Die Davidsstadt (hebräisch: , Ir David; arabisch: ) ist der älteste besiedelte Teil Jerusalems und die wichtigste archäologische Fundstelle des biblischen Jerusalem.

Lage
Die Davidsstadt liegt auf einem schmalen Höhenrücken südlich des Jerusalemer Tempelberges außerhalb der heutigen Stadtmauer.
Sie wird im Norden durch den Ophel und die Gihonquelle begrenzt, im Süden vom Teich von Siloah und dem Hinnomtal.
Westlich lag Tariq al-Wad (Talstraße), ein natürlicher Schutz zur Verteidigung, heute durch den Schutt der Jahrhunderte fast nivelliert. Im Osten bildet das Kidrontal die natürliche Grenze.

Geschichte
Die archäologische Erkundung des Gebiets begann im 19. Jahrhundert. Das Gebiet umfasst mehrere Stätten von archäologischem Interesse, vor allem den Teich von Siloah, die Gihonquelle und den Hiskija-Tunnel. Diese liegen in einem archäologischen Park und sind für die Öffentlichkeit zugänglich. Besucher können durch den Hiskija-Tunnel waten, durch den noch heute das Wasser der alten Quelle fließt.

Die frühesten Ausgrabungen wurden von Charles Warren im Jahre 1867 vorgenommen. Seitdem wurden und werden bis heute zahlreiche Ausgrabungen durchgeführt.

Kupferzeit (4500–3500 v. Chr.)
Funde aus der Kupfersteinzeit sind Tonscherben, die in den Spalten des gewachsenen Felses von Macalister und Duncan ausgegraben wurden. Dabei wurden auch eine Reihe von künstlichen Bearbeitungen im Fels entdeckt. Dazu gehörten Glättungen und Rinnen, die in den Fels geschnitten worden waren, aber auch mehrere kleine Becken, von denen man vermutet, dass sie zum Mahlen von Oliven oder Getreide oder zum Sammeln von Regenwasser verwendet wurden.

Frühe Bronzezeit (3500–2350 v. Chr.)
Aus dieser Periode sind nur einige Keramikscherben gefunden worden.

Mittlere Bronzezeit (2000–1550 v. Chr.)
In der Mittleren Bronzezeit wird Jerusalem mehrmals in ägyptischen Texten des 19. und 18. Jahrhunderts v. Chr. und in der biblischen Geschichte von Melchisedek  erwähnt. In dieser Zeit ist die Stadt ausreichend groß und mächtig, um eine "massive" Stadtmauer zu bauen, um ihre Wasserversorgung über die Gihonquelle zu schützen.

Späte Bronzezeit (1550–1200 v. Chr.)
Aus der Späten Bronzezeit wurden Keramik und Bronze-Pfeilspitzen gefunden.

Im Jahr 2010 wurde das Fragment einer Tontafel aus dem 14. Jahrhundert v. Chr. ausgegraben. Es ist damit das älteste schriftliche Dokument aus Jerusalem. Die Datierung erfolgte aufgrund der alten akkadischen Keilschrift. Die Qualität des Schreibens deutet auf eine königliche Inschrift, möglicherweise handelt es sich um einen Brief eines Jerusalemer Königs an den Pharao in Ägypten. Gegen diese These spricht, dass das Fragment weder Namen noch Titel noch Ortsnamen enthält. Außerdem lässt sich die Tontafel keiner bestimmten Schicht zuordnen, da sie erst beim Sieben des Abraums entdeckt wurde.

Eisenzeit I (1200–1000 v. Chr.)

Aus der frühen Eisenzeit (12. Jahrhundert v. Chr.) wurde eine Stadtmauer der Jebusiterstadt freigelegt. Diese Datierung ist unumstritten. Umstritten ist, ob die Eroberung durch die Truppen von König David nur über die Stadtmauern erfolgte, oder ob sie, wie in der Bibel beschrieben wird, auch durch das alte Wassersystem an der Gihonquelle erfolgte. Es wird vermutet, dass die Israeliten die intakten Jebusiterwälle verwendeten und unter König Salomo nach Norden erweiterten, um den Tempelberg einzubeziehen.

Eisenzeit II A (1000–925 v. Chr.)

Das 10. und 9. Jahrhundert v. Chr., also die Zeit der biblischen Könige David und Salomo, war Gegenstand einer intensiven wissenschaftlichen Auseinandersetzung sowie der andauernden archäologischen Untersuchungen.

Im Jahre 2005 wurde eine große Stein-Struktur entdeckt. Sie wird auf das 10. Jahrhundert v. Chr. datiert. Unter dieser Voraussetzung wäre sie ein Anhaltspunkt dafür, dass Jerusalem die Hauptstadt eines zentralisierten Reiches gewesen ist. Es könnte aber auch sein, dass die Struktur zum großen Teil der späteren Hasmonäerzeit zuzurechnen ist. Weitere Erkenntnisse werden aus der Ausgrabung erwartet.

Am Hang auf der anderen Seite des Kidrontals im und unter dem arabischen Dorf Silwan gibt es aus dem Kalkstein herausgearbeitete Felsengräber der israelitischen Zeit aus dem 9. bis 7. Jahrhundert v. Chr. Es handelt sich um große, gut ausgearbeitete Gräber, die sich nur die ranghöchsten Mitglieder der Gesellschaft wie Minister, Adlige und Würdenträger des Reiches Juda leisten konnten. Obwohl nur drei Inschriften teilweise erhalten sind, ist sich die Paläografie sicher, dass es sich bei einem der Gräber um das Grab des biblischen Schebna handelt, der Verwalter und Schatzmeister des Königs Hiskija war.

Eisenzeit II C (700–586 v. Chr.)
Dies ist die Zeit der biblischen Könige Hiskija bis Joschija und der Zerstörung des Königreichs Juda durch Nebukadnezar II. König Hiskija sicherte der Stadt die Wasserversorgung im Falle einer Belagerung, indem er den nach ihm benannten Hiskija-Tunnel durch den Fels schlagen ließ.

Babylonische und persische Zeit (586–322 v. Chr.)
Es wurden zwei Bullen im neo-babylonischen Stil gefunden. Eine zeigt einen Priester, der neben einem Altar der Götter Marduk und Nabu steht. Ein steinernes poliertes schwarzes Skarabäus-Siegel, das eine "babylonische kultische Szene" mit zwei bärtigen Männern darstellt, die beiderseits eines Altars stehen, ist dem babylonischen Mondgott Sin gewidmet. Der Skarabäus wurde vermutlich in Babylonien hergestellt. Unter dem Altar gibt es ein Feld für einen persönlichen Namen, in das in Hebräisch der Name Shelomit eingraviert ist.

Hasmonäer- und Herodes-Zeit (167 v. Chr.–70 n. Chr.)
Zu den wichtigsten archäologischen Ausgrabungsfunden dieser Epoche gehören der Teich Siloah, die Jerusalemer Pilgerstraße, der Palast der Königin Helena von Adiabene und ein Wasserkanal, sowie die Theodotos-Inschrift.

Byzantinische und frühe islamische Periode (324–1099 n. Chr.)
Ein Herrenhaus aus der Byzantinischen Periode wird Haus des Eusebius genannt.

Neuzeit
Mitte des 19. Jahrhunderts hat der Schotte James Graham (1853–1857) Fotografien aufgenommen, die den Kamm der Davidsstadt ohne Bebauung zeigen. Er ist terrassenförmig angelegt und offenbar mit Olivenbäumen bepflanzt.

Die moderne Bebauung des Kamms begann 1873–1874, als die Familie Meyuchas, eine jüdische Rabbiner- und Kaufmannsfamilie, die seit ihrer Vertreibung aus Spanien in Jerusalem gelebt hatte, sich außerhalb der Stadtmauern auf dem Kamm ansiedelte. In der letzten Phase des Völkerbundsmandats für Palästina erweiterte sich das benachbarte palästinensische Dorf Silwan auf den Kamm der Davidsstadt.

Nach dem Palästinakrieg von 1948 fiel das ganze Gebiet auf der östlichen Seite der Grünen Linie unter jordanische Kontrolle. Bis zum Sechstagekrieg 1967 siedelten auf dem Kamm der Davidsstadt palästinensische Familien. Von 1968 bis 1977 führte die Israel Exploration Society die ersten Ausgrabungen am Ophel durch, die von Benjamin Mazar und Eilat Mazar geleitet wurden.

Das Recht, sowohl die Ausgrabungen als auch die Bebauung der Davidsstadt zu bestimmen, ist unter Israelis und Palästinensern umstritten. Es gibt einen Vorschlag, wonach der Großteil des Kidrontals, in dem Palästinenser wohnen, in einen archäologischen Park mit dem Namen Königsgarten umgewandelt werden soll.

Im Januar 2020 haben Archäologen Teile eines ca. 2000 Jahre alten Marktplatzes gefunden. Wie die israelische Altertumsbehörde mitteilte, wurde ein Messtisch für Flüssigkeiten und mehrere Messgewichte ausgegraben. Daraus schließen die Forscher, dass sie nahe der heutigen Pilgerstraße den zentralen Marktplatz Jerusalems in der Antike gefunden haben. Dieser befand sich bei einem Zugang zum jüdischen Tempel.

Weblinks

Einzelnachweise

Antike israelische Stadt
Geschichte (Jerusalem)
Geographie (Jerusalem)
Biblisches Thema
Archäologischer Fundplatz in Palästina
Archäologischer Fundplatz in Israel
Jüdische Geschichte (Antike)
Ort in der Bibel
David als Namensgeber
Archäologischer Fundplatz in Asien

Davidsstadt


An Aristida ramosissima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg George Engelmann ngan Asa Gray. An Aristida ramosissima in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aristida

Aristida ramosissima


Yekaterinoslavski  es un jútor del raión de Tbilískaya del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en las tierras bajas de Kubán-Azov, en la orilla izquierda del Kubán, 3 km al sur de Tbilískaya y 98 km al este de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 494 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio rural Márinskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 El municipio en el web del raión
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Tbilískaya del krai de Krasnodar

Yekaterinoslavski


d'Alexandrie (Copte) est un  patriarche copte d'Alexandrie de 1250 à 1261.

Contexte

Après une vacance du patriarcat de 7 ans et 7 mois,  est élu en 1250 le  selon Venance Grumel. Il aurait selon L'Art de vérifier les dates, occupé le siège d'Alexandrie pendant 11 années un mois et 26 jours avant de mourir le  ou le  de la meme année selon Venance Grumel.

Notes et références

Bibliographie

Patriarche d'Alexandrie
Décès en 1291
Pape copte orthodoxe du XIIIe siècle

Athanase III d'Alexandrie (Copte)


A guerra civil de 1932 ou Guerra dos Quatro Dias foi um conflito civil equatoriano que opôs as forças do governo liberal do chefe do poder executivo Alfredo Baquerizo Moreno contra o bando dos rebeldes conservadores partidários de Neptalí Bonifaz.

Antecedentes
A renúncia do presidente Isidro Ayora em 1931 produziu a convocação de novas eleições presidenciais para escolher seu sucessor.

Foram convocadas por Alfredo Baquerizo Moreno, que ao receber o encargo do poder executivo prometeu que garantiria a liberdade eleitoral, e que durante o seu período interino ressuscitaria o voto livre e o eleitorado nacional.

Os candidatos foram: Neptalí Bonifaz, pelo Partido Conservador Equatoriano, apoiado pela Compactación Obrera Nacional e um setor liberal dissidente; Modesto Larrea, pelo Partido Liberal Radical Equatoriano e pela esquerda; e o Tenente-Coronel Ildefonso Mendoza, um independente apoiado pelo Partido Socialista Equatoriano e cidadãos de diferentes tendências políticas.

Desenrolar
Neptalí Bonifaz Ascázubi foi eleito presidente do Equador, no entanto, em 20 de agosto de 1932, o presidente eleito foi desqualificado pelo Congresso equatoriano, sendo declarado "inapto para exercer a Presidência", ao atribuir-se a nacionalidade peruana por meio de correspondência, em meio a acusações políticas.

Em 28 de agosto de 1932, como resultado da decisão do Congresso, a guarnição da capital (Quito), juntamente com o Compactación Obrera Nacional e os cidadãos favoráveis a Neptalí Bonifaz, iniciaram um levante.

