Bătălia de pe Yser (în , în ) a fost o bătălie a Primului Război Mondial care a avut loc în octombrie 1914 pe un teritoriu aflat între orașele Nieuwpoort și Diksmuide, de-a lungul unei fâșii lungi de 35 km a râului Yser și a canalului Yperlee din Belgia. Linia frontului a fost păstrată de o mare armată belgiană  care a oprit înaintarea germană într-o bătălie defensivă costisitoare. Victoria aliaților pe Yser a oprit înaintarea germană în ultimul colț neocupat al Belgiei, dar a lăsat totuși armata germană în stăpânirea a aproximativ 95% din teritoriul belgian.

Victoria de pe Yser a permis Belgiei să-și păstreze controlul asupra unei fâșii de teritoriu, transformându-l pe regele Albert I într-un erou național belgian, întărind mândria națională și asigurând un loc de întâlnire pentru comemorările sacrificiilor eroice din secolul al XX-lea.

Context

Invazia germană din Belgia
Pe 2 august 1914, guvernul belgian a refuzat trecerea prin Belgia a trupelor germane și în noaptea de 3/4 august Marele Stat Major al Armatei Belgiene a comandat Diviziei a 3-a de la Liège să împiedice înaintarea germană. Armata germană a invadat Belgia în dimineața zilei de 4 august. Apărată de Divizia a 3-a, garnizoana de la Liège, o unitate a Diviziei de Cavalerie și detașamente din Liège și Namur, Armata Belgiană s-a masat către la râul Gete și pe 4 august, Divizia 1-a s-a reunit la Tienen, Divizia a 5-a la Perwez, Divizia a 2-a la Louvain și Divizia a 6-a la Wavre, acoperind zonele centrale și vestice ale Belgiei și comunicațiile către Antwerpen. Cavaleria germană a ajuns la Vise în dimineața zilei de 4 august, constatând că podul a fost distrus și că trupele belgiene se aflau pe malul vestic; germanii au trecut printr-un vad și i-au forțat pe belgieni să se retragă spre Liège. Către seară, a devenit clar pentru Marele Stat Major al Armatei Belgiene că Divizia a 3-a și garnizoana de la Liège se aflau în calea unei forțe de invazie foarte numeroase.

Fiind informată că cinci corpuri germane și șase corpuri de rezervă se aflau în Belgia și lipsită de un sprijin imediat disponibil din partea armatei franceze și a Forței Expediționare Britanice (BEF), armata de uscat a Belgiei a fost obligată să se retragă spre Reduta Națională în seara zilei de 18 august și a ajuns acolo la 20 august. Lupta purtată între Divizia 1-a și Corpul IX German în apropiere de Tienen le-a cauzat belgienilor un număr de 1.630 de pierderi umane. Guvernul belgian condus de Charles de Broqueville a plecat de la Bruxelles către Anvers, iar capitala belgiană a fost ocupată fără luptă pe 20 august, din moment ce armata belgiană se retrăsese deja la Anvers. Asedierea orașului Namur s-a încheiat cu capitularea belgiană pe 24 august, după ce armata belgiană a realizat o incursiune din Anvers către Bruxelles. Germanii au detașat Corpul III de Rezervă din Armata 1-a pentru a apăra orașul și o divizie a Corpului IV de Rezervă pentru a ocupa Bruxelles-ul.

Pe 1 octombrie, generalul Hans Hartwig von Beseler a ordonat atacarea forturilor Sint-Katelijne-Waver, Walem și a redutelor Bosbeek și Dorpveld din apropiere de Anvers de către Divizia a 5-a de Rezervă și Divizia de pușcași marini. În jurul orei 11.00 a.m. fortul Walem a fost grav avariat, fortul Lier a fost bombardat puternic, fortul Koningshooikt și redutele Tallabert și Bosbeek erau în mare parte intacte, iar terenul aflat între fortul Sint-Katelijne-Waver și reduta Dorpveld fusese capturat. Contraatacul a eșuat, iar Divizia a 4-a Belgiană a fost redusă la 4.800 de militari. Comandanții belgieni au ordonat retragerea flancului stâng al armatei către o linie de apărare la nord de râul Nete, ceea ce a acoperit breșa din defensiva exterioară a orașului și a ținut orașul la distanță de atacurile artileriei supergrele germane. În timpul zilei au fost publicate proclamații prin care locuitorii erau avertizați că regele Albert I și guvernul vor părăsi Anversul. Pe 9 octombrie, trupele germane au găsit câteva forturi ale inelului interior de apărare ca fiind părăsite; Beseler a oprit bombardamentul și l-a somat pe guvernatorul militar, generalul Victor Deguise, să se predea. Aproximativ 30.000 de militari din garnizoana orașului Anvers s-au predat și orașul a fost ocupat de trupele germane. Aproximativ 33.000 de militari ai garnizoanei (circa 30% din efectivul Armatei Belgiene) se refugiaseră către nord, în Olanda, unde au fost internați o perioadă.

În timpul asediului orașului Anvers, armatele germană și franceză s-au luptat în Bătălia Frontierelor (7 august - 13 septembrie) și apoi armatele germane din nord au urmărit armata franceză și Forța Expediționară Britanică spre sud, în Franța, în Marea Retragere, care a culminat cu Prima bătălie de pe Marna  (5-12 septembrie), urmată de Prima bătălie de pe Aisne (13-28 septembrie). O serie de  încercări reciproce ale armatelor franco-britanice și germane de a învălui flancul nordic al armatei opuse au dus la Cursa către mare care a avut loc prin Picardia, Artois și Flandra (17 septembrie - 19 octombrie). "Cursa" s-a încheiat pe țărmul belgian al Mării Nordului, atunci când ultima zonă deschisă de la Dixmude către Marea Nordului a fost ocupată de trupele belgiene de la Anvers.

Retragerea Aliaților către Yser

Forțele britanice și franceze din Belgia au acoperit retragerea trupelor belgiene și britanice de la Anvers. Diviziile 1-a, a 3-a și a 4-a au ajuns la Oostende, diviziile a 5-a și a 6-a au ajuns la Torhout și Diksmuide și trupele din garnizoana Anvers s-au deplasat într-o zonă aflată la nord-vest de orașul Gent. Divizia a 4-a germană și trupele Landwehr de la Lokeren și Moerbeke se deplasau înspre est, înainte ca retragerea armatei belgiene să fie descoperită. Corpul III de Rezervă și Divizia a 4-a au primit apoi ordinul de a se îndrepta spre vest și să avanseze către Kortrijk pentru a prelungi principalul front german, înainte de a fi trimise către Gent și Bruges, cu ordinul de a ajunge în orașele Blankenberge și Oostende de pe coastă. Pe 11 octombrie, trupele germane au fost detectate avansarea pe Ghent, timp în care Belgiene cetatea trupe s-au înrolat în armată în câmp. O retragere de la Ghent din 3:00–10:00 p.m. a început, după care trupele germane au intrat în oraș. Mai multe poduri au fost demolate în timpul pensionare, deși o mulțime de civili pe principalele drumuri și poduri feroviare a condus să fie lăsat intact.

În 18 octombrie, trupele belgiene, britanice și franceze din nordul Franței și Belgia formaseră o linie defensivă, cu Corpul II Britanic pe poziție, cu Divizia a 5-a Britanică de la canalul La Bassée către Beau Puits, cu Divizia a 3-a Britanică de la Illies către Aubers, cu trei divizii ale Corpului de cavalerie franceză al generalului Conneau desfășurate de la Fromelles către Le Maisnil, Corpul III Britanic cu Divizia a 6-a de la Radinghem la Epinette și Divizia a 4-a de la Epinette la Pont Rouge, Corpul de Cavalerie al BEF cu diviziile 1-a și a 2-a de cavalerie de la Deûlémont la Tenbrielen, Corpul IV Britanic cu Divizia a 3-a de Cavalerie de la Zandvoorde către Oostnieuwkirke, Groupe Bidon și Corpul de Cavalerie de Mitry din Roulers la Cortemarck, diviziile teritoriale 87 și 89 de la Passchendaele la Boesinghe și apoi armata de uscat belgiană și trupele din garnizoanele belgiene de la Boesinghe la Nieuport, cu brigada de Fusliers Marin la Dixmude.

Terenul din Flandra

Partea din nordul Franței și din nordul Belgiei de la Pas-de-Calais către estuarul râului Schelde era cunoscută sub numele de Flandra încă din secolul al XI-lea. La vest de linia ce unea orașele Arras și Calais din nordul Franței se aflau terenuri calcaroase folosite în scop agricol și la est de această linie altitudinea terenului scădea, formând câmpia Flandrei. În 1914, câmpia era mărginită de canale ce făceau legătura între orașele Douai, Béthune, Saint-Omer și Calais. La sud-est, canalele se întindeau între Lens, Lille, Roubaix și Courtrai, râul Lys curgea de la Courtrai la Ghent și la nord-vest se afla marea. Câmpia este aproape plată, în afară de o linie de dealuri joase din Cassel, de la est de Mont des Cats, Mont Noir, Mont Rouge, Scherpenberg și Muntele Kemmel. Din Kemmel, coasta scădea în altitudine către nord-est, de la Ypres prin Wytschaete, Gheluvelt și Passchendaele, făcea o curbă către nord, apoi spre nord-vest, la Dixmude unde dădea în câmpie. O fâșie de coastă de aproximativ 16 km lățime avea o altitudine aproape de nivelul mării și era acoperită cu dune de nisip. Terenul era format în principal din luncă, tăiat de canale, diguri, șanțuri de drenaj și drumuri construite pe diguri. Râurile Lys, Yser și partea superioară a râului Schelde erau canalizate și între ele, nivelul apei subterane este aproape de suprafață, crescând toamna către sol, care începea să mustească de apă. El se transforma la suprafața solului într-o mlaștină consistentă ce limita deplasările trupelor pe coastă doar la drumurile amenajate, cu excepția perioadei de îngheț.

Restul câmpiei Flandrei era format din pădure și câmpuri mici, împărțite de garduri vii, arbori și terenuri cultivate de micii fermieri. Terenul era dificil pentru operațiile de infanterie din cauza lipsei posibilităților de observație, fiind greu de pus în aplicare din cauza obstacolelor numeroase, în timp ce operațiunile de artilerie erau aproape imposibile din cauza terenului jos și a dificultății de deplasare a armamentului greu. La sud de canalul La Bassée în jurul orașelor Lens și Béthune era o zonă minieră de extragere a cărbunelui acoperită cu grămezi de zgură, gropi (fosses) și case ale minerilor (corons). La nord de canal, orașele Lille, Tourcoing și Roubaix formau un complex industrial, cu unități de producție la Armentières, Comines, Halluin și Menin, de-a lungul râului Lys, cu fabrici de rafinare a sfeclei de zahăr și de distilare a alcoolului și o fabrică de oțel lângă Aire. Terenurile învecinate erau zone agricole, cu drumuri largi și neasfaltate pe fundații superficiale în Franța și drumuri pavate înguste de-a lungul frontierei și în Belgia. În Franța, drumurile erau închise de către autoritățile locale în timpul dezghețului pentru a păstra terenurile agricole și marcate de Barrières fermėes, care în 1914 erau ignorate de către șoferii de camion britanici. Dificultatea de mișcare după ce vara se termina determina folosirea forței de muncă civile la întreținerea drumurilor, lăsând apărarea terenului în sarcina soldaților din prima linie.

Preludiu

Retragerea Armatei Belgiene a continuat pe 11 și 12 octombrie, acoperită de trupele de cavalerie, bicicliști și de mitraliori. Pe 14 octombrie, armata Belgiană a început să sape tranșee de-a lungul râului Yser, diviziile a 6-a și a 5-a s-au deplasat către nord, s-a unit la Boesinghe, apoi spre nord de-a lungul canalului Yser către Pușcașii marini din Dixmude. Diviziile a 4-a, 1-a și a 2-a au prelungit linia la nord, cu posturi avansate la Beerst, Keyem, Schoore și Mannekensvere, la aproximativ 1,6 km în fața malului de est. Un cap de pod a fost organizat, de asemenea, în zonele de coastă din apropiere de Lombartzyde și Westende pentru a apăra orașul Nieuport, iar Divizia a 2-a de Cavalerie s-a aflat în rezervă. Pe 18 octombrie, diviziile franceze de infanterie 87 și 89 au preluat apărarea liniei frontului la sud de Fort Knokke de la Divizia a 6-a belgiană, care s-a mutat pe frontul de pe Yser. Pe 21 octombrie, Armata Belgiană a fost întărită cu Divizia a 42-a franceză, comandată de Paul François Grossetti.

Aliații au constituit o forță navală sub conducerea amiralului britanic Horace Hood cu trei monitoare (Severn, Humber și Mersey) și tot felul de alte ambarcațiuni pentru a oferi suport de artilerie grea apărătorilor aliați a flancului dinspre mare.

Forțele germane erau compuse din nou-formata Armată a 4-a, comandată de ducele de Württemberg, cu Corpul III de Rezervă de la Anvers și patru noi corpuri de rezervă din Germania, împreună cu unități de cavalerie și de artilerie grea. Ele s-au deplasat la sud de Bruges și Oostende, în direcția râului Yser, pentru a se masa pe o linie de la Nieuwpoort la Ypres.

Lupta

Diksmuide a fost atacat pe 16 octombrie și apărat de trupele franceze și belgiene comandate de colonelul Alphonse Jacques, care va primi mai târziu titlul de baron "de Dixmude" pentru rolul său în apărarea orașului. În ciuda pierderilor grele, belgienii și francezii au reușit să apere orașul. Presa, politicienii, personalitățile literare și militare au influențat opinia publică, afirmând că apărarea orașului a fost atât strategică, cât și eroică.

Pe 18 octombrie, ofensiva germană a început și a copleșit trupele aliate de la Nieuwpoort către sud, înspre Arras. Obiectivul a fost învingerea armatelor belgiene și franceze și blocarea accesului britanicilor către Calais, Boulogne și Dunkerque. Corpul III de Rezervă a atacat defensiva belgiană pe o linie de la Diksmuide spre mare, fără a se îngriji de pierderi. Germanii au capturat posturile avansate de la Keiem, Schoore și Mannekensvere și au ajuns la Yser, în ciuda focului executat de flotila anglo-franceză, care a bombardat trupele germane de-a lungul coastei până la Middelkerke. Divizia a 4-a nu a putut traversa Yserul la Nieuwpoort din cauza bombardamentului de pe navele aliate.

