CBC Music (formerly known as CBC FM, CBC Stereo and CBC Radio 2) is a Canadian FM radio network operated by the Canadian Broadcasting Corporation. It used to concentrate on classical and jazz. In 2007 and 2008, the network transitioned towards a new "adult music" format with a variety of genres, with the classical genre generally restricted to midday hours. In 2009, Radio 2 averaged 2.1 million listeners weekly, and it was the second-largest radio network in Canada.

History
The CBC's FM network was launched in 1946, but was strictly a simulcast of the AM radio network until 1960. In that year, distinct programming on the FM network began. It was briefly discontinued in 1962, but resumed again in 1964.

In November 1971, the CBC filed license applications for new FM stations in English in St. John's, Halifax, and Calgary; and in French in Quebec City, Ottawa, and Chicoutimi, telling the CRTC that it intended to start a second "more extended and more leisurely" program service on its FM stations, tentatively to be called "Radio Two".

On November 3, 1975, the FM network was renamed CBC Stereo, to distinguish it from the AM network, known as CBC Radio.

In the early 1990s, the CBC began offering selected programs on the Internet, most notably CBC Stereo's RealTime. In September 1996, the corporation formally launched live audio streaming of both CBC Radio and CBC Stereo.

Since the 1980s, many of the AM CBC Radio stations moved to FM due to the limitations of AM broadcasting; as such, in 1997 the CBC renamed the networks CBC Radio One and CBC Radio Two. As of 2018, there are a number of CBC Radio One low-power transmitters with only a few high-powered ones left still operating on the AM band in some areas across Canada.

For much of its history, its programming focused on arts and culture, and primarily consisted of programs devoted to opera, classical music, jazz and theatre. Some programming devoted to Canadian pop and indie rock music was also aired, via the Saturday night CBC Radio 3 simulcast and predecessors such as RadioSonic, Night Lines, and the late-night programme Brave New Waves.

2007 format change
In 2006, speculation arose that Radio Two programming would undergo a format and name change, similar to that which its French counterpart Espace musique undertook in 2004, although no plans were announced until January 2007. These changes, which took effect March 19, resulted in a tighter focus on music – still primarily classical but also including jazz, world music, and live music of all types. The length and frequency of newscasts, which had essentially duplicated those heard on Radio One, was reduced dramatically. The 2007 revamp also resulted in a subtle name change from Radio Two to Radio 2.

In March 2008, the CBC announced plans to complete the transformation of Radio 2, significantly altering its daytime programming lineup. These plans resulted in the "New Radio 2", starting September 2, 2008. In essence, the morning and afternoon drive programs, which had focused almost exclusively on classical music, were replaced with new shows featuring a wider range of genres. The goal, according to the CBC, was to increase exposure of musicians and genres, other than classical and jazz, which received little airtime on private radio.

Concomitantly, four web radio streams – all-classical, jazz, singer-songwriter, and "Canadian composer" –  were introduced.

On June 10, the CBC announced that hosts associated with the new programming would include Julie Nesrallah, Molly Johnson and Rich Terfry.

Reception

There was a vocal, negative response to these changes from a variety of sources connected with the classical community, ranging from Facebook to blogs to newspaper columnists. National protests were also held at CBC facilities across the country. However, the move drew support from other corners of the cultural community, noting in many cases the low ratings of the existing service. Among the supporters were several critically acclaimed artists who would benefit from the changes.

While critics, particularly Globe and Mail columnist Russell Smith, raised the spectre of the network airing mainstream pop artists such as Nelly Furtado and The Black Eyed Peas, the network's popular music component consists almost exclusively of artists who would be classified as adult album alternative, folk, world music or singer-songwriter pop – and very few of whom receive any airplay whatsoever on commercial radio. For instance, on one representative day in 2009, Radio 2 Mornings "pop" playlist included Feist, John Mayer, Blue Rodeo, Sloan, Neil Young, Whiskeytown, Spirit of the West, Sharon Jones & The Dap-Kings, Joni Mitchell, Matthew Barber, Eleni Mandell, Skydiggers, Billy Bragg, Jeremy Fisher, Jim Bryson, The Be Good Tanyas, The Duhks, Sarah Slean, Stephen Fearing, Melissa McClelland, Cowboy Junkies, Howie Beck and the Band.

Critics also noted that classical music programming would be reduced from 12 hours per day to only 5 hours during daytime working office hours.

On May 2, 2008, the president of the CBC and the director of programming attended a meeting of the Parliamentary Standing Committee for Canadian Heritage. There appeared to be opposition to the movement away from classical music on Radio 2 from MPs of all three main parties represented on the committee. Committee members Bill Siksay and Ed Fast were particularly opposed to the programming changes. The committee voted unanimously to hold further hearings specifically on the CBC Radio 2 changes in September 2008.

Despite the controversy, the format change was successful for the network, which maintained a consistent overall audience while lowering the average age of its listenership from 65 to 52 in January 2010.

 2010s

On February 6, 2018, the CBC announced that Radio 2 would be rebranded as CBC Music, aligning with the branding of the corporation's music website and digital audio service (discussed below).

 2020s

During the COVID-19 pandemic in Canada, the service temporarily shifted to a playlist of exclusively Canadian music, to help support Canadian musicians impacted by the cancellations of their concert tours.

Distribution
The network is not as widely available across Canada as Radio One. While Radio One is available in most communities across Canada regardless of size, CBC Music for the most part is available only in larger cities. Only 14 transmitters across Canada are licensed as originating stations within the network, compared to over 30 for Radio One, although some additional cities are also served by rebroadcasters of one of the originating stations. The service is provided in some form to virtually all of Canada's major cities and all provincial capitals. CBC Music also has a more consistent national schedule than Radio One; currently the originating stations produce only limited regional programming, such as weather updates. In the past these stations would also air local news summaries or a daily calendar of local arts and culture events; this was dropped in 2007. CBH-FM in Halifax produces an additional regional music program for the Atlantic Canada region, due to a scheduling hole caused by the time zone difference.

In some smaller communities, especially in rural northern British Columbia, community groups have been licensed to rebroadcast a CBC Music station on a local low-power radio transmitter. These transmitters are owned by the community group rather than the network, and do not originate any programming at all.

On satellite, the network's programming can also be heard on Bell Satellite TV and Shaw Direct. Unlike Radio One and Radio 3, CBC Music is not carried by SiriusXM Satellite Radio; the CRTC requires that a "Canadian" channel (for the purposes of Sirius Canada, which carried CBC programming prior to its merger with XM Radio Canada) must carry 85% Canadian musical content, a requirement that has not been imposed on (or met by) the terrestrial network. Even so, a handful of programs that did meet this criterion, such as Deep Roots, have aired on Radio One's Sirius XM feed (channel 169); for a period in the mid-2010s, CBC Music also programmed a separate service for SiriusXM, CBC Music Sonica, which was devoted exclusively to Canadian music. This channel was later discontinued.

CBC Music is also available via the internet in webradio and podcast form. Between October 2013 and September 2016, access to the network's domestic internet streams was blocked for listeners outside Canada. The CBC stated that they were not allowed to broadcast advertising outside of Canada. Two ad-free streams – Eastern International and Pacific International – were made available for international users. On these streams, commercials were replaced with CBC promos and other filler content. After the CRTC ordered the CBC to stop broadcasting ads on the network in 2016, international users have regained access to all five domestic streams.

Stations
Only stations which are licensed as "originating stations" within the network are listed here. Some stations also have rebroadcasters in smaller outlying markets; these are listed in each station's separate article.

Former affiliates
 Kentville, Nova Scotia - CKWM-FM - disaffiliated in 1988.
 London, Ontario - CFPL-FM - disaffiliated in 1972.
 Red Deer, Alberta - CKRD-FM - disaffiliated in 1981.

Website
On February 13, 2012, the CBC launched CBC Music as an internet radio platform, featuring the existing CBC Radio services and 47 dedicated channels devoted to particular genres of music. The service is distributed via the CBC Music website, and accompanying mobile apps, initially launched for Android, iOS, and BlackBerry OS. Some of the genre webstreams were already provided by Radio 2 or Radio 3, while others were new offerings at the 2012 launch; over time, however, the names and formats of the genre streams have evolved significantly, with some of the original streams having been discontinued in favour of new ones, reformatted to alter their genre focus, or renamed to align their branding with the network's programming.

The service was launched shortly after the CBC reached a music licensing deal with the Audio-Video Licensing Agency in January 2012. The site was one of the first large-scale ventures into online broadcasting to be available in Canada since the launch of Iceberg Radio in 1997; at the time of CBC Music's launch, popular international ventures such as Pandora or Spotify remained unavailable to Canadian consumers.

A similar site, IciMusique.ca (formerly espace.mu, in reference to former radio branding Espace Musique), is also offered by CBC Music's French-language counterpart Ici Musique.

Shortly after the service's launch, Stingray Digital filed a complaint with the Canadian Radio-Television and Telecommunications Commission, alleging that the CBC's access to government funding gave it an unfair competitive advantage over private for-profit services. Noting that the CBC pays the same copyright royalties to SOCAN as the competing services and that it places a much greater emphasis on Canadian content than the commercial services, the CRTC dismissed the complaint in August 2012.

In December 2013, the site also launched the first issue of CBC Music Magazine''', an e-magazine distributed in both iOS and Android formats. The magazine is no longer published.

With the rebranding of Radio 2 in 2018, the website is considered to be part of the radio network's operations rather than a distinct division of the CBC, although the individual genre streams and Radio 3 are still provided. The CBC Music streaming platform was replaced by CBC Listen in 2019.

Programming
Although most programming on CBC Music is exclusive to the network, some specialty programs, including The Vinyl Cafe (until 2015), Vinyl Tap, C'est formidable!, Backstage with Ben Heppner and Canada Live, have also aired on Radio One in different time slots.

Until 2007, Radio 2 simulcast the majority of Radio One's newscasts, including The World at Six and World Report, resulting in several lengthy breaks from music throughout the day. This ended in March 2007, when Radio 2 began to carry a separate news service, with news updates of 90 seconds in length a handful of times each day. The length was soon changed to 4 ½ minutes, the usual length of the CBC's non-major newscasts, with the frequency increased slightly. However, newscasts on Radio 2 remain distinct from those on Radio One.

During the 2005 Canadian Media Guild lockout, the normal schedule was temporarily replaced by continuous music from Galaxie (then owned by the CBC), except for short news updates at the top of each hour from 6 a.m. to 7 p.m. local time.

After the 2012 federal budget, the CBC applied to the CRTC for permission to introduce commercial advertisements on CBC Radio 2 and sister network Espace Musique. In October 2013, the network began broadcasting a limited amount of advertising, up to four minutes an hour, with a goal of broadcasting up to nine minutes per hour in 2016. Ad-free streams of the Toronto and Vancouver feeds were introduced online for international listeners. On August 31, 2016, the CRTC denied CBC's request to continue airing commercial advertisements until August 31, 2018. Consequently, advertising ceased on September 1, 2016.

CBC Music also produces the television series CBC Music Backstage Pass, featuring live performances by musicians, for CBC Television.

Weekday programming
The network's weekday programming does not vary significantly from day to day; except in the 6–7 p.m. hour, when a different one-hour weekly program normally airs each day, the schedule is otherwise consistent from Mondays to Fridays. Mornings, hosted by Saroja Coelho, airs in the morning drive slot, and is followed at 9 a.m. by the classical music show Tempo, hosted by Julie Nesrallah. About Time, hosted by Tom Allen, airs in the early afternoons, followed by Drive, hosted by Rich Terfry.

The 6-7 p.m. block includes CBC Music Live, a program that presents recordings of live concerts by Canadian musicians, on Mondays; Frequencies, a world music program hosted by Errol Nazareth, on Tuesdays; Reclaimed, hosted by Jarrett Martineau and devoted to indigenous music, on Wednesdays; CBC Music Top 20, a countdown show currently hosted by Grant Lawrence, on Thursdays; and Marvin's Room, hosted by A. Harmony and devoted to rhythm and blues, on Fridays. This block aired from 7 to 8 p.m. until February 2021, when it was moved to 6 p.m.

Angeline Tetteh-Wayoe hosts The Block, a program devoted to black music genres such as hip hop, soul and rhythm and blues, at 7 p.m. Odario Williams hosts After Dark in the evenings, while Nightstream, a hostless stream of continuous music, airs overnights.

At various times during the day, Grant Lawrence is also heard voicing short segments presenting music news, such as a short profile of a musician who has just released a new album.

Weekend programming
On Saturday and Sunday, Mornings airs with host Damhnait Doyle; however, for the remainder of the day the network airs a variety of specialty programs, mainly devoted to particular genres of music, rather than replicating the weekday schedule.

Saturday programming includes My Playlist, Centre Stage, Saturday Afternoon at the Opera, Backstage with Ben Heppner, Saturday Night Blues with Holger Petersen and Saturday Night Jazz with Laila Biali.

Sunday programming includes Choral Concert, In Concert with Paolo Pietropaolo, Inside the Music, C'est formidable! with Florence K, and Afterdark Sunday with Tariq Hussain. On both Saturdays and Sundays, Nightstream again airs after midnight.

