ඩෝරා යනු සිග්මන්ඩ් ෆ්‍රොයිඩ් විසින් තමා 1900 වසරේ දී සති එකොළහක පමණ කාලයක් පුරා ප්‍රතිකාර කළ මායා රෝගය (හිස්ටීරියාව) ඇති බවට රෝග නිශ්චය කළ රෝගියෙකුට ලබා දුන් ආරූඪ නාමයකි. ඇයගෙන් වඩාත් විද්‍යමාන වූ මායා රෝගී ලක්ෂණය වූයේ අස්වනතාව හෙවත් හඬ නැතිවීම යි.  රෝගියාගේ සැබෑ නාමය වූයේ අයිඩා බවර් (1882–1945) ය; ඇගේ සොයුරා වූයේ ඔස්ට්‍රොමාක්ස්වාදී ව්‍යාපාරයේ පුරෝගාමියෙකු වූ ඔටෝ බවර් ය.

ෆ්‍රොයිඩ් විසින්  මායා රෝගී සිද්ධියක විශ්ලේෂණයක කොටස් (1905 [1901], සම්මත සංස්කරණය වෙළුම 7, පිටු. 1–122; ) නමින් ඩෝරා පිළිබඳ ව සිද්ධි අධ්‍යයනයක් ප්‍රකාශයට පත් කළ අතර එය ඔහු ප්‍රකාශයට පත් කළ සිද්ධි අධ්‍යයනයන් අතර පළමු මෙන් ම පසුකාලීන ව අතිශයින්ම මතභේදයට තුඩු දුන් සිද්ධි අධ්‍යයනය විය.

සිද්ධි ඉතිහාසය

පවුල් පසුබිම
ඩෝරා ජීවත් වුයේ සමීප සම්බන්ධයක් රහිත විවාහ ජීවිතයක් ගත කළ ඇයගේ දෙමව්පියන් සමග ය. ඔවුහු දෙදෙනා තවත් යුවලක් වූ K මහතා හා K මහත්මිය සමග සමීප ඇසුරක් පැවැත්වූහ. ඩෝරාගේ පියාට ඇයව ෆ්‍රොයිඩ් වෙතට ගෙන ඒමට හේතු වූ අර්බුදය නම් K මහතා තමාට ලිංගික බලපෑම් කළ බවට ඇය එල්ල කළ චෝදනාව වූ අතර ඇය එම නිසා K මහතාට කම්මුල් පහරක් ලබා දී තිබිණි — එම චෝදනාව K මහතා ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර ඇගේම පියා ඇයව අවිශ්වාස කළේය.

ආරම්භයේ දී ම මෙම කරුණ පිළිබඳ ව ෆ්‍රොයිඩ් විනිශ්චයක් තබාගත් අතර තම පියා K මහත්මිය සමග සම්බන්ධයක් පැවැත් වූ බවත් ඔහු ඒ වෙනුවට K මහතාට තමාව අල්ලසක් ලෙස දෙන බව දැනුණු බවත් ෆ්‍රොයිඩ් ඉක්මනින් ම ඩෝරා වෙතින් දැනගත්තේ ය. මූලිකවම මෙම සිදුවීම පිළිබඳ ව ඇයගේ විග්‍රහය පිළිගැනීම මගින් ෆ්‍රොයිඩ්ට ඇයගේ කැස්ස රෝග ලක්ෂණය ඉවත්කිරීමට හැකිවිය; නමුත් පැටලිලි සහිත පවුල් දෙක අතර කථාවට ඇයගේ තිබූ සම්බන්ධයත් K මහතා කෙරෙහි ඇයගේ වූ ආකර්ෂණයත් පිළිගැනීමට බල කර කියා සිටීම නිසා ඇය හදිසියෙන් ම සති 11 කට පසු ප්‍රතිකාර ගැනීම අවසන් කළ අතර තම රෝගියා වූ ඇයව අත්හැර දැමීමට ෆ්‍රොයිඩ්ට සිදු විය, ඔහු මෙය මහත් ශෝකයෙන් යුතුව වාර්තා කළේ චිකිත්සීය අසාමාර්ථ්‍යයක් ලෙසිනි.

සිහින
ෆ්‍රොයිඩ් මූලින්ම මෙම සිද්ධියට 'සිහින සහ මායා රෝගය' යන නම යෙදීමට සිතුවේය. මෙය සිහින විශ්ලේෂණයට දායකත්වයක් විය. සිය අසම්පූර්ණ විශ්ලේෂණය ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට ෆ්‍රොයිඩ් දුටු හේතුව වූ ඔහුගේ සිහිනවල අර්ථ නිරූපණය සඳහා ද මෙය ඌනපූරණයක් විය.

අයිඩා සිහින දෙකක් ෆ්‍රොයිඩ්ට විස්තර කළාය. පළමු වැන්නේ දී:

නිවස[ක්] ගිනි ගනිමින් තිබුණා. මගේ පියා මගේ ඇඳ ළඟ සිට මාව ඇහැරෙව්වා. මම වහාම ඇඳගත්තා. අම්මාට නැවතී ඇයගේ ආභරණ පෙට්ටිය බේරා ගැනීමට වුවමනා කළා; නමුත් පියා කිව්වා: 'ඔබේ ආභරණ පෙට්ටිය නිසා මම වත් මගේ දරුවො දෙන්නා වත් ගින්නට අහුවෙනවාට මම කැමති නෑ' කියා. අපි ඉක්මණින්ම පහළ තට්ටුවට ආවා, මම එළියට ආ වහාම මාව ඇහැරුණා.

දෙවන සිහිනය සැලකිය යුතු ලෙස දීර්ඝය:

මම නොදන්නා නගරයක ඇවිදිමින් හිටියා. මට නුහුරු වීදි සහ චතුරස්‍රයන් දැක්කා. ඉන්පසු මම ජීවත් වූ ගෙදරට මම ගියා, මගේ කාමරයට ගියා, එතැන දී මගේ මවගෙන් ලැබුණු ලිපියක් මට හමුවුණා. මම දෙමාපියන්ට නොකියා නිවසින් ගොස් සිටින විට පියාට අසනීප බව මා වෙත ලියන්නට නොසිතූ බව ඇය ලියා තිබුණා. "දැන් ඔහු මැරිලා, ඔබ කැමති නම් ඔබට එන්නට පුළුවන්." ඉන්පසු මම දුම්රිය ස්ථානයට යන්නට ගියා. "දුම්රිය ස්ථානය කොහේ ද?" කියා සිය වතාවක් පමණ ඇසුවා. මට හැම විටම ලැබුණ පිළිතුර වුණේ "විනාඩි පහයි." ඉන්පසු මම ගන වනාන්තරයක් දැක ඒ තුළට ගොස් එහි දී හමු වූ මිනිසෙක් ගෙන් ප්‍රශ්නය ඇසුවා. ඔහු කිව්වා: "තව පැය දෙක හමාරකින්." ඔහුත් මාත් සමග එන්නට ඇසුවා. එහෙත් මම එපා කියා තනිවම ගමන් කළා. මම මගේ ඉදිරියෙන් දුම්රිය ස්ථානය දුටුවත් ඊට ළංවෙන්නට බැරි වුණා. ඒ මොහොතේ මට සිහිනයක දී යමෙකුට ඉදිරියට යාමට නොහැකි වූ විට දැනෙන උද්වේගකාරී හැඟීම දැනුණා. පසුව මම ගෙදරට ගොස් සිටියා. ඒ අතරතුර කාලයේ දී මම ගමන් කරන්නට ඇති, නමුත් මම ඒ ගැන් කිසිවක් දැන සිටියේ නෑ. මම මුර මඩුවට ගොස් අපේ මහල් නිවාසය ගැන විමසුවා. වැඩකාරිය දොර ඇර මවත් අනෙක් අයත් දැනටමත් කනත්තට ගොස් ඇති බව පැවසුවා.

ෆ්‍රොයිඩ් සිහින දෙකම කියවනුයේ අයිඩා බවර්ගේ ලිංගික ජීවිතයට අදාළ කරමින් ය — අනතුරේ තිබූ ආභරණ පෙට්ටිය යනු ඇගේ පියාට K මහතාගෙන් රැකගැනීමට නොහැකි වෙමින් තිබූ ඇගේ කන්‍යාභාවයේ සංකේතයකි, ඔහු දෙවන සිහිනයේ තිබූ දුම්රිය ස්ථානය තේරුම් කරනුයේ ද සන්සන්දනීය සංකේතයක් ලෙසිනි. අයිඩා (ඩෝරා) K මහතාගේ යෝජනා වලට පිළිතුරු දෙනු ලැබුවේ ආශාවක් සහිත ව යැ යි — "ඔබ K මහතාට බයක් දක්වයි; ඊටත් වඩා, ඔහුට එකඟ වීමට ඇති වන පෙළඹීම නිසා ඔබ ඔබටම බයක් දක්වයි" ෆ්‍රොයිඩ් දැඩි ලෙස කියා සිටීම නිසා ඔහු ඇයව අන්දුන් කුන්දුන් කළේය. [අයිඩාට අනුව, මෙන් ම ෆ්‍රොයිඩ්ගේ විශ්වාසය අනුව, K මහතා අයිඩාට වයස 14 දී පමණ සිට ම නැවත නැවත යෝජනා ඉදිරිපත් කර ඇත. (ෆ්‍රොයිඩ්, "මායා රෝගී සිද්ධියක විශ්ලේෂණයක කොටස් ('ඩෝරා')")].

අවසානයේ දී, අයිඩා විසින් ඇගේ පියාට දක්වන ආශාව, K මහතාට දක්වන ආශාව මෙන්ම K මහත්මියට දක්වන ආශාව ද යටපත් කරගන්නා බව ෆ්‍රොයිඩ් දකියි. ෆ්‍රොයිඩ් තුළ කලකිරීමක් ඇතිකරවමින් ම ඇය හදිසියෙන් ම තම චිකිත්සාව නවතා දැමූ විට, මෙය විශ්ලේෂකයෙකු ලෙස තම අසාමර්ථ්‍යයක් ලෙස ෆ්‍රොයිඩ් දුටු අතර තමා සංක්‍රාමණය නොසැලකීමේ ප්‍රතිඵලයක් බව ප්‍රකාශ කළේ ය.

වසර දෙකකට පසු, ෆ්‍රොයිඩ් හමු වීමට නැවත පැමිණි අයිඩා තමාගේ රෝග ලක්ෂණ බොහෝ දුරට මැකී ගොස් ඇති බව පැවසුවා ය; K පවුල හමුවීමට ගිය බව ද පැවසුවා ය. ඔවුන් ඇය නිවැරදි බව කියා ඇත; එහෙත් ළඟක දී සිට ඇයගේ මුහුණේ වේදනා ඇතිවන්නට පටන් ගෙන තිබිණි. ෆ්‍රොයිඩ් මෙම තොරතුරු තම වර්තාවට අතුළත් කළේ ය, එහෙත් තම කාර්යය තවමත් සමස්ත ලෙස අසමත් වීමක් ලෙස දුටුවේ ය; ඉන් (බොහෝ කලකට) පසු ඔහු අයිඩා, K මහතාට වඩා K මහත්මිය කෙරෙහි දැක් වූ ඇල්ම නොසැලකීම ගැන තමාට ම දෝෂාරෝපණය කරගනිමින් අධෝ ලිපියක් ඇතුළත් කළේ ය.

ෆ්‍රොයිඩ්ගේ අර්ථ නිරූපනය
විශ්ලේෂණය මගින්, ෆ්‍රොයිඩ් අර්ථ නිරූපනය කළේ අයිඩා ගේ මායා රෝගය (හිස්ටීරියාව) K මහත්මිය හා ඇගේ පියා අතර තිබූ සම්බන්ධය කෙරෙහි ඇගේ පැවති ඊර්ෂ්‍යාව, ඈ වෙත K මහතාගේ ලිංගික ප්‍රවේශයන් ගැන ඈ තුළ පැවති මිශ්‍ර හැඟීම් සමග එක් ව විද්‍යමාන වීමක් ලෙසිනි. ෆ්‍රොයිඩ් සිද්ධියේ මුල් ප්‍රතිඵල ගැන කලකිරීමට පත් වුව ද, ඔහු එය වැදගත් ලෙස සළකනු ලැබුවේ ඉන් සංක්‍රාමණය නම් සංසිද්ධිය කෙරෙහි ඔහුගේ අවධානය යොමු වූ බැවිනි. සිද්ධියේ දී ඔහුගේ පෙනුණු අසාර්ථකවීම් වලට හේතුව ලෙස ඊට ඔහු දෝෂාරෝපණය කළේ ය.

Freud gave her the name 'Dora', and he describes in detail in The Psychopathology of Everyday Life what his unconscious motivations for choosing such a name might have been. His sister's nursemaid had to give up her real name, Rosa, when she accepted the job because Freud's sister was also named Rosa—she took the name 'Dora' instead. Thus, when Freud needed a name for someone who could not keep her real name (this time, in order to preserve his patient's anonymity), Dora was the name that occurred to him.

විචාරාත්මක ප්‍රතිචාර

Early polarisation
Freud's case study was condemned in its first review as a form of mental masturbation, an immoral misuse of his medical position. An  English physician, Ernest Jones was led by the study to become a psychoanalyst, gaining "a deep impression of there being a man in Vienna who actually listened to every word his patients said to him...a true psychologist". Carl Jung also took up the study enthusiastically.

Middle years
By mid-century, Freud's study had gained general psychoanalytic acceptance. Otto Fenichel, for example, citing her cough as evidence of identification with Frau K and her mutism as a reaction to the loss of Herr K. Jacques Lacan singled out for technical praise Freud's stressing of Dora's implication in "the great disorder of her father's world ... she was in fact the mainspring of it".

Erik Erikson, however, took issue with Freud's claim that Dora must necessarily have responded positively at some level to Herr K's advances: "I wonder how many of us can follow without protest today Freud's assertion that a healthy young girl would, under such circumstances, have considered Herr K's advances 'neither tactless nor offensive'."

