Body Heat is a 1981 American neo-noir erotic thriller film written and directed by Lawrence Kasdan in his directorial debut. It stars William Hurt and Kathleen Turner, featuring Richard Crenna, Ted Danson, J. A. Preston and Mickey Rourke. The film was inspired by the classic film noir Double Indemnity (1944), in turn based on the 1943 novel of the same name.

The film launched Turner's career—Empire magazine cited the film in 1995 when it named her one of the "100 Sexiest Stars in Film History". The New York Times wrote in 2005 that, propelled by her "jaw-dropping movie debut [in] Body Heat ... she built a career on adventurousness and frank sexuality born of robust physicality".

Plot

In the heat of a relentless summer, Ned Racine, an inept South Florida lawyer, meets and begins an affair with Matty Walker. Matty's wealthy husband, Edmund, is always away on business during the week. Late one night, Ned arrives at the Walker mansion and, seeing Matty in the gazebo, playfully propositions her. The woman is actually Mary Ann Simpson, Matty's old high school friend who physically resembles her and who is briefly in town. Soon after, Matty tells Ned she wants a divorce, but a prenuptial agreement would leave her almost nothing. When she wishes Edmund was dead, Ned suggests murdering him so Matty can inherit his wealth. Ned consults a shady former client, Teddy Lewis, an explosives expert, who provides Ned a small incendiary device though he advises Ned to abandon his plans.

After murdering Edmund, Ned and Matty move his body to an abandoned building that Edmund owns. Ned detonates the bomb to make it appear as if Edmund accidentally died during a botched arson attempt. Soon after, Edmund's lawyer contacts Ned about a new will that Ned supposedly drafted for Edmund and which was witnessed by Mary Ann Simpson. The new will was improperly prepared, making it null and void and results in Matty inheriting Edmund's entire fortune, while disinheriting his sister. Despite Ned's previous warning against making any estate changes, Matty had forged the new will, exploiting Ned's past malpractice issues, knowing it would be nullified and leaving her the sole beneficiary. Ned knows the police will consider the new will suspicious. A prominent plot point centers on a complicated and often misunderstood legal rule known as the rule against perpetuities.

Two of Ned's friends, assistant deputy prosecutor Peter Lowenstein and police detective Oscar Grace, suspect Ned may be involved in Edmund's death. Evidence includes Edmund's missing eyeglasses, which he always wore. On the night of the murder, hotel phone records show that repeated calls to Ned's room went unanswered, thereby weakening his alibi. Also, police are unable to locate Mary Ann Simpson. Increasingly nervous over the mounting evidence and questioning Matty's loyalty, Ned happens upon a lawyer acquaintance who says he recommended Ned to Matty Walker. He admits telling her about Ned's limited legal skills. Later, Teddy tells Ned about a woman wanting an incendiary device, and says he showed her how to booby trap a door. Teddy also says the police have been asking him questions about the apparent arson.

Matty calls Ned and says that Edmund's glasses are in her boathouse. Ned arrives late that night and spots a wire attached to the boathouse door. Matty arrives, and, following a confrontation, Ned asks her to retrieve the glasses. Meanwhile, Oscar Grace arrives and observes their interaction. To prove herself, Matty walks toward the boathouse and disappears from view; the boathouse then explodes. A body found inside is identified as Matty Walker (née Tyler). Now in prison, Ned, having realized Matty duped him, tries to convince Oscar Grace that she is still alive. He believes that "Matty" assumed the real Matty Tyler's identity in order to marry and murder Edmund. Ned surmises the "Mary Ann Simpson" that Ned previously met had discovered the scheme and was blackmailing Matty, only to be murdered and her body used to identify her as Edmund's wife. Had Ned been killed in the boathouse explosion as Matty likely intended, he reasons the police would have found both suspects' bodies.

Ned, in prison, obtains a copy of Matty's high school yearbook: in it are photos of Mary Ann Simpson and Matty Tyler, confirming his suspicion that Mary Ann assumed Matty Walker's identity. Below Mary Ann's photo is the nickname "The Vamp" and "Ambition—To be rich and live in an exotic land". The real Mary Ann is then seen lounging on a tropical beach living scot-free with her husband's money with a new lover and a new life.

Cast

In addition, the director's wife, Meg Kasdan, has a brief cameo as one of Racine's sexual partnersa nurse seen getting ready to leave his apartment.

Production
Kasdan "wanted this film to have the intricate structure of a dream, the density of a good novel, and the texture of recognizable people in extraordinary circumstances." George Lucas acted as uncredited executive producer following successful collaborations with Kasdan as a scriptwriter on Raiders of the Lost Ark and The Empire Strikes Back. Christopher Reeve turned down the role of Ned Racine, which eventually went to his friend, William Hurt; Reeve would later regret the decision, though he was "glad for" his friend.

A substantial portion of the film was shot in east-central Palm Beach County, Florida, including downtown Lake Worth and in the oceanside enclave of Manalapan. Additional scenes were shot on Hollywood Beach, Florida, such as the scene set in a band shell.

There was originally more graphic and extensive sex scene footage, but this was shown only in an early premiere, including in West Palm Beach, the area where it was filmed, and was later edited out for wider distribution. In an interview, Body Heat film editor Carol Littleton says, "Obviously, there was more graphic footage. But we felt that less was more."

Music
In late 1980, Lawrence Kasdan met with four composers whose works he had admired, but only John Barry presented ideas which were close to the director's own. 10 demos were recorded on March 31 and Barry wrote the whole score during April and early May 1981. The composer provided several themes and leitmotifs—the most memorable was "Main Theme", heard during the main titles and representing Matty.

Barry worked closely with recording sessions engineer Dan Wallin to mix the soundtrack album, but for several reasons J.S Lasher (who produced the limited-edition LP and CD) remixed multitracks himself without Barry's or Wallin's participation.

J.S Lasher's album was released several times: as a 45 RPM (Southern Cross LXSE 1.002) in 1983 and as a CD (Label X LXCD 2) in 1989. Both editions also included 'Ladd Company Logo' composed and conducted by John Williams.

In 1998, Varèse Sarabande released a re-recording by Joel McNeely and the London Symphony Orchestra. This CD contained several new tracks (versus J.S Lasher's editions), but still was not complete.

In August 2012, Film Score Monthly released a definitive two-disc edition: the complete score with alternate, unused, and source cues on disc 1, and the original, Barry-authorized album and theme demos on disc 2.

Reception

Box office
Body Heat was a commercial success. In the United States and Canada, it grossed $24.1million at the box office, against a budget of $9million.

Critical response
Upon its release, Richard Corliss wrote "Body Heat has more narrative drive, character congestion and sense of place than any original screenplay since Chinatown, yet it leaves room for some splendid young actors to breathe, to collaborate in creating the film's texture"; it is "full of meaty characters and pungent performances—Ted Danson as a tap-dancing prosecutor, J.A. Preston as a dogged detective, and especially Mickey Rourke as a savvy young ex-con who looks and acts as if he could be Ned's sleazier twin brother." Variety magazine wrote "Body Heat is an engrossing, mightily stylish meller [melodrama] in which sex and crime walk hand-in-hand down the path to tragedy, just like in the old days. Working in the imposing shadow of the late James M. Cain, screenwriter Lawrence Kasdan makes an impressively confident directorial debut". Roger Ebert included the film on his "10 Best List" for the year.

Janet Maslin wrote that Body Heat was "skillfully, though slavishly, derived" from 1940s film noir classics; she stated that, "Mr. Hurt does a wonderful job of bringing Ned to life," but was not impressed by Turner's performance:Sex is all-important to Body Heat, as its title may indicate. And beyond that there isn't much to move the story along or to draw these characters together. A great deal of the distance between [Ned and Matty] can be attributed to the performance of Miss Turner, who looks like the quintessential forties siren, but sounds like the soap-opera actress she is. Miss Turner keeps her chin high in the air, speaks in a perfect monotone, and never seems to move from the position in which Mr. Kasdan has left her.

Pauline Kael dismissed the film, citing its "insinuating, hotted-up dialogue that it would be fun to hoot at if only the hushed, sleepwalking manner of the film didn't make you cringe or yawn". Ebert responded to Kael's negative review when he added the film to his "Great Movies" list: Yes, Lawrence Kasdan's Body Heat (1981) is aware of the films that inspired it—especially Billy Wilder's Double Indemnity (1944). But it has a power that transcends its sources. It exploits the personal style of its stars to insinuate itself; Kael is unfair to Turner, who in her debut role played a woman so sexually confident that we can believe her lover (William Hurt) could be dazed into doing almost anything for her. The moment we believe that, the movie stops being an exercise and starts working.

John Simon of National Review described Body Heat as 'derivative and odious'.

In a home video review for Turner Classic Movies, Glenn Erickson called it "arguably the first conscious Neo Noir"; he wrote "Too often described as a quickie remake of Double Indemnity, Body Heat is more detailed in structure and more pessimistic about human nature. The noir hero for the Reagan years is ...more like the self-defeating Al Roberts of Edgar Ulmer's Detour". Body Heat received mostly positive reviews from critics. Review aggregator Rotten Tomatoes gives the film a 96% approval rating based on 47 reviews, and an average rating of 8.10/10. The site's consensus states, "Made from classic noir ingredients and flavored with a heaping helping of steamy modern spice, Body Heat more than lives up to its evocative title." On Metacritic, the film holds a weighted average score of 77 out of 100 based on 11 critics, indicating "generally favorable reviews".

The film is recognized by American Film Institute in these lists:
 2001: AFI's 100 Years...100 Thrills – No. 92
 2002: AFI's 100 Years...100 Passions – No. 94
 2005: AFI's 100 Years...100 Movie Quotes:
 Matty Walker: "You aren't too bright. I like that in a man." – Nominated
 2005: AFI's 100 Years of Film Scores – Nominated

Rourke earned critical acclaim for his performance, which helped him evolve from character actor to movie star.

Home media
Warner Bros. released a 25th-anniversary Deluxe Edition DVD of Body Heat, including a documentary about the film by Laurent Bouzereau, a "number of rightfully deleted scenes", and a trailer.

References
Notes

External links

1981 films
1980s erotic thriller films
1980s mystery thriller films
American erotic thriller films
American mystery thriller films
American neo-noir films
1980s English-language films
Erotic mystery films
Films about adultery in the United States
Films directed by Lawrence Kasdan
Films scored by John Barry (composer)
Films set in Florida
Films shot in Florida
Films shot in Hawaii
The Ladd Company films
Warner Bros. films
1981 directorial debut films
1980s American films
Double Indemnity
Films with screenplays by Lawrence Kasdan

Body Heat


An Racemobambos sessilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elizabeth A. Widjaja. An Racemobambos sessilis in nahilalakip ha genus nga Racemobambos, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Racemobambos

Racemobambos sessilis


رتبة أدميرال أو أميرال أو أمير البحر أو قائد الأسطول البحري أو فريق أول بحري هي واحدة من أعلى الرتب في بعض القوات البحرية وتحتل المرتبة الأولى في العديد منها. وفي دول الكومنولث والولايات المتحدة، فإن الأدميرال «العام» يعادل «فريق أول» في الجيش وهو أعلى من الفريق وأقل من أميرال الأسطول. في الناتو، يحصل الأدميرالات على رمز رتبة (OF-9) بأربع نجوم.

أصل الكلمة
اشتُقّت كلمة أدميرال في اللغة الإنجليزية الوسطى من كلمة أميرال الأنجلو-فرنسية، بمعنى «قائد»، من أدميراليس أو أدميراليوس باللاتينية الوسطى. وهي الكلمتان المشتقتان بدورهما من كلمة أمير ذات الأصل العربي، أو (أمير ال)، كما في أمير البحر. كان المصطلح مستخدماً للإشارة إلى القادة البحريين العرب-اليونانيين في صقلية النورمانية، التي كان يحكمها العرب سابقاً، بحلول أوائل القرن الحادي عشر على الأقل.

استخدم روجر الثاني النورماندي ملك صقلية (1095-1154) مسيحياً يونانياً يُعرف باسم جورج الأنطاكي، كان قد خدم سابقاً كقائد بحري للعديد من الحكام المسلمين في شمال إفريقيا. نصب روجر جورج على أنه أمير الأمراء، على غرار اللقب العباسي، مع تحول اللقب إلى أميراتوس أميراتوروم باللاتينية في القرن الثالث عشر.

أخذ الصقليون وأهل جنوة فيما بعد المقطعين الأولين من المصطلح واستخدموهما ككلمة واحدة، أميرال، من خصومهم في أراغون. منح الفرنسيون والإسبان قادتهم البحريين ألقاباً مماثلة بينما حُرفّت الكلمة في البرتغالية إلى ألميرانتي. نظراً لاستخدام الكلمة من قبل الأشخاص الناطقين باللاتينية أو باللغات المتشعبة منها، فقد اكتسبت الحرف دي "d" وحملت سلسلة من النهايات والتهجئات المختلفة التي أدت إلى نطقها أدمي-رال بالإنجليزية في القرن الرابع عشر وإلى أدميرال بحلول القرن السادس عشر.

