Raúl Gerardo Cuadra García (10 de junio de 1953) es un contador público y político mexicano, miembro del Partido Acción Nacional y diputado federal en representación del III Distrito Electoral Federal de Aguascalientes en la LXI Legislatura.

Enlaces externos
 Raúl Gerardo Cuadra García en la página oficial de la Cámara de Diputados

Nacidos en Aguascalientes (ciudad)
Miembros del Partido Acción Nacional
Diputados de la LXI Legislatura de México

Raúl Cuadra García


(Nume spaniole: primul, numele de familie al tatălui: Melitón Delgado , al doilea, numele de familie al mamei: Pardavé
)

Miguel Melitón Delgado Pardavé () a fost un actor, scenarist și regizor de film mexican. A fost primul fiu al actriței María Tereza Montoya și al actorului de cinema Joaquín Pardavé. A fost unul dintre cei mai prolifici regizori și scenariști mexicani realizând 139 de filme între 1941 și 1990. Dintre acestea un număr de 33 filme au fost cu actorul Cantinflas.

Biografie

Filmografie selectivă

Regizor
Din cele peste o sută de filme regizate de Miguel M. Delgado, s-au selectat doar câteva, printre care și cele care au rulat în România.

Scenarist

Actor
 1933 El tigre de Yautepec
 1934 Enemigos
 1934 El compadre Mendoza
 1934 ¿Quién mató a Eva?
 1936 ¡Vámonos con Pancho Villa! (neacreditat)

Regizor secund

Diverse
 1941 Ni sangre, ni arena (asistent de regizor)
 1948 Tarzan and the Mermaids (regizor asociat)

Note

Legături externe

Nașteri în 1905
Decese în 1994
Regizori de film mexicani
Scenariști mexicani

Miguel M. Delgado


, née un  à Ube, est une seiyū et chanteuse japonaise.

Biographie
Elle commence à chanter dans la société de production TWOFIVE. Après cela, elle rejoint l'agence artistique Production Baobab pour travailler comme actrice de doublage.

Ensuite elle double principalement pour des jeux vidéo, travaille pour Disney… Puis elle se tourne vers l'animation japonaise en 2009, son premier rôle principal est Mizuki Himeji dans la série animée Baka to Test to Shōkanjū.

Elle annonce sur son blog officiel qu'elle cesse de travailler pour Production Baobab le .

Le , Harada annonce qu'elle a rejoint l'agence de Kikuko Inoue, Office Anemone.

Filmographie

Anime
2007
 KimiKiss Pure Rouge : Manami Hiba

2008
 Bleach : Menoly Mallia

2009
 Sasameki Koto : Tomoe Hachisuka

2010
 Amagami SS : Manaka Hiba, Mika Makihara
 Baka to Test to Shōkanjū : Mizuki Himeji
 Hidamari Sketch : Nori
 Hidamari Sketch (special) : Nori
 Scan2Go : Titi

2011
 Baka to Test to Shōkanjū: Ni! : Mizuki Himeji
 Bakugan Battle Brawlers: Gundalian Invaders : Boy, Taylor
 Hidamari Sketch × SP : Nori
 Makenki : Aki Nijou

2012
 Amagami SS+ plus : Manaka Hiba
 Another : Kirika
 Hidamari Sketch × Honeycomb : Nori
 High School DxD : Caramine

2013
 Muromi-san : Fuji-san
 Senran Kagura : Asuka
 Machine-Doll wa kizutsukanai : Yaya

2014
 Girl Friend Beta : Erena Mochizuki
 Inugami-san to Nekoyama-san : Tamaki Nekoyama
 Madan no Ō to Vanadis : Valentina Glinka Estes
 Maken-Ki! Two : Aki Nijou

2015
 The Idolmaster Cinderella Girls : Airi Totoki
 The Idolmaster Cinderella Girls 2nd Season : Airi Totoki
 Valkyrie Drive : Momoka Sagara

2016
 Big Order : Kagekiyo Tairano

OVA
 Baka to Test to Shōkanjū: Matsuri : Mizuki Himeji
 Touhou Project Side Story: Memory of Star : Reisen Udongein Inaba, Marisa Kirisame

Films
 La Disparition de Haruhi Suzumiya : Kotone Kenmochi

Jeux vidéo
 Baka to Test to Shōkanjū: Portable : Mizuki Himeji
 Cambrain QTS
 Dream Club : Rui
 Elsword : Ruriel
 Futaba Riho
 Hoshi no Ōjo 2
 Hyperdimension Neptunia : MarvelousAQL
 KimiKiss
 Otomedius Excellent : Kokoro Belmont
 Senran Kagura : Asuka
 Senran Kagura Burst : Asuka
 Senran Kagura Shinovi Versus : Asuka
 Senran Kagura 2: Deep Crimson : Asuka
 Senran Kagura: Estival Versus : Asuka
 Senran Kagura: Peach Beach Splash : Asuka
 Super Bomberman R : Karaoke Bomber
 The Idolmaster Cinderella Girls : Airi Totoki
 Yo-Jin-Bo
 Zoids Infinity EX NEO
 Zoids Generations

Discographie
 Little Explorer (comprend le générique de  Eden* They Were Only Two, On The Planet)
 Eternal Feather (comprend le générique de Ef: A Fairy Tale of the Two- The First Tale)
 Emotional Flutter (comprend le générique de Ef: A Fairy Tale of the Two – The Latter Tale)
 Ever Forever (comprend le générique de Ef: A Fairy Tale of the Two)
 Haru no Uta (comprend le générique de Haru no Ashioto)
 Natsu Natsu Soundtrack (comprend le générique de Natsu ☆ Natsu)
 Once (comprend le générique de Itsuka Tenma no Kuro Usagi )
 Magenta Another Sky (comprend le générique de La storia della Arcana Famiglia)
 Shissouron (comprend le générique de Senran Kagura)
 Kyoumei no True Force (comprend le générique de Seirei Tsukai no Blade Dance)
 Schwarzer Bogen (comprend le générique de Madan no Ou to Vanadis)

Liens externes

Source de la traduction

Seiyū
Chanteuse japonaise de pop
Naissance à Ube
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)

Hitomi Harada


Algeriets fanebærere ved OL er en liste over algeriske idrættespersoner har båret det Algeriets flag ved åbningsceremoni i sommer- og/eller vinter-OL.

Fanebærere

kilde

Olympiske fanebærere efter land
Algeriets deltagelse i Olympiske lege

Algeriets fanebærere ved OL


Sir András Schiff (født 21. december 1953 i Budapest) er en ungarsk-født britisk-østrigsk pianist og dirigent.

Historie
András Schiff studerede på Franz-Liszt-Musikakademie i Budapest med blandt andre Ferenc Rados og György Kurtág. Senere flyttede han til London hvor han studerede med George Malcolm.

Han har spillet internationalt som solist og med orkestre som blandt andre Chicago Symphony Orchestra, Wiener Philharmonikerne og Berliner Philharmonikerne.

Schiff leder kammerorkesteret Cappella Andrea Barca, som han selv grundlagde i 1999.

Fra 1989 til 1998 var Schiff leder af Mondsee Festival nær Salzburg. Sammen med Heinz Holliger grundlagde han i 1995 itting Pfingstkonzerte i Kartause Ittingen.

I januar 2011 forfattede Schiff i samarbejde med andre kunstnere en resolution rettet mod de ungarske medielove, og Viktor Orbán-regeringens politiske indblanding i kulturen. I interviews meddelte at han ikke længere ville spille koncerter i Ungarn, da han følte sig som persona non grata, da han havde været udsat for antisemitisk racisme.

Schiff er gift med violinisten Yuuko Shiokawa, og er bosat i Firenze og London.

Anerkendelse og priser
 1996 Kossuthprisen
 1997 Léonie Sonnings Musikpris
 2003 Bremer Musikfest-Preis
 2006 Æresmedlem af Beethoven-Hauses Bonn
 2009 Ærespris ved Klavierfestival Ruhr
 2011 Robert-Schumann-Preis (Zwickau)
 2011 Pour le Mérite
 2014: Knight Bachelor

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Budapest
Pianister fra Storbritannien
Dirigenter fra Storbritannien
Modtagere af Léonie Sonnings musikpris

András Schiff


بوينيتسى مدينة في وسط سلوفاكيا وتتبع أقليم ترنشين. تشتهر المدينة بوجود أقدم حديقة حيوان في سلوفاكيا.
بالإضافة لقلعة بوينيتسى التي تجتذب العديد من السياح سنوياً.

توأمة
لبوينيتسى اتفاقيات توأمة مع كل من:
 يسينيك
 باد كروتسينغن
 روستا ، بيدمونت
 لا لوفيير

أعلام

 لوبوش برنيش
 دومينيكا سيلوكا
 يوراي كوتسكا
 ليديا ياكوبيسوفا
 زوزانا جيركوفا

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمدينة بوينيتسى

حمامات طبية في سلوفاكيا
مدن سلوفاكيا

بوينيتسى


Nangarhār (Pashto: ; Dari: ) also called Nangrahar or Ningrahar, is one of the 34 provinces of Afghanistan, located in the eastern part of the country and bordering Logar, Kabul, Laghman and Kunar provinces as well as having an international border with Pakistan. It is divided into 22 districts and has a population of about 1,735,531, the third highest of the country's 34 provinces. The city of Jalalabad is the capital of Nangarhar province. Nangarhar province is famous for fish and karaye, and the popular tourist locations Daroonta and Pul-e- Sayad.

Etymology
Henry George Raverty theorized that the word Nangarhar is derived from the Pashto term nang-nahlr ("nine streams"), which appears in some Persian chronicles. The term supposedly refers to nine streams originating from Safed Koh. However, according to S. H. Hodivala, the name of the province derives from the Sanskrit term Nagarahara, which appears in a 9th-century inscription discovered at Ghosrawa in present-day Bihar, India. Nà-jiā-luó-ā, the Chinese transcription of Nagarahara, appears in the annals of the Song dynasty of China. Henry Walter Bellew derived the name from the Sanskrit nava-vihara, meaning "nine viharas".

History

Early history

The province was originally part of the Achaemenid Empire, in the Gandhara satrapy (province). The people in the area were originally Hindus and Buddhists. The Nangarhar province territory and the Eastern Iranian peoples there fell to the Maurya Empire, which was led by Chandragupta Maurya. Seleucus is said to have reached a peace treaty with Chandragupta by giving control of the territory south of the Hindu Kush to the Mauryas upon intermarriage and 500 elephants.

Song Yun, a Chinese monk visited Nangarhar in 520 AD, claimed that the people in the area were Buddhists. Yun came across a vihara (monastery) in Nangarhar (Na-lka-lo-hu) containing the skull of Buddha, and another of Kekalam (probably Mihtarlam in Laghman province) where 13 pieces of the cloak of Buddha and his 18 feet long mast were preserved. In the city of Naki, a tooth and hair of Buddha were preserved and in the Kupala cave Buddha's shadow reflected close to which he saw a stone tablet which was at that time considered to be related to Buddha (probably the stone tablet of Ashoka in Darūntah).

The region fell to the Ghaznavids after defeating Jayapala in the late 10th century. It later fell to the Ghorids followed by the Khaljis, Lodhis and the Moghuals, until finally becoming part of Ahmad Shah Durrani's Afghan Empire in 1747.

During the First Anglo-Afghan War, the invading British-led Indian forces were defeated on their way to Rawalpindi in 1842. British-led Indian forces returned in 1878 but retreated a couple of years later. Some fighting took place during the 1919 Third Anglo-Afghan War between the Afghan army that were led by King Amanullah Khan and British-Indians near the Durand Line border areas.

The province remained relatively calm until the 1980s Soviet–Afghan War. Nangarhar was used by pro-Pakistani mujahideen (rebel forces) fighting against the Soviet-backed Democratic Republic of Afghanistan. The Pakistani-trained mujahideen received funding from the United States and Saudi Arabia. Many Arab fighters from the Arab World had been fighting against the government forces of Mohammad Najibullah, who ultimately defeated them near Jalalabad. In April 1992, Najibullah resigned as President and the various mujahideen took control over the country. When the 1992 Peshawar Accord failed, the mujahideen turned guns on each other and started a nationwide civil war. This was followed by the Taliban take-over in 1996 and the establishment of al-Qaeda training camps in Nangarhar province.

Recent history

Osama bin Laden held a strong position in Nangarhar during the late 1990s. He led a fight against US-led forces in the 2001 Tora Bora campaign. He ultimately escaped to Abottabad, Pakistan, where he was killed in a night raid by members of SEAL Team Six in 2011.

After the removal of the Taliban government and the formation of the Karzai administration in late 2001, U.S.-led Afghan National Security Forces (ANSF) gradually established authority across the province. Despite this, Taliban insurgents continue to stage attacks against Afghan government forces. The Haqqani Network and militants loyal to Islamic State of Iraq and the Levant – Khorasan Province (ISIL-KP) are often blamed for the attacks, which sometimes include major suicide bombings. Several incursions by Pakistani military forces have also been reported in the districts next to the Durand Line border. The focus of the conflict is on the Kabul and Kunar rivers, which run through Nangarhar.

On April 13, 2017, U.S. President Donald Trump ordered a targeted strike on ISIL-KP by use of the second largest non-nuclear bomb in the U.S. arsenal at the time. The bomb was a 21,000 lb. weapon called the Massive Ordnance Air Blast Bomb; nicknamed the "Mother Of All Bombs" (MOAB). The intended target was ISIL militants hiding inside tunnels, most of whom came "from Bangladesh, Russia, India and other countries." It was the first time the MOAB had been used in combat.

Healthcare

The percentage of households with clean drinking water fell from 43% in 2005 to 8% in 2011.
The percentage of births attended to by a skilled birth attendant increased from 22% in 2005 to 60% in 2011.

Education

Nangarhar University is located in the provincial capital, Jalalabad. It is government-funded and provides higher education to nearly 6,000 students from the region.