Pe 21 octombrie, germanii au reușit să stabilească un mic cap de pod pe malul de vest, în ciuda unui contraatac al nou-sositei Divizii a 42-a franceză și ultimul pod a fost aruncat în aer pe 23 octombrie. Diksmuide a fost supus unor atacuri și bombardamente germane repetate, dar orașul a rezistat eroic. Înaltul comandament francez a plănuit inundarea unei mari părți a teritoriului lor ca o măsură de apărare. Acest lucru ar fi pus Armata Belgiană în situația dificilă de a fi prinsă între inundații și inamicii germanii sau să abandoneze ultima parte neocupată a  Belgiei. Planul a fost amânat, deoarece Armata Belgiană a început pregătirile pentru a inunda zona dintre Yser și canalele afluenților săi. Pe 25 octombrie, presiunea germană asupra belgienilor devenise atât de puternică încât s-a luat decizia inundării întregii linii a frontului belgian. După un alt experiment eșuat pe 21 octombrie, belgienii au reușit să deschidă stăvilarele de la Nieuwpoort în timpul nopților de 26-29 octombrie, când aveau loc maree înalte, nivelul apei crescând constant până ce a reușit să inunde o zonă cu lățimea de 1,6 km, care se întindea în sud până la Diksmuide.

Germanii au lansat un alt atac mare pe Yser pe 30 octombrie. Atacul a lovit linia a doua belgiană, iar trupele germane au ajuns la Ramskapelle și Pervijze. Atacul a fost blocat de către contraatacurile belgiene și franceze care au dus la recuperarea orașului Ramskapelle. Atacul final, planificat pentru a doua zi, a fost anulat atunci când germanii au devenit conștienți că terenurile din spatele lor erau inundate. Ei s-au retras în aceeași noapte. La data de 10 noiembrie, Diksmuide a căzut și luptele au continuat până pe 22 noiembrie, mai la sud, în Prima bătălie de la Ypres.

Urmări
Armata Germană nu a reușit să învingă Armata Belgiană, iar păstrarea ultimului colț neocupat al Belgiei a încheiat Cursa către mare și perioada de război deschis. Linia frontului s-a stabilizat de-a lungul râului Yser, care a devenită cunoscută ca Frontul de pe Yser, și a continuat să fie păstrată de forțele belgiene până în 1918, cu puține deplasări. În istoria oficială britanică, J. E. Edmonds a scris în 1925 că pierderile germane între Gheluvelt și coasta Mării Nordului au fost în perioada 18 octombrie -30 noiembrie de circa 76.250 de militari. În 2010, Sheldon a scris că în perioada 18-30 octombrie Armata Belgiană a avut 20.000 de pierderi umane și că pierderile germane ar fi fost mult mai mari. Lupta armatei belgiene pentru a-și apăra teritoriul său pe tot parcursul războiului și acțiunile infanteriștilor flamanzi au condus la o creștere a sentimentului național flamand și la fondarea Frontbeweging, primul partid al Mișcării Flamande, în 1917.

Note

Note de subsol

Referințe
 Cărți

Periodice

Situri Internet

Lectură suplimentară

Legături externe

 IJzerfront 14-18
 German Official History situation map, November 1914
 Flanders Fields tourism information site
 Battle of the Yser, fww.com

1914
Bătălii ale Primului Război Mondial
Bătăliile Belgiei
Bătăliile Franței
Bătăliile Germaniei

Bătălia de pe Yser


cat je Unix naredba, obično dostupna na svim *nix operacijskim sustavima kao naredba sustava. Služi za ispis datoteka koje su navedene kao parametri naredbe, pa ako taj ispis proslijedimo u novu datoteku efektivno dobivamo spajanje, odnosno engleski concatenation datoteka, od kuda dolazi ime naredbe. Postoji od prvih inačica Unixa (od 1971.).

Primjeri

Sintaksa naredbe je:
 cat [opcije] [imena_datoteka]

Opcije su predznačene crticom, imena datoteka su odvojena razmacima. Korisne opcije su:
'-n Označavanje redaka datoteke brojevima
'-b Označavanje nepraznih redaka datoteke brojevima

cat ime_datoteke.txt
Gornja naredba ispisat će sadržaj datoteke ime_datoteke.txt na zaslon, odnosno na STDOUT.

cat prva.txt druga.txt > zbroj.txt
Gornja naredba upisat će sadržaj datoteka prva.txt i druga.txt u zbroj.txt. Ako datoteka zbroj.txt ne postoji stvorit će ju, ako postoji bit će prepisana.

Srodne naredbe

 tac - reverzni ispis sadržaja datoteka (obrat od cat), po retcima tako da zadnji postane prvi a prvi zadnji, ili po parametrom zadanom obrascu odnosno separatoru
 rev - zrcalno-reverzni ispis sadržaja datoteka, svaki redak ispisuje se umjesto zdesna nalijevo - s lijeva nadesno
 more - stranični ispis datoteka
 less - stranični ispis datoteka s mogućnošću povratka natrag
 paste i join - spajanje tekstualnih datoteka po stupcima i slično
 split - razdvajanje datoteke na manje dijelove po zadanim parametrima

Izvori

Vanjske poveznice

 http://www.opengroup.org/onlinepubs/9699919799/utilities/cat.html

Unix naredbe

Cat


Kenema je najveći grad u Istočnoj provinciji Sijera Leonea.

Kenema je glavni grad Okruga Kenema i glavno gospodarsko središte Istočne provincije. To je treći po veličini grad u Sijera Leoneu (nakon Freetowna i Boa). U Kenemi je živjelo 200,354 stanovnika po popisu iz 2015. Kenema leži približno 300 km jugoistočno od Freetowna i oko 60 km južno od grada Bo. Kenema je drugi najveći grad i drugo po veličini trgovačko središte u jugoistočnoj regiji Sijera Leonea, nakon Boa.

Grad je jedan od etnički najraznolikijih gradova u Sijera Leoneu i dom velikom broju mnogih etničkih skupina. Krio jezik je daleko najčešći govorni jezik u gradu i primarni jezik komunikacije.

Izvori

Gradovi u Sijera Leoneu

Kenema


Erbs steht für:

 Erbs (Wappengemeinschaft) (Herb Erbs), Wappengemeinschaft des polnischen Adels, siehe Liste der polnischen Wappengemeinschaften
 Ziegelei Erbs, technisches Denkmal in der Stadt Pegau, Landkreis Leipzig, Sachsen

Erbs ist der Familienname folgender Personen:

 Georg Erbs, deutscher Jurist, Landgerichtsdirektor und Mitautor von Max Kohlhaas
 Karl Josef Erbs (1885–1970), deutscher Architekt, Baubeamter und Hochschullehrer
 Sabine Erbs, Geburtsname von Sabine Fahrenwald (* 1964), deutsche Handballspielerin
 Timo Erbs (* 1968), deutscher American-Football-Spieler

ERBS steht für:

 Earth Radiation Budget Satellite, Erdbeobachtungssatellit der NASA
 Erregungsrückbildungsstörung

Erbs


Aceasta este o listă a canalelor de televiziune ce emit în limba română clasificate în tabele în ordine alfabetică după statusul lor din prezent. Lista cuprinde posturi TV românești care fie sunt produse nativ, fie au o pistă audio, fie au subtitrări, fie emit partajat în limba română sau în alte limbi de circulație europeană.

Canale TV naționale

Canale TV actuale

Canale TV desființate

Canale TV locale și regionale

Canale TV cu licență, dar care încă nu emit

Canale TV cu transmisie exclusiv online

Note

Bibliografie

Vezi și
 Listă de posturi de televiziune în limba română după operator
 Listă de canale de televiziune în limba română desființate
 Listă de canale de televiziune în limba română pentru copii
 Listă de canale de televiziune din Republica Moldova
 Televiziunea în România
 Televiziunea în Republica Moldova

Legături externe

Televiziunea în România
Televiziuni în limba română
Televiziuni din România
Televiziuni din Republica Moldova
Telecomunicații în România
Liste legate de România
Liste


Daichi Hakkaku (født 15. april 1992) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Thespakusatsu Gunma og Grulla Morioka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Daichi Hakkaku


Kapphlaupið til sjávar (enska: Race to the Sea, franska: Course à la mer, hollenska: Race naar de Zee, þýska: Wettlauf zum meer) átti sér stað í Fyrri heimsstyrjöldinni frá 17. september til 19. október 1914.

Kapphlaup til sjávar


Als Kontaktinnovation bezeichnet man Innovationen, die durch interpersonale Kommunikation (z. B. mit unzufriedenen Kunden oder anderen Akteuren in der Umwelt) ausgelöst, weitergegeben bzw. übernommen werden. Auch bezeichnet man Innovationen, die an den Grenzlinien zweier Kulturen oder sozialer Systeme entstehen und aus denen sich für beide Systeme Innovationseffekte oder andere Emergenzphänomene ergeben. Während im Regelfall Kulturgrenzen eher als schwer zu überwindende Innovationsbarrieren gelten, entstehen Innovationen in Wissenschaft und Technik heute immer häufiger an Systemgrenzen, z. B. an Grenzen zwischen Institutionen (Universitäten und Praxisorganisationen) oder wissenschaftlichen Disziplinen.

Theorien
Nach Everett M. Rogers (1962) werden Innovationen von einem Innovator an einen Follower übergeben. Er geht davon aus, dass die Entscheidung zur Übernahme von Innovationen vor allem vom erfolgreichen Verlauf oder Scheitern der interpersonalen Kommunikation abhängt. Für die Übernahme einer Innovation sind nach Everett außerdem der subjektive Nutzen einer Innovation und ihrer Weitergabe für beide Seite, die Kompatibilität der Innovation mit den jeweiligen Wertsystemen, die beim Erstkontakt gefühlte Einfachheit oder Komplexität der Innovation, die Möglichkeit des Experimentierens mit der Innovation und ihre Sichtbarkeit entscheidend.

Allein durch Verbreitung einer Information kann die Innovation eine Kulturschwelle nicht überspringen. Die These von der großen Bedeutung von Kulturkontakten steht insofern dem modernen Diffusionismus nahe. Dieser betont jedoch, dass die Innovation in einer Richtung verläuft, während das Konzept der Kontaktinnovation die Interaktion zwischen und den Nutzen für mehrere Akteure oder Kulturen betont.

Beispiele
Schon in der Vergangenheit entstanden Innovationen häufig durch Fernhandel, entlang von Fernstraßen und anderen Verkehrsachsen oder sie wurden z. B. durch Migration induziert. So kann z. B. die Erfindung der Bronze nur durch Kontaktinnovation erklärt werden, da die hierfür benötigten Grundstoffe Kupfer und Zinn in der frühen Bronzezeit, also im 3. Jahrtausend v. Chr., in weit voneinander entfernten Regionen gewonnen wurden. Während das Kupfer aus Anatolien oder dem Kaukasus kam, stammte das Zinn vermutlich aus dem Serafschan im heutigen Tadschikistan. Außerdem sind sowohl Kupfer als auch Zinn weicher als Bronze, so dass die Legierung wohl kaum durch systematisches Experimentieren und gezielte Suche nach einem härteren Werkstoff zustande kam, sondern durch Zufallskontakte oder ritualisierten Austausch von glänzenden gediegenen Metallen.

Ein Paradebeispiel diffusionistischer Theorien ist der bronzezeitliche Streitwagen. Das Speichenrad, das sich im Unterschied zum sumerischen Vollscheibenrad besser für pferdebespannte Wagen als für Ochsengespanne eignet, wurde von den Pferdezüchtern in den eurasischen Steppen erfunden. Doch wurde die Kombination "Pferd und Streitwagen" durch die semitischen Völker nicht in fertiger Form von dort übernommen und erst recht nicht durch Wanderungen einer "überlegenen" Kulturgruppe verbreitet. Vielmehr wurde die Innovation erst in den Palastwirtschaften des vorderen Orients optimiert und wegen ihrer in diesem Umfeld zweifelhaften Funktionalität wohl häufiger als Prestigeobjekt als zu Kriegszwecken verwendet.

John Donnelly Fage und Roland A. Oliver erklären z. B. die Entstehung der westafrikanischen Königreiche durch die fruchtbaren Kontakte zwischen Ackerbauern und Reiternomaden und schließen eine einfache Diffusion der Staatsidee aus den Hochkulturen des alten Orient aus.

Verallgemeinert gesprochen: An jeder Kultur- bzw. Systemgrenze entstehen Interaktionsprozesse mit hohem kombinatorischen Potenzial, die verhindern, dass Innovationsflüsse als Einbahnstraßen verlaufen und Technologien oder Ideen beim Crossing over cultures unverändert übernommen werden. Auch die Funktionsbestimmung von Technologien oder Prozessen kann sich beim Überschreiten von Kulturgrenzen durch gelingende oder misslingende Interaktionsprozesse verändern und eingeschränkt bzw. erweitert werden. Im Extremfall kann die technische Funktionalität oder Effizienz dadurch abhandenkommen und durch eine rein symbolische Zweckbestimmung ersetzt werden.

Linguistik
In der Linguistik, speziell in der Kontaktlinguistik, wird das Phänomen der Emergenz neuer Sprachen in einer heterogenen Gemeinschaft als Kreolisierung bezeichnet. Die Kreolsprache wird in der Generation, die sie geschaffen hat, nicht zur vollwertigen Sprache. Aber die Kinder dieser Generation wachsen in dieser Umgebung auf und erlernen sie als Muttersprache. Auch Szenejargons wie Kanak Sprak oder Pidgin-Sprachen sind Kontaktphänomene, meist mit asymmetrischer Beteiligung der Kontaktparteien. Sie stellen "Überschichtungsphänomene" dar: Beim Pidgin z. B. übernehmen die Kolonisierten den Wortschatz der Kolonialherren, also ein sogenanntes sprachliches Superstrat, um diese besser verstehen zu können. Sie verwenden aber ihre Grammatik (das sprachliche Substrat) weiter. Ein fremdes Superstrat als Sprache der Eroberer kann sich jedoch abschwächen, wenn es sich bei der Substratsprache um eine Kultursprache handelt (z. B. Latein), in der Begriffe für viele Dinge, Institutionen oder Abstrakta existieren, für die in den Superstratsprachen der Eroberer (z. B. Franken, Westgoten) keine Begriffe zur Verfügung stehen.

Betriebswirtschaftslehre
Als Kontaktinnovationen werden auch Innovationen bezeichnet, die in einem Dialogprozess zwischen Entwickler und Kunden entwickelt bzw. perfektioniert werden (Customer contact innovation). Dieser Kontakt kann persönlich oder technikgestützt, z. B. über Innovationsplattformen oder -börsen erfolgen. Der Kunden- (oder auch Lieferanten-)kontakt wird damit zum wichtigen Faktor der Kreativität und des Innovationserfolgs.

