživo
Live in the USA (2010.)
Angels of Mercy – Live in Germany (2017.)

Kompilacije
Metal Is Forever – The Very Best of Primal Fear (2006.)
Best of Fear (2017.)

Izvori

Njemački sastavi heavy metala
Sastavi power metala

Primal Fear


Ioan Ghinescu (n. 27 decembrie 1868 - d. ?) a fost unul dintre generalii Armatei României din Primul Război Mondial.

A îndeplinit funcții de comandant de divizie în campaniile anilor 1916-1918.

Cariera militară
După absolvirea școlii militare de ofițeri cu gradul de sublocotenent, Ioan Ghinescu a ocupat diferite poziții în cadrul unităților de geniu sau în eșaloanele superioare ale armatei, cele mai importante fiind cele de comandant al Regimentului 7 Infanterie, șef de stat major al Corpului II Armată sau Inspector tehnic al geniului.

În perioada Primului Război Mondial, a îndeplinit succesiv funcțiile de șef de stat major al Corpului II Armată, în perioada 14/27 august  - 25 octombrie/ 7 noiembrie 1916, Diviziei 16 Infanterie, în perioada 25 octombrie/7 noiembrie – 2/15 noiembrie 1916, Diviziei 10 Infanterie, în perioada 2/15 noiembrie 1916 – 23 decembrie 1916/5 ianuarie 1917 și Diviziei 4 Infanterie, în perioada 23 decembrie 1916/5 ianuarie 1917 - 1/13 iunie 1918. A fost sub-șef al  Marelui Cartier General în perioada 28 octombrie/10 noiembrie 1918 - 1/13 februarie 1920

Decorații
  Ordinul "Steaua României", în grad de ofițer (1912)
  Ordinul "Coroana României", în grad de comandor (1907)

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, Documente, Anexe, Volumul 1, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1918)
Comandanți de mari unități ale Armatei României
Divizia 4 Infanterie
Divizia 10 Infanterie
Divizia 16 Infanterie

Nașteri în 1868
Generali români din Primul Război Mondial
Ofițer al Ordinului Steaua României
Decorați cu Ordinul Coroana României
Decese în secolul al XX-lea
Decorați cu Ordinul Steaua României

Ioan Ghinescu


Fassbinder - at elske uden at kræve er en dansk dokumentarfilm fra 2015, der er instrueret af Christian Braad Thomsen efter eget manuskript.

Handling
Christian Braad Thomsen var ven med den tyske instruktør Rainer Werner Fassbinder, der i løbet af 14 år skrev og instruerede 60 enkeltfilm for biograf og tv. Braad Thomsen mødte Fassbinder første gang på Berlin-festivalen i 1969, hvor den tyske instruktørs debutfilm blev buhet ud, og Braad Thomsen var sammen med ham sidste gang kun tre uger før hans død. Filmen er baseret på ikke tidligere offentliggjorte filmoptagelser, som Braad Thomsen lavede med Fassbinder op gennem 1970'erne. Her fortæller Fassbinder om sin kærlighed til barndommens Hollywood, om 70'er-oprøret, om kvindefrigørelsen, om terrorismen i Vesttyskland, om kærlighed, ægteskab og børn - og om den personligt valgte galskab som det måske eneste alternativ til det herskende systems sindssyge. Han suppleres af sin mor og af skuespillervennerne Irm Hermann og Harry Bär.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2015
Dansksprogede film
Tysksprogede film

Fassbinder - at elske uden at kræve


David Allen Ogden Stiers (født 31. oktober 1942, død 3. marts 2018) var en amerikansk skuespiller og musiker, bedst kendt for sin rolle som major Charles Emerson Winchester III i M*A*S*H.

Filmografi
 1985 - Hellere død end levende
 1988 - Turist ved et tilfælde
 1988 - En anden kvinde
 1991 - Doc Hollywood
 1992 - Skygger og tåge
 1995 - Strids Brødre
 1995 - Pocahontas (stemme)
 1996 - Klokkeren fra Notre Dame (stemme)
 1997 - Jungle 2 Jungle
 2001 - Skorpionens forbandelse
 2002 - Lilo & Stitch (stemme)
 2005 - Sandheden om Rødhætte (stemme)
 2011 - Sandheden om Rødhætte 2 (stemme)

Kilder

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA

David Ogden Stiers


For Hjem og Jord er en dansk kortfilm fra 1943, der er instrueret af Poul Ankjær Christiansen og Carl Heger efter manuskript af Thomas Christensen.

Handling
Filmen skidrer en husmandsfamilies daglige tilværelse, kampen for at blive ved jorden, hvilket både kræver afsavn og hårdt arbejde. Filmen er optaget i landsbyen Jørlunde.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1943

Kortfilm fra Danmark

For Hjem og Jord


Schiedea, biljni rod iz porodice klinčićevki smješten u tribus Sclerantheae.

Pripada mu 34 vrste, sve su havajski endemi

Vrste

 Schiedea adamantis H.St.John
 Schiedea amplexicaulis H.Mann
 Schiedea apokremnos H.St.John
 Schiedea attenuata W.L.Wagner, Weller & A.K.Sakai
 Schiedea diffusa A.Gray
 Schiedea globosa H.Mann
 Schiedea haleakalensis O.Deg. & Sherff
 Schiedea hawaiiensis Hillebr.
 Schiedea helleri Sherff
 Schiedea hookeri A.Gray
 Schiedea implexa (Hillebr.) Sherff
 Schiedea jacobii W.L.Wagner, Weller & A.C.Medeiros
 Schiedea kaalae Wawra
 Schiedea kauaiensis H.St.John
 Schiedea kealiae Caum & Hosaka
 Schiedea laui W.L.Wagner & Weller
 Schiedea ligustrina Cham. & Schltdl.
 Schiedea lychnoides Hillebr.
 Schiedea lydgatei Hillebr.
 Schiedea mannii H.St.John
 Schiedea membranacea H.St.John
 Schiedea menziesii Hook.
 Schiedea nuttallii Hook.
 Schiedea obovata (Sherff) W.L.Wagner & Weller
 Schiedea pentandra W.L.Wagner & E.M.Harris
 Schiedea perlmanii W.L.Wagner & Weller
 Schiedea pubescens Hillebr.
 Schiedea salicaria Hillebr.
 Schiedea sarmentosa O.Deg. & Sherff
 Schiedea spergulina A.Gray
 Schiedea stellarioides H.Mann
 Schiedea trinervis (H.Mann) Pax & K.Hoffm.
 Schiedea verticillata F.Br.
 Schiedea viscosa H.Mann

Izvori

Sclerantheae

Schiedea


Below are notable events in archaeology that occurred in 1851.

Explorations

Excavations
 Some excavation at Susa by William Loftus, who identifies the location.

Publications
 J. Collingwood Bruce's The Roman Wall: a historical, topographical, and descriptive account of the barrier of the lower isthmus, extending from the Tyne to the Solway.
 Daniel Wilson's The Archaeology and Prehistoric Annals of Scotland, which introduces the word prehistoric into the English archaeological vocabulary.

Miscellaneous

John Disney endows the Disney Professorship of Archaeology in the University of Cambridge, first held by John Howard Marsden

Births
 29 June: Jane Dieulafoy, born Jeanne Magre, French archaeologist, excavator of Susa, explorer, novelist and journalist (d. 1916)
 8 July: Arthur Evans, English archaeologist best known for discovering the palace of Knossos on Crete (d. 1941)

Deaths

References

Archaeology
Archaeology by year
Archaeology
Archaeology

1851 in archaeology


Barney S. Graham est un immunologiste et virologue américain. Il est directeur adjoint du centre de recherche sur les vaccins (VRC) des NIH, où il est chef du laboratoire de pathogenèse virale.

Éducation
Graham a fréquenté Paola High School à Paola, Kansas, où il a obtenu son diplôme, comme  major de promotion, en 1971 avant de s'inscrire à l'Université Rice pour se spécialiser en biologie pour son baccalauréat ès sciences. Il a obtenu un diplôme de médecine de l'Université du Kansas en 1979. Graham a rencontré sa femme, Cynthia Turner-Graham, pendant ses études de médecine et ils souhaitaient effectuer des résidences dans la même ville. Il a accepté une résidence à l'Université Vanderbilt tandis que Turner-Graham a accepté une résidence au Meharry Medical College, également à Nashville, Tennessee. Graham a terminé son internat, sa résidence, deux résidences en chef et une bourse de recherche sur les maladies infectieuses à Vanderbilt. Il partageait son bureau à l'université avec le pédiatre William C. Gruber.