A number of schools operate in the province, providing basic education to both boys and girls. The overall literacy rate (6+ years of age) increased from 29% in 2005 to 31% in 2011.
The overall net enrollment rate (6–13 years of age) increased from 39% in 2005 to 51% in 2011.

Economy

The Jalalabad plain is one of the principal agricultural areas of Afghanistan. The strong agricultural base, coupled with the crucial trade route connecting Kabul with Peshawar, makes Nangarhar one of the more economically diverse and functional provinces of Afghanistan. Torkham is one of the major border crossings between Afghanistan and Pakistan. It is the busiest port of entry between the two countries, serving as a major economical hub for the province.

Nangarhar is famous in Afghanistan for producing lemons, oranges, olives, peanuts and dates. Beside that many other fruits and vegetables are also grown. It was once a major center of opium poppy production in the country.

Transportation

The Jalalabad Airport is located next to the city of Jalalabad. It serves the populations of Nangarhar, Kunar, Nuristan, and other nearby provinces.

The Kabul–Jalalabad Road runs throughout the province, linking Kabul with Jalalabad and extending east through Khyber Pass to Peshawar. It is one of the busiest major roads in Afghanistan.

Geography

Demographics

As of 2021, the population of the province is around 1,735,531. Over 90% of the population is Pashtun and the remaining is made up of Pashais, Tajiks, Arabs, and other ethnic groups. The 18th edition Ethnologue states on p. 48 that Nangarhar is the center of the (smaller) Northern Pashto language in Afghanistan. Only 1 in 5 Afghan Pashtuns use the Northern variety.

Districts
Nangarhar is divided into 22 districts. They are as follows:

Sports

The province is represented in domestic cricket competitions by the Nangarhar province cricket team. Jalalabad is considered the capital of Afghan cricket with many of the national players coming from the surrounding areas. National team members Hamid Hasan and Rashid Khan were born in the province.

De Spinghar Bazan is a regional team in the Roshan Afghan Premier League based in Jalalabad. Jalalabad Regional Football Tournament were four local team plays like Malang Jan, Shaheed Qasim, Afghan Refugees and Laghman for to find raw talent in Afghan Premier League. Wrestling in Jalalabad was modernized by Davud Sulaymankhil, a Pashtun orator and athlete. Now, several wrestling teams (most notably the Suleim Wrestling Team founded by Davud Sulaymanhil) represent the province in national events.

Stadiums
 Ghazi Amanullah International Cricket Stadium is the first international standard cricket stadium in Afghanistan. It is located in the Ghazi Amanullah Town about 15 kilometres south-east of Jalalabad.
 Sirajul Emarah Football Stadium in Jalalabad

Notable people

 Muqadasa Ahmadzai - social and political activist
 Rashid Khan - Afghan Cricketer and winner of ICC Mens T20 Cricketer of Decade
 Hamid Hassan - Afghan Cricketer
 Qais Ahmad - Afghan Cricketer
 Aftab Alam - Afghan Cricketer
 Samiullah Shinwari - Afghan Cricketer
 Mohammad Shahzad - Afghan Cricketer

See also
 Eastern Province, Afghanistan
 Provinces of Afghanistan

References

External links

 , Feb 7, 2012, TOLO/USAIDAfghanistan.
 , Feb 22, 2012, TOLO/USAIDAfghanistan (in Pashto).
 Nangarhar Province by the Naval Postgraduate School
 Nangarhar Province by the Institute for the Study of War
 Nangahar Aerial Pictures

Provinces of Afghanistan
Provinces of the Islamic Republic of Afghanistan

Nangarhar Province


Haydarköy, İvrindi - Balıkesir ili İvrindi ilçesine bağlı mahalle
 Haydarköy, Manyas - Balıkesir ili Manyas ilçesine bağlı mahalle
 Haydarköy, Alaca - Çorum ili Alaca ilçesine bağlı köy
 Haydarköy, Mut - Mersin ili Mut ilçesine bağlı mahalle

Haydarköy


වායු සාම්පලයක පීඩනය, පරිමාව සහ උෂ්ණත්ව අතර සම්බන්ධය, සියළුම වායු සඳහා ආසන්න වශයෙන් සමාන බව, 18 වන සියවස අග භාගයේ දී විද්‍යාඥයින් විසින් සොයා ගැනීමත් සමඟ, වායු නියම () බිහි විය.

බොයිල් නියමය

චාල්ස් නියමය

ගේලුසැක් නියමය

ඇවගාඩ්‍රෝ නියමය

සංයුක්ත සහ සර්වත්‍ර වායු නියම

වෙනත් වායු නියම
ග්‍රැහැම් නියමය
partial pressure පිළිබඳ ඩෝල්ටන් නියමය කිසියම් වායු මිශ්‍රණයක ඇති මුළු පීඩනය එම එක් එක් සංඝ‍ටක වායුන් විසින් ඇති කරන ආංශික පීඩනයන්ගේ ඓක්‍යයට සමාන බව ඩෝල්ටන් නියමයෙන් අදහස් වේ.

partial volumes පිළිබඳ Amagat's law

හෙන්රි නියමය

වැන්ඩවාල්ස් සමීකරණය වැන්ඩවාල්ස් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලදී (1873).

භාහිර සබැඳි

History of thermodynamics

වායු නියම


Bishop's Castle es una villa inglesa en el suroeste del condado de Shropshire, situado a dos kilómetros  de la frontera con el condado galés de Powys. En el censo de 2001 Bishop's Castle tuvo una población de 1.630, por eso la única villa en Shropshire que es más pequeña es Clun (población 692).

En el idioma español su nombre traduce como El Castillo del Obispo. En la época Sajona, había un hombre conocido como Edward Shakehead (Eduardo que Agita la Cabeza), debido a su parálisis. Fue curado por el Obispo de Hereford, y dio su castillo en madera al obispo, en adición a su tierra (72 km²) . Después de la conquista de Inglaterra por los normandos en 1066, una villa y un castillo en piedra fueron construidos. En 1249 el rey Enrique III de Inglaterra dio Bishop's Castle un mercado cada viernes y una fiesta cada junio. El nombre Bishop's Castle fue mencionado para la primera vez en 1281.  De 1865 a 1935 era un ferrocarril de Bishop's Castle al este a la villa de Craven Arms. Era para transportar el carbón y las vacas.

Desde 1997, Bishop's Castle está hermanada con Saint-Marcel, una villa francesa en la región de Alta Normandía.

Referencias

Localidades de Shropshire

Bishop's Castle


Olaylar

 24 Mayıs – Brooklyn Köprüsü açıldı
 27 Ağustos – Sumatra ile Java arasındaki Krakatoa volkanı patladı. Patlama sonucu 36.000 kişi öldü

Tarihi bilinmeyenler
 1883'te başlayan kolera salgını dünya çapına yayılmış ve milyonlarca insanın ölümüne sebep olmuştur
 Alman patolog Edwin Klebs difteriye neden olan bakteriyi keşfetti
 İsmail Gaspıralı Kırım'da Tercüman gazetesini çıkardı
 Hamidiye Ticaret Mektebi Alisi (Marmara Üniversitesi)

Doğumlar

Ocak
 3 Ocak - Clement Attlee, İngiliz siyasetçi. İngiliz İşçi Partisi başkanı (1935- 1955) ve Büyük Britanya başbakanı (1945-1951).

Şubat
 3 Şubat - Camille Bombois, Fransız ressam
 8 Şubat - Joseph Alois Schumpeter, Avusturyalı iktisatçı ve siyaset bilimci
11 Şubat - Tevfik Rüştü Aras, Türk siyasetçi

Mart

 23 Mart - Andrey Bubnov, Ekim Devrimi önderlerinden Bolşevik devrimci, Sol Muhalefet üyesi (ö. 1938)
 29 Mart - Memduh Şevket Esendal (ö. 1952)

Mayıs
 16 Mayıs - Mahmut Celâl Bayar, Türkiye'nin 3. cumhurbaşkanı

Haziran

Temmuz
 3 Temmuz - Franz Kafka, Avusturyalı yazar (ö. 3 Haziran 1924)
 29 Temmuz - Benito Mussolini, İtalyan politikacı ve gazeteci (ö. 1945)

Ağustos

Eylül

Ekim

 10 Ekim - Adolf Joffe, komünist devrimci, Bolşevik siyasetçi ve Karaylar diplomatı (ö. 1927)

Kasım
 21 Kasım - William Frederick Lamb, Amerikalı mimar (ö. 8 Eylül 1952)
 26 Kasım - Lou Tellegen, Amerikalı sinema ve tiyatro oyuncusu (ö. 1934)

Aralık

Doğum günü ve ayı bilinmeyenler
 Ali Rana Tarhan, siyasetçi (ö. 1956)
 Amalia Sánchez Ariño, Arjantinli oyuncu (ö. 1969)
 Osman Nuri Ergin, tarihçi (ö. 1961)

Ölümler

Ocak

Şubat
 13 Şubat - Richard Wagner, Alman besteci (d. 1813)

Mart
 14 Mart - Karl Marx, Das Kapital'in yazarı, Alman filozof ve devrimci

Nisan
 30 Nisan - Édouard Manet), Fransız ressam (ö. 1832)

Mayıs

Haziran
 20 Haziran - Gustave Aimard, Fransız roman yazarı

Temmuz

Ağustos

Eylül

Ekim

Kasım

Aralık

1883


Cleise Furtado Mendes (Rio de Janeiro, 24 de agosto de 1948) é uma professora, escritora e dramaturga brasileira,  imortal da Academia de Letras da Bahia, Cadeira 6,  doutora em Letras, Linguística e Literatura pela Universidade Federal da Bahia, onde é professora.

Biografia

Professora de dramaturgia na Escola de Teatro da UFBA,  Cleise é pesquisadora do CNPQ e estreou como dramaturga em 1975, com o musical Marylin Miranda.

Parte de sua dramaturgia encontra-se publicada, como: Lábaro Estrelado, Bocas do Inferno, O Bom Cabrito Berra, Castro Alves, Marmelada: Uma Comédia Caseira, Noivas (SECULT, 2003). Recebeu o Troféu Martim Gonçalves de Melhor Texto por A Terceira Margem (1981), o Troféu Bahia Aplaude de Melhor Autor pela peça Castro Alves (1994) e o Prêmio Braskem de Teatro, de Melhor Autor, por Joana d'Arc (2010).

Como teórica e ensaísta, publicou A gargalhada de Ulisses: a catarse na comédia (São Paulo: Perspectiva, 2008 – Indicado ao Prêmio Jabuti na categoria Teoria e crítica literária), As Estratégias do Drama (Salvador: EDUFBA, 1995) e Senhora Dona Bahia – Poesia Satírica de Gregório de Matos (Salvador: EDUFBA, 1996), além de inúmeros artigos em periódicos sobre dramaturgia, teatro, literatura dramática.

Em 16 de abril de 2004, tomou posse como imortal da Cadeira 6 da Academia de Letras da Bahia.

Naturais da cidade do Rio de Janeiro
Dramaturgos do Brasil
Escritores da Bahia
Professores da Bahia
Membros da Academia de Letras da Bahia

Cleise Mendes


Allium littoreum  es una especie no aceptada y puede referirse a:
Allium littoreum descrita por Bertol. es el Allium vineale de L.
Allium littoreum descrita por G.Don es el Allium nigrum de L.

Referencias

Allium littoreum


César Aguilar fue un médico y político argentino del .

Biografía
César Aguilar nació en San Juan (Argentina) el 8 de noviembre de 1863, hijo de Francisco Aguilar Fonzalida y de Perpetua Rodríguez.

Habiéndose sumado al partido Concentración Cívica que agrupaba las fuerzas conservadoras de la provincia y algunos militantes del Partido Popular (en el gobierno), Aguilar fue elegido para secundar como candidato a vicegobernador al doctor Ángel Dolores Rojas.

Aprobada la reforma electoral (Ley Sáenz Peña) y mientras en la mayoría de las provincias triunfaba la Unión Cívica Radical, en San Juan se impuso la fórmula conservadora para un periodo de 3 años.

Rojas y Aguilar asumieron el 12 de mayo de 1914, pero el 5 de septiembre de 1914 el flamante vicegobernador Aguilar fallecía.

El 3 de abril de 1938, se fundó el Hospital denominado César Aguilar en su homenaje.

Notas y referencias

Bibliografía
 Vicente Osvaldo Cutolo, Nuevo diccionario biográfico argentino (1750-1930), Editorial Elche, 1968

Enlaces externos

Médicos de Argentina del siglo XIX
Médicos de San Juan
Políticos del Partido Autonomista Nacional
Vicegobernadores de San Juan

César Aguilar


Raphael'e Özgü Kafa Patlaması veya Exploding Raphaelesque Head, ressam Salvador Dali'nin 1951 tarihli tablosu. Dali'nin tanınmış tablolarından olan tabloda Madonna yüzü fragmentasyondan geçmiş bir şekilde betimlenmiştir. Tablodaki detaylar hem Dali'nin ilgi ve görüşlerine dair birçok ipucu sunar hem de eserin bütünlüğüne çok şey katar.

Kaynakça
 dali-gallery.com

Dış bağlantılar
 dali-gallery.com - Eserin analizi

Salvador Dalí tabloları
Gerçeküstücü tablolar
1951 tabloları

Raphael'e Özgü Kafa Patlaması


Joëlle Choupay-Mogensen (February 3, 1953 – May 15, 1982) was a singer of French songs. Between 1972 and 1979, she was the lead vocals of Il était une fois releasing 8 albums.

Beginning career
Born in Long Island, New York, Joëlle was the daughter of a French/Vietnamese/American mother and a Danish father who was serving with UNICEF at the United Nations in New York City. The family eventually returned to Copenhagen in the early part of the 1960s where she attended a private religious school. She spoke six languages and was a member of the volleyball team.  She began singing at a young age and as a fan of Bob Dylan, developed a folk song repertoire, appearing on American and Danish television variety shows, playing a guitar and singing.