Past programmingAfter Hours with Andy Sheppard (previously Ross Porter) – jazz; weeknightsBrave New Waves (1984–2007) – alternative music, weekdays at midnight. Hosts Augusta La Paix, Brent Bambury and Patti Schmidt.DiscDrive with Jurgen Gothe – classical, with some jazz and bluegrass; weekday afternoon drive (1985–2008)Here's to You with Catherine Belyea (previously Shelley Solmes) – by-request classical music; weekday mid-mornings, Based on the earlier program Take Five, hosted by Solmes and earlier by Shelagh RogersIn Performance with Andrew Craig (previously Eric Friesen) – live-to-tape classical performances; weeknightsMusic and Company with Tom Allen – classical music; weekday morningsMusic for a While with Danielle Charbonneau – classical music; weekday eveningsNight Lines (1982–1997) – alternative music, Saturday overnight. Hosts Ron Robinson, Ralph Benmergui, David Wisdom.Northern Lights with Andrea Ratuski (and predecessor That Time of the Night) – soft classical music; early morning (also aired late evenings on Radio One)RSVP – classical music requests by listeners, hosted by David Lennick and later by Leon Cole; after Cole's retirement the program was taken over by Bill Richardson and retitled As You Like ItOff the Record with Bob Kerr – various classical music; weekday afternoonsRadioSonic/CBC Radio 3 (1997–2007) – alternative music on Saturday nights. Hosts Leora Kornfeld, David Wisdom, Grant Lawrence and Alexis Mazurin.Shift with Tom Allen - mixed genres; weekday afternoonsStudio Sparks with Eric Friesen – classical, with some jazz and world music; early weekday afternoonsTwo New Hours with Larry Lake – contemporary classical and new music

Searchlight
Prior to the launch of CBC Music, CBC Radio 3 broadcast an annual "Searchlight" contest, soliciting listener votes in a process to determine the "best" of various aspects of the Canadian music industry. The topic of Searchlight was different each year, with contests focusing on such themes as Canada's best live music club, best music festival and best music website.

Following the launch of CBC Music, Searchlight was relaunched as a platform-wide contest to determine Canada's best unsigned musical artist. Incorporating participation from both CBC Music and CBC Radio One, the process begins with a series of local competitions produced by Radio One's local afternoon shows. Listener feedback and online voting determines the artists who advance to the next round, until the national stage of the competition begins on Q.

When the list has been narrowed to ten artists, three established musicians step in as judges, who each pick their own favourite act. Those three artists and an audience selection as determined by online voting advance to the final round as the four finalists, following which the judges debate and discuss the choices before voting on the ultimate winner. In 2018, the process was revised, with the judges selecting five artists and a public vote selecting five artists, for a list of ten finalists rather than four.

The winner of the competition wins $20,000 in musical gear from Yamaha Music, as well as a slot on the bill at the CBC Music Festival.

Beginning in 2022, the competition also instituted a Fan Choice Award, presented to the three top vote-getters in the first stage of the competition regardless of how they fared through the later stages.

Winners and finalists

CBC Music Festival
In May 2013, the service sponsored the first CBC Music Festival, which is staged every spring at Ontario Place's Echo Beach.

Each year's event features a lineup of acts from several different genres, including the winner of that year's Searchlight competition, and sometimes includes a live taping of a performance by a CBC Radio comedy show.

2013 – Sam Roberts, Of Monsters and Men, Kathleen Edwards, Sloan, Corb Lund and the Hurtin' Albertans, Half Moon Run, Jarvis Church, Elisapie Isaac, Aidan Knight, Kae Sun, Shakura S'Aida, Sherman Downey and the Ambiguous Case.
2014 – Tegan and Sara, Arkells, Crystal Shawanda, Chad VanGaalen, Spoon, Hannah Georgas, Wake Owl, The Belle Game, Dan Mangan, Lauren Mann and the Fairly Odd Folk, The Irrelevant Show2015 – Patrick Watson, Bahamas, Cœur de pirate, Joel Plaskett, The Strumbellas, Shad, Jenn Grant, Lindi Ortega, Tanika Charles, Choir! Choir! Choir!, The Debaters'', Fred Penner, Mamma Yamma, Orange O'Clock.
2016 – Maestro Fresh Wes, Tanya Tagaq, Whitehorse, Tokyo Police Club, Alvvays, The New Pornographers, Buck 65, Hey Rosetta!, Desirée Dawson, Terra Lightfoot, John River, Ria Mae, Zaki Ibrahim, The Franklin Electric, Julian Taylor, Laura Sauvage, Charlotte Cardin, Emilie & Ogden, Megan Bonnell.
2017 – Serena Ryder, Walk Off the Earth, Keys N Krates, Ruth B, Scott Helman, Bobby Bazini, Austra, BROS, William Prince, Sarah Slean, Alx Veliz, Iskwé, Ralph, Valley, The Long War.
2018 – July Talk, A Tribe Called Red, Charlotte Day Wilson, The Rural Alberta Advantage, Northern Touch All-Stars, Yukon Blonde, Busty and the Bass, The Jerry Cans, Milk & Bone, Fortunate Ones, Boogat, Logan Staats, Johnny Balik, Ammoye, Midnight Shine, Caveboy, Aquakultre.
2019 – Alvvays, Stars, Rhye, Cœur de pirate, Buffy Sainte-Marie, Charlotte Cardin, Peach Pit, Hubert Lenoir, Elisapie, Exco Levi, The Courtneys, Nuela Charles, Emmanuel Jal, Laila Biali, Gabrielle Shonk, Samantha Martin & Delta Sugar, Shopé.
2020 – The 2020 festival was cancelled due to the COVID-19 pandemic in Canada. Artists who had been scheduled to perform included Metric, Half Moon Run, Lights, Jeremy Dutcher, Dizzy, Geoffroy, Haviah Mighty, Snotty Nose Rez Kids, Tanika Charles and Tedy.

References

External links
 CBC Music

Radio stations established in 1960
Sirius XM Radio channels

CBC Music


حزب مصر العربي الاشتراكي هو حزب اشتراكي إسلامي تأسس في السبعينات، وأُعيد إنشاءه مجددًا بتاريخ 27/9/1992. هدفه الحفاظ علي منجزات ثورة 23 يوليو وأهمها الالتزام بالدستور المصري وضمان نسبة 50% علي الأقل للعمال والفلاحين في مجلس الشعب المصري. رئيس الحزب وحيد الأقصري. وقد حصل عادل القلا على مقعد الحزب الوحيد في انتخابات مجلس الشعب المصري 2011-2012 على قائمة التحالف الديمقراطي من أجل مصر في الدائرة الثانية بمحافظة الدقهلية «دكرنس». رشّح الحزب حسام خيرت لانتخابات الرئاسة المصرية 2012. وقررت لجنة الانتخابات الرئاسية 2012 استبعاده على أساس أن وجود «نزاع على رئاسته بين وحيد فخري الأقصري وعادل القلا».

أحزاب اشتراكية في مصر
أحزاب إسلامية سياسية
أحزاب سياسية أسست في 1976
أحزاب سياسية اشتراكية عربية
أحزاب سياسية إسلامية في مصر
أحزاب قومية في مصر
الدين والسياسة
انحلالات سنة 2012 في مصر
تأسيسات سنة 1976 في مصر
قومية عربية في مصر

حزب مصر العربي الاشتراكي


Adolfas Antanas Balutis (* 19. Juni 1942 in Vilnius) ist ein litauischer Bauingenieur und ehemaliger Politiker.

Leben

1967 absolvierte er das Diplomstudium am Kauno politechnikos institutas und wurde Ingenieur. Von 1967 bis 1975 arbeitete er am Stadtbauprojektierungsinstitut Kaunas und von 1975 bis 1992 am Landwirtschaftsbauprojektierungsinstitut. Von 1997 bis 2000 war er stellvertretender Bürgermeister von Kaunas. Von 2000 bis 2001 war er Baudirektor der UAB "Balticum construction" und von 2001 bis 2004 beschäftigt bei der AB "YIT Kausta".

Er ist Mitglied der Tėvynės Sąjunga.

Weblinks
 Lebenslauf (VRK.lt)

Stellvertretender Bürgermeister (Kaunas)
Bauingenieur
TS-LKD-Mitglied
Litauer
Sowjetbürger
Geboren 1942
Mann
Politiker (20. Jahrhundert)
Absolvent der Technischen Universität Kaunas
Person (Vilnius)

Adolfas Antanas Balutis


Pernille Kure (født 6. maj 1968) er en tidligere dansk tv-vært. Hun var vært på hvaffor 1 hånd fra 1994 til 1997. Hun tog blandt andet ud på ture til forskellige øer i Danmark hvor hun fortalte om øerne og deres historie. Pernille Kure har også været vært på Olivia - hvoffor hvoffor dit og hvoffor dat. Hendes 3 medværter var Andreas Bræstrup, Mikkel Konyher og Amalie Nybroe Fjeldmose. Pernille Kure arbejder stadig på Danmarks Radio.

Kilder

Tv-værter fra Danmark

Pernille Kure


Kanada'nın aynı adlı kenti: Reykjavik, Manitoba

Reykjavik, İzlanda'nın başkenti. Yeryüzünde kutup bölgesine en yakın başkenttir. Önemli bir balıkçılık bölgesidir. İzlanda nüfusunun yarısı bu şehirde yaşar.

Coğrafya
Reykjavik, İzlanda'nın güney batısında Faxaflöî körfezi sahilinde yer alır. Reykjavik
sahil alanı, yarım adalar, koylar, boğazlar ve adalar ile karakterize edilir. Buzul
çağı süresinde (10.000 yıl öncesine kadar) şehir alanını büyük bir buzul kaplıyordu. Şehrin diğer kısımları deniz suyu ile çevriliydi.

İklim
Reykjavik kuzeydeki konumuna rağmen New York seviyesinde kış sıcaklıklarına ev sahipliği yapar. Gulf Stream'in sıcak su akıntısından dolayı İzlanda kıyı iklimi ılımanlaşır. En soğuk aylar olan aralık ve ocakta ortalama sıcaklık sırasıyla -0,2 ve -0,6; en sıcak aylar olan temmuz ve ağustosta ortalama sıcaklıklar sırasıyla 10,6 ve 10,3 derecedir.
Rusya'nın Arhangelsk limanı ile aynı enlem üzerinde olmasına rağmen birçok aylar buzla kapanan Arhangelsk'in yanında Reykjavik limanına yılın her ayı gemiler girebilir.

Reykjavik'te yıl içinde 148 günlük yağmur ortalaması vardır.

Demografi
Reykjavik'in toplam nüfusu 2023 yılı verilerine göre 139.875'dir.

Reykjavik bölgesinde altı belediye daha bulunur; bunların 2007 nüfusları aşağıdaki gibidir:
 Alftanes - 2.361
 Garðabær - 9.913
 Hafnarfjörður - 24.839
 Kópavogur - 28.561
 Mosfellsbær - 8.147
 Seltjarnarnes - 4.428

Ekonomi

Borgartún caddesi İzlanda'nın geçirdiği ekonomik krize dek ülkenin finans sektörünün merkeziydi. 2000'li yıllarda patlama yapan sektöre ev sahipliği yapan caddede çok sayıda ofis inşa edildi.

Aşağıdaki firmaların merkezleri Reykjavik'te bulunur:
 Iceland Telecom
 Baugur Group-Yatırım
 Eimship-Taşımacılık
 FRISK Software International-Antivirüs
 Grandil-Balıkçılık
 FL GROUP-Bankacılık ve Taşıma
 Glitnir-Bankacılık
 Marel-Yüksek Teknoloji Yiyecek İşleme Üretimi
 deCODE Genetics

Altyapı
Reykjavik'teki evlerin %89'u sadece jeotermal enerjiyle, %9'u kısmen jeotermal enerji veya su gücü dahil olmak üzere yenilenebilir enerji kaynaklarından ısıtılır. Yenilenebilir olmayan enerji kaynakları sadece evlerin %1'inde kullanılır.

Kardeş şehirler
Ayrıca bakınız: Kardeş şehir
  Kopenhag, Danimarka
  Helsinki, Finlandiya
  Nuuk, Grönland
  Kingston upon Hull, Birleşik Krallık
  Oslo, Norveç
  Seattle, Washington, ABD
  Stockholm, İsveç
  Sankt-Peterburg, Rusya
  Tórshavn, Faroe Adaları
  Vilnius, Litvanya
  Winnipeg, Manitoba, Kanada

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Visit Reykjavík (Resmî Reykjavík Gezi Sitesi)
 Official Reykjavík website (İzlandaca)
 Haritası

Reykjavík


سوالف طفاش هو مسلسل بحريني كوميدي تراثي شعبي إخراج أحمد الكوهجي وبطولة علي الغرير وخليل الرميثي وسعد البوعينين وأحمد عيسى وعبدالله وليد وغادة الفيحاني وسارة البلوشي وأمينة القفاص ونورة البلوشي ونخبة من الفنانين البحرينيين وقد حقق المسلسل نجاحاً كبيراً.

محتوى المسلسل
يتمحور المسلسل عن الشخصية الرئيسية لها و هي ( طفاش) و مغامراته اليومية التي ترسم بقالب كوميدي و طموحه الرئيسي هو فرصة الزواج على بنت جاره (عذاري) و لكنه يفتقر الى امتهان احدى المهن في مجتمعه فيساعده في هذه المهمة صديقه المخلص (جسوم) و خلال الاحداث تدور احداث لها ربط بالمواضيع المرتبطة بالمجتمع الخليجي والبحريني.

تجربة المسلسل
يرى القائمون على العمل بانها تجربة بحرينية فريدة من نوعها كونها قائمة بطابع تراثي و تم انتاجها في قرية تراثية لكن بصبغة شبابية و عائلية محببة من قبل الجمهور و لقد نجع المسلسل و شخصياته باستقطاب الفئات الناشئة و الانجذاب للشخصيات الممثلة. و قال مخرج العمل احمد الكوهجي بآن سبب شياع و انتشار العمل هو استخدامه طريقة العرض الكوميدي الخفيف و العابر تفهم من المشاهد بشكل سريع و يستفيد من عبرتها خلال لحظات مشاهدته ومن اسباب التآثر الشديد من المسلسل من قبل المشاهد العربي هو نجاح الفنان علي الغرير في تقمص شخصية (طفاش) بشكل جذاب و ممتع و تم الاعجاب به من قبل فئة الاطفال بالخصوص بل و جميع الفئات العائلية بشكل خاص.