Beispielsweise kann die Vielfalt der Verwendungsmöglichkeiten moderner Materialien nur ausgelotet werden, indem man sie durch möglichst viele verschiedene Anwendergruppen – Laien wie Professionals – anfassen, riechen, schmecken, testen usw. lässt.

Siehe auch
 Open Innovation

Sonstiges
Contact Innovation ist auch der Name eines Bildbearbeitungsprogramms.

Einzelnachweise

Literatur
 Everett M. Rogers: Diffusion of Innovations. New York: Free Press 1983, ISBN 978-0-02-926650-2 (zuerst 1962).

Betriebswirtschaftslehre
Evolutionsökonomik
Kultursoziologie
Innovationsmanagement
Technischer Fortschritt
Linguistische Typologie

Kontaktinnovation


Un șurub este un mecanism care transformă mișcarea de rotație în mișcare liniară, și cuplul (forța de rotație) într-o forță liniară. Este una din cele șase mașini simple din mecanica clasică. Cea mai comună formă este formată dintr-un ax cilindric cu adâncituri elicoidale ce formează filetul Șurubul trece printr-o gaură dintr-un alt obiect, cu filet în interiorul găurii, care se potrivesc cu filetul șurubului. Atunci când axul șurubului este rotit față de filetul staționar, șurubul se mișcă de-a lungul axei sale relativ la mediu înconjurător; de exemplu rotirea unui șurub face ca acesta să intre în lemn. În mecanismele cu șurub, fie corpul șurubului se poate roti prin intermediul unui orificiu filetat într-un obiect staționar, fie un alt obiect filetat, cum ar fi o piuliță, se poate roti în jurul șurubului static. Din punct de vedere geometric, un șurub poate fi privit ca un plan înclinat îngust înfășurat în jurul unui cilindru.

Ca și celelalte mașini simple un șurub poate amplifica forța; o mică forță de rotație (cuplu) pe arbore poate exercita o forță axială mare asupra sarcinii. Cu cât pasul, distanța dintre filetul șurubului, e mai mic, cu atât mai mare este avantajul mecanic, raportul dintre forța de intrare și de ieșire. Șuruburile sunt utilizate pe scară largă ca elemente de fixare și în dispozitive, cum ar fi capacele cu filet pentru containere, menghine, cricuri si prese cu șurub.

Alte mecanisme care folosesc același principiu, numite de asemenea șuruburi, nu au neapărat un arbore sau filet. De exemplu, un tirbușon este o spirală în formă de tijă cu vârf ascuțit, iar șurubul lui Arhimede este o pompă de apă care utilizează o cameră elicoidală care se rotește pentru a muta apa la deal. Principiul comun al tuturor șuruburi este că o elice ce se rotește poate provoca o mișcare liniară.

Istorie

Șurubul a fost una dintre ultimele mașini de simple care a fost inventată. A apărut prima dată în Grecia antică, și până în Secolul I î.Hr. a fost folosit în prese și pentru aplicații de tipul șurubului lui Arhimede, dar data exactă când a fost inventat este necunoscută. Filozoful grec Archytas de Tarrentum (428 – 347 î.Hr.) este creditat de către greci cu această invenție. Filozoful grec Arhimede este creditat cu inventarea pompelor de apă bazate pe șurubul ce în poartă numele în jurul anului 234 î.Hr., deși există dovezi că dispozitivul ar fi venit de fapt din Egipt. Arhimede a fost primul care a studiat șurubul ca o mașină, deci, el este, uneori, considerat inventatorul șurubului.

Pentru că trebuiau să fie tăiate de mână cât mai exact, șuruburile au fost folosite doar ca legături între piese în doar câteva mașini din lumea antică. Fixarea cu șurub a început să fie folosită în ceasuri doar în secolul al XV-lea, după ce au fost inventate strungurile de filetare. Teoria dinamicii mașinilor simple, inclusiv a șurubului, a fost descrisă de către omul de știință italian Galileo Galilei în anul 1600, în Le Meccaniche ("Mecanica").

Note

Mașini simple

Șurub (mașină simplă)


مؤسّسة غالوب  هي شركة تحليلات واستشارات أمريكية تتخذُ من واشنطن العاصمة مقرًا لها. أسَّسَ المؤسسة جورج غالوب عام 1935 وأصبحت الشركة معروفة باستطلاعاتِ الرأي العام التي تُجريها في جميع أنحاء العالم. حولت غالوب ابتداءً من الثمانينيات أعمالها للتركيز على توفير التحليلات والاستشارات الإدارية للمؤسسات على مستوى العالم. بالإضافة إلى التحليلات والاستشارات الإدارية واستطلاعات الرأي، تقدم الشركة أيضًا الاستشارات التعليمية وكتب الأعمال والإدارة التي تنشرها وحدة غالوب برِس التابعة لها.

المنظمة
مؤسّسة غالوب هي شركة خاصة تتخذُ من مبنى غالوب واشنطن العاصمة مقرًا لها. لدى المؤسسة ما بين 30 حتى 40 مكتبًا على مستوى العالم بما في ذلك مكاتب في حرم غالوب ريفرفرونت في أوماها نبراسكا كما تُوظّف الشركة حوالي 2000 موظف، فيما يرأسُ المؤسسة جيم كليفتون الذي هو رئيس مجلس الإدارة والرئيس التنفيذي للشركة في الوقت ذاته. ليس لمؤسسة غالوب أيُّ ارتباطٍ مع مؤسسة غالوب الدوليّة التي تنشطُ في سويسرا. رفعت مؤسسة غالوب دعوى قضائية ضد مؤسسة غالوب الدوليّة ومنظمات أخرى بسبب الاستخدام غير المصرح به لاسم غالوب.

التاريخ

التاريخ المبكر

أسس جورج غالوب (1901 – 1984) المعهد الأمريكي للرأي العام  – الذي يُعتبر اللبنة الأساس لمؤسّسة غالوب – في برينستون بنيو جيرسي عام 1935. حاول غالوب جعل استطلاعاتِ الرأي لشركته عادلة من خلال أخذ عيّناتٍ من ممثلي الناخبين في كل ولاية، كما رفض إجراء استطلاعاتٍ بتكليف من منظمات أو أحزابٍ مثل الحزبين الجمهوري والديمقراطي. تنبأ غالوب عام 1936 بأن فرانكلين روزفلت سيهزم ألفريد لاندون في السباق على رئاسة الولايات المتحدة. ساهمَ هذا التوقّع الصحيح والمفاجئ من صاحبِ الخمسة وثلاثين سنة في شهرة شركته التي سُرعان ما أصبحت رائدة في استطلاعات الرأي الأمريكية. بدأت مؤسسة غالوب عام 1938 في إجراء أبحاث السوق لشركات الإعلان وصُنَّاع الأفلام، ثمّ أنشأت بحلول عام 1948 منظمات استطلاع رأي تابعةٍ لها في اثني عشر دولة أخرى وهو ما ساهمَ في شهرتها عالميًا. إلى أن تشكَّلت منظمة غالوب الحديثة عام 1958 عندما جمع جورج غالوب جميع شركاته ومنظماته الناشطة في مجال استطلاعات الرأي تحتَ منظمة واحدة حملت اسمه.

التاريخ الحديث
تُوفيَّ جورج غالوب عام 1984، وبعد أربع سنواتٍ فقط من وفاته باعت عائلته الشركة مقابل سعرٍ لم يُكشف عنه لشركة سيليكشن ريسيرش إنكوربوريتد  وهي شركة أبحاثٍ كانت تتخذُ من أوماها في نبراسكا مقرًا لها. رغم إبرامِ الصفقة إلّا أن عائلة غالوب استمرت في العمل مع الشركة الجديدة – التي استحوذت على مؤسسة غالوب – حيثُ احتفظ ابني جورج غالوب وهما جورج غالوب جونيور وأليك غالوب بمنصبهما كرئيسين مشاركين ومديريْن. أسَّس الأول (1930 – 2011) مؤسسة جورج إتش غالوب  غير الربحية كجزءٍ من اتفاقية الاستحواذ، فيما واصلت سيليكشن ريسيرش إنكوربوريتد – وهي الشركة التي تأسست عام 1969 على يدِ عالم النفس دون كليفتون – تركيزها على أبحاث السوق وقد ساهمَ حصولها على اسم غالوب في منحها المزيد من المصداقية ومعدلات استجابة أعلى لاستطلاعاتها.

على الرغمِ من بيع المؤسسة لسيليكشن ريسيرش إنكوربوريتد فقد بنت غالوب لنفسها مكانة كشركة استشارات بحثية وإدارية تعملُ مع باقي الشركات لتحديد ومعالجة المشكلات مع الموظفين وعملائهم. واصلت غالوب تقديم تقارير عن استطلاعات الرأي العامة التي تقوم بها وقد ولَّد لها هذا نسبة لا بأس بها من الإيرادات التي ساعدت المؤسسة في الحفاظ على رؤيتها وحتى استقلاليتها إلى حدٍ ما. طوَّرت غالوب في التسعينيات مجموعة من 12 سؤالًا أطلقت عليها اسم كيو 12  لمساعدة الشركات على قياس مشاركة الموظفين، كما دخلت المؤسسة في شراكاتٍ لإجراء استطلاعاتِ رأي لصالحِ يو إس إيه توداي وسي إن إن. نشر محللو المؤسسة عام 1999 كتاب أولا، اكسر كل القواعد وهو الكتاب الذي حقَّق شهرة كبيرة وأصبح في وقتٍ ما الكتاب الأكثر مبيعًا في فئة الكتب من نوعه، بل رجّحت مجلة فورتين سمال بيزنيس أن نجاح الكتاب عزز الأعمال الاستشارية لمؤسسة غالوب.

توقعت مؤسسة غالوب عام 2012 بشكلٍ غير صحيحٍ فوز ميت رومني في الانتخابات الرئاسية الأمريكية. أمضت غالوب بعد إعلان نتائج الانتخابات – التي فاز بها باراك أوباما – ستة أشهرٍ في مراجعة منهجيتها وخلصت إلى أن منهجيتها معيبة لأنها أجرت عددًا قليلاً جدًا من المكالمات الهاتفية لاستطلاع الرأي في بعض المناطق كما بالغت في تقدير تصويت العرق الأبيض فضلًا عن اعتمادها على أرقام الهواتف الأرضية في اتصالات الاستطلاع وهي الهواتف التي يستعملها الجيل القديم في الغالب. توصّلت وزارة العدل الأمريكية ومؤسسة غالوب في تموز/يوليو 2013 إلى تسويةٍ بقيمة 10.5 مليون دولار بناءً على مزاعم بأن الشركة انتهكت قانون المزاعم أو الادعاءات الكاذبة وقانون نزاهة عمليات الشراء. زعمت الشكوى أن غالوب بالغت في تقدير ساعات عملها في مقترحاتٍ مقدمة إلى وزارة الخارجية ودار سك العملة بشأن العقود وأوامر المهام التي ستُمنح دون منافسة بحيثُ زعمت وزارة العدل أن الوكالات مُنحت العقود وأوامر المهام بأسعار متضخمة كاذبة. حلَّت التسوية المُبرَمة أيضًا مزاعم بأن مؤسسة غالوب انخرطت في مفاوضات توظيف غير لائقة مع مسؤول بالوكالة الفيدرالية لإدارة الطوارئ.

عانت المؤسسة من عدّة قضايا في المحاكم، حيثُ قدم مايكل ليندلي وهو موظفٌ سابقٌ في غالوب شكوى ضدها بموجب قانون الادعاءات الكاذبة فحصل على ما يقربُ من مليونَيْ دولار جرّاء التسوية التي لم ينتج عنها لا مقاضاة ولا تحديد للمسؤولية. قررت غالوب عدم إجراء أيّ استطلاعات رأي في الرئاسيات الأمريكية لعام 2016 وذلك بغرضِ التركيز في أعمالها الاستشارية. قال مسؤولو غالوب إنَّ استطلاعات رأيها قد تكون دقيقة خلال الانتخابات لكن الشركة قررت إعادة تخصيص مواردها في أمور أخرى، وهو ما أكّده فرانك نيوبورت رئيس تحرير المؤسس لصحيفة واشنطن بوست حيث وضَّح أن غالوب شعرت أن استطلاع الرأي العام بشأن قضايا أخرى غير الانتخابات هو استخدامٌ أفضل للموارد.

استطلاعات الرأي

غالوب لاستطلاعات الراي
غالوب لاستطلاعات الرأي  هو قسمٌ من مؤسسة غالوب يجري بانتظامٍ استطلاعات الرأي العام. تُنشر نتائج استطلاعات الرأي والتحليلات ومقاطع الفيديو الخاصة بغالوب يوميًا في شكل أخبارٍ تعتمدُ على البيانات. تُكبّد استطلاعات الرأي الشركة خسائر مالية تبلغُ حوالي 10 ملايين دولار سنويًا ولكنه يمنحها علامة تجارية ويُساهم في شهرتها مما يُساعد على تعزيز أبحاث الشركات الخاصّة بها. قامت غالوب لاستطلاعات الرأي تاريخيًا بقياس وتتبع مواقف الجمهور فيما يتعلق بالقضايا السياسية والاجتماعية والاقتصادية بما في ذلك الموضوعات الحسَّاسة أو المثيرة للجدل.

منهجية غالوب
ترتكزُ منهجيّة غالوب في استطلاعات الرأي اليوميّة على نوعين: المسح السياسي والاقتصادي داخل الولايات المتحدة ومؤشّر الصحة والرفاه. تُجري غالوب في كلا الاستطلاعين 500 مقابلة في جميع أنحاء الولايات المتحدة يوميًا (بمعدل 350 يومًا في العام) بحيث تتمُّ هذه الاستطلاعات بنسبة 70% عبر الهواتف المحمولة و30% عبر الخطوط الأرضية. تعتمدُ منهجية غالوب في استطلاعات رأيها على المُستطلَعين مباشرة وعلى استطلاع رأي مُلَّاك أرقام هواتفٍ مختارة بشكل عشوائيّ كما تعتمدُ على استراتيجيّة تكرار الاتصال للوصول لرأي الذين لم يستجيبوا في المحاولة الأولى، فضلًا عن اعتمادها على قائمة أرقام عشوائية في استطلاعِ آرائهم حول موضوعٍ ما، ومع ذلك فقد تعتمدُ المؤسسة على أرقام هواتف غير مدرجة في القائمة العشوائيّة حسب نظام الكمبيوتر الذي تعتمد عليه في جمع وترتيب تلك الأرقام.