Feminist and later criticisms
Second-wave feminism would develop Erikson's point with a vengeance, as part of a wider assault of Freud and psychoanalysis. Freud's comment that "This was surely just the situation to call up distinct feelings of sexual excitement in a girl of fourteen", in reference to Dora being kissed by a "young man of prepossessing appearance", was seen as revealing a crass insensitivity to the realities of adolescent female sexuality.

Toril Moi was speaking for many when she accused Freud of phallocentrism, and his study of being a 'Representation of Patriarchy'; while Hélène Cixous would see Dora as a symbol of "silent revolt against male power over women's bodies and women's language...a resistant heroine". (Catherine Clément however would argue that as a mute hysteric, in flight from therapy, Dora was surely far less of a feminist role model than the independent career woman Anna O.).

Even those sympathetic to Freud would take issue with his inquisitorial approach, Janet Malcolm describing him as "more like a police inspector interrogating a suspect than like a doctor helping a patient". Peter Gay too would question Freud's "insistent tone...The rage to cure was upon him"; and conclude that not only the transference but also his own countertransference needed more attention from Freud, at this early stage of development of psychoanalytic technique.

මූලාශ්‍ර

ඩෝරා (සිද්ධි අධ්‍යයනය)


An Eriochloa rovumensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pilg., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Eriochloa rovumensis in nahilalakip ha genus nga Eriochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriochloa

Eriochloa rovumensis


Isla Mala Pascua (actualmente también escrito como «Malapascua») es una isla filipina situada en el mar de Bisayas, al otro lado de un estrecho poco profundo en la punta más septentrional de la isla de Cebú. Administrativamente, es parte del barangay insular de Logon, en la Municipalidad de Daanbantayan, provincia de Cebú, Filipinas. Mala Pascua es una isla pequeña, de solo unos 2,5 kilómetros (1,6 millas) de largo y 1 kilómetro (0,62 millas) de ancho, y que tiene ocho aldeas.

El nombre de "Mala Pascua" fue dado por colonizadores españoles cuyo barco quedó varado en esa isla el día de Navidad, específicamente el 25 de diciembre de 1520 debido al mal tiempo. A causa de la desgracia de tener que pasar la Navidad lejos de sus compañeros y familiares atrapados en una isla desierta, los españoles llamaron a la isla Mala Pascua. A partir de entonces los españoles y los no lugareños se referieron a la isla con ese nombre, mientras que los residentes locales también la llamaron Logon.

Véase también
 Geografía de Filipinas
 Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de Localización

Archipiélagos e islas de Filipinas

Isla Mala Pascua


Ajdovkanski slijepac (latinski: Anophthalmus ajdovskanus; varijanta Anophthalmus aidovskanus) hrvatska je i slovenska endemična vrsta trčka koja pripada rodu Anophthalmus.

Podvrste
Opisano je 6 podvrsta:
 Anophthalmus ajdovskanus subsp. concubinus G. Müller, 1931. – prisutna u Sloveniji
 Anophthalmus ajdovskanus subsp. gorjancensis Daffner, 1996. – prisutna u Sloveniji i Hrvatskoj
 Anophthalmus ajdovskanus subsp. haraldianus Daffner, 1992. – prisutna u Sloveniji
 Anophthalmus ajdovskanus subsp. kaplai Daffner, 2000. – prisutna u Sloveniji
 Anophthalmus ajdovskanus subsp. muelleri Jeannel, 1926. – prisutna u Sloveniji
 Anophthalmus ajdovskanus subsp. ajdovskanus Ganglbauer, 1913. – prisutna u Sloveniji

Izvori

Vanjske poveznice

 Anophthalmus ajdovskanus (Ganglbauer, 1913), BioLib
 Anophthalmus ajdovskanus (Ganglbauer, 1913), Fauna Europaea
 Anophthalmus ajdovskanus (Ganglbauer 1913), Encyclopedia of Life

Trčci
Endemska fauna Hrvatske
Endemska fauna Slovenije

Ajdovkanski slijepac


An Anthephora argentea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Antonie Petrus Gerhardy Goossens. An Anthephora argentea in nahilalakip ha genus nga Anthephora, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anthephora

Anthephora argentea


Indra Krishnamurthy Nooyi () (Chennai, India, 28 de octubre de 1955), es una empresaria estadounidense nacida en la India. Fue Presidenta y Directora ejecutiva (CEO) de PepsiCo, segundo mayor negocio de alimentos y bebidas en el mundo por sus ingresos netos. Fue a la vez la primera persona inmigrante y la primera mujer en ocupar el puesto con mayor autoridad en la empresa, la más grande del mundo liderada por una mujer.

Ella ayudó a PepsiCo a convertirse en una de las empresas más exitosas del mundo, cuyas ventas crecieron un 80% durante su mandato de 12 años. Ella encabezó la transición de Pepsi a una empresa más ecológica y más respetuosa con el medio ambiente

Biografía

Primeros años
Nooyi nació en Madrás (ahora conocida como Chennai), Tamil Nadu, India. Es de una familia de habla tamil. Se educó en Holy Angels Anglo Indian School la secundaria más importante en Madrás. Recibió una licenciatura en Física, Química y Matemáticas del Madrás Christian College en 1974 y un Diploma de Postgrado en Gestión (MBA) del Instituto Indio de Gestión de Calcuta en 1976.

Carrera
Comenzando su carrera en la India, Nooyi ocupó cargos como directora del producto en Johnson & Johnson y en la firma textil Mettur Beardsell. Fue admitida en la Escuela de Administración de Yale en 1978 y obtuvo el grado de maestría en gestión pública y privada, mientras que en la Universidad de Yale, completó su internado de verano con Booz Allen Hamilton.

Se graduó en 1980, Nooyi se unió a la Boston Consulting Group (BCG), y después se mantuvo posiciones de estrategia en Motorola y Asea Brown Boveri.

Nooyi se unió a PepsiCo en 1994 y fue nombrada presidente y directora financiera (más no CEO) en 2001. Nooyi ha dirigido la estrategia global de la empresa durante más de una década y condujo a la reestructuración de PepsiCo, incluida la venta de 1997, de sus restaurantes en TriCom, ahora conocida como Yum! Brands. Nooyi también tomó la delantera en la adquisición de Tropicana en 1998, y la fusión con Quaker Oats Company, que también trajo Gatorade de PepsiCo.

Desde que comenzó como directora financiero en 2001, el beneficio neto anual de la compañía ha aumentado de $ 2.7 mil millones a $ 6.5 mil millones. En 2006 se convirtió en el quinto Director ejecutivo en 44 años de historia de PepsiCo.

Mientras era CEO de PepsiCo en 2011, Nooyi obtuvo una compensación total de $17 de millones de dólares que incluyó un salario base de $1,6 millones, un bono en efectivo de $2,5 millones, valor de la pensión y compensación diferida de $3 millones. En 2014, su compensación total había crecido a $19.087.832, incluyendo $5.5 millones de dólares de compensación en acciones.

En agosto de 2018, a los 62 años, anunció su retirada como CEO tras 12 años en el cargo (la media anterior era de 5 años). Durante sus años como máxima directival ogró la adquisición de Quaker Foods y evitó la campaña de Nelson Peltz para desmembrar la compañía. El español Ramón Laguarta le sustituye en el cargo.

Durante su administración, el portafolio de PepsiCo reportó diversos cambios relacionados con la reducción de azúcares añadidos y el sodio en 2017, respectivamente, en medio de impuestos a alimentos calóricos en países como México y cambios en los ámbitos alimenticios.

En 2017, Indra Nooyi, de 62 años y maestra en Administración de Empresas por Yale, ocupó el lugar número 11 de la lista de las mujeres más poderosas del mundo de Forbes, debido a sus iniciativas de llevar a la empresa de alimentos y bebidas hacia ofertas más saludables como parte de su plan para 2025.

Vida personal
Nooyi creció en una familia de clase media en India, cuando ella y su hermana eran jóvenes, su madre las desafiaba en la mesa cada noche para dar discursos sobre lo que harían, si fueran primer ministro u otro líder mundial.

Tiene dos hijos. Su esposo es Raj K. Nooyi. Reside en Greenwich, Connecticut. Es vegetariana. Su hermana mayor, Chandrika Krishnamurthy Tandon, es cantante.

Reconocimientos
Es considerada una de las cien mujeres más influyentes del mundo. En 2014, ocupó el puesto 13 en la lista de las 100 mujeres más poderosas del mundo de Forbes, mientras en 2015 el puesto 15. Fue a la vez la primera persona inmigrante y la primera mujer en ocupar el puesto de más autoridad en PepsiCo, la empresa más grande del mundo liderada por una mujer.

Ha recibido el título de Doctor Honoris Causa de Derecho (Leyes) por el Babson College en 2004, y por la Universidad de Warwick y la Universidad de Miami en 2011; Grado honorífico por la Universidad de Nueva York en 2008, la Universidad de Duke en 2009 y la Universidad Estatal de Carolina del Norte en 2013; Doctorado Honorario en Humanidades por la Universidad Estatal de Pensilvania en 2010, y Universidad Estatal de Nueva York en Purchase en 2015; Doctorado Honorario de Derecho por la Universidad de Miami en 2011.

Pratibha Patil, expresidenta de la India (2007-2012), la condecoro con la Padma Bhushan en 2007. Y recibió la Medalla de Honor de Barnard College en 2009. Fue nombrada como la tercera mujer más poderosa en los negocios por Fortune en el año 2014.

Referencias

Enlaces externos

 PepsiCo corporate biography.
 Forbes Profile: Indra Nooyi.
 The Pepsi Challenge, profile Indra Nooyi (Fortune).
 Reference for Business: Indra Nooho Leadership Biography.
 Video of discussion with Indra Nooyi at the Asia Society, New York, 4/14/2009.

Nacidos en Chennai
Alumnado de la Universidad Yale
Empresarios de India
Empresarios de Estados Unidos
PepsiCo
Graduados honorarios de la Universidad Duke
Empresarias
Indias del siglo XX
Indias del siglo XXI
Premio Padma Bhushan

Indra Nooyi


Mustafa Güzelgöz, diğer adıyla Eşekli Kütüphaneci (1921 - 18 Şubat 2005), Türk kütüphaneci.

1940'lı yıllarda Ürgüp'te kütüphanecilik yapmış, görevi sırasında yıllarca yedi katır ve üç atı ile 36 köye seyyar kütüphane hizmeti götürmüştür. 1972 yılında emekli olan eşekli kütüphaneci, Türk kütüphaneciliğinde bir sembol olmuş ve  yaşam öyküsü yazar Fakir Baykurt tarafından Eşekli Kütüphaneci adı ile romanlaştırılmıştır.

Yaşamı
1921 yılında Ürgüp'te doğdu. İstanbul'da Tiftik ve Yapağı Dışsatım Birliği'nde depo memuru olarak çalışmaya başladı. II. Dünya Savaşı nedeniyle 1940 yılında askere alınarak üç buçuk yıl Tokat'ta askerlik yaptı. Askerlikten sonra memleketine döndü. Futbola olan ilgisini gören dönemin kaymakamı, kendisinden Ürgüplü gençleri futbola çalıştırmasını istedi ve karşılığında kendisini Tahsin Ağa Kütüphanesi'nde emekliye ayrılan  memurdan boşalan kadroya atadı.

Böylece kütüphaneciliğe başlayan Güzelgöz, kütüphanecilik alanında herhangi bir bilgisi olmadığı halde kendini yetiştirerek modern bir kütüphane oluşturma çabasına girişti. İlk iş olarak Harf Devrimi'nden sonra kütüphanenin bir odasında çürümeye terkedilmiş Osmanlıca kitapları oradan çıkartarak kurtardı.  Yakın çevresindeki tanıdıkları ile konuşarak ellerindeki kitapları kütüphaneye bağışlamalarını sağladı..

Köylülerin yararlanamadığı kütüphaneyi onların ayağına götürmek üzere kitapları eşeklerle taşıma fikrini hayata geçirdi ve 36 köye eşek sırtında hizmet verdi. Bakanlıktan aldığı iki yeni memur kadrosu ve eşekler için yem bedeli talepleri karşılandı. Yeni görevlilerin kendi bölgesinde en az beş köye kendi eşekleri ile hizmet götürmesini sağladı.

Ürgüp dışındaki hemşerilerine mektup yazarak kitap bağışı, gazete ve dergi abonelikleri sağladı. Kütüphaneye radyo koyarak erkeklerin toplanması için köy kahvesine bir alternatif haline getirdi. Kadınların kütüphaneye gelmesi için dikiş makineleri satın alıp kütüphanede dikiş kursları başlattı.

Güzelgöz'ün yöredeki sosyal ve kültürel hayatı zenginleştiren diğer çalışmaları arasında spor teşkilatı kurması,  Mustafapaşa ve Çökek köylerinde, köy duvar gazetesi için panolar oluşturması (Ulus Gazetesi, 1963), Ürgüp ilçesinde folklor çalışmalarını başlatması ve bando kurma çalışması, köylerde sinema makinesiyle gösterimler yapması, fotoğrafçılık çalışmaları için fotoğraf makineleri, agrandizör ve baskı  sarf malzemeleri temin etmesi, jeneratör temin ederek elektrik olmayan köylerde dahi saydam gösterimi gerçekleştirmesi  yer alır. Ayrıca Çökek köyünde köylülerin ürünlerini değerlendirebilmesi için onları kooperatifçilik çalışmalarına yöneltmiştir.

Çalışmaları, halkına gönüllü olarak hizmet eden yaratıcı insanları ödüllendirmek üzere 1963 yılında ABD'de düzenlen bir yarışmada "The Lane Bryant Uluslararası İnsanlık Hizmetinde Gönüllü Takdirnamesi" ile ödüllendirildi. Kütüphaneye Amerikan Barış Gönüllüleri tarafından 1963 yılında bir cip, 1967 yılında ise Ürgüp'e geziye gelen ABD büyükelçisi tarafından bir pikap hediye edildi.