Carrière

En 1982, Graham a été nommé résident en chef à l'hôpital général de Nashville, où il a traité le premier patient atteint du SIDA du Tennessee. À la suite de cela, il a été nommé à une résidence en chef au Vanderbilt University Medical Center, où il a dirigé le premier essai humain sur un vaccin contre le SIDA. Pendant son séjour à Vanderbilt, Graham travaillait simultanément sur son doctorat en microbiologie.

Graham a été élu membre de la société américaine d'investigation clinique en 1996. En 2000, les National Institutes of Health (NIH) le recrutent pour créer une clinique d'évaluation des vaccins, mais il insista pour se concentrer sur les vaccins contre trois catégories de virus respiratoires. Lors de l'épidémie de virus Zika de 2015-2016, Graham et Ted Pierson, chef du laboratoire des maladies virales, ont collaboré pour créer un vaccin destiné à prévenir le virus Zika. Passant de la création à la fabrication en seulement trois mois, ils ont commencé un essai clinique de phase 2 en  pour mesurer son efficacité. En reconnaissance de leurs efforts, ils ont été finalistes de la Médaille des innovations prometteuses 2018. En 2021, il a reçu le prix du centre médical d'Albany.

En 2017, travaillant aux côtés de Jason McLellan, un biologiste structural, ils ont découvert que « l'ajout de deux prolines à une articulation clé de la protéine de pointe d'un vaccin pourrait stabiliser la forme de préfusion de la structure » (brevet WO2018081318A1). Plus tard, cette méthode sera appliquée au vaccin Covid-19. Pendant la pandémie de Covid-19, le laboratoire de Graham s'est associé à Moderna pour développer leur technologie vaccinale. Pour ce travail, il a reçu le titre de « Hero of the year 2021 » du magazine Time avec Kizzmekia Corbett, Katalin Karikó et Drew Weissman, ainsi que le titre de « Federal employee of the year 2021 » avec Kizzmekia Corbett.

La même technique a conduit à la conception d'un meilleur vaccin contre le virus respiratoire syncytial.

Notes et références

Liens externes

Vaccinologue
Professeur à l'université Vanderbilt
Étudiant de l'université du Kansas
Étudiant de l'université Rice

Barney S. Graham


Santigrat, iki ölçme değeri arasının 100'e bölümüyle elde edilen değer. Santigrat, °C sembolü ile gösterilmektedir. Terim, metrik sistem ile birlikte 18. yüzyılda Fransa'da ortaya çıkmıştır.

Köken
Tanımdan anlaşılabileceği gibi santigrat, gratın (grad = derece) yüzde biridir. Yüz anlamındaki centum ve derece anlamındaki gradus Latince kelimelerinin birleştirilmesi ile türetilmiştir. Kelime günümüzdeki kullanım biçimi ile Türkçeye Fransızcadan girmiştir.

Santigrat ve celsius
1954'te Kelvin ölçeğinden 273,15 çıkararak tanımlanan Celsius ölçeği, 1887'de tanımlanan santigrat ölçeğine çok yakındır. Arada günlük kullanımda göz ardı edilebilecek bir fark olduğundan derece celsius ile santigrat, dönüşümlü olarak kullanılabilir. Santigrat, aynı zamanda açı ölçmekte de kullanıldığı için birçok dilde kullanımını aynı zamanda da daha kesin bir ölçek olan derece celsiusa bırakmışsa da Türkçede yaygın olarak kullanılmaktadır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Celsius

Sıcaklık birimleri

Santigrat


Abdest, Müslümanların, namaz gibi belli ibadetleri yapabilmek için bir düzen içerisinde bazı organları yıkayıp bazılarını mesh etme yoluyla yaptıkları arınma ve temizliktir. Kur'ana göre her namazın yanında bedensel temizlenme amacıyla belli organları yıkamak (gasil) ve meshetmek (mesih مسح) şeklinde anlatılır. Suyun abdeste uygun olması önemlidir. Su abdeste tadı, bulanıklığı ve kokusunun olağan olması ile uygun olmaktadır .

Etimolojisi

"Abdest" sözcüğü Türkçeye Selçuklular zamanında Farsça'dan geçmiştir. Anlamı "su tutmak"tır. âb (su) ve dest (el) kelimelerinin birleşiminden oluşmuştur. İran ve bazı diğer Müslüman ülkeler ile İngilizce konuşan ülkelerde abdest yerine "vudu" kelimesi kullanılır.

Abdest Kur'an' da gasil veya gusül (Arapça: غسل) olarak geçer. Bu sözcük, Arapça'da "bir sıvıyı bir nesne üzerinden akıtmak, koku sürünmek" anlamlarına gelir. Bazı hadisçiler ve fıkıhçılar vudû (Arapça: وضوء) kelimesini abdest anlamında kullanmakta ve gusül kelimesini boy abdesti için kullanmaktadırlar. Kur'an'da boy abdesti için ıttıhar (Arapça: اطهار) yani taharlanma (temizlik) sözcüğü kullanılmaktadır.

Teyemmüm

Fakihlere (fıkıh alimi) göre namaz kılmak için abdest yerine bazı durumlarda teyemmüm (Arapça: تيمم) yapılabilir. Ayrıca teyemmüm, hastalık, yolculuk, su bulmama/suyun olmaması veya suya erişilememesi gibi durumlarda boy abdesti yerine de yapılır. Kur'an'da teyemmüm yapmak için türâb تراب (toprak) sözcüğü kullanılmaz, bunun yerine said صعيد sözcüğü kullanılır ki bu sözcük "toz, toprak, taş vs." anlamına gelmektedir. Kullanıma uygun su bulunduğu zaman bozulmaktadır.

Abdest Ayeti
Kur'anda; Mâide Sûresi 6, Nisâ Sûresi 43, Müddessir Sûresi 4-5, Bakara Sûresi 222, Tevbe Sûresi 108 ve Vâkıa Sûresi 79. ayetlerde geçer.

Ayetin ayakları anlatan "ercüleküm" kelimesinin okunuşu kıraat mezhepleri arasında ihtilaflı bir konudur. Kelime iki şekilde okunabilir; ercüleküm şeklinde okunduğunda abdest alırken ayakların yıkanması gerektiği anlaşılır, ercüliküm şeklinde okunmasında ise ayakların yıkanmıyacağı, sadece meshedileceği anlaşılır.

Ayette kullanılan vücûhe küm (vecihleriniz, Arapça: وجوه كم) ibaresi, başın ön yanı için kullanılır. Bu yüzden başta saçların döküldüğü ön kısım, yüz, boyun altı demektir.
Baş sıvazlanırken, ayette sınır koymadığı için, baş adlı organın başın ön yanı dışındaki her yanı; kulaklar, ense ve boyun sıvazlanır.

Abdestin hükümleri
Fıkıh alimleri, Kur'an ve Sünneti referans göstererek abdestin hükümlerini (farz, sünnet, mendup, müstehab, mekruh vs.) şunlar olarak belirtirler:

Abdestin farzları
Ehl-i Sünnet alimlere göre abdestin farzları dörttür:
 Yüzün, alnın en üst tarafından başlamak üzere çene altına kadar olan kısmıyla, iki kulak yumuşakları arasında kalan kısmını yıkamak.
 Dirsekler de dahil olmak üzere, elleri yıkamak.
 Ayağı, topuklarla beraber yıkamak.
 Başın dörtte birini meshetmek.

Şîa alimlerden bazıları "ayaklara meshetmenin" abdestin farzlarından olduğuna, bazı alimler meshin farz, yıkamanın sünnet olduğuna, diğer bir kısmı ise her iki uygulamadan birisini yerine getirmenin yeterli olacağına inanmışlardır.

Abdestin sünnetleri

 Elleri bileklere kadar yıkamak,
 Elleri yıkamaya/abdeste başlarken besmele çekmek
 Misvak kullanmak, (misvak yoksa yerine parmağı kullanmak)
 Bir avuç suyla da olsa ağızı üç kere mazmaza etmek
 Buruna üç kere su çekmek (istinşak)
 Oruçlu olmayanların ağıza ve buruna suyu fazla fazla çekmeleri
 Bir avuç suyu, sık sakalın arasına alttan yukarı doğru temas ettirmek
 Parmak aralarını (diğer parmaklarla) ovuşturmak
 Azaları üçer kere yıkamak
 Başa bir kerede kaplama meshetmek
 Başa kullanılan su ile de olsa, kulakları mesbetmek
 Su döktükten sonra azaları ovmak
 Azaları (ara vermeden) peşpeşe yıkamak
 Niyet etmek

Abdestin mekruhları
 Suyu israf etmek
 Suyu son derece cimri (mesheder gibi) kullanmak
 Suyu yüze çarpmak
 Konuşmak
 Bir özrü yok iken başkasından yardım istemek
 Her defasında yeni su alarak meshi üç kez tekrarlamak

Abdesti bozan durumlar
Nisâ Sûresi'nin 43. ayetine göre sekerat (şuuru yerinde olmamak: delilik/cinnet, esriklik/sarhoşluk, bayılmak-baygınlık, uyku-uyumak...) durumu ile boşaltım organlarından çıkış olması durumu namaza dolayısıyla da abdestin varlığına engeldir. Mâide Sûresi'nin 6. ayetine göre namaz için abdest ya da teyemmüm şarttır.