داخل كل أسرةٍ يُتصَل بها عبر الهاتف الأرضي، يبحثُ موظّفي غالوب عن استطلاع رأي شخصٍ بالغٍ (فوق الثمانية عشر سنة) أو البالغ في الأسرة الذي سيحتفلُ بعيد ميلاده تاليًا. لا تعتمدُ غالوب على نفس هذه الإجراءات حين استطلاع أصحاب الهواتف المحمولة على اعتبار أنها مرتبطة بفردٍ واحدٍ على عكس أرقام الهواتف الأرضيّة المرتبطة عادةً بأسرة بالكامل. تُوفّر غالوب أيضًا خدمة استطلاعات رأي باللغة الإسبانية للناطقين بهذه اللغة في مختلف الولايات الأمريكية كما تُجري استطلاعات في ألاسكا وهاواي. بعد أن تقوم غالوب بجمع بيانات المسح ومعالجتها، تُعطي لكل فئة في منقطة معيّنة «رقمًا محددًا» على حسبِ عدد سكّان المنطقة وبالتالي نسبة تأثيرهم في الموضوع الذي استُطلعوا فيه. تعتمدُ غالوب في تحديدها للرقمِ لكلّ منطقة على عدّة معايير بما في ذلك التعداد السكّاني والعرق والعمر والتحصيل التعليمي للساكنة.

صحّة الاستطلاعات
توقّعت مؤسسة غالوب من عام 1936 وحتى عام 2008 الفائز في الانتخابات الرئاسية بشكلٍ صحيحٍ مع استثناءات ملحوظة في الانتخابات الرئاسية الأمريكية لعام 1948 حيث توقّعت غالوب وجميع استطلاعات الرأي تقريبًا فوز توماس ديوي لكنّ هاري ترومان خالف كلّ التوقعات محقّقا فوزًا مفاجئًا في تلك العمليّة الانتخابية. الأمر ذاته تكرّر في الانتخابات الرئاسية لعام 1976 حينما توقّعت المؤسسة حسب استطلاعات الرأي الكثيرة والمتعددة التي أجرتها فوز جيرالد فورد بفارقٍ ضئيلٍ على منافسه جيمي كارتر لكنّ الأخير حسمها لصالحه. توقّعت مؤسسة غالوب في الانتخابات الرئاسية الأمريكية لعام 2008 الفائز بشكل صحيح لكنها حصلت على المرتبة 17 من أصل 23 منظمة استطلاع آراء من حيثُ دقة الاستطلاعات قُبيل إعلان النتائج النهائية.

أظهر استطلاع غالوب الانتخابي لعام 2012 أن ميت رومني سيحصدُ ما نسبته 49% فيما سيحصدُ باراك أوباما ما نسبته 48% لكنّ نتائج الانتخابات النهائية أظهرت تفوق الأخير الذي حصد ما نسبته 51.1% مقابل 47.2% لرومني. وجد مُحلّل الاستطلاعات المعروف نيت سيلفر أن نتائج غالوب كانت الأقل دقة من بين 23 شركة استطلاعات رئيسية. رد فرانك نيوبورت رئيس تحرير غالوب على الانتقادات بالقولِ إنّ المؤسسة تقومُ ببساطة بتقدير التصويت الشعبي الوطني بدلاً من توقع الفائز وأن استطلاعها النهائي كان ضمنَ هامش الخطأ الإحصائي، كما انتقد نيوبورت المحللين مثل سيلفر الذين يجمعون ويحللون استطلاعات الرأي للآخرين مُشيرًا إلى أنه من الأسهل تجميع وتحليل استطلاعات الآخرين.

انتقد محلل الاستطلاعات مارك بلومنتال عام 2012 مؤسّسة غالوب بسبب ما يُعرف بالرقم المحدد سلفًا – وهو الرقم الذي تضعهُ المؤسسة لكل منطقة بناءً على عددٍ من العوامل – حيثُ أكّد على أن غالوب اعتمدت على رقمٍ غير صحيحٍ فيما يخصُّ الأمريكيين السود والأمريكيين من أصل لاتيني وهو ما تسبّب في حدوث أخطاء في نتيجتها النهائيّة لاستطلاعات الرأي التي لم تُرجح كفّة أوباما مع أنه هو من فاز في السباق الانتخابي. أثنى بلومنتال في الوقت نفسه على مؤسسة غالوب لالتزامها الرائع بالشفافية كما قال مقترحًا على شركات استطلاع الرأي الأخرى أن تكشفَ عن بياناتها الأولية ومنهجياتها مثلما فعلت غالوب.

كانت دقة استطلاعات رأي غالوب عام 2013 حول العقيدة الدينية موضع تساؤل، حيث أفرز استطلاع غالوب حول التدين في الولايات المتحدة نتائج مختلفة نوعًا ما عن الدراسات الأخرى حول القضايا الدينية بما في ذلك دراسة أجراها مركزُ بيو للأبحاث عام 2012، والتي وجدت أن أولئك الذين يفتقرون إلى الانتماء الديني كانوا سريعي النموّ في الولايات المتحدة على عكسِ ما خصلت إليه غالوب. نشرت صحيفة وول ستريت جورنال عام 2016 مقارنة لنتائج استطلاعات رأي مؤسسة غالوب حول البطالة مع النتائج الصادرة عن مكتب الولايات المتحدة لإحصائيات العمل من 2010 إلى 2016، حيثُ وجدت الصحيفة أن هناك نوعًا من التطابق في الأرقام وهو ما يُشير إلى أن منهجية المؤسسة وأسلوبها المتبع في عمل هكذا استطلاعات تقديريّة يتفقُ مع ما تأتي بهِ الوكالات الحكومية.

استطلاع غالوب العالمي
بدأت غالوب عام 2005 استطلاعها العالمي والذي يقوم باستمرارٍ بإجراء مسح للمواطنين في 160 دولة يُمثّلون أكثر من 98% من السكان البالغين في العالم. يتكون استطلاع غالوب العالمي من أكثر من 100 سؤال حول قضايا عالميّة بالإضافة إلى عناصر خاصة بالمنطقة المعنية بالاستطلاع. تشملُ استطلاعات مؤسسة غالوب العالمية المؤشرات التالية: القانون والنظام، والغذاء والمأوى، والمؤسسات والبنية التحتية ط والوظائف الجيدة، والرفاهية. تعملُ غالوب أيضًا مع المنظمات والحكومات لإنشاء فهارس مخصصة لجمع المعلومات حول مواضيع محددة ذات أهمية معيّنة.

 منهجية الاستطلاع
تعتمدُ غالوب في منهجيّتها الخاصة باستطلاعات الرأي العالمية على استطلاع آراء ما يقربُ من 1,000 من سكان كل دولة حيثُ تستهدف المؤسسة جميع السكان المدنيين الذين تبلغ أعمارهم 15 عامًا فأكثر. تطلبُ غالوب من كل مستطلعٍ أن يُجيب على أسئلة الاستطلاع بلغته الخاصة ثمّ تجمعُ النتائج التي تكون في العادة قابلة للمقارنة إحصائيًا. تستخدم مؤسسة غالوب الاستطلاعات الهاتفية في البلدان التي تمثل فيها تغطية الهاتف 80% على الأقل فيما تعتمدُ على المقابلات وجهًا لوجه في باقي الدول.

الخدمات
اشتهرت غالوب بفضل خدمة غالوب لاستطلاعات الرأي، لكنّ الشركة تُوفّر عددًا من الخدمات الأخرى على غِرار الخدمات الاستشارية البحثية والإدارية والتي تشملُ خدمتها المعروفة باسمِ كيو 12  وكيفتون سترانث . تتعلق الخدمة الأولى باستطلاعِ آراء الموظّفين في شركةٍ ما عبر طرح اثني عشر سؤالًا حول مكان عملهم وزملائهم في العمل والإدارة وذلك لمساعدة المديرين والمؤسسات على تحسين الإنتاجية، فيما تتعلق الخدمة الثانية باختبارٍ لتقييم الشخصية عبر الإنترنت حيث يُجيب المستطلَع على 34 سؤالًا وتُحدَّد شخصيته من خلال أجوبته. تقدم مؤسسة غالوب استشاراتٍ أيضًا للمدارس وللأنظمة المدرسية للتركيز على نقاط القوة وزيادة المشاركة، حيث تُدير الشركة استطلاع غالوب للطلاب في الولايات المتحدة والذي يقيس النجاح بناءً على عددٍ من العوامل بما في ذلك المشاركة ونسبة الرفاهية.

غالوب برس
نشر قسم مؤسسة غالوب المختصّ في الكتابة والنشر والذي يحملُ اسم غالوب برس  ما يقرب من 30 كتابًا عن الأعمال التجارية والموضوعات المتعلقة بالرفاهية الشخصية. هذه قائمةٌ صغيرةٌ بأبرز الأعمال التي أصدرها قسمُ غالوب برس:
 أولاً: اكسر كلّ القواعد .
 ما مدى امتلاء دلوك؟  وهو كتابٌ من تأليف توم راث كبير الباحثين في مؤسسة غالوب، وجده دون كليفتون مؤسس سيليكشن ريسيرش إنكوربوريتد.
 اكتشف نقاط قوتك الآن  الذي يعد من بين أفضل 20 كتابًا من حيثُ عدد المبيعات على أمازون اعتبارًا من عام 2017.

ملاحظات

المراجع

تأسيسات سنة 1935 في نيو جيرسي
تأسيسات سنة 1958 في الولايات المتحدة
شركات أمريكية
شركات أسست في 1935
شركات مقرها في أوماها (نبراسكا)
شركات خاصة مقرها في واشنطن العاصمة

مؤسسة غالوب


Dock Sud es una película argentina dirigida por Tulio Demicheli sobre su propio guion escrito en colaboración con Sixto Pondal Ríos y Carlos Olivari que se estrenó el 21 de mayo de 1953 y tuvo como protagonistas a Mario Fortuna, Ana Lasalle, Ubaldo Martínez, Pepita Muñoz, Nelly Panizza y María Esther Podestá. Fue la última película en la que intervino la primera actriz Aurelia Musto.

Sinopsis
Los familiares de los trabajadores muertos al caer un tranvía al Riachuelo cobran indemnizaciones por el hecho, mejoran su nivel de vida y menosprecian al obrero que no tomó el tranvía ese día.

Reparto

Comentario
Manrupe y Portela opinaron que el filme está "entre lo mejor del casi neorrealismo argentino de los '50 y, tal vez, el mejor título de su director. En una línea popular demasiado sentimental pero técnicamente bien narrada, basada en un hecho ocurrido el 12 de julio de 1930, en una madrugada de niebla."

Premio
La Academia de Artes y Ciencias Cinematográficas de la Argentina le otorgó el premio Cóndor Académico al mejor argumento original de 1953 a Sixto Pondal Ríos y Carlos Olivari.

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre Dock Sud en el sitio del cine nacional
 Información sobre Dock Sud en Internet Movie Data Base

Películas de Artistas Argentinos Asociados
Películas en blanco y negro de Argentina

Dock Sud (película)


Louis V may refer to:

 Louis V of France (967–987)
 Louis IV, Holy Roman Emperor and V of Germany (1282–1347)
 Louis V, Duke of Bavaria (1315–1361)
 Louis V, Elector Palatine (ruled 1508–1544)
 Louis V, Landgrave of Hesse-Darmstadt (ruled 1596–1626)
 Louis Joseph, Prince of Condé (1736–1818)
 Louis Vuitton, luxury goods and fashion company, also its eponymous founder

Human name disambiguation pages

Louis V


Magic Beyond Words: The J.K. Rowling Story (en español: Magia más allá de las palabras) es una película estadounidense para televisión de 2011 sobre la vida de la escritora de Harry Potter, J. K. Rowling. El papel principal es interpretado por Poppy Montgomery.

Sinopsis
La película relata la historia de la creadora de Harry Potter: su vida desde los años noventa, el divorcio con su esposo Jorge Arantes en 1995 y las difíciles pruebas que debió sortear la escritora.

Reparto

Estrenos
 En EE.UU. se estrenó el 18 de julio de 2011.
 En Latinoamérica se estrenó en diciembre del mismo año en el canal Studio Universal.

Referencias

Enlaces externos

 La película en mylifetime.com
 Página de la película
 Ficha en filmaffinity.com

Películas de 2011
Películas basadas en hechos reales
Películas basadas en libros
Películas biográficas
Películas dirigidas por Paul A. Kaufman
Películas dramáticas
Películas en inglés
J. K. Rowling

Magic Beyond Words


Vester Allé i Aarhus går fra Rådhuspladsen til Vesterbro Torv. Den var oprindeligt en del af det man kaldte "Vejen bag om byen", og den del af "Vejen bag om byen", som længst bevarede sin landlige idyl. Den var stykket fra Frederiksport til Aarhus Mølle – Vester Allé.

Mølledammen drænes
Først i 1870'erne begyndte udvidelsen her. Byens vækst havde indtil da hovedsageligt koncentreret sig i nord og syd. Mod vest lå Aarhus Mølle og Mølledammen i vejen for en de mest oplagte udvidelser. Men først da sluserne i 1873 blev nedlagt, fordi møllen nu skulle drives med dampkraft blev mølledammen drænet og på ganske kort tid opstod der grønne enge der hvor dammen havde været.

Samtidig med at mølledammen blev udlagt til senere bebyggelse opførte man midt på Jeronimusbakkens sydlige side Forsørgelsesanstalten 1869-1870 (hvor ARoS] ligger i dag), mens man i årene 1875-1878 byggede en dragonkaserne på Borgmestertoften – lige over for det nuværende rådhus.

Fattiggården på bakken
Indtil 1870 havde Klosterbygningen ved Vor Frue Kirke huset de forarmede aarhusianere. Men på grund af pladsmangel opførte man Forsørgelsesanstalten eller Fattiggården som den også blev kaldt. Da den blev taget i brug, var den placeret langt uden for byen, og de fattige må næsten have følt det som en deportation at blive anbragt langt uden for byens grænser. Var man først blevet anbragt på fattiggården, overtog fattigvæsenet den fulde forsørgelse, og fattiglemmerne måtte afgive enhver form for selvbestemmelse. Kosten var til gengæld gratis om end hverken nærende eller rigelig. Til gengæld var der både en fnat- og badestue, hvor lemmerne kunne gennemgå en måske tiltrængt renselsesproces. I folkemunde kom Jeronimusbakken med tiden til at hedde Fattiggårdsbakken.