In 1969 she went to live in the south of France with her mother and sisters where she met guitarist Serge Koolenn.  Mogensen studied music at a school in Marseille and began her career singing folk music in cafés and small clubs.  By 1971, she and Koolenn had begun a relationship and together recorded a 45rpm.

In Il était une fois

After meeting Richard Dewitte, they soon organized a musical ensemble of five males with Joëlle as lead singer. Naming the group "Il était une fois" (literally meaning "Once upon a time" in English). The band continued between 1972 and 1979 produced eight albums.

The band was very popular and appeared frequently on French television variety shows with other performers of the time such as Johnny Hallyday and fellow American-born French singer, Joe Dassin. The albums released were the self-titled Il était une fois in 1972, Ils vécurent heureux in 1974, Tourne la page in 1977 and Pomme in 1978. The single "J'ai encore rêvé d'elle" released in 1975 remains their most successful hit.

In 1978 the group broke up after she separated from Serge Koolenn.

Solo career
After the break-up of Il était une fois, Joëlle signed with Barclay Records. An admirer of the French singer Jean Sablon, she sang with him and dedicated her 1979 "Numéro un" to him. As a solo artist, she released her only album, Joëlle tout court, in 1980. This provided the song Homme impossible that became a best-selling single on the European music charts in 1981.

Joëlle Mogensen was also a member of L'équipe à Jojo with Joe Dassin, Carlos, Dave and Jeane Manson.

Death
On May 14, 1982 Joëlle visited her sisters in Neuilly-sur-Seine, Île-de-France, France, then had dinner with friends with whom she spent the night. In the morning, the 29-year-old singer was found dead. An autopsy determined that the cause of death was a pulmonary edema.

Joëlle Mogensen was interred in the Cimetière du Montparnasse in Paris.  Her "Aime-moi" was released three days after her death.

References
Adapted from the article Joëlle Mogensen, from Wikinfo, licensed under the GNU Free Documentation License.

See also
 Official website
 Il était une fois : un conte de fée moderne

1953 births
1982 deaths
Drug-related deaths in France
Burials at Montparnasse Cemetery
20th-century French women singers

Joëlle Mogensen


Sines,  Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Alentejo Litoral altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 2 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Porto Covo
 Sines

Tanınmış kişiler
 Vasco da Gama -  (1469-1524)  Denizci ve kâşif. Avrupa'dan Hindistan'a deniz yoluyla giden ilk kişi olarak bilinir.
 Al Berto – (1948-1997)  Şair. Asıl adı '''Alberto Raposo Pidwell Tavares''' tir.

Dış bağlantılar

Sines


New Day Rising is the third studio album by American punk rock band Hüsker Dü, released in 1985 on SST Records.  The album continued the move away from the fast hardcore punk of the band's earliest releases toward slower, more melodic material.

Production and release
The band released the album Zen Arcade through SST Records in July 1984, and the label's co-owner Joe Carducci immediately requested another album.  The band wanted to self-produce, but SST insisted on Spot, who produced many of the label's albums, including all of Hüsker Dü's.  The recording atmosphere was thus tense.  New Day Rising appeared in January 1985 and featured slower, more melodic material, continuing the trend away from the fast hardcore punk of the band's earliest releases.  This coupled with the higher-quality musicianship and production led fans to perceive the band as more commercial, and the band defended themselves against accusations of selling out.

The album cover features a photograph by band member Grant Hart, showing dogs in the water at Hidden Beach in Minneapolis, now known as Cedar Lake East Beach.

Release
New Day Rising was released in January 1985 by SST Records. The album charted on the UK Independent Album Charts, peaking at 10th place.

Reception

From contemporary reviews, Spin compared the album favourably to the group's previous album Zen Arcade which was referred to as "ambitious but overreaching" and praised the songwriting, noting that "these new songs could go up against anything on the radio and blow it away" and that the group has "developed into brilliant pop songwriters." The review concluded that despite producer Spot's "characteristically cheap production", the album "doesn't just fulfill the enormous promise of the Minneapolis trio. It fulfills the even greater promise of punk rock", and that the album "affirms everything that was good about punk in the first place". Robert Christgau gave the album an A rating, opining that it was "clearly their finest record" and that audiences should "Play loud—this is one band that deserves it."

The album was included in end of the year best-of lists, such as the NME, who placed the album at ninth place on their list of top albums of 1985. The New York Times critic Jon Pareles placed New Day Rising at third on his best albums of 1985 list.

From retrospective reviews, Stephen Thomas Erlewine of AllMusic gave the album five stars, stating that "[o]ccasionally, the razor-thin production and waves of noise mean that it takes a little bit of effort to pick out the melodies, but more often the furious noise and melodies fuse together to create an overwhelming sonic force", and that Hart and Mould "both turn in songs that are catchy, clever, and alternately wracked with pain or teeming with humor. New Day Rising is a positively cathartic record and ranks as Hüsker Dü's most sustained moment of pure power."

Aftermath and influence

New Day Rising was ranked thirteenth in [[Spin (magazine)|Spin'''s]] "100 Greatest Albums, 1985–2005". In 2014, it was ranked fifty-first in Spin's "The 300 Best Albums of the Past 30 Years (1985–2014)".  In 2003, Rolling Stone magazine ranked the album #495 on its list of the 500 greatest albums of all time, and in 2012 pushed it up to rank 488, saying, "The Hüskers created a roar like garbage trucks trying to sing Beach Boys songs", with the album again being ranked number 428 in the 2020 edition. The magazine also included the title track in its "100 Greatest Guitar Songs" list, ranking it at 96. PopMatters included the album on their list of "12 Essential Alternative Rock Albums from the 1980s", saying "New Day Rising'' was Hüsker Dü's first full-blown alterna-rock record. It's an album that captures a thoroughly road-tested band in its prime, one invigorated by its discovery of how to balance melody, noise, passion, and power without diminishing any of those aspects".

Track listing

Personnel
Credits adapted from the liner notes, except where noted.
Hüsker Dü
 Bob Mould – vocals, guitar
 Greg Norton – bass
 Grant Hart – vocals, drums, piano on "Books About UFOs"
Technical
 Spot – producer, engineer
 Hüsker Dü – producer
 Steve Fjelstad – engineer
 Fake Name Graphx – cover art, photography

Charts

References

Works cited

1985 albums
Hüsker Dü albums
SST Records albums
Albums produced by Spot (producer)
Albums produced by Bob Mould

New Day Rising


Ryuya Nishio (født 16. maj 2001) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Cerezo Osaka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryuya Nishio


تلة الخياط هي منطقه سكنية تعد واحدة من أعلى مناطق العاصمة اللبنانية بيروت· هي المنطقة الواقعة في المربع المشكل من شارع بشير القصار، منطقة اليونيسكو، شارع مار الياس، وشارع فردان تتبع عقارياً للمصيطبة. تتميز بجغرافية بيروتية تختلف عن بقية جاراتها بسبب إرتفاعها· وكان من أبرز من أقام في المنطقة العلامة الشيخ محيي الدين الخياط الذي كان عالماً في مجالات الفكر والفقه والدين والسياسة، باعتباره كان عضواً في جمعية بيروت الإصلاحية عام 1913». من وقتها أصبحت المنطقة تعرف باسم تلة الخياط. أبرز معلمين تاريخيين هما مقهى أبي النور الكوسا ومدفع رمضان الذي كان يطلق عند الغروب خلال شهر رمضان ليعلن الإفطار لصائمي المناطق المجاورة كلها.

وصلات خارجية
Tallet el Khayyat on Wikimapia

أحياء بيروت
معالم لبنانية

تلة الخياط


La Balaiada fue una revuelta popular producida entre 1838 y 1841 en la entonces provincia de Maranhão, Imperio del Brasil, y que después de un intento de tomar San Luis los rebeldes se dispersaron en la provincia vecina de Piauí. Sus causas estaban en la mala gestión del gobierno local, incapaz de impedir que la mayoría de la población se arruinara durante la crisis del comercio de algodón. La paz sólo fue lograda cuando el Emperador de Brasil concedió una amnistía general a los últimos rebeldes.

Antecedentes
Durante el período de la regencia brasileña, Maranhão, región exportadora de algodón sufrió una fuerte crisis económica debido a la competencia de EE. UU.. Al mismo tiempo, la ganadería pasó a absorber mano de obra esclava disminuyendo así el salario de los campesinos libres más pobres.

En el ambiente político la clase alta local se hallaba dividida en la disputa entre liberales (bem-te-vis) y conservadores (cabanas). Cuando el regente Pedro de Araújo Lima se alió a los cabanas estos aprovecharon para ganar apoyo entre los trabajadores ganaderos, el principal apoyo de los liberales. En tanto que en Piauí gobernaba Manuel de Sousa Martins, un conservador que por medio de su Ley de Alcaldes (Lei dos Prefeitos) reprimió diversos movimientos opositores, lo que movió a los liberales a rebelarse para conseguir más poder político.

El movimiento
La Balaiada fue iniciada por el ganadero Raimundo Gomes (Cara Preta), trabajador de la hacienda del padre liberal Inácio Mendes. El hermano de Gomes había sido encarcelado por el subprefecto local y este junto a un grupo de compañeros asalto la cárcel para liberarlo en diciembre de 1838. Poco después Gomes se alió a Cosme Bento das Chagas, un esclavo fugitivo con miles de seguidores (esclavos fugados de plantaciones y venidos de los quilombos), y Manuel Francisco dos Anjos Ferreira (llamado Manuel Balaio, por el cual se nombró al rebelión), líder de los artesanos, para enfrentar al Presidente y Comandante de armas de la provincia, el coronel Luis Alves de Lima e Silva, quien los enfrentó cuando estos asaltaron la ciudad de Caxias, por lo que el coronel fue premiado con el rango de general y el título de barón de Caxias (Barão de Caxias), apodado O Pacificador. Sin embargo, la ciudad cayó poco después (agosto de 1839). Los rebeldes juntaron cerca de 10.000 a 11.000 hombres en total: 8.000 ganaderos libres y 3.000 esclavos fugitivos.

La represión
A pesar de los intentos de los liberales de dominar el movimiento, este pronto adquirió forma de revolución social; saliéndose de control. Ante el enorme apoyo popular de este, la élite local conservadora y liberal empezó a buscar distintas formas de detener a los rebeldes.

Tras un fallido asalto a la capital provincial, San Luis, por 3.000 rebeldes indígenas y esclavos, la Guardia Nacional entró en Maranhão con 8.000 soldados, los rebeldes se dispersaron y unos 800 entraron en Piauí (febrero de 1840). Ante esto el gobierno imperial envió al Barón de Caxias con tropas. Las unidades bajo su mando alcanzaron la cifra de 8.000. Mediante una hábil política de pacificación y una poderosa ofensiva militar apoyada por las élites locales. Finalizando el conflicto en 1841.

Los líderes rebeldes fueron muertos en batalla o ejecutados después de capturados. Bento fue colgado. Sousa Martins también recibió un título de vizconde de Parnaíba (Visconde da Parnaíba). En cuanto a la amnistía general, fue aceptada por unos 2.500 rebeldes, pero los esclavos al saber que serían entregados a sus antiguos amos huyeron y se dispersaron en el interior en quilombos actuando como bandas hasta los años 1850. Se estima que unas 5.000 personas murieron durante la rebelión.

Bibliografía
 Miranda, A. Balaios e Bem-te-vis: a guerrilha sertaneja (2a. ed.). Teresina: Don Baker Institute, 2002.
 Janotti, Maria & Lourdes Mônaco. A Balaiada. Nueva York: Brasiliense, 1987. 74p. il.
 Otávio, Rodrigo. A Balaiada. Janeiro: Imprensa Nacional, 1942.
 Santos, Maria Villela. A Balaiada ea insurreição de escravos no Maranhão. São Paulo: Ática, 1983. 145p.
 Andrews, George Reid (2007). Afro-latinoamérica, 1800-2000. Madrid: Iberoamericana Editorial, ISBN 978-84-8489-309-7.
 Treece, Dave (2000). Exiles, allies, rebels: Brazil's indianist movement, indigenist politics, and the imperial nation-state. Londres: Greenwood Publishing Group, ISBN 0-313-31125-0.
 Martins Meireles, Mário (1960). História do Maranhão. Río de Janeiro: DASP.
 Bethell, Leslie (1989). Brazil: empire and republic, 1822-1930. Cambridge: Cambridge University Press, ISBN 0-521-36293-8.
 Bethell, Leslie (1985). The Cambridge History of Latin America. Volumen III. Cambridge: Cambridge University Press, ISBN 0-521-23224-4.
 Souza Cruz, Álvaro Ricardo de (2005). O Direito a Diferenca. São Paulo: Editora del Rey, ISBN 85-7308-760-9.
 Smith, Joseph & Teixeira Vinhosa, Francisco Luiz (2002). History of Brazil, 1500-2000: Politics, Economy, Society, Diplomacy. Longman. ISBN 978-0-58225-771-9.

Referencias

Enlaces externos

Rebeliones del siglo XIX
Guerras de Brasil del siglo XIX
Historia de Maranhão
Imperio del Brasil (1822-1889)
Conflictos en 1838
Conflictos en 1839
Conflictos en 1840
Conflictos en 1841
Brasil en 1838
Brasil en 1839
Brasil en 1840
Brasil en 1841

Balaiada


Francisco de Rivera y Pareja (1561 – 8 de outubro de 1637) foi um prelado católico romano que serviu como Bispo de Michoacán de 1629 a 1637 e Bispo de Guadalajara de 1618 a 1629.

Ligações externas
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)
  (for Chronology of Bishops)

Mortos em 1637
Nascidos em 1561
Bispos católicos
Bispos nomeados pelo Papa Paulo V
Bispos nomeados pelo Papa Urbano VIII

Francisco de Rivera y Pareja


Modificarea climei sau manipularea vremii este actul de a manipula sau de a modifica în mod intenționat vremea. Cea mai comună formă de modificare a vremii este însămânțarea norilor prin care se încearcă modificarea cantității de precipitații care sunt produse de anumiți nori prin dispersarea în atmosferă a anumitor substanțe care servesc ca nuclee de condensare.