 Ön ve arkadan çıkan şeyler,
 Kan gelmeksizin doğum yapılması;
 Ön ve arkadan çıkan şeylere ilâveten kan ve irin,
 Ağız doluşunca,
 Yemek, su, kan pıhtısı veya safra kusmuğu gibi pis (kabul edilen) mayiler kusmak, [öyle ki, kusmuk ağızda güçlükle tutulacak halde olmalıdır. Öte yandan aynı sebebe bağlı müteferrik kusmukların toplamı da bu çerçevede değerlendirilir],
 Tükrükten fazla veya tükrüğe eşit kan gelmesi;
 Uyku sebebiyle makatın yerdeki istikrarını kaybetmesi,
 Yere düşmese dahî uyuklayan kimsenin makatının uyanmadan önce yerden yükselmesi,
 Bayılma,
 Delirme,
 Sarhoşluk halleri;
 Namazdan çıkmak maksadıyla da olsa, ergin bir kimsenin uyanıkken rükûlu ve secdeli bir namazda kahkahayla gülmesi;
 Erkek tenasül uzvunun sertleşmiş bir haldeyken engelsiz (ve çıplak) olarak kadının tenasül uzvuna temas etmesi.

Engelli abdesti
Normal abdest almasına engel bir durumu olan Müslüman'ın, rahatsızlığına göre farklı yönlerden eksik kalan abdesttir.

Vücudunun belli yerlerini tıbbî sebeplerden yıkayamayan insanlar normal abdest almaktan muaf tutulur. Örnek olarak, kolu kırılan ve alçıya alınan kişi abdestini alır; ancak kolunu yıkayamadığından sadece alçının üstünü suyla mesh edebilir. O da zararlıysa, onu da yapmaz. Vücudunda devamlı kanayan yara olan Müslümanlar da engelli abdesti alır. Buna göre, normal abdest alırlar fakat bu abdestle sadece tek vakit namaz kılabilirler. Engelli abdesti alan Müslüman'ın, tam abdest alan Müslüman'a cemaatle kılınan namazlarda imamlık yapması uygun görülmemiştir.

Abdest nasıl alınır
 Eller bileklere kadar Üç kere oğuşturularak yıkanır.
 Sağ elle, ilkin ağza sonra buruna olmak üzere, üçer kere su alınır.
 Yüz, üç kere yıkanır.
 Dirseği biraz aşacak şekilde önce sağ kol sonra sol kol üçer kere yıkanır.
 Sağ elin içi ıslatılıp alından enseye doğru sıvazlanarak baş mesh edilir.
 Islak elin başparmağıyla, serçeparmağıyla sıvazlanarak kulaklar mesh edilir.
 Islak parmakların tersiyle, ense ortasından yanlara doğru boyun da mesh edilir.
 Topuğu biraz geçmek üzere, sol elle ilkin sağ, sonra sol ayak yıkanır.

Kaynakça

İslam dini ibadetleri
Namaz
Su ve din
Farsçadan Türkçeye geçen sözcükler

Abdest


Ahja er en biflod til den større flod Emajõgi i det sydøstlige Estland, og er med sine 95 km blandt landets længste floder og den fjerdelængste biflod. Afvandingsområdet er på , og floden har cirka 88 meters højdeforskel.

Kilderne er indsøen Erastvere järv i højdedragene Otepää helt sydøst i Põlvamaa amt, og den løber derfra videre ud i floden Emajõgi cirka 9 km ovenfor dennes udløb i Peipussøen. Den løber blandt andet gennem landsbyerne Vastse-Kuuste og Ahja, førstnævnte ved jernbanen fra Petseri til Tartu. Ved Ahja finder man udspringet Taevaskoja (Himmelkammeret), som er en stejl og meget besøgt naturformation.

Omgivelserne skifter mellem nåleskov, løvskov og moseomåder, i Valgesoo-mosen 5 km syd for byen Ahja er der sat et 24 meter højt udkigstårn op for vandrere. Dette moseområde udgør en gletsjerdal mellem landsbyerne Ahje og Kiidjärve, og har status som naturfredningsområde (10,4 km²)

Ahja er et af de mest populære rekreationsområder for indbyggerne i Tartu, og betegnes som en af de smukkeste floder i hele Estland.

I 1951 blev der bygget et vandkraftværk midtvejs på floden, ved Saesaare 6 km øst for byområdet Kiidjärve. Dette skabte Saesaare-reservoiret, et langt og snoet reservoir, der er meget populært for kanoturister.

Referencer

Eksterne henvisninger

Floder i Estland
Østersøens afvandingsområde

Ahja (flod)


قرْبَليان أو كريفايلنت , هي بلدية تقع في مقاطعة لقنت. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 26,260 نسمة.

توأمة
لكريفايلنت اتفاقيات توأمة مع كل من:

 الكويرة

أعلام
 دومينغو رامون
 كارلوس كيسادا
 خوسيه فرنانديز
 خوانفران
 فيكتور غوميس

مراجع

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت

قربليان


Lantana (lat. Lantana), biljni rod iz porodice sporiševki. Pripada mu preko 110 vrsta raširenih po tropskoj i suptropskoj Americi i Africi i dijelovima južne Azije.

Dvije pozmnatije vrste su L. montevidensis i L. camara, koje se i uzgajaju kao ornamentalne biljke.