Çalışmaları ile bir bölgesel kalkınma önderi haline gelen Güzelgöz, kütüphane müdürlüğü dışında birçok kurumda daha görev aldı. Asli görevi olan kütüphane müdürlüğünü ihmal ettiği, diğer görevlerinde şahsi çıkar sağladığı şikayetleri üzerine bir soruşturma geçirdi ve emekliye ayrılması istendi.  1972 yılında düzenlenen bir jübile ile 28 yıl sürdürdüğü kütüphanecilikten ayrıldı.

Emekli olduktan sonra yaşamını Ürgüp'te sürdüren Güzelgöz, ilerleyen yaşına bağlı solunum yetmezliği nedeniyle 18 Şubat 2005 tarihinde öldü.

Güzelgöz'ün hayatı Fakir Baykurt'un "Eşekli Kütüphaneci" adlı romanına konu oldu. Roman, Baykurt'un ölümünden sonra 2000 yılında basıldı. Çalışmaları daha sonra yazar Aydın İleri ile gazeteci Tayfun Talipoğlu'nun ortak çalışması olan "Eşekle Gelen Aydınlık" (2006) adlı kitaba konu oldu.

2012 yılında İstanbul Maltepe ilçesinde Maltepe Üniversitesi yerleşkesinin yer aldığı Marmara Eğitim Köyü'ne bir heykeli ve 2017 yılında İstanbul'un Kartal ilçesi meydanına Niyazi Dedeoğlu tarafından yapılan heykeli dikilmiştir.

Eşekli Kütüphaneci'nin köylere seyyar kütüphane ulaştırma çabası, 2000'li yıllarda  "bisikletli kütüphaneci" olarak halk kütüphanelerini tanıtma gibi faaliyetlere esin kaynağı olmuştur.

Konuyla ilgili yayınlar
  Ahmet Şerif İzgören, 2010, "Süpermen Türk Olsaydı Pelerinini Annesi Bağlardı", Elma Yayınevi
 Baykurt, F., 2007, Eşekli Kütüphaneci, Literatür Yayıncılık
 Yaşar, M., 1991, Otuz Beş Köy 18.777 Kitap Okudu, Mustafa Güzelgöz ve Eşekli Kütüphane Türk Kütüphaneciler Derneği, İstanbul
 Güney, E., 1991, Mustafa Güzelgöz, Mustafa Güzelgöz ve Eşekli Kütüphane Türk Kütüphaneciler Derneği, İstanbul
 Ulus Gazetesi, 1963, Gezici Kitaplık, Okuyan Köylü, Mustafa Güzelgöz ve Eşekli Kütüphane Türk Kütüphaneciler Derneği, İstanbul

Dış bağlantılar
 Bamteli Programı İnsan Manzaraları (Mustafa Güzelgöz Röportajı)- Tayfun Talipoğlu Bölüm 1
 Bamteli Programı İnsan Manzaraları (Mustafa Güzelgöz Röportajı)- Tayfun Talipoğlu Bölüm 2
 Bamteli Programı İnsan Manzaraları (Mustafa Güzelgöz Röportajı)- Tayfun Talipoğlu Bölüm 3

Kaynakça

1921 doğumlular
2005 yılında ölenler
Türk kütüphaneciler
Ürgüp doğumlular
Nevşehir'de ölenler

Mustafa Güzelgöz


Jan Niemiec (en  ; en , né le 14 mars 1958 et mort le 27 octobre 2020) est un prélat catholique ukrainien d'origine polonaise. Il est évêque auxiliaire du diocèse de Kamianets-Podilsky et évêque titulaire de Decoriana du 21 octobre 2006 jusqu'à sa mort le 27 octobre 2020.

Biographie
Jan Niemiec naît le  à Kozłówek en Pologne orientale, dans une famille catholique, il est le fils de Jan Niemiec et de Maria (née Oparowska) Niemiec.

Après ses études à l'école et au lycée, il rejoint l'école supérieure pédagogique de Rzeszów (1977-1982) puis intègre le grand séminaire de Przemyśl (1982-1987).

Il est ordonné prêtre le 24 juin 1987 à Przemyśl, après avoir terminé ses études philosophiques et théologiques.

Après son ordination, il est vicaire en paroisse en Pologne de 1987 à 1992, année où il est transféré en Ukraine. Simultanément à son activité paroissiale, il continue à étudier à l'université catholique de Lublin ; la thèse de doctorat qu'il soutient en 1991 porte sur l'histoire de l'Église.

À partir de 1992, Jan Niemiec œuvre dans le diocèse de Kamyanets-Podilskyi comme professeur et préfet de 1992 à 2001, puis comme recteur de 2001 à 2007 du grand séminaire de Horodok. Il est par ailleurs diplômé de l'Institut d'histoire des sciences, une institution de l'Académie polonaise des sciences, avec un doctorat en sciences obtenu en 1998, son ouvrage L'Institut scientifique et pédagogique des pères jésuites à Khyrov, 1886-1939 est publié la même année.

Le 21 octobre 2006, il est nommé par le pape Benoît XVI évêque auxiliaire du diocèse catholique romain de Kamyanets-Podilskyi et évêque titulaire de Decoriana. Le 8 décembre 2006, il est consacré évêque par le cardinal Marian Jaworski et plusieurs autres évêques et archevêques, dont Ivan Jurkovič, quatre évêques polonais, cinq évêques grecs-catholiques ukrainiens et l'évêque orthodoxe du patriarcat de Kiev, dans la cathédrale des saints Pierre et Paul à Kamianets-Podilskyi.

Le 12 avril 2007, Jan Niemiec est également nommé vicaire général du même diocèse.

Après seize ans d'épiscopat auxiliaire, Jan Niemiec meurt du COVID-19 lors de la pandémie en Pologne le 27 octobre 2020, à l'âge de 62 ans, dans un hôpital de Łańcut en Pologne, où il a été transféré de l'hôpital de Kamyanets-Podilskyi, Ukraine, cinq jours plus tôt.

Notes et références

Liens externes

Évêque catholique polonais du XXIe siècle
Étudiant de l'université catholique de Lublin
Étudiant de l'université de Rzeszów
Commandeur de l'ordre Polonia Restituta
Naissance en mars 1958
Naissance à Rzeszów
Décès en octobre 2020
Décès dans la voïvodie des Basses-Carpates
Décès à 62 ans
Mort de la maladie à coronavirus 2019 en Pologne

Jan Niemiec


Buried Treasure II es un compilado de grabaciones hechas por el dúo inglés de synth pop Erasure, realizado por el EIS (Erasure Information Service) y cuya venta fue limitada para miembros del mismo.

Listado de temas
Who Needs Love Like That (Versión audición) 2:45
One Day (Versión audición) 2:16
Twilight (Inédita) 4:21
Tune 5 (Inédita; también conocida como "Mirror to Your Soul") 3:54
Siren Song (Letra alternativa) 4:02
I Love Saturday (Demo temprano) 2:15
Miracle (Demo temprano) 2:57
All Through The Years (Demo temprano) 3:21
Reach Out (Letra alternativa) 3:45
My Love (Inédita) 2:29
Earth (Inédita) 2:57
Perchance To Dream (Sesión original de estudio) 4:30
Freedom (Sesión original de estudio) 3:08
Heaven (Sesión original de estudio) 3:10
Perchance To Dream (Letra alternativa) 3:58

Créditos y acotaciones
Todas las canciones fueron escritas por Vince Clarke y Andy Bell, excepto Who Needs Love Like That (Clarke) y One Day por Vince Clarke, Cameron McVey y Jamie J. Morgan.

Who Needs Love Like That y One Day presentan la audición que hizo Andy Bell y que le posibilitó asociarse con Vince Clarke quien le tomó la prueba. El primero de los temas terminaría integrando el primer álbum de Erasure, el segundo, en tanto, había sido grabado por Clarke en su efímero dúo con Paul Quinn.
Además de demos y canciones con letras distintas a las conocidas, este álbum presenta cuatro temas inéditos.
Twilight es una suerte de versión temprana del tema Ghost, que apareció en el EP I Love Saturday. Tanto Twilight como Tune 5 se grabaron en la etapa del álbum Chorus.
My Love y Earth se grabaron en la etapa del álbum Cowboy. Earth es un tema instrumental.
Heaven es una suerte de versión extendida -en su letra- del tema Better, que apareciera como lado B del sencillo Freedom, de la etapa del álbum Loveboat.

Las versiones definitivas de:
Who Needs Love Like That aparece en el álbum Wonderland.
Siren Song aparece en el álbum Chorus.
I Love Saturday, Miracle y All Through the Years aparecen en el álbum I Say I Say I Say.
Reach Out aparece en el álbum Cowboy.
Perchance to Dream y Freedom aparecen en el álbum Loveboat.
Compilación, diseño de arte y fotos: Greg Hudson.

Referencias

Álbumes de Erasure
Álbumes de 2006

Buried Treasure II


لاهتي (بالفنلندية: Lahti؛ بالسويدية: Lahtis) مدينة فنلندية يقطنها 101.178 ساكن، عاصمة إقليم بايات هامي جنوب البلاد.

تقع على خليج عند ضفاف النهاية الجنوبية لبحيرة فيسيارفي على بـُعد حوالي 100 كيلومتر إلى الشمال الشرقي من العاصمة هلسنكي. كلمة لاهتي الفنلندية تعني حرفياً باللغة العربية الخليج وكلمة فيسيارفي (Vesijärvi) تعني بحيرة الماء.

يمثل شعار المدينة عجلة قطار محاطة بشـُعلات مـُلتهبة، في إشارة إلى أن المدينة كانت دائماً تقاطعاً مهماً للسكك الحديدية.

التاريخ
ذُكرت لاهتي لأول مرة وثائقياً في سنة 1445. انتمت القرية رعية هولولا وكانت تقع على طريق فيبورينتيي أولينن القروسطي التجاري الرابط بين مدينتي هامينلينا وفيبورغ.

حـوّل إنجاز خط سكة حديد ريهيماكي سانت بطرسبورغ سنة 1870 وقناة فيسيارفي سنة 1871 لهتي إلى محطة حيوية، وبدأت تتشكل من حولها منشآت صناعية. لفترة طويلة، كانت محطة القطارات في مرفأ فيسيارفي ثانية أكثر المحطات ازدحاماً في فنلندا. سرعان ما اختلط حرفيون وتجار والقليل من موظفي الخدمة المدنية والكثير من العمال الصناعيين مع الفلاحين الموجودون أصلاً.

يوم 19 يونيو 1877، سـَـوّى حريق القرية بأكملها تقريباً بالأرض. ومع ذلك، كانت الحادثة بمثابة ضربة حظ لتنمية المكان، فقدت أدت إلى أن تستأنف السلطات مداولاتها حول تأسيس بلدة في لهتي. نالت القرية حقوق البلدة السوق في عام 1878 وتمت الموافقة على مخطط شبكة بلدة على الأسلوب الامبراطوري، تتضمن ساحة سوق كبيرة وجادات واسعة. ويشكل مخطط الشبكة هذا أساس وسط المدينة. كانت معظم المباني منازل خشبية منخفضة تحف الشوارع.

تأسست لاهتي خلال فترة ركود اقتصادي حاد. كانت الإمبراطورية الروسية مثقلة بحرب ضد الدولة العثمانية. باطأ الركود الاقتصادي بناء المدينة: فلم تـُبع الأرض، وغالبا لم تبن العقارات لبعض الوقت. في سنواتها الأولى، كانت المدينة بعديد سكانها الهزيل البالغ 200 ساكن صغيرة جداً لتوفير نوعاً المؤسسة التجارية. في نهاية العقد الأخير من القرن التاسع عشر، ضاعف مجلس بلدة لـَهتي جهوده من أجل تحويل لهتي إلى مدينة. في ربيع 1904، أثمرت تلك الجهود أخيراً بمصادقة مجلس الشيوخ، رغم أن الأمر استغرق ثمانية عشر شهراً آخر قبل أن يعطي القيصر نيقولا الثاني مباركته ويصدر مرسوماً بإنشاء مدينة لهتي.

في نهاية عام 1905، كان نطاق لـَهتي الحالية يستوعب حوالي 8200 نسمة منهم فقط أقل من 3000 يعيشون في المدينة نفسها. قد بـُنيت جميع المؤسسات البلدية الأساسية في غضون عشر سنوات فقط، بما في ذلك مستشفي ومبنى البلدية. وفي الوقت ذاته، شهد وسط المدينة زيادة سريعة في المنازل المبنية بالطوب.

في أوائل العشرينات حيازت المدينة أراضي عزبة لاهتي، وهي قطعة أرض مهمة كانت تحول سابقاً بين المدينة والبحيرة. تنامت العمليات الصناعية واسعة النطاق بسرعة في الثلاثينات كما هو الحال في عدد السكان؛ كانت لـَهتي آنذاك إحدى أسرع مدن فنلندا نمواً، وقبل أندلاع حرب الشتاء كان عدد سكانها يقارب 30000.

عبر إضافة مناطق جديدة في أعوام 1924 و1933 و1956، نمت لـَهتي سكاناً ومساحةً. كان النمو قوياً خصوصاً بعد الحروب، عندما استقبلت لـَهتي حوالي 10000 مهاجراً من كاريليا بعد استيلاء الاتحاد السوفياتي على مناطقهم، وبعد ذلك في الستينات والسبعينات نتيجة للتوسع العمراني الشامل. وصل النمو السكاني إلى نهاية حادة في عام 1975 ومنها نمت المدينة بشكل طفيفة للغاية.

الثقافة

تستضيف لاهتي طموحات ثقافية، وقد شهدت السنوات الأخيرة بناء مركز مؤتمرات وحفلات موسيقية كبير وهو قاعة سيبيليوس. وقد أثار هذا جدلا واسعا بين السكان، فالكثير منهم يشعرون الأموال المستخدمة لهذه الأغراض من الأفضل أن تنفق على الرعاية الصحية والتعليم. ولعل في لهتي أشهر أوركسترا سمفونية في فنلندا، أوركسترا لهتي السيمفونية (Sinfonia Lahti). وتركز على الموسيقى جان سيبيليوس.