شخصيات المسلسل

الشخصيات الرئيسية

ضيوف الشرف

الجزء الثاني من المسلسل
بعد تحقيق المسلسل للنجاح الباهر وانتشاره في الأوساط الفضائية العربية، تم القيام بعمل جزء ثاني للمسلسل و تم عرضه لأول مرة في شهر رمضان كونه يستقطب الأسر الخليجية لمشاهدته و شارك في هذا العمل عدد كبير من الفنانين البحرينيين و عدة من الفنانين الخليجيين. و تم عرضه في التفاز في عام 2010.

طالع أيضًا
 طفاش والأربعين حرامي (فيلم)
 سوالف طفاش: جزيرة الهلامايا (فيلم)

مراجع

مسلسلات تلفزيونية بحرينية
مسلسلات تلفزيونية بحرينية بدأ عرضها في 2009

سوالف طفاش (مسلسل)


Irina C. Rosetti () este o arhitectă română ce trăiește la Paris. S-a distins prin clădirile moderne industriale pe care le-a proiectat și construit în anii '70 în România. Este cunoscută în special pentru clădirile gărilor din Predeal și Tulcea, devenite "embleme" și puncte de interes turistic pentru orașele respective. Acestea reprezintă o arhitectură de tip internațional care a rupt linia clasicistă din perioada comunistă din România.

Arhitectura Irinei Rosetti face parte din patrimoniul arhitectural al secolului XX din România, integrându-se în procesul de resincronizare și oficializare a modernismului.

Biografie
Irina Rosetti s-a născut la București. A absolvit facultatea de arhitectură în 1965 la Institutului de Arhitectură și Urbanism "Ion Mincu", București, România, seria 1965, fiind șefă de promoție. Între 1965-1974 a lucrat în proiectare la Ministerul Căilor Ferate, București și apoi a fost chemată de profesorul Ascanio Damian ca asistentă la facultate. În 1972 se căsătorește cu arhitectul Lutfi Sefchi Sait (1930 - 2016) , originar din Dobrogea, pe care îl întâlnește la Tulcea. Ea avea proiectul gării în șantier și el tocmai termina construirea clădirii Hotelului Delta din Tulcea, al cărui autor era. Cei doi soți arhitecți au un fiu, Alexander Rosetti-Sait, care și el urmează linia familiei studiind arhitectura și lucrând ca arhitect în Franța și la Luxemburg. Irina Rosetti se înscrie la doctorat cu tema tezei "Integrarea arhitecturii contemporane în structuri urbane preexistente din România". Ea își duce teza până la jumătate, după care i se impune o schimbare de subiect căci se consideră că tema ei contravenea lucrărilor de demolare catastrofice ale perioadei ceaușiste. Arhitecta Irina Rosetti preconiza păstrarea a ceea ce se demola. Ea refuză să schimbe tema, renunțând la continuarea doctoratului. În 1988, constrânsă de persecuțiile regimului comunist al lui Ceaușescu, Irina Rosetti pleacă și se stabilește în Franța unde obține statutul de refugiat politic și în 1995 devine cetățean francez. În 1990 familia se reunește la Paris. În Franța Irina continuă să lucreze la proiecte de largă amploare și concursuri de arhitectură.

Activitate profesională

În România (1965-1988)

Proiecte de arhitectură în România (1965-1974)
În anii '70 Ceaușescu începuse să dea voie arhitecților din România să construiască mai liber, în stil modernist internațional. În această linie de stil se înscriu cele două gări create de Irina Rosetti. Cea de la Predeal are acoperișul în formă de șa, acoperirea clădirii fiind în forma unor "paraboloizi hiperbolici".i Gara de la Tulcea are ceva din formele rotunjite ale Capelei de la Ronchamps a lui Le Corbusier.

Gara Predeal
Gara Predeal și Izvorul 24 din Băile Olănești sunt singurele clădiri din țară care sunt construite în formă de șa geometrică, o formă arhitecturală foarte greu de realizat, ce cere respectarea foarte riguroasă a unor coordonate matematice. Gara din Predeal atrage atenția trecătorilor prin forma ei deosebită. Acoperișul se sprijină pe două puncte fixe, în jurul cărora forța și rezistența ajung în echilibru, acestea sprijinindu-se la rândul lor pe trei coloane de tip Benoto cu o adâncime de 25 de metri în sol pentru o rezistență deosebită.

Actuala clădire a Gării din Predeal a fost inaugurată la 25 decembrie 1968, fiind până în prezent una dintre cele mai moderne construcții din țară. Autori arhitectii din București: Arh Ilie Dumitrescu și Irina Rosetti. La realizarea clădireii a colaborat inginerul Prof. Dr. Ing. Mircea Manoilescu.

Gara Tulcea Oraș
În anul 1972 în portul de pe malul Dunării se finalizează construcția Gării de
pasageri Tulcea. Aceasta este realizată după planurile arhitectei Irina Rosetti. Special la Gara din Tulcea este planul ei tri-lobat, care preia direcțiile celor trei axe care duc spre clădire; firul fluviului, linia falezei și drumul dinspre centrul orașului. Clădirea cu aspect de ambarcațiune a fost concepută că o morișca formată din trei arce - trei jumătăți de bărci care da impresia călătorului de pe vapor că clădirea se rotește.

Trei poze și un plan de situație cu Gara Tulcea (dar nu foarte relevant pentru a scoate in evidență forma interesantă a Gării Tulcea) apar pe Wikimapia.

Planul trilobat al clădirii gării și amplasamentul ei în portul Tulcea se pot vedea bine pe Google maps la:
Vedere din avion a clădirii Gării Tulcea - arhitect Irina Rosetti

Clădirea Gării Tulcea proiectată și realizată de arhitecta Irina Rosetti  poate fi considerată ca un "produs al școlii de arhitectură aflată în perioada de 'răzvratire'. Clădirea este frumos proporționată atat în plan cât și volumetric. Cele trei fațade rezultate simbolizează profilul unei ambarcațiuni. Clădirea acestei gări reprezintă un obiect arhitectural cu o anumită conotație și simbolistică".

În România Irina Rosetti a fost arhitect autor și co-autor și a altor proiecte dintre care cele mai importante sunt: Gara Reșița, România; și Centrul de Informatică a Cailor Ferate Române, București , România (Proiect distins cu "Premiul Uniunii Arhitecților din România").

Cât a lucrat la Ministerul Transporturilor, București, arhitecta Rosetti a participat și la concursul "Monumentul Feroviarilor", București, România obținând premiul I. Monumentul urma să fie plasat în axa Gării de Nord și a clădirii ministerului, dar până la urmă din lipsa de fonduri nu s-a implementat.

Activitate în învățămantul superior de arhitectură (1972-1988)
Între 1972 și 1988, Irina Rosetti lucrează ca asistent și apoi lector la Institutul de Arhitectură "Ion Mincu", la catedra Bazele Proiectarii de Arhitectură. Se distinge prin experiența practică pe care a dobândit-o lucrând în proiectare și pe care o poate împărtăși studenților mai bine decât colegii ei care au rămas asistenți imediat după terminarea studiilor.

Activitate profesională în Franța (1989-2002)
Începând din 1989 Irina lucrează în diferite agenții de arhitectură pariziene unde participă ca autor și colaborator la diferite realizări de proiecte și numeroase concursuri de arhitectură.

Proiecte de arhitectură în Franța
 Agenția ARD – ARCHITECTES, Paris: Spitalul Național de la St Maurice, clădiri de birouri, hoteluri și case de locuit la Port Royal,Paris, spital la EPINAL
 Agenția NMS ARCHITECTURE, Paris (Nicolas Malivel & Michel Seraqui)
Spitale (CHG – Centre Hospitalier General) la Dieppe,'Angers, spitalul Pontchaillou-"Centrul Cardio-Pneumatologic", Clinică Europeană (regruparea clinicelor din orașul Rouen), Spitalul Americain din Paris, (restructurarea serviciilor), Policlinică din Flandra (regrouparea clinicilor din Dunquerque), Spitalul de la Argentan.
Residente pentru bătrâni (CH) la Bayeux (233 paturi), la Aigle (78 paturi), la Aunnay sur Odon (100 paturi), la Aigle.
 Agenția Alain Manoilesco – ARCHITECTES, Paris
Colegiul "Marie Curie", clădirea cu 40 de locuințe ZAC Ferme, Pasaj și amenajări exterioare la Savigny le Temple

Concursuri în Franța
Centru de reeducare ARCHE le MANS, Spitalul American din Paris, CH la Tours,- CH de Mauntauban spital la Bretonneaux, Collegiul "JEAN MOULIN" la Montreuil sous Bois, 65 de locuințe la Perreux sur Marne; Case pentru bătrâni la Salon de Provence, Roubaix, Pougny-Douillancourt.

Distincții
Irina Rosetti este prezentă atât în catalogul "Arhitecți români în străinătate" (1992) cât si în cartea "Arhitecții și exilul" ( 2012) publicate de Adrian Mahu.

Printr-o hotărâre a Primăriei orașului Cisnădie din județul Sibiu, din 15 noiembrie 2015, o stradă a fost denumită Irina Rosetti în Cartierul Arhitecților din acel oraș, cartier situat lângă Sibiu. Hotărârea aprobă 13 propuneri de denumiri de străzi cu nume de arhitecți: Mircea Alifanti, Ștefan Balș, Roger Bolomey, State Ciortan, Ascanio Damian, Constantin Iotzu, Haralamb Georgescu, Alexandru Orăscu, Radu Patrulius, Irina Rosetti, Gheorghe Simotta, Tiberiu Ricci, Ion, D. Trăjănescu. Lista o onorează pe Irina, ea fiind alături de arhitecți români cunoscuți, printre care este singura încă în viață și singura femeie. Aceasta este o frumoasă recunoaștere a locului pe care Irina Rosetti îl ocupă în arhitectura modernă a României.

Referințe

Nașteri în 1941
Nașteri pe 15 noiembrie
Arhitecți români
Bucureșteni
Români expatriați în Franța
Cetățeni naturalizați în Franța
Oameni în viață
Absolvenți ai Universității de Arhitectură și Urbanism "Ion Mincu"

Irina Rosetti


غاليري الأرت هاوس هي صالة عرض فنية في مدينة دمشق في الجمهورية العربية السورية كما وأنها مركز ثقافي مصغر هذفه إلقاء الضوء على المواهب الشابة ودعمهم وتمكينهم من تحسين نتاجهم ومستواهم الفني.

تاريخ الغاليري
تم افتتاح غاليري الأرت هاوس في آذار عام 2007 م في منطقة المزة القديمة في دمشق في مبنى قديم يعود إلى ما يقارب الأربعة قرون كما ذكرت إيمان عرابي - مديرة الصالة - حيث تم تأسيس المبنى عام 1925 عند دخول العثمانين إلى سوريا وكان مطحنة للملح الصخري، ثمّ تحوّل في عام 1800 إلى معمل للخمور ثمّ إلى مطحنة حبوب استمرت مدّة 70 عاما، ومـؤخرا قام نادر قلعي بشراءه و تحويله إلى غاليري ومشروع مركز ثقافي حيث يضم الغاليري صالة للآداب والفنون الجميلة ومكتبة تحتوي عددا من الكتب المتنوعة وفندق لاستقبال الفنانين والآدباء. كما يذكر أنه تقام فيه بعض الأمسيات الأدبية والموسيقية.

وتشير إيمان عرابي إلى هدف الغاليري إلقاء الضوء على أعمال المواهب الشابة في سوريا ودعهمهم وتمكينهم من تحسين نتاجهم الفني من خلال التبادل والاطلاع.

فنانون في الأرت هاوس
بعض الفنانين الذين أقاموا معارضا لأعمالهم في الأرت هاوس:
 خالد المز
 عدنان الرفاعي
 شيرين الملا
 ياسر حمود
 سارة شمة
 ريما سلمون

المـصدر
syriansteps

ثقافة سورية

غاليري الأرت هاوس


El raión de Apsheronsk  es uno de los treinta y siete raiones en los que se divide el krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en el área central meridional del krai. Limita al sur con el ókrug urbano de la ciudad de Sochi, al suroeste con el raión de Tuapsé, al noroeste con el ókrug urbano de Goriachi Kliuch, al norte con el raión de Beloréchensk y al este con el raión de Maikop de la república de Adiguesia. Tiene una superficie de 2 443.2 km² y contaba con una población de 97 396 habitantes en 2010 Su centro administrativo es Apsheronsk.

Abarca la zona premontañosa y las cumbres de mediana altura (100 m - 500 m) de la vertiente norte del Cáucaso occidental. En la parte sur y sureste se hallan cumbres más altas (1000 m -1500 m).

Historia

El 2 de junio de 1924 fue creado dentro del ókrug de Maikop del óblast del Sudeste el raión de Apsheronsk-Jadyzhensk, con centro en la stanitsa Apsheronskaya. Pertenecían en un inicio los disueltos volosts de Apsheronskaya, Jadyzhénskaya y Guriskaya del otdel de Maikop del óblast de Kubán-Mar Negro. Inicialmente, el raión estaba compuesto por los selsovets Abjazski, Apsheronski, Goitj, Gunaiski, Yelizavetpolski, Imeretinski, Kabardinski, Kosiakinski, Kubanski, Kubanski Pervi, Lineini, Maineftepri, Neftiani, Samurski, Tverski, Jadyzhenski, Chernígovski y Shirvanski.

El 16 de noviembre del mismo año, el raión entra a formar parte del krai del Cáucaso Norte. A principios de 1925 su nombre fue cambiado a raión de Jadyzhensk y su centro pasó a ser Jadyzhénskaya. El 10 de marzo de 1925 se creó el raión nacional armenio con centro en Yelizavetpolskoye. El 31 de diciembre de ese año el centro del raión pasó a ser Tvérskaya y el distrito pasó a ser conocido como raión de Tvérskaya. El 28 de febrero de 1928 la cabeza de distrito vuelve a la stanitsa Apsherónskaya, y la región recibe el nombre actual.