Dragonkasernen
Dragonkasernen eller Rytterikasernen som den officielt kom til at hedde, var den første af de militære bygninger som man tog fat på at bygge. Placeringen skyldtes blandt andet at dragonerne i forvejen havde et ridehus her – bygget i 1860. Foruden Ridehuset kom kasernen ud mod Vester Allé til at bestå af den såkaldte skolekaserne, der kunne tages i brug i 1876. Her blev rekrutterne placeret når de blev indkaldt – deraf også navnet Skolekasernen.

I 1932 blev regimentet lagt sammen med 5. Dragonregiment og flyttede til Randers under navnet Jydske Dragonregiment. I forbindelse med sammenlægningen oprettedes under Jyske Dragonregiment to cyklist-eskadroner og et panservognskompagni, som begge fik garnison på Rytterikasernen. Samtidig rykkede to feltartilleriregimenter med deres hestetrukne kanoner ind. Men det egentlige rytteri – dragonerne – var væk, og i 1934 besluttede man, at det gamle navn Rytterikasernen skulle erstattes med Kasernen, Vester Allé.

Museum og Bibliotek på Mølleengen
I sommeren 1877 åbnede Aarhus Museum på Vester Allé i den bygning der senere blev kendt som Huset i Aarhus. Der var museum i bygningen til 1970, hvor det flyttede til Moesgård.

Hovedbiblioteket i Aarhus blev bygget i Mølleparken i 1934 og lå der til det i 2015 blev flyttet til det nye multimediehus DOKK1 på havnen.

Kilder og henvisninger

 Århus - Dengang og nu, bind 1,red. Vagn Dybdahl, Århus Byhistoriske Udvalg, 1971
 Århus - Dengang og nu, bind 2,red. Vagn Dybdahl, Århus Byhistoriske Udvalg, 1972
 Gamle Århusgader, bind 1, Emanuel Sejr, Århus Byhistoriske Udvalg, Universitetsforlaget i Aarhus, 1960
 Århus – Byens historie 1870-1945, bind 3, red. Ib Gejl, Århus Byhistoriske Udvalg, 1998
 Vester Allé på illustrerettidende.dk

Gader i Aarhus

Vester Allé


Sou or SOU may refer to:

People
 Sou (surname), a Cantonese romanization of the Chinese surname Su
 Sō, a Japanese surname and given name

Culture
 Sou (French coin), various French coins, later called sous.
 Penny (Canadian coin), colloquially called a sou in Quebec
 Sou (album), studio album by Marcelo Camelo
 Sou (film), a film by Theodore Ushev for Shorts in Motion: The Art of Seduction
 Sou (pastry), a type of food pastry
 Southern Thai language, ISO 639-3 language code

SOU
 Special Operations Unit (disambiguation)
 Southampton Airport, England (IATA code SOU)
 Southampton Central railway station, England (National Rail code SOU)
 Southern Oregon University, United States
 Southern Railway (U.S.) (railroad reporting mark SOU)
 Statens offentliga utredningar, an official series of reports of committees appointed by the Swedish Government
 Sound of Urchin, American eclectic alternative rock band

Sou


Friedrich Bayer (6 de junio de 1825 en Wuppertal - 6 de mayo de 1880 en Wurzburgo) fue empresario y fundador de Bayer AG, la compañía químico farmacéutica alemana fundada en 1863 con sede en Leverkusen, Renania del Norte-Westfalia, Alemania. Su hijo Karl Josef Bayer también fue químico e inventó el proceso Bayer de extraer la alúmina a partir de bauxita, esencial para el día de hoy a la producción económica de aluminio.

Enlaces externos

Friedrich Bayet who's who. (inglés)

Nacidos en Wuppertal
Fallecidos en Wurzburgo
Personas de Bayer
Empresarios de Alemania
Personas de la Provincia del Rin

Friedrich Bayer


An Microcoelia physophora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Victor Samuel Summerhayes. An Microcoelia physophora in nahilalakip ha genus nga Microcoelia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microcoelia

Microcoelia physophora


« L'homme est la mesure de toute chose » (en grec ancien : ) est une locution philosophique attribuée à Protagoras. Popularisée par Platon dans le Théétète et le Cratyle, elle énonce le principe fondamental du relativisme, selon lequel rien n'existe indépendamment de celui qui le perçoit, c'est-à-dire que rien n'a de réalité objective, extérieure au sujet. Cela conduit donc à l'adoption d'une position philosophique au moins partiellement antiréaliste, le monde ne pouvant alors être connu qu'en tant que perception du sujet.

Origine
Protagoras est l'un des grands sophistes de l'Antiquité grecque. Il soutient que l'homme est la mesure de toute chose. Quoiqu'interprétée postérieurement comme le fondement du relativisme, cette phrase a parfois été interprétée dans le cadre de la considération politique de Protagoras : soutenir que l'homme est la mesure de toute chose, c'est affirmer que l'homme en général, le membre de la Cité, est doté d'un sens commun et peut juger par lui-même.

La phrase de Protagoras est popularisée par Platon, qui l'utilise dans le Théétète et le Cratyle en rappelant qu'elle provient de Protagoras. Platon cherche, contre le relativisme de Protagoras et la doctrine du mobilisme universel d'Héraclite (selon laquelle on ne peut rien connaître de ce qui est perpétuellement en devenir), à fonder une philosophie qui découvre les idées abstraites, immuables, et universelles (la théorie des formes).

Ainsi, dans le Théétète, Socrate tourne donc en dérision le précepte du sophiste, s'étonnant « qu'au commencement de sa Vérité il n'ait pas dit que le pourceau, le cynocéphale, ou quelque être encore plus bizarre, capable de sensation, est la mesure de toutes choses ». Participant de l'ironie socratique, cette réponse pousse dans ses retranchements la pensée du sophiste : si les perceptions sont le plus haut degré de connaissance dont soit capable l'homme, tout être en étant doté peut servir de mesure aux choses.

Cette réflexion rejoint celle développée dans le Ménon par Platon sur la différence entre science et opinion vraie : si vraie que puisse être une opinion, elle demeure l'émanation d'une subjectivité faillible, tandis que la science consiste en une suite de raisonnements qui seuls peuvent prétendre à former les idées immuables et universelles susmentionnées. La critique socratique de la doctrine de Protagoras consiste donc à faire remarquer que la perception faillible et subjective — qui conduit à l'opinion, et non à la science — n'est pas la seule voie vers la connaissance, avec la science objective comme alternative au relativisme, voire au solipsisme :

Postérité
Dans le Léviathan, Thomas Hobbes énonce que « les hommes mesurent non seulement les autres hommes, mais toutes les autres choses à partir d'eux-mêmes ; et, se trouvant eux-mêmes sujets à la peine et la lassitude de s'être mus, ils pensent que tout objet, las de se mouvoir, doit chercher le repos ». Hobbes souligne ici l'anthropomorphisme de la pensée humaine, qui attribue au monde les traits qu'elle trouve en l'homme : si un objet en mouvement se ralentit, ce n'est pas lié à une prétendue fatigue, dans une vision humaine des choses, mais aux frottements de l'air. Cette perspective se distingue donc nettement de celle de Protagoras, à laquelle elle n'est que marginalement liée : la première avance que la représentation du monde par l'homme est dictée par sa nature (anthropomorphisme), la seconde que la réalité elle-même n'existe que dans l'œil de l'observateur (relativisme).

Articles connexes
 Sujet (philosophie)
 Relativisme
 Antiréalisme
 Anthropomorphisme

Notes et références

Platon

L'homme est la mesure de toute chose


Santa Teresa a Chiaia je barokna crkva u Napulju, Italija.

Crkvu je osnovao 1620., a dovršio 1650.-1662. Cosimo Fanzago. Potres 1688. oštetio je crkvu koja je morala biti obnovljena. Crkva se izvorno zvala Santa Teresa Plaggie, zbog mjesta u blizini plaže gdje se nalazila. Fasada je bogata štukaturom. Unutrašnjost je tlocrt grčkog križa s kipom svete Terezije, koji je izradio Cosimo Fanzago na glavnom oltaru. Glavna djela u crkvi su Marijino djetinjstvo, Pokoj u Egiptu, Sveti Petar se ukazuje svetoj Tereziji i Sveti Petar od Alcantare ispovijeda svetoj Tereziji, Luca Giordano.

Bibliografija
 Napoli e dintorni, Touring club Italia, Touring Editor, 2001.

Vanjske poveznice

Katoličke crkve u Napulju
Barokne crkve u Napulju

Santa Teresa a Chiaia


8941 Junsaito este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8941 Junsaito este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Takao Kobayashi. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,25 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 11,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

8941 Junsaito


Hans Meyer (* 19. Mai 1900 in Lindern, Kreis Geilenkirchen; † 26. September 1962 in Koblenz) war ein deutscher Mediziner und Ministerialbeamter.

Werdegang
Meyer erhielt am 1. Dezember 1925 die Approbation. Ab 1933 (oder 1934) war er Leiter der Inneren Abteilung des Krankenhauses Evangelisches Stift St. Martin in Koblenz.

Von 1947 bis zum 31. März 1951 war er Leiter der Gesundheitsabteilung des Ministeriums für Gesundheit und Wohlfahrt, später des Ministeriums des Inneren, des Landes Rheinland-Pfalz. Am 1. April 1947 wurde er zum Ministerialrat ernannt unter Berufung in das Beamtenverhältnis als Ehrenbeamter. Er war vier Jahre lang Vorsitzender, dann Geschäftsführer in der Arbeitsgemeinschaft der Gesundheitsbeamten der Ministerien der Länder.

1947 wurde er zum Präsidenten der Ärztekammer Koblenz gewählt. Er war Vertreter der Deutschen Tuberkulosegesellschaft und Vorsitzender des Landesgesundheitsrates Rheinland-Pfalz.

Ehrungen
Für seine Verdienste, die er sich in den ersten Jahren des Aufbaus des Gesundheitswesens im Land Rheinland-Pfalz nach dem Zweiten Weltkrieg, als er neben seiner Tätigkeit als Internist des evangelischen Krankenhauses in Koblenz gleichzeitig ehrenamtlich die Geschäfte der Gesundheitsabteilung führte, wurde er 1953 mit dem Verdienstkreuz (Steckkreuz) der Bundesrepublik Deutschland ausgezeichnet.

Quelle
 Landeshauptarchiv Koblenz, Best. 860 Nr. 2540.

Mediziner (20. Jahrhundert)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Person (Koblenz)
Deutscher
Geboren 1900
Gestorben 1962
Mann

Hans Meyer (Mediziner, 1900)


Rețeaua de troleibuz din Târgoviște a asigurat transportul electric din Târgoviște, județul Dâmbovița. Rețeaua a fost inaugurată în 4 ianuarie 1995 și a fost închisă în august 2005. Firele au fost demontate complet începând cu luna mai 2017.

Linii

Desființate
5: Micro XI - Gara CFR - Piața Doi Brazi
8: Piața Doi Brazi - Universitatea Valahia - Oțel Inox
14: Micro XI - Dealu Mare - Oțel Inox

Flotă
Târgoviște a deținut în exploatare 5 troleibuze Rocar, dintre care 3 erau 217E, numerotate 101-103 și 2 erau 212E, numerotate 104 și 105.

Note

Târgoviște
Târgoviște

Troleibuzele din Târgoviște


Patrik Lončarić (Osijek, 8. kolovoza 2000.), hrvatski veslač, svjetski i europski prvak u juniorskoj konkurenciji u dvojcu bez kormilara (s bratom Antonom) te član najbržeg juniorskog dvojca na svijetu (6:27.91).

Životopis
Pohađao je osnovne škole Franje Krežme i Svete Ane, 1. gimnaziju te Ekonomski fakultet Sveučilišta Josipa Jurja Strossmayera u Osijeku. Sportom se počeo baviti od najranijeg djetinjstva, od Osječke škole košarke braće Dražena i Davora Dogana preko tenisa u TK Osijek do Veslačkoga kluba Iktus. Prve zaveslaje na Dravi načinio je 2011. godine nakon škole veslanja u kojem ga je podučavala trenerica Jasminka Kraljević-Čolić. U kategoriji kadeta i mlađih juniora osvajao je naslove prvaka Hrvatske od 2012. do 2016. godine u više veslačkih disciplina, a najčešće u dvojcu na pariće s bratom blizancem- Antonom Lončarićem. Drugi trener Krešimir Ižaković promijenio je disciplinu braće Lončarić tako da su Anton i Patrik 2017. godine osvojili naslov svjetskih juniorskih prvaka u veslanju u dvojcu bez kormilara (Trakai, Litva, kolovoz 2017.). Godinu dana kasnije u francuskom Gravelinesu braća Lončarić osvojila su i naslov europskih juniorskih prvaka u dvojcu bez kormilara. Na svjetskom juniorskom prvenstvu u veslanju u Račicama u Češkoj Patrik Lončarić je s bratom Antonom osvojio brončanu medalju, ali su u polufinalnoj utrci izveslali najbolje svjetsko juniorsko vrijeme (svjetski juniorski rekord) od 6:27.91. U juniorskoj konkurenciji osvojili su i 6. mjesto na Olimpijskim igrama mladih u Buenos Airesu (Argentina) 2018. godine. Dobitnik je nagrade Hrvatskog olimpijskog odbora "Dražen Petrović" za najbolje mlade sportaše Republike Hrvatske u kategoriji sportskog para ili posade. Među međunarodnim rezultatima ističu se i tri medalje s Europskih prvenstava u veslanju za mlađe seniore (U23)- brončana medalja na EP u Poljskoj 2017. (Kruszwice), srebrna medalja na EP u Grčkoj 2019. (Ioannina) veslali su u četvercu bez kormilara s Ivanom-Antom Grgićem i Fabijem Ipsom i srebrna medalja na EP u Njemačkoj 2020. (Duisburg) gdje je nastupio u dvojcu bez kormilara s bratom Antonom Lončarićem. Prvu seniorsku medalju osvojio je na Svjetskom kupu u Zagrebu 2021. godine - brončanu medalju u četvercu bez kormilara (Ivan Piton, Patrik Lončarić, Anton Lončarić, Marko Ukropina).

Krajem 2021. godine braća Lončarić napuštaju VK Iktus i postaju članovi HAVK Mladost iz Zagreba te nastavljaju trenirati pod vodstvom trenera Tonija Urlića i uz najbolje svjetske veslače- Valenta i Martina Sinkovića te njihovog trenera Nikolu Bralića.