التاريخ المتلاحق
أصبحت كلمة «أدميرال» مرتبطة تقريباً بأعلى رتبة بحرية في معظم أساطيل العالم حصرياً، أي ما يعادل رتبة فريق في الجيش. ومع ذلك، لكن هذا الأمر لم يكن دائماً؛ على سبيل المثال، في بعض الدول الأوروبية قبل نهاية الحرب العالمية الثانية، كان الأدميرال ثالث أعلى رتبة بحرية بعد الأميرال العام والأميرال الأعلى.

كما قُسمّت رتبة الأدميرال إلى درجات مختلفة، انقرض العديد منها تاريخياً بينما لا يزال البعض الآخر قيد الاستخدام في معظم القوات البحرية الحالية. استخدمت البحرية الملكية الألوان الأحمر والأبيض والأزرق بترتيب تنازلي للإشارة إلى أقدمية الأدميرالات حتى عام 1864؛ على سبيل المثال، كان أعلى رتبة لهوراشيو نيلسون هي نائب الأميرال الأبيض. المصطلح العام لتلك المرادفات البحرية لجنرالات الجيش هو ضابط العلم. كما استخدمت بعض القوات البحرية أيضاً ألقاباً تابعة للجيش، مثل لقب كرومويل «اللواء في البحر».

شارة الأدميرال حسب كل بلد
غالباً ما تتضمن شارة رتبة الأدميرال أربعة نجوم أو ما يماثلها من شعارات، أو ثلاثة أشرطة على شريط عريض، ولكن هناك العديد من الحالات التي لا تتضمن فيها الشارة أربعة نجوم أو شعارات مماثلة.

انظر أيضًا
 قائمة بالرتب العسكرية المقارنة

ملاحظات

مراجع

أميرالات
رتب البحرية

أدميرال


El Faro Punta Duprat es un faro perteneciente a la red de faros de Chile. Lleva su nombre en recuerdo de Juan Duprat, quien instaló en 1845 un astillero en la puntilla en que se encuentra el acceso al molo que conduce al faro. Se ubica en el Molo de Abrigo de Valparaíso.

Referencias

Enlaces externos

Punta Duprat
Arquitectura de Valparaíso
Arquitectura de 1921
Chile en 1921
Punta Duprat

Faro Punta Duprat


برنامج الهيولى  في كدي يشار هذا الاسم إلى برنامج تطبيقات (صناديق) السطح المكتب (Desktop Widgets) صمم هذا البرنامج للجيل الرابع من كدي ليكون بديلا عن برنامج سوبركرمبا الذي كان معتمدا في كدي 3. بلازما برنامج كمالي لجعل سطح المكتب مثاليا في كدي يتيح إضافة صناديق أو كما تمسى بلازميات  متعدد المهام مثل الآلة الحاسبة وأحوال الطقس وساعة ومقياس المعالج. وكذلك إضافة نوافذ لأيقونات التصفح.

سطح المكتب
سطح المكتب الهيولي هو أول مساحة عمل طورت من قبل كدي .. تم الإعلان عن أنه جاهز للإطلاق وتم إطلاقه بالفعل مع نسخة «كدي اس سي 4.2». حيث تم تصميمه خصيصا لسطح مكتب أجهزة الكمبيوتر وأجهزة الكمبيوتر المحمولة كبيرة الحجم.

الصناديق المدعومة
هذه قائمة بالأدوات التي تدعمها بلازما افتراضيا، ولكن قد لا تعمل جميعها وذلك باختلاف التوزيعة ونوع جهاز الحاسب وبطاقة العرض فيه.
 البلأزمات الافتراضية Plasmoids (سواء كانت مبرمجة بلغة سي + + ، جافا سكريبت ، روبي أو بايثون إلا أنه في بعض التوزيعات يتطلب تثبيت بعض لغات البرمجة لتعمل بعض البلأزمات).
 غوغل ديسكتوب.
 بعض أدوات البرنامج السابق سوبركرمبا.
 صناديق نظام ماك أو أس إكس.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع مشروع بلازما كدي.
 #Plasma: قناة بلازما في خادوم فرينود.

برمجيات كدي
بيئات سطح مكتب حرة
محركات بحث سطح مكتب
نظام النافذة إكس
برمجيات تستخدم كيو إم إل

بلازما (كدي)


Ampelopsis (hrv. lozika), biljni rod iz porodice lozovki smješten u tribus Ampelopsideae, dio potporodice Vitoideae. Postoji 16 vrsta kroz jug Azije, od istočnog Mediterana do Ruskog dalekog istoka, te u Sjevernoj Americi

Vrste
 Ampelopsis aconitifolia Bunge
 Ampelopsis acutidentata W.T.Wang
 Ampelopsis bodinieri (H.Lév. & Vaniot) Rehder
 Ampelopsis chondisensis (Vassilcz. & V.N.Vassil.) Tulyag.
 Ampelopsis cordata Michx.
 Ampelopsis delavayana Planch. ex Franch.
 Ampelopsis denudata Planch.
 Ampelopsis glandulosa (Wall.) Momiy.
 Ampelopsis humulifolia Bunge
 Ampelopsis japonica (Thunb.) Makino
 Ampelopsis mollifolia W.T.Wang
 Ampelopsis orientalis (Lam.) Planch.
 Ampelopsis tadshikistanica Zaprjagaeva
 Ampelopsis tomentosa Planch. ex Franch.
 Ampelopsis vitifolia (Boiss.) Planch.
 Ampelopsis wangii I.M.Turner

Sinonimi
 Ituterion Raf.
 Vitaeda Börner

Izvori

Lozolike

Ampelopsis


Yedi Delik Mağarası, Muğla'nın Ula ilçesinde bir mağara.

Ula'nın doğusunda, Alicin Dağı'nın yükseldiği yerdedir. Karyalılar'a ait olduğu bilinen bu mağaralarda 14 tane mezar bulunmaktadır. Eski inanışa göre ölüm kabul edilmeyip, ölümden sonra ruhun dirildiğine inanıldığı için ölülerin dirildiklerinde insanların saldırmaması için yüksek kayalara açtıkları mezarlara ölülerini bırakırlardı. Bu yedi delik o günkü mağaraların tahrip olmuş halidir.

Muğla'daki mağaralar
Ula

Yedi Delik Mağarası


Galaktičko vlakno ili galaktički filament je vrsta strukture u izvangalaktičkoj astronomiji. Predstavlja nit, vlakno prostorne mreže koju čine galaktički superskupovi. Struktura izgleda kao vlakno. Debljine je dvadesetak milijuna svjetlosnih godina. Tvore ga galaktike, a nalazi se između velikih tamnih praznina.

Među bitnija vlakna su Berenikine kose, Perzeja-Pegaza, Velikog medvjeda, Risa-Velikog medvjeda, vlakno z=2.38 oko protoskupa ClG J2143-4423, Veliki zid CfA2.

Galaktički zidovi podvrsta su galaktičkih vlakana.

Izvori

Galaktike

Galaktičko vlakno


الخصوصية المكافئة للشبكات السلكية  هي خوارزمية خاصة بأمن الشبكات المحلية اللاسلكية الموصوفة في المعيار آي تربل إي 802.11. أدخلت الخوارزمية كجزء من المعيار الأصلي للشبكات المحلية اللاسلكية في العام 1997م، وهي تعمل على تأمين سرية للبيانات المنقولة عبر الشبكة قابلة للمقارنة مع السرية التي تؤمنها الأوساط الموجهة، مثل الأسلاك، في الشبكات السلكية. تُعرف هذه الخوارزمية بالمفتاح المستخدم الذي يكون بطول 10 أو 26 محرف ست عشري، على نطاق واسع، غالباً ما تكون الخيار الأمني الأول المُقدّم إلى المستخدمين للشبكات.

على الرغم من اسمها يعني أنه آمن مثل اتصال سلكي، وقد تجلى WEP لدينا العديد من العيوب ولقد تم إهمال لصالح أحدث المعايير مثل WPA2. في عام 2003 أعلن تحالف واي فاي التي WEP كانت قد حلت محلها واي فاي الوصول المحمي (WPA= wifi protected access). في عام 2004، مع التصديق على كامل 802.11i القياسية (أي WPA2)، أعلن IEEE أن كلا WEP-40 و WEP-104 «قد تم إهمالها لأنها تفشل في تحقيق الاهداف الامنية اللتي انشئت من اجلها». [4]

طريقة التشفير
إن آلية التشفير هي باستخدام خوارزمية RC4 StreamCipher لتشفير المفتاح الأساسي، تعتبر هذه الخوارزمية خوارزمية متماثلة أي أن الكود المستخدم في التشفير عند المرسل هو نفسه المستخدم في فك التشفير عند المستقبل وباستخدام KeyStream (خرج الخوارزمية) وبعملية منطقية XOR مع plainText يكون الناتج هو النص المشفر CipherText وفي حالة البروتوكول WEP هي حزمة الوايرليس المرسلة أو المستقبلة.
بالإضافة لاستخدام كود التحقق CRC-32 لكشف الأخطاء الناتجة عن الضجيج أو حتى محاولات التلاعب بالحزم.

إن WEP-64 القياسية ويطلق عليها WEP-40 حيث أنها تحوي 40 بت للمفتاح الأساسي ,24 بت هو رقم يختار عشوائياً Initiulization Vector – IV و يضاف على المفتاح الأساسي.

إن مفتاح WEP-64 يمثل بـ 10 أرقم ست عشرية أو 5 أحرف ASCII , وهذا الذي قلل وبشكل كبير الاحتمالات للمفاتيح المدخلة.

في WEP-128 يتم إدخال 26 رقم ست عشري أو 13 حرف ASCII ز حيث أن كل رقم ست عشري يقابل أربع أرقام ثنائية فإن 26 * 4 = 104 و 24 بت IV يكون المجموع 128 بت.

و أما النظام الثالث يسمي WEP-256 لأنه يحتوي على 58 رقم ست عشري أي 232 بت وبالمجموع السابق يكون الناتج 256 بت هو RC4 Key .

الصلاحيات
نوعان من الصلاحيات مستخدمة في النظام:
 نظام المفتاح المشترك وهو ان يرسل الرواتر نص عادي إلى المستخدم ويستقبله ثانية من مشفر ويفك تشفير إذا تمت العملية بنجاح يت التواصل
 النظام المفتوح

انظمة تشفير حديثة للشبكات السلكية
 الخصوصية المكافئة للشبكات السلكية نظام التشفير القياسي 64 بت
 الخصوصية المكافئة للشبكات السلكية نظام تشفير 128 بت
 WEP 256 نظام تشفير 256 بت
 Dynamic WEP نظام التشفير الديناميكي
 WEP PLUS
 WPA نظام الوصول للشبكات اللاسلكية المحمي
 وصول محمي للشبكات اللاسلكية نظام الوصول للشبكات اللاسلكية المحمي الطراز الثاني

مراجع

آي تربل إي 802.11
أمن شبكات الحاسوب
بروتوكولات تعمية
شبكة لاسلكية

الخصوصية المكافئة للشبكات السلكية


Les élections législatives françaises de 1967 dans le Val-d'Oise se déroulent les  et .

Élus

Positionnement des partis

Résultats

Analyse

Résultats à l'échelle du département

Par circonscription

Première circonscription

Deuxième circonscription

Troisième circonscription

Quatrième circonscription

Cinquième circonscription

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives du Val-d'Oise
 Liste des députés du Val-d'Oise
 Élections législatives françaises de 1967

Notes et références

Notes

Références

Val-d'Oise
Politique dans le Val-d'Oise

Élections législatives de 1967 dans le Val-d'Oise


Ernst-Walter Beer (auch kurz: Ernst Beer; * 14. Dezember 1910 in Thein; † 28. Oktober 1980 in Stahnsdorf) war ein deutscher Politiker (DBD). Er war Landesvorsitzender der DBD und Minister im Land Mecklenburg.

Leben
Beer kam in einer sudetendeutschen Familie zur Welt. Seine Mutter starb früh. Er verstand sich nicht mit seiner Stiefmutter und wuchs deshalb bei Verwandten auf. Nach Abschluss der Mittelschule studierte er einige Semester an der Acker-, Obst- und Weinbauschule. 1927 trat er der sozialdemokratischen DSAP, 1928 der Kommunistischen Partei der Tschechoslowakei bei. Er leistete nach der Eingliederung des Sudetenlandes 1938 Wehrdienst, später Kriegsdienst und wurde im Zweiten Weltkrieg verwundet.

Nach dem Krieg übersiedelte er nach Hedersleben, wo er eine Neubauernstelle übernahm. Im Jahr 1948 wurde er Mitglied der neugegründeten Demokratischen Bauernpartei Deutschlands (DBD). Von Juni 1948 bis Juni 1949 wirkte er als stellvertretender Vorsitzender des DBD-Landesverbandes Sachsen-Anhalt, von Juni 1949 bis 1951 als Erster Vorsitzender des DBD-Landesverbandes Mecklenburg. Von 1948 bis 1957 war Mitglied des DBD-Parteivorstandes, von 1949 bis 1955 auch Mitglied des Sekretariats des DBD-Parteivorstandes. Unter Beer entwickelte sich die DBD zur zweitstärksten Partei in Mecklenburg.