El 1 de noviembre de 1935 el asentamiento de trabajo de Neftegorsk fue designado ciudad, el raión era anulado, y todo su territorio subordinado al selsovet montañés de Neftegorsk. El 26 de marzo de 1939 la ciudad de Neftegorsk fue de nuevo designada asentamiento de trabajo, y el raión fue llamado raión de Neftegorsk con centro en el asentamiento de trabajo de Apsheronsk, como parte del krai de Krasnodar. El 16 de agosto de 1940, el raión era dividido entre el raión de Apsheronsk (centro en Apsheronsk) y el selsóvet montañés de Neftegorsk (centro en Jadyzhensk). El 22 de agosto de 1953 en la composición del raión de Apsheronsk entraron cuatro selsoviets del anulado raión armenio: Kubano-Armianski, Rezhetski, Tubinski y Chernígovski. El 25 de diciembre de 1956 era anulado el raión montañés de Neftegorsk, pasando su territorio a formar parte del raión de Apsheronsk. El 1 de febrero de 1963 todos los selsovets del raión pasaban a formar parte del raión de Beloréchensk, formándose con el municipio de Apsheronsk y el raión de Goriachi Kliuch, el raión industrial de Apsheronsk. El 12 de enero de 1965 el raión industrial fue disuelto, y se restableció el raión de Apsheronsk al que se agregó el territorio del raión de Goriachi Kliuch hasta que en 1975, esta ciudad fue elevada al rango de ciudad de subordinación al krai, con lo que su territorio fue separado del raión.

Demografía

El 68.7 % de la población es urbana, mientras que el 31.3 % es rural.

División administrativa

El raión está dividido en 3 municipios urbanos y 9 municipios rurales, que engloban 52 localidades:

*Los centros administrativos están resaltados en negrita.

Economía

La industria de la región está representada por unas 260 empresas, dedicadas principalmente a la construcción de maquinaria (para la industria petrolífera, maquinaria agrícola), al labrado de metales, a la tala de árboles y al procesado de madera (69 % de las empresas), así como a la industria alimentaria (harinas, dulces, pasta, cerveza, vino y bebidas no alcohólicas).

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Апшеронский район (Россия).
Sitio web del raión
Foro de información sobre el raión
El raión en el portal del krai
Sitio web Kurorty Kubani
 Основные административно-территориальные преобразования на Кубани (1793—1985 гг.) / Autores: A. S. Azarenkova, I. Y. Bondar, N. S. Vertyshova. Krasnodar: Краснодарское кн. изд-во, 1986. — 394 p.

Apsheronsk

Raión de Apsheronsk


Bradley Locko, né le  à Ivry-sur-Seine, est un footballeur français évoluant comme latéral gauche au Stade brestois 29.

Biographie
Bradley Locko, fils d'une footballeuse ayant évolué en deuxième division congolaise, joue dans l'équipe des moins de 17 ans du Montrouge FC 92 avec son frère jumeau Bryan. Les deux frères rejoignent le FC Lorient  à l'été 2019, signant un contrat d'un an (plus deux en option) comme aspirant.

En juin 2020, Bradley Locko signe un contrat professionnel de trois saisons, plus une année en option, au Stade de Reims évoluant en Ligue 1. Il passe sa première année dans l'équipe réserve, avant de rejoindre le groupe professionnel à l'été 2021.

Il fait ses débuts avec l'équipe A le 15 août 2021, lors d'un match de Ligue 1 contre Montpellier (3-3), durant lequel il joue 54 minutes. Malgré son rôle défensif, il marque son premier but le 31 octobre 2021, contre Bordeaux, n'empêchant pas la défaite 3-2 des Champenois.

Il rejoint le Stade brestois 29 sous forme de prêt avec option d'achat le 31 janvier 2023. Il rejoint définitivement Brest, le  pour une durée de 4 ans.

En sélection
Il est convoqué pour la première fois par Thierry Henry le , pour participer aux match de qualifications pour l'Euro espoirs 2025, face à la Bosnie-Herzégovine et Chypre.

Statistiques

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur du Stade de Reims
Joueur du Stade brestois
Naissance en mai 2002
Naissance à Ivry-sur-Seine

Bradley Locko


Jellerød er en del af Hørsholm byområde. Oprindelig var Jellerød en gård, men anlæggelsen af Kystbanen medførte, at området ret hurtigt blev udstykket og bebyggelsesmæssigt forenet med Hørsholm, Usserød og Rungsted.

Historie

Jellerød stammer fra middelalderen, omtalt som Hyælleruth i Roskildebispens Jordebog fra 1370. Forleddet menes at være et ellers ukendt mandsnavn, Hialli. Endelsen -rød viser, at der er tale om en rydningsbebyggelse. I 1682 var Jellerød en gård med et samlet dyrket areal på 21,0 tønder land skyldsat til 6,41 tønder hartkorn. Jellerød hørte under Hørsholm Birk.

I 1897 anlagdes Kystbanen, som kom til at gå tværs igennem ejerlavet lige vest om gården. Senere anlagdes en station, Kokkedal Station, på gårdens sydøstlige jorder. Det var dog først i 1960-erne, at der opstod en første bymæssig bebyggelse på Jellerøds jorder nord for stationen. Efter 1970 blev praktisk talt al jorden under Jellerød ejerlav bebygget som en del af Kokkedal byområde, der igen var en del af Hørsholm byområde. I 1960 havde Jellerød (Kokkedal station) 483 indbyggere, i 1965 926 indbyggere.

Noter

Litteratur
 Vibeke Dalberg og John Kousgård Sørensen: Stednavneforskning 2: Udnyttelsesmuligheder; København 1979;
 Karl-Erik Frandsen: Vang og tægt. Studier over dyrkningssystemer og agrarstrukturer i Danmarks landsbyer 1682-83 (Bygd 1983),
 Kristian Hald: Vore Stednavne. Udgivet af Udvalget for Folkeoplysningens Fremme. C. E. Gads Forlag, København 1950.
 Henrik Pedersen: De danske Landbrug fremstillet paa Grundlag af Forarbejderne til Christian V.s Matrikel 1688; København 1928 (Reprotryk for Landbohistorisk Selskab, København 1975);

Hørsholm
Bydele og forstæder i Danmark

Jellerød


La Coupe du Portugal de football 1992-1993 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 10 juin 1993, à l'Estádio Nacional do Jamor, entre le Benfica Lisbonne et le Boavista Futebol Clube. Le Benfica remporte son vingt-deuxième trophée en battant le Boavista  5 à 2 et se qualifie pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1993-1994.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1992-1993

1992-1993
Portugal
Sport au Portugal en 1992
Sport au Portugal en 1993

Coupe du Portugal de football 1992-1993


Agabus es un género de coleópteros adéfagos de la familia Dytiscidae.

Miden 5-12.5 mm. Tanto las larvas como los adultos son depredadores, alimentándose de insectos acuáticos pequeños. Viven en agua fresca, charcos, arroyos, etc. Son de distribución holártica, con 106 especies en el Neártico, más diversos en regiones norteñas.

Especies

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus
 Genus Agabus Leach, 1817 (Coleoptera, Dytiscidae) (Atlas of beetles of Russia)

Agabus


රාජ්‍ය අභ්‍යවකාශ සංස්ථාව "රොස්කොස්මොස්" (රුසියානු: Государственная корпорация по космической деятельности «Роскосмос») හෝ සාමාන්‍යයෙන් කෙටියෙන් රොස්කොස්මොස් (රුසියානු: Роскосмос) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ රුසියානු සමූහාණ්ඩුවේ අභ්‍යවකාශ පියාසැරි, ගගනගාමී වැඩසටහන් සහ අභ්‍යවකාශ පර්‍යේෂණ වලට වගකිව යුතු රාජ්‍ය සංස්ථාවයි.

1991 දී සෝවියට් සංගමය බිඳ වැටීමෙන් පසුව, සෝවියට් අභ්‍යවකාශ වැඩසටහන අත් හිටුවන ලද අතර, ඒ වෙනුවට රොස්කොස්මොස් බිහිවිය. එය 1992 පෙබරවාරි 25 රුසියානු අභ්‍යවකාශ ඒජන්සිය නමින් ආරම්භ වී, 1999 "රුසියානු ගුවන් සහ අභ්‍යවකාශ ඒජන්සිය" ලෙසත්, ඉන්පසුව 2004 දී "ෆෙඩරල් අභ්‍යවකාශ ඒජන්සිය" ලෙසත් ප්‍රතිව්‍යුහගත කෙරුනි. 2015 දී ෆෙඩරල් අභ්‍යවකාශ ඒජන්සිය "එක්සත් රොකට් සහ අභ්‍යවකාශ සංස්ථාව" නම් තවත් රාජ්‍ය සංස්ථාවක් සමග ඒකාබද්ධ කරන ලදී.

රොස්කොස්මොස්හි මූලස්ථානය මොස්කව් හි පිහිටා ඇති අතර, එහි ප්‍රධාන මෙහෙයුම් පාලක මධ්‍යස්ථානය මොස්කව් වලට ආසන්න කොරොල්‍යොව් නගරයේත්, යූරි ගගාරීන් ගගනගාමී පුහුණුකිරීමේ මධ්‍යස්ථානය මොස්කව් ඔබ්ලාස්ටයේ "තාරකා නගරයේත්" (Звёздный городо́к) පිහිටා ඇත. එහි ප්‍රධාන දියත් කිරීමේ සංකීර්ණය කසකස්ථානයේ ඇති බයිකනූර් කොස්මොඩ්‍රෝමය වන අතර එය ලෝකයේ ප්‍රථම සහ විශාලතම අභ්‍යාවකාශ තොටුපොළ වේ.

ආශ්‍රිත

රොස්කොස්මොස්


Mathias Tinctorius (eigentlich Mathias Färber; * 27./28. Oktober 1568 in Kitzingen; † 10. Mai 1632 in Hüfingen) war Registrator, Notar, Archivar und Richter, der als "Hexer" hingerichtet wurde.

Leben
Tinctorius, der seinen Namen der Mode der Zeit entsprechend latinisierte, war 1631 schon ein bejahrter Mann. Er stammte aus Lohr a. Main, seine Frau Jacobäa aus Zell am Harmersbach. Tinctorius war der Sohn des gleichnamigen evangelischen Pfarrers Matthias Tinctorius (Färber) aus  Worms, der im Januar 1588 als Superintendent in Kitzingen starb. Zuvor hatte dieser Pfarrstellen in Germersheim, Lohr a. Main und Schweinfurt inne. Mathias Tinctorius wurde am 28. Oktober 1568 in Lohr am Main evangelisch getauft, trat aber, als er am kaiserlichen Hof eine Stelle übernahm, zum katholischen Glauben über. Durch unglückliche Umstände und Krankheit auf einer Pilgerreise nach Santiago de Compostela kam er 1614 mit seiner Frau auf dem Rückweg zunächst nach Aasen, wo er eine Stelle als Lehrer annahm, 1618 wurde er Registrator und Landgerichtsschreiber für die Grafen von Fürstenberg.

Schicksal
Ab 1622 wohnten Tinctorius und seine Frau in Hüfingen. 1628 erhielt er von Vratislaus I. von Fürstenberg den Wappenbrief verliehen. Durch genaues Verhalten gegenüber Steuerschuldnern, Vorteilsnehmern und durch anderes missverständliches Betragen waren er und seine Frau, auch da sie "Zugewanderte" waren, in kurzer Zeit unbeliebt und wurden als "Hexe" und "Hexer" denunziert, so dass man zuerst seine Frau am 23. Juli 1631 zusammen mit sechs weiteren Frauen als "Hexen" enthauptete. Dieses war in der damaligen Zeit eine "Begnadigung", da seine Frau höheren Ranges war, üblich war die Verbrennung.

Am 10. Juli verstarb sein Gönner und Freund, der Fürst Vratislaus I. in Wien; nachdem dies bekannt wurde, nahm man ihn am 22. August fest und folterte ihn mehrfach, am 10. Mai 1632 erfolgte seine Hinrichtung. Seinen vorher schon erfolgten Widerruf musste er nochmals schriftlich widerrufen, so konnte er die Strafe der Verbrennung vermeiden und ebenfalls zur Enthauptung "abmildern". (Die Verbrennung des Körpers erfolgte darauf immer).

Literatur
 Wilhelm Franck, Der Hexenprozeß gegen den Fürstenbergischen Registrator Obervogteiverweser und Notar Mathias Tinctorius und Consorten zu Hüfingen. Ein Sittenbild aus den 1630er Jahren, In: Zeitschrift der Gesellschaft für Beförderung der Geschichts-, Alterthums- und Volkskunde von Freiburg, dem Breisgau und den angrenzenden Landschaften, 2 (1872), S. 1–42. online in der Google-Buchsuche
 Susanne Huber-Wintermantel, Hexenprozeß tarnt Justizmord, Die Hinrichtung des Mathias Tinctorius in Hüfingen im Jahr 1632. In: Almanach 90 Schwarzwald-Baar-Kreis, Heimatjahrbuch 14. Folge, Landratsamt Schwarzwald Baar Kreis (Hrsg.)

Weblinks
 Kazuo Muta: Hexenverfolgung in der Grafschaft (Fürstentum) Fürstenberg. In: Lexikon zur Geschichte der Hexenverfolgung, in: historicum.net

Einzelnachweise

Hingerichtete Person (17. Jahrhundert)
Hingerichtete Person (Heiliges Römisches Reich)
Opfer der Hexenverfolgung
Geboren 1568
Gestorben 1632
Mann
Person (Hüfingen)
Folteropfer

Mathias Tinctorius


Aleksandr Aleksándrovich Bogomólov (Moscú, Rusia; 23 de abril de 1983), más conocido como Alex Bogomólov Jr., es un tenista ruso. En su carrera ha conquistado un torneo a nivel ATP en dobles, en individuales su mejor posición fue n.º 33 en octubre de 2011.