Vrste

 Lantana achyranthifolia Desf.
 Lantana alainii Moldenke
 Lantana amoena Ridl.
 Lantana angolensis Moldenke
 Lantana angustibracteata Hayek
 Lantana angustifolia Mill.
 Lantana aristeguietae Moldenke
 Lantana × bahamensis Britton
 Lantana balansae Briq.
 Lantana balsamifera Britton
 Lantana boyacana Moldenke
 Lantana buchii Urb.
 Lantana caatingensis Moldenke
 Lantana camara L.
 Lantana canescens Kunth
 Lantana caracasana Turcz.
 Lantana caudata P.H.Cardoso & Salimena
 Lantana chiapasensis Moldenke
 Lantana ciferriana Ekman ex Moldenke
 Lantana coimbrensis S.Moore
 Lantana colombiana López-Pal.
 Lantana cordatibracteata Moldenke
 Lantana cujabensis Schauer
 Lantana demutata Millsp.
 Lantana depressa Small
 Lantana dinteri Moldenke
 Lantana ehrenbergiana Moldenke
 Lantana elenievskii I.E.Méndez
 Lantana × entrerriensis Tronc.
 Lantana exarata Urb. & Ekman
 Lantana ferreyrae Moldenke
 Lantana × flava Medik.
 Lantana × floridana Raf.
 Lantana fucata Lindl.
 Lantana glaziovii Moldenke
 Lantana gracilis T.R.S.Silva
 Lantana grisebachii Stuck. ex Seckt
 Lantana grosseserrata Moldenke
 Lantana hatoensis Moldenke
 Lantana haughtii Moldenke
 Lantana hirsuta M.Martens & Galeotti
 Lantana hirta Graham
 Lantana hodgei R.W.Sanders
 Lantana horrida Kunth
 Lantana humuliformis Verdc.
 Lantana hypoleuca Briq.
 Lantana indica Roxb.
 Lantana insularis Moldenke
 Lantana involucrata L.
 Lantana jaliscana Moldenke
 Lantana jamaicensis Britton
 Lantana kingii Moldenke
 Lantana langlassei Moldenke
 Lantana leonardorum Moldenke
 Lantana leucocarpa Urb. & Ekman ex Moldenke
 Lantana lindmanii Briq.
 Lantana lockhardtii D.Don ex Schauer
 Lantana lopez-palacii Moldenke
 Lantana lucida Schauer
 Lantana lundiana Schauer
 Lantana machadoi R.Fern.
 Lantana magnibracteata Tronc.
 Lantana megapotamica (Spreng.) Tronc.
 Lantana melissiodorifera Perr.
 Lantana micrantha Briq.
 Lantana microcarpa Urb.
 Lantana moldenkei R.Fern.
 Lantana mollis Graham
 Lantana montevidensis (Spreng.) Briq.
 Lantana × multicolor Lem.
 Lantana × mutabilis Weigel
 Lantana nivea Vent.
 Lantana notha Moldenke
 Lantana obtusata Briq.
 Lantana ovatifolia Britton
 Lantana × paraensis (Moldenke) R.W.Sanders
 Lantana pastazensis Moldenke
 Lantana pauciflora Urb.
 Lantana pavonii Moldenke
 Lantana peduncularis Andersson
 Lantana petitiana A.Rich.
 Lantana × planaltensis R.W.Sanders
 Lantana planifolia (Cham.) Briq.
 Lantana × pohliana Schauer
 Lantana × polyacantha Schauer
 Lantana prostrata Larrañaga
 Lantana punctulata Moldenke
 Lantana radula Sw.
 Lantana ramboi (Moldenke) Salimena & Múlgura
 Lantana reineckii Briq.
 Lantana reptans Hayek
 Lantana restingensis Salimena & T.R.S.Silva
 Lantana reticulata Pers.
 Lantana × robusta Schauer
 Lantana × rubra Berland.
 Lantana rugosa Thunb.
 Lantana rugulosa Kunth
 Lantana ruiz-teranii López-Pal. & Steyerm.
 Lantana rusbyana Moldenke
 Lantana salicifolia Kunth
 Lantana salzmannii Schauer
 Lantana santosii Moldenke
 Lantana scabiosiflora Kunth
 Lantana scabrida Aiton
 Lantana soatensis Moldenke
 Lantana speciosa Salimena & T.R.S.Silva
 Lantana splendens Medik.
 Lantana sprucei Hayek
 Lantana × strigocamara R.W.Sanders
 Lantana strigosa (Griseb.) Urb.
 Lantana subtracta Hiern
 Lantana svensonii Moldenke
 Lantana swynnertonii Moldenke
 Lantana tilcarensis Tronc.
 Lantana tomasii Moldenke
 Lantana trifolia L.
 Lantana ukambensis (Vatke) Verdc.
 Lantana undulata Schrank
 Lantana × urticoides Hayek
 Lantana velutina M.Martens & Galeotti
 Lantana venosa (Rusby) Liesner & S.Hirth
 Lantana veronicifolia Hayek
 Lantana viburnoides (Forssk.) Vahl
 Lantana viscosa Pohl ex Schauer
 Lantana xenica Moldenke
 Lantana zahlbruckneri Hayek

Sinonimi
 Camara Adans.
 Charachera Forssk.
 Riedelia Cham.
 Tamonopsis Griseb.
 Xeralis Raf.

Izvori

Sporiševke

Lantana


Ko te šiša je hrvatska humoristična serija nastala prema ideji scenaristica Dijane Merdanović i Petre Venier. Redatelj je Aldo Tardozzi, a seriju producira Plavi film za HRT. Glumac Žarko Potočnjak je nakon 3. sezone otišao iz serije.

O seriji
Fokus serije je na Božici i Žigmudu, vlasnicima dva frizerska salona. Na istom trgu samo preko puta našla su se dva frizerska salona. Salon Žigmund je staromodan i samo za muškarce, a Božica je moderna i za žene. U njemu radi Sanja, kći dominantne vlasnice salona Božice, koju majka želi što prije udati pa uvodi inovacije u poslovanje: salon postaje i za muškarce, te ga proglašava "Unisex Božica". To znači konkurencija Žigmundu, vlasniku "Salona za gospodu" koja se njemu naravno nimalo neće svidjeti. Tu kreće borba za prevlast do istrebljenja!

Pregled serije

Glumačka postava

Izvori
 http://mojtv.hr/serije/40703/ko-te-sisa.aspx
http://www.jutarnji.hr/kultura/film-i-tv/novi-projekti-na-hrt-u-javna-televizija-krece-s-pilot-epizodama-cetiri-domace-dramske-serije-koja-ce-se-dalje-snimati/4693139/
https://www.facebook.com/Ko-te-%C5%A1i%C5%A1a-943199019140148/
http://tvprofil.net/serije/ko-te-sisa/ko-te-sisa/crew
https://www.youtube.com/watch?v=XNMhSasObGY kanal Alda Tardozzija, naslovna pjesma serije Ko te šiša

Hrvatske humoristične serije
Televizijske serije iz 2017.
Televizijske serije koje su završile 2020.

Ko te šiša


José Manuel Caetano é um empresário português, considerado como uma figura importante associada aos movimentos ambientalistas. Fundou, em 1987, a Federação Portuguesa de Cicloturismo e Utilizadores de Bicicleta, sendo Membro Honorário. Da atividade associativa, destaca-se a organização de eventos mobilizadores da sociedade civil do cicloturismo e mobilidade sustentável.

Importância
Na área do ambiente, promoveu o Encontro Nacional das Associações de Defesa do Ambiente, o Prémio Nacional de Ambiente Fernando Pereira, as Cimeiras Ecologistas Ibéricas, a Conferência Os Desafios Estratégicos para o Turismo Sustentável e o Encontro Nacional de Jovens para o Ambiente, ambos no âmbito da Presidência Portuguesa do Conselho da União Europeia.

Preside à Confederação Portuguesa das Associações de Defesa do Ambiente (que cofundou em 1987), Membro Associado do GEOTA, da QUERCUS, da European Cyclist's Federation, da Alliance Internationale de Tourisme, da Union Européenne de Cyclotourisme, da Coordinadora Ibérica en Defensa de la Bici, da Confederação Portuguesa de Prevenção do Tabagismo e do Núcleo Cicloturista de Sesimbra (ambos de que é sócio fundador) e da Associação de Residentes de Telheiras.

Foi, em 2012, nomeado pelo Secretário de Estado das Obras Públicas, Transportes e Comunicações para a Unidade de Missão para elaborar a Carta de Mobilidade Ligeira.

Recebeu, em 2018, o Prêmio Quercus "pelo trabalho meritório que este tem realizado na área do Ambiente, e pela sensibilização e defesa das várias causas ambientais em que se tem envolvido".

Ambientalistas de Portugal
Empresários de Portugal

José Manuel Caetano


La clasificación para la Copa de las Naciones de la OFC 1996 fue el proceso por el cual se determinaron que equipos disputarían dicho torneo.

Melanesia

Polinesia

Clasificados a la Copa de las Naciones de la OFC de 1996

1996

Clasificación para la Copa de las Naciones de la OFC 1996


Furio Radin (Pula, 1. lipnja 1950.), hrvatski je političar koji trenutačno obnaša dužnost zastupnika u Hrvatskom saboru za talijansku nacionalnu manjinu, dužnost koju obnaša od 7. rujna 1992. godine. Također je predsjedao parlamentarnim odborom Ljudska prava i prava nacionalnih manjina od 2000. godine, a jedan od zamjenika predsjednika Sabora od 19. lipnja 2017. godine. Radin je saborski zastupnik s najdužim stažem u hrvatskoj povijesti, sa službom koja traje 27 godina, 330 dana, od 2. kolovoza 2020. godine.

Hrvatski političari

Furio Radin


Športovi s loptom ili igre s loptom su športovi ili igre, koji sadrže loptu kao sastavni dio. Takvi športovi imaju svoja pravila, povijest i uglavnom su nepovezanoga porijekla.

Športovi s loptom mogu se podijeliti u nekoliko skupina:

Športovi s palicom i loptom: bejzbol i kriket.
Športovi s reketom i loptom: tenis, stolni tenis, skvoš i badminton.
Športovi gdje se lopta drži rukom: rukomet, vaterpolo, ragbi, američki nogomet.
Športovi gdje je cilj loptu ubaciti u gol ili koš: nogomet, košarka, hokej na ledu.
Športovi s loptom i mrežom: odbojka ili odbojka na pijesku.
Športovi s loptom gdje se "gađa cilj": kuglanje, golf, kriket, boćanje.

Galerija

Izvori

Športovi

Športovi s loptom


était un daimyo au début de l'époque Sengoku. Il était le troisième fils de Matsudaira Nobumitsu. Sa mère appartenait peut-être au clan Isshiki. Il fut le quatrième chef du clan Matsudaira et est l'ancêtre de Tokugawa Ieyasu.