Rezultati
 2012. Prvenstvo RH, dvojac na pariće, kadeti – 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 2013. Prvenstvo RH, četverac na pariće, kadeti – 2. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Ivan-Ante Grgić, Marko Iža)
 2014. Prvenstvo RH, dvojac na pariće, kadeti – 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 2015. Prvenstvo RH, dvojac na pariće, mlađi juniori – 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 četverac na pariće, mlađi juniori – 2. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Leon Jug, Marjan Lovković)
 2016. Prvenstvo RH, dvojac bez kormilara, mlađi juniori – 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 četverac na pariće, mlađi juniori – 1. mjesto (Patrik Lončarić, Vedran Steiner, Marko Iža, Leon Jug)
 2016. Europsko juniorsko prvenstvo, Trakai- Litva, dvojac bez kormilara – 10. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 2016. Svjetsko juniorsko prvenstvo, Rotterdam- Nizozemska, osmerac – 12. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Krešimir Forjan, Leon Mikulić, Luka Smirčić, Frane Filip Garma, Luka Gojanović-Rakić, Marin Maletić)
 2017. Svjetsko juniorsko prvenstvo, Trakai- Litva, dvojac bez kormilara - 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 2017. Europsko juniorsko prvenstvo, Krefeld- Njemačka, dvojac bez kormilara - 7. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 2017. Europsko U23 prvenstvo, Kruszwica- Poljska, četverac bez kormilara– 3. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Ivan-Ante Grgić, Fabio Ipsa)
 2017. Prvenstvo RH, dvojac bez kormilara, seniori – 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 dvojac bez kormilara, juniori – 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 četverac bez kormilara, juniori – 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Ivan-Ante Grgić, Marko Iža)
 osmerac, juniori – 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Ivan-Ante Grgić, Leon Jug, Marjan Lovković, Vedran Steiner, Bruno Bašić, Marko Iža, korm. Marin Kovač)
 2018. Europsko juniorsko prvenstvo, Gravelines- Francuska, dvojac bez kormilara- 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 2018. Svjetsko juniorsko prvenstvo, Račice- Češka, dvojac bez kormilara – 3. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić) (u polufinalu izveslan svjetski rekord za juniorski dvojac bez kormilara– 6:27,91)
 2018. Olimpijske igre mladih, Buenos Aires- Argentina, dvojac bez kormilara – 6. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 2018. Europsko prvenstvo U23 seniori, Brest- Bjelorusija, dvojac bez kormilara – 7. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 2018. Prvenstvo RH, četverac s kormilarom seniori – 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Ivan-Ante Grgić, Vjekoslav Kolobarić, Emilija Arvaj)
 četverac bez kormilara seniori – 2. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Ivan-Ante Grgić, Vjekoslav Kolobarić)
 osmerac seniori – 5. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Ivan-Ante Grgić, Vjekoslav Kolobarić, David Šain, Krešimir Forjan Vedran Steiner, korm. Marin Kovač)
 dvojac bez kormilara juniori – 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 2019. Europsko prvenstvo U23 seniori, Ioaninna- Grčka, četverac bez kormilara - 2. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Ivan-Ante Grgić, Fabio Ipsa)
 2019. Svjetsko prvenstvo U23 seniori, Sarasota- SAD, četverac bez kormilara - 10. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Ivan-Ante Grgić, Fabio Ipsa)
 2019. 1. Svjetski kup, seniori A, Plovdiv – Bugarska, četverac bez kormilara – 4. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Tomislav Šain, Ivan Piton)
 2019. Prvenstvo RH, četverac s kormilarom seniori – 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Ivan-Ante Grgić, David Šain, Emilija Arvaj)
 četverac bez kormilara, seniori – 2. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Ivan-Ante Grgić, David Šain)
 2020. Europsko prvenstvo U23 seniori, Duisburg - Njemačka, dvojac bez kormilara - 2. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
 2020. Europsko prvenstvo seniori, Poznan- Poljska- četverac bez kormilara - 9. mjesto (Ivan Piton, Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Marko Ukropina)
 2020. Prvenstvo RH, dvojac bez kormilara, seniori - 1. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić
2021. Europsko prvenstvo seniori, Varese - Italija, četverac bez kormilara, 12. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Ivan Piton, Marko Ukropina)
2021. Svjetski kup u Zagrebu, Hrvatska, četverac bez kormilara (seniori), 3. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić, Ivan Piton, Marko Ukropina)
2021. Svjetski kup u Sabaudiji, Italija, dvojac bez kormilara (seniori), 3. mjesto (Anton Lončarić, Patrik Lončarić)
2021. Svjetsko prvenstvo u Račicama, Češka, dvojac bez kormilara (mlađi seniori, U23), 4. mjesto (Anton Lončarić,  Patrik Lončarić)
2022. Prvenstvo RH, prvi put u dresu HAVK Mladost iz Zagreba - tri naslova državnih prvaka (četverac bez kormilara, četverac s kormilarom, osmerac)
2022. Europsko prvenstvo U23 seniori, Hazewinkel Belgija, 3. mjesto (dvojac bez kormilara Anton Lončarić, Patrik Lončarić), trener Toni Urlić

Hrvatski veslači
Šport u Osijeku
Životopisi, Osijek

Patrik Lončarić


Abraham Dreyer (født 11. december 1671 i Trondheim, Norge - død 4. august 1736 samme sted), også kendt som Abraham Petersen Dreyer, var en dansk-norsk embedsmand, der fungerede som dommer i sin hjemby.

Dreyer ejede en del ejendomme i lokalområdet, blandt andet indenfor bjergværksdrift. Han havde ingen familie selv, men i 1712 giftede han sig med Karen Tønder, der var enke og mor til 12 børn. Den ene af sønnerne valgte at gå i sin stedfaders fodspor som voksen.

Henvisninger

Dommere fra Norge

Abraham Dreyer


Smida Jazz Festival este un festival internațional anual de jazz care se desfășoară din 2016, la Smida, în Parcul Natural Apuseni.

Istoric
Prima ediție a festivalului a fost în anul 2016 și de atunci are loc la fiecare an în Smida.

Artiști (selecție)
 2016: Essential Notes, Arcus Trio, Loop Doctors, İlhan Erșahin, Exit Oz, Sebastian Spanache Trio, Uptake Quartet, Studnitzky  Quartet
 2017: Jazzybit, The Kandinsky Effect, Tingvall Trio, Trompetre (Petre Ionutescu), Sickpicnic, GoGo Penguin, Iordache, Eric Vloeimans' Gatecrash, Bugge Wesseltoft's New Conception of Jazz
 2018: Muntet, Immortal Onion, Portico Quartet, KRiSPER, Lőrinc Barabás Quartet, Kimmo Pohjonen, Paperjam, Sons Of Kemet, Spirit Cave - Marilyn Mazur, Nils Petter Molvær, Eivind Aarset, Jan Bang
 2019: Nik Bärtsch's Ronin, James Holden & The Animal Spirits, Mammal Hands, Phronesis, Szun Waves, Leo Betzl Trio, Deus Ex Quartet, Paolo Profeti European Collective, Flatsharks, Grey Paris

Note

Legături externe

 pagina oficială
 pagina facebook

Festivaluri din România
Fondări în 2016
Festivaluri de jazz din România

Smida Jazz Festival


Mariela Carla Scarone (n. el 4 de octubre de 1986 en Buenos Aires) es una jugadora argentina de hockey sobre césped. Actualmente se desempeña como centrocampista en el Club Ciudad de Buenos Aires (Muni) y en la Selección argentina. Becada por la Secretaría de Deportes de la Nación.

Trayectoria
Mariela comenzó a jugar hockey a los cinco años en el club Comunicaciones junto a una de sus hermanas, hasta que ambas se mudaron al club Arquitectura. Allí realizó gran parte de las divisiones inferiores, hasta que en 2003 recaló en el club Ciudad de Buenos Aires, donde se desempeña hasta la actualidad.
A comienzos del año 2009 debutó en la selección de su país, en un partido amistoso frente a Estados Unidos. Desde entonces es convocada de forma regular por los entrenadores de las Leonas, en los que logró conquistar varios títulos, incluido el Campeonato Mundial 2010, cuatro Champions Trophy (2009, 2010, 2012, 2014), medalla de plata en el Champions Trophy 2011, medalla de plata en los Juegos Panamericanos de 2011 y en los Juegos Olímpicos de Londres 2012, medalla de oro en la Copa Panamericana 2013 disputada en la ciudad de Mendoza, Argentina y medalla de bronce en el Campeonato Mundial 2014.

Vida personal
Mariela vive en el barrio de Villa Devoto de la Ciudad de Buenos Aires junto a su familia. Estudia profesorado en educación física alternando su carrera como jugadora de hockey.
En 2011, un colegio nombró una escuela de hockey en su honor.

Títulos

Selección Argentina

 2009- Medalla de oro en el Champions Trophy (Sídney, Australia).
 2010- Medalla de oro en el Champions Trophy (Nottingham, Inglaterra).
 2010- Medalla de oro en el Campeonato Mundial (Rosario, Argentina).
 2011- Medalla de plata en el Champions Trophy (Ámsterdam, Países Bajos).
 2011- Medalla de plata en los Juegos Panamericanos de 2011 (Guadalajara, México).
 2012- Medalla de oro en el Champions Trophy (Rosario, Argentina).
 2012- Medalla de plata en los Juegos Olímpicos de Londres 2012.
 2013- Medalla de oro en la Copa Panamericana (Mendoza, Argentina).
 2014- Medalla de bronce en la Campeonato Mundial  (La Haya, Países Bajos).
 2014- Medalla de oro en el Champions Trophy (Mendoza, Argentina).

Referencias

Las Leonas
Medallistas olímpicos de plata de Argentina
Deportistas de Argentina en los Juegos Olímpicos de Londres 2012

Mariela Scarone


Velem (em : Sankt Veit) é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 337 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Velem


Silviu Petrescu () este un arbitru de fotbal româno-canadian, cu reședința actuală în Waterloo, Ontario, Canada. În trecut a jucat fotbal la nivel profesionist.

În calitate de arbitru el oficiază meciuri în Major League Soccer – campionatul comun de fotbal din Statele Unite și Canada, dar și meciuri internaționale. Este membru al Professional Referee Organization.

Viața și cariera
Silviu Petrescu s-a născut și a crescut în România, unde a și învățat meseria de arbitru, debutând în arbitraj în anul 1987. Tatăl său, Radu, a fost arbitru FIFA. Silviu a jucat fotbal la nivel profesionist, în Divizia A, timp de trei ani. Apoi s-a stabilit în Canada, devenind arbitru asociat la Canadian Soccer Association. În 2002 a fost inclus în lista FIFA a arbitrilor internaționali. A început a oficia meciuri în Major League Soccer în 2006. A mai arbitrat și meciuri din cadrul turneelor CONCACAF și alte turnee naționale și internaționale, de la amicale până la meciuri din calificările pentru Campionatul Mondial de Fotbal.

Când a avut loc Campionatul Mondial de Fotbal sub 20 în 2007 în Canada, Petrescu a fost selectat în rândul arbitrilor oficiali ai turneului.

În noiembrie 2012, Major League Soccer l-a numit pe Petrescu "Arbitrul anului în MLS", el fiind primul canadian care câștigă titlul. La scurt timp după, a fost anunțat că Petrescu va arbitra finala MLS Cup 2012.

În viața de zi cu zi, Silviu Petrescu este taximetrist.

Titluri și premii
 Arbitrul anului în MLS (MLS Referee of the Year): 2012

Statistici cartonașe

Actualizat la meciurile jucate pe 3 noiembrie 2014.Sursa: http://www.proreferees.com/stats-referee-stats.php

Referințe

Legături externe
 Profile  at Professional Referee Organization
 Profile  at worldreferee.com
 Profile at int.soccerway.com

Nașteri în 1968
Arbitri de fotbal
Arbitri români de fotbal
Canadieni de origine română
Canadieni în viață
Cetățeni naturalizați în Canada
Major League Soccer
Români expatriați în Canada
Sportivi români în viață
Fotbaliști români

Silviu Petrescu (arbitru)


Licania incana est une espèce d'arbres de la famille des Chrysobalanaceae. C'est l'espèce type du genre Licania Aubl..

Le nom vernaculaire Kali'na ancien Caligni est vraisemblablement à l'origine du nom du genre Licania Aubl..

On le connaît sous les noms de Koko (Nenge tongo), Caligni, Caligni blanc en Guyane, de Hicaquito, Icaquito au Venezuela, de Citicica, Ajuru au Brésil, et de Marishiballi, Unikiakia au Guyana.

Au Suriname, on l'appelle Lengie Barkie, Sabanna ingie barkie, Anaura, Hegron amaura Kuepilan (Sranan tongo), Baoko, Bosoko, Tjuwa basoko (Saramaka), Onitjatja, Onikhiakhia, Onikhia (Arawak), Kuepirian  (Karib), ou Kwepilan, Marishiballi, Oenikiakia, Sabana foengoe.

Description
Licania incana est un arbuste ou rarement un petit arbre, aux jeunes rameaux lenticellés, tomentelleux à pubérulents jaunâtres, devenant rapidement glabres, et avec l'insertion racinaire indistincte.

Le bois est de couleur brun rose, dur et très lourd (densité : 0,85 à 1,20). Les vaisseaux sont de diamètre inférieur à , plus ou moins bien disséminés (), ne formant pas cependant d'amas distincts. Les thylles sont rares à abondants.

Les stipules sont linéaires, longues jusqu'à , persistantes, pubescentes, adnées à l'extrême base du pétiole ou axillaires.
Le pétiole est long de , cylindrique, non glanduleux, tomentelleux à l'état juvénile.
Le limbe mesurant , est épais-coriace, de forme oblongue à ovale-elliptique ou lancéolée, à apex aigu à acuminé (acumen généralement émoussé atteignant  de long), à base généralement arrondi (rarement subcunée), glabres sur le dessus, densément vélutineux-arachnoïde brun grisâtre en dessous (pilosité se détachant facilement).
La nervure médiane est glabre, et plane ou légèrement impressionnée sur le dessus.
Les 7-9 paires de nervures secondaires sont planes, indistinctement réticulées dessus, légèrement proéminente en dessous.

Les inflorescences sont des épis longs de , tomenteux brun-jaunâtre, terminaux solitaires ou par paires à l'aisselle des feuilles, parfois disposés en grandes inflorescences terminales, ou légèrement ramifiés.
Les rachis est tomenteux quand il est jeune.
Les bractées et bractéoles sont de forme ovale à lancéolée, longues de , persistantes, tomenteuses à l'extérieur.