Biografía

El padre de Alex era un exentrenador nacional de tenis soviético que trabajó con Larisa Neiland, Yevgueni Káfelnikov y Andréi Medvédev. Su madre, Natalie fue entrenadora de tenis en la secundaria. Su hermana mayor, Katia, era una gran jugadora del equipo de tenis en Universidad de Miami. El hermano, Boris, está por entrar a la universidad. El abuelo era un medallista de oro en balonmano como capitán/entrenador de la Unión Soviética. Su familia se mudó a Miami en 1992 después de vivir en México por unos cuantos años. Su padre trabajaba en el Tenis club de Montana en Miami durante siete años antes de volver a Rusia.

Durante su carrera júnior, ganó los campeonatos del USTA National en 1998 (ante Roddick) y terminó como n.º 1 del ranking USTA de menores de 18 años en 2000. Tenía previsto jugar a nivel universitario en Texas Christian University hasta que ganó los Nacionales de Niños USTA de 18 años en Kalamazoo, Míchigan, en agosto de 2001. Al ganar el título, obtuvo un wild card en el Abierto de EE. UU. y se convirtió en profesional. Alex está casado con su esposa, Luana, y tiene un hijo, Maddox.

Títulos (1; 0+1)

Dobles (1)

Enlaces externos

Tenistas masculinos de Rusia
Tenistas en los Juegos Olímpicos de Londres 2012
Deportistas de Rusia en los Juegos Olímpicos de Londres 2012
Deportistas de Moscú
Casos de dopaje en tenis
Nacidos en Moscú

Alex Bogomólov


Narova ya da Narva Nehri, Rusya - Estonya sınırı arasında yer alan bir nehirdir. Peipus Gölü'nden doğarak birçok önemli kentten geçer ve sularını Finlandiya Körfezi'ne boşaltır. 1956 yılında önüne çekilen set ile kendisi ile aynı adı taşıyan 191 kilometrelik bir yapay göl oluşturulmuştur. 75 kilometre uzunluğunda olan gölün ortalama derinliği 5 metredir.

Estonya'daki nehirler
Rusya'daki nehirler
Estonya sınırları
Rusya sınırları
İngirya

Narova Nehri


Det danske Melodi Grand Prix 2017 var den 47. udgave af Dansk Melodi Grand Prix, en årligt tilbagevendende sangkonkurrence afholdt siden 1957 af Danmarks Radio (DR). Konkurrencens formål var at finde den sang, der skulle repræsentere Danmark ved Eurovision Song Contest 2017 i Ukraine. Vinderen af konkurrencen blev dansk-australske Anja Nissen med sangen "Where I Am", skrevet af Angel Tupai, Michael D'Arcy og sangeren selv. Anja Nissen vandt med stor afstand ned til andenpladsen, der var Ida Una med sangen "One".

Arrangementet blev afviklet 25. februar 2017 i Jyske Bank Boxen i Herning med Annette Heick og Johannes Nymark som værter.

Brødrene Olsen var hovednavnet i pauseunderholdningen, der havde fokus på 60-års jubilæet for det første danske Melodi Grand Prix.

Deltagere
Da fristen for at indsende bidrag til Melodi Grand Prix 2017 udløb 5. september 2016, havde DR modtaget 1.115 sange, hvilket var det højeste antal bidrag, der nogensinde var blevet indsendt til konkurrencen. Fem af de ti deltagende sange blev udvalgt af musikproducerne Cutfather og Jonas Schrøder; de fem øvrige sange blev udvalgt af et 50 mand stort bedømmelsesudvalg bestående af fagfolk fra musikbranchen, medlemmer af MelodiGrandPrixFans.dk og et repræsentativt udvalg af tv-seere.

De 10 finalister blev afsløret 19. januar 2017 på et pressemøde i DR Koncerthuset. Selve sangene blev udgivet på alle digitale tjenester 20. februar 2017.

Anja Nissen og René Machon havde begge deltaget i Dansk Melodi Grand Prix ved tidligere lejligheder: Anja Nissen i 2016, René Machon i 2015.

Afstemning

Vinderen af Dansk Melodi Grand Prix 2017 blev fundet gennem to afstemningsrunder. I første runde stemte seerne og en ekspertjury på alle ti sange. Tre sange gik herefter videre til superfinalen, hvor seerne og ekspertjuryen endeligt afgjorde, hvilken af de tre sange der skulle repræsentere Danmark ved Eurovision Song Contest 2017.

Ekspertjuryen bestod af fem danske fans af Eurovision Song Contest: Mogens Dalsgaard Myklebust, Mette Thorning Svendsen, Peter Hansen, Morten Kaiser og Søren Toft.

Seerstemmerne og ekspertjuryens stemmer vægtede hver 50 % i begge afstemningsrunder.

Superfinale

Referencer

2017
Begivenheder i 2017
Musik i 2017

Dansk Melodi Grand Prix 2017


Naxxar, Malta'nın kuzeyinde bir köy. Aralık 2005 sayımına göre nüfusu 11,947'dir.

Turistik yerler
 Palazzo Parisio
 Ticaret Fuarı Alanları

Dış bağlantılar
 Naxxar'ın resmi internet sayfası

Malta'daki şehirler
Malta'nın yerel konseyleri

Naxxar


Barbe Françoise Madeleine Didion, dite Madeleine Didion, née  à Nancy en 1798 et décédée le 7 janvier 1836, est une brodeuse lorraine et bienfaitrice de la ville de Nancy.

Biographie
Madeleine Didion, issue d'une famille pauvre de la Meurthe, entre en apprentissage de brodeuse à 15 ans, en 1813. À cette époque, la broderie blanche, implantée à Nancy par Joséphine Chenut (1752-1814), est en pleine expansion. En 1824, à la mort de son père, elle décide de créer son propre atelier de broderie afin de subvenir aux besoins de sa famille, en particulier de son frère impotent.

Lancée avec un investissement initial de  francs, elle vend son entreprise pour  francs dix ans plus tard à un M. Husson. Elle meurt deux ans plus tard, le 7 janvier 1836. Son testament rédigé en 1835 fait de la ville de Nancy la légataire de sa fortune et de ses biens immobiliers, dont un lavoir et un moulin.

Bienfaitrice de Nancy
Son legs donne à Nancy les moyens de maintenir sa place dans l'industrie de la broderie française : l'argent doit être utilisé pour la formation à la broderie de deux apprentis, l'un enfant de négociants pauvres, l'autre orphelin, sous forme de deux années passées à Lyon à étudier le dessin et le tissage, puis deux années de perfectionnement à Paris, et enfin une dernière année à Nancy, où ils auront l'obligation de s'établir.

En 1849, alors que l'industrie de la broderie est en déclin, l'argent restant du legs sert à l'ouverture d'une école pour enfants défavorisés.

Postérité
Un monument lui est dédié au cimetière de Préville, rond-point des bienfaiteurs ; une rue de Nancy, la rue Didion, porte son nom, ainsi que l'école maternelle Didion rue Saint-Thiébaut, et l'école élémentaire Didion-Raugraff boulevard Joffre, où son nom est associé à celui de Barbe-Hyacinthe Raugraff (1780-1839), autre bienfaiteur de la ville de Nancy.

Références

Brodeuse
Naissance en 1798
Naissance à Nancy
Décès en janvier 1836

Madeleine Didion


18167 Buttani este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
18167 Buttani este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Valmeca la Observatorul Valmeca. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,77 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 9,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

18167 Buttani


800 m fri for herrer under Sommer-OL 2020 vil finde sted den 27. juli og 29. juli 2021.

Turneringsformat
Konkurrencen bliver afviklet med indledende heats og finale. Efter de indledende heats går de 8 bedste tider videre til finalen, hvor medaljerne bliver fordelt.

Tidsplan
Nedenstående tabel viser tidsplanen for afvikling af konkurrencen:

Resultater

Heats

Finale

Referencer

Eksterne henvisninger

800 m fri (herrer)

Svømning under sommer-OL 2020 – 800 m fri (herrer)


NooSFere, creată în mai 1999, este o asociație care are ca scop promovarea științifico-fantasticului publicat în limba franceză. Principalul său vector de difuzie este un site web. Termenul "nooSFere", propus de Yann Minh, este derivat din noosphère (în franceză) - adică noosferă (din cuvintele grecești Νοῦς  - minte și σφαῖρα  - sferă, literalmente cu sensul de sfera minții).

Istorie
Asociația a fost creată în mai 1999 după terminarea găzduirii gratuite a mai multor site-uri dedicate științifico-fantasticului. Webmasterii s-au reunit într-o asociație, cu ajutorul fanilor pentru a oferi găzduire comună acestor site-uri.

În asociație au intrat ulterior diverși profesioniști ai domeniului SF (scriitori, ilustratori, traducători, editori) pentru a ajuta la crearea unui site de referință pentru literatura imaginarului.

Descriere
Această asociație găzduiește mai multe site-uri dedicate domeniului imaginației.

Conține o enciclopedie despre science fiction, numită Encyclopédie de l'imaginaire - Enciclopedia Imaginarului. Această enciclopedie se referă la toate publicațiile (cărți sau benzi desenate  în limba franceză, realizate în domeniile science fiction, fantezie, fantasticși utopie. Conține fragmente de romane, povestiri și texte nepublicate. Critici și texte din reviste, cum ar fi Fiction, Galaxies sau Bifrost, sunt disponibile pe site, constituind o amintire reală a genului.

Partea bazei de date a site-ului este accesibilă în mai multe limbi prin intermediul site-ului nooSFere Babel.

Alte rubrici  :
 Infos et Actu : Toate știrile SF, întâlnirile dintre fani și un calendar al evenimentelor SF.
 Site-uri găzduite: NooSFere găzduiește site-urile autorilor și ilustratorilor membrilor săi, ca de exemplu Pierre Bordage , Roland C. Wagner , Philippe Caza  și Jean-Claude Mezieres.

Premii
NooSFere a primit premiul grand prix de l'Imaginaire din 2005  și premiul ESFS pentru  "cea mai bună publicație pe Internet, alta decât un fanzin", premiu acordat în timpul Eurocon 2018.

Note și referințe

Vezi și

Bibliografie
 "NooSFere", chapitre dans Le Rocambole : bulletin de l'Association des amis du roman populaire, 2001, n° 17, 167-169.
 Irène Langlet, La science-fiction: Lecture et poétique d'un genre littéraire -- Science Fiction: Lectura și poetica unui gen literar, Armand Colin, 2006, p.  295.

Legături externe

 https://www.noosfere.org/babel

1999 în științifico-fantastic
Baze de date online
Baze de date bibliografice
Site-uri web despre ficțiune speculativă
Site-uri web de literatură

NooSFere


Ian Collard (født 31. august 1947 i Hetton-le-Hole, England) er en engelsk tidligere fodboldspiller (midtbane).

Collard startede sin karriere hos West Bromwich Albion, som han repræsenterede frem til 1969. Med klubben vandt han FA Cuppen i 1968 efter finalesejr over Everton. Herefter skiftede han til Ipswich Town, og nåede inden sit karrierestop i 1976 også at repræsentere Portsmouth.

Titler
FA Cup
 1968 med West Bromwich Albion

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra England
Fodboldspillere fra West Bromwich Albion F.C.
Fodboldspillere fra Portsmouth F.C.
Fodboldspillere fra Ipswich Town F.C.

Ian Collard


O uniforme do Club Alianza Lima é composto por camisa branca com listras verticais azuis, calça e meias azuis. Alguns dos fundadores do clube tinham ascendência italiana, por isso, em homenagem à bandeira italiana, a primeira camisa da história do clube foi verde.

1º Uniforme

2º Uniforme

Roxo

Ver também
 Club Alianza Lima
 Futebol do Peru
 Campeonato Peruano de Futebol

Club Alianza Lima

Uniformes do Club Alianza Lima


NGC 5647 est une vaste galaxie lenticulaire située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5647 a été découverte par l'astronome français Édouard Stephan en 1880.

Trois des sources consultées considèrent cette galaxie comme une spirale, mais on ne voit même pas le début d'un bras spiral sur l'image obtenue des données du relevé SDSS. La classification de galaxie lenticulaire (S0/a ?) par le professeur Seligman décrit sans aucun doute mieux NGC 5647.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5647 sur le site du professeur C. Seligman

5647
Constellation du Bouvier
Galaxie lenticulaire
Objet céleste découvert en 1880
Objet céleste découvert par Édouard Stephan

NGC 5647


Félix Jaquemet, né le  à Bordeaux et mort pour la France le  à Halle-sur-Saale, est un militaire et résistant français, Compagnon de la Libération. Jeune pilote de chasse, il participe aux combats du début de la Seconde Guerre mondiale puis participe à la résistance intérieure. Il rejoint ensuite la France libre et combat en Afrique, en France et en Allemagne avant de se tuer dans un accident d'avion.

Biographie

Jeunesse et engagement
Félix Jaquemet naît le 6 avril 1915 à Bordeaux d'un père rédacteur au ministère des finances. Celui-ci, sous-lieutenant au  régiment d'infanterie, meurt pour la France le 10 juillet 1915 à Roclincourt dans le Pas-de-Calais. Félix est donc fait pupille de la Nation et entame des études de droit qu'il termine avec une licence. De 1935 à 1936, il effectue une préparation militaire supérieure puis obtient un brevet de pilotage en 1937. Élève-officier de réserve, il est affecté à l'école de pilotage d'Avord d'octobre 1937 à mars 1938. Promu aspirant en avril 1938, Félix Jaquemet rejoint les rangs de la  escadre de chasse sur la base de Marignane et est promu sous-lieutenant en octobre de la même année.