Biographie
Matsudaira Chikatada succède à son père à la mort de ce dernier en 1488 ou 1489, et devient le premier seigneur du château d'Anjō (province de Mikawa), qui devient alors le fief de la branche principale du clan Matsudaira. On ne sait pas grand-chose sur le règne de Chikatada. Étant donné qu'il n'est que le troisième fils de Matsudaira Nobumitsu, les circonstances qui lui ont permis de se retrouver à la tête de la famille sont obscures.

On sait toutefois qu'il fut associé dans sa jeunesse au pouvoir de son père, en commandant notamment ses armées : en 1467, il remporte une victoire sur des armées venues de la province de Shinano et en 1487, il bat Amano Kagetaka, daimyo du château d'Aso et conforte la position de la branche Takiwaki du clan Matsudaira. En 1470, il a fondé le sanctuaire Iga Hachimangu, dans la ville d'Okazaki. En 1475, il fonde également le temple familial du clan Matsudaira.

En 1493, Matsudaira Chikatada affronte à Idano une large coalition de seigneurs voisins :  le clan Abe du château d'Ueno, le clan Suzuki du château de Terabe, le clan Nakajo du château de Koyo, le clan Miyake du château d'Iho et le clan Nasu du château de Yakusa. Chikatada sort vainqueur de la bataille et affermit le pouvoir du clan Matsudaira sur la province de Mikawa. Mais cette domination est bientôt contestée par le clan voisin des Imagawa. Deux ans plus tard, en 1496, il transmet les rênes du clan à son troisième fils, Nagachika. Il meurt en 1501.

Références

Matsudaira Chikatada


Pantera (İspanyolca/Portekizce/İtalyanca "Panter"), 1981 yılında Teksas'ta kurulan bir groove metal grubudur. Grubunun en iyi bilinen kadrosunda Abbott kardeşler (baterist Vinnie Paul ve gitarist Dimebag Darrell), vokalist Phil Anselmo ve basçı Rex Brown yer alır. Pantera, groove metal alt türünü geliştiren ve popülar hale getiren grup olmanın yanı sıra, 1980'lerin sonundan ve 90'lı yılların ortasına uzanan ikinci dalga thrash metal'in bir parçası olarak da kabul edilir. Heavy metal tarihinin en başarılı ve ilham verici gruplarından biri olarak kabul edilen Pantera, dünya çapında yaklaşık 40 milyon albüm satmış ve dört kez Grammy'ye aday gösterilmiştir.

Kuruluş
Pantera, 1981 yılında davulda Vinnie Paul Abbott, gitarda kardeşi Dimebag Darrell Abbott, bas gitarda Tommy Bradford, vokalde Donnie Hart ve gitarda Terry Glaze kadrosu ile kuruldu. Grup, ilk başlarda yerel kulüplerde sahne alıyor ve etkilendikleri gruplardan (Kiss ve Van Halen gibi) parçalar çalıyordu. Öte yandan glam metal türünde kendi parçalarını da yazıyorlardı.

1982 yılında vokalist Donnie Hart'ın ayrılmasıyla vokali Terry Glaze devraldı. Daha sonra basçı Tommy Bradford yerine de, Abbott kardeşler gibi grubun dağılışına kadar kalacak olan Rex Brown kadroya dâhil oldu.

Glam dönemleri
1983'ten itibaren vokalist Terry Glaze ile üç albüm yayınladılar(Metal Magic,Projects in the Jungle ve I Am the Night). Terry Glaze kendi grubu Lord Tracy'yi kurmak için Pantera'dan ayrılınca yerine Phil Anselmo gruba katıldı. Phil Anselmo ile yine glam metal tarzında olan Power Metal adlı albüm kaydedildi.

Daha sonraları grup bu dört albümü kendileri bile görmezden geliyorlardı ki resmi sitelerinde bile bu dört albüm yer almamaktadır.

Yeni bir tarz ve büyük bir efsanenin doğuşu
Glam metal tarzındaki 4 albümden sonra grubun asıl çıkışı 1990 tarihli Cowboys From Hell albümüyle oldu. Bu albümde Pantera'nın müziği belirgin olarak klasik heavy metal etkilenimlerine sahipti ve vokalde de Phil Anselmo'nun vokal stili dikkat çekiyordu. Gitarist Dimebag Darrell'ın gitar riffleri ve soloları da önceki albümlerden farklı olarak oldukça keskin ve karmaşıktı. Grubun yeni tarzı power groove olarak da anıldı. Birçok fan ve hatta Pantera'nın kendisi bile Cowboys From Hell'i ilk resmi albümleri olarak kabul ediyordu. Bu albüm ayrıca grubun popüler hitleri Cemetery Gates ve çoğu kişi tarafından bir groove metal marşı olarak görülen Cowboys From Hell'i de içeriyordu.

Grubun en önemli patlaması 1992 tarihli Vulgar Display of Power'la oldu. Bu albümden eleştirmenler ve fanlar arasında sık sık grubun en önemli işi olarak bahsedildi. Açılış şarkısı "Mouth for War", hızlı ve agresif "Fucking Hostile", ana riffi çok ünlü olan "Walk" albümdeki en popüler parçalar olarak yerini aldı.

90'ların başında fırtına gibi esen Pantera'nın başarısı 1994'te çıkar çıkmaz Amerikan listelerine bir numara olarak giren ve bu başarıya ulaşan ilk metal albümü olan Far Beyond Driven ile devam etti. Albümün en tanınmış hiti I'm Broken ve bir diğer klibi Five Minutes Alone, MTV müzik kanalında sık sık kendine yer buldu. Far Beyond Driven, "En İyi Metal Performansı" dalında 37. Grammy Ödülleri ne aday oldu.

Pantera'nın sonraki albümü, The Great Southern Trendkill, 1996 yılında, grunge'ın yükselişi ve rap metal'in doğuşu sırasında piyasaya sürüldü. Bu albüm, çıkarıldığı zamanın da etkisiyle orta derecede ilgi gördü ve sık sık Pantera'nın "gözden kaçan" albümü olarak nitelendi. Vokalist Phil Anselmo bu albümün vokallerini Nine Inch Nails grubunun vokalisti Trent Reznor'ın stüdyosunda kaydetti. The Great Southern Trendkill, grubun diğer albümlerine göre daha karanlık ve sert bir atmosfere sahipti. Sözlerde, vokalist Phil Anselmo'nun bu albümden önce uyuşturucu sebebiyle yaşadığı sorunlar (Altın vuruş denemesi esnasında yaklaşık 4 dakikalığına kalbi durmuştur) ve etkileri, özellikle "Suicide Note Pt.1", "Suicide Note Pt.2" ve "Living Through Me (Hell's Wrath)" adlı parçalarda açıkça görülebilmektedir. Bu albümün en beğenilen parçasının, albümde klibe sahip olan tek şarkı olan "Drag the Waters" ve Dimebag Darrell ın sanat eseri olan Floods olduğu söylenebilir.

Pantera'nın milenyuma son stüdyo albümü olan Reinventing The Steel ile girmiştir. Albümdeki şarkılarda Dimebag Darrell'ın sololarında pentatonik kalıpların yanı sıra bazı sololarında Blues kalıplarınada yer vermiştir. Bu albümün hitleri Helbound, Goddamn Electric, I'll Cast a Shadow ve Revolution is My Name'dir. Grup aynı zamanda Revolution is My Name'i yaptıkları en iyi şarkı olarak görüyor. Bu albümde Dimebag Darrell whammy pedalını kendisiyle özdeşleştirmiştir.

Grup 2003 yılında solist Phil Anselmo'nun yan gruplarına daha çok önem vermesi ve uyuşturucu kullandığı için çıkan sorunlar nedeniyle dağılmıştır. Grup dağıldıktan sonra solist Phil Anselmo Down ve Superjoint'in Ritual'la turnelere katıldı. Basçı Rex Brown müziğe biraz ara verdikten sonra o da Phil Anselmo'nun Down adlı grubuna katıldı. Pantera'nın kurucuları Dimebag ve Vinnie kardeşler ise Damageplan adında Pantera tarzında bir grup kurdular. Phil Anselmo her fırsatta Pantera'ya ve Damageplan'a küfürler savurdu. Ama Pantera'yı kimse unutamıyordu, bütün hayranlar Pantera'nın yeniden birleşip ortalığı kasıp kavuracağına inanıyordu. Ama öyle bir ihtimalde kalmamıştı. Çünkü Damageplan gitaristi ve Pantera'nın olmazsa olmaz efsane gitaristi Dimebag Darrell Damageplan'la çıktığı bir konserde Nathan Gale adında kaçık ve hasta bir Pantera hayranı tarafından vuruldu. Nathan Gale'in Dimebag Darrell'ı vurmasının sebebi söylentilere göre Pantera'nın dağılmasından onu sorumlu tutmasıydı.