A Compactación Obrera Nacional e partidários saíram às ruas para apoiar os batalhões que respaldavam Neptalí Bonifaz e procuraram armas nos quartéis; por esse motivo, Alfredo Baquerizo Moreno, encarregado do poder executivo naqueles momentos difíceis, teve que se refugiar na embaixada argentina depois de colocar a liderança do país nas mãos de Carlos Freile Larrea.

Houve um confronto sangrento entre os rebeldes e as tropas leais ao governo que, chegando de outras províncias, buscavam conquistar Quito e acabar com o levante.

Consequências
Este episódio, no qual morreram mais de duas mil pessoas, culminou com a rendição dos insurgentes em 1 de setembro de 1932 e o compromisso entre as partes opositoras de confiar temporariamente o poder executivo a Alberto Guerrero Martínez até a convocação de novas eleições presidenciais.

Guerras envolvendo o Equador
Conflitos em 1932

Guerra Civil Equatoriana de 1932


Resultados por concelho
Os resultados nos concelhos do Distrito de Viseu foram os seguintes:

Armamar

Carregal do Sal

Castro Daire

Cinfães

Lamego

Mangualde

Moimenta da Beira

Mortágua

Nelas

Oliveira de Frades

Penalva do Castelo

Penedono

Resende

Santa Comba Dão

São João da Pesqueira

São Pedro do Sul

Sátão

Sernancelhe

Tabuaço

Tarouca

Tondela

Vila Nova de Paiva

Viseu

Vouzela

Lista de Deputados Eleitos
A lista apresentada é conforme a aplicação do Método D'Hondt:

Viseu
Legislativas 2022

Eleições legislativas portuguesas de 2022 no distrito de Viseu


Agrilus niger é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Gory & Laporte, em 1837.

Referências

niger

Agrilus niger


Ganz (în , în ; numele actual al întreprinderii  Ganz Holding Co. Ltd.) este o întreprindere specializată în construcții de mașini, electrotehnică și construcții de poduri, fondată ca Ganz & Cie în 1844 de Ábrahám Ganz în ceea ce avea să devină Budapesta. Mai demult, Ganz era activă și în industria automobilistică, în construcția motoarelor de avion cu elice și în construcția navală. După contopirea întreprinderii Ganz (constructoare de locomotive și de vagoane) cu MÁVAG – un alt producător de mașini și de material rulant – în anul 1959, noua firmă se numea Ganz-MÁVAG până în 1988, când compania comunistă a fost transformată din nou în două societăți independente. Din 1990, GANZ s-a constituit într-un Holding cu diverse filiale.

Vezi și
György Jendrassik

Companii din Austro-Ungaria
Companii din Ungaria
Producători de material rulant
Producători de echipamente electrice

Ganz (întreprindere)


Church Eaton es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Stafford, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Church Eaton tiene una superficie de 16,98 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Church Eaton tenía 628 habitantes (50,32% varones, 49,68% mujeres) y una densidad de población de 36,98 hab/km². El 20,38% eran menores de 16 años, el 75,96% tenían entre 16 y 74, y el 3,66% eran mayores de 74. La media de edad era de 38,93 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 19,2% estaban solteros, el 69,6% casados, y el 11,2% divorciados o viudos.

Según su grupo étnico, el 98,25% de los habitantes eran blancos, el 0,48% mestizos, el 0,48% asiáticos, y el 0,8% chinos. La mayor parte (96,81%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,96% de la población, mientras que el 2,23% había nacido en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 80,76%, el budismo por el 0,48%, y el sijismo por el 0,48%. El 13,2% no eran religiosos y el 5,09% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 237 hogares con residentes y 10 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Staffordshire
Parroquias civiles de Staffordshire

Church Eaton


Crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije je katolička župna crkva u Dračevu u Bosni i Hercegovini.

Povijest

Župna crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije građena je prema nacrtu fra Pija Nuića, od 1967. do 1970. godine. Blagoslovljena je 13. rujna 1970. godine. U povodu 50. godišnjice izgradnje i blagoslova crkve, 14. kolovoza 2020., crkvu je posvetio mjesni biskup Ratko Perić. U oltar su tada ugrađene moći rimskih mučenika sv. Krescencija i Maksima koje je 9. studenog 1955. darovao splitsko-makarski nadbiskup Frane Franić.

Opis

Za vrijeme župnika don Joze Ančića (1988.-1991.) promijenjena je krovna konstrukcija župne crkve te je postavljen krov od bakrenog lima te preuređen zvonik. Godine 1995. župna crkva je doživjela potpunu unutarnju obnovu. Crkva je tada urešena brojnim vrijednim umjetničkih slikama, reljefima i mozaicima poznatih hrvatskih slikara i kipara: Zlatko Šulentić, Blaženka Salavarda, Franjo Dolenec, Šime Vulas, Josip Poljan i drugi. Godine 2019. preuređen je zvonik te postavljen sat sa sve četiri strane.

Od 2020. do 2022. crkva je ponovo upotpunosti obnovljena. S desne strane oltara izrađen je tabernakul koji je udubljen u zid crkve u obliku hostije, a iznad njega na površini zida izrađen je lik bl. Alojzija Stepinca s narodom. Iznad oltara ugrađena je skulptura lebdeće Gospe na nebo uznesene, zaštitnice župe Dračevo.

Poveznice
 Dračevo

Izvori

Literatura

Mrežna sjedišta

Građevine u Čapljini
Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini
Trebinjsko-mrkanska biskupija

Crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije u Dračevu


Livegasm! er det fjerde livealbum af den danske rockgruppe Dizzy Mizz Lizzy. Albummet udkom den 29. november 2017 i Japan, og den 8. december 2017 i Danmark på Columbia Records.

Spor

Hitliste

Kilder

Livealbum fra 2017
Dizzy Mizz Lizzy-album

Livegasm!


was a district located in Ōita Prefecture, Japan.

As of 2003, the district had an estimated population of 40,723 and density of 99.35 persons per km2. The total area was 409.90 km2.

Dissolution
As of January 1, 2005 the district had 4 towns.
 Hasama
 Notsuharu
 Shōnai
 Yufuin

Merger
 On January 1, 2005 - the town of Notsuharu, along with the town of Saganoseki (from Kitaamabe District), was merged with the expanded city of Ōita.
 On October 1, 2005 - the towns of Hasama, Shōnai and Yufuin were merged to create the city of Yufu. Therefore, Ōita District was dissolved as a result of this merger.

See also
 Merger and dissolution of municipalities of Japan

Former districts of Ōita Prefecture

Ōita District, Ōita


Agathias veya Agathias Scholasticus (Αγαθίας  σχολαστικός), (MS 536 - 582, Mirina), Bizanslı şair ve tarihçi. I. Justinianus döneminin bir bölümünü kapsayan tarih kitabının yazarıdır.

İskenderiye'de hukuk eğitimi almasına rağmen öğrenimini Konstantinopolis'te tamamlamış ve bir süre avukat olarak çalışmıştır. Gerek kendi gerekse çağdaşlarının şiirlerini Kiklos (Κύκλος) adlı 8 kitapta arşivledi ve 101 epigramdan oluşan bir Yunan antolojisi hazırladı. I. Justinianus'un ölümünden sonra, Prokopius'un işini sürdürerek Justinianus dönemi tarihini Agathias Kroniği diye bilinen eserinde 5 cilt altında toplamıştır.

Hayatı
Agathias Mirina'nın yerlilerindendi. Babası Memnonius, annesi ise muhtemelen Perikleia idi. Bazı birincil kaynaklarda Agathias'ın bir erkek kardeşinden de bahsedilmiştir ancak kardeşin adı günümüze ulaşamamıştır. Kız kardeşleri ise Eugenia olarak bilinmektedir. Suda Agathias'ın Paulus Silentiarius, Selanikli Makedonius ve Tribonianus ile aynı dönemde yaşadığını belirterek I. Justinianus döneminde etkin olduğunu ortaya koymuştur.

Agathias, deprem Beyrut'u harap ettiğinde İskenderiye'de hukuk öğrencisi olarak bulunmakta olduğuna değinmiştir. Beyrut Hukuk Okulu, imparatorluktaki üç resmi hukuk okulundan biridir (533). Birkaç yıl içerisinde, 551'deki yıkıcı depremin sonucu olarak öğrenciler Sayda'ya nakledilmiştirler. 551'deki olayda hukuk öğrencisi olması bu yıllarda yirmili yaşlarının başında olduğuna işaret etmekte ve doğumunun 530 civarlarında olduğunun çıkarımına ulaşılmasını sağlamaktadır.

Depremin ardından Konstantinopolis'e gitmek için İskenderiye'den ayrıldığına değinmiştir. "Deprem yüzünden oluşan yıkıma şahit olduğu" İstanköy'ü ziyaret etmiştir. Hukuki çalışmalarının dördüncü yılında Agathias ve okul arkadaşı Aemilianus, John ve Rufinus'un "müreffeh bir gelecek" için dua etmeye gittikleri İstinye'de Mikâil'e ikramda bulundukları söylenir.

Eğitimini bitirmek için 554'te Konstantinopolis'e geri döndü ve mahkemelerde avukatlık deneyimi kazandı. Epifanyalı İoannes, Agathias'ın mesleğini başkentte idame ettiğini nakleder. Evagrius Skolastikus ile Nikephoros Kallistos Xanthopoulos Agathias'ı hatip olarak tanımlar. Suda ve İoannis'in bir pasajında adı Agathias Scholasticus (alim) olarak geçer. İzmir'in sulh yargıcı (pater civitatis, lafzi: şehrin babası) olarak görev yaptığı bilinmektedir. Şehir için umumi tuvaletler yaptırdığına inanılmaktadır. Agathias'ın kendisi de bu yapılardan bahsettiyse de inşalarındaki rolüne değinmemiştir.

Mirina; Agathias'ın, babasının ve adsız erkek kardeşinin heykelleriyle meşhurdur. Agathias çağdaşlarınca daha çok sulh hakimi ve şair olarak bilinmektedir. Birtakım kaynaklar Agathias'ın tarihçi olduğunu nakleder.

Özel hayatına ilişkin kaynaklar azdır ve bunların büyük çoğunluğunu da Agathias'ın günümüze ulaşan şiirleri oluşturmaktadır. Bunlardan birinde evcil kedisinin kekliğini yemesi hikâyesi anlatılır. Bir başkası Efira olarak adlandırdığı fahişe Korintli Lais'ın mezarını görmesiyle karşılık yazılır ki bu o şehri ziyaret ettiği anlamına gelmektedir. Hayatının tam kaydı bulunmamaktadır.

Yazıları

Hukuk eğitimine karşın Agathias'ın en sevdiği uğraş edebiyattı ve kendisi hâlâ da şair olarak anılmaktadır. Dokuz bölümlük altılı bentlerle yazılmış kısa aşk ve romans şiirlerinden oluşan bir derlemesinin yalnızca mukaddimesi günümüze ulaşabilmiştir. II. Justinianus döneminde arkadaşları ve çağdaşlarıyla beraber derlediği Yeni Nükteler Serisi ya da Agathias Serisi adlı eserde yüzden fazla nüktesi bulunmaktadır. Bu eser çoğunlukla Yunan Seçmeleri içerisinde yer almaktadır, Maximus Planudes nüshasında başka hiçbir yerde bulunmayan örnekler korunmuştur. Agathias'ın şiirleri hatrı sayılır bir tat ve zarafet barındırır.

Ayrıca Pausanias'ın Yunanistan Tasviri'ne (Ἑλλάδος περιήγησις) dikkat çekici notlar yazmıştır.

Historiae
II. Justinus döneminde yazılmaya başlamış olan kitaba Agathias'ın Historiae'si veya Agathias Kroniği denmektedir. Agathias bu kitabı "kendi döneminde yaşanan olayların kaybolmasına" izin vermemesi gerektiğini düşünerek yazmıştır. Bu kitabı yazmasını arkadaşları teşvik etmişlerdir. Bu çalışma,  Prokopius'un tarihini devam ettiren ve Justinianus dönemini anlatan 5 kitaptan oluşmaktadır. Kitap, Narses'in komutasındaki imparatorluk ordusunun Gotlar, Vandallar, Franklar ve Farslar'a karşı yaşadığı zorlukları anlatmaktadır.