يتضمن برنامج مهرجان لهتي الموسيقي السنوي فعاليات مثل مهرجان لهتي للأرغن، الجاز في ساحة السوق ومهرجان سيبيليوس.

الرياضة

تشتهر لاهتي بتنظيمها السنوي لألعاب كأس العالم الشتوي، في ألعاب لهتي للتزلج (Salpausselän kisat). منافسات القفز التزلجي بألعاب لهتي للتزلج هي جزء من البطولة الشمالية.

بدورة الألعاب الأولمبية سنة 1952 استضافت لاهتي بعض مباريات كرة القدم.

أدت مساعيها المدينة في مجال الرياضة إلى إنجازات من قبيل استضافة الألعاب العالمية. وهي المدينة الوحيدة التي استضافت ست نسخ من بطولة العالم للتزلج الشمالي (في أعوام 1926، 1938، 1958، 1978، 1989، 2001).

يوجد في المدينة أيضا فريق هوكي الجليد، ولهدن البجع، وكرة القدم نادي لاهتي. في تموز / أغسطس 2009، استضافت لهتي في 18 بطولة العالم لألعاب القوى للأساتذة، مسار الفئة العمرية في الهواء الطلق تلبية للرجال والنساء وأكثر من 35.

التعليم

في القطاع التعليمي، لاهتي متواضعة.

أهم أركانها هو معهد من التصميم عالي المقام، والتي هي جزء من جامعة لهتي للعلوم التطبيقية. وقد اكتسب المعهد الاعتراف الدولي ولا سيما بالنسبة للمجوهرات والتصميم الصناعي. مجالات الخبرة الأخرى تشمل المعادن والخشب والأثاث.

كلية التربية البدنية في جامعة لهتي للعلوم التطبيقية عروض برنامج درجة البكالوريوس في الدراسات الرياضية. معهد الرياضة في فنلندا، التي يوجد مقرها في لهتي فييروماكي القريب، هي أكثر تنوعا من مركز التربية الرياضية في البلاد. وبالإضافة إلى ذلك، بايولهتي مركز التدريب، وتقع في بلدة مجاورة من ناستولا، هي واحدة من الألعاب الرياضية ومراكز التدريب الرائدة في فنلندا.

كما أن لاهتي مقر لقسم العلوم البيئية والايكولوجية في جامعة هلسنكي (كلية العلوم البيولوجية). وهو القسم العلمي الوحيد من جامعة هلسنكي يقع خارج منطقة هلسنكي الكبرى.

الاقتصاد
منطقة لاهتي الاقتصادية والتي تضم البلديات المحيطة بها، تأثرت بشدة بانهيار التجارة الفنلندية السوفياتية وبالركود في أوائل التسعينات.

وتراجعت قيمة الإنتاج، ولا سيما في صناعة الهندسة الميكانيكية والصناعات التحويلية الأخرى (مثل صناعة الأثاث). انخفاض الإنتاجية أيضا في صناعة النسيج والملابس. في عام 1990، كان هناك 90370 فرصة عمل في المنطقة لهتي. وتقلص عدد الوظائف على مدى العامين المقبلين، بحيث أنه في 1993 كان هناك أقل من 70000 فرصة عمل في المنطقة لهتي. وكان عدد الوظائف زاد ببطء إلى 79138 في عام 1999.

في عام 1995، وكان البحث والتطوير النفقات فيم 715 للشخص الواحد، بينما يبلغ متوسط فنلندا على بعد نحو 2050 الاتحاد الدولي للموسيقيين. ونما حجم تيكيس (تكنولوجيا الوكالة الوطنية) التمويل في المنطقة لهتي 40 ٪ خلال الفترة 2004-2007 في حين بلغ متوسط النمو في فنلندا وكان 60 ٪.

الديموغرافيا
بتاريخ 31 أغسطس 2008 كان سكان لهتي 99.816 ساكن، مما يجعلها سابعة كبرى مدن فنلندا من حيث عدد السكان.

السكان حسب الأحياء:

المواصلات

للهتي محطة سكك حديدية على خط هلسنكي كونتيوماكي بين مانتســَـلا وكوفولا؛ كانت الطريق إلى هلسنكي قبل عام 2006 تمر عبر ريهيماكي. كان من المتوقع أن تقصير خط السكك الحديدية سيعزز من نمو لهتي.

{| class="wikitable" style="width:35em"
|-
|+ القطارات
! تذكرة فردية !! للبالغين (يورو) !! زمن الرحلة (ساعة)
|-
! محطة هلسنكي المركزية
|  13.20 € – 24.10 €  || 0:50–1:35
|-
! تامبيري
| 19.30 € – 25.20 €  || 1:41–1:54
|-
! توركو
| 35.00 € – 40.10 € || 2:39–3:50
|-
! أولو
| 63.50 € – 72.00 €  || 6:37–10:02
|-
! كووبيو
| 40.30 € – 48.80 €  || 3:07–5:19
|-
!

هوامش
سـُمي الكويكب 1498 لهتي على اسم المدينة من قبل مكتشفه فلكي الفنلندي أوريو فايسالا.

ولدوا في لهتي
 يوران إنكلمان، لاعب كرة القدم
 باسي نورمينن حارس السابق بالدوري الأمريكي لهوكي الجليد
 توني ليدمان، لاعب هوكي الجليد
 توني نييمينن، متزلج
 يان أهونن، متزلج
 ميكو إيلونن، لاعب غولف محترف
 ياري ليتمانن، لاعب كرة القدم
 أكسو هانتو، عازف الدرامز بفرقة إنتواين
 إيلونا يوكينن، مغنية أوبرا سوبرانو
 يوكا بكا ساراستي، مايسترو وعازف كمان
 إيا ريتا كورهولا، سياسية
 جيمي تينور، موسيقي
 تيمو فانانن، موسيقي وعضو بفرقة لويتوما
 انطلقت فرقة الميتال الفولكلوري كوربيكلاني من لهتي.

العلاقات الدولية

التوأمة
لهتي متوأمة مع:
  فيستيروس، السويد (منذ 1940)
  أكويريري، إيسلندا (منذ 1947)
  راندرس، دنمارك (منذ 1947)
  أولسوند، نرويج (منذ 1947)
  زابوروجييه، أوكرانيا (منذ 1953)
  بيتش، المجر (منذ 1956)
  غارميش-بارتنكيرخن، ألمانيا (منذ 1987)
  زول، ألمانيا (منذ 1988)
  كالوغا، روسيا (منذ 1994)
  نارفا، إستونيا (منذ 1994, اتفاق شراكة)
  ديانغ، الصين (منذ 2000)

مراجع

وصلات خارجية
 تقرير دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 1952 الرسمي. pp. 62–3.
 مدينة لهتي – الموقع الرسمي
 دليل لهتي – معلومات لزوار لهتي
 لهتي ترافل
 لهتي فيديو - فيلم وثائقي عن مدينة لهتي

خرائط
 خدمة الخرائط
 خريطة مطاعم والإقامة والجذب السياحي والتسوق في لهتي

إعلام
 صحيفة إتيلا سوومن سانومات المحلية (يترجم اسمها أخبار جنوب فنلندا)

أماكن مأهولة أسست في 1905
تأسيسات سنة 1905 في فنلندا
دوقية فنلندا الكبرى
مدن فنلندا
ملاعب الألعاب الأولمبية الصيفية 1952
ملاعب كرة قدم أولمبية

لاهتي


An Rhynchospora microcephala in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nathaniel Lord Britton, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nathaniel Lord Britton. An Rhynchospora microcephala in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora microcephala


Gregorio Aglipay Cruz y Labayán (; Filipino: Gregorio Labayan Aglipay Cruz; May 5, 1860 – September 1, 1940) was a Filipino former Roman Catholic priest and revolutionary who became the first head of the Iglesia Filipina Independiente (IFI), an independent Christian Church in the Philippines in the form of a nationalist church.

Known for inciting patriotic rebellion among the Filipino clergy during the Philippine Revolution and Philippine–American War, he was also a political activist who became acquainted with Isabelo de los Reyes who would then start an independent Christian Filipino Church colloquially named after Aglipay in 1902 as a revolt against the Roman Catholic Church, which was the state religion of the Philippines at the time, due to the mistreatment of the Spanish friars towards the Filipinos. Contrary to popular belief, Aglipay did not join the IFI until one month from its proclamation by de los Reyes and the Unión Obrera Democrática.

Aglipay was previously excommunicated by Archbishop Bernardino Nozaleda y Villa of Manila in May 1899, upon the expressed permission of Pope Leo XIII, due to his involvement in revolutionary activities. Aglipay later joined Freemasonry in May 1918, a society excommunicated by the Roman Catholic Church. Aglipay later married Pilar Jamias y Ver from Sarrat, Ilocos Norte in 1939 and then died one year later. Followers of Aglipay through the Church are sometimes colloquially referred to by their membership as Aglipayans.

Early life

Born in Batac, Ilocos Norte on May 5 and baptized on May 9, 1860 in the Roman Catholic Church, Aglipay personally preferred May 8 as the celebration for his date of birth. He was the third child of Pedro Aglipay Cruz and Victoriana Labayán y Hilario and became an orphan at a young age who grew up in the care of relatives at the tobacco fields in the last volatile decades of the Spanish occupation in the Philippines. He bore deep grievances against the colonial Spanish government of the islands, stemming from abuses within the agricultural system. Arrested at age fourteen for not meeting his tobacco quota as a tobacco-picking worker, he later moved to the country's capital of Manila in 1876 to study law under the private tutelage of lawyer Julian Carpio with the financial help of his uncle Francisco del Amor Romas, who was a menial employee of the Dominican Sisters School of Santa Catalina.

After two years of study under Carpio, Aglipay continued his studies at the Colegio de San Juan de Letran in 1878 for his third year, as a working student, and later at the University of Santo Tomas in 1882 wherein he was an academic topnotcher. During his time in Santo Tomas, Aglipay met José Rizal, a senior medical student. After obtaining his pre-law Bachelor of Arts degree in Letran, he discontinued his law studies at Santo Tomas and then entered the Roman Catholic seminary in Vigan, Ilocos Sur in 1883 at age 23, as influenced by Rizal. He was ordained to the priesthood six years later on December 21, 1889 at the old Dominican Church in Intramuros, Manila and celebrated his first mass as an ordained Roman Catholic priest in January 1890. He then began a career as an assistant priest to Spanish friars in various parishes around the main northern island of Luzon, notably in the Roman Catholic Archdiocese of Nueva Segovia. He later dropped Cruz in his surname and while serving in Victoria, Tarlac, Aglipay discreetly gave aid to the revolutionaries and employed thirty carpenters who in reality were revolutionists in touch with the Katipunan group. Aglipay then organized the said revolutionists and called their group Liwanag ("Light"), a local auxiliary of the Katipunan based in Victoria, Tarlac.

Philippine Revolution
In 1896, a secret society, Katipunan, led by the Supremo, Andrés Bonifacio, was discovered by Spanish authorities. With Roman Catholicism as the state religion, Manila Archbishop Bernardino Nozaleda tasked Aglipay to confront the revolutionary leaders, offering them a level of autonomy in the future for the Philippines if they would end the rebellion. General Emilio Aguinaldo, in turn, sent Colonel Luciano San Miguel to Aglipay with the intention of getting him to join the rebellion. Aguinaldo convinced Aglipay, who appointed him as military chaplain (capellán castrense) of the revolutionary government sometime in May or June 1898, the first ever to be appointed as such in the Philippine Revolution.

Aglipay also later became a member of the Malolos Congress, the lone member coming from the religious sector, although he also represented his home province of Ilocos Norte, as well. On October 20, 1898, Aguinaldo elevated Aglipay to the post of Military Vicar General (Vicario General Castrense) of the revolutionaries, a position that made him head of all military chaplains in the revolution. In the course of Aglipay's journey to the north, the Philippine–American War started at the conclusion of the Spanish–American War. Aglipay interpreted his appointment as Vicar General as making him Ecclesiastical Superior to all Filipino priests, who as such should all be appointed military chaplains for the duration of the war.

Philippine–American War

When Aglipay returned to Manila and discovered that the Americans had attacked, he joined the revolution. The fighting that broke out between the U.S. and Filipino forces on February 4, 1899, prompted Aglipay to withdraw to Ilocos Norte to organize an armed resistance and was given the rank of lieutenant-general. On April 29, 1899, Aglipay was excommunicated by Manila Archbishop Bernardino Nozaleda for "usurpation of ecclesiastical jurisdiction," and the sentence of excommunication was exposed from May 4 to June 5 in the archiepiscopal tribunal of Manila.

Aglipay was one of the last generals to surrender to the Americans. Realizing the futility of the cause for which they had been fighting, on April 28, 1901, a month after the capture of Aguinaldo, he surrendered to Captain Edward Mann Lewis of the 20th U.S. Regular Infantry in Laoag, to prevent further casualties from his men as he saw less chances of winning from the much dominant American troops. After his surrender, he later moved back to the already-American-occupied Manila and worked on reconciling with the Roman Catholic Church. The Americans officially ended the war on July 2, 1902, and granted full amnesty to all persons in the Philippines who had participated in the conflict.

After the war

Following the end of the war in 1902, writer-activist Isabelo de los Reyes was working towards the formation of a nationalist church, that is independent of Rome. Spanish friars were still in control of the parishes all throughout the country at the time of the American occupation. On August 3, de los Reyes proclaimed the establishment of the church and suggested that Aglipay be its first head bishop. Aglipay, a devout Catholic at the time even after he had been excommunicated, was reluctant as he was initially against a schism, but eventually accepted de los Reyes' offer to head an independent church on September 6, 1902, and was appointed as the first Supreme Bishop or Obispo Máximo of the "Philippine Independent Church" (officially Iglesia Filipina Independiente, abbreviated as IFI and also referred as the "Aglipayan Church" after him).