Beer war Mitglied des Landtags von Mecklenburg sowie dessen Haupt-, Rechts- und Landwirtschaftsausschusses. Von 1949 bis 1954 war er auch Mitglied des 2. Deutschen Volksrates, sowie der Provisorischen Volkskammer bzw. Volkskammer. Er war Mitglied des Wirtschaftsausschusses der Volkskammer. Von November 1950 bis Juli 1952 war er in den mecklenburgischen Landesregierungen Höcker, Bürger und Quandt Minister ohne Geschäftsbereich und betraut mit dem Bodenreformbauprogramm. Ab 1951 war er Mitglied des Landesvorstandes der Gesellschaft für Deutsch-Sowjetische Freundschaft. Nach Auflösung der Länder und Bildung der Bezirke in der DDR im Juli 1952 wurde er stellvertretender Vorsitzender des Rates des Bezirkes Neubrandenburg und von Juli 1952 bis 1955 Vorsitzender des Bezirksvorstandes Neubrandenburg der DBD. Ab 1954 war er auch Mitglied des Bezirkstages Neubrandenburg.

1956 kam Beer einem Parteiausschluss durch Austritt zuvor. Beer hatte bis zum Beweis des Gegenteils geleugnet, Mitglied der Sudetendeutschen Partei unter Konrad Henlein und zeitweise Wächter in einem NS-Lager gewesen zu sein. Er hatte mehrere Offenbarungsangebote der DBD ausgeschlagen und an seiner angeblich ungetrübten kommunistischen Vergangenheit festgehalten.

Er wurde Inhaber einer Geflügelaufzuchtstation im Bezirk Neubrandenburg, später lebte er im Bezirk Potsdam.

Literatur
 Martin Broszat et al. (Hrsg.): SBZ-Handbuch: Staatliche Verwaltungen, Parteien, gesellschaftliche Organisationen und ihre Führungskräfte in der Sowjetischen Besatzungszone Deutschlands 1945–1949. 2. Auflage. Oldenbourg Wissenschaftsverlag, München 1993, ISBN 3-486-55262-7, S. 866.
 Hans Reichelt: Blockflöte oder was? Die Geschichte der Demokratischen Bauernpartei Deutschlands (DBD) 1948 bis 1990. Edition Ost, Berlin 1997, S. 378.
 Gerd-Rüdiger Stephan et al. (Hrsg.): Die Parteien und Organisationen der DDR. Ein Handbuch. Dietz, Berlin 2002, ISBN 3-320-01988-0, S. 892.
 Theresia Bauer: Blockpartei und Agrarrevolution von oben. Die Demokratische Bauernpartei Deutschlands, 1948–1963. Oldenbourg Wissenschaftsverlag, München 2003, ISBN 3-486-56703-9, S. 121, 289f. und passim
 Berit Olschewski: "Freunde" im Feindesland. Rote Armee und deutsche Nachkriegsgesellschaft im ehemaligen Großherzogtum Mecklenburg-Strelitz 1945–1953. BWV Verlag, Berlin 2008, S. 492.

Weblinks
 MV-Data. Die biografische Datenbank.

Einzelnachweise

DSAP-Mitglied
KPD-Mitglied
DBD-Funktionär
Landesminister (Mecklenburg-Vorpommern)
Landtagsabgeordneter (Mecklenburg-Vorpommern 1946–1952)
Abgeordneter der Volkskammer
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1910
Gestorben 1980
Mann
Mitglied des Bezirkstags Neubrandenburg

Ernst-Walter Beer


2015 නොවැම්බර් පැරිස් ප්‍රහාර යනු 2015 නොවැම්බර් 13 වැනිදා, සිකුරාදා, රාත්‍රියේ සිට 14 වැනිදා, සෙනසුරාදා, අලුයම දක්වා කාලය තුල ප්‍රංශයේ පැරිස් අගනුවර ස්ථාන කිහිපයකදී සිදුවූ වෙඩිතැබීම් සහ බෝම්බ පිපිරීම් මාලාවකි. මධ්‍යම යුරෝපීය වේලාවෙන් (එදින ප්‍රංශ වේලාවෙන්) 13 වැනිදා ප.ව. 9:16 සිට කණ්ඩායම් 3ක් විසින් පැරීසියේ විවිධ ස්ථාන වලදී එකිනෙකට වෙනස් ප්‍රහාර 6ක් දියත් කරන ලදී: එක් ප්‍රහාරයකදී මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ පිපිරීම් 3ක්ද, තවත් ප්‍රහාරයකදී එක් මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ පිපිරවීමක්ද, තවත් ප්‍රහාර 4ක් ලෙස සිදුකල වෙඩිතැබීම් 4ක්ද සිදුවිය. එයින් එක් බෝම්බ පිපිරීමක් උතුරු පැරීසියේ ශාන්ත ඩෙනිස් උපනගරයේ ස්ටේඩ් දි ෆ්‍රාන්ස් ක්‍රීඩාංගනය අසලදී සිදුවිය. එය සිදුවන අවස්ථාවේ ප්‍රංශ ජනාධිපති ෆ්‍රන්ශුවා හොලැන්ඩේද එහි පැවති ජර්මනිය සහ ප්‍රංශය අතර පාපන්දු තරඟයක් නරඹමින් සිටියේය. පිපිරීමත් සමග ඔහුව වහාම එම ස්ථානයෙන් ඉවත් කිරීමට ආරක්ෂක නිලධාරීන් කටයුතු කරන ලදී. වඩාත් බරපතලම සිදුවීම වූයේ බැටක්ලාන් රඟහලේ සිදුවූ වෙඩි තැබීමය. එහිදී සිදුවූ ප්‍රාණ ඇපකරුවන් බේරාගැනීමේ මෙහෙයුම අවසන් වූයේ 14 වෙනිදා අලුයම 12:58 ට ය.

සමස්ථ ප්‍රහාර මාලාවෙන් 130 දෙනෙකු මියගියහ. එයින් වැඩිම පිරිසක්, එනම් 89 දෙනෙකු ජීවිතක්ෂයට පත්වූයේ බැටක්ලාන් රඟහලේ සිදුවූ වෙඩි තැබීමෙනි. 368 දෙනෙකු මෙම ප්‍රහාර මාලාවෙන් තුවාල ලබා රෝහල් ගත කළහ. එයින් 80කගේ පමණ තත්වය බරපතල විය. මියගිය සිවිල් වැසියන් 130 දෙනාට අමතරව ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය සිදුකල 7 දෙනෙකු, ඔවුන් විසින්ම මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ පුපුරුවා ගැනීමෙන් ජීවිතක්ෂයට පත්වූහ. ඔවුන් සමහරකගේ සිරුරු අසල තිබී සිරියානු සහ ඊජිප්තු ව්‍යාජ විදේශ ගමන් බලපත්‍ර කිහිපයක් හමුවිය. පැරිස් වේලාවෙන් 13 වැනිදා ප.ව. 11:58 ට ජාතිය ඇමතූ ප්‍රංශ ජනාධිපති ෆ්‍රන්ශුවා හොලැන්ඩේ හදිසි තත්වයක් ප්‍රකාශයට පත්කළේය. එමෙන්ම ප්‍රංශයේ දේශසීමා සහ ගුවන්තොටුපලවල් ද වසා දැමිණි. දින ගණනක ශෝක කාලයක්ද ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණි.

නොවැම්බර් 14 වෙනිදා දහවල් ඉස්ලාම් රාජ්‍ය ත්‍රස්තවාදීන් විසින් ප්‍රහාරයේ වගකීම භාරගත්හ. දෙවන ලෝක යුද්ධයට පසු ප්‍රංශය මුහුණ දුන් බරපතලම ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය මෙය වන අතර 2004 මැඩ්රිඩ් දුම්රිය බෝම්බ ප්‍රහාර වලට පසු යුරෝපයේ සිදුවූ දරුණුම ත්‍රස්ත ක්‍රියාවද වේ.

2015 ඔක්තෝබර් මාසයේ සිට ප්‍රංශය විසින් සිරියාවේ සහ අනෙකුත් මැදපෙරදිග රටවල ඉස්ලාම් රාජ්‍ය ත්‍රස්තවාදී ඉලක්ක වෙත ගුවන් ප්‍රහාර එල්ල කළේය. ප්‍රංශයට මෙම ප්‍රහාර මාලාව එල්ල කිරීමට හේතුව ලෙස ඉස්ලාම් රාජ්‍ය ත්‍රස්තවාදීන් පෙන්වා දුන්නේ සිරියානු සිවිල් යුද්ධයට සහ ඉරාක සිවිල් යුද්ධයට ප්‍රංශය මැදිහත් වීමයි. මෙම ප්‍රහාර මාලාවේ වගකීම භාරගැනීමත් සමගම ඊට සති කිහිපයකට පෙර කාලය තුල සිදුවූ ත්‍රස්ත ක්‍රියා රැසක වගකීම ඉස්ලාම් රාජ්‍ය ත්‍රස්තවාදීන් විසින් භාරගැනුනි. ඔක්තෝබර් 30 වැනිදා සිදුවූ මෙට්‍රොජෙට් 9268 පියාසැරිය යානය උඩුගුවනේදී පුපුරුවාහැරීම සහ නොවැම්බර් 11 වැනිදා ලෙබනනයේ බීරූට් අගනුවර සිදුවූ ද්විත්ව බෝම්බ ප්‍රහාරය ඒ අතර වේ.

මෙම ප්‍රහාරය හෙලා දකිමින් ලෝක නායකයෝ සහ සාමාන්‍ය ජනතාවද සමාජ ජාල වෙබ් අඩවි හරහා ප්‍රකාශ නිකුත් කළහ. 14 වෙනිදා අලුයම පැරිස් නුවර අයිෆල් කුලුනේ ආලෝකය නිවා දැමුණු අතර දින කිහිපයක් දක්වා එය සංචාරකයන්ට වසා තැබිණි. එක්සත් ජනපද කැපිටල් ගොඩනැගිල්ල, සිඩ්නි ඔපෙරා රඟහල, නිව්යෝර්ක් ලෝක වෙළඳ මධ්‍යස්ථානය ඇතුළු ලොව පුරා ප්‍රසිද්ධ ගොඩනැගිලි රැසක් ප්‍රංශ ධජයේ වර්ණ වලින් ආලෝකවත් කෙරිණි. මෙම ප්‍රහාර මාලාවට පිළිතුරු ලෙස ප්‍රංශය විසින් නොවැම්බර් 15 වැනිදා අල්-රක්ඛා හි පිහිටි ඉස්ලාම් රාජ්‍ය ත්‍රස්තවාදී ඉලක්ක වෙත ගුවන් ප්‍රහාර එල්ල කළහ.

මෙම ප්‍රහාර එල්ල කල ප්‍රහාරකයින් සෙවීමේ මෙහෙයුම් වහාම ආරම්භ විය. නොවැම්බර් 18 වෙනිදා අලුයම ප්‍රංශ පොලිස් විශේෂ වැටලීම් ඒකකයක් විසින් පැරීසියේ උතුරු උපනගරයක් වන ශාන්ත ඩෙනිස් හි නිවාස සංකීර්ණයක් වටලන ලදී. එහිදී පැය කිහිපයක වෙඩි හුවමාරුවකින් පසු මෙම ප්‍රහාරයේ මහමොලකරු ලෙස සැලකෙන අබ්දෙල්හමීඩ් අබාවුද් නැමැත්තා ජීවිතක්ෂයට පත්විය. එහිදී ඔහුගේ ඥාති සොහොයුරියක් මරාගෙන මැරෙන බෝම්බයක් පුපුරුවාගැනීමෙන් ජීවිතක්ෂයට පත්වූවාය. තවත් සැකකරුවන් 8 දෙනෙකු පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගැනිණි. පොලිස් නිල සුනඛයෙක් සහ නිලධාරීන් 5 දෙනෙකු එහිදී තුවාල ලැබූහ.