Çalışma günümüze ulaşmış fakat tamamlanmamıştır. Kitaptaki bazı ifadeler, Agathias'ın kitabın sonunda hem II.Justinianus'un son yıllarını ve Hunlar'ın yıkılışını anlatmayı planladığı yazmakta fakat kitapta iki içerik de bulunmamaktadır. Menander Protektor Agathias'ın çalışmayı bitiremeden vefat ettiğini belirtmiştir. Bu kitapta anlatılan en son olay Pers Kralı I. Hüsrev'ın ölümüdür (531-579) ki bu Agathias'ın Tiberios (578-582) döneminde hala yaşamakta olduğunu göstermektedir. İmparator Mauricius'tan (582-602) kitapta bahsedilmemiş, bu durum Agathias'ın 582 yılına kadar ölmüş olacağı düşüncesini ortaya çıkarmıştır.

Menander Protektor Agathias'ın tarihine devam etmiş, 558 ila 582 yılları arasını aktarmıştır. Evagrius Skolastikos Agathias'ın çalışmalarına atıfta bulunmuştur fakat çalışmanın tüm hikâyeye erişimi olduğu düşünülmemektedir.

Katolik Ansiklopedisi'ne göre, Agathias'ın Historiae'si "felsefi düşüncede zengin"dir. Prokopios gibi yaşanılanlara doğrudan tanıklık etmeyip tanıklardan veri toplamasına rağmen yetenekli ve güvenilirdi. Hakkında yazdığı yabancı halkların örf, adet ve dinlerini tasvir etmekten zevk alır; zamanının depremler, salgınlar, kıtlıklar gibi büyük rahatsızlıkları ilgisini çeker ve " şehirlerin, kalelerin, ırmakların ve alt komutanların kendilerine özgü detaylarını" kağıda aktarmada başarılı olurdu. Yazdığı birçok bilgi başka kaynaklarda bulunamamaktadır ve anlattığı dönem için her zaman değerli bir otorite olarak görülmüştür.

Encyclopædia Britannica'nın on birinci baskısı'na göre, "Yazar, kendi dürüstlüğü ve tarafsızlığı konusunda övünmekte fakat yargılama ve verileri işlemede yetersizdi. Buna rağmen çalışma ele aldığı olayların öneminden dolayı değerlidir."

Hristiyan yorumcular Agathias'ın inancının yüzeyselliğine değinmiştir. "Agathias'ın geç tarihte  bir pagan olması pek olası görünmese de onun Hristiyan olmadığını düşünmek için nedenler vardır." (Katolik Ansiklopedi) "Pagan dinine mensup olduğunu açıkça belirten kimse Justinianus döneminde bir kariyere sahip olamasa da Agathias'ın kültürünün derinliği ve genişliği Hristiyanca değildi." Kaldellis

Agathias, Justinianus'un Atina'da bulunan Platon Akademisi'ini kapattığını (529) anlatan tek otoritedir, ki bu olay bazen Antik Çağ'ın bitiş tarihi olarak anılır. Dağılan Neo-Platonistler, kütüphaneleri ile birlikte Pers başkenti Ktesifon'a ve sonra Edessa taşınmıştır. Bu olaydan 1 yüzyıl sonra Müslüman düşünürler antik Yunan kültürü ile karşı karşıya gelmiş ve bilim ve tıp bilgileri ile ilgilenmişlerdir.

Agathias'ın Historiae'si aynı zamanda İslam öncesi İran hakkında bir kaynak olmuş ve "Khvadhaynamagh geleneklerinin en eski kanıtını" gözler önüne sermiştir. Bu olay Firdevsî'nin Şehnâme'sinin temelini oluşturmuş ve Taberî'nin tarihi hakkında birçok bilgi sağlamıştır.

Agathias tavla oyunun en eski halini kaydetmiş ve buna "Tabula" adını vermiştir. Bu isim Yunanistan'da İmparator Zeno'nun oynadığı bahtsız bir oyun ile ilgili bir hikâyede hala kullanılmaktadır.

Kaynakça

536 doğumlular
582 yılında ölenler
6. yüzyılda Bizanslılar
6. yüzyıl Bizans yazarları
6. yüzyıl tarihçileri
Aiolis
I. Justinianus'un tarihçileri
Resim aranan yazarlar

Agathias


La Copa Intercontinental 1992 fue la trigésimo primera edición del torneo que enfrentaba al campeón de la Copa Libertadores de América con el campeón de la Copa de Campeones de Europa. Se llevó a cabo en un único encuentro jugado el 13 de diciembre de 1992 en el Estadio Nacional de la ciudad de Tokio, en Japón.

Esta edición fue disputada por São Paulo de Brasil, campeón de la Copa Libertadores 1992, y Barcelona de España, campeón de la Copa de Campeones de Europa 1991-92. Si bien el equipo culé se puso en ventaja tempranamente con un auténtico gol del delantero búlgaro Hristo Stoichkov, el cuadro brasileño logró remontar el resultado con una destacada actuación de Raí, quien marcó los dos tantos que pusieron cifras definitivas al partido. De esta manera, São Paulo se consagraba campeón del mundo por primera vez en su historia.

Esta final es recordada notoriamente por su fútbol ofensivo y el buen juego desplegado por ambos equipos, impulsados por los entrenadores Johan Cruyff y Telê Santana, que derivaron en un encuentro marcado por el alto tiempo neto de juego y las múltiples situaciones de gol presentadas en las dos áreas. Tal es así que, años después, el propio árbitro, el argentino Juan Carlos Loustau, reveló el pacto mutuo entre ambos directores técnicos previo al partido, quienes acordaron esforzarse para proponer un enfrentamiento leal y noble, al punto de excluir a cualquier jugador que no concordara con las normas del juego limpio.

Equipos participantes

Sede

Ficha del partido

Véase también
 Copa Libertadores 1992
 Copa de Campeones de Europa 1991-92
 Supercopa de Europa 1992

Referencias

Enlaces externos
 Copa Intercontinental 1992 en RSSSF.com

1992
Fútbol en 1992
Japón en 1992
Intercontinental
Campeonatos internacionales entre clubes de fútbol organizados por Japón

Copa Intercontinental 1992


René de Ceriziers, né en  à Nantes et mort en  à Paris, est un théologien et historien français.

Biographie
Entré fort jeune dans la Compagnie de Jésus en 1622, Ceriziers a enseigné dans plusieurs collèges de jésuites, avant de quitter l'ordre en 1641 et de devenir aumônier ordinaire à la cour de Louis XIV.

Il avait publié un grand nombre d'ouvrages empreints d'un esprit très religieux et qui ont tous été oubliés à sa mort, à l'exception de celui intitulé l'Innocente reconnue ou Vie de sainte Geneviève de Brabant, Cette histoire naïve a eu un tel succès véritablement populaire qu'on l'imprimait encore au , et qu'il s'en débitait de nombreux exemplaires, surtout parmi le peuple des campagnes.

Publications
 L'Image de Notre-Dame de Liesse, Reims, 1622.
 Les Heureux Commencements de la France chrétienne sous saint Rémy, Reims, 1633.
 La Consolation de la Philosophie de Boèce, en Vers et en Prose, Paris, 1636.
 Traductions des Soliloques de Saint-Augustin, avec les Méditations et le Manuel, Paris, 1638.
 Vie de Sainte Geneviève de Brabant, Paris, 1640.
  Réflexions chrétiennes et politiques sur la vie des rois de France, Paris, 1641–1644)

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1609
Naissance à Nantes
Décès en 1662
Décès à Paris
Historien français du XVIIe siècle
Théologien catholique français
Ex-jésuite
Décès à 53 ans

René de Ceriziers


The Holy Crown of Hungary (, ), also known as the Crown of Saint Stephen, named in honour of Saint Stephen I of Hungary, was the coronation crown used by the Kingdom of Hungary for most of its existence; kings have been crowned with it since the twelfth century. The Crown symbolized the King's authority over the Lands of the Hungarian Crown (the Carpathian Basin), and it was a key mark of legitimacy. Through the history of Hungary, more than fifty kings were crowned with it, until 1916 and the last king Charles IV. The only kings not so crowned were Wladyslaw I, John Sigismund Zápolya, and Joseph II.

The enamels on the crown are mainly or entirely Byzantine work, presumed to have been made in Constantinople  in the 1070s. The crown was presented by the Byzantine Emperor Michael VII Doukas to the King Géza I of Hungary; both are depicted and named in the Greek language on enamel plaques in the lower crown. However, in popular tradition the Holy Crown was thought to be older and of Papal provenance, dating to the time of the first King Stephen I of Hungary crowned 1000/1001. It is one of two known Byzantine crowns to survive, the other being the slightly earlier Monomachus Crown in the Hungarian National Museum, which may have had another function. The Holy Crown has probably been remodelled using elements of different origins. The date assigned to the present configuration of the Holy Crown is most commonly put around the late 12th century. The Hungarian coronation regalia consists of the Holy Crown, the sceptre, the orb, and the mantle. The orb has the coat of arms of Charles I (1310–1342).

The name "Holy Crown" was first used in 1256. By the 14th century it became the unique symbol of royal power. As written by Crown Guard Péter Révay, when Hungary needed a new monarch it did not seek a crown to inaugurate a king, but a king worthy of the Crown. He also said "the Holy Crown is for the Hungarians what the Lost Ark is for the Jewish people".

Since 2000, the Holy Crown has been on display in the central Domed Hall of the Hungarian Parliament Building.

Specifications of the Crown
 The shape is elliptic (width 203.9 mm, length 215.9 mm) and is larger than a normal human head. During coronations, the king had to wear a leather 'kapa' liner inside the crown.
 The weight is 2056 g. (4 lb 8.52 oz)
 The gold-silver alloys in the upper and the lower parts differ in alloy ratio.
 The lower part is asymmetric.

Holiness doctrine

As with all European Christian crowns, the Holy Crown symbolizes a halo signifying the wearer's Divine Right to rule. According to popular tradition, St Stephen I held up the crown before his death (in the year 1038) to consecrate it and his kingdom to the Virgin Mary. After this, Mary was depicted not only as patrona (patron saint) of the Kingdom of Hungary, but also as regina (queen). This consecration was supposed to empower the crown with divine force to help the future kings of Hungary under the "Doctrine of the Holy Crown" ().

Péter Révay, a Crown Guard, expounded this doctrine in his works Commentarius De Sacra Regni Hungariae Corona (Explanation of the Holy Crown of the Kingdom of Hungary, Augsburg 1613) and De monarchia et Sacra Corona Regni Hungariae (On the Monarchy and Holy Crown of Hungary, Frankfurt 1659).
Under this doctrine, the crown itself is a legal person identical to the state of Hungary. It is superior to the ruling monarch, who rules "in the name of the crown".

Origin

According to the most accepted theory, in the publications of the Hungarian Academy of Sciences and the Hungarian Catholic Episcopal Conference, the Holy Crown consists of three parts: the lower abroncs (rim, hoop), the corona graeca; the upper keresztpántok (cross straps), the corona latina; and the uppermost cross, tilted at an angle. It was created under Byzantine influence during the reign of the Hungarian King Béla III, who was brought up in the Byzantine court and was briefly heir to the Byzantine throne.
This was several decades after the crowning of Stephen I marked the beginning of Hungarian statehood, variously given as Christmas 1000 or 1 January 1001.

Another version of the origin of the crown was written by bishop Hartvik around 1100–1110 at the request of King Könyves Kálmán, in which the "Pope" sent King Stephen I "his blessings and a crown". According to "Hartvik's legend", St. Stephen sent Archbishop Astrik of Esztergom to Rome to acquire a crown from the "Pope", who is not named. Despite Astrik's haste, the envoy of the future Polish king Mieszko I arrived at Rome first. In a dream, the Pope saw an angel who told him: "There will be another envoy from an unknown folk, who will ask for a crown also. Give them the crown, as they deserve it." The next day Astrik arrived, and the Pope gave the crown to him.

Hartvik's legend appeared in liturgical books and breviaries in Hungary around 1200, naming the then-existing Pope Sylvester II. Subsequently, the story of the crown sent by Sylvester II spread throughout the Christian world, and was published in 1613 by the crown guard Péter Révay.

However, the legend is not supported by historical evidence. Mieszko I did not live at the same time as St. Stephen I or Pope Sylvester II. Also, the "Greater Legend" of St Stephen, written around 1083, makes no mention of the Crown's Roman provenance: "in the fifth year after the death of his father...they brought a Papal letter of blessing...and the Lord's favoured one, Stephen, was chosen to be king, and was anointed with oil and auspiciously crowned with the diadem of royal honour". Moreover, Vatican archives have found no record of the granting of the crown, despite the prestige that would accrue from such a discovery. Another document giving doubtful evidence is by Thietmar von Merseburg (died 1018): he wrote that Holy Roman Emperor Otto III consented to Stephen's coronation, and that the Pope sent his blessings, but there is no mention a crown.