Modificarea vremii poate avea, de asemenea, scopul de a preveni stări dăunătoare ale vremii, cum ar fi grindina sau uraganele. Manipularea  vremii  poate avea ca rezultat încălzirea sau răcirea globală sau poate fi îndreptată și împotriva inamicului, ca tactică a războiului militar sau a celui economic. Modificarea vremii în război a fost interzisă de către Organizația Națiunilor Unite. La 18 mai 1977 la Geneva  a fost semnată de către 48 de state (inclusiv Republica Socialistă România)  Convenția de modificare a mediului (Environmental Modification Convention)

Referințe și note

Vezi și
 Război meteorologic
 Război economic
 Încălzire globală
 HAARP
 Teoria dârelor chimice

Schimbări climatice
Meteorologie
Teorii conspirative

Modificarea climei


Ducatul de Opole (; ) a fost unul dintre ducatele Sileziei, conduse de dinastia Piaștilor. Capitala sa era Opole (Oppeln, Opolí), în Silezia Superioară.

Dinastia Piaștilor

 1163-1173 Bolesław I cel Înalt (Bolesław Wysoki), Duce de Silezia la Wrocław
 1173-1201 Jarosław Opolski, fiul său, primul Duce de Opole
 1201 Bolesław I cel Înalt, din nou
 1201-1202 Henryk I Bărbosul (Henryk I Brodaty), fiul lui Bolesław, a cedat Opole unchiului său
 1202-1211 Mieszko I Plątonogi , Duce de Racibórz
 1211-1230 Cazimir I de Opole (Kazimierz I), fiul său
 1230-1246 Mieszko II cel Gras (Mieszko II Otyły), fiul, urmat de fratele său
 1246-1281 Władysław Opolski
 1281-1313 Bolko I de Opole, fiul lui Władysław
 1313-1356 Bolko II de Opole, fiul său, împreună cu fratele lui
 1313-1323 Albert de Strzelce
 1356-1401 Władysław Opolczyk, fiul lui Bolko II, împreună cu frații săi
 1356-1370 Bolko III de Strzelce și
 1356-1365 Henryk de Opole
 1396-1437 Bolko IV de Opole, fiul lui Bolko III, împreună cu fratele său
 1396-1400 Bernard de Niemodlin
 1437-1476 Mikołaj I de Opole , fiul lui Bolko IV, împreună cu fratele său
 1437-1439 Jan I de Opole
 1476-1532 Jan II cel bun (Jan II Dobry), fiul lui Mikołaj I, împreună cu frații săi
 1476 Louis de Opole și
 1476 Mikołaj II de Niemodlin

Diverse dinastii

 1532-1543 posesiune a Casei de Brandenburg
 1543-1549 Georg Frederick de Hohenzollern (Jerzy Fryderyk Brandenburski)
 1549-1551 Ferdinand al Austriei (Ferdynand Austriacki)
 1551-1556 Izabela Zapolya și Sigismund Zapolya (Izabela și Zygmunt Zapolya)
 1556-1558 Georg Frederick de Hohenzollern (Jerzy Fryderyk Brandenburski)
 din 1558 posesiune a Habsburgilor, în calitate de regi ai Boemiei, ocazional guvernare a unor duci din alte dinastii

Principii Transilvaniei

 1597-1598 Sigismund Bathory (Zygmunt Batory), nepot al regelui Poloniei Ștefan Bathory
 1622-1625 Gabriel Bethlen

Casa de Vasa

 1645-1648 Vladislav al IV-lea Vasa - rege al Poloniei
 1648-1655 Carol Ferdinand Vasa
 1655-1666 Ioan Cazimir al II-lea Vasa - rege al Poloniei

Casa de Habsburg

 1666-1742 posesiune a Habsburgilor, în calitate de regi ai Boemiei

Ducatul de Opole


Viseća dizalica ili viseći granik je vrsta mosne dizalice s voznim prugama zavješenima pretežno na stropovima ili krovnim konstrukcijama. Zavješenje može biti čvrsto ili takvo da se pruga može njihati u poprečnom smjeru, a pruga u uzdužnom smjeru je ukrućena. Nosač dizalice je najčešće punostjen, a vitlo dizalice se kreće po donjem pojasu, odnosno po prirubnici nosača. Vitlo visi na dvije naprave za vožnju koje su građene za kretanje po donjoj prirubnici nosača. Naprave za vožnju imaju više kotača malog promjera. Dizalicom se upravlja uglavnom s poda preko upravljačkog kabela. Želi li se dizalicom upravljati odozgo, tada je potrebno napravi za vožnju dizalice ili vitla priključiti voznu upravljačnicu. Viseće dizalice mogu biti izvedeni i s dva nosača.

Nosivost visećih dizalica ovisi o dopuštenom opterećenju stropa, odnosno krovne konstrukcije, i iznosi od 0,5 do 10 tona. Rasponi tih dizalica najčešće iznose od 4 do 16 metara, a katkada i do 50 metara. Za te velike raspone dizalica mora visiti na voznoj pruzi s 3 do 5 tračnica i mora imati potreban broj naprava za vožnju dizalice. Brzina dizanja visećih dizalica iznosi od 0,1 do 0,2 m/s, a brzina vožnje najčešće je ograničena na 0,5 m/s.

Viseće dizalice imaju sljedeće prednosti pred mosnim dizalicama: manja vlastita težina i manja visina traže lakše konstrukcije hala, jer nisu potrebni teški potporni stupovi za vozne pruge dizalice, jednostavno se prenosi teret u susjedne hale i za rad se oslobađa čitav pod hale. Nedostaci su visećih dizalica: ograničena nosivost i ograničene brzine kretanja, zbog upotrebe kaveznih elektromotora mogu biti u pogonu samo ograničeno vrijeme, pa nisu prikladni za jači (intenzivniji) rad, zbog malog promjera kotači se brže troše pa ih treba često mijenjati. Viseći se dizalice ugrađuju u lake radioničke i montažne hale, skladišta i slično.

Pomoću visećih dizalica lako se ostvaruje potrebni tok materijala kroz tvorničke hale, jer takve dizalice omogućuju prijelaz vitla na dizalice susjednih hala i na pruge visećih električnih prenosila.

Viseće električno prenosilo
Viseće električno prenosilo povezuju okomito gibanje tereta s vodoravnim u bilo kojem smjeru, to jest u onome u kojemu ga vodi viseća tračnica. Pruga visećih električnih prenosila može imati i uspon do 7%, a veći usponi svladavaju se pomoću ozubnica ili lančanih pogona. Pruge električnih prenosila mogu imati zavoje, skretnice, križanja, okretnice i slično. Viseća se električna prenosila postavljaju kad se ne zahtijeva stalni (kontinuirani) tok materijala.

Vitlo s električnim čekrkom visećih električnih prenosila može imati umjesto kuke zahvatač ili košaru. Tada je uz vitlo obično prikopčana upravljačnica u kojoj se vozi upravljač dizalice. Kolica vitla kreću se po donjoj prirubnici nosača ili po tračnici smještenoj na gornjoj strani nosača. Takva viseća električna prenosila prikladna su za prijenos malih količina sipkog materijala (učina od 10 do 60 t/h). Lako se mogu smjestiti u uskim prostorima gdje nema dovoljno mjesta za pokretne trake (trakaste transportere).

Izvori

Dizalice

Viseća dizalica


Akureyri Kunstmuseum (islandsk Listasafnið á Akureyri) er et kunstmuseum i landets fjerdestørsteby Akureyri, som blev etableret i 1993. Museet ligger i midten byen, i en tidligere mejeribygning, der er et godt eksempel på bauhaus-arkitektskolen.

Blandt de kunstnere, der er udstillet på museet er de islandske kunstnere Erró, Kjarval og Louisa Matthíasdóttir, den amerikanske kunstner Spencer Tunick, den israelske videokunstner Guy Ben-Ner og den franske fotograf Henri Cartier-Bresson.

Museet har været vært for Icelandic Visual Arts Awards siden 2006, hvor den blev uddelt første gang.

Referencer

Kunstmuseer
Museer på Island
Museer etableret i 1993

Akureyri Kunstmuseum


Hacıbeyli, Niğde ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928'den beri aynı adı taşımaktadır. 26 Aralık 1998 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüşen köyün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.

Coğrafya
Köy, Niğde il merkezine 56 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar

Niğde merkez belde ve köyleri
6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler

Hacıbeyli, Niğde


Kup Nogometnog saveza Županije Splitsko-dalmatinske za sezonu 2018./19. se igra u proljetnom dijelu sezone. Pobjednik i finalist natjecanja stječu pravo nastupa u pretkolu Hrvatskog kupa u sezoni 2019./20.
Natjecanje je osvojla momčad Hrvaca.

Sudionici
U natjecanju sudjeluje 38 klubova, prikazani prema pripadnosti ligama u sezoni 2018./19.

Klubovi koji su oslobođeni nastupa zbog dovoljnog koeficijenta za Hrvatski nogometni kup, u kojem nastupaju od šesnaestine završnice:

 1. HNL (I.)
 Hajduk – Split

 3. HNL – Jug (III.)
 Split – Split

Rezultati

Prvi krug
Također navedeno i kao Pretkolo, 1. kolo, 1/32 finala, 1/32F)
Termini održavanja utakmica 9. i 10. veljače 2019.<ref> [http://nszsd.hr/wp-content/uploads/2019/02/Glasnik-Balun-2-2019.pdf nszsd.hr, "Balun" – službeno glasilo NSŽSD, br. 2, objavljeno 19. veljače 2019., (Kup NSŽSD-e – Propozicije natjecanja; Kalendar; Parovi 1/32F)], preuzeto 7. srpnja 2019. </ref>

 Šesnaestina završnice
Također navedeno i kao 2. kolo, 1/16 finala, 1/16F)
Termini održavanja utakmica 9. i 10. veljače 2019.

 Osmina završnice
Također navedeno i kao 3. kolo, 1/8 finala, 1/8F)
Termini održavanja utakmica 13. ožujka 2019. nszsd.hr, "Balun" – službeno glasilo NSŽSD, br. 6, objavljeno 15. ožujka 2019., (Kup NSŽSD 1/8 F), preuzeto 7. srpnja 2019.

 Četvrtzavršnica
Također navedeno i kao 4. kolo''.
Termini održavanja utakmica 17. travnja 2019.

Poluzavršnica
Termini održavanja utakmica 21., 22. i 28. svibnja 2019.

Završnica

Unutrašnje poveznice
 Kup Nogometnog saveza Županije Splitsko-dalmatinske
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2018./19.
 2. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2018./19.
 Hvarska nogometna liga 2018./19.

Vanjske poveznice
 Nogometni savez županije Splitsko-Dalmatinske

Izvori

 nszsd.hr, "Balun" – službeni glasnik NSŽSD
 nszsd.hr, "Balun" – službeno glasilo NSŽSD, br. 2, objavljeno 19. veljače 2019., (''Kup NSŽSD-e – Propozicije natjecanja; Kalendar; Parovi 1/32F), preuzeto 7. srpnja 2019.

Splitsko-dalmatinska 2018-19
Splitsko-dalmatinska-kup
Nogomet u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Kup Nogometnog saveza Županije Splitsko-dalmatinske 2018./19.


Fra Karlo Grabovičkić (Dokanj, 20. kolovoza 1912. – Maceljska šuma, 8. lipnja 1945.), hrvatski rimokatolički svećenik i mučenik iz Bosne, franjevac, vikar franjevačke provincije Bosne Srebrene

Životopis
Rodio se u Doknju kod Tuzle, župa Drijenča, od roditelja Mate Grabovičkić i Ljubice rođ. Jedrinović. Kršten je u župnoj crkvi u Breškama, na krštenju mu dadoše ime Ivan. U Visokom je završio gimnaziju. U Sarajevu je završio teologiju. 9. studenoga 1941. godine zaredio se u Mostaru. Poslije ređenja obnašao je službu duhovnog pomoćnika na par mjesta po Provinciji. Godine 1942. dodijeljen je za službu vojnog svećenika. Obnašao ju je do smrti. S brojnim inim bosanskim franjevcima prošao je Križni put. Povlačio se sa svećenicima, bogoslovima, ostalim civilima i vojskom ka Bleiburgu. Kao i još neki svećenici i bogoslovi nakratko se iz križnog puta sklonio u franjevačkom samostanu i u župnu kuću u Krapini. Ali svi su odvedeni i pobijeni u šumi.