මෙම ප්‍රහාර මාලාවෙන් පසු, ඊට සම්බන්ධ යැයි සැකකෙරෙන සලාහ් අබ්දෙසලාම් නමැති 26 හැවිරිදි බෙල්ජියන් ජාතිකයා සහ තවත් ත්‍රස්තයින් සොයා බෙල්ජියම පුරා සෙවීමේ මෙහෙයුම් වහාම ඇරඹිණි. ඔහුගේ එක් සොහොයුරෙක් වන බ්‍රහිම් මෙම ප්‍රහාර මාලාවේදී මියගියේය. ඔහුගේ තවත් සොහොයුරෙක් වන මොහොමඩ් නොවැම්බර් 14 වැනිදා බ්‍රසල්ස් නුවරදී අත්අඩංගුවට ගෙන ප්‍රශ්න කර නිදහස් කරන ලදී. මෙම ත්‍රස්තවාදීන්ගෙන් බ්‍රසල්ස් නගරයටද ප්‍රහාරයක් එල්ල විය හැකි බවට ලැබුණු තොරතුරු මත පැරිස් ප්‍රහාර මාලාවෙන් පසු එළඹුණු දින කිහිපයක කාලය තුල බ්‍රසල්ස් නගරයේද ආරක්ෂාව තර කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

පැරීසිය
ප්‍රංශය
ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාර
ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාර - සිදුකල වසර අනුව
ත්‍රස්තවාදය
නොවැම්බර්

පැරිස් ප්‍රහාර, 2015 නොවැම්බර්


Magonsæte var et mindre underkongerige i det større angelsaksiske kongerige Mercia.

Det britiske område Pengwern blev erobret af Oswiu af Northumbria i 656, mens han var overherre over folkat i Mercia. Den vestlige del af Pengwern blev overtaget af angliske grupper. En af grupperne bosatte sig i den gamle romerske by Magnae eller (oldwalisisk) Cair Magon, det moderne Kenchester nær Hereford.

Underkongeriget Western Hecani eksisterede i slutningen af 600- og 700-tallet, hvorfra der kendes tre herskere: Merewalh, Mildfrith og Merchelm. Ved udgangen af af 700-tallet er området tilsyneladende blevet blevet inkorporeret i Mercia, muligvis Westerna, og det blev kendt som Magonsæte i 800-tallet.

Se også
 Westerne
 Archenfield

Referencer

Eksterne henvisninger
 The Origins and Growth of Hereford , Archaeology Data Service. Retrieved 25 September 2006.

Herefordshire
Shropshire
Angelsaksiske kongeriger

Magonsæte


The Restoration of King Edward Vll er en dansk dokumentarfilm fra 2014 instrueret af Johnny Carlsen.

Handling
En marmorskulptur i Melbourne, Australien, af den tidligere engelske Kong Edward Vll skal restaureres. Hoved, arm og fod mangler eller er beskadiget grundet naturens påvirkning og misvedligeholdelse. Her følger vi processen med at rekonstruere hoved og arm ved hjælp af 3D-scannerteknik og graveringsrobotter i Pietrasanta, Italien.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2014

The Restoration of King Edward Vll


San Gregorio ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
San Gregorio befindet sich auf dem Gebiet des Departamento San José in dessen Sektor 3 nahe dem Arroyo San Gregorio. Dieser Fluss, in den auf Höhe San Gregorios der Arroyo del Cerro mündet, bildet die nördliche Grenze des Departamentos zum benachbarten Flores.

Infrastruktur
Durch San Gregorio führt die Ruta 3.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von San Gregorio beträgt 35 (Stand: 2011), davon 20 männliche und 15 weibliche. Mit 56 Einwohnern beim Census 2004 war der Ort diesbezüglich zweitkleinster des Departamentos nach Boca del Cufré. Für die vorhergehenden Volkszählungen der Jahre 1963, 1975, 1985 und 1996 sind beim Instituto Nacional de Estadística de Uruguay keine Daten erfasst worden.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von San Gregorio (PDF; 81 kB)(spanisch)

Einzelnachweise

Ort im Departamento San José

San Gregorio (Uruguay)


The Maine Law (or "Maine Liquor Law"), passed on June 2, 1851 in Maine, was the first statutory implementation of the developing temperance movement in the United States.

History
Temperance activist Neal Dow helped craft the Maine liquor law while he was mayor of Portland, Maine. The law's wording included that the sale of all alcoholic beverages except for "medicinal, mechanical or manufacturing purposes" was prohibited.  Word of the law's passage quickly spread elsewhere in the nation, and by 1855 twelve states had joined Maine in total prohibition. Known as "dry" states, these states were the opposite of "wet" states, where no prohibition laws existed.

The act was unpopular with many working-class people and immigrants. Opposition to the law turned violent in Portland on June 2, 1855, during an incident known as the Portland Rum Riot. Opponents of the Maine Law stormed Portland City Hall because they thought Mayor Dow was keeping liquor in the basement. Newspapers reported that Dow ordered rioters to be fired upon, killing one and wounding seven. The riot was a contributing factor to the law being repealed in 1856. However, despite repeal, prohibition was re-enacted in various forms and eventually was written into the state constitution in 1885.

The Maine Law gained recognition internationally and was the inspiration for United Kingdom Alliance in Manchester, England.  That organization grew and during the late 19th century a street in Manchester, England, was renamed Maine Road in honour of the law. Originally known as Dog Kennel Lane, the street was renamed due to the influence of the temperance movement in the United Kingdom.

Other states
 Delaware was the second state to pass a prohibitory liquor law in 1847 but one year later the State Supreme Court ruled that it was unconstitutional. In February 1855, a second prohibitory liquor law passed by the state legislature.
 The Massachusetts legislature passed a "Maine Law" in 1852 which was struck down a year later by that state's Supreme Court. Two years later, in 1855, the legislature passed a revised prohibitory liquor law to avoid the constitutional flaws of the first law.
 The Rhode Island General Assembly passed its own "Maine Law" in 1852, which outlawed sale or consumption of liquor for eleven years. Liquor was banned again in 1874 and 1886. When statewide prohibition finally ended in 1889, the decision was left to the individual cities and towns of Rhode Island whether to be "wet" or "dry".
 Vermont's legislature also passed a prohibitory liquor law in 1852 which was ratified by the people of the state the year after.
 Connecticut's legislature passed a prohibitory liquor law in 1853 but was vetoed by the governor.  The next year, with a new governor, the legislature once again passed a "Maine Law" with a majority in both houses.
 In 1853, Indiana passed a "Maine Law" which was invalidated by the state's supreme court.  But in 1855, a new prohibitory liquor law was passed.
 Also in 1853, Michigan passed a prohibitory liquor law which was ratified by 2/3 of the electorate.  However, in 1854, the law was declared unconstitutional.  The next year the state legislature passed a revised liquor law.
 In 1854, the people of Texas voted to prohibit the sale of liquor in quantities less than one quart.
 In 1854, Ohio passed a law "forbidding the sale of intoxicating liquor," which was ruled unconstitutional by state appellate courts.  However, in 1855, the Ohio State Supreme Court overturned the lower court rulings and upheld the constitutionality of a statewide prohibitory liquor law.
 The New York state legislature passed a prohibitory liquor law in 1854, only to be vetoed by Governor Seymour.  The same year, Governor Seymour was replaced by the prohibition candidate Myron H. Clark.  Early the next year, the legislature re-passed the "Maine Law," though it had spotty enforcement.
 Pennsylvania's prohibitory liquor law went into effect in 1855 after its passage by the state legislature.
 1855, the Iowa state legislature passed a "Maine Law" which was ratified by the people the same year.
 In 1855, the New Hampshire state Assembly overcame two previous rejections by the state Senate to pass a prohibitory liquor law.
In 1880, under the Governorship of John St. John, the State of Kansas enacted a liquor prohibition law.

See also
Alcohol laws of Maine
Maine Liquor Licensing and Compliance Division
Oren B. Cheney
Neal Dow
John Hubbard
Prohibition in the United States

References

Further reading
 Volk, Kyle G. (2014). Moral Minorities and the Making of American Democracy. Oxford, UK: Oxford University Press. pp. 167–205. .

External links
Maine Alcohol History

Legal history of Maine
Prohibition in the United States
1855 in American law
Anti-Catholicism in Maine
Neal Dow
Temperance movement in Maine

Maine law


Los cilindraquétidos (Cylindrachetidae) son una familia de insectos ortópteros celíferos. Se distribuye por Oceanía y Patagonia.

Géneros
Según Orthoptera Species File (31 mars 2010):
 Cylindracheta Kirby, 1906
 Cylindraustralia Günther, 1992
 Cylindroryctes Tindale, 1928

Referencias

 Giglio-Tos, 1914 : Sulle posizione sistematica del gen Cylindracheta Kirby. Annali del Museo Civico di Storia Naturale di Genova, ser. 3, vol. 6, n. 14, 81-100 (texto original).

Enlaces externos

  Cylindrachetidae en TolWeb

Familias de insectos
Tridactyloidea
Taxones descritos por Ermanno Giglio-Tos

Cylindrachetidae


Gioacchino Pizzi, né le  à Rome et mort dans cette même ville le , est un littérateur italien.

Biographie
Né à Rome en 1716, il fit ses études dans le Collège romain dirigé par les jésuites. Quelques poésies légères qu'il publia dès sa première jeunesse, le firent connaître avantageusement. L'Académie d'Arcadie le reçut dans son soin eu 1751. Il y établit sa réputation poétique par un grand nombre de compositions, où l'on remarquait de l'élégance, de la facilité, et surtout une grande correction, de style. Après la mort de l'abbé Morei, en 1759, il lui succéda dans la place de custode, ou gardien général de l'académie. Sous l'administration de Pizzi, elle acquit un nouveau lustre, et compta parmi ses membres les hommes les plus distingués par leurs talents, et plusieurs princes el souverains de l'Europe. Jusqu'alors l'abbé Pizzi avait joui de la considération générale ; mais elle diminua un peu à l'arrivée à Rome de la fumeuse Corilla Olimpica, dont le véritable nom était Maria Maddalena Morelli. Cette improvisatrice, plus connue par ses galanteries que par ses talents poétiques, attira auprès d'elle tous les beaux-esprits de Rome, et même les gens les plus qualifiés. L'abbé Pizzi se montra parmi ceux qui lui rendirent les premiers leurs hommages, et imagina de faire couronner la nouvelle Sappho au Capitole, honneur si rarement accordé aux génies les plus marquants de l'Italie. Malgré les murmures des personnes sensées, Pizzi l'emporta, et Maria Maddalena Morelli fut ornée de le la couronne décernée à Pétrarque et au Tasse L'enthousiasme de l'abbé Pizzi pour sa protégée excita l'esprit satirique si propre aux habitants d'Italie, et surtout aux Romains. Le tronçon de Pasquino et la statue de Marforio étaient journellement remplis de pamphlets contre Corilla, où l'abbé Pizzi n'était guère épargné. Le départ de Corilla mit un terme à ces plaisanteries, et peu à peu l'abbé Pizzi recouvra l'estime de ses concitoyens. Il mourut le .

Œuvres

 Discours sur la poésie tragique et comique. Rome, 1772 ;
 Dissertation sur un camée antique ;
 La vision de l'Eden, poème en 4 chants, tiré en partie de l'Apocalypse, Rome, 1778. Ce poème est digne d'éloges, soit par la beauté des images, soit par l'harmonie de la versification ;
 Le Triomphe de la poésie, imprimé à Parme par Bodoni, 1782, avec un grand luxe typographique, dans la collection qui a pour litres Actes du couronnement solennel de Corilla Olimpica, publiés par les soins de l'abbé Pizzi.

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Poète italien du XVIIIe siècle

Gioacchino Pizzi


US5 5 kişilik bir Alman pop grubudur. "Big in America' yarışmasınının 2005 senesinde kurduğu US5, kadrosunda Jay Khan, Richie Stringini, Izzy Gallegos ve Cayce Clayton'ı bulunduruyor.

Üyeler

JAY KHAN

Jay 31 Mart 1982 yılında Londra/İngiltere'de doğdu. 7 yaşına kadar ailesiyle beraber Londra'da yaşadı. Sonra Ailesi ile beraber Berlin'e taşındı. 1998 yılında aile tekrar Londra'ya dönme kararı aldı; fakat Jay babası ile beraber Berlin'de kaldı. 1.6 not ortalamasıyla 2000 yılında Fransız Anadolu Lisesi'nden mezun oldu. Öğrencilik hayatından sonra Jay, tekrar İngilter'ye dönerek birkaç Sömestr boyunca Gazetecilik okudu.
Jay cesurluğunu gösterdi ve yedi yıl önce sadece öylesine şarkı söylemek için Berlin'de başarılı bir müzik produksyonu olan Triple-M Music'e gitti.
Jay, sonuç olarak her gün stüdyoya girdi, birkaç şarkı söyledi ve şarkıları yazdı. Bir besteci olarak en büyük başarısı Overground tarafından söylenen, 250.000 satan ve Media Control Charts'da 1. sıraya yükselen "Schick mir ´nen Engel"di.
"BIG IN AMERICA" projesi başladığında Triple-M anladı ki Jay gerçekten bir profesyonel ve ne istediğini bilen biri. Jay Grup arkadaşları tarafından "großer Bruder" yani "ABİ" olarak dile getiriliyor. Jay için Dünyadaki en önemli şey: Adamları (grup arkadaşları) ile birlikte sahneye çıkmak ve hayranlarını coşturmak. "Hayranlarımız bizi sahnede izledikleri ve müziğimizi duymak istedikleri sürece US5 hep var olacak." [Jay Khan'in Türk olduğu söylentileri doğrumu bilinmiyor.]