Les fleurs sont longues d'environ , sessiles, en petits groupes, en petits glomérules, ou solitaires, le long du rachis, sur des pédicelles longs de moins de .
Le réceptacle est subglobuleux, campanulé, tomenteux brun rougeâtre sur les deux faces.
Les lobes du calice sont aigus, tomenteux à l'extérieur, pubérulents à l'intérieur.
Les pétales sont absents.
On compte 5-7 étamines (5 ou 4 fertiles), glabres, légèrement unilatérales, avec des filets plus courts que les lobes du calice.
L'ovaire est inséré à la base du réceptacle, laineux (couvert de poils courts brun rougeâtre), avec le style tomenteux de même taille que les filets.

Le fruit est une drupe de couleur brun rougeâtre, pyriforme devenant globuleuse à maturité, d'environ  de diamètre, sillonnée irrégulièrement dans le sens de la longueur lorsqu'elle est immature.
Le stipe est long d'environ .
Le péricarpe est fin, dur, fibreux, courtement tomentelleux à l'extérieur, tomenteux-hirsute à l'intérieur.

Répartition
Licania incana est présent du Venezuela au nord du Brésil en passant par le Guyana, le Suriname, et la Guyane.

Licania incana est commun dans la région de Santárem (Pará)

Écologie
Licania incana pousse dans les savanes, les lisères savanes/forêts, les savanes sur sable blanc du Suriname, et au Venezuela au sommets des bas tepui autour de  d'altitude.

Utilisation
Les fruits de Licania incana particulièrement appréciés au Brésil, contiennent une pulpe  blanche, filandreuse, fondante et de saveur douce, comestible crue.

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Chrysobalanaceae
Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet
Fruit tropical

Licania incana


Deniz seviyesi, atmosfer ile deniz yüzeyinin birleştiği yükseklik. Deniz seviyesi, Dünya'nın bir veya daha fazla su kütlesinin ortalama yüzey seviyesidir. Yeryüzündeki tüm yüksekliklerin ve denizaltındaki tüm derinliklerin tanımlanmasında kullanılan referans seviyedir. Deniz seviyeleri birçok faktörden etkilenebilir ve jeolojik zamanlar içerisinde büyük farklılıklar gösterdiği bilinmektedir. Dünya üzerindeki herhangi bir bölgenin deniz seviyesi; gel-git, atmosfer basıncı ve rüzgâr gibi nedenlerle kısa süreli değişiklikler gösterir. Kısa vadedeki değişimler ise Dünya'nın iklim değişikliklerine bağlıdır. Örneğin; 20. yüzyılda mevcut deniz seviyesindeki yükselmenin küresel ısınmadan kaynaklandığı varsayılmaktadır. Deniz seviyesinin ölçülmesi; devam eden iklim değişikliğine ilişkin ön görüler sunabilir. Bu değişimler nedeniyle deniz seviyesini, deniz yüzeyinin uzun vadedeki tüm hareketlerinin ortalaması alınarak hesaplanmış olan ortalama deniz seviyesi şeklinde tanımlamak daha doğru olur. Ortalama deniz seviyesi, uluslararası şekilde MSL (mean sea level) kısaltması ile gösterilir. Türkçe yayınlarda zaman zaman ODS kısaltması kullanılır.

Dünyanın ortalama deniz seviyesi sürekli değişim halindedir. Bazı dönemlerde deniz seviyesinde yükselme görüldü ve oldukça hızlı gerçekleşti. Örneğin 1946-1956 arasında yılda 5,5 mm yükseldi. Günümüzden yaklaşık 35 bin yıl önce ortalama deniz seviyesi bugünküne eşitti. Günümüzden 35 byö-15 byö arasındaki süreçte yaklaşık 130 metre alçaldı. 15 bin yıl öncesinden günümüze kadar olan süreçte ise sürekli yükselmektedir.

Eşit büyüklükteki bu seviye dalgalanmaları muhtemelen Buzul Çağı'nda (2,6 myö - 11,7 byö) kıtasal buzulların erimesi ve yeniden oluşması esnasında gerçekleşti; zira buzulların en önemli su kaynağı okyanuslardır. Okyanus tabanındaki şekil değişimlerinin ODS üzerindeki etkisi ise azdır.

Deniz seviyesi ölçümü

Deniz seviyesini etkileyen birçok faktör nedeniyle, "ortalama deniz seviyesinin" kesin olarak belirlenmesi zordur. Anlık deniz seviyesi, çeşitli zaman ve mekan ölçeklerinde oldukça değişkendir. Çünkü deniz gelgitleri, rüzgar, atmosferik basınç, yerel yerçekimi farklılıkları, sıcaklık, tuzluluk vb. etkenler deniz seviyesini sürekli değiştirir. Ortalama deniz seviyesindeki bir değişiklik, deniz seviyesindeki gerçek bir değişiklikten veya gelgitlerin görüldüğü arazinin yüksekliğindeki bir değişiklikten kaynaklanabilir.

Deniz seviyesindeki değişiklikleri ölçmek için kullanılan farklı teknikler tam olarak aynı şeyi ölçmez. Gelgit göstergeleri sadece bağıl deniz seviyesini ölçerken uydular da mutlak deniz seviyesi değişikliklerini ölçebilir. Ortalama deniz seviyesinin belirlenmesinin en kolay yolu, bir konum seçmek ve o noktadaki ortalama deniz seviyesini hesaplamak ve bunu bir veri olarak kullanmaktır. Örneğin, belirli yılların seviyeleri gözlemlenip bir ortalaması alınabilir ve bazı ölçüm noktalarında ortalama deniz seviyesini belirlemek için kullanılabilir.

Ortalama deniz seviyesinden yükseklik
Ortalama deniz seviyesinin üzerindeki yükseklik, bir nesnenin ortalama deniz seviyesi verisine göre yüksekliği veya rakımıdır. Ortalama deniz seviyesi (MSL); havacılık, kartografi ve meteoroloji gibi disiplinlerde rakım ve irtifaları belirtmek için yaygın olarak kullanılan bir referans noktasıdır. Bu referans noktasına göre hesaplanan yüksekliğe ortalama deniz seviyesinden yükseklik (AMSL) denir.

Atmosferik basınç farklarına göre yüksekliği belirleyen altimetre vb. cihazlarda deniz seviyesinden yüksekliği görebilmek için ayar penceresine QNH değeri girilir. QNH değeri, o bölgede deniz seviyesinde ölçülen ve gün içerisinde belirli aralıklarla güncellenen atmosfer basıncı değeridir.Bir konumun deniz seviyesinin altında olması ise nadir durumlarda görülür. Deniz seviyesi yüksekliği negatiftir. Böyle bir durum için bkz. Amsterdam Schiphol Havalimanı.

Deniz seviyesi ve karalar
Deniz seviyesi ve kara arasındaki değişen ilişkileri tanımlamak için çeşitli terimler kullanılmaktadır. "Bağıl" terimi kullanıldığında, tortu yığınındaki sabit bir noktaya göre değişiklik anlamına gelir. "Östatik" terimi, örneğin, buzulların erimesinin bir sonucu olarak, dünyanın merkezi gibi sabit bir noktaya göre deniz seviyesindeki küresel değişimleri ifade eder. "Sterik" terimi, termal genleşme ve tuzluluk değişimleri nedeniyle deniz seviyesindeki küresel değişiklikleri ifade eder. "İzostatik" terimi, muhtemelen termal kaldırma kuvveti veya tektonik etkiler nedeniyle yeryüzündeki sabit bir noktaya göre arazi seviyesindeki değişiklikleri ifade eder; okyanuslardaki su hacminde değişiklik olmadığı anlamına gelir. Buzul çağlarının sonunda buzulların erimesi östatik deniz seviyesindeki yükselişin bir örneğidir. Yeraltı suyunun çekilmesi nedeniyle arazinin çökmesi, deniz seviyesinin göreceli olarak yükselmesinin izostatik bir nedenidir. Paleoklimatologlar, Kuzey Amerika'nın doğu kıyısı gibi, tektonik olarak çok kararlı kıyılarda biriken kayaları inceleyerek deniz seviyesini takip edebilirler. Volkanik adalar gibi alanlar, toprağın batmasına neden olan kayanın izostatik soğutulması sonucu deniz seviyesinde yükselme yaşamaktadır.

Deniz seviyesi değişimi
Ortalama deniz seviyesi Dünya tarihi boyunca önemli ölçüde farklılıklara uğradı. Deniz seviyesini etkileyen ana faktörler, mevcut suyun miktarı, hacmi ile okyanus havzalarının şekli ve hacmidir. Su hacmi üzerindeki birincil etkiler, yoğunluğu etkileyen deniz suyunun sıcaklığı ve nehirler, akiferler, göller, buzullar, kutup buz kapakları ve deniz buzu gibi diğer rezervuarlarda tutulan su miktarlarıdır. Jeolojik zaman ölçekleri, okyanus havzalarının ve arazi / deniz dağılımındaki şeklinde değişiklikler deniz seviyesini etkiler. Etastatik değişikliklere ek olarak, deniz seviyesindeki yerel değişikliklere tektonik yükselme ve çökme neden olur. Deniz seviyesindeki değişiklikler okyanusun hacmi ya da deniz yüzeyine kıyasla karadaki değişimlerden kaynaklanabilir.

Yerel ve Östatik Değişiklik
Yerel ortalama deniz seviyesi, dalgaların ve dalgaların neden olduğu dalgalanmaların yumuşatılmasına yetecek kadar uzun bir süre (bir ay veya bir yıl gibi) ortalama bir arazi ölçütüne göre deniz yüksekliği olarak tanımlanır. Deniz seviyesinin değişmesiyle aynı düzende (mm / yıl) olabilen, karadaki dikey hareketleri hesaba katmak için yerel deniz seviyesinde algılanan değişiklikler ayarlanmalıdır. Son buzul çağının sonunda, buz tabakasının ağırlığı, alttaki araziyi bastırır ve buz eridiğinde arazi yavaşça geri döner. Yere dayalı buz hacmindeki değişiklikler, jeoid ve gerçek kutup dolaşımının yeniden ayarlanmasıyla yerel ve bölgesel deniz seviyelerini de etkiler. Atmosferik basınç, okyanus akıntıları ve yerel okyanus sıcaklık değişiklikleri de yerel ortalama deniz seviyesini etkileyebilir.

Östatik deniz seviyesi değişikliği (yerel değişimin aksine) ya dünya okyanuslarındaki su hacmindeki değişiklikler ya da okyanus havzalarının hacmindeki net değişiklikler nedeniyle küresel deniz seviyelerinde değişikliklere neden olur.

Deniz seviyesinin yükselmesi
Küresel ısınma yüzünden kuvaterner'de deniz seviyesi değişmeler ya da Östatik hareketler, karaların hareket etmemesi şartıyla, denizin alçalma ve yükselme hareketlerine denir. Östatik hareketler 2 nedenle oluşurlar. Bunlar;

Tektonik nedenler
 Klimatik nedenler

Deniz seviyesi değişimleri, yer kabuğu veya okyanus hareketlerinden oluşmaktadır. seviyenin yükselmesine pozitif östatik hareket, alçalmasına ise negatif östatik hareket adı verilir. Pozitif hareketler trangresyona, negatif hareketler ise regresyona neden olmaktadır. Deniz seviyesi ile ilgili ilk gözlemler 17. yüzyıl sonlarında başlamıştır. Amsterdam, Venedik gibi göreli deniz seviyesi değişiminden etkilenen kentlerle ilgili veriler toplanmıştır. Yakın zamana kadar deniz seviyesinin sabit olduğu, ancak karalarda yerel veya bölgesel olarak meydana gelen tektonik hareketler kıyı çizgisinin dikey-düşey doğrultuda değiştirdiği üzerinde durulmuştur. Deniz seviyesindeki dikey-düşey değişim ifade eden 'östatik' kavramı ilk olarak Suess tarafından kullanılmıştır.

Son deniz seviyesi değişiklikleri
20. yüzyılın başından bu yana, ortalama küresel deniz seviyesi yükseliyor. 1900-2016 yılları arasında deniz seviyesi 16–21 cm arttı.  Uydu radar ölçümlerinden elde edilen daha kesin veriler, 1993'ten 2017'ye 7,5 cm'lik hızlanan bir artış olduğunu ortaya koymaktadır. 1554, yüzyılda yaklaşık 30 cm bir eğilimdir. Bu ivme çoğunlukla deniz suyunun termal genişlemesini ve karadaki buz tabakalarının ve buzulların erimesini sağlayan insan kaynaklı küresel ısınmadan kaynaklanmaktadır. 1993-2018 yılları arasında okyanusların termal genişlemesi deniz seviyesinin yükselmesine% 42 katkıda bulundu; ılıman buzulların erimesi,% 21; Grönland,% 15; ve Antarktika,% 8. 1576 iklim bilimcileri bu oranın 21. yüzyılda daha da hızlanmasını beklemektedir.

Ayrıca bakınız

 Göreli deniz seviyesi
Ortalama deniz seviyesinden yükseklik

Kaynakça

Jeodezi
Fiziki okyanusbilim
Meteoroloji kavram ve fenomenleri

Deniz seviyesi


Der River Doe ist ein kleiner Fluss in North Yorkshire, England. Der Fluss entsteht südlich der Siedlung Chapel-le-Dale und nördlich des Ingleborough und fließt in süd-westlicher Richtung. Im Ort Ingleton vereinigt er sich mit dem River Twiss zum River Greta.

Wasserfälle
Kurz bevor der Fluss Ingelton erreicht, fließt er über eine Anzahl von Wasserfällen und Stromschnellen. Die beiden größten Wasserfälle sind der Beezley Fall und der Snow Fall. Entlang dieser Wasserfälle führt der Ingelton Waterfalls Trail.

Yorkshire Dales
Wasserfall in Europa
Wasserfall in England
Gewässer in North Yorkshire (Unitary Authority)

River Doe


Cratacanthus dubius es una  especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Cratacanthus. Habita en Canadá, Estados Unidos y norte de México.

Referencias

Enlaces externos
 Cratacanthus en ION
 Nomenclator Zoologicus

Harpalina

Cratacanthus


Ian Burns (* 11. März 1985 in Preston) ist ein englischer Snookerspieler. Seit 2012 gehört er der Profitour an.