20. svibnja na blagdan Duhova Englezi i Amerikanci predali su jugoslavenskoj cijele kolone prisilnih povratnika iz Slovenije. Sabiralište je bilo u Đurmancu i u Krapini pred pučkom školom. Kad je o. gvardijan Ostijan Ostrugnaj doznao da su ondje neki franjevci, posjetio ih je i pozvao u samostan neka se odmore i okrijepe, jer nisu jeli preko 10 dana. OZN-a je to dopustila, ali tako da je 10 franjevaca išlo u samostan, a 11 svećenika u župni dvor. Sljedećg dana zamolili su franjevci iz Krapine Kotarski narodni odbor za propusnice ovih svećenika i bogoslova, no dobili su naputak za čekanje. Uskoro je došao dužnosnik Ozne koji je popisao svakog i zabranio udaljavanje i razdvajanje, te da svi popisani moraju biti zajedno ili u samostanu ili na župnom dvoru. Zadržanima je bilo kao u logoru, a o. gvardijanu zapovijeđeno da mora paziti, inače će odgovarati. Svi zadržani svećenici više su puta bili saslušani i obećavano im je da će ih vratiti u njihove kotare gdje ih saslušati i ako nisu krivi pustiti kući. Situacija s hranom bila je sve slabija. Boravak je potrajao do 4. lipnja, kad su pozvani na Civilnu Oznu radi "saslušanja". Morali su ponijeti stvari ako su željeli. Zank je to bio da se više neće vratiti.  Rekli su im da će ih odvesti u Varaždin. Ispitivanje je bilo površno. Smjestili su ih opet u jednu sobu. Gvardijana ih je posjetio i donio im nešta hrane za put. Gvardijan je vidio i čuo sve okolonosti i rekao im da neće u Varaždin, nego u Macelj, što se obistinilo, te kasno navečer su ugašena sva električna svjetla i kamion je došao po njih. U kamionu je već bila izrezana i pripremljena žica kojima su poslije u kamionu bili vezani franjevci. U kamionu su franjevcima skinuli habite, a kasnije su partizanska djeca iz Đurmanaca nosila od njih sašivene kaputiće. Svjesni da će biti smaknuti, dok su ih vodili prema jami, ti mučenici odbacivali su krunice, medaljice i komadiće kordi (pasića) da bi tako označili svoj posljednji put prije smaknuća. Mala školska djeca su drugog dana pokupila te uspomene pokupila i odnijela ih u Franjevački samostan u Krapini, gdje se i danas čuvaju kao relikvije pobijene braće. Zadnjih dana svoga života razbolio se od dizenterije. Fra Karlo je trebao otići s prvom skupinom, ali su ga franjevci sklonili da ga oznaši puste, dok ne ozdravi. Par dana liječio se u samostanu u Krapini. Unatoč teškoj bolesti odnijeli su ga na ispitivanje. Iznijeli su ga na ispitivanje na nosilima 7. lipnja 1945. u vojničku ambulantu. 8. lipnja, na blagdan Srca Isusova, gvardijan ga je posjetio u ambulanti i donio mu neke stvari i već idućeg dana fra Karla nije više bilo. Navodno su ga prevezli autom u Varaždin. Neki su ga vidjeli da ga vode na Oznu 8. lipnja oko 2 – 3 sata po podne, a odande mu se trag zauvijek zameo. Osnovano se pretpostavlja da su ga jugokomunistički zločinci ubili kao i njegovu subraću u Lepoj bukvi u Maceljskoj šumi u noći 8. lipnja 1945. godine, gdje je već bila iskopana i pripremljena velika jama.  Na 70. godišnjicu fra Karlove mučeničke smrti franjevci Tuzlanskoga samostana postavili su mu spomen-ploču.

Za prigodu obilježavanja 70. obljetnice mučeničke smrti fra Karla Grabovičkića 2015. godine, akademski slikar Boris Pejić naslikao je umjetničku sliku s likom fra Karla dimenzija 100 x 80 cm.

Izvori

Vanjske poveznice
Župa Breške Album Dokanj: rodna kuća fra Karla Grabovičkića

Bosanskohercegovački franjevci
Žrtve partizanskih progona katoličkih svećenika u Drugom svjetskom ratu i poraću
Dokanj

Karlo Grabovičkić


Ukrainere (, , historisk kaldet rutenere) er en østslavisk etnisk gruppe der er hjemmehørende i Ukraine, der regnet i den samlede befolkning er den sjette mest folkerige stat i Europa. Forfatningen i Ukraine anvender udtrykket "ukrainere" om alle borgere i landet. Hviderussere og russere betragtes som ukrainernes nærmest beslægtede folkeslag, mens rutenere enten betragtes en nært beslægtet gruppe, eller en etnisk undergruppe af ukrainerne.

De fleste etniske ukrainere bor i Ukraine, hvor de udgør over tre fjerdedele af befolkningen. Den største gruppe af etniske ukrainere uden for Ukraine bor i Rusland, hvor omkring 1,9 millioner russiske borgere betragter sig som etniske ukrainere, mens millioner af andre (primært i det sydlige Rusland og Sibirien) har ukrainsk afstamning. Indbyggerne i Kuban er for eksempel splittet mellem tre identiteter, ukrainsk, russisk, og kosaker. Ca. 800.000 mennesker af ukrainske herkomst lever i det russiske Fjernøsten i et område historisk kendt som "Grønne Ukraine".

Ifølge nogle tidligere antagelser, bor et anslået antal på næsten 2,1 millioner af ukrainsk oprindelse i Nordamerika (1,2 millioner i Canada og 890.000 i USA). Et stort antal af ukrainere bor i Brasilien (500.000), Moldova (375.000), Kasakhstan (ca. 333.000), Polen (skøn mellem 300.000 og 400.000), Argentina (300.000), Hviderusland (skøn mellem 250.000 og 300.000 ), Portugal (52.300), Rumænien (skøn mellem 60.000 og 90.000) og Slovakiet (55.000). Der er også ukrainske indvandrere i Storbritannien, Australien, Tyskland, Letland, Schweiz, Østrig, Italien, Irland, Sverige og det tidligere Jugoslavien.

Referencer

Noter

Kilder

Eksterne henvisninger

Ukrainere


The French Film Festival - Richmond, VA is an annual film festival held in Richmond, Virginia, focused on recently produced French-language films.

It was created in 1993 by Drs. Peter and Françoise Kirkpatrick, professors of French literature, culture and film studies at Virginia Commonwealth University and University of Richmond, respectively. It is billed as the largest festival of French film in the United States. Since then, and as of 2015, it has welcomed a delegation totaling more than 380 directors, producers, actors, film scholars, critics, and French government officials. At the 2004 Festival, the Festival's founders and directors, Drs. Peter and Françoise Ravaux-Kirkpatrick, were decorated as "Chevaliers de l'Ordre des Arts et des Lettres", a high honor in the arts in France, and in 2011, the Médaille Beaumarchais by the French Société des Auteurs et Compositeurs Dramatiques.

The festival usually takes place the last weekend of March, during which the city is filled with French speakers and aficionados of French cinema. It is held at the historic Byrd Theatre. At the 2014 Festival, there were approximately 22,000 attendees/tickets sold.

The Festival

The festival is host to a variety of French films, both short and feature-length. to promote French language, cinema, and culture in the U.S. and in American educational institutions. French directors and starring actors engage the audience in question and answer sessions following the screening of their films.

The Festival is sponsored by the French Ministry of Foreign Affairs, Unifrance, l'ARP (French acronym for "Guild of French Directors and Producers"), and the SACD (a French acronym for "Guild of Authors, Composers and Directors"). The Community Idea Stations (PBS), as well as the TV channel TV5Monde also are partners of the festival.

The Byrd Theatre, rated by USA Today in 2011 as one of the best film palaces remaining in North America, is the annual venue for the Festival. Each year, the French Film Festival brings to the Byrd Theatre the very same technicians and projectionists responsible for the screenings at the International Cannes Film Festival, ensuring the highest quality of both sounds and images

Programme

Each year, the festival showcases a selection of features, shorts  and masterclasses in various sections:

Feature and Short Selections – The main attraction of the festival
Feature Films Selection– A selection of around 15 US and world premieres of recently produced French features (fictions and documentaries) all presented by their directors, screenwriters or starring actors and screened at the Byrd Theatre.
Classics – A selection of a few award-winning restored French classics, also introduced by their director, cast or technicians.
Special Screenings – exclusive screenings of newly found and restored French silent films by the likes of Georges Méliès or the Lumière Brothers, lent to the Festival by the French Cinémathèque.
Short Films Selection – A selection of around 15 French short films screened at the Byrd Theatre and introduced by their directors and/or main actors.
Master Classes – Each year, the festival organizes several master-classes with distinguished guests from its French delegation, each centered around one central theme as well as the guests's career. All master classes are free and open to the public and either take place at the University of Richmond or at the Byrd Theatre.

Delegation

A large delegation of French directors, actors and producers of feature and short films come to the Festival each year to present their films and also interact with the audience through question-and-answer sessions after each showing.

References

External links
 Official Festival homepage
 Coverage of the 2007 Festival

Film festivals in Virginia
French Film Festival
Culture of Richmond, Virginia
Tourist attractions in Richmond, Virginia

VCU French Film Festival


කුෂාල් බුර්ටෙල් (උපත:1997 ජනවාරි 22) නේපාල ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. 2019 නොවැම්බරයේදී, ඔහු බංග්ලාදේශයේ පැවැත්වෙන 2019 ACC නැගී එන කණ්ඩායම් ආසියානු කුසලානය සඳහා නේපාල සංචිතයට නම් කරන ලදී. ඔහු 2019 නොවැම්බර් 14 වන දින නැගී එන කණ්ඩායම් කුසලානයේදී ඉන්දියාවට එරෙහිව නේපාලය වෙනුවෙන් ඔහුගේ පළමු ලැයිස්තු A තරගය ක්‍රීඩා කළේය. ඔහුගේ ලැයිස්තු A මංගල දර්ශනයට පෙර, ඔහු 2016 අවුරුදු 19න් පහළ ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය සඳහා නේපාල සංචිතයට නම් කරන ලදී. එම මාසයේම පසුව, ඔහු 2019 දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙලේ පිරිමි ක්‍රිකට් තරඟාවලිය සඳහා නේපාල සංචිතයට ද නම් කරන ලදී. තෙවැනි ස්ථානය සඳහා පැවැති තරගයෙන් මාලදිවයින කඩුලු පහකින් පරාජය කළ නේපාල කණ්ඩායම ලෝකඩ පදක්කම දිනා ගත්තේය.

2021 අප්‍රේල් මාසයේදී, ඔහු 2020-21 නේපාල තුන්කොන් තරඟාවලිය සඳහා නේපාලයේ විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර (වි20ජා) සංචිතයට නම් කරන ලදී. ඔහු 2021 අප්‍රේල් 17 වන දින නෙදර්ලන්තයට එරෙහිව නේපාලය වෙනුවෙන් ඔහුගේ පළමු වි20ජා තරගය ආරම්භය සිදු කළේය. නේපාලය, නෙදර්ලන්තය කඩුලු 9කින් පරාජය කළ අතර බුර්ටෙල් වැඩිම ලකුණු ලාභියා වූයේ ලකුණු 62ක් ලබා ගනිමින්. බුර්ටෙල් සිය මංගල වි20ජා තරඟාවලියේ සිටම පිට පිටම ඉනිම් තුනකදී පිට පිට අර්ධ ශතක තුනක් ලබාගත් පළමු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා වීමේ වාර්තාව පිහිටුවීය. ඔහු ක්‍රීඩා කළ තරග පහේදී ලකුණු 69.50ක සාමාන්‍යයක් සහිතව ලකුණු 278ක් රැස් කිරීමෙන් පසුව තරගාවලියේ වීරයා ලෙස නම් කෙරිණි. 2021 මැයි මාසයේදී, තුන්කොන් තරඟාවලියේ ඔහුගේ දක්ෂතාවයෙන් පසුව, බුර්ටෙල් ICC හි මාසයේ පිරිමි ක්‍රීඩකයා සම්මානය සඳහා නම් කරන ලදී.

2021 අගෝස්තු මාසයේදී, ඕමානයේ පැපුවා නිව්ගිනියාවට එරෙහිව ඔවුන්ගේ තරඟාවලිය සඳහා නේපාලයේ එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) සංචිතයට සහ 2019-2023 ICC ක්‍රිකට් ලෝක කුසලාන ලීග් 2 තරඟාවලියේ හය වටය සඳහා ඔවුන්ගේ සංචිතයටද, ඕමානයේදීද නම් කරන ලදී. ඔහු 2021 සැප්තැම්බර් 7 වන දින පැපුවා නිව්ගිනියාවට එරෙහිව නේපාලය වෙනුවෙන් සිය මංගල එක්දින තරගයට පිවිසියේය.

2022 පෙබරවාරියේදී, ඔහු ඕමානයේ පැවැත්වෙන 2022 ICC පිරිමි වි20 ලෝක කුසලාන ගෝලීය සුදුසුකම් ලැබීමේ A තරඟාවලිය සඳහා නේපාලයේ වි20ජා සංචිතයට නම් කරන ලදී. තරඟාවලියේ නේපාලයේ දෙවන තරඟය, පිලිපීනයට එරෙහිව, බුර්ටෙල් වි20ජා තරඟයකදී ඔහුගේ පළමු ශතකය වාර්තා කළේය.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1997 උපත්

කුෂාල් බුර්ටෙල්


An Elymus confusus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Roman Julievich Roshevitz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nikolai Nikolaievich Tzvelev. An Elymus confusus in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elymus

Elymus confusus


Malé Kršteňany este o comună slovacă, aflată în districtul Partizánske din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 544 de locuitori. Se învecinează cu Bystričany, Partizánske și Veľké Kršteňany.

Istoric
Localitatea Malé Kršteňany este atestată documentar din 1255.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Malé Kršteňany


Relațiile diplomatice dintre România și Albania au fost stabilite la 15/28 decembrie 1913, la nivel de legație, la un an după proclamarea independenței Albaniei. Albanezii au cerut voie să folosească melodia "E Scris Pe Tricolor Unire" de Ciprian Porumbescu pentru imnul lor național, o cerere care a fost acceptată.

Autoritățile române au subliniat de-a lungul timpului importanța finalizării rapide a procesului de retrocedare a Casei Iorga din Saranda, proprietate a statului român, naționalizată după instaurarea regimului comunist în Albania și vândută de autoritățile albaneze unei persoane private după căderea regimului totalitar în 1991.

Incidente
 În iulie 2011, un hacker sârb a scris informații ofensatoare la adresa albanezilor pe un site de presă italian făcând să pară că aparțin președintelui Traian Băsescu. Informațiile afirmă că președintele ar fi spus despre albanezi că sunt "țigani jegoși și gunoi". Ambasadorul român a fost chemat la Tirana pentru a da socoteală și a respins ferm veridicitatea acelor afirmații. Acesta a precizat că este vorba de o dezinformare menită să strice tradiționala relație de prietenie dintre România și Albania.

Vezi și

 Aromânii din Albania
 Moscopole

Referințe

Albania
România

Relațiile dintre România și Albania


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 15. April 2020 wieder und enthält 11 Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Huckelheim

|}

Oberwestern

|}

Unterwestern

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Westerngrund

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Westerngrund
!