CHRİS WATRİN

Chris 07 Ağustos 1988 yılında Köln'de doğdu. Chris daha çok küçükken içindeki müzik aşkının farkına vardı.
Köln'de Jungendchores St. Stephan'da ilk deneyimlerini yaşadı. bir TV Werbespot'u sonrasında "BIG IN AMERICA" programına adını duyurdu. Gerisi ise hikâye.Chris US5'la hayallerini gerçekleştirdi.
Chris'in diğer bir büyük hobisi ise fotoğraf çekmek. En sevdiği şey ise insanları çekmek. Kimse ondan ve kamerasından hiçbir yerde güvende değildir.
Chris boş zamanlarında genelde voleybol oynar, şarkı yapar ve şarkı sözü yazar. Eğer yeterince zamanı varsa bazen sörf de yapar.

NOT: Chris Watrin 20.08.2008 tarihinde sağlık nedenleri dolayısıyla gruptan ayrılma kararı aldı.

RİCHİE STRİNGİNİ

Richie 28 Kasım 1988 yılında Amerika'da doğdu. Chicago yakınlarındaki Wheaton'da bir aileevinde büyüdü.
Richie dört yaşından beri sürekli sahnedeydi. Birçok Werbespot ve Müzikalde oynadı.
Hırsı onu o kadar zorladı ki okulunu bitirebildi. Richie US5'dan önce başarılı bir oyunculuk kariyeri inşa etmekteydi ve bir Hollywood Filmi olan "Rule Number One" filminde Z.B karakterini canlandırdı.
Richie US5'ın enerji küpü ve komedyeni. Her türlü uygun veya uygunsuz zamanda hep severek grup arkadaşlarına şakalar yapar ve onların seslerini ve davranışlarını taklit eder.
Richie için ailesine olan sıkı bağlılığı çok önemli. Çünkü ailesi Richie'yi hep desteklemiş ve motive etmişlerdir. İşte tam olarak da bu Richie'ye US5 için gerekli gücü veriyor.

İZZY GALLEGOS

İzzy 19 Eylül 1983 yılı Kaliforniya/ABD doğumlu. İzzy 15 yaşından beri müzik yapıyor. Hatta eski grubu "EXACT" Aaron Carter ve Jessica Simpson'ın ön programında yer aldı.
İzzy deneyimli ve yetenekli bir dansçı: Bunun yanı sıra Salto'lar, BackFlip'ler onun ilginç dans tarzının bir parçası. İlginç olan ise bunların hepsini kendi kendine öğrenmiş olması.
İzzy'nin 4 Percingi, 14 dövmesi bulunmakta. Hatta İzzy ilk dövmesini tek başına gitarının bir ucuyla delerek yapmış.
İzzy severek şiir yazar ve zamanı kalırsa "büyük" bir Wrestling hayranıdır. İzzy bazen grup arkadaşlarından birini otel odasında göğsüne alır ve yeni birkaç tutuş veya atış dener. Allah'tan şimdiye kadar çok ciddi yaralar olmadı.

VİNCENT TOMAS

Vince 27 Ağustos 1992 yılında Mansfield/Ohio'da doğdu. Richie gibi o da "Showbusiness"deki ilk deneyimlerini bazı TV programları seçmelerinde ve Werbespotlarda aldı.
Triple-M Music'e ait bir seçmede çeşitli Müzik türlerinde solo olarak yarışan 2000 yarışmacıyı arkada bırakarak birinci oldu.
İdolü olan Justin Timberlake'e ait "What goes around…comes around" şarkısı ile jürinin kalbini kazanmayı başardı.
Prova çekimleri için Berlin'e gitti. Vince orada da muhteşem sesiyle şaşırttı. Daha sonra US5'ın eski üyesi Mikel gruptan çıkma kararı aldı ve çözüm açıktı: Los Angeles/ Kaliforniya'lı 15 yaşındaki kıvırcık Vince planlanmış solo sanatçıdan birdenbire US5'ı yine 5 yapan kişi oldu.
Vince US5 tarafından açık kollarla karşılandı ve başarılı gelişini US5 "İN CONTROL TOUR 2007" çerçevesinde kutladı.

NOT: Gruptan ayrılma kararı almıştır.

CAYCE CLAYTON

Cayce 3 Aralık 1988 yılında güneşli Kaliforniya'nın San Lois Obispo eyaletinde doğdu. Çokcukluğu ve gençliği Kaliforna'ya ait küçük bir kıyı şehri olan Atascadero'da geçti. Cayce orada çok genç yaşlardan itibaren ilk sahne deneyimlerini edindi. Başarılı bir şekilde liseyi bitirdi. Ve kısa bir süre öncesine kadar üniversitede tiyatro bilimleri okudu. Ancak US5'ın yeni üyesini bulmak için yapılan seçimleri kazandığını öğrenince eğitiminde vazgeçti. Hatta Cayce US5 için Kaliforniya'dan ayrılırken arkasında henüz üniversitede tanıştığı bir kız bile bıraktı.

Diskografi

Albümler
 Here We Go (2005)
 Here We Go - New Edition (2006)
 In Control (2006)
 İn Control Reloded (2007)
 Around the world (2008)
 Back Again (2009)

Single'lar
 2005 Maria
 2005 Just Because Of You
 2006 Come Back To Me Baby
 2006 Mama
 2006 In The Club
 2007 One Night With You
 2007 Rhythm Of Life (Shake It Down)
 2007 Too Much Heaven
 2008 Round & Round
 2008 The Boys Are Back

Dış bağlantılar

Alman müzik grupları

US5


Povijest Koreje povezana je s poviješću cijelog Korejskog poluotoka, pa se može promatrati kao cjelina. Danas su na tom prostoru dvije države. Pojmovi Sjeverna Koreja i Južna Koreja sinonimi su za države tek u drugoj polovici 20. stoljeća, dok se do 20. stoljeća Sjeverna Koreja i Južna Koreja spominju samo kao dijelovi Korejskog poluotoka.

Najstariji poznati primjeri korejske keramike potječu iz otprilike 8000. pr. Kr., dok je razdoblje neolitika počelo prije 6000. pr. Kr., nakon čega je uslijedilo brončano doba oko 2500. pr. Prema Samguk yusa i drugim zapisima iz srednjovjekovnog korejskog doba, kraljevstvo Gojoseon (Stari Joseon) utemeljeno je 2333. pr. Kr., a na kraju se proširilo od Korejskog poluotoka do većeg dijela Mandžurije. Prema 3. stoljeću pr. Kr. raspalo se na razne države sljednice.

Oko nulte godine kršćanske ere tri su kraljevstva (Goguryeo, Silla i Baekje) osvojila druge države nasljednice Gojoseona, čime su zagospodarila poluotokom i velikim dijelom Mandžurije. Goguryeo i Baekje uživala su veću moć veći dio ere, posebno Goguryeo, koje je porazilo masovne kineske invazije. Umjesto toga, Sillina se moć polako proširila Korejom, naposljetku se uspostavivši oko 676. kao prva ujedinjena država koja je obuhvaćala veći dio Korejskog poluotoka.

Sama jedinstvena Silla propala je u kasnom 9. stoljeću, ustupivši mjesto burnom kasnom razdoblju triju kraljevstava (892.-936.), koje je završilo uspostavom dinastije Goryeo. Nakon pada Balhaea 926. u ruke Kitana, velik dio njegovih ljudi, predvođen prijestolonasljednikom Dae Gwang-hyeonom, apsorbiran je u Goryeo.

U razdoblju Goryeo došlo je do kodifikacije zakona, uvođenja državnog administrativnog aparata i procvata budizma. Od 993. do 1019. dinastija Kitan Liao napala je Goryeo, ali je odbijena. Godine 1238. došao je red na Mongolsko Carstvo koje je napalo poluotok započevši gotovo tridesetogodišnji rat, na kraju kojeg su dvije strane potpisale mirovni sporazum.

Godine 1392., nakon državnog udara, general Yi Seong-gye utemeljio je dinastiju Joseon (1392.-1910.). Kralj Sejong Veliki (1418.-1450.) proglasio je hangul, korejski alfabet. Između 1592. i 1598. Japan je napao Koreju, ali je na kraju odbijen zahvaljujući naporima vojske i mornarice koju je predvodio admiral Yi Sun-shin. U 1620-im i 1630-im godinama, Joseon je doživio invazije mandžurske dinastije Qing.

Počevši od 1870-ih, Japan je počeo povlačiti Koreju iz kineske sfere utjecaja u svoju vlastitu. Godine 1895. caricu Myeongseong ubili su japanski agenti. Godine 1897. Joseon je preimenovan u Korejsko Carstvo (1897.-1910.), a kralj Gojong postao je car Gojong.

Bez obzira na to, 1905. Japanci su prisilili Koreju da potpiše sporazum iz Eulse čime je zemlja postala protektorat, a kasnije, 1910., drugi ugovor kojim je Koreja izravno pripojena Japanskom Carstvu, iako se niti jedan sporazum ne smatra pravno valjanim. Korejski otpor japanskoj invaziji očitovao se nenasilno u masovnom Pokretu 1. ožujka. Kasnije je Korejski oslobodilački pokret, kojim je koordinirala privremena vlada Republike Koreje u egzilu, bio uvelike aktivan u susjednoj Mandžuriji, Kini i Sibiru.

Nakon poraza Japana 1945., Ujedinjeni narodi razvili su planove za protektorat nad Korejom od strane Sovjetskog Saveza i Sjedinjenih Američkih Država, ali su oni ubrzo napušteni. Godine 1948. uspostavljene su nove vlade, demokratska Južne Koreje i komunistička Sjeverne Koreje podijeljene na 38. paraleli. Međutim, neriješene napetosti između divizije isplivale su na površinu u Korejskom ratu 1950., kada je Sjeverna Koreja napala Južnu Koreju. Naizmjenične ofenzive jednih i drugih snaga do 1952. godine nisu dale prevagu ni jednoj zaraćenoj strani. Sukob je završio 1953. godine potpisivanjem primirja u Panmunjonu. Uspostavljeno je demilitarizirano područje kao granica Sjeverne i Južne Koreje.

Izvori

Povijest Koreje


Prins Vilhelm til Schaumburg-Lippe () (12. december 1834 – 4. april 1906) var en tysk og østrigsk-tjekkisk prins af Schaumburg-Lippe, der sammen med sig gemalinde prinsesse Bathildis af Anhalt-Dessau (en oldedatter af arveprins Frederik af Danmark–Norge og tipoldedatter af kong Frederik 5. af Danmark–Norge) grundlagde en sidelinje af fyrstehuset Schaumburg-Lippe, der boede på slottet Náchod i Bøhmen. Flere af hans efterkommere giftede sig med slægtninge til det danske kongehus.

Biografi
Prins Vilhelm blev født den  i Fyrstendømmet Schaumburg-Lippes hovedstad Bückeburg. Han var det syvende barn og tredje søn af Fyrst Georg Vilhelm af Schaumburg-Lippe og Prinsesse Ida af Waldeck og Pyrmont. Hans far var fyrste af det lille fyrstendømme Schaumburg-Lippe i det centrale Tyskland. Prins Vilhelm havde otte søskende, heriblandt den senere Fyrst Adolf 1. Georg af Schaumburg-Lippe.

Prins Vilhelm studerede fra 1854 til 1856 ved Universitetet i Bonn og indgik i 1859 i den østrigske hær. I 1857 overlod hans far ham Herskabet Nachod, som han havde oprettet til Vilhelm som sekundogenitur. Dermed blev Vilhelm grundlægger af sidelinjen Náchod af fyrstehuset Schaumburg-Lippe. I 1861 afsluttede han sin militære karriere for at kunne hellige sig driften af sine godser. Allerede i 1861 blev han udnævnt til æresborger i byen Náchod.

Prins Vilhelm døde 71 år gammel den 4. april 1906 på Ratiboritz Slot nær Náchod i Bøhmen. Han og hans svigerdatter Prinsesse Louise af Danmark døde begge på Ratiboritz kun fem timer fra hinanden.

Ægteskab og børn

Vilhelm af Schaumburg-Lippe giftede sig den 30. maj 1862 i Dessau med prinsesse Bathildis af Anhalt-Dessau. Hun var kusine til dronning Louise af Danmark.