Karriere

Amateurjahre und Qualifikation für die Profitour
Ian Burns begann mit 11 Jahren mit dem Snookerspielen und schaffte bereits ein Jahr später sein erstes Century-Break. Zuerst ging er einer regulären Arbeit nach, von 2006 bis 2010 nahm er aber an den Turnieren der Pontin's International Open Series teil, um den Sprung zu den Profis auf die Main Tour zu schaffen, und gab dafür mit 22 Jahren auch seinen Beruf auf. Sein bestes Ergebnis bei einem Einzelturnier erzielte er beim achten Turnier der letzten PIOS-Saison 2009/10. Er scheiterte erst im Halbfinale gegen Jack Lisowski. In derselben Saison erzielte er mit dem 24. Platz der Gesamtrangliste auch sein bestes Saisonergebnis. Daneben spielte er auch die Pontins Pro-Am-Turniere und erreichte als bestes Ergebnis 2008 das Viertelfinale im Grand Final.

In der Saison 2010/11 löste die Q School mit drei aufeinander folgenden Turnieren die 8-teilige PIOS-Serie als Qualifikation für Amateure ab: Burns scheiterte 2011 zweimal erst im Halbfinale (gegen Stuart Carrington bzw. Chen Zhe) seiner Gruppe. 2012 gewann er gleich im ersten Turnier seine Gruppe, obwohl er es nur mit Spielern zu tun hatte, die bereits Profierfahrung hatten. Er besiegte nacheinander Adrian Gunnell, Nick Dyson, Daniel Wells und im Entscheidungsspiel Rod Lawler mit 4:3. So erhielt er ein 2-Jahres-Tourticket für die Saisons 2012/13 und 2013/14.

Bester neuer Spieler und knapper Tourverbleib
In den beiden vorhergehenden Jahren hatte Burns bereits an der Players Tour Championship teilgenommen, die zur Snooker Main Tour gehörte, aber für Amateure offen war. In beiden Spielzeiten hatte er zweimal die Runde der letzten 32 erreicht und dabei u. a. Spieler wie James Wattana oder Rory McLeod bezwungen. In seiner ersten Profisaison hatte er bei den PTC-Turnieren seine erfolgreichsten Auftritte. Bei der Kay Suzanne Memorial Trophy und bei den Munich Open erreichte er jeweils das Achtelfinale und bei den Scottish Open sogar das Viertelfinale. Viele Punkte für die Weltrangliste sammelte er aber vor allem durch das Erreichen der vierten Qualifikationsrunde bei der UK Championship und dem Einzug in die Finalrunde beim World Open in Haikou. Dabei schlug er auch schon Top-16-Spieler wie Ricky Walden und Graeme Dott und ordnete sich selbst nach einem Jahr auf Platz 68 ein. Die Saisonleistung brachte ihm bei den WPBSA Awards die Auszeichnung als "Rookie of the Year", also als bester Tourneuling.

Burns, der sich die Dienste des ebenfalls in Preston geborenen Ex-Profis Ian McCulloch als Trainer und Manager gesichert hatte, startete hoffnungsvoll ins zweite Jahr. Er erreichte erneut ein PTC-Viertelfinale, diesmal beim Kay Suzanne Cup, und zweimal die dritte Runde. Bei den großen Turnieren war allerdings das Erreichen der Finalrunde bei den Australian Open das einzige herausragende Ergebnis. Damit genügte selbst das Erreichen der dritten Qualifikationsrunde bei der Weltmeisterschaft am Saisonende nicht für einen Platz unter den Top 64. Allerdings erreichte er eine gute Platzierung in der PTC-Gesamtwertung, weshalb sein Profistatus am Saisonende erneuert wurde.

Platzierung in den Top 64
In der Saison 2014/15 verpasste er durch eine knappe 4:5-Niederlage gegen Mark Joyce die Hauptrunde des Australian Goldfields Open. Ein Sieg über Dominic Dale brachte ihn bei der International Championship ins Hauptturnier und ein Sieg über Craig Steadman erstmals in das Achtelfinale eines vollwertigen Ranglistenturniers. Es waren die beiden Höhepunkte einer Saison mit vielen Auftaktniederlagen und schwachen Ergebnissen auch auf der Players Tour Championship. Saison 2015/16 brauchte er also noch viele Punkte und erneut war er bereits zu Beginn bei den Australian Open erfolgreich, wo das zweite Achtelfinale nach einem Sieg über Xiao Guodong folgte. Beim Paul Hunter Classic folgte anschließend sein drittes PTC-Viertelfinale. Nach ein paar durchwachsenen Ergebnissen besiegte er beim German Masters mit John Higgins erstmals einen Top-16-Spieler und kam in Runde 3. Nachdem er bei den China Open erneut die Hauptrunde erreicht hatte, stand er erstmals unter den Top 64 und mit dem Erreichen der dritten Qualifikationsrunde der Weltmeisterschaft sicherte er Platz 62 ab und verlängerte damit automatisch seinen Profistatus.

Im Jahr darauf hatte er aber Probleme sich zu halten, nachdem auch die PTC-Spiele endgültig weggefallen waren. Er gewann zwar häufig seine Auftaktspiele, aber nur bei den Welsh Open 2017 gelangen ihm auch einmal zwei Siege in Folge, einer davon gegen Stephen Maguire. Als er nach dem Erstrundensieg bei den China Open mit Platz 60 seine Höchstplatzierung in der Weltrangliste erreicht hatte, schien er es schon fast geschafft zu haben. Doch die 7:10-Niederlage gegen Ian Preece bei der WM warf ihn um 6 Plätze zurück und damit aus der Profitour. Doch er hatte Glück, trotz der mageren Ausbeute belegte er immer noch Platz 8 in der Ein-Jahres-Rangliste der Spieler, die sich nicht qualifizieren konnten. Und damit langte es gerade noch für eine neue 2-Jahres-Tourcard.

Indirekte Tourverlängerung und Neustart über die Q School
Die Saison 2017/18 begann mit einem 5:3-Sieg über den Weltranglisten-12. Liang Wenbo bei der China Championship. Beim Paul Hunter Classic gewann er gegen die Nummer 11, Kyren Wilson mit 4:3 und stand damit schon im Viertelfinale. Da das PHC in diesem Jahr aufgewertet worden war, war das sein bis dahin bestes Ranglistenergebnis. Er bestätigte diese Leistung, indem er bei den Welsh Open ein zweites Viertelfinale folgen ließ. Dabei schlug er auch den Topspieler Neil Robertson, der sich allerdings in einer schwächeren Karrierephase befand. Allerdings ließ Burns durch viele Auftaktniederlagen auch viele Punkte liegen und verpasste es, sich eine gute Basis für das zweite Jahr zu legen. 2018/19 begann er immerhin auf Platz 73, aber bei den ersten 6 Turnieren, gewann er nur 3 Spiele. Bei der International Championship besiegte er erneut Liang und kam zumindest in Runde 3. In der Home Nations Series hatte er dann seine beiden größten Saisonerfolge: Bei den Scottish Open und bei den Welsh Open kam er jeweils in Achtelfinale. In Wales besiegte er außerdem nicht nur Liang zum dritten Mal, sondern gewann auch gegen den Weltranglisten-6. Mark Allen. Für die Rangliste brachten die beiden kleineren Turniere aber wenig und so wiederholte sich das Ergebnis von zwei Jahren zuvor: Als Nummer 70 reichte es nicht für den Tourerhalt, aber über die Ein-Jahres-Rangliste bekam er zwei weitere Jahre als Profi.

Obwohl 2019/20 keine großen Ergebnisse zu verzeichnen waren, war es trotzdem eine erfolgreiche Spielzeit. Nach einem schwachen Start gewann Burns bei den wichtigen Turnieren immer mindestens eine Runde und sammelte regelmäßig Punkte. Außerdem erreichte er zum zweiten Mal in seiner Karriere die letzte Qualifikationsrunde bei der Weltmeisterschaft. Auch wenn er das Spiel um den Einzug ins Crucible Theatre gegen Mark King nach 6:3-Führung enttäuschend mit 6:10 verlor, stand er zu Beginn des zweiten Jahres auf Platz 65. Doch in der Corona-Saison 2020/21 kam er gar nicht zurecht. Nur bei zwei kleineren Turnieren gewann er sein Auftaktspiel. In die WST Pro Series mit seinen Gruppenphasen startete er zwar mit 4 Siegen, unter anderem gegen David Gilbert und Martin Gould, vergab dann aber in den restlichen 3 Spielen die Chance zum Weiterkommen. Am Ende blieb ihm für die notwendigen Punkte nur noch die Weltmeisterschaft, ein Sieg gegen Simon Lichtenberg reichte aber nur für Platz 65. Damit verpasste er ganz knapp den Tourerhalt und diesmal half ihm auch keine andere Wertung weiter. Nach 9 Jahren musste er wieder in die Q School, um wieder ein Profiticket zu bekommen. Bereits beim ersten Turnier erspielte er sich die Chance gegen starke Gegner, das Entscheidungsspiel verlor er aber mit 2:4 gegen Peter Lines. Im dritten Turnier kam er wieder ins Gruppenfinale und gewann dann klar mit 4:1 gegen den jungen Amateur Mark Lloyd.

2021/22 begann mit zwei Siegen bei den ersten beiden Turnieren, dann folgte aber eine lange Durststrecke. Runde 3 beim Shoot-Out als bestes Ergebnis brachte für die Rangliste wenig und so startete er mit geringen Aussichten ins zweite Jahr. Diesmal konnte er nach einem ordentlichen Auftakt seine Form aufrechterhalten. Bei der UK Championship überstand er endlich einmal wieder 3 Runden. Doch weitere Erfolge blieben aus und bei der Weltmeisterschaft kämpfte er sich mühsam mit 10:9 in die zweite Runde. Damit punktete er zwar bei den wichtigsten Turnieren, kam aber über Platz 74 nicht hinaus. Es hätte auch für die Ein-Jahres-Liste nicht gereicht, weil aber gegen mehrere Spieler Ausschlussverfahren liefen, wurden die Qualifikationsplätze erweitert. Burns rückte doch noch auf einen der vier Tourplätze auf und konnte seinen Profistatus bis 2024 behaupten.

Erfolge
Ranglistenturniere
 Viertelfinale: Paul Hunter Classic (2017), Welsh Open (2018)
 Achtelfinale: International Championship (2014), Australian Open (2015), Scottish Open (2018), Welsh Open (2019)

Minor-Ranking-Turniere
 Viertelfinale: Scottish Open (2012), Kay Suzanne Memorial Cup (2013), Paul Hunter Classic (2015)

Qualifikation für die Profitour
 Q School (2012 – Turnier 2, 2021 – Turnier 3)

Einzelnachweise

Weblinks

 Spielerprofil der World Snooker Tour (englisch)

 Spielerprofil auf Pro Snooker Blog

Snookerspieler (England)
Engländer
Brite
Geboren 1985
Mann

Ian Burns


Saccorhiza polyschides ist eine Braunalgenart aus der Ordnung der Tilopteridales. Vor den Küsten von Nordostatlantik und Nordsee besiedelt die einjährige Art die Lücken im Tangwald.

Beschreibung
Saccorhiza polyschides ist ein einjähriger dunkelbrauner Seetang, der meist 1 bis 3 m (selten bis 4, vielleicht bis 10 m) Länge erreichen kann. Sein Thallus gliedert sich in eine basale Knolle, einen Stiel und eine blattartige Fläche (Phylloid).

An der Basis umschließt eine verdickte, hohle, gelbbraune Knolle von 30 bis 50 cm Durchmesser das ursprüngliche Verankerungsorgan. Sie ist dicht mit warzigen Auswüchsen bedeckt. Wegen dieser basalen Struktur wird der Tang auf Englisch "furbellows" (= Pelz-Blasebalg) oder "sea hedgehog" (= Meeres-Igel) genannt. Der Stiel ist abgeflacht, am Rand oft flügelartig verbreitert und im unteren Teil mit symmetrischen wellenförmigen Falten besetzt. An der Basis ist der Stiel einmal spiralig verdreht. Das lederartige Phylloid ist flach, breit oval und unregelmäßig in fingerartige Bänder geteilt. Junge Phylloide erscheinen durch Haarbüschel gepunktet.

Durch die igelartige Knolle und den flachen, charakteristischen Stiel ist Saccorhiza von den Laminaria-Arten, mit denen sie oft gemeinsam vorkommt, leicht zu unterscheiden.

Vorkommen
Das Verbreitungsgebiet von Saccorhiza polyschides liegt im östlichen Nordatlantik an den Küsten von Norwegen bis nach Marokko und Ghana und im westlichen Mittelmeer (Mauretanien). Sie kommt auch in der Nordsee bei Helgoland vor.

Saccorhiza polyschides besiedelt die untere Gezeitenzone und das flache Sublitoral bis zu Tiefen von 2 bis 19 m unterhalb der Niedrigwasserlinie. Als einjährige Art füllt sie rasch Lücken in Laminaria-Tangwäldern, ohne mit den ausdauernden Tangen konkurrieren zu können.

Systematik
Die Erstbeschreibung erfolgte 1777 durch  unter dem Namen Fucus polyschides (in: Flora Scotica 2, S. 936–938).  stellte die Art 1902 in die Gattung Saccorhiza (in: A catalogue of the British marine algae. Journal of Botany, British and Foreign 40, S. 48).

Synonyme von Saccorhiza polyschides  sind Alaria pylaiei var. grandifolia , Fucus bulbosus , Fucus polyschides , Gigantea bulbosa , Haligenia bulbosa , Laminaria blossevillei , Laminaria bulbosa , Phasgonon bulbosum , Phycocastanum bulbosum , Saccorhiza bulbosa  und Ulva bulbosa .

Sacchorhiza polyschides gehört zur Familie Phyllariaceae in der Ordnung der Tilopteridales. Zur Gattung Saccorhiza zählt noch eine weitere Art, Saccorhiza dermatodea , die arktisch verbreitet ist.

Quellen
 Wolfram Braune: Meeresalgen. Ein Farbbildführer zu den verbreiteten benthischen Grün-, Braun- und Rotalgen der Weltmeere. Ruggell: Gantner, 2008, ISBN 978-3-906166-69-8, S. 208–209. (Abschnitte Beschreibung, Vorkommen)
 Michael D. Guiry, G.M Guiry: Saccorhiza polyschides - In: Algaebase - World-wide electronic publication, National University of Ireland, Galway, abgerufen 24. April 2012 (Abschnitte Systematik, Vorkommen)

Einzelnachweise

Weblinks

 Saccorhiza polyschides bei MarLin - Marine Life and Information Network

Braunalgen
Phaeophyceae

Saccorhiza polyschides