Liste der Baudenkmäler in Westerngrund


Hrvoje Horvat može značiti:

Rukometaši

Hrvoje Horvat (stariji), otac, rukometni reprezentativac 1960-ih i 1970-ih godina, zlatni olimpijac 1972.
Hrvoje Horvat (mlađi), sin, rukometni trener i izbornik

Glumac

Hrvoje Horvat (glumac)

Glazbeni novinar

Hrvoje Horvat (novinar)

Hrvoje Horvat


Vlkov (deutsch Wilkow, früher Wlkow) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt fünf Kilometer südwestlich von Veselí nad Lužnicí in Südböhmen und gehört zum Okres Tábor.

Geographie
Vlkov befindet sich umgeben von Teichen sowie Eichen- und Kiefernwäldern am rechten Ufer der Lainsitz im Wittingauer Becken. Östlich liegt der Teich Vlkovský rybník, südlich die Krajina, im Westen der Švarcenberk und der Horusický rybník. Gegen Nordosten erstreckt sich beiderseits des Flusses eine Kette von fünf Baggerseen. Im Osten erhebt sich der Hügel U Výra (426 m). Durch Vlkov führt die Bahnstrecke České Velenice–Praha, westlich verläuft die Straße I/24 zwischen Třeboň und Veselí nad Lužnicí.

Nachbarorte sind Veselí nad Lužnicí, Mezímostí nad Nežárkou, Tyršova čtvrť, Mlýn Křkavec, Dehetník und Zlukov im Norden, Drahov im Nordosten, Hamr und Val im Osten, Vyšné, Vršková und Bašta im Südosten, U Nohavů, U Vohnoutků, Frahelž und Ponědraž im Süden, U Hlávků, Měruše, Ponědrážka, Lhota und Dynín im Südwesten, Bošilec im Westen sowie Horusice und Podhrázský Mlýn im Nordwesten.

Geschichte
Vlkov und der Hof Dehetník entstanden zusammen mit Hamr und Val im 13. Jahrhundert im Zuge der Besiedlung der Urwälder in der Lainsitzniederung. Der Name Dehetník deutet darauf hin, dass der Ursprung des Hofes eine Pechsiederei war. Nachdem das zum Gut Hammer und Wall gehörige Dorf Vlkov während des Dreißigjährigen Krieges verödete, erfolgte 1654 seine Wiederbesiedlung. Im Jahre 1729 erwarb Adam Franz Fürst zu Schwarzenberg das Gut Hammer und Wall und schloss es an seine Herrschaft Wittingau an. Im Jahre 1840 bestand Wlkow aus 19 Häusern mit 196 Einwohnern. Zu dem Dorf gehörte der herrschaftliche Meierhof Dehetnjk. Pfarrort war Hammer. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb das Dorf immer dem Gut Hammer und Wall untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Vlkov/Wlkow ab 1850 mit dem Ortsteil Hamry eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft Třeboň/Wittingau und dem Gerichtsbezirk Veselí nad Lužnicí. Im Jahre 1871 nahm die Eisenbahn Gmünd-Prag den Verkehr auf. Im Jahre 1874 wurde das Dorf von Hamr nach Veselí umgepfarrt. Zugleich bildete Hamr eine eigene Gemeinde. Nach der Aufhebung des Okres Třeboň wurde Vlkov 1948 Teil des Okres Soběslav. Dieser wurde 1961 wieder aufgelöst und das Dorf dem Okres Tábor zugeordnet. Zwischen 1952 und 1986 erfolgte in den Sandbänken an der Lainsitz zwischen Vlkov und Veselí nad Lužnicí ein intensiver Kiesabbau, nach dessen Einstellung entstanden aus den Kiesgruben die Seen Vlkovská pískovna, Jezero Veselí, Jezero Veselí I., Jezero Horusice und Jezero Horusice I. Am 1. Juli 1980 wurde Vlkov nach Veselí nad Lužnicí eingemeindet. Nach einem Referendum löste sich das Dorf zum 24. November 1990 wieder los und bildet seither eine eigene Gemeinde. Vlkov ist heute ein Erholungsort.

Gemeindegliederung
Für die Gemeinde Vlkov sind keine Ortsteile ausgewiesen. Zu Vlkov gehören die Feriensiedlung Budy und die Einschichten Dehetník und Hlavičky.

Sehenswürdigkeiten
 Kapelle der hl. Dreifaltigkeit und des hl. Johannes von Nepomuk auf dem Dorfplatz
 Baggerseen Vlkovská pískovna, Jezero Veselí, Jezero Veselí I., Jezero Horusice und Jezero Horusice I; sie dienen heute der Erholung und dem Wassersport
 Naturschutzgebiet Vlkovský přesyp, die nordwestlich des Dorfes gelegene Sanddüne mit wärmeliebender Fauna und Flora ist seit 1954 geschützt
 Naturschutzgebiet Kozí vršek, Gneishügel mit einzigartiger Population der Frühlingsküchenschelle am nördlichen Ortsausgang, er wurde 1924 unter Schutz gestellt

Einzelnachweise

Weblinks

 Beschreibung des Dorfes
 Private Website über das Dorf und die Umgebung

Vlkov nad Lužnicí


Moral hazard ya da manevi zarar; sözleşmenin taraflarından birisinin, diğer taraf aleyhine sözleşmeden yararlanacak biçimde, davranışını değiştirmesi durumunda ortaya çıkan sorun. Örneğin yangına karşı evini sigorta eden eve sahibinin yangını önlemede daha az dikkatli davranması, sağlık sigortası olan bir kimsenin ilaç kullanımı konusunda savurganca hareket etmesi gibi.

Risk
Sigortacılık
Piyasa başarısızlığı
Etik açıdan tartışmalı iş uygulamaları

Manevi zarar


Rosemary Kathleen Lavelle (Cincinnati, 14 de maio de 1995) é uma futebolista estadunidense que atua como meio-campista. Atualmente joga pelo OL Reign.

Carreira

Lavelle representou os Estados Unidos em vários níveis juvenis antes de fazer sua estreia internacional sênior em 2017. Depois de terminar sua carreira universitária com os Wisconsin Badgers em 2016, Lavelle começou sua carreira profissional no Boston Breakers antes de se transferir para Washington Spirit um ano depois. Ela começou como titular em seis jogos pelos Estados Unidos na Copa do Mundo de 2019, marcando três gols, e recebeu a Bola de Bronze. No mesmo ano, ela foi eleita a sexta melhor jogadora do mundo no The Best FIFA Football Awards 2019 e foi nomeada para o FIFA FIFPro World XI 2019. Nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020, ela marcou um gol pelos Estados Unidos a caminho da medalha de bronze.

Títulos
 Manchester City
 FA Women's Cup: 2019–20
 Estados Unidos
 Campeonato Feminino: 2018
 Torneio das Nações: 2018
 Copa do Mundo: 2019
 SheBelieves Cup: 2020, 2021
 Jogos Olímpicos: 2020 (medalha de bronze)

Ligações externas

Futebolistas dos Estados Unidos
Jogadoras da Seleção Estadunidense de Futebol Feminino
Futebolistas olímpicos dos Estados Unidos
Futebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Jogadoras da Copa do Mundo de Futebol Feminino de 2023

Rose Lavelle


الأمير والفقير هي رواية للمؤلف الأمريكي مارك توين. نشرت لأول مرة عام 1881 في كندا، وفي عام 1882 في الولايات المتحدة. تمثل الرواية أول محاولة لتوين في السياق التاريخي. تدور أحداث الرواية في عام 1547، وتحكي قصة ولدين صغيرين وُلدا في نفس اليوم وكانا متطابقين في المظهر: توم كانتي وهو فقير يعيش مع والده المسيء والمدمن على الكحول في أوفال كورت قبالة بادينج لين في لندن، وإدوارد السادس ابن هنري الثامن ملك إنجلترا.

الحبكة
كان توم كانتي، الابن الأصغر لعائلة فقيرة تعيش في أوفال كورت في لندن، يتطلع دومًا إلى حياة أفضل، بتشجيع من القس المحلي، الذي علمه القراءة والكتابة. وفي أحد الأيام، وأثناء تسكعه حول بوابات القصر، يلتقى بإدوارد تيودور، أمير ويلز. يقترب توم منه كثيرًا مدفوعًا بحماسه الشديد، فيكاد يلقي الحراس الملكيين القبض عليه ويضربوه. ولكن، يمنعهم إدوارد من ذلك ويدعو توم إلى غرفة قصره. يتعرف الصبيان هناك على بعضهما. ويقرران، مفتونين بحياة بعضهما البعض وبتشابههما الغريب ومعرفتهما أنهما ولدا حتى في نفس اليوم، تبادل الأدوار «مؤقتًا». يخفى الأمير شيئًا، يعرف القارئ لاحقًا أنه ختم إنجلترا العظيم، ثم يخرج؛ لا يتعرف عليه الحراس لأنه يرتدي زي توم، ويطردوه من القصر. يجد في النهاية طريقه عبر الشوارع إلى منزل كانتي. يتعرض هناك لوحشية والد توم السكير والمُتعسّف، فيخطط للهرب منه، ويلتقي مايلز هندون، وهو جندي ونبيل عائد من الحرب. رغم من أن مايلز لا يصدق ادعاءات إدوارد بأنه ملك، يلاطفه ويصبح حاميه. وفي هذا الوقت، تصل إليهم الأخبار أن الملك هنري الثامن قد مات وأن إدوارد هو الملك الآن.

يحاول توم، مرتديًا زي إدوارد، التأقلم مع عادات البلاط وآدابه. ويعتقد زملاؤه النبلاء وعمال القصر أن الأمير مريض، ما تسبب في فقدان ذاكرته ويخافوا أن يُجن. يسألونه مرارًا عن ختم إنجلترا العظيم المفقود، لكنه لا يعرف شيئًا عنه. ولكن، عندما يُطلب من توم الجلوس في المحاكمات، تطمئنهم ملاحظاته المنطقية أن عقله سليم.

عندما يواجه إدوارد الحياة القاسية لأحد فقراء لندن مباشرةً، يدرك عدم المساواة الطبقية الصارخة في إنجلترا. ويلاحظ الطبيعة القاسية والعقابية للنظام القضائي الإنجليزي إذ كان الناس يحرقون على الأوتاد ويعذبون ويجلدون. ويدرك أن المتهمين يدانون بناءً على أدلة واهية ويوصموا أو يشنقوا بتهمة ارتكاب جرائم تافهة، ويتعهد بأن يحكم برحمة عندما يستعيد مكانه الصحيح. عندما يعلن إدوارد لعصابة من اللصوص أنه الملك وأنه سيضع حدًا للقوانين الظالمة، يظنوا أنه مجنون ويتمسك بتتويج وهمي.

بعد سلسلة من المغامرات، بما فيها قضائه فترة في السجن، يقاطع إدوارد مراسم التتويج، عندما يوشك توم أن يصبح ملكًا. يُصدم النبلاء من تشابههما، ويرفضون التصديق بأن إدوارد الذي يرتدي ملابس توم هو الملك الشرعي حتى يخرج ختم إنجلترا العظيم الذي خبأه قبل مغادرة القصر.

يعود إدوارد وتوم إلى مكانهما الأصليين ويتوج إدوارد بمنصب الملك إدوارد السادس ملك إنجلترا. يُكافئ مايلز برتبة إيرل وبحق عائلته في الجلوس بحضرة الملك. وامتنانًا لدعم توم لمطالبة الملك الجديد بالعرش، يمنحه إدوارد بمنصب «وصي الملك»، وهو منصب متميز شغله لبقية حياته.

توضح النهاية أنه رغم أن إدوارد توفي في سن الخامسة عشر، لكنه حكم بحكمة بسبب تجاربه، بينما عاش توم ليصبح رجلًا مسنًا جدًا.

انظر أيضًا

 الأمير والفقير (فيلم 1990)

مراجع

كتب أطفال تقع أحداثها في لندن
تصوير ثقافي عن إدوارد السادس
ثنائي خيالي
روايات 1882
روايات أطفال أمريكية
روايات أطفال تاريخية
روايات أمريكية اقتبست سينمائيا
روايات أمريكية حولت إلى عروض تلفزيونية
روايات أمريكية في 1881
روايات تجري أحداثها في إنجلترا
روايات عن ملكيين
روايات مارك توين
روايات متلفزة
الخيال في عقد 1540
كتب أطفال تقع أحداثها في إنجلترا
كتب أطفال عقد 1880
كتب أطفال تقع أحداثها في القرن 16
كتب أطفال تقع أحداثها في عقد 1540

الأمير والفقير (رواية)


Spejdermuseet Holmen var et museum, drevet af Det Danske Spejderkorps har tidligere været placeret i forbindelse med korpsets korpskontor på Arsenalvej 10 på den gamle Flådestation Holmen i København. Musset udstillede genstande fra korpsets historie, fra spejderbevægelsens begyndelse i 1909, over sammenlægningen af det daværende DDS og Det Danske Pigespejderkorps til det nuværende korps i 1973, og til nutiden. Det passes af frivillige kræfter.

Museets fysiske udstilling er lukket i september 2018, da bygningen skulle ombygges  til kontorer for bl.a. landsforbundet DUI-Leg og Virke, men ved korpsrådsmødet i 2019 blev korpsledelsen pålagt at sørge for at museet kunne fortsætte et nyt sted inden for en given tidsramme.

Kilder og eksterne henvisninger
 www.spejdermuseet.dk

Det Danske Spejderkorps
Museer i København
Indre By (København)

Spejdermuseet Holmen


An Eremurus in uska genus han Liliopsida. An Eremurus in nahilalakip ha familia nga Xanthorrhoeaceae.