Otte af Bathildis's og Vilhelms børn overlevede barndommen:
 Prinsesse Charlotte af Schaumburg-Lippe (1864–1946), gift med kong Wilhelm 2. af Württemberg, hun blev Württembergs sidste dronning (1891 – 1918)
 Prins Franz Joseph af Schaumburg-Lippe (1865–1881)
 Prins Frederik af Schaumburg-Lippe (1868 – 1945), gift med sin grandkusine Prinsesse Louise af Danmark (datter af Frederik 8.), deres søn Christian af Schaumburg-Lippe blev gift med Feodora af Danmark, der var sønnedatter af Frederik 8. af Danmark og svigerinde til arveprins Knud til Danmark.
 Prins Albrecht af Schaumburg-Lippe (1869–1942), gift med titulær hertuginde Elsa af Württemberg
 Prins Maximilian af Schaumburg-Lippe (1871–1904), gift med titulær hertuginde Olga af Württemberg
 Prinsesse Bathildis af Schaumburg-Lippe (1873–1962), gift med regerede fyrste (1893–1918) Frederik af Waldeck-Pyrmont
 Prinsesse Adelheid af Schaumburg-Lippe (1875–1971 i Ballenstedt, DDR), gift med regerede hertug (1908 – 1918) Ernst 2. af Sachsen-Altenburg
 Prinsesse Alexandra af Schaumburg-Lippe (1879–1949)

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger

Huset Schaumburg-Lippe-Náchod
Prinser
Kongelige fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Bückeburg
Generaler fra Østrig

Vilhelm af Schaumburg-Lippe


رنية محافظة من محافظات منطقة مكة المكرمة في المملكة العربية السعودية.

الموقع الجغرافي
محافظة رنية تقع في طرف هضبة نجد الجنوبية الغربية على خط العرض 21 درجة 15 دقيقة 101 ثانية شمالاً خط الاستواء وخط طول 42 درجة 51 دقيقة 199 ثانية شرق خط قرنيتش ش/199-51-42ج) وبيئتها صحراوية قارية المناخ وتضاريسها متباينة ما بين الصحراء التي تغطي معظم قضائها الإداري والحرات في جهتها الغربية والغربية الجنوبية وتتكاثر بها الجبال الجرانتيه النارية التي تضفي جمالاً خلابا ًوتشكل هذه الجبال وما يحيط بها من أشجار معمرة (أشجار السمر والطلح والسلم وغيرها) منتزهات غاية في الجمال - وتكثر بها الكهوف والصلال - ذات ظلال وأشكال مختلفة يستغلها الناس في رحلاتهم بديلاً عن الخيام.

التاريخ
تمتاز محافظة رنيه تاريخيا أنها مدينة قديمة ذكرها قدماء العلماء في صدر الإسلام ومنهم أبو علي الهجري وياقوت الحموي وغيرهما.

السكان
بلغ عدد سكان محافظة رنية (49,854) نسمة حسب تعداد السعودية 2022، عدد السعوديين (39,910) نسمة، وعدد غير السعوديين (9,944) نسمة.

القرى

مركز العفيرية ويبعد عن رنية 160 كم منها 60 إلى 100 كم طريق مسفلت رنية - بيشة أبعد الطريقين يؤدي إلى أعلى نقطة (أم الغروس والقضة ودارا) وبها أكثر من 20 قرية وبها 3 جوامع ومدارس بنين وبنات. ومن قراها: المخضار قاعدة المركز وسنايم وسحبل وأبو مليح والقضة واللحيفه وفحيذه وظهاير المخضار وظهاير أم الغروس وأم طوينه، وبها عدد من أيام بني عقيل كيوم سحبل ويوم سنايم (وتنطق أس نايم) وغيرها من أيام العرب المذكورة في كتب التاريخ ثم مركز الغافة وهو مركز كبير

ثم مركز العويلة وتتبعه قرى منها المغراء وبه مساكن كثيرة والمراكز المذكورة زراعية بالدرجة الأولى وأهلها يمتهنون البادية (إبل وأغنام) وبرنية غالبا ما يجمع بين المهنتين (الرعي والزراعة) والعويله حديثة العمران 1380هـ تقريبا. ثم الأملح وهو أكبر مراكز رنية بعد المحافظة وخدماته مكتملة وبه أكثر من 20 قرية والمراكز السابقة تابعة له في الزراعة والمحكمة سابقًا. والأملح أشبه بمحافظة وبه سوق تجاري ومساكن حديثة ومزارع غناْء والسد يبعد عنه 15 كم تقريبا(سد آبار النقبيه) والأملح قديم قدم رنيه وكل المراكز السابقة غرب جبل الكور -سلسله جبليه بطول 60 كم تسمى حاليا كور المجامعة القبيلة وله أسماء كثيره لمواضع فيه منها القديم والحديث أو جبل صهر وقديما يعرف بالكور على وجه العموم وعلى ضفتي وادي رنيه بدءاً من ناحية الكور الشرقي - من الأظرام حتى الرجع والحفائر.

ومن قراها الأظرام ومقابل وكويكب وملهي والشريانية والقاعيه والسلم والنطوف ومخطط الضرم وسويد وقراء وآم لحم وسمير والجدر الغربي والجدر ومخططي الجدر والدار البيضاء والرجع والفرعة (فرعة السوده وفرعة المجامعة وفرعة الوزران ثم فرعة المراغين والعثيثي وباشوت والملحة ولروضه (السوق القديم والثغر والعثمانية والسحاميه والحزم والصالحية والدعيكه والنزهة والمخطط الشمالي وامتداده ومخطط العزيز يه ومخطط الربيع والمثاني والمساورة والجمدة والرويضة والسلم الحديث وحزم العضادين والسواده والعمائر(العطف والمدهال وعمائر والشماسات والسوده والقوز والحفائر حتى ما يوازي جبل سلي شرق المدينة وهي أشبه بالأحياء المرتبطة بالمحافظة وليس بينها فراغات بينيه ومساحتها في حدود25 * 10 كم. ثم على بعد 100 كم شرقا من مركز المدينة تقع قرية رغوة حاضرة الهضب وبها مدرسه ابتدائية تابعة لرنيه ومركز حداء - الجبل المشهور ويبعد عن رنيه 60 كم شرق جنوب رنيه وله بادية كبيره ومركز ورشه 100 كم شمال رنيه وبادية الجفرة الهضب تابعة له ومركز خدان 70 كم عن رنيه على طريق المواصلات المتجه إلى بيشه وقرية روضة الهضب أما الهجر فهي هجرة وادي المياه-غرب خدان تقريبا 20-50 كم تقريبا وبه مدرسه ابتدائية ومتوسطة بنين ۆ ابتدائية بنات وبادية وغابات كثيفة وهي لقبيلة المكاحلة وهجرة الطويلة وبادية الحزيم (أسفل وادي بيشه) وبادية الحبوياء وعسلان) وبادية المهمل وبادية الطرف وبادية الحرة وبادية البحرة وبادية كور المكاحلة.

البيئة
محافظة رنية تقع في الدرع العربي الجنوبي وجيولوجية الدرع بالغة التعقيد وتضم طائفة من الصخور البلورية من العصر السابق للكمبري مع طبقات رسوبية وتكون عادة من صخور جرا نتيه متصلة ويشكل أقدم تكوين في الدرع من صخور الصوان والصخور الجرانتية المتحولة وتغطي صخور الجنسيس أكثر من ثلث منطقة الدراسة (الدرع العربي الجنوبي الغربي من مركز ظلم حتى مركز حبونة في نجران وتضم الخرمة وتربة ورنية وبيشة وتثليث) وهي ذات تكوين حمضي غني بالالبايت والارثوكلاس والكوارتز وتغطي عادة صخور البازلت صخور الدرع العربي البلورية وتشكل الرسوبيات الرباعية طبقة غير متصلة من مواد طميية متحركة فوق تكوينات صخرية.

حوض وادي رنية
هو حوض ضيق طويل يصب في اتجاه الشمال الشرقي وتحمل المناطق المحيطة من بلجرشي مياه السيول إلى عروق سبيع ـ إضافة (والصحيح هو أن سفوح المناطق الجبلية الشرقية بدءاً من جبال البشائر وشمران حتى جبال بلجرشي وأطراف الباحة ومنها وادي العقيق ووادي ثراد بعقيق الباحة تعتبر المغذي الرئيسي لوادي رنية مع أكثر من خمسين رافد ووادي على امتداد الوادي داخل حدود المحافظة بدءاً من روافد العفيرية والكور والحرة وغثران والسايلة والمغراء والمخفيشة والراشدة والبحرة وبحران وشعيب قراء واللوي وأخرها وادي المجامع من الشمال الشرقي من الهضب حتى يصب في وادي رنية عند رغوة وأكبرها وادي بيشه عند التقائه بوادي رنية في سويقة وضلفع ولعلي أذكرها مرة أخرى بالترتيب المسافي وبيان أهمية بعضها) ورعويا تقم المنطقة إلى خمس مناطق كل منطقة لها مزه معينة وتحتلف عن غيرها كمراعي الصحراء المنبسطة ومنطقة هضبة الرعي ذات التلال(الحرار) والمراعي الجبلية وسفوح الجبال (الكور وأعالي رنية) ومراعي الأودية ومناطق المراعي المناخية وإجمالا تنقسم إلى قسمين (مراعي الحرة ومراعي الصحاري) وباختلافها تختلف البيئات والحيوانات نوعاً ما فيقال غنم الحرة - الحري - وأغنام السهل أو النجدية وهكذا وتمثل المنطقة لوحة من الفسيسفاء مولفة من أصناف عديدة من النباتات والأشجار والشجيرات وقد قدرت أعداد الماشية في رنية بالإحصاء الجوي عام 1978م (الأغنام والماعز 311610 بينما عدد الجمال 3366).

موارد التربة ومصادر المياه في منطقة رنية المقدر عام 1979م فالمساحة المزروعة 1630 هكتار والبور 290 هكتار والصالحة للزراعة 2500 هكتار وإجمالي استهلاك المياه 16 مليون متر مكعب ومخزون التكوين الحامل للمياه القابل للاستعمال 28 مليون م3 ومتوسط مخزون المياه الجوفية سنوياً 17 مليون ومقدار الاستعاضة المحتمل 20 مليون والمياه الجوفية الفائضة للتوسع الزراعي الأفقي 19 مليون م3 لعام 1979م بينما فائض التوسع لعام 1995م (صفر) حسب تقدير الشركة المكلفة بالدراسة ونوعية المياه الجوفية قريبة من الحد الأدنى ومجموع المياه السطحية المهدورة عند مخرج الحوض (الوادي) 121 مليون م3، وقد أقامت الدولة لمحافظة رنية سد صغير (سد آبار النقبيه) كان نفعة أكبر من حجمة وتكلفته.

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة مكة المكرمة
عالية نجد
محافظات السعودية
محافظات منطقة مكة المكرمة
مدن منطقة مكة المكرمة

محافظة رنية


La merindad menor de Campoo fue una antigua división administrativa del Reino de Castilla desgajada en 1481 de la merindad de Aguilar de Campoo. Ocupó las zonas que esta última poseía en la actual comunidad autónoma de Cantabria, estableciendo su sede en Reinosa. En 1489 pasó a convertirse en partido. En la Corona de Castilla las merindades, habituales al norte del río Duero, funcionaron como demarcaciones fiscales.

En origen estaba formada por las hermandades de Campoo de Enmedio, Campoo de Suso, Campoo de Yuso, Valdeolea, Valdeprado (la última en crearse en el año 1503), Los Carabeos y Cinco Villas. Cada hermandad elegía anualmente a un procurador síndico general, vocal nato en las juntas del Ayuntamiento General de la merindad de Campoo. Dicho oficial era también presidente de la junta de hermandad, compuesta por los regidores y fieles-diputados de los concejos. El procurador síndico general, los regidores y fieles celebraban una junta anual, presidida por el corregidor de Reinosa. En 1521, durante la revolución de las Comunidades de Castilla, la Merindad de Campoo acogió al corregidor Urrez enviado por la Santa Junta y formó un ejército de 8000 hombres, en su mayoría campesinos.

Durante el Antiguo Régimen, las siete hermandades, la villa de Reinosa y Valderredible (que se unió más tarde) formaron parte de la jurisdicción conocida como Corregimiento de Reinosa y Merindad de Campoo (conocido después como Partido de Reinosa).

Tras la llegada al poder de la dinastía de los Borbones a comienzos del , se trató de generalizar y uniformar la división territorial del estado, creando intendencias que reunieran las funciones de justicia, policía, finanzas y guerra. De esta forma la merindad pasó a formar parte de la provincia de Toro (posteriormente de la de provincia de Palencia). Finalmente, en 1833, la antigua merindad quedó integrada definitivamente en la provincia de Santander. Con la llegada a España de la democracia a finales del , se constituyó la comunidad autónoma de Cantabria, donde la antigua Merindad de Campoo quedó integrada con el nombre de comarca de Campoo-Los Valles, con la ciudad de Reinosa como núcleo principal.

Véase también
 Edad Media en Cantabria

Referencias

Campoo
Historia de Cantabria

Merindad de Campoo


Annapurna, Himalayalarda bulunan bir dizi zirvedir. 55 km uzunluğunda olan bu silsile üzerinde bulunan Annapurna I, 8.091 metre (26.538 ft) yüksekliğindedir ve bu da onu dünyanın onuncu en yüksek zirvesi ve sekizbinlik dağlarından biri yapar. Annapurna Sanskritçede "Hasat Tanrıçası" anlamına gelir.