According to renowned historian Teodoro Agoncillo, Aglipay finally decided to join the new church after his talks with Francisco Foradada, a Spaniard Jesuit priest and author, backfired. Knowing that Aglipay was influential with the Filipino clergy, the Jesuits assigned Foradada to persuade Aglipay from returning to the Roman Catholic fold in order to further prevent the schism from succeeding. Aglipay was allegedly offered to be appointed bishop or archbishop with a large sum of money thrown in if he would return. Aglipay would have sign a document of confession to the Roman Catholic Church but on condition of assurance that by signing the document, the issues of the Filipino Catholic priests would be solved, and that the Filipino clergy would be appointed to the posts formerly held by the Spanish regulars. Foradada responded by tactlessly asking "why would he care about Filipino priests since the world knows that they are vicious and hopelessly inefficient." It was believed that Aglipay felt insulted by Foradada's brash comments that he angrily lunged at him and held him by the nape demanding to withdraw his remarks as Foradada, terrified, fell on his knees. Subsequently, Aglipay reputedly walked out from the meeting and threw away the document. Although he had already decided to join the new church after his first failed conference with the Jesuits, Aglipay was still disinclined to accept the supreme bishop post. He even met with American Protestant leaders and tried to persuade them to assist and join them in their new Filipinized church in order "to divide the ranks of the Catholics."

Aglipay also suggested that Filipino priests would be appointed to higher ranks on the clergy. The American Protestants declined Aglipay's proposal as they found the new church "too Roman in its ritual" and "too rationalistic in its theology." They were also adamant on having Filipino church leaders at the time as they were "enjoying the feeling of superiority." The Jesuits tried to negotiate again with Aglipay years after the establishment of the new church through Spanish Father Joaquin Villalonga. Pope Pius X had approved to grant Aglipay pardon if the new church went back to the Roman Catholic fold, but Aglipay was already persistent to continue the Iglesia Filipina Independiente.

Aglipay celebrated his first mass as the de facto Supreme Bishop on October 26, 1902. On January 18, 1903, Aglipay was consecrated to the position of Supreme Bishop by the Church's Bishops of Isabela, Cagayan, Pangasinan, Abra, Nueva Ecija, Cavite, and Manila. As Supreme Bishop, he allied himself with the nationalist and most radical political parties during his time, like the Sakdalistas, and later on, even with the Socialist and Communist parties.

During the theological discussions he attended while visiting other churches on his travels abroad, Aglipay later rejected the belief in the Trinity and became theologically accepting of the main Unitarian belief, however, a significant number from his own Church refused to accept his amended theology. Aglipay's unitarian, rationalist, and progressive theological ideas were evident in his "novena", the "Pagsisiyam sa Birhen sa Balintawak", 1925 and its English translation, "Novenary of the Motherland", 1926.

Aglipay was awarded Doctor of Divinity (honoris causa) by the Meadville Theological School in Chicago, Illinois in 1931.

Later life and legacy

Despite being a Christian leader, Aglipay, like other revolutionaries, later joined Freemasonry. Aglipay ran for elections in 1935 as President of the Commonwealth under the Republican Party, the first nationwide at-large election ever held in the Philippines. He was the last presidential candidate to announce his candidacy, along with Partido Komunista ng Pilipinas' candidate Norberto Nabong as his running mate in a joint Republican-Communist Party ticket, but both lost to Manuel L. Quezon and Sergio Osmeña of the Nacionalista Party, respectively. Aglipay was the first ever religious leader to ran for presidency in the history of the Philippines. He sent a congratulatory message to Quezon three days after the election when the results became apparent and quickly accepted defeat.

Also referred to as Apo Aglipay by his followers, he married then 64-year-old Pilar Jamias y Ver, a teacher from Sarrat, Ilocos Norte, in 1939 since his Church permits married clergy, but he died the following year on September 1, 1940, due to natural causes (cerebral hemorrhage), aged 80. Although he had for many years opposed celibacy among the priesthood, he himself was not married until the age of 79. Aglipay and Jamias begot a daughter before their marriage, named Liwliwa, born on February 24, 1913. She served as Philippine secretary of the Rationalist Society of London and secretary to Aglipay in translating English letters for his contacts abroad. She studied at the University of the Philippines. Liwliwa died on February 17, 1938, seven days before her 25th birthday or thirteen months before the marriage of Aglipay and Jamias. She was buried in the Pasay Municipal Cemetery.

Aglipay held the position of Supreme Bishop until his death. His remains were interred at the Cathedral of Saint Mary, Aglipay National Shrine in Batac, Ilocos Norte.

Aglipay was on trial calendars in the Episcopal Church's calendar of saints in the years 2009 and 2015 but the aforementioned calendars were never made official and his feast is not part of current proposals.

The City of Batac, Ilocos Norte annually celebrates the 1st day of September as a special non-working holiday to commemorate the death anniversary of Aglipay, known as the "Gregorio L. Aglipay Day", which was enacted on February 10, 1989, as per Republic Act No. 6701.

References

Sources
 Halili, Christine N. (2004) Philippine History, pp 192–93. .

External links

 Correspondence of Supreme Bishop Gregorio Aglipay (1902-1905)
 The historical records of Archbishop Gregorio Aglipay of the Independent Church of the Philippines are in the Harvard Divinity School Library at Harvard Divinity School in Cambridge, Massachusetts.

1860 births
1940 deaths
People from Batac
Ilocano people
Colegio de San Juan de Letran alumni
Filipino Christian religious leaders
Paramilitary Filipinos
People of the Philippine Revolution
People of the Philippine–American War
Candidates in the 1935 Philippine presidential election
Catholic Church in the Philippines
University of Santo Tomas alumni
People excommunicated by the Catholic Church
Anglican saints
Philippine Independent Church
Members of the Malolos Congress
Filipino Freemasons
Members of the Philippine Independent Church
Bishops of Independent Catholic denominations

Gregorio Aglipay


In saecula saeculorum este o expresie în limba latină care exprimă ideea eternității și este literalmente tradusă ca "în vecii vecilor". Expresia apare în traducerea în latină a Noului Testament din Biblia vulgata, expresia originală fiind din greaca koine "" (eis toùs aionas ton aiṓnōn), găsită spre exemplu în Filipeni 4:20. Expresia exprimă durata veșnică a atributelor lui Dumnezeu. Alte variante ale expresiei se găsesc, de exemplu în Efeseni 3:21, drept εἰς πάσας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος τῶν αἰώνων, ἀμήν, aici referindu-se la slava lui Dumnezeu Tatăl; aceasta poate fi tradusă ca "din toate generațiile în vecii vecilor, amin".

Traducerea lui aiōnes poate fi temporală, caz în care ar corespunde în limba română cuvântului "veac". Apoi, poate fi spațială, trebuind să se traducă în termeni spațiali, descriind cosmosul astfel încât să includă atât lumea cerească, cât și cea pământească.

Sintagma apare de douăsprezece ori doar în Cartea Apocalipsei și de alte șapte ori în epistole, dar nu și în evanghelii:

 Galateni 1:5: "... δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ἀμήν."
 Filipeni 4:20: ""
 1 Timotei 1:17: ""
 2 Timotei 4:18: ""
 Evrei 13:21: ""
 1 Petru 4:11: ""
 Apocalipsa 1:6: ""
 Apocalipsa 5:13: ""
 Apocalipsa 7:12, 10:6, 11:5, 15:7, 19:3, 20:10, 22:5: ""

Formula are un loc proeminent în liturghia creștină atât în tradiția latină, cât și în cea bizantină, în Liturghia Orelor și în Euharistie: doxologiile trinitariene care se încheie cu formula finală a psalmilor (Gloria Patri), multe rugăciuni rostite de preot și imnuri precum Tantum Ergo al lui Toma de Aquino sau Veni Creator Spiritus. Când este urmat de un Amen, ultimele două cuvinte (saeculorum, Amen) pot fi prescurtate Euouae în notația muzicală medievală. Tradițiile liturgice vernaculare nu traduc adesea în mod literal formula greacă și latină: traducerea în limba engleză a rugăciunilor creștine realizată în 1541 sub patronajul regelui Henric al VIII-lea și Cartea de rugăciuni apărută ulterior o înlocuiesc cu "lumea fără sfârșit"; traducerea luterană germană "von Ewigkeit zu Ewigkeit", "din veșnicie în veșnicie", este inspirată probabil de unele formule din Vechiul Testament, precum cele din Psalmi 90:2, Ieremia 25:5 și Neemia 9:5.

În misa catolică se utilizează predominant varianta per omnia saecula saeculorum, care se traduce literalmente ca "prin toți vecii vecilor". Ea este pronunțată de preot în timpul sacramentului Euharistiei.

Expresia ebraică לעולם ועד לעולם ועד (literalmente "din eternitate în veșnicie" sau "în eternitate și dincolo"), care apare în versete precum Geneza 49:2 și Deuteronom 6:4, a fost redat în limba greacă LXX ca , iar în latină fiind  "în eternitate și dincolo". În aramaică, totuși, aceeași expresie a fost redată ca  (lalmey almaya, literalmente "din eternitate în eternitate"), de exemplu în kadiș, o importantă rugăciune în liturghia evreiască.

Note

Vezi și
 World Without End

Escatologie creștină

In saecula saeculorum


An arclight or arc lamp is a lamp that produces a bright light by generating an electric arc across two electrodes.

Arclight, Arc Light or arc light may also refer to:

Arts and entertainment

Characters
 Arclight (comics), a mutant super-villain character from Marvel Comics
 Arclight (DC Comics), a super-villain character from DC Comics
 Arclight family, characters from the Yu-Gi-Oh! Zexal
 Jackson Dane (codename Arclight), a member of the Team 7 superheros from Wildstorm Comics

Music
 Arc Light (album), a 2009 album by Lau
 Arclight (album), a 2016 album by Julian Lage
 Arclight, the third album by Swedish rock band Silverbullit
 "Arclight", a song by VNV Nation, from the album Empires
 "Arclight", a song by Deathstars, from the album Night Electric Night
 "Arclight", a song by Exhumed from the album Anatomy Is Destiny, 2003

Theaters
 ArcLight Cinemas, a former American theatre chain based in Los Angeles

Other arts and entertainment
 Arc Light (novel), a 1994 techno-thriller novel by Eric Harry
 Arc Light (film), 1988 Chinese film
 Arclight (novel), a novel series by Josin L. McQuein

Military
 ArcLight (missile), a development program of the Defense Advanced Research Projects Agency to develop a replacement for the Tomahawk missile
 Operation Arc Light, the 1965 deployment of B-52 Stratofortress bombers to Guam

Other uses
 ArcLight (biology), a genetically-encoded voltage indicator
 Arclight Fabrication, an Aaron Kaufman owned business

Arclight


est un court-métrage d'animation chilien de 2021, réalisé par Hugo Covarrubias et écrit par Hugo Covarrubias et Martín Erazo. Il s'inspire d'Íngrid Olderöck, agente de la DINA pendant la dictature militaire. Le  il est nommé aux Oscars dans la catégorie de meilleur court métrage d'animation, devenant ainsi la cinquième production chilienne à être nommée aux Oscars.

Production
 est le troisième court-métrage d'animation réalisé par Hugo Covarrubias, après  (2007) et  (2012). L'idée surgit avec l'intention d'aborder une partie de l'histoire du Chili « avec des personnages moins connus, moins officiels et plus obscurs ». Bien que l'objectif original est de produire une série, Covarrubias décide de se focaliser sur une de ces histoires pour faire un seul court-métrage. Le scénario est écrit par Covarrubias et Martín Erazo, fondateur de la compagnie de théâtre .

Le personnage principal est inspiré d'Íngrid Olderöck, major des Carabineros et agente de la DINA pendant la dictature militaire, responsable de violations des droits humains pendant cette période. Selon Covarrubias, l'objectif du film n'est pas de faire une biographie d'Olderöck mais « une visite à sa vie secrète, à la relation avec son chien, ses peurs et frustrations, qui sont finalement la radiographie d'un pays qui est fracturé, un pays qui est plein de blessures qui ne sont toujours pas près de guérir ». Parmi les sources utilisées se trouvent le livre Ingrid Olderöck : la femme des chiens de Nancy Guzmán, ce qu'a écrit Alejandra Matus sur Olderöck dans le livre Les mauvais, édité par Leila Guerriero, et Histoire secrète du Chili de Jorge Baradit.

La technique utilisée a été l'animation stop motion, dont se sont chargés Covarrubias et Matías Delgado. La conception de la protagoniste d'est basée sur l'esthétique des poupées de porcelaine, pour transmettre le côté inexpressif et froid du personnage. Le personnage a été créé avec de la résine de polyuréthane baignée dans de la résine de cristal, pour donner à son visage une texture similaire à la céramique. Les arrières-plans et les décors ont été réalisés avec différents cartons opaques pour générer un contraste avec l'éclat de la résine.

Le court-métrage est produit par Tevo Díaz, via l'entreprise Trébol 3, et Cecilia Toro travaille comme costumière et productrice d'art. Le film est financé par le Fond de Promotion Audiovisuelle, convocations 2018 et 2020, du ministère des cultures, des arts et du patrimoine.

Présentation et projections
L'œuvre est présentée le 14 juin 2021 au Festival international du film d'animation d'Annecy. Le mois suivant elle fait partie du festival international d'animation Chilemonos, où elle gagne le prix du meilleur court-métrage latino-américain. Étant donné que ce festival permet de se qualifier pour les Oscars depuis 2018, la victoire de Bestia lui permet d'être candidat à l'Oscar du meilleur court-métrage d'animation. Il participe ensuite aux festivals de cinéma de Guadalajara, Viña del Mar et Clermont-Ferrand, entre autres. En janvier 2022, le court-métrage est présenté au Festival du film de Sundance.

Le court-métrage est présenté sur la télévision ouverte le 25 mars 2022 via Televisión Nacional de Chile. La transmission fait partie d'une émission spéciale intitulée Bestia, en chemin vers l'Oscar, qui inclut des entretiens avec la productrice Cecilia Toro et la directrice artistique Constance Wette.