Ilarom nga taxa

 Eremurus afghanicus
 Eremurus aitchisonii
 Eremurus alaicus
 Eremurus albertii
 Eremurus albocitrinus
 Eremurus altaicus
 Eremurus ammophilus
 Eremurus anisopterus
 Eremurus azerbajdzhanicus
 Eremurus bactrianus
 Eremurus brachystemon
 Eremurus bucharicus
 Eremurus candidus
 Eremurus cappadocicus
 Eremurus chinensis
 Eremurus chloranthus
 Eremurus comosus
 Eremurus cristatus
 Eremurus dolichomischus
 Eremurus furseorum
 Eremurus fuscus
 Eremurus hilariae
 Eremurus himalaicus
 Eremurus hissaricus
 Eremurus iae
 Eremurus inderiensis
 Eremurus jungei
 Eremurus kaufmannii
 Eremurus kopet-daghensis
 Eremurus korovinii
 Eremurus korshinskyi
 Eremurus lachnostegius
 Eremurus lactiflorus
 Eremurus ludmillae
 Eremurus luteus
 Eremurus micranthus
 Eremurus nuratavicus
 Eremurus olgae
 Eremurus parviflorus
 Eremurus persicus
 Eremurus pubescens
 Eremurus rechingeri
 Eremurus regelii
 Eremurus robustus
 Eremurus roseolus
 Eremurus saprjagajevii
 Eremurus sogdianus
 Eremurus spectabilis
 Eremurus stenophyllus
 Eremurus subalbiflorus
 Eremurus suworowii
 Eremurus tadshikorum
 Eremurus tauricus
 Eremurus thiodanthus
 Eremurus tianschanicus
 Eremurus turkestanicus
 Eremurus wallii
 Eremurus zangezuricus
 Eremurus zenaidae
 Eremurus zoae

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eremurus

Eremurus


إيكو 1 قمر صناعي، وقد كان أول قمر صناعي للاتصالات يطلق وذلك سنة 1960.

معرض صور

مراجع

أقمار اصطناعية
رحلات الفضاء في 1960
رحلات الفضاء في 1964
مركبات فضائية أطلقت في 1960
مركبات فضائية أطلقت في 1964

مشروع إيكو


مايووود  هي إحدى مدن مقاطعة لوس أنجليس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 2 سبتمبر، 1924.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لمايووود في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان مايووود 28,083 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 6,469 أسرة وعدد العائلات 5,698 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 6,701 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 42.99% من البيض و0.36% من الأمريكيين الأفارقة و1.14% من الأمريكيين الأصليين و0.36% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.13% من سكان جزر المحيط الهادئ و50.48% من الأعراق الأخرى و4.53% من عرقين مختلطين أو أكثر و96.33% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 6,469 أسرة كانت نسبة 70% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 60.8% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 16.9% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 10.4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 11.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 8.4% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 3.2% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 4.33، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.47.

بلغ العمر الوسطي للسكان 24.9 عاماً. وكانت نسبة 37% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 13.2% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 32.6% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 12.9% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 4% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 104.2 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 105.6 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 30,480 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 30,361 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 20,646 دولارًا مقابل 16,397 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 8,926 دولارًا. وكانت نسبة 23.1% من العائلات ونسبة 24.5% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 29.3% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 11.7% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان مايووود 27,395 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 6,559 أسرة وعدد العائلات 5,692 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 6,766 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 51.99% من البيض و0.61% من الأمريكيين الأفارقة و0.76% من الأمريكيين الأصليين و0.32% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.07% من سكان جزر المحيط الهادئ و41.96% من الأعراق الأخرى و4.29% من عرقين مختلطين أو أكثر و97.45% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 6,559 أسرة كانت نسبة 62.8% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 56.7% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 19.1% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 10.9% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 13.2% من غير العائلات. تألفت نسبة 9.1% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 3.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 4.16، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.30.

بلغ العمر الوسطي للسكان 27.9 عاماً. وكانت نسبة 32.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 12.4% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 31.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 17.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 6% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 51.1% ذكور و48.9% إناث.

أعلام

 تود بورنس
 جيم يورك
 كريس هوك
 أوربانو أنتيلون

معرض صور

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1924
تأسيسات سنة 1924 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن لوس أنجلوس (كاليفورنيا)

مايووود (كاليفورنيا)

مايووود (كاليفورنيا)


Mariama Camara Signaté (født 22. juli 1985 i Dakar, Senegal) er en fransk håndboldspiller, der spiller for Érdi VSE og for det franske kvindelandshold. Hun har tidligere spillet for Issy Paris Hand, Toulon Saint-Cyr Var Handball og Fleury Loiret HB.

Hun deltog ved VM i håndbold 2009 i Kina, hvor Frankrig vandt sølv.

Referencer

Håndboldspillere fra Frankrig

Mariama Signaté


George Augustus Howe,  vicomte Howe (v. 1725 - ) est un officier de carrière et un général de brigade dans l'armée britannique. Il est décrit par James Wolfe comme « le meilleur officier de l'armée britannique ». Il est tué pendant la guerre française et indienne lors d'une escarmouche au fort Ticonderoga la veille de la bataille de Carillon, une tentative finalement désastreuse des Britanniques pour capturer le fort Carillon sous contrôle français.

Jeunesse
Il est le fils d'Emanuel Scrope Howe,  vicomte Howe, et de Mary Sophia von Kielmansegg (une nièce du roi George ), et il a deux frères cadets notables, Richard Howe, comte Howe et William Howe,  vicomte Howe et sept autres frères et sœurs. George est né soit sur le domaine Howe à Langar Hall, Nottinghamshire, soit à la maison Howe sur Albemarle Street, Londres.

Howe s'enrôle dans l'armée en tant qu'enseigne du 1st Foot Guards en 1745 et sert pendant la campagne des Flandres de la guerre de Succession d'Autriche. En 1746, il est nommé aide de camp du duc de Cumberland qui dirige l'armée alliée en Flandre. En 1747, Howe combat à la Bataille de Lauffeld. Il est promu lieutenant-colonel en 1749 à la fin de la guerre .

Réformes de la campagne Ticonderoga
En 1758, en prévision de l'attaque du fort français de Ticonderoga, qui contrôle l'accès du lac George au lac Champlain, Lord Howe entreprend de reformer l'armée du général James Abercrombie pour la guerre en Amérique du Nord. Il utilise son propre  régiment comme exemple à suivre pour le reste de l'armée. Howe a des uniformes coupés courts, de sorte qu'ils viennent juste à la taille des hommes, et toute la dentelle est également retirée des manteaux. Les chapeaux tricornes encombrants portés par les soldats sont coupés à bords de , ressemblant à des chapeaux derby. Les fantassins reçoivent des jambières en laine, à la place de leurs guêtres en toile de lin et de chanvre. Les uniformes et équipements excédentaires sont supprimés. Les cheveux des hommes sont coupés court, écrit le Dr Richard Huck ; "nous sommes une armée de têtes rondes." Les officiers ne sont pas non plus à l'abri de ses changements, et il s'en fait un exemple en se coupant les cheveux courts. Il lave ses propres vêtements et emporte très peu de bagages.

Ses changements n'ont pas seulement affecté les uniformes de l'armée, mais aussi ses tactiques. À l'automne 1757, Lord Howe accompagne le célèbre garde forestier major Robert Rogers dans une expédition de reconnaissance. Au printemps, il rencontre de nouveau Rogers pour discuter de la guerre et des tactiques sur le théâtre nord-américain. Il commence à instruire les troupes de l'armée d'Abercrombie sur la manière de marcher, de se former et de se battre dans les bois. Un observateur déclare que Lord Howe avait si bien entraîné son 55e régiment qu'ils étaient aussi « adroits que des rangers ».

De nombreux historiens attribuent à Lord Howe la création de l'infanterie légère et qualifient le  régiment de régiment d'infanterie légère, mais ce n'était pas le cas. Alors que Lord Loudoun envisage de créer des compagnies d'infanterie légère dans chaque bataillon de tuniques rouges, l'idée est abandonnée lorsque le colonel Thomas Gage propose de lever un régiment de Light Armed Foot, qui devient le 80th Regiment de Gage. Ils portent des uniformes bruns au lieu de rouges et sont le premier régiment d'infanterie légère britannique. Au siège de Louisbourg, le général Jeffery Amherst ordonne à ses régiments de créer des compagnies d'infanterie légère. Ces compagnies sont ensuite placées dans un bataillon d'infanterie légère sous le commandement du colonel George Scott du  régiment. L'année suivante, en tant que commandant en chef en Amérique du Nord, Amherst ordonne à chaque régiment d'Amérique du Nord de créer une compagnie d'infanterie légère.

Guerre de Sept Ans
Le 2 février 1757, Howe est nommé colonel du  bataillon du  d'infanterie (les Royal Americans, plus tard le King's Royal Rifle Corps), mais est transféré au commandement du  régiment d'infanterie le 28 septembre 1757 alors qu'il est à Halifax. En décembre, il est promu général de brigade.

En 1758, lui et le régiment font partie de l'attaque ratée du général James Abercrombie à la Bataille de Fort Carillon au fort Ticonderoga. Le Premier ministre britannique William Pitt a voulu Howe à la tête de cette expédition plutôt qu'Abercrombie, mais Abercrombie a plus de contacts politiques et d'ancienneté, c'est pourquoi Howe est nommé commandant en second . Le 6 juillet, la force d'Abercrombie marche vers le nord depuis la rive du lac George en quatre colonnes. Howe dirige l'une de ces colonnes, avec le  régiment accompagné d'une unité de la milice du Connecticut, avec le major Israel Putnam comme éclaireur et guide. Ils prennent contact avec un détachement français qui a été séparé de la force principale et une violente escarmouche s'ensuit. Ils se sont bien battus, faisant 148 prisonniers et causant environ 300 pertes ennemies avec des pertes limitées à leur propre nombre. Mais l'une de ces victimes est le général Howe, qui est mort dans les bras de Putnam.

Howe est largement pleuré des deux côtés de l'Atlantique. L'Assemblée du Massachusetts (ou tribunal général) vote plus tard 250 £ pour placer un monument dans l'abbaye de Westminster, ce pour quoi les frères de Howe sont extrêmement reconnaissants.

Références

 Stoetzel, Donald I. Encyclopédie de la guerre française et indienne en Amérique du Nord, 1754-1763 . Livres du patrimoine, 2008.

Liens externes

Vicomte de la pairie d'Irlande
Député du Parti whig (Royaume-Uni)
Général de l'armée de terre britannique
Décès en juillet 1758
Naissance en 1725

George Howe (3e vicomte Howe)


السبكي قد يكون إشارة إلى:
 تقي الدين السبكي: فقيه شافعي سنّي. توفي سنة 756 هـ، صاحب كتاب "السيف المسلول على من سبّ الرسول". وهو والد تاج الدين السبكي.
 تاج الدين السبكي: فقيه شافعي سنّي. توفي سنة 771 هـ، صاحب كتاب "طبقات الشافعية الكبرى" و"جمع الجوامع".
 محمود محمد خطاب السبكي: عالم من علماء الأزهر.
 محمد السبكي: منتج سينمائي مصري.

السبكي (توضيح)


Borgarstjórinn voru grínsjónvarpsþættir sýndir á Stöð 2 árið 2016. Þættirnir fjölluðu um drykkfelda borgarstjórann Lúðvík (leikin af Jóni Gnarr) sem man oftast ekki hverju hann lofaði eða hverjum vegna áfengisvanda síns. Með helstu aðalhlutverk fóru þau Jón Gnarr sem Lúðvík borgarstjóri, Pétur Jóhann Sigfússon sem aðstoðarmaður borgarstjóra og Helga Braga Jónsdóttir sem borgarfulltrúi. Með fleiri hlutverk fara Svandís Dóra Einarsdóttir, Benedikt Erlingsson, Edda Björg Eyjólfsdóttir, Þröstur Guðbjartsson, Rúnar Freyr Gíslason, Bergur Þór Ingólfsson, Víkingur Kristjánsson, Laddi, Ragnheiður Steindórsdóttir, Hafdís Helga Helgadóttir, Þorsteinn Guðmundsson, Dóri DNA og Steinþór Hróar Steinþórsson. Framleiðendur voru RVK Studios og Stöð 2. Höfundar handrits voru Jón Gnarr, Pétur Jóhann Sigfússon, Hrefna Lind Heimisdóttir og Ólafur S.K. Þorvalds. Leikstjórar voru Jón Gnarr, Gagga Jónsdóttir og María Reyndal. Þættirnir vorru sýndir frá 16. október - 17. desember 2016 og voru tíu talsins.

Tilvísanir
Íslenskir sjónvarpsþættir
Íslenskir grínþættir

Borgarstjórinn


Andrew or Andy Wilson may refer to:

Arts and media
Andrew Wilson (artist) (1780–1848), Scottish landscape-painter
Andrew P. Wilson (1886–after 1947), British director, playwright, teacher, and actor
A. N. Wilson  (Andrew Norman Wilson, born 1950), English writer and columnist
Andrew Wilson (presenter) (born 1960), British news presenter and foreign correspondent
Andrew Wilson (actor) (born 1964), American actor and director
Andrew Wilson (musician), frontman for New Zealand punk trio Die! Die! Die!
Andy Wilson (director) (born 1958), British film, TV and theatre director
Andrew Norman Wilson (artist) (born 1983), artist and curator
Andrew Wilson (ballet dancer), ballet dancer, ballet teacher, choreographer and academic administrator
Andrew Wilson (author) (born 1967), British biographer, novelist and journalist

Sports
Andrew Wilson (footballer, born 1879) (1879–1945), Scottish footballer
Andrew Wilson (footballer, born 1896) (1896–1973), Scottish footballer
Andrew Wilson (footballer, born in Strathclyde) (fl. 1895–1905), Scottish footballer for Sunderland
Andrew Wilson (Wellington cricketer) (1954–2018), New Zealand cricketer, played for Wellington 1979/80
Andrew Wilson (rugby league) (born 1963), English rugby league player
Andrew Wilson (rugby union) (born 1980), South African born Scottish rugby union footballer
Andrew Wilson (baseball), Negro league baseball player
Andrew Wilson (basketball), American college basketball player and coach
Andrew Wilson (canoeist) (born 1964), Australian slalom canoeist
Andrew Wilson (curler), Scottish curler
Andrew Wilson (golfer) (born 1994), English golfer
Andrew Wilson (swimmer) (born 1993), American swimmer
Andrew Wilson (windsurfer) (born 1975), Maltese windsurfer
Andy Wilson (cyclist) (1902–1926), British Olympic cyclist
Andy Wilson (cricketer) (1910–2002), English first class cricketer
Andy Wilson (English footballer) (born 1940), English footballer
Andy Wilson (Australian rules footballer) (born 1951), former Australian rules footballer
Andy Wilson (wrestler) (1916–1979), British Olympic wrestler

Other
Andrew Wilson (traveller) (1831–1881), Scottish traveller and author
Andrew Wilson (Australian politician) (1844–1906), politician in Queensland, Australia
Andrew Wilson (zoologist) (1852–1912), Scottish physiologist, zoologist and author
Andrew Wilson (architect) (1866–1950), Western Australian architect
Andrew Wilson (RAF officer) (born 1941), Royal Air Force commander
Andrew Wilson (academic) (born 1950), American religious scholar
Andrew Wilson (garden designer) (born 1959), British garden designer, lecturer and writer
Andrew Wilson (historian) (born 1961), British historian
Andrew Wilson (classical archaeologist) (born 1968), British archaeologist
Andrew Wilson (economist) (born 1970), Scottish politician
Andrew Wilson (businessman) (born 1974), present CEO of Electronic Arts

Fiction
Instinct (American TV series)#Main

Andrew Wilson


O Grupo de Forcados Amadores das Caldas da Rainha é um grupo de forcados sedeado nas Caldas da Rainha, no Estremadura. O actual Grupo de Forcados foi fundado a 15 de Agosto de 1993.