Annapurna masifi 6 ana zirve barındırır:

Annapurna I 8.000 metrelik ilk tırmanılan zirvedir. Maurice Herzog ve Louis Lachenal'dan oluşan Fransız ekip zirveye 3 Haziran 1950'de ulaşmıştır.

3 Şubat 1987'de Jerzy Kukuczka ve Artur Hajzer'den oluşan Polonya ekibi, sekizbinlik bir dağın ilk kış tırmanışını yapmışlardır.

Şu ana kadar sadece 191 kişi zirvesine ulaşabilmiştir.

Dış bağlantılar
 Peakware - Annapurna  (İngilizce)
 Annapurna haritası

Nepal'deki dağlar
Nepal'deki sıradağlar
Sekizbinlikler

Annapurna


Vaterpolsko prvenstvo Kraljevine Jugoslavije za 1936. godinu je dvanaesti put zaredom osvojio Jug iz Dubrovnika.

Završnica prvenstva
Završnica vaterpolskog prvenstva Kraljevine Jugoslavije je održana 18. i 19. srpnja 1936. u Mariboru u sklopu državnog prvenstva u plivanju i vaterpolu uz sudjelovanje pet momčadi.

Konačni poredak
 Jug Dubrovnik
 Jadran Split
 ZPK Zagreb
 Jadran Herceg Novi
 Ilirija Ljubljana

Poveznice
 Jugoslavenska vaterpolska prvenstva

Izvori
 Jadranski dnevnik, Split, br. 167/III, 20. srpnja 1936., str. 7, preuzeto 18. rujna 2016.
 digitalna arhiva lista Jadranski dnevnik, Split
 digitalna arhiva lista Novo Doba, Split
 Jutro, Ljubljana, br. 29/IX, 165a/XVII, 20. srpnja 1936., str. 3, preuzeto 18. rujna 2016.
 digitalna arhiva lista Jutro, Ljubljana
  digitalna arhiva lista Politika, Beograd (1904.-1941.
  digitalna arhiva lista Vreme, Beograd (1921.-1941.)
 list Sportista, Beograd

1936.

Prvenstvo Kraljevine Jugoslavije u vaterpolu 1936.


Dücane Cündioğlu (d. 21 Ocak 1962; Üsküdar, İstanbul), Türk felsefeci ve yazar.

1962'de İstanbul'da doğdu. 12 Eylül Darbesi öncesindeki karışık dönemde siyasî olaylar içinde yer aldı. Bu eylemler nedeniyle on sekiz yaşına varmadan iki kez hüküm giydi; siyasi tutuklu olarak cezaevine girdi ve dört yıla yakın cezaevinde kaldı.

İlk yazıları, Hergün gazetesinde Taş Medreseden Mektuplar başlığıyla yayımlandı. Arapça, İngilizce, Almanca, Fransızca, İbranice öğrendi. 70'li yılların sonlarında cezaevinde başladığı yazı hayatına, çeşitli dergi ve gazetelerde makaleler yayımlamak suretiyle devam etti. 1985 yılından itibaren yayıncılıkla meşgul oldu. Yeni Şafak gazetesinde on üç yıl boyunca sürdürdüğü köşe yazarlığını 5 Şubat 2011 tarihinde sonlandırdı. Büyükada'da inzivaya çekildi.

2 Nisan 1980'den itibaren yayımlamaya başladığı ilk yazıları kendisinin mantık, dilbilim, yorumbilim gibi disiplinler aracılığıyla kavramaya çalıştığı geleneksel dinî bilimler ve bu bilimlerin modern eleştirileri üzerinedir. Daha sonra yakın tarih bağlamında din ve bilim, din ve siyaset ilişkilerini ele alan incelemelerinin yanı sıra bazı monografiler yayımlamış, felsefe, teoloji, psikoloji, tasavvuf, tarih, edebiyat, çeviri, sanat, mimarlık, sinema gibi farklı alanlarda uzun yıllar içerisinde kaleme aldığı felsefi denemelerini de sonradan kitaplaştırarak yayımlamıştır.

Eserleri
1993'te Elmalılı Hamdi Yazır'ın "Hak Dini Kur'an Dili: Kur'ân ve Meâli"ni hazırlayıp notlandıran yazarın 1995'ten itibaren yayımlanmış başlıca eserleri şunlardır:

 Başörtü Risalesi (1995)
 Kur'anı Anlamanın Anlamı (1995)
 Anlamın Buharlaşması ve Kur'an (1996)
 Sözün Özü: Kelâm-ı İlâhî'nin Tabiatına Dâir (1996)
 Sözlü Kültürden Yazılı Kültüre: Anlamın Tarihi (1997)
 Türkçe Kur'an ve Cumhuriyet İdeolojisi (1998)
 Kur'an, Dil ve Siyaset Üzerine Söyleşiler (1998)
 Kur'an ve Dile Dâir (2005)
 Tarih ve Siyasete Dâir (2005)
 Kur'an Çevirilerinin Dünyası (1999)

 Bir Siyasi Proje Olarak Türkçe İbadet (1999)
 Hakikat ve Hurafe (1999)
 Bir Kur'an Şâiri: Mehmed Âkif ve Kur'an Meâli (2000)
 Cenâb-ı Aşka Dâir (2004)
 PhiloSopiaLoren (2004)
 Arasokakların Tarihi: Hatıralar ve Hatıratlar (2004)
 Keşf-i Kadim: İmam Gazâlî'ye Dâir (2004)
 Felsefe'nin Türkçesi: Cumhuriyet-Felsefe-Eleştiri (2004)
 Düşünce Düşlenir (2005)
 Âkif'e Dâir (2005)

 Mehmed Âkif'in Kur'an Tercümeleri (2005)
 Meşrûtiyet'ten Cumhuriyet'e Din ve Siyaset (2005)
 Cemil Meriç: Bir Mabed Bekçisi/İşçisi/Savaşçısı (2006-2006-2007)
 Daire'ye Dair (2007)
 Göz İzi (2007)
 Hz. İnsan (2009)
 Ölümün Dört Rengi (2009)
 Mimarlık ve Felsefe (2012)
 Sinema ve Felsefe (2012)
 Sanat ve Felsefe (2012)
 Motto (2016)
 Yorum Yorar (2019)

Kaynakça

1962 doğumlular
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Yaşayan insanlar
Resim aranan yazarlar
Üsküdar doğumlular
Türk İslamcılar

Dücane Cündioğlu


Macaristan Grand Prix FIA'nın yarış takviminde bulunan bir Formula 1 müsabakasıdır. Hungaroring'nda organize edilmektedir.

Kazananlar

Macaristan Grand Prix


Ernst Waldfried Josef Wenzel Mach, (d. 18 Şubat 1838, Brünn, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu – ö. 19 Şubat 1916, Vaterstetten, Bavyera Krallığı), Avusturyalı fizikçi ve felsefeci. Bilim tarihi alanının kurucularından biridir. Ses hızına bağlı olarak hızı tanımlayan Mach sayısı, Ernst Mach'ın adını almıştır.

Fizik problemleri ve çözümlerinin yanı sıra felsefe ve felsefî problemlerle de ilgilendi. Ampirik eleştirinin en etkili temsilcilerinden veya kurucularından biri olarak kabul edilir. Duyusal fizyolojide, insan denge duygusu, uyaran eşikleri ve optik illüzyonlar (Mach çizgileri) üzerine önemli deneyler yaptı. Psikolojide gestalt psikolojisi veya gestalt teorisinin öncülerindendi.

Hayatı
Ernst Mach,1838'de Çekya'nın Brno şehri sınırlarında kalan Chirlitz kasabasında doğan ve Turaş (Tuřany) kasabasında vaftiz edilen Ernst Mach'ın ailesi, Moravya'da yaşayan fakat Almanca konuşan bir azınlığa mensuptu. Annesi Josepha Lanhaus (1813-1869) ve kız kardeşi Octavia da Chirlitz doğumluydular. Babası Johann Mach (1805-1879) evlerde öğretmenlik yapıyordu ve Untersiebenbrunn'da bir çiftlik satın aldıktan sonra, ailenin gelirini çiftçilik yaparak kazanmaya başladı. Baba tarafından diğer atalarının, 1848 yılında gerçekleşen mülkiyet reformuna kadar küçük çiftçi ve dokumacılık yaptıkları tahmin ediliyor. Anne tarafı ise genellikle kilise görevlileri, doktorlar, avukatlar ve memurlardan oluşuyordu.

Ernst Mach'ın ilk eğitimi, esas olarak 15 yaşına kadar ailesinden aldığı derslerden ibaretti. Mach, on yaşına kadar öğretmen olarak sadece babasını gördü. 1848'de bir yıl boyunca Seitenstetten'de gymnasiyuma devam ettikten sonra, yeniden babasının derslerine devam etti ve bir yandan da babasından çiftçilik öğrendi. Bu sırada bir müddet marangoz çıraklığı da yaptı. Asıl niyeti Kuzey Amerika'ya göç etmek amacıyla hazırlık yapmaktı. Ancak bu zanaatı asla uygulamadı. Kendi kendine çalışarak bilimsel bilgi edindi. 1853'te Moravya'ya geri döndü ve Kremsier'de dinî bir gymnasiyum olan Piaristler Okulunun 6. sınıfına kaydoldu. Bu okuldan 2 yıl sonra mezun oldu. 1855'ten itibaren Viyana Üniversitesinde matematik ve doğa bilimleri okudu ve 1859/60 eğitim yılında elektrik yükleri ve indüksiyon üzerine başlıklı teziyle felsefe doktoru olarak mezun oldu.

Ailesi
Ernst Mach, 1 Ağustos 1867'de kendisinden yedi yaş küçük olan öksüz Ludovica Marussig ile evlendi. Bu evlilikten 5 çocuk dünyaya geldi: Ludwig Mach (d. 1868, Prag, ö. 1951, Münih yakınlarındaki Vaterstetten, hekim ve fizikçi, babasının asistanı); Caroline Mach (1873-1965), Amerika Birleşik Devletleri'nde oğluyla birlikte yaşadı; Heinrich Mach (1874-1894, kimya okudu); Felix Johann Mach (d. 1879 Prag, ö. 1933, Pietzing, akademik ressam) ve Viktor Mach (d. 1881 Prag, ö. 1940 Kirchseeon, Ebersberg bölgesi, hassas tamirci).

Akademik hayatı
Ernst Mach, 1861'de Viyana Üniversitesi profesörlüğüne hak kazandı. Aynı üniversitede sözleşmeli olarak ders verdi. Ancak  doktora danışmanının hastalanması üzerine Viyana'da onun yerinden boşalan kadro için yaptığı başvuru reddedildi. Bunun üzerine Mach, 1864'te Graz Üniversitesinden matematik profesörü olarak bir davet aldı ve bu daveti kabul etti. Bu sırada, Mach'ın ebeveynleri ve kardeşleri Slovenya sınırlarında bulunan, Novo Mesto yakınlarındaki bir köye taşınmışlardı. Babası bu köyde ipek böceği ticareti ile uğraşıyordu ve Mach bu dönemde sık sık ailesinin yanında kaldı. 1867 yazına kadar Graz'da fizik dersleri verdi. 1867/68 kış döneminde Ernst Mach, Prag'daki Karl Ferdinand Üniversitesine atandı ve burada fizik enstitüsünün müdürü oldu. 1872/73'te felsefe fakültesi dekanı ve 1879/80 ve 1883/84'te üniversite rektörü oldu. Ernst Mach'ın rektörlüğünde, üniversitede uygulanan lisan ayrımcılığına son verildi. Mach, Bohemya ve Moravya'da yaşayan ve Almanca konuşan bir azınlığa mensup olmasına rağmen, rektör olarak liberal bir tavır sergiledi. Fizik, bilgi kuramı, duyusal psikoloji ve tarih alanındaki eleştirilerden oluşan en önemli eserlerini Prag'da ortaya koydu. Genellikle modern pozitivizmin kurucularından biri ve ampirik-eleştirinin öncüsü olarak anılan Ernst Mach, 1895'e kadar Prag Üniversitesinde çalıştı.

Çek fizikçi August Seydler (1849-1891) ile uzun süre dostane bir şekilde mektuplaşmayı sürdürdü. Mach'ın politik tutumu, karakteri ve zihniyeti, Viyana Üniversitesinde yeni oluşturulan Felsefe, özellikle tümevarım bilimleri tarihi profesörlüğüne atanmasını birkaç yıl geciktirdi. Mach, bu profesörlüğü 1895'te aldı. 1898'de felç geçirene kadar bu görevde çalıştı ve 1901'de emekli oldu.

Son dönemi
Ernst Mach, 1898 yazında bir felç geçirdi. Bu felç sonrasında, gitgide takatten düştü. 1913'te bir mucit olan en büyük oğlu Ludwig Mach'ın yanına taşındı ve Münih yakınlarındaki Vaterstetten'de yaşamaya başladı. Orada 19 Şubat 1916'da öldü. Ölümü vesilesiyle bir ilan veren Albert Einstein, Mach'ın fizik bilim için önemini şöyle özetledi:"Mach, entelektüel gelişimi açısından, spekülasyonlarının hedefi olarak doğa bilimlerini seçen bir filozof değil, genel ilgi odağından uzakta ayrıntılı soruları keşfetmekten gözle görülür bir şekilde zevk alan, gayretle ilgilenen, gayretli bir doğa bilimcisiydi."