There are also more romantic theories putting the origin of the crown into the far past in Asia.

The question to what extent the upper part of the Holy Crown belonged to the crown of King Stephen I remained open until 1978, when the coronation insignia was returned to Hungary and a thorough examination was carried out.

The differing styles and techniques used in making the enamel pictures and the fact that the inscriptions on the diadem are in Greek and on the bands in Latin suggest that the two parts were probably made in two different periods. However, there are no known representations in which the crown is separated: the Holy Crown is always shown as one.

Type
The Crown is a coronation crown, which should be worn only on the occasion of a coronation, and for the rest of the time two crown guards (koronaőr) guard it. Apart from this, there are only two other people who can touch it, the nádorispán (the highest secular title), who puts it onto a pillow during the coronation, and the Archbishop of Esztergom (primate of Hungary, the highest ecclesiastical title), who places it on the head of the king.

Structure of the crown and its icons

The Holy Crown was made of gold and decorated with nineteen enamel "pantokrator" pictures (Greek meaning "master of all") as well as semi-precious stones, genuine pearls, and almandine. It has three parts: "abroncs" (rim, hoop) (corona graeca),  "keresztpántok" (cross straps) (corona latina), and the cross on the top tilted at an angle.

There are four hanging pendants (pendilia) dangling from chains on each side of the diadem and one in the back. There is no monde.

Corona graeca
The  (rim, hoop)  ("Greek Crown") is 5.2 cm wide with a diameter of 20.5 cm.

The two aquamarine stones with cut surfaces on the back of the diadem were added as replacements by King Matthias II (1608–1619). The enamel picture on the front depicts Christ Pantokrator. On the rim to the right and left of Jesus are pictures of the archangels Michael and Gabriel, followed by half-length images of the Saints George and Demetrius, and Cosmas and Damian.

In the arched frame on the back of the diadem Emperor Michael VII Doukas (1071–1078) is depicted. Below it to the left is the half-length picture of "Kon. Porphyrogennetos", this probably being either Emperor Michael's brother and co-emperor Konstantios Doukas or of his son and heir Constantine Doukas, both having been born in the purple. To the right there is a picture of the Hungarian King Géza I (1074–1077), with the Greek inscription:  (, meaning "Géza I, faithful kralj of the land of the Turks").

The contemporary Byzantine name for the Hungarians was "Turks", while the Hungarian branch of the Eastern Orthodox Church, under Constantinople's jurisdiction, was named the "Metropolitanate of Tourkia" (Hungary), and the head of this church was the "Metropolitan of Tourkia" (Hungary). As was customary in the hierarchy of the Byzantine state, clear differentiation is made between style of the emperors and that of the Hungarian king by using a hellenized form of the common South Slavic word for "king" (Kralj) for Géza. The saints and the Greek rulers have halos while Géza does not. The inscriptions of the emperors' names are in red, while the Hungarian king's is in dark blue or black.

The enamel plaques on the circular band, the panel depicting Christ Pantokrator, and the picture of Emperor Michael were all affixed to the crown using different techniques. The picture of the emperor could not be attached to the rim in the same way as the Pantokrator picture on the front. The frame was folded upwards and the picture of the emperor was nailed to the edge. We can thus conclude that the picture of Michael VII was not originally designed for this crown, but was probably used first somewhere else.

The  with its pointed and arched plaques is identical to the form of the crowns of the Byzantine empresses – in other words it was a woman's crown. It was given by Emperor Michael Dukas VII to King Géza's wife, known only as Synadene, around 1075. The gift was not a new crown, but rather an old crown designed for a woman that had to be selected from the Emperor's treasury and remodelled. The enamel pictures that become outdated were removed, since either represented earlier historical figures or were not appropriate for the Hungarian queen according to court protocol. It was in this form that the crown was sent to Hungary.

There is another view that the Géza depicted on the  is not King Géza I but St Stephen's father. This view is confirmed by the fact that Grand Prince Géza is depicted on the  without a crown, although carrying a royal sceptre.

Corona Latina
The  (cross straps)  ("Latin Crown") is made of four 5.2-cm-wide gold strips welded to the edge of a square central panel (7.2 × 7.2 cm); the strips are usually assumed to have been originally made for some other object, and adapted for the crown. It is not an independent object, as it has no function alone. It was designed to be attached to the top rim of the  and provides a dome-shaped top.

The inscription on the pictures of the saints and the style of their lettering suggest the date when they were made. Amidst the antique-style capital letters, the T in Thomas and the second U in Paulus are formed in the style characteristic of the Latin letters used on Byzantine coins, a practice abandoned in the middle of the eleventh century. They may have decorated a reliquary box or a portable altar given to István I by the pope, or possibly the treasure binding of a book. It is also possible, although it cannot be verified, that István I received a crown as a gift from one of the popes, reciprocating hishistorically documentedgifts. The picture of the apostles, however, based on their style, cannot be dated to around 1000.

The intersecting bands are edged with beaded gold wire that close off the lower end of the bands and finish off the system of decoration. There are twelve pearls on the central panel and a total of seventy-two altogether on the , symbolising the number of Christ's disciples (Acts 10.1).

The central panel is decorated with a square cloisonné enamel picture depicting Christ Pantokrator. Each band has two (altogether eight) pictures of standing apostles identical to the first eight listed in Acts 1.13.

Éva Kovács and Zsuzsa Lovag suggest that the  was originally a large Byzantine liturgical asterisk from a Greek monastery in Hungary.  In order to get it to fit into its new role the apostles at the bottom of each of the four arms of this asterisk were cut off before it was very crudely attached to the inside of the  to transform this Byzantine open crown into a closed crown (i.e., the type of crown proper to the autocrat, the senior emperor or monarch in Byzantine imperial protocol) and to provide a base for the reliquary cross at its summit  (see ).

Cross

The cross is attached to the crown in a rough manner, rising from the midriff of Christ in the central enamel plaque at the top of the crown. This addition might have been made during the 16th century. The cross was knocked crooked during the 17th century when the crown was damaged, possibly by the top of the iron chest housing the insignia being hastily closed without the crown having been placed in it properly. The cross has since been left in this slanted position, and is now typically depicted as such.

Éva Kovács suggests that the present plain cross on the top of the crown is a replacement of an original double-barred reliquary cross containing three pieces of the True Cross and that it was the presence of the True Cross in the Holy Crown which made it holy. She states that "Szabolcs Vajay called to my attention a strange incident in the crown's history which had completely escaped everybody's attention. Before Queen Isabella handed over the regalia to Ferdinand in 1551, she broke the cross off the crown's peak for her son, John Sigismund. According to a contemporary Polish chronicler, John Sigismund wore this cross on his chest till the end of his life, "... because he who possesses this cross will again come into possession of the missing parts which, subjected to the power of the cross, had belonged to it".

Later, the cross became the property of Sigismund Bathory who, persuaded by his confessor, bestowed it on Emperor Rudolf II.  This was reported by an Italian envoy in Prague who also told the Isabella-John Sigismund story."  She also notes that "Several small fragments of the True Cross were in possession of the Arpad dynasty. As a point of interest, it is precisely the smallest ones, those set into the cross on the chest, that are attributed to St. Stephen.  About a tiny fragment of the True Cross, a Russian chronicler recording King Geza II's campaigns wrote that it had been the holy king's property and, despite its small size, it was a relic of great force.  We are, perhaps, not off the track when surmising that the Hungarian crown was holy because it had once been reinforced with a fragment of the victory-bringing relic. . . . we know quite few reliquary crowns.  To mention but the most obvious example, let us cite Charles IV's crown provided with a cross containing a thorn relic."

Later, it was the Crown itself, rather than the St. Stephen's cross reliquary that came to be regarded as holy through its traditional association with St. Stephen. Éva Kovács further notes in this regard the early use of the patriarchal or double-barred cross and crown in the ancient Hungarian royal coat of arms.  Since reliquary crosses frequently take such a double-barred form, the use of a patriarchal cross in the royal arms would be a direct reference to and representation of this royal relic. This association between the crown and this royal relic would also help to substantiate the theory that the Holy Crown was always intended to serve its historical role of legitimatizing the position of its wearer as the true divinely appointed king of Hungary.

The crown as a whole

The form of the Holy Crown is identical to that of the kamelaukion-type crowns with closed tops, as introduced in the Byzantine Empire. The presence of multiple pictures is also typical of Byzantine crowns. When the intersecting bands were added to the corona graeca during the rule of Béla III, who had been brought up in Constantinople, the bands were decorated just as the corona graeca was, perhaps with the intention of imitating the Byzantine pattern.

Links to the first Hungarian king, Saint Stephen
Beside the using of the intersecting bands of the corona latina, which probably came from the treasury of St. István, at the time of the creation of the crown there existed further expectation that the coronation insignia would eventually include additional gold works that could be linked to the first, beatified Hungarian king, István.

The inscription embroidered onto the coronation mantle indicates with all certainty that István I and Queen Gizella had it made in 1031.

The coronation sceptre with the orb at the end can also be dated to the time of St István. On the seals of Henry II, Holy Roman Emperor, and Rudolph III of Burgundy, the rulers are holding identically shaped sceptres. Such short-staffed sceptres ending in orbs were not in use as insignia earlier or later.

The regalia in modern times
After the fall of Communism, the crown was reincorporated into the national coat of arms in 1990, the National Assembly choosing the pre-war coat of arms in preference to the crown-less Kossuth arms of 1849.

The Holy Crown has had a varied history; having been stolen, hidden, lost, recovered, and taken abroad several times. During the Árpád dynasty (1000–1301), the coronation insignia was kept in the coronation city of Székesfehérvár. Later, the crown was housed in one of three locations: Visegrád (in Pest county); Pozsony (present-day Bratislava, Slovakia); or Buda. In 1805–1806 the Crown was kept for about three months in the Palanok Castle at Munkács (now Mukachevo, Ukraine). Lajos Kossuth took the crown and the coronation jewels with him after the collapse of the Hungarian Revolution of 1848 and buried them in a wooden box in a willow forest, near Orsova in Transylvania (today  Orşova, Romania). They were subsequently dug up and returned to the royal castle in Buda in 1853.

At the end of the Second World War the crown jewels were recovered in Mattsee, Austria, on 4 May 1945 by the U.S. 86th Infantry Division. The crown jewels were transported to Western Europe and eventually given to the United States Army by the Hungarian Crown Guard for safekeeping from the Soviet Union. For much of the Cold War the crown was held at the United States Bullion Depository (Fort Knox, Kentucky) alongside the bulk of the United States' gold reserves and other priceless historical items. After undergoing extensive historical research to verify the crown as genuine, it was returned to the people of Hungary by order of U.S. President Jimmy Carter on 6 January 1978.

Most current academic knowledge about Hungarian royal garments originates from this modern research. Following substantial U.S. political debate, the agreement to return the jewels contained many conditions to ensure the people of Hungary, rather than its Communist government, took possession of the jewels. The majority of the Hungarian-American population opposed the decision to return the crown. On January 6, 1978, US Secretary of State Cyrus Vance returned the Crown to Hungary in Budapest.

Other coronation regalia

Uniquely in Europe, most of the medieval ensemble of coronation regalia has survived. On 1 January 2000, the Holy Crown of Hungary was moved to the Hungarian Parliament Building from the Hungarian National Museum. The sceptre, orb and the coronation sword were also moved to the Parliament.

The very large coronation mantle remains in a glass inert gas vault at the National Museum due to its delicate, faint condition. Unlike the crown and accompanying insignia, the originally red coloured mantle is considered to date back to Stephen I, and was made circa 1030. Old records describe the robe as handiwork of the queen and her sisters and the mantle's middle back bears the king's only known portrait (which shows his crown was not the currently existing one). A circular inscription sewn in Latin identifies the coat as a bishop's chasuble.

The sceptre is considered the artistically most valuable piece of the Hungarian royal inventory. It contains a solid rock crystal ball decorated with engraved lions, a rare product of the 10th-century Fatimid caliphate. Its handle contains a wooden rod surrounded by very fine wrought silver ornaments.

The orb is unusual in having a patriarchal cross instead of a simple cross, as on the crown.

The ceremonial straight sword kept in the Holy Crown collection is a 14th-century Italian product. However, what is said to be an original coronation sword of Stephen I has been in Prague's St. Vitus Cathedral since 1368.