História
As Caldas da Rainha têm uma longa tradição tauromáquica. A tradicional corrida de 15 de Agosto realiza-se consecutivamente desde 1883. Já nas décadas de 40 e 50 do século XX havia formações de forcados das Caldas da Rainha, sugestivamente apelidados de "loiça fina".

Em 1976 foi formado novo grupo de forcados, tendo mantido actuações regulares em várias praças até 1984.

O actual Grupo de Forcados Amadores das Caldas da Rainha foi fundado em 1993. A corrida inaugural decorreu a 15 de Agosto de 1993 na Praça de Toiros das Caldas da Rainha.

Cabos
Vasco Morgado (1993–2000)
Francisco Paiva Calado (2000–2006)
Nuno Vinhais (2006–presente)

Caldas da Rainha


Sebastian Schäfer (nascido a 11 de julho de 1979) é um economista e político alemão da Aliança 90/Os Verdes que serve como membro do Bundestag desde 2021.

Infância e educação
Schäfer nasceu em 1979 na cidade de Dettelbach, na Alemanha Ocidental. Estudou filosofia na Universidade de Erfurt e no Beloit College, e economia na Universidade da Califórnia em Berkeley.

Início de carreira
De 2018 a 2021, Schäfer trabalhou no Ministério das Finanças do Estado de Baden-Württemberg.

Carreira política
Nas negociações para formar um governo de coligação sob a liderança do ministro-presidente de Baden-Württemberg Winfried Kretschmann após as eleições estaduais de 2021, Schäfer fez parte do grupo de trabalho sobre o orçamento do estado, liderado por Edith Sitzmann e Stefanie Bürkle.

Schäfer foi eleito para o Bundestag em 2021. Desde então, serve no Comité de Orçamento e no Comité de Finanças.

Membros do Bundestag 2021-2025
Nascidos em 1979
Pessoas vivas
Políticos da Alemanha

Sebastian Schäfer


Hans (Johannes) Kohnert (nacido 15 de novembro de 1887 em Geestemünde; defunto 10 de janeiro de 1967 em Bremerhaven) foi um empresário alemão , fabricante , presidente da Câmara de Comércio de Bremerhaven, senador e Wehrwirtschaftsführer. Após a guerra, concentrou-se em atividades políticas e honorárias profissionais e foi pintor e mecenas.

Biografia
Hans (Johannes) Kohnert (sobrenome original 'Kohn'), filho de Franz Kohn ( — ) e sua esposa Johanna, nascida Gehrels ( — ) nasceu em 15 de novembro de 1887 em Geestemünde (Bremerhaven). Os ancestrais eram capitães e armadores que trouxeram emigrantes de Brake e Bremerhaven para América do Norte no século XIX. No caminho de volta via Caribe eles se envolveram no comércio exterior. Com o advento dos barcos a vapor em meados da década de 1850, o negócio tornou-se não lucrativo. O avô de Hans Kohn mudou-se e comprou um empresa importadora de madeira.

Hans Kohn estudou pela primeira vez pintura de belas artes na Academia de Belas Artes de Weimar. Após a morte prematura de seu pai (1909), Hans interrompeu seus estudos de arte aos  para assumir os negócios de seu pai, o negócio de importação de madeira Pundt & Kohn (P&K). Ele fez da empresa uma das maiores e mais antigas neste ramo do Baixo Weser até a Segunda Guerra Mundial e a liderou até sua morte em 1967.

Hans Kohn casou-se em 16 de outubro de 1912 com Maria, nascida Müller ( — ), com quem teve dois filhos (Franz e Hanne-Marie). Ele se divorciou em meados da década de 1930. Em seu segundo casamento em 1939, casou-se com Ingeborg Kohnert, nascida Riedemann ( — ), Hans Kohnert teve outro filho (Johanna).

Devido às hostilidades sob o Regime Nacional-Socialista devido ao seu sobrenome judaico "Kohn" / "Cohn", Hans Kohnert solicitou uma mudança de nome para "Kohnert" para si e sua família, bem como seus negócios, que foi aprovado pelo Ministro em 14 de agosto de 1937.

Contribuição
A empresa de importação e processamento de madeira Pundt & Kohn (incluindo uma fábrica de aplainamento) fundada por seu avô em 1863 em Geestemünde, posteriormente Wesermünde, uma das maiores da o Baixo Weser, teve seu auge e declínio sob Hans Kohn (ert).

Durante a Segunda Guerra Mundial, a fábrica, o depósito de madeira no rio Geeste, o porto de madeira, o antigo porto, bem como os edifícios de escritórios e residenciais na "Schönianstrasse" e na "Boriesstrasse" foram destruídos pelos Aliados bombardeiros durante a noite do bombardeio de Bremerhaven (18 de setembro de 1944).

A empresa nunca poderia se recuperar da destruição do pós-guerra. Após a morte de seu irmão Gerhard Kohnert em 1962, Hans Kohnert assumiu a "Meller Möbelfabrik" (MMM), que Gerhard havia fundado em 1909 em Melle perto de Osnabrück. Após a guerra, esta última já estava intimamente ligada à empresa importadora de madeira (P&K) por um acordo de transferência de lucros (1956-1966), o que contribuiu para que os investimentos e modernizações necessárias à MMM não tivessem sido realizados. Em 1966, para evitar a falência, a MMM foi vendida por Hans Kohnert a grandes credores. Em janeiro de 1975, a MMM foi definitivamente declarada falida por seus novos proprietários.

obra (de vida)

Além de suas atividades empresariais, Hans Kohnert tornou-se conhecido além das fronteiras locais por seu trabalho político e voluntário profissional. Por exemplo, Hans Kohnert foi membro dos conselhos de supervisão do "Bremer Landesbank", "Kreditanstalt Oldenburg" e "Geestemünder Bank" (1941-67; presidente: 1951-1967).

Durante a Primeira Guerra Mundial, Hans Kohn serviu como oficial naval na III. Artilharia de fuzileiros navais, principalmente pertencente ao Weser, "Fort Brinkamahof II", perto de Weddewarden / Imsum. O forte foi constantemente guarnecido durante a Primeira Guerra Mundial, mas - como todos os fortes no Baixo Weser - nunca participou de combate operações. Durante o último ano da guerra de 1917/18, o Tenente Kohn assumiu o comando da companhia e participou da Terceira Batalha de Flandres contra os Aliados em Flandres (Bélgica), de agosto de 1917 a 19 de fevereiro 1918.

Por ocasião da revolta dos marinheiros em Bremerhaven em novembro de 1918, Hans Kohn retirou-se temporariamente da vida pública e dedicou-se à la pintura. Que seu trabalho ainda não foi incluído no cânone dos artistas locais em Bremerhaven e arredores , como Klaus Bemmer ou Paul Ernst Wilke, provavelmente se deve ao fato de as pinturas pertencerem quase exclusivamente a particulares ou terem sido destruídas pelos efeitos da guerra.

Para Hans Kohnert, aplicava-se o princípio orientador que também moldou as ações de seu pai: um empresário não deve apenas pensar em seus negócios e ganhar dinheiro, mas também assumir a responsabilidade pelo bem comum. Seu pai foi senador em Geestemünde de 1898 até sua morte. Quinze anos depois, Hans Kohnert recebeu o mesmo título. Em 1 de dezembro de 1924, tornou-se membro honorário não remunerado do magistrado de Wesermünde para a 'burguesia local' e ocupou esse cargo até 1929.

Após a tomada do poder pelos nacional-socialistas (1933), Hans Kohn concorreu à presidência da Câmara de Comércio e Indústria de Bremerhaven (IHK) e foi eleito contra os votos do NSDAP. Em 1938 ingressou no NSDAP (retrospectivamente desde 1937). De acordo com suas próprias declarações, isso aconteceu sob pressão do juiz Nazi ("Gaurichter") Gravenhorst e para proteger o IHK de novos ataques do NSDAP.

De 1933 a 1945, Hans Kohn(ert) foi presidente da Câmara de Comércio de Bremerhaven. De 1943 a 1945, ele também foi nomeado Wehrwirtschaftsführer e presidente da nova câmara provincial de comércio ("Gauwirtschaftskammer", GWK) Hanôver-Leste. "Por seus esforços bem-sucedidos para proteger a Câmara do acesso do estado, Kohnert foi nomeado presidente honorário do IHK em 1951". Após o fim da Segunda Guerra Mundial, o poder de ocupação americano impôs uma proibição profissional de dois anos a Hans Kohnert e confiscou temporariamente seus ativos comerciais. Durante esse tempo viveu em uma casa improvisada em Drangstedt porque sua villa em Geestemünde havia sido destruída no bombardeio de 1944, e voltou a se dedicar à pintura.

Hans Kohnert assumiu a importação de madeira em 1948 e em 1951 tornou-se presidente do conselho fiscal do "Geestemünder Bank", do qual era membro desde 1941. Participou de eventos políticos e sociais, embora mais retraído. Assim, ele presidiu as Sociedades de Promoção da Reconstrução do Teatro da Cidade e da Construção dos Banhos da Cidade. A morte de Kohnert também significou uma grande perda para a  Congregação Protestante Unida na Igreja Memorial do Prefeito Smidt, que o nomeou para o conselho da igreja em 1949. Ele pertencia lá desde 1950 aos três construtores. Hans Kohnert representou sua congregação no Congresso da Igreja de Bremen de 1951 a 1964, e as duas cidades portuárias de Bremerhaven e Vegesack no comitê da igreja como corpo supremo de 1954 a 1964. Na década de 1920, Kohnert provou sua atitude social quando presidiu o acampamento de verão Geestemünde. Esta associação de cidadãos ricos de Geestemünde queria permitir que crianças em idade escolar que precisam descansar tivessem férias gratuitas e, para isso, adquiriu o acampamento escolar de Bederkesa.

distinção
 Presidente Honorário da Câmara de Comércio e Indústria de Bremerhaven desde 1951
 Patrono e membro (honorário) da Heimatbund (associação nacional) do Männer vom Morgenstern, uma das mais importantes federações nacionais da Baixa Saxônia e Bremen na foz do Weser e o Elbe, com sede em Weddewarden (Bremerhaven).

Pinturas de Hans Kohn da região de Bremerhaven (seleção)

Bibliografia
 Bickelmann, Hartmut (Hrsg.) (2003): Bremerhavener Persönlichkeiten aus vier Jahrhunderten. Ein biographisches Lexikon. Segunda edição ampliada e corrigida, Bremerhaven: 2003:172-74
 Bickelmann, Hartmut (1996): Von Geestendorf nach Geestemünde - Räumlicher, gewerblicher und sozialer Strukturwandel im Umkreis des Geestermünder Holzhafens. De: "Männer vom Morgenstern", "Jahrbuch 75". Bremerhaven: 1996: 149-235
 IHK (2000): 125 Jahre IHK-Bremerhaven; '1925 - 1950, liberal auch in schwierigen Zeiten. Bremerhaven: Industrie- und Handelskammer (IHK). Publicação de aniversário.
 Niederdeutsches Heimatblatt, (1987): Hans Kohnert vor 100 Jahren geboren. Bremerhaven: Mitteilungsblatt der "Männer vom Morgenstern" (MvM), novembro de 1987, Nr. 455 (Autor: Harry Gabcke)
 Nordsee-Zeitung (1967): Nachruf auf den verstorbenen Hans Kohnert. Bremerhaven: "Nordsee-Zeitung",12 de janeiro 1967
 Scheper, Burchhard (1977): Die jüngere Geschichte der Stadt Bremerhaven. Bremerhaven. Ed.: Magistrado da cidade de Bremerhaven
 Schulze, Rainer (1988): Unternehmerische Selbstverwaltung und Politik - Die Rolle der Industrie- und Handelskammern in Niedersachsen und Bremen als Vertretung der Unternehmerinteressen nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges. Hildesheim: Editora, August Lax
 Thienst, Fritz (1930): Aus der Geschichte der Arbeiterbewegung in den Unterweserorten. Wesermünde: SPD, 1930, 251 páginas mais ilustrações; Arquivos Municipais Bremerhaven; aqui: Cópia retirada do Conselho de Trabalhadores e Soldados constituído em Bremerhaven em novembro 1918 ().

Ligações externas

 Túmulo da família Kohn em Bremerhaven-Lehe II. Fonte: "Männer vom Morgenstern", 2011.

Referências

Références

Empresas extintas da Alemanha
Empresas extintas em 2002
Empresas fundadas em 1863
Empresas da Alemanha

Hans Kohnert