Seconde Guerre mondiale
Affecté au groupe de chasse II/8 de la  escadre, il s'illustre lors de la campagne de France en 1940 et reçoit une citation à l'ordre de l'armée. Refusant l'armistice du 22 juin 1940, Félix Jaquemet cherche à se rallier à la France libre mais, ne parvenant pas à se rendre à Londres dans l'immédiat, il s'investit dans la résistance intérieure. Contacté par un officier du SR Air et par le chef du contre-espionnage de la région de Marseille, il est affecté aux "travaux ruraux" de Toulouse. Entré en clandestinité à partir d'octobre 1940 sous le pseudonyme de Jacky Forestier, il met en place un réseau chargé de contre-espionnage, de fabrication de faux-papiers et de passages entre les zones libre et occupée. Parallèlement, il devient agent P2 pour le SOE et intègre le réseau Aristide-Buckmaster. À la fin du mois de mars 1942, il est contrôlé sur la ligne de démarcation mais il réussit à détruire un document important en l'avalant et échappe ainsi à l'arrestation. En juin 1942, l'arrestation d'un réseau voisin le contraint à se réfugier en zone libre. Cependant, n'étant pas directement nommé dans le dossier d'accusation, il prend le risque de repasser en zone occupée pour aller témoigner en faveur de ses camarades. Son intervention permet la libération des résistants arrêtés. Il parvient également, quelque temps plus tard, à faire libérer un ami arrêté par la gestapo. Au début de l'année 1943, les arrestations se multipliant et sa sécurité étant en jeu, Félix Jaquemet entreprend le voyage vers l'Angleterre pour rejoindre la France libre. Après avoir traversé les Pyrénées, il est incarcéré pendant plusieurs semaines en Espagne puis arrive à Casablanca en mai 1943. Cité à l'ordre de l'armée pour récompenser son travail au sein de la résistance intérieure, il s'engage dans les forces aériennes françaises libres et est promu lieutenant puis capitaine.

Affecté au groupe de chasse II/5 Lafayette, il effectue des missions de surveillance et de protection sous commandement du Coastal Command. À sa demande, il est muté en Angeleterre en août 1943 au sein du groupe de chasse II/2 Berry. Il effectue alors plus de  de vols et reçoit une nouvelle citation avant de participer au débarquement et à la bataille de Normandie en 1944. Le 20 décembre 1944, alors que le groupe Berry est basé à Anvers, il est grièvement blessé lorsque l'explosion d'une fusée V2 détruit le bâtiment dans lequel il se trouve. Sorti de convalescence en avril 1945, il rejoint son unité en Allemagne. Le 14 octobre 1945, il est chargé de convoyer un Spitfire depuis l'Angleterre vers l'Allemagne. Aveuglé par le mauvais temps, son appareil percute une colline aux environs de Halle-sur-Saale. Tué sur le coup, il est inhumé au cimetière de la Chartreuse à Bordeaux.

Décorations

Hommages
 À Pessac, une rue a été baptisée en son honneur.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Articles connexes
 Ordre de la Libération
 Libération de la France

Liens externes

Pilote de chasse
Special Operations Executive
Officier des Forces aériennes françaises libres
Résistant français
Chevalier de la Légion d'honneur
Compagnon de la Libération
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Naissance en avril 1915
Naissance à Bordeaux
Décès en octobre 1945
Décès à Halle-sur-Saale
Décès à 30 ans
Mort pour la France
Mort dans un accident aérien

Félix Jaquemet


Das Hospital Curry Cabral ist ein Krankenhaus in der portugiesischen Hauptstadt Lissabon. Das Krankenhaus gehört zum Centro Hospitalar Lisboa Central, der Krankenhausregion Zentral-Lissabon, eine der sechs lokalen Krankenhausgruppen der Region Lisboa e Vale do Tejo (Região de Saúde de Lisboa e Vale do Tejo) des öffentlichen portugiesischen Gesundheitssystems Serviço Nacional de Saúde.

Es ist Schwerpunktkrankenhaus für Transplantationen und Infektionskrankheiten. Den medizinischen Fakultäten der Universität Lissabon (FMUL) und der Universidade Nova (FCML) dient es als Lehrkrankenhaus.

Geschichte
Es wurde 1906 unter Ministerpräsident Hintze Ribeiro als Hospital do Rego eingeweiht. 1929 erhielt es zu Ehren seines Gründers, Professor José Curry da Câmara Cabral, den heutigen Namen.

Weblinks

 Offizielle Website des Hospital Curry Cabral (portugiesisch)

Curry Cabral
Bauwerk in Avenidas Novas
Erbaut in den 1900er Jahren
Krankenhausbau in Portugal
Krankenhausbau in Europa

Hospital Curry Cabral


Connectivity may refer to:

Computing and technology
 Connectivity (media), the ability of the social media to accumulate economic capital from the users connections and activities
 Internet connectivity, the means by which individual terminals, computers, mobile devices, and local area networks connect to the global Internet
 Pixel connectivity, the way in which pixels in 2-dimensional images relate to their neighbors.

Mathematics
Connectivity (graph theory), a property of a graph.
 The property of being a connected space in topology.
 Homotopical connectivity, a property related to the dimensions of holes in a topological space, and to its homotopy groups.
 Homological connectivity, a property related to the homology groups of a topological space.

Biology

Neurobiology
Homotopic connectivity - connectivity between mirror areas of the human brain hemispheres.
Brain connectivity
Functional connectivity
Dynamic functional connectivity

Ecology
 Landscape connectivity, the degree to which the landscape facilitates or impedes movement among resource patches.
 Permeability (spatial and transport planning), the extent to which urban forms permit (or restrict) movement of people or vehicles in different directions.

Physics
 Connectivity, a parameter describing the topology of a porous medium.

See also
Connection (disambiguation)
Prayer, connection to the Divine.

Connectivity


Le château de Naworth, également connu ou enregistré dans des documents historiques sous le nom de "Naward", est un château de Cumbria, en Angleterre, près de la ville de Brampton. Il est adjacent à l'A69, à environ 2 milles à l'est de Brampton. Il se trouve de l'autre côté de la rivière Irthing et juste à côté du prieuré de Lanercost. C'est le siège des barons Dacre et est maintenant celui de leurs descendants cognatiques, les comtes de Carlisle. C'est un bâtiment classé Grade I.

Histoire

On pense que le château a des origines de la fin du , sous la forme d'un donjon carré et d'une cour. Il est mentionné pour la première fois en 1323, et en 1335, une licence de crénelage est accordée à Ralph Dacre.

 (1467-1525), qui commande la réserve de l'armée anglaise à la bataille de Flodden et est connu sous le nom de « Builder Dacre », construit la porte du château et y place ses armoiries avec la devise de la famille Dacre ci-dessous : Fort en Loialte (Norman-Français : "Fort en Loyauté"). Il y a d'autres ajouts en 1602 pour son successeur, Lord William Howard. Il est probable que le jardin clos du  se trouve dans les limites des douves d'origine.

Howard rachète le domaine de la famille Dacre au roi Jacques  et s'installe avec ses enfants et petits-enfants au château de Naworth. Il restaure le château, améliore le domaine et rétablit l'ordre dans cette partie du pays. Il a une famille nombreuse, dont Philip, son héritier, le grand-père de Charles Howard (1er comte de Carlisle), et son plus jeune fils Francis, l'ancêtre des Howard de Corby.

William Morris, l'artiste et socialiste, séjourne au château en août 1874. Dans une lettre à Aglaia Coronio, il écrit "... tout est très agréable. Ned et moi passons nos matinées dans une pièce des plus ravissantes de l'une des tours qui n'a pas été touchée depuis que William Howard de la reine Elizabeth y vivait : l'ensemble est certainement le plus poétique d'Angleterre."

De 1939 à 1940, Naworth est occupée par l'école Rossall de Fleetwood dans le Lancashire, qui a été évacuée de ses propres bâtiments par divers ministères.

Il est actuellement occupé par l'hon. Philip Howard, frère cadet et héritier présomptif du  comte de Carlisle .

Incendie de 1844
Le samedi 18 mai 1844, le château prend feu, peut-être à cause de l'inflammation de suie dans le conduit de cheminée du Porter's Lodge. L'absence de murs intérieurs de la structure permet au feu de se propager rapidement et il reste incontrôlé jusqu'à ce qu'il atteigne l'aile nord. Bien que certains biens aient été sauvés, au moment où deux camions de pompiers sont arrivés en train de Carlisle, la majeure partie du toit s'est effondrée et le feu s'est propagé à presque toutes les pièces des trois côtés du quadrilatère. L'eau devait être acheminée dans des seaux à partir d'un ruisseau au pied d'une colline escarpée du côté nord du château. « Belted Will's Tower » est sauvé, tandis que l'incendie se poursuit jusqu'à environ une heure dimanche matin, lorsqu'il est maîtrisé. La restauration ultérieure est entreprise par l'architecte Anthony Salvin.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I en Cumbria

Château de Naworth


May El Calamawy ( , , née le 28 octobre 1986) est une actrice égypto-palestinienne qui travaille et réside aux États-Unis depuis 2015. Elle est surtout connue pour ses rôles dans des séries télévisées américaines comme Dena Hassan dans Ramy, et Layla El-Faouly dans Moon Knight.

Biographie

Famille et enfance
May Calamawy est née le 28 octobre 1986 à Bahreïn d'un père banquier égyptien et d'une mère palestinienne-jordanienne. Elle a un frère aîné. Élevée principalement à Bahreïn, elle habite également six ans entre Doha, au Qatar, et Houston, au Texas, avant l'âge de douze ans. Calamawy est bilingue et parle anglais et arabe.

Elle rêve de devenir actrice après avoir vu le film La mort vous va si bien (1992) quand elle était enfant.

Études et formation
Calamawy termine ses études secondaires à Bahreïn puis, à 17 ans, déménage à Boston pour étudier le design industriel, selon le désir de son père. Elle vit ensuite cinq ans à Dubaï avant de retourner aux États-Unis pour poursuivre une carrière d'actrice.

Elle fait des études à l'Emerson College où elle a obtenu un Bachelor of Arts en études théâtrales, et étudié aussi au William Esper Studio à New York.

Carrière
Calamawy commence sa carrière en faisant des apparitions dans des courts métrages, où elle est créditée de son nom complet, May El Calamawy. Plus tard, elle change celui-ci en May Calamawy. Après avoir fréquenté l'université, elle a participé au New York Arab American Comedy Festival. De 2009 à 2014, elle partage son temps entre Dubaï et Abu Dhabi, jouant dans des courts métrages et un pilote de télévision.

Elle décroche son premier grand rôle au cinéma en 2013 dans le film Djinn de Tobe Hooper.

En 2017, elle obtient un rôle récurrent dans la mini-série The Long Road Home de National Geographic. L'année suivante, elle joue dans la série télévisée dramatique policière FBI diffusée à CBS.

En octobre 2018, on annonce qu'elle tiendra un rôle récurrent dans la série comique dramatique Ramy diffusée sur Hulu.

En 2021, elle apparaît dans le film Together Together, avec Ed Helms et Patti Harrison. En janvier de la même année, on annonce son rôle dans la mini-série Moon Knight, diffusée par Disney+ le 30 mars 2022, où elle a tourne aux côtés de Oscar Isaac, Ethan Hawke et Gaspard Ulliel, et a joué Layla El-Faouly, une archéologue égyptienne et ex-épouse de Marc Spector (joué par Oscar Isaac). Layla a été la première personnage arabe et la première super-héroïne égyptienne de l'Univers cinématographique Marvel.

En juillet 2022, il a été annoncé qu'elle rejoindrait le casting vocal de la nouvelle série télévisée de Marvel, Moon Girl and Devil Dinosaur, où elle sera une guest star. Le série devrait être diffusé sur Disney Channel et Disney+ en 2023.

Vie privée
Calamawy souffre d'alopécie. Elle a été diagnostiquée pour la première fois à l'âge de 22 ans. Sa maladie est incorporée dans le scénario de son personnage Dena Hassan dans la série Ramy lors de la deuxième saison de l'émission.

Filmographie

Courts métrages
 2007 : Temperance: Leila
 2008 : Santa Claus in Baghdad: Hala
 2011 : Hassad Al Möta : zombie du tunnel
 2011 : Paradise Falls : Jenny
 2013 : Moi aussi je t'aime
 2017 : Passerby : Saba
 2019 : The Bed : femme
 2019 : Saeed: Sue
 2019 : 1 Out of 30 : Fatimah
 2021 : Meet Cute : fille

Longs métrages
 2006 : Thursday: Kelly Spencer
 2012 : A Genie Called Gin : Lucy
 2013 : Djinn : Aisha
 2021 : Together Together : Carly
 2024 : Gladiator 2 de Ridley Scott

Télévision
 2011 : Checking In : Raya
 2017 : Madam Secretary : Mona Alsnany
 2017 : The Brave : Mina Bayoud
 2017 : The Long Road Home : Faiza
 2017 : BKPI : Ameena
 2018 : FBI : Nita Kayali
 2019–présent : Ramy : Dena Hassan
 2022 : Moon Knight : Layla El-Faouly

 2023 : Moon Girl et Devil le Dinosaure : Fawzia

Ludographie
 2020 : NBA 2K21 : Ellie Malik

Notes et références

Liens externes

Étudiant du Emerson College
Naissance en octobre 1986
Actrice égyptienne de télévision
Actrice palestinienne
Naissance à Bahreïn
Acteur ayant interprété un personnage Marvel

May Calamawy


Half Acre bezeichnet mehrere Orte in den Vereinigten Staaten:

 Half Acre (Alabama)
 Half Acre (New Jersey)
 Half Acre (New York)
 Half Acre (Tennessee)

Siehe auch
 Bill Halfacre  († 2000), US-amerikanischer Jazzmusiker

Half Acre


Nedenunder er en kortfilm fra 2009 instrueret af Anne-Grethe Bjarup Riis efter eget manuskript.

Handling
Alvin lever i en drøm. Han er gået fra sin store kærlighed og har aldrig set deres fælles barn. Da han en nat vender tilbage, hvirvles han ind i et mareridt, hvor han konfronteres med sin egen rolle som kæreste, ven, elsker, søn og barnebarn. Det får ham til at vågne op og ændre sit liv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2009
Film instrueret af Anne-Grethe Bjarup Riis
dansksprogede film

Nedenunder


NBA Seçmeleri (Draft), NBA'de bulunan takımların belli kurallar dahilinde oyuncu seçmesi sistemidir.