Grubun canlı performanslarından bazıları, 1997 tarihli Official Live:101 Proof adlı albümde toplanmıştır. Albümde 14 canlı parçanın yanında daha önce yayınlanmamış 2 parça ("Where You Come From" ve "I Can't Hide") yer alır.

Yeniden Birleşme
Temmuz 2022'de grubun yaşayan üyeleri Phil Anselmo ve Rex Brown'ın 22 yıl aradan sonra, gitarda Dimebag Darrell yerine Zakk Wylde ve bateride Vinnie Paul yerine Charlie Benante ile yeni bir turne için bir araya gelecekleri duyuruldu.

Yeni ekip ilk konserini 2 Aralık 2022'de Meksika'da verdi. Bu turnenin 2024'e kadar sürmesi planlanıyor.

Grup üyeleri
 Rex Brown (Rex Robert Brown) – Bas gitar, geri vokal (1981-2003, 2022-günümüz)
 Phil Anselmo (Philip Hansen Anselmo) – Vokal (1987-2003, 2022-günümüz)

Turne üyeleri
 Zakk Wylde (Zachary Phillip Wylde) – Gitar, geri vokal (2022-günümüz)
 Charlie Benante (Charles Lee Benante) – Davul (2022-günümüz)

Eski grup üyeleri
 Dimebag Darrell (Darrell Lance Abbott) – Gitar (1981-2003)
 Vinnie Paul (Vincent Paul Abbott) – Davul (1981-2003)
 Terry Glaze (Terrence Lee Glaze) – Vokal (1982-1986) ve ritim gitar (1981-1982)
 David Peacock – Vokal (1986)
 Donnie Hard – Vokal (1981-1982)
 Matt L'Amour – Vokal (1986)
 Tommy Bradford – Bas gitar (1981-1982)

Albümler

İlk Sürümler

Büyük Kayıt Şirketlerinden Çıkmış Önemli Albümler

Tekliler

DVD ve Video

Film Müzikleri
 Buffy the Vampire Slayer soundtrack [Pantera ve Rob Halford işbirliği ile "Light Comes Out of Black"] – (1992)
 The Crow soundtrack ["The Badge"] – (1994)
 Tales from the Crypt: Demon Knight soundtrack ["Cemetery Gates (Demon Knight Edit)"] – (1995)
 Strangeland soundtrack ["Where You Come From"] – (1998)
 Detroit Rock City soundtrack [Pantera coverı Ted Nugent'ın "Cat Scratch Fever"] – (1999)
 Heavy Metal 2000 soundtrack ["Immortally Insane"] – (2000)
 Nativity in Black II: A Tribute to Black Sabbath [Pantera coverı "Electric Funeral"] – (2000)
 Dracula 2000 soundtrack ["Avoid the Light"] – (2000)
 SpongeBob SquarePants: Original Theme Highlights soundtrack ["Pre-Hibernation"] – (2001)
 The Teksas Chainsaw Massacre soundtrack ["Immortally Insane"] – (2003)

Müzik Videoları
 "All Over Tonight" (Projects in the Jungle)
 "Hot and Heavy" (I Am the Night)
 "Cowboys from Hell" (Cowboys from Hell)
 "Psycho Holiday" (Cowboys from Hell)
 "Cemetery Gates" (Cowboys from Hell)
 "Primal Concrete Sledge" [Canlı] ( Cowboys from Hell''' deki kayıtlı versiyon)
 "Domination" [Canlı] (Cowboys from Hell' deki kayıtlı versiyon)
 "Mouth for War" (Vulgar Display of Power)
 "This Love" (Vulgar Display of Power)
 "Walk" (Vulgar Display of Power)
 "5 Minutes Alone" (Far Beyond Driven)
 "I'm Broken" (Far Beyond Driven)
 "Planet Caravan" (Far Beyond Driven)
 "Drag the Waters" (The Great Southern Trendkill)
 "Revolution is My Name" (Reinventing the Steel'')

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Pantera Resmi Sitesi
 Pantera Biyografisi
 A Vulgar Display of PanterA Pantera Hayran Sitesi
 Pantera Şarkı Sözleri

1981'de kurulan müzik grupları
Amerikalı groove metal grupları
Amerikalı thrash metal grupları

Pantera


"A&W" é uma canção da artista musical estadunidense Lana Del Rey, lançada em 14 de fevereiro de 2023 como o segundo single de seu futuro álbum de estúdio Did You Know That There's a Tunnel Under Ocean Blvd (2023). A canção foi composta e produzida pela artista juntamente com Jack Antonoff. O título da canção faz referência à marca estadunidense de cerveja de mesmo nome, e serve também como acrônimo para "American Whore".

Composição
A canção foi composta por Del Rey juntamente com Jack Antonoff. Descrita como uma balada folk, trap e pop, a canção é dividida em duas partes. A primeira metade é voltada para o folk, com destaque para a guitarra acústica. A segunda parte, apelidada de "Jimmy" pelos fãs e críticos, é voltada para o trip-hop/trap e, no qual a Rolling Stone observou que faz "recordar algumas de suas primeiras produções inspiradas no hip-hop". A segunda melodia assume uma batida mais experimental para Del Rey. A canção contém uma referência a Down Down Baby, uma canção de ninar que tem sido usada em várias outras canções e produções de mídia desde meados do século XX, incluindo a canção R&B "Shimmy, Shimmy, Ko-Ko-Bop" (1959) do grupo Little Anthony and the Imperials. A canção atraiu mais comparações com a "era Lizzy Grant" da carreira de Del Rey (que descreve canções inéditas, demos e primeiras gravações com um timbre jovem e feminino).

Lançamento
A canção foi lançada no dia dos namorados nos EUA em 14 de fevereiro de 2023, como o segundo single do álbum. Em uma postagem no Instagram anunciando o título do álbum e a data de lançamento, Antonoff declarou que a canção é sua "favorita" das que já criou com Del Rey.

Recepção da crítica
A canção foi aclamada pela crítica por sua produção experimental. Shaad D'Souza da Pitchfork concedeu para a faixa o selo Best New Track,
elogiando-a como um "surto psicodélico de colagista". Jon Blistein da Rolling Stone, chamou de "Lana clássica em todos os sentidos imagináveis". Ken Partridge da Genius descreveu a canção como um "estudo de personagem complexo", observando as referências líricas a outras mídias e o verso que critica a cultura do estupro.

Créditos
 Lana Del Rey – composição, produção, vocais
 Jack Antonoff – composição, produção
 Sam Dew – composição

Canções de 2023
Singles de 2023
Singles lançados pela Interscope Records
Singles lançados pela Polydor Records
Canções gravadas por Lana Del Rey
Canções compostas por Lana Del Rey
Canções compostas por Jack Antonoff
Canções produzidas por Jack Antonoff

A&W


كاريستوس (Κάρυστος) هي مدينة في إففويا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4805 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في وابية
بلديات وسط اليونان

كاريستوس


New Salem is the name of several places:

In Canada:
 New Salem, Nova Scotia

In the United States:
 Lincoln's New Salem, a recreated former frontier village in Menard County, Illinois
 New Salem, Pike County, Illinois
 New Salem Township, McDonough County, Illinois
 New Salem Township, Pike County, Illinois
 New Salem, Rush County, Indiana
 New Salem, Washington County, Indiana
 New Salem, Kansas
 New Salem, Massachusetts
 New Salem, Michigan
 New Salem, New York
 New Salem, North Dakota
 New Salem, Ohio
 New Salem, Pennsylvania, a borough in York County
 New Salem, Armstrong County, Pennsylvania
 New Salem-Buffington, Pennsylvania
 New Salem, Fayette County, Pennsylvania, a census-designated place
 New Salem, Texas

See also
 West Salem (disambiguation)
 Salem (disambiguation)

New Salem


Jürgen Hörig (* 11. September 1965 in Rastatt) ist ein deutscher Fernsehmoderator, Journalist und Sänger.

Leben und Wirken

Jürgen Hörig legte sein Abitur am Ludwig-Wilhelm-Gymnasium in Rastatt ab (1985). Seine journalistische Laufbahn begann beim Pabel-Moewig-Verlag, nach dem Studium in Karlsruhe und Freiburg (Erziehungswissenschaft, Pädagogische Hochschule), wurde er freier Mitarbeiter beim damaligen Südwestfunk in Freiburg. Für das Landesstudio war er als Reporter tätig und moderierte für SWF1 und S4 die Hörfunksendung Baden-Württemberg Aktuell.