A lance claimed to have belonged to King Stephen I, and seen in the Mantle portrait, was reportedly obtained by the Holy Roman Emperor circa 1100.

See also

 Hungarian Crown
 Crown jewels
 Holy Crown Society

Notes

References

Citations

Sources

 Bàràny-Oberschall, Magda de (1949), "Localization of the Enamels of the Upper Hemisphere of the Holy Crown of Hungary", The Art Bulletin, Vol. 31, No. 2 (Jun., 1949), pp. 121–126, JSTOR
 Bárány-Oberscall M. von (1974), Die Sankt Stephans-Krone und die Insinien des Königreichs Ungarn, Vienna-Munich 1974
 Beckwith, John, Early Christian and Byzantine Art, Penguin History of Art (now Yale), 2nd edn. 1979,
 Benda K.-Fügedi E. Tausend Jahre Stephanskrone, Budapest 1988.
 Deér J., "Die Heilige Krone Ungarnsin", in Denkschriften der Österreichsischen akademie d. Wiss. Phil.hist. Kl, 91, Vienna 1966.
 Fügedi E., "Medieval Coronations in Hungary in Studies" in Mediaeval and Renaissance History 3, 1981.
 Kovács É.-Lovag Zs., Die Ungarischen Krönungsingien, Budapest 1980.
 László Péter, "The Holy Crown of Hungary, Visible and Invisible", The Slavonic and East European Review, Vol. 81, No. 3 (Jul., 2003), pp. 421–510,  JSTOR
 Tóth E., Szelényi K., Die heilige Krone von Ungarn, Budapest 2000.
 Tóth E., A koronázási palást és jogar (The Coronational Cloak and Sceptre), Szeged 2000.
 Tóth E. "Das ungarische Krönungspectrum", in Folia Archaeologia 47, 2000.
 Vajay Sz. "De Corona Regia. Corona. Regni, Sacra Corona: Königskronen und Kronensymbolik in mittelalterlichen Ungarn", in Ungarn Jahrbuch 7, 1976m pp. 37–64.

Further reading

External links

 The Holy Crown of Hungary (images)
 Sceptre (images)
 The crown jewels (images)

 Exhibition of the Holy Crown of Hungary

Hungary
Kingdom of Hungary
11th-century introductions
11th-century establishments in the Byzantine Empire
National symbols of Hungary
Regalia
State ritual and ceremonies
National symbols of Austria-Hungary
Crowns of the coat of Arms of Austria-Hungary
Medieval crowns
Byzantine art
Material culture of royal courts

Holy Crown of Hungary


A Momentary Lapse of Reason trinaesti je studijski album britanskog progresivnog rock sastava Pink Floyd. Album su 7. rujna 1987. godine objavile diskografske kuće EMI i Columbia Records. Nastao je odlukom gitarista Davida Gilmoura da materijal izvorno snimljen za svoj treći samostalni album objavi na novom albumu Pink Floyda na kojem bi uz njega svirali bubnjar Nick Mason i klavijaturist Richard Wright. Iako zbog legalnih razloga Wright nije mogao ponovno postati član grupe, Wright i Mason pomogli su Gilmouru stvoriti ono što je kasnije postao prvi album Pink Floyda od prosinca 1985. godine, kada je basist, pjevač i glavni pisac pjesama Roger Waters napustio grupu.

A Momentary Lapse of Reason bio je uglavnom sniman u Gilmourovoj preuređenoj plutajućoj kući, Astoriji. Produkciju albuma obilježio je odvijajući pravni spor s Watersom oko toga tko drži pravo na ime Pink Floyd. Spor je bio zaključen nekoliko mjeseci poslije objave albuma. Za razliku od mnogih studijskih albuma Pink Floyda, A Momentary Lapse of Reason ne sadrži neku središnju temu te je umjesto toga kolekcija Gilmourovih pjesama, ponekih napisanih uz pomoć vanjskih suradnika.

Iako je dobio mješovite kritike i poruge kritičara, A Momentary Lapse of Reason bio je prodan u više primjeraka od prethodnog albuma Pink Floyda, The Final Cuta (1983.), i njegovu je objavu podržala uspješna svjetska turneja. U SAD-u je album ostvario četverostruku platinastu nakladu.

Pozadina
Nakon objave prethodnog albuma The Final Cut 1983. godine, za koji se smatralo da je de facto samostalni album Rogera Watersa, članovi sastava radili su na individualnim samostalnim projektima. Gitarist David Gilmour na svojem je drugom samostalnom albumu About Face (1984.) izrazio osjećaje o svojoj problematičnoj vezi s Watersom i zaključio njegovu popratnu turneju dok je Waters tek otišao na svoju turneju kako bi podržao svoj debitantski samostalni album, The Pros and Cons of Hitch Hiking. Iako su obojici na turnejama pripomogli mnogi uspješni izvođači, u Watersovom slučaju čak i Eric Clapton, njihovi su samostalni nastupi privlačili manje obožavatelja od Pink Floyda; slaba prodaja ulaznica natjerala je Gilmoura na otkazivanje nekoliko koncerata, dok je kritičar David Fricke smatrao da je Watersov nastup "mrzovoljna jeka, proziran pokušaj dokazivanja da Roger Waters jest Pink Floyd". Waters se vratio u SAD u ožujku 1985. godine sa svojom drugom turnejom, ovaj put organiziranom uz pomoć CBS Recordsa koji je izrazio svoju sklonost prema novom albumu Pink Floyda; Waters je kritizirao korporaciju i nazvao ju "strojem".

Nakon što je 1985. godine bubnjar Nick Mason posjetio jedan od Watersovih londonskih nastupa, priznao je kako mu je nedostajalo nastupanje pod imenom Pink Floyda. Njegov se posjet poklopio s objavom njegovog drugog samostalnog albuma Profiles u kolovozu iste godine; na navedenom je albumu pjevao Gilmour. Zbog zajedničke su ljubavi prema letenju Mason i Gilmour pohađali instrukcije iz letenja i zajedno kupili avion marke de Havilland Dove. Gilmour se posvećivao i drugim suradnjama, među kojima se ističu nastup s Bryanom Ferryjem na konceru Live Aid iz 1985. godine i njegov položaj koproducenta istoimenog albuma sastava The Dream Academy.

U prosincu 1985. godine Waters je izjavio kako je napustio Pink Floyd, za koji je smatrao da je "u kreativnom smislu bila iskorištena sila". Međutim, nakon propasti njegove turneje About Face, Gilmour se nadao kako će moći nastaviti raditi pod imenom Pink Floyda. Gilmour, Mason i CBS Records Watersu su prijetili parnicom, pokušavajući ga natjerati da sklada i bude producent još jednom albumu Pink Floyda zajedno sa svojim kolegama iz grupe, koji su jedva sudjelovali u stvaranju The Final Cuta; Gilmour je posebice kritizirao navedeni album iz 1983. godine, opisujući ga "jeftinim umetkom" i "krivudavim smećem". Parnica je Watersu nudila samo jednu drugu mogućnost: formalno napustiti Pink Floyd kako bi se zaštitio od parnice koja bi ga, prema njegovim riječima, "u potpunosti uništila".

Gilmour je izjavio: "Prije nego što je [Waters] otišao, rekao sam mu, 'Ako odeš, čovječe, mi nastavljamo dalje. Budi siguran u to, nastavljamo dalje, i Roger mi je odgovorio: 'Nikad nećete jebeno uspjeti.'" Waters je pisao EMI-u i Columbiji, objavljujući im svoju namjeru za napuštenjem grupe i tražeći ih da ga oslobode njegovih ugovornih obveza. Također je napustio usluge Stevea O'Rourkea, menadžera Pink Floyda, i zaposlio Petera Rudgea da vodi njegove poslove. Taj su događaj Gilmour i Mason smatrali dopuštenjem za korištenje imena Pink Floyd.

U Watersovoj je odsutnosti Gilmour počeo okupljati glazbenike za novi projekt. Nekoliko je mjeseci prije klavijaturist Jon Carin svirao s Gilmourom u njegovom studiju Hookend, gdje je skladao raspored akorda za ono što je kasnije postala skladba "Learning to Fly", te ga je Gilmour pozvao u svoj tim. Gilmour je pozvao Boba Ezrina (koproducenta albuma The Wall iz 1979. godine) da pomogne pri utvrđivanju njihovog glazbenog materijala; Ezrin je odbio Watersovu ponudu za sudjelovanje u razvoju njegovog novog samostalnog albuma Radio K.A.O.S., izjavljujući da je bilo "daleko jednostavnije za Davea i mene da načinimo svoju inačicu Floyd albuma". Ezrin je stigao u Englesku sredinom 1986. za ono što je Gilmour kasnije opisao "ljenčaranjem s mnogo demosnimki". U to vrijeme nije postojala čvrsta privrženost novom albumu Pink Floyda te je Gilmour i dalje tvrdio kako bi novi materijal mogao završiti na njegovom trećem samostalnom albumu. CBS-ov predstavnik, Stephen Ralbovsky, nadao se novom albumu Pink Floyda, ali je na sastanku održanom u studenom 1986. godine rekao Gilmouru i Ezrinu kako glazba "uopće jebeno ne zvuči kao Pink Floyd". Gilmour je kasnije priznao kako je novi projekt bio težak bez Watersa. Gilmour je eksperimentirao s kantautorima kao što su Eric Stewart i Roger McGough, ali je na koncu odabrao Anthonyja Moorea, koji će kasnije biti priznat kao koautor pjesama "Learning to Fly" i "On the Turning Away". Umjesto da snimi konceptualni album, Gilmour je odabrao konvencionalniji pristup, stvarajući zbirku pjesama bez tematske poveznice. Do kraja je godine odlučio kako će novi materijal biti dio novog projekta Pink Floyda.

Snimanje

A Momentary Lapse of Reason bio je sniman u nekoliko različitih studija, uglavnom u Gilmourovom studiju na brodu Astoria, plovilu usidrenom na Temzi; prema Ezrinu, "raditi tamo bilo je jednostavno čarobno i inspirirajuće; djeca su veslala rijekom, iznad nas su prelijetale guske ..." Andy Jackson, kolega ortaka grupe, Jamesa Guthriea, bio je inženjer zvuka tijekom snimanja. Tijekom sesija održanih između studenog 1986. i veljače 1987. Gilmourov je sastav radio na novom materijalu koji je, za razliku od prethodnih albuma Floyda, bio snimljen analognim strojem od 24 kanala i onda presnimljen na 32-kanalni Mitsubishijev digitalni snimač. Ovaj je trend korištenja novih tehnologija bio nastavljen upotrebom MIDI sinkronizacije, potpomognute Appleovim računalom Macintosh.

Nakon što je pristao preraditi materijal koji je Ralbovsky smatrao tako nepoželjnim, Gilmour je zaposlio studijske glazbenike poput bubnjara Carminea Appicea i Jima Keltnera. Obojica su kasnije zamijenila Masona na većini pjesama na albumu; Mason se bojao kako je premalo vježbao da bi svirao na albumu te se stoga posvetio zvučnim efektima. Određene su bubnjarske dionice odsvirali bubnjarski strojevi. U vrijeme je sesija supruga bivšeg klavijaturista Pink Floyda, Richarda Wrighta, upitala Gilmoura bi li i on mogao pridonijeti projektu. Jedan od osnivača sastava, Wright je napustio grupu 1979. godine te su njegovom povratku smetale određene pravne prepreke, ali joj se vratio nakon sastanka u Hampstead. Gilmour je kasnije priznao u intervjuu s autorom Karlom Dallasom da bi ih Wrightova prisutnost "učinila snažnijima u pravnom i glazbenom smislu". Zbog toga je bio zaposlen kao plaćeni glazbenik s tjednom plaćom od 11.000 dolara, no njegovi su doprinosi bili minimalni. Većina je klavijaturističkih dionica već bila snimljena te je od veljače 1987. Wright stvarao pozadinska pojačanja svirajući Hammond orgulje i klavir marke Rhodes, dodavajući također i nekoliko vokalnih harmonija. Klavijaturist je također odsvirao i solističku dionicu na pjesmi "On the Turning Away" koja je naknadno bila odbačena; prema Wrightovim riječima, to se nije dogodilo "jer im se nije sviđala ... jednostavno su mislili da ne pristaje pjesmi." Gilmour je kasnije komentirao: "I Nick i Rick su u početku bili katatonični u pogledu svojih sposobnosti za sviranje. Niti jedan od njih nije zapravo svirao na ovome. Prema mojem ih je mišljenju uništio Roger …" Gilmourovi su komentari naljutili Masona, koji se prisjetio: "Porekao bih da sam bio katatoničan. Očekivao bih to od protivnika, manje je privlačno kad to kaže jedan od saveznika. U jednom mi se trenutku na neki način ispričao." Mason je ipak priznao da je Gilmour bio nervozan oko toga kako će album biti percipiran.