Prix et nominations

Références

Liens externes

Film chilien sorti en 2021
Court métrage d'animation chilien
Torture au Chili

Bestia (court-métrage)


Der Autodrehkran IV/1,6 (ADK IV/1,6) ist ein in der Zeit von 1960 bis 1961 im VEB Hebezeugwerk Sebnitz gefertigter vollhydraulischer Kran für den innerbetrieblichen Umschlag für Lasten bis 1,6 Tonnen.

Geschichte
Ein erstes Funktionsmuster wurde 1958 im Leipziger Institut für Fördertechnik gebaut. Im gleichen Jahr wurde der Musterbau und die Weiterentwicklung an den VEB Hebezeugwerk Sebnitz übergeben. Die doppelt bereifte Vorderachse kam aus der Serienproduktion (Hinterachse des Robur Garant 32), hingegen war die lenkbare Hinterachse eine selbstgefertigte Pendelachse mit großem Lenkeinschlag. Der 17 PS starke Zweizylinder-Dieselmotor GD 2 der Robur-Werke wurde vom starren Fahrzeugrahmen getragen und befand sich hinter der Hinterachse. Der Fahrer fand links neben dem Motorkasten Platz.

Im vorderen Teil befand sich der Drehtisch mit Gleitlagerung. Der ADK IV/1,6 hatte einen Knickausleger mit mittig angeordneten Wippzylinder. Der Ausleger konnte manuell mit einem Aushubteil um einen Meter verlängert werden. Der unter Last fahrbare Kran arbeitete unabgestützt.

Probleme mit dem Hubwerk sollten durch Ausrüstung mit dem schon beim ADK III/3 (Puma) bewährten Faktorenflaschenzug behoben werden. Aufgrund des hohen Fertigungsaufwandes wurden bis zum Produktionsende 1961 nur 30 Autodrehkrane IV/1,6 produziert.

Technische Daten ADK IV/1,6
 Besatzung: 1/1
 Kranbetrieb: hydraulisch
 maximale Tragfähigkeit: 1,6 t bei max. 0,6 m bis 1 m Ausladung
 maximale Ausladung: 4,0 m mit einer Tragfähigkeit bis 0,4 t
 maximale Hubhöhe: 4,0 m (mit Verlängerung 4,8 m)
 Drehbereich: 60°
 maximale Drehgeschwindigkeit: 130 m/min
 maximale Hubgeschwindigkeit: 15,0 m/min
 Motor: GD 2
 2-Zylinder-Viertakt-Dieselmotor, luftgekühlt
 Bohrung × Hub: 90 × 120 mm
 Hubraum: 1590 cm³
 Leistung: 12,5 kW (17 PS) bei 2000/min
 später baugleich als 2 NVD 12,5 SRL im Motorenwerk Cunewalde weitergebaut
 Getriebe: 4+1-Gang-Schaltgetriebe
 Bereifung: 6.50-20 EHD 6-fach
 Abmessungen in Transportstellung: 6000×1900×1900 mm
 Dienstgewicht: 3.800 kg
 Zugkraft Hängerkupplung: 350 kg
 Fahrgeschwindigkeit: 18,3 km/h

Einzelnachweise

Literatur
 Walter Lütche: Giganten der Arbeit – 40 Jahre Fahrzeugkranbau in der DDR, KM-Verlags GmbH Griesheim, 2003 ISBN 3-934518-05-2
 Ralf Christian Kunkel: DDR Baumaschinen 1945–1990, Motorbuch Verlag 2010 ISBN 978-3-613-03032-9

Weblinks
 Foto vom ADK IV/1,6

Industrieverband Fahrzeugbau
Fahrzeugkran

Autodrehkran IV/1,6


Karima Berger, née en 1956 à Ténès, est une romancière et essayiste française d'origine algérienne.

Biographie
Karima Berger naît en 1956 à Ténès en Algérie, dans une famille musulmane. Elle étudie le droit et les sciences politiques à l'université d'Alger, puis s'installe en France en 1975 où elle prépare un doctorat en sciences politiques sur lidéologie nationaliste. Elle a mené ensuite une carrière de DRH à Paris dans un grand établissement bancaire.

Auteure de romans et essais tous inspirés par sa double culture arabe et française, son écriture est marquée par le thème de l'exil et de la figure de l'étranger et dans une découverte de l'Autre toujours renouvelée. C'est  dans la confrontation des langues, des corps et des croyances qu'elle puise l'essentiel de son écriture  littéraire et poétique, jamais académique mais toujours mêlant pensée et expérience. Elle cherche le secret de ce qui se tient derrière l'apparence des choses, de la rencontre entre l'Occident et l'Orient, entre les hommes et les femmes, entre le migrant et son hôte, entre le divin et l'humain... Dans  « Eclats d´islam »  elle écrit: « Je suis arabe et française, orientale et occidentale, musulmane et laïque, femme et écrivain…et tant de choses encore qui ne se disent pas. Ces sources qui m'animent..., je veux encore les faire travailler ensemble car c'est dans les méandres de leurs flux que je surprends parfois mon reflet, mes reflets. C'est là que je puise une énergie pour comprendre et écrire. Une écriture qui est le seul vrai lieu que j'habite, ma seule véritable appartenance».

À la recherche de son langage propre, son œuvre invite à retrouver l'espace de l'expérience intérieure et renouer le fil d'une intimité de l'entre-deux. Elle tisse livre après livre le canevas d'un itinéraire spirituel moderne. Invitée à témoigner de l'originalité et de son inspiration, invitée à témoigner de sa re-lecture, à la lumière de sa vie de femme contemporaine, des Écritures du monothéisme, elle participe au  dialogue interreligieux en France. Elle a présidé  l'association Écritures & Spiritualités de 2014 à 2018, elle en est aujourd'hui vice-présidente. et membre du jury du Prix  Écritures & Spiritualités remis chaque année à un ouvrage marqué par la sensibilité à la vie spirituelle, sous quelque forme que ce soit. L'association organise  aussi depuis 1977 un Salon du livre littéraire ouvert aux auteurs inspirés par les grandes traditions spirituelles.

Romans et essais
 , Prix du Festival du premier roman
 La chair et le rôdeur, (roman), Paris, l'Aube, 2002
 , Prix Alain-Fournier

 Rouge Sang Vierge (nouvelles), Editions El Manar-Alain Gorius, 2010
 Toi, ma sœur étrangère, Algérie-France, sans guerre et sans tabou, avec Christine Ray, Editions du Rocher, 2012, 246 p.

 Les Gardiennes du secret. Les grandes figures du féminin dans l'imaginaire musulman. Albin Michel, 2022, 283 p.  Prix littéraire de la Grande mosquée de Paris

Participation à des ouvrages collectifs
 Mon père, (des filles parlent de leur père), dirigé par Leila Sebbar, Éditions Chèvre-feuille étoilée, 2007.
 Le voyage initiatique, sous la direction de N. Benjelloun, Albin Michel, 2011,
 Les femmes, l'amour et le sacré, sous la direction de N. Benjelloun, Albin Michel, 2010,
 Une enfance dans la guerre. Algérie 1954-1962, dirigé par Leila Sebbar, dessins de Sébastien Pignon, Éd. Bleu autour, 2016
 Jésus, L'encyclopédie. Article Ruse divine, Albin Michel, 2017

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Prix Écritures & Spiritualités
 Féminisme
 Littérature
 Spiritualité mystique

Liens externes

Naissance en 1956
Naissance en Algérie
Romancière française du XXIe siècle
Essayiste française du XXIe siècle

Karima Berger


Maskülizm esas olarak erkeklerin deneyimleri üzerine kurulmuş toplumsal teori ve politik bir hareket tarzıdır. Maskülizmin çoğu sözcüsü bir yandan toplumsal ilişkilerin eleştirisini yaparken bir yandan da toplumsal cinsiyet (gender) eşitsizlik ve erkeklerin hakları ve sorunları gibi konular üzerine yoğunlaşmaktadırlar. Maskülizmi savunan kişiye "maskülist" denir. Tarihte bu adlandırmaya uygun görüşleri (maskülizmi) ilk kez ortaya koyan kişi sosyalist bir teorisyen olan Ernest Belfort Bax idi. Bununla birlikte zaman içinde maskülist çevrelere muhafazakâr kesimler de dahil olmuştur.

Maskülizmin tarihçesi
Feminizme karşı ilk seküler yanıt, sosyalizmin zirvede olduğu 20. yüzyılın başlarında Karl Marx ile yakınlığı olan sosyalist bir teorisyen Ernest Belfort Bax'dan geldi. Bax, 1913 yılında ilk maskülist metin olan "The Fraud of Feminism"i kaleme aldı. Bununla birlikte maskülizm (masculism) terimi 20. yüzyılın sonuna kadar kullanım kazanmadı ve bugün hâlâ "masculinism" şeklinde hatalı yazılmakta hatta misogyny (kadın düşmanlığı) ile karıştırılmaktadır.

Bazı maskülistlere göre feministler, cinsiyetleri hemen hemen her alanda aynı kapasiteye sahip görmekte ve farklılaştırılmış cinsiyet (gender) rollerini baskıcı sun'i bir inşa olarak kınamaktadırlar. Söz konusu maskülistler, feministlerin bu tip görüşlerinin aksine derin cinsiyet (gender) farklılıklarının insan doğasında mevcut olduğuna inanmakta ve feministlerin bu farklılıkları kanunlar yoluyla yok etmeye teşebbüs ettiklerini ve diğer yollara başvuran insanları aldatıcı bir deneyimin içinde kabul ettiklerini iddia etmektedirler. Yine de bu görüş aynı zamanda maskülist olmayan pek çok kişi tarafından kabul görmekte. Ancak toplumsal cinsiyetten arınmış bir toplum ve akışkan toplumsal cinsiyet (genderfluid) rolleri fikrini öne çıkaran Warren Farrell gibi maskülistler de bulunmaktadır. Çoğu maskülist feminizmin kaynağını yüksek boşanma oranları (bk. marriage strike), cinsiyetlerin yabancılaşması, dişi şovenizmi, aşk-utangaçlığı, çözülen topluluklar, babasız çocuklar, lise terk, uyuşturucu müptelalığı, tüketimcilik, ergen (teenage) hamileliği, erkek intiharı, şiddet suçu (özellikle cinayet), öfke, dolu hapishanelere izafe ederler. Diğer başkaları tüm bu noktaların doğası gereği çok-cepheli nedenler ve kaynaklara sahip olduklarını ve feminizmin bunların tek sebebi olmadığını öne sürmektedirler.

Maskülistlerin ilgilendiği alanlar

Maskülistler, tek taraflı mevzuata, kanunların erkekler aleyhine icra edilmesine ve erkeklerin (ve erkek çocuklara) yönelik ayrımcılığa karşı çıkmaktadırlar.

Maskülistlerin karşı çıktığı diğer hususlar da aşağıda sıralanmaktadır:
 Erkek-karşıtı ayrımcılığın makul olduğuna inanan ve bunu öğreten hükûmet ve feminist gruplar
 Erkeklerin eksik ya da hata sonucu türediğini iddia eden feminist gruplar
 Erkeklere erkek olduklarından ötürü kendilerini kötü hissettiren kültür
 Çocukların vesayetini annelerin çocuğa babalardan daha iyi bakacakları yönündeki inanç sebebiyle anneye verilmeye teşvik edilmesi
 İşyerlerinde feminist ideolojiyle ters düştüklerinde erkeklerin işlerine son verilmesi,
 Kamu hayatında erkeklere kadınlardan daha az saygı gösterilmesi,
 Erkek haklarının savunulmasında zafiyet, erkeklerden ziyade kadınlara yönelik sosyal programların uygulanması
 Adalet sisteminde erkeklere yönelik ön yargı
 Erkeklerin sürekli kadınları dövdüğü ve ezdiği gibi bir izlenim oluşturmaları
 Erkeklerin kaba saba sadece seks isteyen canlılar gibi basit kalıplarla tanımlanması

Bazı maskülistler üniversitelerde "Kadın Araştırmaları" şeklindeki yanlış yönlendirici bir başlık altında feminist ideolojinin öğretildiğini öne sürmektedirler. Bazı Kadın Araştırmaları kurslarında "Masküliniteler" tartışılmakla birlikte çoğu maskülist bu kurslarda erkeklere saldırıldığını ve feminist perspektiflerin ötesinde bir şey öğretilmediğini iddia etmektedirler.

Maskülistler arasındaki en büyük anlaşmazlık noktası cinsiyet rollerine ilişkin dini yasaklarla ilgilidir. Bazı maskülistler erkeğin genel liderlik rolünü desteklemekteyken diğer bazı maskülistler cinsler arası izafi eşitlik öne sürmektedirler. Maskülizm terimi ve erkek hakları hareketi birbiri yerine kullanılabilen kavramlardır, ancak bu, erkek hakları hareketi içindeki çoğu cinsiyete karşı nötr olan ve hümanist grupların varlığını göz ardı etme sonucunu doğurabilmektedir. Erkek hakları hareketi içindeki liberaller maskülizm terimini hareketin içindeki muhafazakâr kolu tanımlamakta kullanmaktadır. Yine de liberal ve eski feminist yazar Warren Farrell de kendisini maskülist olarak tanımlamaktadır.

Maskülistler arasında bir başka anlaşmazlık konusu sekülerizm ve dindir. Hareketin içindeki muhafazakâr kanat kadın konusuna dini bir perspektiften yaklaşırken liberal kanat cinsiyet konusunda daha nötr bir tutumu tercih etmektedir. Kimileri bu her iki kanadın arasında yalnızca dinamikleri arasında farklılık bulunduğunu ancak hareketin hedefleri konusunda genel bir uzlaşma olduğunu öne sürmektedirler.