Nach der Gründung des Südwestrundfunks im Jahr 1998 wechselte er nach Stuttgart zum Fernsehen und moderiert seit 1999 die Landesschau Baden-Württemberg. Es folgten zahlreiche Fernsehproduktionen für den Treffpunkt im Grünen und Treffpunkt Freizeit und ab 2001 dann die Moderation der Nachmittagssendung Kaffee oder Tee (bis 2010). Damit wurde er auch einem breiteren Publikum über Baden-Württemberg hinaus bekannt.

Bis 2020 war Hörig auch als Reporter für das Landesschau Mobil unterwegs. Dort porträtierte er Menschen und Ortschaften, sowohl für die Landesschau, als auch für die halbstündige Sendung am Samstag Landesschau Mobil.

Hörig lebt in Berglen im Rems-Murr-Kreis, östlich von Stuttgart.

Von 2002 bis 2015 war Hörig Vorsitzender des Fördervereins der Deutschen Kinderkrebsnachsorge e. V. in Tannheim (Villingen-Schwenningen). Inzwischen ist er dort noch als Beisitzer im Vorstand ehrenamtlich tätig.

Im Herbst 2015 veröffentlichte Jürgen Hörig unter seinem Namen eine erste Musiksingle. Brand New Song wurde geschrieben und produziert von Conny Conrad. Im September 2016 folgte dann das Album Out Comes. Es erschien unter dem Projektnamen U.M.O.N feat. Jürgen Hörig. Die Songtexte sind von Hörig verfasst, die Musik stammt von Conrad. Inzwischen tritt Hörig auch live auf. In Zusammenarbeit mit dem Waiblinger Musikproduzenten Rodolfo Guzman Tenore (Künstlername RGT) begann er Ende 2019 die Arbeiten an einem weiteren Musikalbum, von dem im Jahr 2020 zunächst im April die Single Helpless und im August der Song Love Without a Fight vorab veröffentlicht wurden. Das Album What If erschien im Anfang 2021.

Weblinks
 Offizielle Website von Jürgen Hörig
 Jürgen Hörig im Interview auf Landesschau Baden-Württemberg
 https://www.swrfernsehen.de/landesschau-bw/aexavarticle-swr-2422.html

Einzelnachweise

Fernsehmoderator (Deutschland)
Hörfunkmoderator
Journalist (Deutschland)
Hörfunkjournalist
Popsänger
Musiker (Deutschland)
Person (Südwestrundfunk)
Deutscher
Geboren 1965
Mann

Jürgen Hörig


La légion « Liberté de la Russie » ( ; ), également légion « Russie Libre », est une unité militaire des Forces armées de l'Ukraine, formée en mars 2022 pour lutter contre l'invasion russe de 2022 de la guerre russo-ukrainienne. L'unité se compose de transfuges des forces armées russes, ainsi que de divers volontaires russes et biélorusses n'ayant pas été membres de formation militaire auparavant.

La légion utilise un drapeau blanc-bleu-blanc comme insigne au lieu du drapeau tricolore de la fédération de Russie.

Histoire
La légion « Russie Libre » est formée à partir d'une compagnie de l'armée russe (plus de 100 personnes), qui a volontairement rejoint le camp ukrainien. Selon le commandant de la compagnie, le 27 février 2022, avec l'aide du Service de sécurité d'Ukraine, des soldats russes ont rejoint les forces ukrainiennes pour « protéger les Ukrainiens des vrais fascistes ». Il a également appelé ses compatriotes, soldats de l'armée de Poutine, à rejoindre la légion afin de sauver le peuple russe et tout le pays .

Les premiers volontaires commencent une formation préliminaire individuelle fin mars 2022. En particulier, le personnel de la légion sous la direction d'instructeurs des forces armées ukrainiennes a étudié les particularités du missile antichar portable « tire et oublie » suédo-britannique NLAW. Les commandants des unités « Russie Libre » se sont familiarisés avec la situation opérationnelle sur les lignes de front.

Le 9 avril 2022, la chaîne Telegram de la légion publie une vidéo montrant les volontaires de l'unité transportant des prisonniers de guerre russes du Donbass vers leur quartier général, où ils se voient proposer de rejoindre les rangs.

La légion combattrait aux côtés des forces armées ukrainiennes dans le Donbass lors de l'offensive dans l'est de l'Ukraine. L'unité organiserait également des incendies et des actes de sabotage à l'intérieur de la Russie.

Selon une information parue le 11 juin 2022, Igor Volobuyev, l'ancien vice-président de Gazprombank, qui avait quitté la Russie lors du déclenchement de l'invasion, a rejoint la légion « Liberté de la Russie ».

Vers le début de juillet, la légion aurait fait une déclaration selon laquelle elle se serait retirée du front afin de . Depuis lors, la chaîne YouTube officielle de la légion a partagé plusieurs vidéos de ses soldats en exercice.

Le 31 août, aux côtés de l'Armée nationale républicaine et du Corps des volontaires russes, la légion signe une déclaration de coopération à Irpin appelée . Les organisations ont également convenu de créer un centre politique dont le but est de représenter leurs intérêts auprès des autorités étatiques des différents pays et d'organiser une politique d'information commune. Ilia Ponomarev dirigera le centre politique.

Certains membres combattent à Bakhmout et sont considérés comme faisant partie des volontaires internationaux au sein des forces ukrainiennes.

En mars 2023, la Cour suprême russe déclare le mouvement Liberté pour la Russie .

L'organisation compte parmi ses fondateurs un ancien député russe. Elle est représentée publiquement par , un ancien militant du Mouvement impérial russe et se compose en mai 2023 de 4 compagnies de 250 hommes environs.

Le 22 mai 2023, une opération est menée par des opposants au régime de Vladimir Poutine, composés de la Légion « Liberté de la Russie » et du Corps des volontaires russes dans le raïon de Graïvoron situé dans la région russe de Belgorod. Moscou indique .

Le 1 juin 2023, le Corps des volontaires russes et la Légion "Liberté de la Russie" annoncent un nouveau raid dans la région de Belgorod. Le poste frontière de Shebekino a été attaqué avec le soutien de chars. Le quartier général opérationnel de Belgorod déclare que "il n'y a pas de percée des forces armées ukrainiennes". Une tentative de percée deroule aussi près de .
Le 2 juin, la Légion poursuit les combats dans la région de Belgorod, à la périphérie du village de . L'unité accuse l'armee russe d'avoir tué deux civils. Ils affirment que l'armée russe a lancé une frappe d'artillerie sur un véhicule, le prenant pour un véhicule appartenant à un groupe de sabotage .
Le 4 juin, le Corps des volontaires russes et la Légion "Liberté de la Russie" font appel au gouverneur de la région de Belgorod en proposant d'échanger deux prisonniers de guerre contre la possibilité de s'entretenir personnellement avec le gouverneur de la région, Vyacheslav Gladkov . Il déclare d'être prêt à rencontrer les combattants, mais les bataillons disent que le gouverneur ne s'était pas présenté à la réunion. Les prisonniers seront transférés au fonds d'échange de la partie ukrainienne .
Le 5 juin, la légion propose à Prigojine d'échanger des militaires russes capturés contre un lieutenant-colonel russe, détenu par les mercenaires du Wagner PMC. À son tour, le Corps des volontaires russes déclare qu'il avait déjà remis tous les militaires russes capturés à la partie ukrainienne. De tout façon, Prigojine refuse la proposition .
Le , , déclare que les représentants des autorités régionales « ne peuvent pas entrer » dans le village de . Mais déjà le 6 juin, il dit qu'il n'y a « aucun ennemi » sur le territoire de la région et en particulier dans le village .
Lors de raid mené par deux groupes dans la région de Belgorod au début de juin, au moins 14 militaires de la région de Pskov ont été tués et 10 autres ont été capturés. Cela a été annoncé par le gouverneur de la région de Pskov, Mikhaïl Vedernikov .
Article détaillé :

Le 28 septembre 2023, la Légion "Liberté de la Russie" annonce une nouvelle opération dans le région de Belgorod .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Bataillon Djokhar Doudaïev
 Régiment Kastous-Kalinowski
 Légion géorgienne
 Liste des volontaires étrangers

Liens externes

Relations entre la Russie et l'Ukraine
Invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022
2022 en Ukraine
Volontaires militaires étrangers
Unité militaire ukrainienne
Unité ou formation militaire créée en 2022
Unité militaire de la guerre russo-ukrainienne

Légion « Liberté de la Russie »


El Coro de la Generalidad Valenciana (en valenciano, Cor de la Generalitat Valenciana) depende orgánicamente del Instituto Valenciano de la Música (IVM). El público y la crítica de toda España lo reconocen como una de las mejores agrupaciones corales de este país. Este prestigio se lo ganó en la primera etapa de su trayectoria, desde su creación en 1987, con el nombre de Coro de Valencia, y lo ha mantenido en la última, desde 2006, como coro titular de las temporadas líricas del Palacio de las Artes Reina Sofía.