NBA seçmelerine girebilmek için belli şartlar vardır. Girecek oyuncu seçmelerin yapıldığı gün en az 19 yaşında olmalıdır. Genel olarak NCAA liginde oynamış kolej oyuncuları tercih edilir. Kolej takımında 4 sezon oynamış ve mezun olmuş oyuncular otomatik olarak seçmelerde seçilebilir, fakat bu bir zorunluluk değildir. İsteyen her oyuncu 4 yıl beklemeyip 19 yaşına girmiş olduğu sürece istediği sezondan sonra seçmelere gireceğini açıklayabilir. Bunun dışında son yıllarda yoğun bir şekilde ABD dışındaki liglerden de genç oyuncular seçilmektedir. Yabancı oyuncular 22 yaşında girdiği yılki seçmelerde otomatik olarak seçilebilir. İsteyen oyuncular ise daha önceden seçmelere girer. Seçme sisteminin NBA'in bugünkü durumuna gelmesinde ve takımların arasındaki dengenin sağlanmasında önemli rolü vardır.

Eskiden liseyi bitiren oyuncular 18 yaşına geldiklerinde seçmelere girebilmekteydi. 2006'dan itibaren ise yaş sınırı bir yaş arttırıldı ve liseyi yeni bitiren oyunculara bir yıl daha bekleme zorunluluğu getirildi. Oyuncuların çoğu bu zamanı NCAA'de geçirirken Brandon Jennings gibi denizaşırı liglere gidip profesyonel olanlar da mevcuttur.

Yetenekli ve gelecek vadeden oyuncular bütün sezon boyunca yetenek avcıları tarafından takip edilir. Ayrıca genç oyuncular yaz liglerinde denenir. Seçmeler Haziran ayında, sezon bittikten hemen sonra düzenlenir. Seçim günü gelindiğinde takımların seçeceği oyuncular hemen hemen bellidir.

Seçmelerde ilk sıralarda genelde büyük yıldız adayları seçilse de büyük yıldız oyuncu olacakları kesin değildir. Örneğin 1998 yılında tüm otoritelerin tercihi olan ve ilk sırada Los Angeles Clippers tarafından büyük umutla seçilen Michael Olowokandi bir türlü beklenenleri veremeyip takasta kullanılırken, 1984 yılında 3. sıradan Chicago Bulls tarafından draft edilen Kuzey Karolina mezunu Michael Jordan ligin en önemli oyuncusu olmuş takımına 6 şampiyonluk kazandırmıştır.

Sistem
NBA seçmeleri iki aşamada olur. Seçimler kesin kurallara göre belirlenmiştir. İlk aşamada bir önceki sezon play off'a giremeyen 14 takım katılır. Bu aşamada takımlar bir önceki sezondaki sıralamadaki durumlarına göre NBA Lottery denilen çekilişe girerler ve çıkan sonuca göre oyuncularını seçerler.

Bu takımların sıralamada alacakları sıra kura ile belirlenir. Ancak normal sezonu en kötü galibiyet yüzdeleriyle tamamlayan takımların ilk sıralarda yer alma ihtimalleri daha yüksek tutulmuştur.

2019 seçmelerinden bu yana, her bir sıranın ilk seçimi kazanma şansı:

 140 kombinasyon, %14.0 ihtimal
 140 kombinasyon, %14.0 ihtimal
 140 kombinasyon, %14.0 ihtimal
 125 kombinasyon, %12.5 ihtimal
 105 kombinasyon, %10.5 ihtimal
 90 kombinasyon, %9.0 ihtimal
 75 kombinasyon, %7.5 ihtimal
 60 kombinasyon, %6.0 ihtimal
 45 kombinasyon, %4.5 ihtimal
 30 kombinasyon, %3.0 ihtimal
 20 kombinasyon, %2.0 ihtimal
 15 kombinasyon, %1.5 ihtimal
 10 kombinasyon, %1.0 ihtimal
 5 kombinasyon, %0.5 ihtimali

Bu ilk 14 oyuncudan sonra sonraki 16 oyuncu ise play-off'a çıkan takımlar tarafından tercih edilir. Burada sıralama sezon içinde yaptıkları maçların galibiyet- mağlubiyet oranına göre belirlenir. Sistemin işleyişi yine bir önceki sezonu en iyi oranla bitiren takımın en son tercih etmesi şeklindedir. Burada önemli olan sezonu şampiyon bitirmek değil, normal lig maçlarındaki galibiyet yüzdesidir. Örneğin 2004 yılında play offlar sonunda Detroit Pistons şampiyon olduğu halde normal sezonda en yüksek galibiyet oranını Indiana Pacers aldığı için son sırada Indiana seçmiştir.

İlk turda oyuncular seçildikten sonra aynı sıralama ikinci tur oyuncuları için devam eder ve takımlar ikinci kez oyuncu tercih ederler. Ancak bu sıralama standart olmaz. Çünkü takımlar oyuncu transferinde veya takaslarda draft seçme haklarını da takasa sokabilirler. Yani bir oyuncu karşılığında bir draft sırasının karşı takıma verilmesi veya bunu üçlü veya dörtlü olarak takımlar oyuncu ve draft sıralarını takas ederler. Örneğin Vince Carter, Golden State Warriors tarafından draft edilmesine rağmen Golden State hakkını Orlando'ya, Orlando Washington'a, Washington da Toronto Raptors'a devrettiği için Carter Toronto'ya gitmiştir.

Ayrıca bakınız
 NBA birinci sıra seçimleri listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20090315112610/http://www.nba.com/history/draft_index.html
 http://www.nbadraft.net/
 http://www.nba.com/playerfile/mehmet_okur/
 http://www.nba.com/playerfile/hidayet_turkoglu/
 http://www.nba.com/playerfile/mirsad_turkcan/index.html
 http://www.nba.com/playerfile/omer_asik/
 http://www.nba.com/playerfile/semih_erden/
 http://www.nba.com/playerfile/ersan_ilyasova/

NBA seçmeleri


Syvmandsrugby under sommer-OL 2016 forgik i Rio de Janeiro. Konkurrencen tog 6. august til 11. august.

Medaljer

Medaljetabel

Vindere

Referender

Syvmandsrugby under sommer-OL 2016


Súper Bigote y su mano de hierro é uma série de televisão animada da Venezuela produzida e transmitida pela VTV (Venezolana de Televisión), desde dezembro de 2021. Na animação, o personagem Súper Bigote, que apresenta-se com capa e uma mão de ferro, é um super-herói inspirado em Nicolás Maduro que defende o país do "imperialismo yankee".

A animação tem recebido várias críticas de analistas políticos, que entendem tratar-se de um propaganda política do regime governamental de Nicolás Maduro.

Programas de televisão da Venezuela
Programas de televisão que estrearam em 2021
Nicolás Maduro

Súper Bigote y su mano de hierro


Süt sığırlarının vücut yapılarının 1 ve 5 arasındaki kategoride, zayıf veya aşırı yağlı oluşlarının değerlendirilmesidir. Kondisyon skorunun düzenli olarak takip edilmesi; sağlıklı ve verimli bir sürünün elde tutulmasını sağlar.
Hayvanların çok zayıf veya çok şişman oluşu beslenme yetersizlikleri, sağlık sorunları ve sevk idaresinin yerinde olup olmadığını anlamamıza yardım eder.

Aşırı şişmanlık-zayıflık

Damızlık yetiştiriciliği

Damızlık düvelerin kondisyonunun izlenerek besleme programları hazırlanması yeterli canlı ağırlık ve yaşta ilk kızgınlık göstererek gebe kalmalarını sağlar. Aşırı yağlı düvelerde görülen infertilite, güç doğumlar ve düşük süt verimi olasılıkları kontrol altına alınır.

Derecelendirme

1, çok zayıf

5, çok şişman

+, - veya .5 figürleri eklenebilir (2+ veya 2.5)

Skor 1
 Yüzen kaburgalar ve uçları rahatlıkla hissedilir, üzeri çok ince bir et tabakasıyla kaplı, aralarına parmak girer.
 Sırt, bel ve sağrı kemikleri çok belirgindir.
 Prosessus spinosus ve transversuslar keskin, aralarına rahatlıkla parmak girer.
 Kuyruk kökü aşırı çökkün, kemik uçları keskin, vulva çıkkın.
Skor 2
 Yüzen kaburgaların uçları hissedilir fakat aralarına parmak girmez
 Sırt, bel ve sağrı kemikleri belirgin fakat bir kısım et tabakasıyla kaplı.
 Proc. Spinosus'lar belirgin, transversus'lar kısmen kaplı
 Kuyruk kökü kemik yapısı kaplı ancak belirgin, vulva biraz çıkkın.
Skor 3
 Kaburgalar ancak bastırarak hissedilir. Uç ve aralarına parmak girmez.
 Sırt bel ve sağrı dolgun
 Pros.'ların üzeri kaplı
 Sakrum kemik yapısı kaplı ve zor hissedilir.
Skor 4
 Kaburgalar aşırı basınçla ancak hissedilebilir.
 Sırt bel ve sağrı düzleşmiş, prosessuslar zor hissedilir
 Kuyruk kökü ve civarı düzleşmiş, yağ birikintisi hissedilir.
Skor 5
 Bütün vücut silindirik bir görünüm almış, deri altı yağ dokusu her tarafta hissedilir.
 Kuyruk kökü yağa gömülmüş gibi.

Tarım

Süt sığırlarında kondüsyon skoru


Paraguay Cumhuriyeti, Güney Amerika'da bir ülkedir. Denize kıyısı olmayan ülke, güneyi ile güneybatısında Arjantin, kuzeyi ile kuzeydoğusunda Brezilya, kuzeybatısında ise Bolivya ile çevrelenmiştir.

Etimoloji
Paraguay adı, Guarani dilindeki "para" (bu yaka) ile "guay" (ırmak) sözcüklerinin birleşiminden gelir. Her ne kadar Guarani'ler "Paraguay" adını, bugünkü başkent Asuncion için kullanmışlarsa da, bölgeyi ele geçiren İspanyollar, bu adı bütün bölgeyi tanımlamak için kullanmışlardır.

Tarih
Yaklaşık 300 yıl boyunca İspanyol İmparatorluğu'nun bir parçası olan ülke, 19. yüzyılın başlarında Bask kökenli soylu bir İspanyol aileden gelen Simón Bolívar'ın başlattığı devrim hareketi ile 1811 yılında bağımsızlığına kavuştu.

1862'de Carlos Antonio Lopez'in ölümü üzerine iktidara gelen oğlu Francisco Solano López, Güney Amerika halklarının makus bir talihi olsa gerek, ordunun da desteği ile ülkede tam bir diktatörlük kurdu.

Paraguay, 1864 yılında "Üçlü İttifak Savaşı" olarak adlandırılan Brezilya, Arjantin ve Uruguay koalisyonuyla çok kanlı ve uzun bir süre devam edecek olan bir savaşa girdi. Savaş diktatör López'in öldürülmesi ile 1870 yılında sona erdiğinde Paraguay'ın toprak ve insan kaybı sayıları inanılmaz boyutlara ulaşmıştı. Yapılan barış antlaşması ile ülkenin yaklaşık 170.000 kilometre karelik arazisi Brezilya ve Arjantin arasında paylaştırıldı. Ayrıca Paraguay devleti bu ülkelere yüklü bir savaş tazminatı ödemek zorunda kalıyordu. Savaş sonrası duruma bakıldığında ülke; tam bir yıkıma uğramış, ekonomi çökmüş, muntazam durumdaki demografik yapı altüst olmuş ve ayrıca savaş sırasında ülke nüfusunun yaklaşık yarısı ve yetişkin erkek nüfusunun % 90'ı (yaklaşık 28.000 erkek kalmıştır) ölmüştür. Yukarıda sözünü ettiğimiz durum kadın/erkek oranında büyük bir dengesizlik ortaya çıkardı. Bunun üzerine muazzam derecedeki nüfus kaybının telafisi amacıyla Kilise, bir erkeğin birden fazla kadınla evlenebilmesinin yolunu açan bir karar aldı.

1932 yılında, sınır anlaşmazlıkları yaşadığı kuzey komşusu Bolivya ile olan gerginlik sıcak bir çatışmaya dönüştü. Chaco Savaşı olarak tarihe geçecek olan bu savaş üç yıl sürdü ve 1935'te Paraguay ordusunun kesin zaferi ile sonuçlandığında, Paraguay ihtilaflı arazinin %75'ini ele geçirdi.

Coğrafya

Paraguay, Güney Amerika'da yer almakta ve güney ve batıda Arjantin, kuzeybatıda Bolivya ve kuzeydoğuda Brezilya tarafından sınırlanan karayla çevrili bir ülkedir. Arazi nispeten düzdür, batıda Chaco bozkır bölgesi (bölge alanının 2/3'ü), karasal iklim kuru, nüfus seyrek, otlaklarda hayvancılık bölgedeki ana faaliyettir; Doğu bölgeleri, Paraguay ve Paraná nehir havzalarının ovalarını içerir. Paraguay Nehri ve Alto Paraná Nehri, ülkedeki ana su yollarıdır.

Paraguay Nehri, ülkeyi Doğu Paraguay olarak bilinen ve Paraná bölgesi olarak bilinen doğu kısmına böler; resmi olarak Batı Paraguay olarak bilinen ve yaygın olarak Chaco olarak bilinen batı bölgesi. Paraguay'ın arazisi, doğu ve batıda çoğunlukla bataklıklar ve alçak ovalar olmak üzere çayırlar ve ormanlık tepelerden oluşur. Paraguay, rakıma bağlı olarak subtropikal ila ılıman bir iklime sahiptir, doğu kısmı yoğun yağış alır ve en batı kısmı yarı kurak bir iklime sahiptir.

Siyaset
Paraguay'ın Senato (45 vekil) ve Temsilciler Meclisi'nden (80 vekil) oluşan çift meclisli parlamentosu vardır. Vekiller beş yıllığına seçilir.