"Learning to Fly", koja sadrži tekst "circling sky, tongue-tied and twisted, just an earthbound misfit, I" ("Nebo koje okružuje, nijem i uvrnut, samo nespretnjaković vezan za Zemlju, ja"), bila je inspirirana Gilmourovim instrukcijama letenja koje su se ponekad kosile s njegovim studijskim obvezama. Pjesma također sadrži i snimku Masonova glasa koja je bila načinjena tijekom uzlijetanja. Sastav je eksperimentirao sa zvučnim samplovima te je Ezrin snimio zvuk Gilmourova lađara, Langleyja Iddensa, kako vesla preko Temze. Iddensova je prisutnost na sesijama postala vrlo bitna kada se jednom prilikom Astoria počela podizati zbog brzo rastuće rijeke koja je gurala brod na pristanište pored kojeg je bio usidren. "The Dogs of War" je, prema Gilmouru, pjesma o "fizičkim i političkim plaćenicima". Nastala je zahvaljujući nesretnom slučaju u studiju, kada je stroj za samplove počeo reproducirati uzorak smijeha za koji je gitarist mislio da zvuči poput psećeg laveža. "Terminal Frost" bio je jedan od Gilmourovih starijih demouradaka; neko je vrijeme razmišljao o tome da mu doda tekst, ali ga je na koncu ostavio instrumentalom. Suprotno tome, tekst skladbe "Sorrow" bio je napisan prije glazbe. Početna je gitarska solo dionica u pjesmi bila snimljena u Memorial Sports Areni u Los Angelesu. Pokretni studio s 24 kanala povezao je Gilmourove dionice svirane na Fender gitari s javnim razglasom te je završni miks bio snimljen uz korištenje tehnike prostornog zvuka.

Unatoč mirnoj atmosferi koju je nudila Astoria, sesije su često prekidale rastuće svađe između Watersa i Pink Floyda oko toga tko drži prava na ime Pink Floyd. Steve O'Rourke je, vjerujući da je njegov menadžerski ugovor s Watersom razvrgnut na nezakonit način, tužio Watersa za 25.000 funti provizije retroaktivno. Na sastanku odbora Pink Floyd Music Ltd-a krajem 1986. godine (od 1973. godine klirinškog zavoda Pink Floyda za sve financijske transakcije) Waters je doznao kako je bankovni račun bio otvoren isključivo za financiranje "novog projekta Pink Floyda". Odmah je uložio zahtjev Visokom sudu i pokušao spriječiti daljnje korištenje imena Pink Floyd, no njegovi su odvjetnici otkrili kako ugovor nikad nije bio službeno potvrđen. Waters se vratio Visokom sudu kako bi pokušao postaviti veto na dodatno korištenje imena grupe. Gilmourov je tim odgovorio objavivši diplomatsku izjavu za tisak, potvrdivši da će Pink Floyd i dalje postojati; međutim, gitarist je kasnije rekao reporteru Sunday Timesa: "Roger je vrtlarev pas i borit ću se s njim, niti jedna druga osoba nije tvrdila da je Pink Floyd u potpunosti ona sama. Svatko tko to čini strašno je arogantan." Waters je dvaput posjetio Astoriu te su se on i njegova supruga u kolovozu 1986. sastali s Ezrinom (producent je kasnije sugerirao da je bio "provjeravan"). Budući da je Waters i dalje bio dioničar i direktor tvrtke Pink Floyd Music, bio je u mogućnosti stopirati sve odluke koje bi donijeli njegovi bivši kolege iz sastava. Snimanje albuma nastavilo se u studiju Mayfair Studios u veljači 1987. godine te od veljače do ožujka – prema uvjetima dogovora s Ezrinom koji su tražili da se snima blizu njegove kuće – u studiju A&M Studios u Los Angelesu: "Bilo je fantastično jer ... odvjetnici nisu mogli zvati usred snimanja osim ako ne bi nazvali usred noći." Gorčinu sukoba između Watersa i Pink Floyda pokrio je Rolling Stone u svojem izdanju iz studenog 1987. koje je kasnije postalo najprodavanije izdanje časopisa iz te godine. Pravni je spor bio razriješen krajem 1987. godine.

Pakiranje i naziv

O nazivu se albuma pažljivo razmatralo. Izvorna su tri kandidata bila Signs of Life ("Znakovi života"), Of Promises Broken ("O prekršenim obećanjima") i Delusions of Maturity ("Zablude zrelosti"). Dizajner Storm Thorgerson je, po prvi puta od albuma  Animals iz 1977. godine, radio na naslovnici studijskog albuma Pink Floyda. Njegov je dovršeni dizajn prikazivao dugačku rijeku bolničkih kreveta raspoređenih na plaži, što je bilo inspirirano citatom iz pjesme "Yet Another Movie" i Gilmourovim nejasnim savjetom dizajna koji je uključivao krevet u mediteranskoj kući, kao i "tragove veza koji su isparile i ostavile samo jeku". Naslovnica prikazuje stotinu bolničkih kreveta raspoređenih na plaži Saunton Sands u Devonu (gdje su bile snimljene i neke scene za film Pink Floyd – The Wall). Krevete je rasporedio Thorgersonov kolega, Colin Elgie. Na nebu se vidi zmaj, što jasno upućuje na skladbu "Learning to Fly". Fotograf Robert Dowling je za fotografiju, za koju je bilo potrebno oko dva tjedna za nastanak, osvojio zlatnu nagradu Društva fotografa. Kako bi se istaknula poruka da je Waters napustio grupu, knjižica je albuma sadržavala fotografiju grupe – samo Gilmoura i Masona – koju je uslikao David Bailey. Njena je pojava označila prvi put od albuma Meddle iz 1971. godine da je fotografija grupe bila uvrštena u omot albuma Pink Floyda. Richard Wright predstavljen je samo imenom u popisu zasluga, ali se također pojavljuje u fotografijama koje su bile uvrštene na kasnijim reizdanjima albuma.

Popis pjesama

Objava i recenzije

A Momentary Lapse of Reason bio je objavljen u Ujedinjenom Kraljevstvu i SAD-u 7. rujna 1987. godine. U obje se države odmah našao na trećem mjestu ljestvica te su ga od vrha dijelili album Bad Michaela Jacksona i  Whitesnakeov istoimeni album.

U usporedbi s The Final Cutom, Gilmour je prikazao A Momentary Lapse kao povratak Floydu starijih dana, izjavljujući kako vjeruje da su, pri kraju Watersovog članstva u grupi, stihovi bili važniji od glazbe. Gilmour je dodatno komentirao: "The Dark Side of the Moon i Wish You Were Here nisu bili toliko uspješni samo zbog Rogerovih doprinosa, već i zbog toga što je tada postojala bolja ravnoteža između glazbe i stihova [nego na kasnijim albumima]". Dodao je da je s A Momentary Lapse ponovo pokušao uspostaviti tu raniju, uspješniju ravnotežu. Waters je bio oštar prilikom ocjenjivanja novog albuma te se s njegovim pogledom Wright kasnije djelimice složio, izjavljujući: "Rogerove kritike drže vodu. Ono nije bio album grupe."

Pišući za časopis Q, Phil Sutcliffe tvrdio je da A Momentary Lapse "doista zvuči kao album Pink Floyda" te je istaknuo dvodijelnu skladbu "A New Machine" kao "jezovito prekrasnu vokalnu eksploraciju, koral multitracka, jeke i distorzije koji je dugačkim trenucima tišine slomljen u bolne dijeliće" i "briljantnim potezom mašte". Sutcliffe je zaključio: "A Momentary Lapse Gilmourov je album u jednakoj mjeri kao što je prethodnim četirima albumima pod imenom Floyda dominirao Waters … Očito ovdje u pitanju nisu bili samo osjećaj za biznis i potisnuti ego, već i potisnuti talent koji je natjerao gitarista da inzistira na tome da nastavi pod poznatim imenom grupe." Primijetivši povratak glazbenijem stilu ranijih, klasičnih radova Pink Floyda, Sounds je izjavio kako je album "preskočio zid [The Wall] i otišao tamo gdje su dijamanti ludi ["Shine On You Crazy Diamond"], mjeseci imaju mračne strane [The Dark Side of the Moon], a majke imaju atomska srca [Atom Heart Mother]".

Suprotno tome, Greg Quill iz novina Toronto Star napisao je: "Ovdje nešto fali. Ovo, uz svu svoju glomaznu težinu, nije album koji izaziva i provocira kako bi [album Pink Floyda] trebao činiti. Žao mi je što moram reći da je A Momentary Lapse of Reason prosječan i predvidljiv." Kritičar Village Voicea, Robert Christgau, komentirao je: "Ukratko, teško biste primijetili da više nema majstora koncepta grupe – osim po tome da su očigledno objavili puno manje ideja." Pišući u nedavnije doba za stranicu AllMusic, William Ruhlmann opisao je ovaj uradak "Gilmourovim samostalnim albumom po svemu osim po imenu".

A Momentary Lapse of Reason postigao je srebrnu i zlatnu nakladu u Ujedinjenom Kraljevstvu 1. listopada 1987. te zlatnu i platinastu nakladu u SAD-u 9. studenog iste godine. Naknadne je godine, dana 18. siječnja 1988., postigao dvostruku platinastu nakladu, 10. ožujka 1992. trostruku i 16. kolovoza 2001. četverostruku platinastu nakladu, što je dokaz tome da je lako bio prodan u više primjeraka od The Final Cuta. Album je bio reizdan 1988. godine u ograničenoj vinilnoj inačici koja je sadržavala postere i zahtjeve za zagarantirane ulaznice za nadolazeće koncerte grupe u Ujedinjenom Kraljevstvu. Album je bio digitalno remasteriran i ponovno reizdan 1994. godine te je tri godine kasnije u SAD-u, u čast njegovoj desetoj obljetnici, bila objavljena posebna inačica albuma. Godine 2011., A Momentary Lapse ponovo je bio remasteriran kako bi mogao biti uvršten u box set sastava pod imenom Discovery; ovog je puta uz Wrightovo ime pisalo da je član skupine, a fotografija grupe (na kojoj su bili prikazani Gilmour i Mason) bila je maknuta; zamijenila ju je dodatna ilustracija StormStudiosa.

Turneja
Skupina je odlučila podržati album turnejom čak i prije nego što je bio dovršen. Prva su uvježbavanja bila kaotična; Mason i Wright nisu bili dovoljno uvježbani, a Gilmour je, shvaćajući da je posla bilo previše, zamolio Ezrina da preuzme kontrolu. Stvari su postale složenije kad je Waters kontaktirao nekoliko američkih promotora i prijetio im da će ih tužiti budu li se služili imenom Pink Floyda. Gilmour i Mason financirali su početne troškove (Mason, koji se rastao od svoje supruge, u zalog je dao svoj Ferrari 250 GTO). Neke je promotore Watersova prijetnja uvrijedila te se, nakon nekoliko mjeseci, u Torontu počelo prodavati 60.000 ulaznica; bile su rasprodane u nekoliko sati.

Dok je nova postava grupe (s Wrightom) bila na sjevernoameričkoj turneji, Watersova se Radio K.A.O.S. turneja povremeno održavala u blizini. Basist je zabranio svim članovima Pink Floyda da dolaze na njegove nastupe, koji su se uglavnom održavali na manjim prostorima od onih na kojima su se održavali koncerti njegovog bivšeg sastava. Waters je također izdao sudski nalog zbog povrede autorskih prava na korištenje leteće svinje, a Pink Floyd je odgovorio tako što je na donji dio balona pričvrstio ogromni set testisa kako bi se razlikovao od Watersova dizajna. Do studenog se 1987. godine Waters predao te je 23. prosinca, tijekom sastanka na Astoriji, konačno bila postignuta pravna nagodba. Mason i Gilmour smjeli su koristiti ime Pink Floyda, a Waters je, između ostalog, dobio prava na The Wall. Međutim, Waters je komentirao da grupa više nikad neće biti tako uspješna kao što je bila dok je on bio njen član.