Trayectoria

A lo largo de sus casi veinticinco años de existencia ha compaginado en su repertorio la ópera con la música sinfónico-coral de todas las épocas. Ha cantado bajo la dirección entre otros de Claudio Abbado, Rinaldo Alessandrini, Bertrand de Billy, Sylvain Cambreling, Franz-Paul Decker, Manuel Galduf, Enrique García Asensio, Luis Antonio García Navarro, Miguel Ángel Gómez Martínez, Valeri Guerguiev, Leopold Hager, Cristóbal Halffter, Robert King, Sir Neville Marriner, Lord Yehudi Menuhin, Marc Minkowski, Krzysztof Penderecki, Josep Pons, Michel Plasson, Georges Prêtre, Helmuth Rilling, Guennadi Rojdestvenski, Antoni Ros-Marbà, Mstislav Rostropóvich, Claudio Scimone, Yaron Traub y Alberto Zedda.

Además de cantar asiduamente en el Palau de la Música de Valencia, donde ha colaborado asiduamente con la Orquesta de València, ha estado presente en las temporadas y festivales españoles más importantes (Granada, Santander, Peralada, Grec entre otros); también ha actuado en el Festival Cervantino de Guanajuato (México), en la sede de la Unesco en París, en la Exposición Internacional de Lisboa y en la Catedral de San Patricio de Nueva York, además de recorrer los principales festivales europeos con el espectáculo Tramuntana Tremens, del compositor Carles Santos. Con el grupo teatral La Fura dels Baus ha colaborado en los montajes de La Atlàntida de Manuel de Falla y El martirio de San Sebastián de Claude Debussy, que fue estrenado en la Ópera de Roma, además de participar en su producción de la tetralogía de Richard Wagner para el Palacio de las Artes Reina Sofía.

Desde su llegada al Palacio de las Artes Reina Sofía el Coro ha intervenido en casi todas sus producciones, principalmente bajo la batuta de Lorin Maazel y Zubin Mehta, también de Omer Meir Wellber, nuevo titular artístico de la Orquesta de la Comunidad Valenciana. Algunas de estas actuaciones han sido recogidas en DVD.

Discografía
 Frederic Mompou: Suburbis. Scénes d'enfants. les impropères. combat del somni. Virgínia Parramon, Jerzy Artysz, Cor de Valencia, Orquestra de cambra Teatre Lliure, Josep Pons (dir.). Harmonia Mundi, 1994.
 Óscar Esplá, Francisco Llácer Plá, Amando Blanquer y otros: Dos tonadas levantinas. Estrella Estévez, Ricardo Gozalbes, Amadeo Lloris, Maria José Cifre, Llanos Martínez, Tomás Puig, Joaquim Marti, Cor de València, Francisco Perales (dir.). Estudios de Grabación Tabalet, 1996.
 Luis de Pablo: Tarde de poetas. Luisa Castellani, Jorge Chaminé, Cor de València, Orquestra de cambra de Teatre lliure, Josep Pons (dir.). Harmonia Mundi, 1996.
 Manuel de Falla: La vida breve. Inmaculada Egido, Antonio Ordóñez, Mabel Perelstein, Enrique Baquerizo, Víctor Torres, Mariola Cantarero, Octavio Arévalo, Luis Heredia Fernández El polaco, Ricardo Gozalbes, Estrella Estévez, Cristina Faus, Coro de Valencia, Orquesta Ciudad de Granada, Josep Pons (dir.). Harmonia Mundi, 1998.
 Alfredo Aracil: Paradiso.Estrella Estévez, Josep Hernández, Antonio Lozano, Cor de la Generalitat Valenciana, Grup instrumental de València, Francesc Perales (dir.). Columna música, 2004.
 Nunca fue pena mayor. Música religiosa en torno al Papa Alejandro VI. Cor de la Generalitat Valenciana, Capella de Ministrers, Carles Magraner (dir.). Naïve, 2001.
 Plaser y Gasajo. Música cortesana en tiempos del Papa Alejandro VI. Cor de la Generalitat Valenciana, Capella de Ministrers, Carles Magraner (dir.). Naïve, 2001.
 Joaquín Rodrigo: La obra vocal, IV y V. Varios intérpretes. EMI-Odeón, 2002.
 Borgia. Música en torno al papa Alejandro VI. Coro de la Generalidad Valenciana, Capella de Ministrers, Carles Magraner (dir.). Licanus, 2006.
 Alfonso X El Sabio y otros: Música angélica. Capella de Ministrers, Cor de la Generalitat Valenciana, Carles Magraner (dir.). Instituto Valenciano de la Música, 2007.
 Morton Feldman: Rothko Chapel. Grup Instrumental de València, Cor de la Generalitat Valenciana, Joan Cerveró (dir.). Moderna Musica, 2010.

DVD y Blu-Ray
 Beethoven: Fidelio. Waltraud Meier, Peter Seiffert, Matti Salminen. Orquesta de la Comunidad Valenciana, Cor de la Generalitat Valenciana, Zubin Mehta (dir.). Director de escena: Pierluigi Pier'Alli. Euroarts, 2009.
 Puccini: Turandot. Maria Guleghina, Marco Berti, Alexander Simbaliuk, Alexia Voulgaridou, Javier Agulló. Coro y Orquesta de la Comunidad Valenciana, Zubin Mehta (dir.). Director de escena: Tiziano Mancini. CMAJOR, 2009.
 Wagner: Götterdämmerung. Lance Ryan, Ralf Lukas, Franz-Josef Kappellmann, Matti Salminen, Jennifer Wilson. Orquesta de la Comunidad Valenciana, Coro de la Generalidad Valenciana, Zubin Mehta (dir.). Director de escena: Carlus Padrissa. CMAJOR, 2010.
 Alfano: Cyrano de Bergerac. Plácido Domingo, Sondra Radvanovsky, Arturo Chacón-Cruz, Rod Gilfry. Orquesta de la Comunidad Valenciana, Cor de la Generalitat Valenciana, Patrick Fournillier (dir.). Director de escena: Michal Znaniecki. Naxos, 2011.
 Chapí: El rey que rabió. Pablo Martín Reyes, Elena De La Merced, Vicenç Esteve, Luis Varela. Orquesta de la Comunidad Valenciana, Cor de la Generalitat Valenciana, José Miguel Pérez Sierra (dir.). Director de escena: Emilio Sagi. Palau de les Arts - RTVV, 2011.

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial del IVM
 Web del Palau de les Arts

Coros de España
Música de la Comunidad Valenciana

Coro de la Generalidad Valenciana


Portret Terencija Neona je rimska freska nastala oko 20.-30. godine. Pronađena je u Pompejima, u kući Terencija Neona u Regio 7, Insula 2, 6. Trenutno se čuva u Nacionalnom arheološkom muzeju u Napulju.

Opis
Portret je neobičan na nekoliko načina: par je prikazan jednakog statusa i oboje su pripadnici samouvjerene i pomodne trgovačke klase; portret pokazuje realne nedostatke ili osobitosti na licima što je rijetkost u sličnim freskama i oživljava likove.

Vjeruje se da su par Pompejaca iz srednje klase muž i žena. Terencije Neon je bio vlasnik pekare jer je kuća bila preinačena pretvaranjem jednog dijela u pekaru. Muškarac nosi togu, znak rimskog građanina, i drži rotulus, što sugerira da je također uključen u lokalna javna i/ili kulturna događanja. Žena je u prvom planu i drži stilus i voštanu ploču, čime se ističe da je ravnopravnog statusa, obrazovana i pismena.

Freska se smatra jednim od najljepših umjetničkih djela s područja Vezuva. Ponekad se pogrešno nazivao portretom Pakija Prokula, ali to je bio rezultat zabune jer freska nije pronađena u kući Pakija Prokula, koja se nalazi u Reg I, Ins 7, 1.

Natpis pronađen na vanjskoj strani kuće je izborna preporuka Terencija Neona.

Izvori

Vanjske poveznice
 Catalogue record, u Napuljskom nacionalnom arheološkom muzeju

Arheološki artefakti iz Pompeja
Arheološki artefakti u Italiji
Izlošci u Nacionalnom arheološkom muzej u Napulju

Portret Terencija Neona