Ekonomi

Paraguay, İnsani Gelişme Endeksi 0,755 olan gelişmekte olan bir ülkedir. 2016 yılında kişi başına düşen GSYİH 4.102 ABD Doları ile Güney Amerika'da en düşük ikinci sırada yer aldı. Yaklaşık 2,2 milyon kişi veya nüfusun %35'i yoksulluk içinde yaşıyor ve yaklaşık 1 milyon kişi veya nüfusun %18'i günde 2 ABD dolarının altında bir gelirle yaşıyor. Bununla birlikte, Asunción üst üste beş yıl içinde yaşamak için en ucuz şehir olarak yer aldı. 2016 itibarıyla, Paraguay'ın GSYİH'sı 27.323 $'a ulaştı ve dünyada 102. sırada ve Latin Amerika'da 16. sırada yer aldı.

Paraguay, binlerce küçük işletme ile komşu ülkelerle tüketim mallarının yeniden ihracatı ve ithalatı ile karakterize edilen kayıt dışı sektörlerle ayrı bir pazar ekonomisine sahiptir. Paraguay'ın en büyük ekonomik faaliyeti tarım, çiftçilik ve hayvancılığa dayanmaktadır. Paraguay kara tahta ihracatında dünyada üçüncü sırada yer alıyor ve sığır eti ihracat endüstrisi ülkenin büyüklüğüne göre oldukça gelişmiş durumda.

Paraguay, yabancı toprak sahiplerine izin verir ve alanı sınırlamaz. Sadece Brezilyalılar, Arjantinliler ve Bolivyalılar sınırda toprak sahibi olamazlar. Paraguay ekonomisinde alçak arazilere sahip yabancıların oldukça yaygın olduğu doğrudur. Nüfusun büyük bir bölümü geçimini tarımsal faaliyetlerden sağlamaktadır. Siyasi istikrarsızlık, yolsuzluk ve yavaş reformun neden olduğu zorluklara rağmen Paraguay, Mercosur Serbest Ticaret Bloğu'nun bir üyesi ve onun kurucu üyesidir.

Paraguay'ın ekonomik potansiyeli iç kesimlerdeki coğrafi konumu ile sınırlıdır, ancak ülke Paraná Nehri üzerinden Atlantik Okyanusu'na bağlanabilir. Yerel coğrafyası nedeniyle Paraguay ekonomisi, ana ticaret ortakları olan Brezilya ve Arjantin'e büyük ölçüde bağımlıdır. GSYİH'nın yaklaşık %38'i ticaretten ve Brezilya ve Arjantin'e yapılan ihracattan geliyor. Bir dizi anlaşma ile Paraguay'a ihracat gönderileri için Arjantin, Uruguay ve Brezilya limanlarına, en önemlisi Brezilya'nın Paranaguá limanına ücretsiz erişim hakkı verildi.

Sosyal

Demografi

Paraguay İstatistik, Soruşturma ve Hesaplama Departmanı (DGEEC) tarafından nüfus sayımlarında ırk veya etnisite kavramı olmadan, yerliler hakkında bilgi sahibi olunmasına rağmen, Paraguay nüfusunun etnik bileşimi hakkında resmi bir veri yoktur. 2002 nüfus sayımına göre, yerli halklar Paraguay'ın toplam nüfusunun %1,7'sini oluşturuyordu. Geleneksel olarak, Paraguay nüfusu, Guaraní kadınları ile İspanyol yerleşimci erkekler arasında Batı yönetimi altında doğan çok sayıda çocuk nedeniyle mestizo (yani karma veya melez) olarak kabul edilir. İspanya ülkeye hakimdir. Paraguay Eğitim ve Kültür Bakanı, ülkesinin nüfusuna şu şekilde atıfta bulunur: "Hakim soy, nüfusun çoğunluğu için tipik olan, çoğu İspanyolların, Almanların, İtalyanların (çoğunluğa katkıda bulunan etnik kökenler) torunları için tipik olan Avrupa'dır. (geleneksel Paraguay halkı nedeniyle) en az yerli özelliklere sahip Latin Amerika ülkelerinden biridir -yarı İspanyol-Guaraní- 1870 yılında Müttefikler tarafından yok edildi ve bu da yeniden nüfusa yol açtı.

CIA World Factbook'a göre, Paraguay'ın 6.669.086 kişilik bir nüfusu var, %95'i mestizos ve %5'i "diğer" veya kabile gruplarının üyeleri olarak kabul ediliyor. 12 farklı etno-linguistik gruba ayrılırlar. Nüfusun %90'ı tarafından anlaşılan Guaraní dili aracılığıyla Paraguay'da Guaraní kültürünün izlerinin hâlâ var olduğunu belirtmekte fayda var.

Tüm Paraguaylıların yaklaşık %70'i İspanyolca konuşur. Guaraní ve İspanyolca ülkenin resmi dilleridir. İtalyanlar, Almanlar, Ruslar, Japonlar, Koreliler, Çinliler, Araplar, Ukraynalılar, Brezilyalılar ve Arjantinlilerden oluşan küçük gruplar da Paraguay'a yerleştiler ve aynı zamanda özelliklerini korudular. Onlar en büyük topluluktur. Bir tahmine göre 400.000 Brezilyalı Paraguay'da yaşıyor. Bunların çoğu Brezilyalı Alman, İtalyan ve Polonyalı göçmenlerin soyundan geliyor. Nüfusun %1'ini temsil eden Afrika kökenli 63.000 Paraguaylı olduğuna dair bir tahmin var. Paraguay'daki Chaco'da yaklaşık 10.000 Almanca konuşan Menno Hristiyan yaşıyor.

Paraguay'da nüfus dağılımı düzensizdir. Paraguaylıların yaklaşık %56'sı kentsel alanlarda yaşıyor. Nüfusun çoğu, başkent Asunción yakınlarındaki doğu bölgesinde yaşıyor ve şehir, ülke nüfusunun %10'unu oluşturuyor. Alto Paraguay, Boqueró ve Presindente Hayes eyaletlerinden oluşan Gran Chaco bölgesi, bölgenin %60'ını, ancak nüfusun sadece % 2'sini oluşturuyor.

Din
Hristiyanlık, özellikle Roma Katolikliği, Paraguay'da baskın dindir. 2002 nüfus sayımına göre, nüfusun %89,9'u Roma Katoliği, %6,2'si Protestan, %1,1'i diğer Hristiyan mezhepleri olarak tanımlanmış ve %0,6'sı ise yerli dini idi. ABD Dışişleri Bakanlığı'nın Din Özgürlüğüne ilişkin bir raporu; Roma Katolikliği, Protestanlık, Yahudilik, Ortodoksluk, Mormonluk ve Bahailik önde gelen dini gruplardır. Ayrıca Alto Paraná'da büyük bir Müslüman topluluktan ve Boquerón'da önde gelen bir Mennonit topluluğundan bahseder.

Sosyal Sorunlar
Birkaç farklı tahmin, Paraguay nüfusunun %30-50'sinin yoksul olduğunu gösteriyor. Kırsal kesimde nüfusun %41,2'si temel yemeklerini temin edecek gelirden yoksunken, kentsel kesimde bu oran %27,6'dır. En zengin %10, milli gelirin %43,8'ini oluştururken, en yoksul %10'u ise sadece %0,5'ini oluşturuyor. Ekonomik gerileme, özellikle kırsal alanlarda gelir eşitsizliğini daha da kötüleştirdi. Aynı şekilde, Paraguay kırsalındaki arazi konsantrasyonu dünyadaki en yüksek oranlardan biridir: Nüfusun %10'u toplam arazinin %66'sını kontrol ederken, kırsal nüfusun %30'unun verimli arazisi yoktur. Bu eşitsizlik, topraksızlarla toprak sahipleri arasındaki çatışmaların nedenidir.

Eğitim
Halk eğitimi ücretsizdir, ancak öğrencilerin kendi üniformalarını satın almaları ve öğretim ekipmanı için ödeme yapmaları gerekir. Resmi eğitim dili İspanyolcadır.

Paraguay'da okuma yazma oranı %91'dir. İlköğretim ücretsiz olup zorunludur ve 9 yıl sürer. Ortaokul kalan üç yıl boyunca devam eder. Paraguay'da 1889'da kurulan Ulusal Asunción Üniversitesi gibi birkaç üniversite var. İlk mezuniyet oranı 2005'te %88'di. 2000'lerin başında eğitim ücretleri GSYİH'nın %4,3'ünü oluşturuyordu.

Kültür
Ülkenin kültürü nispeten karışıktır, yerli halklar ülkenin gururudur.

Paraguay nüfusu, Amerika Yerlileri, Métisler, Avrupalılar ve Asyalılar gibi birçok etnik gruptan oluşmaktadır. Guarani resmi dil olmasına rağmen ana dil İspanyolcadır. Paraguay farklı kültürler nedeniyle sanat, mutfak, edebiyat ve müzik gibi alanlarda büyük bir çeşitliliğe sahiptir.

Kaynakça

 ^ A ă â b Paraguay  . Uluslararası Para Fonu
 ^ "2016 İnsani Gelişme Raporu"  (PDF) . Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı. 2016 . 25 Mart 2017'de alındı .
 ^ "Gini Endeksi"  . Dünya Bankası . 9 Kasım 2016'da alındı .
 ^ Üçlü İttifak Savaşı
 ^ Hanratty, Dannin M.; Meitz, Sandra W. (1988). Paraguay - Tarih Paraguay: Bir Ülke Çalışması
 ^ Bernstein, Adam (2006-08-17). "Alfredo Stroessner; Paraguaylı Diktatör"
 ^ Paraguaylı Sekizinci Dönemini Kazandı
 ^ Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı, İnsani Gelişme Raporu 2007/2008
 ^ [1]
 ^ "Dünyanın en pahalı şehirleri - 18 Haziran 2007"
 ^ "Arşivlenmiş kopya" (PDF) . Orijinal (PDF) 13 Nisan 2008'de arşivlendi . 30 Haziran 2011'de alındı .
 ^ [2]
 ^ [3]
 ^ "Paraguay sömürgesi"
 ^ "MECDijital » Demografi"
 ^ "Dünya Factbook: Paraguay"
 ^ "Arka Plan Notu: Paraguay"
 ^ Paraguay Bilgi ve Tarih
 ^ San Alberto Journal: Paraguay'da Çok Fazla Brezilyalı, Yerel Halk Diyor
 ^ "Afro-Paraguaylı"
 ^ Antonio De La Cova (1999-12-28). "Paraguay'ın Mennonitleri 'hızlı para' yabancılara içerliyor"
 ^ "Las Religiones en tiempos del Papa Francisco"  (PDF) (İspanyolca). Latinobarometro. Nisan 2014. s. 6. Orijinal  (pdf) arşivlenmiş 4 Nisan 2015 . 4 Nisan 2015'te erişildi .
 ^ "Paraguay dini". Devlet.gov. 2007-09-14. 2010-05-02'ye erişildi.
 ^ "Arşivlenmiş kopya" . Orijinal (PDF) 24 Eylül 2020'de arşivlendi . 20 Haziran 2013 tarihinde alındı .
 ^ "Bahá'í Faith, The: 1844"  . 8 Mart 2015'te erişildi .
 ^ http://www.islamawareness.net/LatinAmerica/spanish.html
 ^ "Paraguay - LDS İstatistikleri ve Kilise Gerçekleri Toplam Kilise Üyeliği"  . www.mormonnewsroom.org . 8 Mart 2015'te erişildi .
 ^ Mario ve ark. (2004) Paraguay: Yoksulluğun Azaltılması için Sosyal Kalkınma Sorunları
 ^ [Nagel, Beverly Y.(1999) "'Unleashing the Fury': The Cultural Discourse of Rural Violence and Land Rights in Paraguay", Comparative Studies in Society and History, 41: 148-181. Cambridge Üniversitesi Yayınları.]

Paraguay


Stadionul Municipal, Romanya'nın Mecidiye şehrinde 1982 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyumdur. Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı stadyum, 32.700 seyirci kapasitelidir.

Romanya'daki stadyumlar

Iftimie Ilisei Stadyumu


Ludwig Eberlein (* 7. Juli 1902 in Gunzenhausen; † 1979) war ein deutscher Jurist und Journalist.

Werdegang
Eberlein legte 1927 an der Rechtswissenschaftlichen Fakultät der Universität Heidelberg seine Promotionsschrift vor. Später wandte er sich dem Journalismus zu und wurde Redakteur des Ullstein-Verlages in Berlin. 1947 kam er zum Tagesspiegel und war dort Leitender Redakteur der Ressorts Berlin, Kultur und dann Politik. In den Jahren 1954/55 war er Chefredakteur und Leiter der politischen Abteilung des Senders Freies Berlin (SFB), später Leiter der Berliner Vertretung des Westdeutschen Rundfunks (WDR).

Ehrungen
 1968: Verdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland

Literatur
 Walther Killy, Rudolf Vierhaus (Hrsg.): Deutsche Biographische Enzyklopädie – München [et al.]: Saur, 1995–1999

Jurist
Journalist (Deutschland)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Person (Medien, Berlin)
Deutscher
Geboren 1902
Gestorben 1979
Mann
Chefredakteur
Zeitungsjournalist
Person (Westdeutscher Rundfunk)

Ludwig Eberlein (Journalist)


Gul Hør (Linum flavum) er en art af blomstrende planter i hørslægten, som er hjemmehørende i det centrale og sydlige Europa. Det er en flerårig staude, som bliver omkring 30 cm høj og 20 cm bred. Dens blade er mørkegrønne, i mens blomsterne er lysegule, har fem kronblade og sidder i klynger. De fortrækker drænet jord i en solrig placering og deres blomstringstid begynder i det sene forår og varer det meste af sommeren. Dens latinske navn flavum betyder "ren gul".

Referencer

Hør
Kalkbundsplanter

Gul hør