Turneja Momentary Lapse bila je vrlo uspješna. U svakom je rezerviranom mjestu za održavanje koncerta u SAD-u broj novca u blagajni nadmašio rekorde, čineći ovo uspješnijom američkom turnejom od bilo koje druge grupe te godine. Ubrzo su uslijedile turneje po Australiji, Japanu i Europi prije nego što se grupa dva puta vratila u SAD. Ulaznice su bile rasprodane za gotovo svako mjesto nastupa. Koncertni album, Delicate Sound of Thunder, bio je objavljen 22. studenog 1988. te ga je nasljedio koncertni video u lipnju 1989. Nekoliko dana kasnije, koncertni je album bio reproduciran u orbiti, u svemirskoj letjelici Soyuz TM-7. Turneja je završila tako što je grupa zaključila koncert za one koji su dobili nagradu Silver Clef u Knebworth Parku, 30. lipnja 1990., nakon 200 nastupa, ukupno 4.25 milijuna obožavatelja i zarade od više od 60 milijuna funti (ne računajući prodaju robe).

Osoblje

Pink Floyd
David Gilmour – vokali, gitara, klavijature, sekvencer, produkcija
Nick Mason – vokali (na pjesmi 1), elektronički i akustički bubnjevi, zvučni efekti
Ostalo osoblje
Andrew Jackson – inženjer zvuka, miksanje
Robert (Ringo) Hyrcyna – asistent
Marc Desisto – asistent
Stan Katayama – asistent
Jeff Demorris – asistent
James Guthrie – dodatno remiksanje
Storm Thorgerson – umjetnički direktor, koncept naslovnice
Andrew Ellis – grafički dizajn
Robert Dowling – fotografija
Robert Mort – dodatna fotografija
Mekon – ilustracije

Dodatni glazbenici
Richard Wright – prateći vokali (na pjesmama "Learning to Fly", "On the Turning Away" i "Sorrow"), klavir, Kurzweil, Hammond orgulje
Bob Ezrin – klavijature, udaraljke, sekvenceri, produkcija
Tony Levin – bas-gitara, Chapman stick
Jim Keltner – bubnjevi
Steve Forman – udaraljke
Jon Carin – klavijature
Tom Scott – alt i sopran saksofon
Scott Page – tenor saksofon
Carmine Appice – bubnjevi
Patrick Leonard – sintesajzer
Bill Payne – Hammond orgulje
Michael Landau – gitara
John Halliwell – saksofon
Darlene Koldenhaven – prateći vokali
Carmen Twillie – prateći vokali
Phyllis St. James – prateći vokali
Donnie Gerrard – prateći vokali

Izvori

Bibliografija

Bilješke

Napomene

Albumi iz 1987.
Albumi Pink Floyda

A Momentary Lapse of Reason


Cercozoa (now synonymised with Filosa) is a phylum of diverse single-celled eukaryotes. They lack shared morphological characteristics at the microscopic level, and are instead united by molecular phylogenies of rRNA and actin or polyubiquitin. They were the first major eukaryotic group to be recognized mainly through molecular phylogenies. They are the natural predators of many species of bacteria. They are closely related to the phylum Retaria, comprising amoeboids that usually have complex shells, and together form a supergroup called Rhizaria.

Characteristics
The group includes most amoeboids and flagellates that feed by means of filose pseudopods. These may be restricted to part of the cell surface, but there is never a true cytostome or mouth as found in many other protozoa. They show a variety of forms and have proven difficult to define in terms of structural characteristics, although their unity is strongly supported by phylogenetic studies.

Diversity
Some cercozoans are grouped by whether they are "filose" or "reticulose" in the behavior of their cytoskeleton when moving:
Filose, meaning their pseudopods develop as filopodia. For example:
Euglyphids, filose amoebae with shells of siliceous scales or plates, which are commonly found in soils, nutrient-rich waters, and on aquatic plants.
Gromia, a shelled amoeba.
Tectofilosids, filose amoebae that produce organic shells.
Cercomonads, common soil-dwelling amoeboflagellates.
Reticulose, meaning they form a reticulating net of pseudopods. For example:
Chlorarachniophytes, set apart by the presence of chloroplasts bound by four membranes and still possess a vestigial nucleus, called a nucleomorph.  As such, they have been of great interest to researchers studying the endosymbiotic origins of organelles.
Other important ecological groups are:
Granofilosea, comprising several groups traditionally considered heliozoa such as Heliomonadida, Desmothoracida and Gymnosphaerida.
Phaeodaria, marine protozoa previously considered radiolarians.

Ecology
As well as being highly diverse in morphology and physiology, Cercozoa also shows high ecological diversity. The phylum Cercozoa includes many of the most abundant and ecologically significant protozoa in soil, marine and freshwater ecosystems.

Soil-dwelling cercozoans are one of the dominant groups of free-living eukaryotic microorganisms found in temperate soils, accounting for around 30% of identifiable protozoan DNA in arid or semi-arid soils and 15% in more humid soils. In transcriptomic analyses they account for 40-60% of all identifiable protozoan RNA found in forest and grassland soils. They also comprise 9-24% of all operational taxonomic units found in the ocean floor.

Some cercozoa are coprophilic or coprozoic, meaning they use feces as a source of nutrients or as transport through animal hosts. The faecal habitat is an understudied reservoir of microbial eukaryotic diversity, dominated by amoeboflagellates from the phylum Cercozoa. Strongly coprophilic examples of cercozoa are the flagellates Cercomonas, Proleptomonas and Helkesimastix, and the sorocarpic amoeba Guttulinopsis. Many new cercozoan lineages, especially among sarcomonads, have been discovered through phylogenetic sampling of feces because they appear preferentially in this medium.

Cercozoan bacterivores (i.e. predators of bacteria) are highly diverse and important in the plant phyllosphere, the leaf surfaces of plants. Particularly sarcomonads, with their ability to cyst, feed and multiply within hours, are perfectly adapted to the fluctuating environmental factors in the phyllosphere. Their predation causes shifts in the bacterial communities: they reduce populations of alphaproteobacteria and betaproteobacteria, which are less resistant to their grazing, in favour of other bacterial populations such as gammaproteobacteria.

Evolution

External evolution

Originally, Cercozoa contained both Filosa and Endomyxa, according to phylogenetic analyses using ribosomal RNA and tubulin. These analyses also confirmed Cercozoa as the sister group of Retaria within the supergroup Rhizaria.

However, the monophyly of the group was still uncertain. Posterior multigene phylogenetic analyses consistently found Cercozoa to be paraphyletic, because Endomyxa clustered next to Retaria instead of Filosa. Because of this, Endomyxa was excluded from Cercozoa, which became a synonym of Filosa.

More recent phylogenomic analyses with better sampling recovered a sister relationship between Filosa (=Cercozoa) and Endomyxa once again, although the modern classification of eukaryotes retains Endomyxa, Cercozoa and Retaria as separate phyla within Rhizaria.

Internal evolution
The phylum Cercozoa previously contained both Filosa and Endomyxa, but in the latest classifications Endomyxa has been excluded, and Cercozoa is now synonymous with Filosa. It is composed of two subphyla: Monadofilosa and Reticulofilosa. According to multigene phylogenetic analyses, Monadofilosa is a robust clade, in which the deepest branching group is Metromonadea, followed by Helkesea as the second group (together forming the paraphyletic Eoglissa) before the divergence of the clade Ventrifilosa (Imbricatea, Sarcomonadea and Thecofilosea). On the other hand, Reticulofilosa is probably paraphyletic, with  Granofilosea diverging earlier than Chlorarachnea, which makes Chlorarachnea the sister group of Monadofilosa.

A more recent phylogenomic analysis recovered both Monadofilosa and Reticulofilosa as monophyletic within the clade Filosa.

In addition to the known Granofilosea, Chlorarachnea and Monadofilosa, a variety of clades inside Cercozoa have been discovered in other analyses and have slowly been described and named, such as Tremulida (previously known as Novel Clade 11) and Aquavolonida (Novel Clade 10), although their specific positions among the two main cercozoan subphyla have yet to be refined. These two orders have been classified as the class Skiomonadea, within Reticulofilosa.

Classification
The classification of Cercozoa was revised in 2018:
Subphylum Reticulofilosa
Class Chlorarachnea
Class Granofilosea
Class Skiomonadea
Subphylum Monadofilosa
Superclass Eoglissa
Class Metromonadea
Class Helkesea
Superclass Ventrifilosa
Class Sarcomonadea
Class Imbricatea
Class Thecofilosea

Gallery

References

External links
 Tree of Life Cercozoa
 phylogeny of Phaeodarea

SAR supergroup phyla
Taxa named by Thomas Cavalier-Smith

Cercozoa


Jordan Sepho est un joueur international français de rugby à sept.

Biographie
Jordan Sepho est né le  . Après avoir joué en club à la Réunion à l'Etang-Salé RC, il signe en pro avec l'équipe de France à sept en janvier 2019.

Notes et références

Liens externes

Joueur français de rugby à sept
Ailier (rugby à sept)
Sportif réunionnais
Naissance en décembre 1998
Personnalité liée à La Réunion

Jordan Sepho


Glasco bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Glasco (Kansas)
 Glasco (New York)

Personen:
 Kimberley Glasco (* 1960), kanadische Ballerina
 Joseph Glasco (1925–1996), US-amerikanischer Maler
 Kiara Glasco (* 2001), kanadische Schauspielerin

Glasco


Kamu hukuku veya amme hukuku, devlet ve vatandaşlar veya devletin kendi kurumları arasındaki ilişkileri düzenleyen hukuk alanıdır. Özel hukuktan ayrılması sırf teorik bir ayrım değil, başvurulacak mahkemenin belirlenmesi açısından da önemlidir. Kamu hukukunun konusu olan devlet ve yurttaş arasındaki hukuksal uyuşmazlıklar, özel hukuk uyuşmazlıklarında yetkili sulh ve asliye mahkemelerinde değil, idare mahkemelerinde çözülür. Ceza hukuku da, ceza verme yetkisi sadece devlete ait olduğundan kamu hukuku alanına girer.

Hukuki bir çatışmanın özel mi, kamusal mı olduğunun belirlenmesi için çeşitli teoriler geliştirilmiştir:
 Çıkar teorisine göre, hukuki bir uyuşmazlık kamunun çıkarlarını ilgilendiriyorsa kamu hukukuna aittir.
 Üstünlük teorisine göre, hukuksal bir çatışma, biri diğerinden sahip olduğu devlet erki nedeniyle daha üstte bulunan iki hukuki nesne arasında ise kamu hukukuna dahildir. Devletin taraf olması gereklidir ama yeterli değildir. Devletin aynı zamanda zorlayıcılığını ve baskınlığını kullanması gerekir. Örneğin: İstimlak (zorla satın alma). Borçlar Hukuku Özel hukuka girer çünkü kimse borç ilişkisi kurmaya zorlanamaz, İcra-İflas Hukuku ise Kamu hukukunun kapsamındadır, çünkü bireyler borçlarını ödemeye zorlanabilir. Devlet üstünlüğünü kullanmıyorsa taraf olsa bile Özel Hukuk vardır. Örneğin, nikah memuru tarafları zorlamaz. (Medeni Aile Hukuku, özel hukuk kapsamındadır.)
 Özel hukuk teorisine göre ise, hukuki uyuşmazlığın konusu olan kanunlar, tüm yurttaşlara değil, sadece devlet erkine sahip olan bir hukuki nesneye hak ve ödevler yüklüyorsa uyuşmazlık kamu hukukuna girer.

Kamu hukukunun kapsamı
 Anayasa hukuku
 İdare hukuku
 Ceza hukuku
 Vergi hukuku
 Mali hukuk
 Yargılama hukuku
 İcra-iflas hukuku
 Devletler genel hukuku

Kamu Hukuku ve Özel Hukuk Karşılaştırması

Ayrıca bakınız
 Özel hukuk

Kamu hukuku


Edward Kenneth Braxton (28 de junho de 1944) é um ministro americano e bispo católico romano emérito de Belleville.

O arcebispo de Chicago, John Patrick Cody, ordenou-o sacerdote em 13 de maio de 1970.

Em 28 de março de 1995, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo Auxiliar de São Luís e Bispo Titular de Macomades Rusticiana. O Arcebispo de São Luís, Justino Francisco Rigali, o consagrou em 17 de maio do mesmo ano; Co-consagradores foram Paul Albert Zipfel, Bispo de Bismarck, e James Terry Steib SVD, Bispo de Memphis.