Bibliografya
 The Legal Subjection of Men by Ernest Belfort Bax, 1908.
 The Fraud of Feminism by Ernest Belfort Bax, 1914.
 The Myth of the Monstrous Male and Other Feminist Fallacies; John Gordon, Playboy Press, New York, 1982; ISBN 0-87223-758-3
 The Myth of Male Power: Why Men Are the Disposable Sex; Warren Farrell, Simon & Schuster, New York, 1993: ISBN 0-671-79349-7
 Manliness by Harvey Mansfield (2006) Yale Press   ISBN 0300106645
 Not Guilty: The Case in Defense of Men; David Thomas, William Morrow and Co., Inc., New York, 1993; ISBN 0-688-11024-X
 Good Will Toward Men; Jack Kammer, St. Martin's Press, New York, 1994; ISBN 0-312-10471-5
 Moral Panic: Biopolitics Rising; John Fekete, Robert Davies Publishing, Montreal-Toronto, 1994: ISBN 1-895854-09-1
 The New Men's Studies: A Selected and Annotated Interdisciplinary Bibliography (2nd Edition); Eugene R. August, Libraries Unlimited, Inc., Englewood, CO, 1994: ISBN 1-56308-084-2
 A Man's World: How Real Is Male Privilege - And How High Is Its Price?; Ellis Cose, Harper Collins, New York, 1995: ISBN 0-06-017206-1
 Why Men Don't Iron: The Real Science of Gender Studies; Anne & Bill Moir, Harper Collins, Hammersmith, London, 1998; ISBN 0-00-257035-1 (Trade Paperback); ISBN 0-00-257048-3 (Hardcover)
 The Church Impotent: The Feminization of Christianity; Leon J. Podles, Spence Publishing Co., Dallas, TX, 1999. (The title is a play on the Catholic theological terms church militant and church triumphant.)
 Spreading Misandry: The Teaching of Contempt for Men in Popular Culture; Paul Nathanson and Katherine K. Young, McGill-Queen's University Press, Montreal, 2001; ISBN 0-7735-2272-7
 Sex Differences, Modern Biology and the Unisex Fallacy, Yves Christen
 Who Stole Feminism?: How Women Have Betrayed Women; Christina Hoff Sommers ISBN 0684801566
 The War Against Boys: How Misguided Feminism Is Harming Our Young Men; Christina Hoff Sommers ISBN 0684849569
 If Men Have All the Power How Come Women Make the Rules?; Jack Kammer
 Domestic Violence: The 12 Things You Aren't Supposed to Know by Thomas B. James ISBN 1593301227
 Ceasefire! : Why Women And Men Must Join Forces To Achieve True Equality; Cathy Young ISBN 0684834421
 The Masculine Mystique; Andrew Kimbrell ISBN 0345386582

Ayrıca bakınız
 Erkek hakları
 Feminizm
 Pro-feminizm
 Kadın düşmanlığı
 Erkek düşmanlığı
 Warren Farrell
 Tersine ayrımcılık

Dış bağlantılar

Türkçe bağlantılar
 Maskulizm
 Kadın Gerçeği
 Erkeksen Gel

Yabancı bağlantılar
 E.Belfort Bax, The Fraud of Feminism (1914)
 E.Belfort Bax, The Legal Subjugation of Men (1908)
 Henry Makow, Ph.D. is also the inventor of the board game Scruples
 Male Voice

Kaynakça

Maskülizm


ChipTest was a 1985 chess playing computer built by Feng-hsiung Hsu, Thomas Anantharaman and Murray Campbell at Carnegie Mellon University. It is the predecessor of Deep Thought which in turn evolved into Deep Blue.

ChipTest was based on a special VLSI-technology move generator chip developed by Hsu. ChipTest was controlled by a Sun-3/160 workstation and capable of searching approximately 50,000 moves per second. Hsu and Anantharaman entered ChipTest in the 1986 North American Computer Chess Championship, and it was only partially tested when the tournament began. It lost its first two rounds, but finished with an even score.

In August 1987 ChipTest was overhauled and renamed ChipTest-M, M standing for microcode. The new version had eliminated ChipTest's bugs and was ten times faster, searching 500,000 moves per second and running on a Sun-4 workstation. ChipTest-M won the North American Computer Chess Championship in 1987 with a 4–0 sweep.

ChipTest was invited to play in the 1987 American Open, but the team did not enter due to an objection by the HiTech team, also from Carnegie Mellon University. HiTech and ChipTest shared some code, and Hitech was already playing in the tournament. The two teams became rivals.

Designing and implementing ChipTest revealed many possibilities for improvement, so the designers started on a new machine.  Deep Thought 0.01 was created in May 1988 and the version 0.02 in November the same year. This new version had two customized VLSI chess processors and it was able to search 720,000 moves per second. With the "0.02" dropped from its name, Deep Thought won the World Computer Chess Championship with a perfect 5–0 score in 1989.

See also
 Computer chess
 Deep Thought, the second in the line of chess computers developed by Feng-hsiung Hsu
 Deep Blue (chess computer), another chess computer developed by Feng-hsiung Hsu, being the first computer to win a chess match against the world champion

References

External links
The making of Deep Blue, overview, IBM Research

Chess computers
One-of-a-kind computers
Carnegie Mellon University

ChipTest


André Lefort ist der Titelheld des gleichnamigen frankobelgischen Comic.

Unter der Leitung von Georges Troisfontaines begann Dupuis Mitte der 1950er Jahre mit der Herausgabe von Risque-Tout, einem neuen wöchentlichen großformatigen Comicmagazin. Autoren und Zeichner aus Spirou konnten ihre Protagonisten mit Kurzgeschichten auftreten lassen. Jean-Michel Charlier schrieb für den Zeichner Eddy Paape eine komplett neue Geschichte mit einem Detektiven in der Hauptrolle. Die Premiere erlebte der Titelheld in der Kurzgeschichte Le Dollar déchiré (1956). Die nächste Folge L'Énigme du diadème d'or (1956) erschien in Fortsetzungen und war noch nicht beendet, als die Zeitschrift wieder eingestellt wurde. Erst als das Fachmagazin Les Cahiers de la bande dessinée vierzehn Jahre später eine komplette Ausgabe dem Zeichner widmete, erfuhren die Leser mit den letzten zwei unveröffentlicht gebliebenen Seiten das Ende des Abenteuers.

Bédéscope gab die albenlange Geschichte 1978 heraus.

Literatur
 Patrick Gaumer: Dictionnaire mondial de la BD. Larousse, Paris 2010, ISBN 978-2-03584-331-9, S. 22.

Weblinks
 André Lefort auf bd-tek.com (französisch)

Einzelnachweise

Frankobelgischer Comic (Werk)
Frankobelgische Comicfigur

André Lefort


Les Phaeosacciophyceae sont une classe d'algues (de formes unicellulaires, coloniales, filamenteuses ou thalliques) eucaryotes de la lignée brune (règne des Chromistes).

Liste des ordres
Selon  :
 ordre Phaeosacciales R.A.Andersen, L.Graf & H.S.Yoon

Notes et références

Références taxinomiques

Ochrophyta
Classe d'algues (nom scientifique)

Phaeosacciophyceae


Ronald Tracy Walker (July 27, 1939 – October 14, 2019) was a Republican member of the North Carolina General Assembly who represented the state's ninety-fourth House district, including constituents in Wilkes county.  A retired human resources manager from Wilkesboro, North Carolina, Walker served four terms in the state House.

In 1996, Walker was the Republican nominee for North Carolina Commissioner of Labor but lost the election to incumbent Harry Payne, a Democrat.

He died on October 14, 2019, at age 82.

Electoral history

2006

2004

2002

2000

References

|-

|-

1939 births
2019 deaths
People from Wilkesboro, North Carolina
21st-century American politicians
Republican Party members of the North Carolina House of Representatives

R. Tracy Walker


Kim Jan Henriksen - (også kendt som "Kimo", "Kim Jezus", født 28. oktober 1960 i København) er en dansk sanger og musiker.

Af sin polsk-fødte mor Bogumiła Maria Henriksen og sin danske far Kai L. Henriksen lærte han esperanto som barn, og blev fremtrædende indenfor af esperantist-ungdomsbevægelsen og indenfor esperanto-sproget rock-musik i 1980'erne og 1990'erne.
Kim J. Henriksen og hans polske kone taler esperanto hjemme og har opdraget deres søn som andengenerationsesperantomodersmåltaler.

Kim J. Henriksens entusiastiske musikalske fremme af esperanto og mellemfolkelig forståelse gennem rockmusikken har gjort ham populær både i Europa og Amerika.

Musikalsk karriere
I 1983 var Kim J. Henriksen med til at starte gruppen Amplifiki (sammen med Bertilo Wennergren og Micke Englund), som optrådte rundt om i Europa i 1980'erne. Han komponerede og sang adskillige af
esperantorockgruppen Solas mest populære sange. Som medgrundlægger af bandet Esperanto Desperado i 1996, var han sanger, guitarist and harmonikaspiller i gruppen.

Hotel Desperado
I efteråret 2005 var Kim J. Henriksen med til at starte gruppen Hotel Desperado med Brian Laustsen, Nis Bramsen og Mark Dziwornu, fra kredsen omkring Esperanto Desperado. Andre bandmedlemmer er Thierry Boisdon and David-Emil Wickström.
Bandet synger sange adskillige sprog — dansk, engelsk, fransk, twi and spansk.
Deres musik indeholder elementer af flamenco, afro, blues, folk, balkan and ska.

Rolle i esperanto-bevægelsen
Kim J. Henriksen blev formand for ungdomsafdelingen for Esperantoforeningen for Danmark og senere formand for hele Esperantoforeningen for Danmark fra 1995 til 2002 og formand lokalforeningen i København fra 2005 til 2007.
Han var blandt initiativtagerne til og drivkrafterne i Sunda esperanto agado, et samarbejde i Øresundsregionen mellem esperantoforeningerne fra København i Danmark og fra Malmø og Lund in Sverige.
Han har været bestyrelsesmedlem i esperantoforeningen i Malmø siden 2007. Her underviser han også i Esperanto.

Lingvists karakteristik
Lingvisten Arika Okrent fra USA bemærker:

"[Henriksen] appeared not to appreciate how bizarre it was to be a native speaker of an invented language. Esperanto was the medium of his parents' relationship and of the entire home life of their family.

"Before you start getting indignant on his behalf, know that growing up he had plenty of contact with the world outside his home and learned to speak Danish as a native too. But he considered Esperanto his true mother tongue. For Kimo, Esperanto was a completely normal fact of life in the same way that Polish would have been if both of his parents had been Polish. Kimo didn't choose to learn Esperanto, nor did his son, but everyone else at the conference did. Somewhere along the way they'd decided it worth their time to learn this utopian pipe-dream language."

Henvisninger

Personer fra København
Esperanto
Rockmusikere fra Danmark
Danskere af polsk afstamning

Kim J. Henriksen


Verde Campo é uma marca de laticínios saudáveis localizada em Lavras, Minas Gerais. É pertencente à Coca-Cola Brasil, que comprou 100% da empresa em 2016. Produz produtos como queijo, requeijão e bebidas lácteas sem o uso de aromatizantes sintéticos ou conservantes, substituindo por frutas, adoçando com estévia. A empresa possui cerca de 650 empregados, e é disponível em todas as regiões brasileiras.

História
Foi criada em 1999 com a fábrica sendo instalada em setembro do mesmo ano. Inicialmente, atuou como uma empresa de consultoria testando tecnologias na produção alimentícia. Em 2011, com o lançamento da linha LacFree, foi a primeira marca no mercado brasileiro a produzir lácteos zero lactose.

Em 2018 removeu os corantes, aromatizantes sintéticos e conservantes de seus produtos.

Empresas fundadas em 1999
Empresas de Lavras
Empresas de alimentação do Brasil
Empresas de bebidas do Brasil
Marcas da The Coca-Cola Company
Empresas de laticínios

Verde Campo


Menily (Menil, Man-el, Menilly), Menily je božica mjeseca kod kalifornijskih Indijanaca Cahuilla, koja je podučavala ljude umijeću civilizacije prije nego ju je otjerao Mukat. Na engleskom je često nazivaju Mjesečeva djeva.

Izvori

Indijanska mitologija (božice)
Cahuilla

Menily


Pemsko Polje, je četvrt u sastavu grada Bjelovara, nalazi se između naselja Trojstveni Markovac i četvrti Zvijerci te se nalazi južno od nekadašnjeg rasadnika "Bjelovarski vrt".

Naziv četvrti također označava dolinu i poljanice u okolici potoka koje se nalaze južno od Ulice Lovre Matačića te između Đurđevačke ceste, Ulice Anzelma Canjuge i Ulice Borisa Papandopula.

Glavne prometnice u sastavu četvrti si ulica Lovre Matačića, koja spaja Trojstveni Markovac i Zvijerce, ulica Jakova Gotovca i ulica Josipa Runjanina. Građevine u četvrti sastoje se većinom od nisko izgrađenih obiteljskih stambenih zgrada i zelenih prostora.

Povijest
Današnji prostor četvrti Pemsko Polje je veći dio svoje povijesti provelo kao neizgrađene ili kultivirane oranice, te je prostor Pemskog Polja pokrivalo naselje Trojstveni Markovac.

Tijekom 1960-ih godina zbog širenja grada Bjelovara na sjever dolazi do značajne gradnje na području Pemskog Polja, Zvijeraca, Trojstvenih Markovaca i Ivanovčana. Odlukom grada prostor Pemskog Polja odvaja se od Trojstvenog Markovca i pripaja se naselju Bjelovar kao gradska četvrt tada službeno zvana kao "Naselje Trojstveni Markovac II"

Dana 3. listopada 2023. godine grad je najavio izgradnju novoga gradskog parka na južnome dijelu doline Pemskoga Polja i uređenja vodotoka potoka u tome području.

Izvori
https://www.bjelovar.hr/download/prostorni_planovi/gup_grada_bjelovara/GUP_Grada_Bjelovara_3_1_Prometna_mreza.pdf

Bjelovar

.

Pemsko Polje


Um leitor de cartão é um dispositivo eletrônico projetado para ler informações contidas em cartões magnéticos, cartões de chip ou outros tipos de cartões utilizados em diversas aplicações1. Esses dispositivos são amplamente utilizados em setores como bancos, comércio, transporte público e controle de acesso, permitindo a leitura rápida e precisa dos dados armazenados nos cartões.