Ele foi nomeado bispo de Lake Charles em 12 de dezembro de 2000 e foi empossado em 22 de fevereiro do ano seguinte. Foi nomeado bispo de Belleville em 15 de março de 2005 e foi empossado em 22 de junho do mesmo ano.

Em 3 de abril de 2020, o Papa Francisco aceitou a renúncia de Edward Kenneth Braxton por motivos de idade.

Ver também

Bispos católicos dos Estados Unidos

Edward Kenneth Braxton


بول ريفير  (1 يناير 1735 [21 ديسمبر 1734 بالتاريخ القديم] – 10 مايو 1818) هو صائغ فضة ونقاش أمريكي وأحد رواد الصناعة في البلاد، وكان أحد الوطنيين في الثورة الأمريكية. اشتهر ريفير برحلته الليلية لينبه ميليشيا المستوطنين في أبريل 1775 من قدوم القوات البريطانية قبل معركتي ليكسينغتون وكونكورد، والتي اقتبسها هنري وادسورث لونغفيلو في قصيدته الشهيرة «بول ريفير» (1861).

كان ريفير في سن الحادية والأربعين عند اندلاع الحرب، وكان وقتها صائغ فضة ثري وبارز من بوسطن. وساعد في تنظيم جهاز للاستخبارات والإنذار لمراقبة الجيش البريطاني. خدم ريفير لاحقا كضابط في ميليشيا ماساتشوستس، رغم أن خدمته انتهت بعد حملة بينوبسكوت، وهي إحدى الحملات الكارثية في الحرب الثورية الأمريكية، وتم إعفاؤه من اللوم على فشلها.

عاد ريفير عقب الحرب إلى تجارته في صناعة الفضة. واستغل الأرباح من توسع أعماله لتمويل مشاريعه في صب الحديد وأجراس البرونز وصنع المدافع، وصنع البراغي والمسامير النحاسية. وفي عام 1800 أصبح أول أمريكي ينجح في لف النحاس إلى صفائح لاستخدامها في تغميد السفن البحرية.

سيرة حياته
ولد بول ريفير في 1 يناير 1735 في بوسطن ولم يتلق تعليما جيدا وتعلم صناعة الفضة من أبيه أبولو ريفير وكان قد غير اسمه من ريفوار وهو مهاجر فرنسي من طائفة الهوغينو. وقام بول بصنع آلات متعددة الاستعمال ليعيل أسرته مثل أدوات الجراحة وباع النظارات واستبدل الأسنان وحفر الأطباق النحاسية. في عام 1756 كان ملازما ثانيا في المدفعية في الحملة ضد كراون بوينت، وبعد عدة أشهر تم وضعه في فورت إدوارد في نيويورك.

أصبح ريفير نقّاش نحاس بارع ونقش العديد من الكاريكاتيرات المناهضة للبريطانيين، وفي عام 1770 انغمس ريفير في حركة الاستقلال كقائد لطبقة الصناع في بوسطن وكان رابطا مهما بين الصناع والمفكرين، وفي عام 1773 تنكر بشكل هندي وانضم لخمسين وطنيا في حفلة الشاي في بوسطن بسبب اعتراضهم على الضرائب التي فرضها البرلمان بدون تمثيل، وكان أحد المحلفين الكبار في بوسطن الذين رفضوا الخدمة عام 1774 لأنه جعل القضاة مستقلين عن الشعب بسبب رواتبهم. وكان أحد حرفيي نورث إند الثلاثين الذين عسوا على الشوارع ليراقبوا تحركات القوات البريطانية؛ وفي ديسمبر من تلك السنة أرسل إلى بورتسموث في نورثهامبتون ليحث على احتلال المخازن العسكرية هناك، وشجع المستوطنين على مهاجمة فورت وليام أند ماري والسيطرة عليه، وكانت هذه إحدى أوائل المعارك العسكرية في الحرب.

الرحلة الليلية
رغم شك المؤرخين في رحلته (والتي ألهمت إحدى أشهر قصائد لونغفيلو والذي لم يدقق جيدا للحقائق التاريخية) إلا أنه خدم لسنوات كقائد أساسي لجمعية الأمان في بوسطن وجعل رحلته إلى نيويورك وفيلادلفيا في خدمتها. وفي 16 أبريل 1775 ركب حصانه إلى نواحي كونكورد عاصمة نيو هامبشاير ليحمس الوطنيين ليحركوا قواتهم العسكرية حيث نبههم بخطر الهجوم البريطاني. وبعدها بيومين قام برحلته الشهيرة في ليلة 18-19 أبريل 1775 بين تشارلستاون ولكسينغتون ليحذر أهل البلاد من قدوم البريطانيين الذين أتوا بشكل أساسي ليعتقلوا قادة الثورة جون هانكوك وصامويل آدمز وبسبب هذا التحذير اتحدوا لمعركتي ليكسينغتون وكونكورد التي افتتحت بها حرب الاستقلال الأمريكية.

في عام 1775 أرسل من قبل كونغرس ماساتشوستس الإقليمي إلى فيلادلفيا ليدرس العمل على معمل البارود الوحيد في المستوطنات، ورغم أنه لم يكن مسموحا له إلا بالمرور عبر المبنى فقد جمع ما يكفي من المعلومات ليؤسس مصنع بارود في كانتون. بعد اندلاع القتال بدأ بتصنيع البارود ليزود به القوات الأمريكية. وعام 1776 تم وضعه في إمرة الدفاع الرئيسي على مشاة ميليشيا ماساتشوستس ووضع عند ميناء بوسطن في قلعة وليام لكن سجله الحربي كمقدم لم يكن مميزا. وخدم في حملة على رود آيلاند عام 1778 وتبعها بحملة فاشلة على هنود بينوبسكوت. وبعد عودته اتهم بعصيانه لأوامر الضابط الآمر، وحوكم في محاكة عسكرية وتمت تبرأته.

ما بعد الحرب
استمر ريفير في خطاه كصناعي ناجح بعد الحرب وأسس طاحونة لصنع النحاس في كانتون، ماساتشوستس والتي صنعت منها أغطية لعديد السفن الأمريكية مثل كونستيتيوشن وقبة ستيت هاوس الجديدة في ماساتشوستس عام 1795 وكان أحد زعماء المحفل الماسوني. وأصبح رائدا بإنتاج صفائح النحاس ومسامير السفن النحاسية في أمريكا. وفي سنة 1795 أيضا أسس جمعية حرفيي ماساتشوستس الخيرية وأصبح أول رؤسائها. ومات في بوسطن يوم 10 مايو 1810 عن خمس وسبعين عاما.

هناك لوحتان لبول لريفير وهما بريشة جون سنغلتون كوبلي وغيلبرت ستيوارت معلقتان في متحف ماساتشوستس والذي يضم أفضل أعماله، وهناك سيرة عنه كتبتها إستر فوربس عام 1942 وتدعى «بول ريفير والعالم الذي عاش فيه». وهناك سيرة بقلم تشارلز فيريس غيتيمي بعنوان القصة الحقيقية لبول ريفير The True Story of Paul Revere نشرت في بوسطن عام 1905.

روابط خارجية

مصادر

Encyclopedia Britannica, 1985 edition.

بول ريفير
أصحاب أعمال أمريكيون
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 18
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 19
أصحاب أعمال من بوسطن
أمريكيون في القرن 19
أمريكيون من أصل فرنسي
بروتستانت أمريكيون
جواسيس أمريكيون خلال الثورة الأمريكية
ماسونيون أمريكيون
مواليد 1734
مواليد 1735
مواليد في بوسطن
نقاشون أمريكيون
هوغونوتيون
وفيات 1818
وفيات في بوسطن

الوطنيين في الثورة الأمريكية

أفراد عسكريون أمريكيون في حرب السنوات السبع
أعضاء الحزب الفيدرالي الأمريكي في ماساتشوستس

بول ريفير


Onthophagus sylvipapuanus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Krikken & Huijbregts em 2012.

Referências

Ligações externas

sylvipapuanus
Coleópteros descritos em 2012

Onthophagus sylvipapuanus


Trenč este o comună slovacă, aflată în districtul Lučenec din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 513 locuitori.

Istoric
Localitatea Trenč este atestată documentar din 1327.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Trenč


42478 Inozemtseva este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
42478 Inozemtseva este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Liudmila Karacikina. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,68 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 12,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 42001-43000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1981
Centura de asteroizi

42478 Inozemtseva


Peter P. Baumgartner (* 11. Juli 1969 in Schwanenstadt) ist ein österreichischer Pädagoge,  Wirtschaftsingenieur, Autor von Wirtschaftsbüchern und Redner.

Wirken
Nach einer Stahlbautechnikerlehre und der Matura im zweiten Bildungsweg studierte Baumgartner an der Universität Linz Wirtschaftspädagogik und schloss an der Pädagogischen Hochschule in Linz sein Lehramtsstudium ab. An der Liverpool Hope University studierte er Multimedialearning und an der Fernuniversität Hagen Arbeits- und Organisationspsychologie.

Nach dem Studium war er als Unternehmensberater in Österreich und Deutschland, unter anderem für den O.Ö. Energiesparverband.

Baumgartner spricht zum Thema Leadership und rückt den Menschen in den Mittelpunkt. Mut machen und Motivation, Innovation und Gelingen sind das Hauptaugenmerk seiner Reden, die er in Deutsch und Englisch hält.

Sein Buch Manager müssen Mut machen – Mythos Shackleton wurde mit dem mit 10.000 € dotierten Wirtschaftsliteraturpreis 2008 der Linzer Buchmesse LITERA ausgezeichnet und von managerseminare.de zum Wirtschaftsbuch des Jahres ernannt.
Seit Herbst 2016 arbeitet Peter Baumgartner mit Claudia Reiterer, Nicole Brandes, Alexander Goebel und Wolfgang Fasching zusammen. Die fünf Redner haben die Plattform Impulsredner gegründet.
Baumgartner lebt in Altmünster am Traunsee.

Schriften
 Manager müssen Mut machen – Mythos Shackleton Böhlau Verlag, Wien/Köln/Weimar 2007, ISBN 978-3-205-77793-9.
 Geniale Grenzgänge – Limits in der Wirtschaft und am Ende der Welt Böhlau Verlag, Wien/Köln/Weimar 2012, ISBN 978-3-205-78798-3.
 Leadership leben – Charakter und Charisma entscheiden Books4success, Kulmbach 2014, ISBN 978-3-86470-187-0.
 Lead to succeed Colorama Business, Salzburg 2015, ISBN 978-3903011144.
 Rede – Vorträge, die berühren, begeistern und bewegen BusinessVillage Verlag, Göttingen 2017, ISBN 978-3869804019.
 Zuversicht Zukunft – Wie Sie den Wandel umarmen und Organisationen zukunftsfähig führen Colorama Business, Salzburg 2020, ISBN 978-3903011588.

Veröffentlichungen
 Peter Baumgartner: Österreich fiebert mit den Deutschen In: Handelsblatt, 25. Juni 2013
 Peter Baumgartner: Risikomanagement am unteren Ende der Welt – Führungskunst aus dem ewigen Eis. In: cooperativ., Nr. 01, 2011, S. 4–11
 Peter Baumgartner: Was Skipper von Shackleton lernen können. In: Segelnmagazin., Nr. 01, 2008, S. 44–49
 Peter Baumgartner: Manager müssen Mut machen! Führungskunst und Krisenmanagement in Perfektion. In: InSight – Lernen von den Besten., Nr. 01, 2008
 Peter Baumgartner: Charisma im ewigen Eis. In: high potential., Nr. 01, 2008
 Peter Baumgartner: Krisenmanagement – Manager müssen Mut machen. In: Die Furche., Nr. 10, 2007
 Peter Baumgartner: Business Excellence – Führungskunst aus dem ewigen Eis. In: Management & Qualität., Nr. 10, 2007
 Peter Baumgartner: Vorbilder Führung: Manager müssen Mut machen. In: business-wissen.de., Nr. 9. 2007
 Peter Baumgartner: Opinion Leader einst und jetzt – Führungskunst aus dem ewigen Eis. In: new business., Nr. 8, 2007
 Peter Baumgartner/Rainer Hornbostel: Manager müssen Mut machen – Mythos Shackleton Böhlau Verlag, Wien/Köln/Weimar 2007, ISBN 978-3205777939.

Weblinks

 Website von Peter Baumgartner

Einzelnachweise

Autor
Redner
Österreicher
Geboren 1969
Mann

Peter Baumgartner (Autor)