Funcionamento
O funcionamento básico de um leitor de cartão envolve a interação entre o dispositivo e o cartão utilizado. Existem diferentes tecnologias utilizadas em leitores de cartão, cada uma adaptada para o tipo específico de cartão que será lido. Abaixo estão algumas das tecnologias comuns encontradas em leitores de cartão:

 Leitor de Cartão Magnético: Os leitores de cartão magnético utilizam uma cabeça de leitura magnética para capturar as informações codificadas em faixas magnéticas presentes nos cartões. Essas faixas magnéticas contêm dados como números de conta, datas de validade e outras informações relevantes. Os leitores de cartão magnético são frequentemente utilizados em aplicações como caixas eletrônicos, sistemas de pagamento e controle de acesso.
 Leitor de Cartão de Chip: Os leitores de cartão de chip, também conhecidos como leitores de cartão inteligente, são projetados para ler e interagir com cartões equipados com microchips embutidos. Esses microchips contêm informações criptografadas e oferecem recursos avançados de segurança. Os leitores de cartão de chip são amplamente utilizados em transações financeiras, como pagamentos com cartão de crédito e débito, bem como em sistemas de identificação e autenticação.
 Leitor de Cartão RFID: Os leitores de cartão RFID (Identificação por Radiofrequência) utilizam tecnologia de comunicação sem fio para ler e transmitir dados de cartões equipados com tags RFID. Esses cartões contêm pequenos chips que podem ser lidos remotamente por meio de ondas de rádio. Os leitores de cartão RFID são frequentemente utilizados em sistemas de controle de acesso, logística e rastreamento de produtos.

Importância e Aplicações
Os leitores de cartão desempenham um papel crucial em diversas aplicações que exigem a leitura e processamento rápidos de informações presentes nos cartões. Algumas das principais aplicações incluem:

 Sistemas de Pagamento: Os leitores de cartão são amplamente utilizados em sistemas de pagamento, permitindo que os usuários efetuem transações com cartões de crédito, débito ou pré-pagos. Esses dispositivos garantem a segurança e a precisão das transações, processando as informações do cartão de forma rápida e eficiente.
 Controle de Acesso: Em locais como empresas, instituições de ensino e edifícios residenciais, os leitores de cartão são utilizados para controlar o acesso de pessoas a determinadas áreas. Ao ler o cartão de identificação do usuário, o leitor verifica as permissões de acesso e concede ou nega a entrada com base nas informações contidas no cartão2.
 Transporte Público: Nos sistemas de transporte público, como metrôs e ônibus, os leitores de cartão são usados para validar e registrar o pagamento dos passageiros. Isso facilita a entrada e a saída rápida dos usuários e garante o controle adequado das tarifas de transporte.
 Autenticação e Identificação: Os leitores de cartão são amplamente utilizados para autenticação e identificação de usuários em diferentes contextos. Isso inclui aplicações como acesso a sistemas de computador, autenticação em serviços online e identificação em eventos ou conferências.

É importante ressaltar que a utilização de leitores de cartão varia de acordo com a tecnologia empregada e a finalidade específica de cada aplicação. Além disso, a segurança é uma preocupação fundamental na utilização desses dispositivos, uma vez que eles lidam com informações sensíveis dos usuários. Portanto, é essencial que os leitores de cartão sejam projetados e utilizados de acordo com os padrões de segurança estabelecidos.

Referências

Sistemas de pagamento

Leitor de cartão


Manastir Uznesenja Presvete Bogorodice u Daljskoj planini, narodno znan i kao manastir Vodica (srp. Манастир Успења Пресвете Богородице у Даљској Планини; Манастир Водица) srpski je pravoslavni manastir u istočnoj Slavoniji u okolici Dalja. Čine ga crkva, oltar na otvorenom uklesan u brdo i konak (čardak).

Povijest

Car Josip I. 15. srpnja 1706. godine srpskom patrijarhu Arseniju III Crnojeviću dao je veliko zemaljsko dobro koje je obuhvaćalo Dalj, Bijelo Brdo, Lovas, Borovo i Kečin, nakon što  su snage Svete lige oslobodile ove krajeve od Turaka koji su godinama vladali daljskom kasabom i okolicom. Time je car Srbima darovao preko 25.000 jutara najkvalitetnije zemlje. Između 1713. i 1725. godine, na ovom prostoru podiže se Patrijaršijski dom (vladičanski dvor) i to u samom centru Dalja. Podižu ga mitropolit karlovački Vikentije Popović-Hadžilović, te patrijarh Arsenije IV. Jovanović Šakabenta.

Godine 1758. zalaganjem mitropolita Pavla Nenadovića sagrađena je kapela u Daljskoj planini na ljekovitom izvoru daljskoga vlastelinstva u blizini Dunava. Posvetio ju je isti mitropolit, o čemu svjedoči i pronađena povelja. Prvobitna kapela imala je oblik jednobrodne građevine malih razmjera sa zvonikom na zapadnom dijelu hrama. Bogato izrezbaren i pozlaćen ikonostas s 36 ikona načinjen je neposredno poslije izgradnje kapele, a dovršen je 28. kolovoza 1760. godine, o čemu svjedoči kartuša s natpisom o slikanju oltarske pregrade. Iznad izvora vode kojoj narod pripisuje ljekovita svojstva, partijarh srpski Josif Rajačić je 1899. godine podigao čardak, o čemu svjedoči natpis iznad ulaznih vrata.

Početkom 2. svjetskog rata kapela i sam manastir bivaju srušeni, kao i Vladičanski dvor u samom Dalju. Završetkom rata u razdoblju od 1946. do 1948. godine, počinje obnova manastira, te je tad sazidana nova crkva i obnovljen čardak. Nova crkva je zidana u srpsko-bizantskom stilu s jednom kupolom koja čini i današnji oblik kapele. U sklopu manastirskog kompleksa postoji vanjski preobraženski oltar i zvonik, također porušeni tijekom stradanja manastira u vrijeme NDH, a koji su obnovljeni zajedno s kapelom 1948. godine.

Godine 1991. formira se Osječkopoljska i baranjska eparhija, te od tada ovaj manastir postaje "središnji manastir eparhije".

Monaštvo
Ne postoje podatci o monaškom životu prije 2. svjetskog rata. U manastiru su službovali daljski svećenici samo za Preobraženje Gospodnje i Uznesenje Presvete Bogorodice. Tek se 1950. godine osniva sestrinstvo manastira. Monahinje su živjele ovdje sve do 1974. godine, kada se odlaskom posljednje monahinje gasi monaški život u ovom manastiru.

Hramovna slava
Hramovna slava je blagdan Uznesenja Presvete Bogorodice (Velika Gospojina), koji pravoslavni Srbi slave 28. kolovoza. Pored toga, u manastiru se narod u velikom broju okuplja i na blagdane Preobraženja Gospodnjeg (19. kolovoza), što je bogomoljačka slava, rođenja Presvete Bogorodice (21. rujna) i na Svetog apostola (2. lipnja), kada je zavjetni dan Srba, Hrvata i Mađara žitelja Dalj planine.

Unutarnje poveznice
 Daljska planina
 Daljska Vodica

Izvori

Dalj
Manastiri u Hrvatskoj
Eparhija osječkopoljska i baranjska
Vodica

Manastir Uznesenja Presvete Bogorodice u Dalj planini


Næste stop er en film instrueret af Nicolai Schmelling.

Handling
På en bænk ved et busstoppested, sidder en dreng med en grøn ballon og dagdrømmer om pigen ved hans side.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Kortfilm fra Danmark

Næste stop (film fra 2011)


Kvindefodboldklubben Minsk ( ) er en hviderussisk kvindefodboldklub fra Minsk. Klubben har hjemmebane på FK Minsk stadion.

Historiske slutplaceringer

Aktuel
 Pr. 5. maj 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiell FK Minsk (kvinder)
 soccerway Hviderusland kvinder premier Liha

Fodboldklubber i Hviderusland
Kvindefodboldklubber

FC Minsk (kvinder)


El Collège Calvin o Instituto o Colegio Calvino de Ginebra es una institución de educación secundaria de la ciudad de Ginebra, en el cantón suizo del mismo nombre. El Collège Calvin fue fundado en 1559 por Juan Calvino y el gobierno del cantón con el nombre de Collège de Genève. Se erigió sobre un antiguo convento franciscano y un colegio creado en 1428. El edificio data de la época de su fundación y sigue en uso.

Se trata de una de las primeras escuelas públicas, gratuitas y obligatorias fundadas en el mundo y que sigan en funcionamiento. La Reforma Protestante impuso en Ginebra la obligación y la gratuidad de la enseñanza en 1536, como se menciona en el Muro de los Reformadores de la ciudad de Ginebra. Recibió su nombre actual en 1969 en honor de Juan Calvino (Jean Calvin), fundador del Calvinismo. Está situado en el barrio de Rive, en la Calle Théodore-de-Bèze N° 2. El conjunto de edificios actual une a sus instalaciones originales, terminadas en 1561, con dos alas construidas en el  y en 1987, respectivamente.

Referencias

Educación en Suiza

Collège Calvin


13605 Nakamuraminoru este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13605 Nakamuraminoru este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 5,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

13605 Nakamuraminoru


Berçenek, Kahramanmaraş ilinin Afşin ilçesine bağlı bir mahalle ve köydür. Eski adı Tarlacıkdır. Ayrıca Türk halk müziğine birçok katkısı olan Aşık Mahzuni Şerif 'in memleketidir.

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 172 km, Afşin ilçesine 22 km, Elbistan ilçesine 37 km uzaklıktadır.

Nüfus

Afşin'in mahalleleri

Tarlacık, Afşin


Eleições presidenciais foram realizadas na Moldávia em 2020. Foi a quarta eleição direta desde a independência em 1991, os eleitores tiveram a possibilidade de eleger um novo presidente ou reeleger o atual Igor Dodon. Como nenhum candidato recebeu a maioria dos votos no primeiro turno, em 1º de novembro, um segundo turno entre os dois principais candidatos, Maia Sandu e Dodon, foi realizado em 15 de novembro. Maia Sandu venceu o segundo turno com 57,72% dos votos, tornando-se a primeira mulher presidente do país e a primeira vencedora do Partido da Ação e solidariedade (PAS).

Sistema eleitoral

Requisitos de elegibilidade
A Constituição da Moldávia (artigo 78, cláusula 2) define quatro condições que um candidato presidencial deve satisfazer: cidadania moldávia, pelo menos 40 anos de idade, residência na Moldávia há pelo menos 10 anos, e capacidade de falar a língua do Estado. O artigo 80 da Constituição estabelece um limite de mandato: um indivíduo não pode cumprir mais de 2 mandatos consecutivos.<

Procedimento
Os candidatos podem ser indicados por um partido político, uma aliança eleitoral ou concorrer como independentes. Eles têm que coletar pelo menos 15.000 assinaturas de eleitores em seu apoio de pelo menos metade das unidades territoriais administrativas nível 2 da Moldávia com pelo menos 600 assinaturas em cada uma delas. Os resultados das eleições só podem ser considerados válidos se a participação for superior ou igual a 33%. O candidato que receber a maioria absoluta dos votos é eleito presidente. Se nenhum candidato receber a maioria dos votos, um segundo turno entre os dois candidatos mais votados é realizado duas semanas após o primeiro turno. O candidato com maior número de votos no segundo turno se torna presidente.

Resultados
O primeiro turno da eleição foi caracterizado por uma participação historicamente alta da diáspora. Os moldávios que vivem no exterior foram responsáveis por 15% das cédulas lançadas. Como os expatriados votaram esmagadoramente para Maia Sandu, sua alta participação é considerada uma das principais razões para sua vitória no primeiro turno. Como a maioria das pesquisas deu vantagem ao atual presidente Dodon, o resultado de Maia Sandu foi considerado inesperado por especialistas. Vários analistas expressaram a opinião de que Renato Usatîi, que ficou em terceiro lugar e se posicionou como centrista, deveria desempenhar um papel decisivo no segundo turno ao anunciar seu apoio a um dos dois candidatos. Usatîi mais tarde aconselhou as pessoas que votaram nele a votar contra Dodon no segundo turno.

Uma pesquisa de saída do dia do segundo turno sugeriu que Sandu havia vencido com 54,8% dos votos. Os resultados reais (divulgados posteriormente) mostraram Sandu vencendo por uma margem maior, com 57,72% dos votos. A vitória de Sandu foi novamente ajudada por sua liderança na votação da diáspora. Sandu, no entanto, ganhou 51% dos votos apenas na Moldávia.

Eleições na Moldávia
Eleições em 2020
Eleições presidenciais
2020 na política

Eleições presidenciais na Moldávia em 2020


Dunia (Dunia: Balach Tboussni fi 'Aynaya) es una película dramática de 2005 dirigida por Jocelyne Saab, considerada una producción egipcio-franco-libanesa-marroquí. Participó en el Festival de Sundance de 2006.

La película, considerada controvertida a raíz de la presencia de la ablación femenina en la trama, ha sufrido censura en Egipto. Se han trazado paralelismos temáticos y argumentales con el filme Khali Balak min Zuzu. Su actriz principal, que interpreta el personaje de Dunia, es la egipcia Hanan Turk.

Sinopsis
Estudiante de poesía sufí y danza oriental en El Cairo, Dunia aspira a ser bailarina profesional y a encontrarse consigo misma. Durante un concurso, conoce al seductor Dr. Beshir, ilustre pensador sufí y hombre de letras. Con él, probará el placer de la palabra en su búsqueda del éxtasis a través de la poesía sufí, y descubrirá, en sus brazos, el placer de los sentidos. Sin embargo, deberá enfrentarse a la tradición, que destrozó su capacidad de sentir placer, para poder liberar su cuerpo y bailar con el alma.

Premios
 Fribourg 2006
 Milán 2006
 Algarve 2006
 Singapur 2006

Referencias

Enlaces externos

Películas dramáticas
Películas dramáticas de los años 2000
Películas dramáticas de Líbano

Dunia (película)