―A. EinsteinErnst Mach'ın cesedi yakıldı. Varislerinin isteği üzerine Ernst Mach'ın külleri, Münih'in kuzey mezarlığındaki toplu bir mezara gömüldü.

Siyasi tutumu
Ernst Mach, son derece liberal ve insancıl bir tutum benimsemişti. Bu tutumunu, rektörlüğü sırasında üniversitenin Çekçe ve Almanca şubesi olarak ikiye bölünmesini ve iki şube arasında ayrımcılığı sona erdirmek amacıyla icra ettikleriyle ortaya koydu. Mach, bu bölünmüşlükten ve ayrımcılıktan memnun olanlar hakkında üzücü bir bağnazlık ve milliyetçilik fikri yoluyla geriye doğru korkunç adımlar nitelendirmesini yaptı. Daha sonra, bir üniversite öğretmeni olarak mensubu olduğu toplumsal sınıfı için alışılmadık bir tavır takınarak sosyal demokrasiye yöneldi. Muhtemelen aileden aldığı eğitim ve edindiği görgü, bu siyasi tavırlarına katkıda bulundu. Mach'ın destekçilerinden bazıları Lenin muhalifleri olduğu için çalışmaları, özellikle de epistemoloji alanındaki çalışmaları, Rusya'da tarafsız bir şekilde karşılanmadı.

Ernst Mach, Avusturya Sosyal Demokratları'nın başkanı Victor Adler ile arkadaştı. 1897'deki Avusturya parlamento seçimlerinin sonucunu "Viyanalılar aptal gibi oy kullandılar. Her yerde rahipler Sosyal Demokratlara karşı kazandı." ifadeleriyle değerlendirdi. Ateizme veya agnostisizme eğilimi olduğu da söyleniyordu.

Bilimsel çalışmaları
1872 gibi erken bir tarihte, Mach, bilimsel anlayışını oluşturan tüm önemli konuları Emeğin Korunması İlkesinin Tarihi ve Kökleri (Die Geschichte und die Wurzel des Satzes von der Erhaltung der Arbeit) başlıklı ilk eserinde ele aldı:

 Bilimsel teorilerin önemi ve işlevi
 Doğa bilimleri için fizyoloji ve duyusal psikolojinin epistemolojik önemi
 Düşünce ekonomisinin ilkesi
 Newton mekaniğindeki eksiklikler
 Atom teorisinin eleştirisi, klasik nedensellik, fiziksel indirgemecilik, özellikle mekanikleşme
 Materyalizmin eleştirisi
 "Metafizik spekülasyonların" eleştirisi
 Tarihsel analiz yöntemi

Fizik ve duyusal fizyoloji alanlarındaki en önemli çalışmaları da dahil olmak üzere eserlerinin çoğu Prag'da kaldığı süre zarfında yazıldı. Ayrıca orada epistemoloji ve fizik tarihi ile ilgili sorularla ilgilenmeye başladı. Mach'ın önemli araştırma alanları şunlardı:

Doppler etkisi
Mach, çalışmalarının hemen ardından 1860'ta Doppler etkisini deneysel olarak doğruladı ve böylece teorinin doğruluğu konusundaki tartışmayı sona erdirdi. Bu şekilde Mach, Doppler etkisinin ispat edilebilmesi için temelleri attı. Bu bağlamda, spektral analizin kurucularından Gustav Robert Kirchhoff'a yazdığı bir mektupta, sabit yıldızların göreceli hareketinin de spektroskopik olarak belirlenmesi gerektiğini öne sürdü. "Viyana'da bu fikre destek bulmasının imkânsız olduğunu düşündüğü için" bu şekilde Kirchhoff'a destek verdi ve ondan da destek bekledi. Ancak bütün bu buluş ve çalışmalar yiyen oldu. Ancak on yıllar sonra Edward Charles Pickering ve Hermann Carl Vogel tarafından uygulanabildi.

"Uçan mermilerle ilgili fenomen üzerinde çalışmak"
Ernst Mach, 1886 yazında Peter Salcher ile birlikte havada ilerleyen merminin önünde sıkıştırdığı basınç yaylarını görünür hâle getirmek için August Toepler tarafından geliştirilen ağır çekim fotoğrafçılığını ilk kez kullanmayı başardı. Böylece Mach, hipotezlerini doğrulayamayan balistik uzmanı Louis Melsens'in teorilerini deneysel olarak ispatladı. Daha sonra top kalibreleri ile deneyler yaptı, 18 Ağustos 1888'de Meppen'de Friedrich Krupp AG şirketinin atış poligonunda ve Fiume imparatorluk ve kraliyet denizcilik akademisinde (bugün Rijeka) deneyler yaptı.

Ölçüm sonuçlarını iyileştirmek ve hata payını düşürmek amacıyla, asistanı olarak görev yapan oğlu Ludwig Mach ile birlikte Mach-Zehnder interferometrisini geliştirdi. Bu şekilde elde edilen verilerden Mach, şok dalgasının 50 kata kadar sıkıştırıldığını gösterebildi. Ayrıca merminin önündeki kafa dalgasının yanında merminin arkasında bir kuyruk dalgasının varlığını da kanıtladı.

En geç 1889/90 girişiminin "tersine çevrilmesi" ile i. H. Sabit bir mermiye hava üfleme fikriyle Mach, daha sonra Ludwig Prandtl tarafından geliştirilen gaz dinamiğinin temelini oluşturdu. Bu araştırmanın askerî amaçlarla kullanılabilecek sonuçlarından duyduğu endişeyi de birçok konferansta işaret etmişti.

Newton Mekaniğinin Eleştirisi
Mach, Newton mekaniğinin temellerini pozitivist ve ampirik bakış açısından yoğun bir şekilde sorguladı. Bu sorgulama sonucunda karşılaştığı problemleri Mach prensibi yardımıyla çözmeye çalıştı. Bu faaliyet esnasında aralarında 1912 tarihli ünlü kitabı Mekaniğin Gelişimi de olmak üzere birçok eser ortaya koydu. Ernst Mach o devirde genel kabullerin aksine, mekaniğin evrensel geçerliliğini reddediyordu ve mekanik hareketleri gözlemleyerek somut bir açıklamaya varmaya çalıştı. Mach prensibi eylemsizlik yasasını bu şekilde yeniden formüle etti:"Hareket eden bir K cismini uzaydaki (bir koordinat sisteminde) hareketine atıfta bulunmak yerine, doğrudan bu koordinat sisteminin belirlediği uzayın cisimlere olan davranışına bakmak istiyoruz. Diğer sabit cisimlere göre sabit bir yöne, sabit bir hızla hareket eden ve birbirinden çok uzak iki isim arasındaki mesafe, zamanla doğru orantılı olarak artmaktadır.[...] Az önce yapılan değerlendirmeler, eylemsizlik yasasını belirli bir mutlak alanla ilişkilendirmemize gerek olmadığını gösteriyor. Daha ziyade, alışılmış terminolojiye göre, hem birbirlerine kuvvet uygulayan kitlelerin hem de hiç uygulamayanların, birbirleriyle oldukça benzer hızlanma ilişkileri içinde olduklarını ve her kitlenin bir diğeriyle ilişkili olduğunu kabul ediyoruz.[...] Ayrıca astronomik gözlemlerin başlangıçta yalnızca çok göze çarpmayan düzeltmeler gerektireceğini beklesem de,  Newton'un eylemsizlik yasasının, biz insanlar için yalnızca uzamsal ve zamansal önemi olmasının mümkün olduğunu düşünüyorum."Mach'ın açıklamaları, onun genel görelilik kuramlarının öncüsü olarak görülmesine yol açtı. 1872'de bir cismin hareketsiz olduğunun ancak evrende ivmeyi ölçmek için referans olabilecek başka kütleler varsa belirlenebileceğini keşfetti. (Bkz: Mach prensibi) Albert Einstein da başlangıçta kendisini Mach'ın öğrencilerinden biri olarak nitelendirmişti, ancak zamanla Mach'ın felsefî görüşlerinden uzaklaştığı görüldü. Mach, her zaman yeni araştırma yöntemleri geliştirmeyi hedefledi.

Algı ve felsefe
Mach, bir Aydınlanma taraftarı ve her türlü metafizik olguya muhalif bir bilim insanı olarak, düşüncenin de ekonomik kullanılması gerektiğini savundu. Bu şekilde en büyük kavramsal ve spekülatif ekonominin düşünce ekonomisi olduğunu söyledi. Doğadan edindiğimiz bilgilerin kaynağı, doğrudan insan duyuları ya da ölçüm araçlarıyla edindiğimiz deneyime dayanır. Ernst Mach, bu nedenle bir ampirist olarak kabul edilmelidir. Mach, pozitivizmin bir temsilcisi olarak da görülüyor. Mach için pozitivizmin temeli şu hususlara dayanmaktadır:

 İnsanın bilgisinin tüm kaynağı verilendir.
 Verilen ise duyularla algılanabilenlerin çeşitliliğidir.
 Duyularla algılanabilenlerin dışındaki, dünyayı oluşturan her şey verilmemiş kapsamına girer.
 Ben ile dünya arasındaki ayrım temelsizdir.
 Duyularla algılanamayan gerçeklikler hakkındaki metafiziksel bilgi de yok hükmündedir.

Mach, insanoğlunun her zaman kendisi için en ekonomik olacak algılama yöntemini tercih ettiğine dair teziyle psikolojide de adından söz ettirdi."İnsanoğlunun eylemlerin bütün gâyesi, kendini koruma arzusundan ibarettir. Eğitim ile ortaya çıkan entelektüel fiiller, doğuştan gelen içgüdülerin ve reflekslerin yerini alır. Böylece daha ilkel canlıların var olması mümkün hâle gelir."Bilim felsefesinde bilim dallarını, dünyayı ve insanların dünyayı algılamalarını olabildiğince basit ve tarafsız bir şekilde tanımlamanın bir yöntemi olarak tarif etti. Bilimin temel hedefinin mutlak bir indirgemecilik olması gerektiğini savundu. Buna anlayışa bağlı olarak, fizik ve psikolojiyi dünyayı algılayabilme ve anlayabilmenin temel bilgileri olarak kabul etti. Fizik kuramları, tıpkı psikoloji kuramları gibi, sadece matematik kullanılarak doğanın tarif edilmesinden ibarettir. Kuramların doğruluğu hakkındaki tartışmalar, bu nedenle lüzumsuzdur. Önemli olan faydadır. Gerçek aslında evrim yasaları sonucunda ortaya çıkan geçici bir tartışma-gerçeği olarak var olabilir: en güçlü, yani en ekonomik ve ampirik olarak en açık fikir hayatta kalır.

Bilim felsefesi alanındaki çalışmaları
1895-1901 arasında Mach Viyana Üniversitesi'nde "Endüktif Bilim Tarihi ve Felsefesi" için yeni bir konum oluşturdu. Bu konumun tarihsel-felsefe çalışmalarında, Mach 19. Ve 20. yüzyıllarda etkili olmuş bir bilim nedensellik felsefesi getirmiştir. Mach karmaşık bilgileri anlaşabilir kılmak amacıyla oluşturulan bireysel olay özetlerini, bilimsel yasa olarak gördü. Ancak daha sonra duyusal görünüşü açıklamak için daha kullanılabilir bir yol olan matematiksel fonksiyonları vurguladı.

""" Fizik bilimi için kendisine belirlediği hedef, gerçeklerin basit ve özet halinin ifade şekliydi. Dünyanın küçük bir parçası olan, yorulması hiçbir zaman beklenilmeyen ve sınırlı bir gücü olan akıl, kendi içerisindeki zengin yaşamı yansıtma eğiliminde olduğu zaman, "ekonomik" olarak devamlılığını sağlamak için bütün nedenlere sahiptir.

Gerçekte, kanun, gerçeği olduğundan daha az içerir, çünkü kanun, tamamen gerçek olarak hazırlanmaz ama sadece bizim için önemli olan etkilere göre hazırlanır, geri kalanı bilinçli olarak ya da zorunluluktan göz önünde bulundurulmuştur. """

"""Mantıklı olarak vücudu, içinde dolaştığı değiştirilebilir çevreden ayırmak, yapmak istediğimiz düşüncelerimizi etkileyen ve diğer tüm duyu akışlarından daha büyük bir kararlılığa sahip olan duyu gruplarını kurtarıp serbest bırakmaktır. Nasıl bulacağımızı bilmediğimiz durumların etkilerini hazırlama önceliğini doğaya bağışladığımızı farz edelim. Doğa sadece bir kere var olur. Bizim sistematik zihinsel taklit durumlarımız gibi üretir.  """
Mach'ın pozitivizmi aynı zamanda Alexander Bogdanov (1873-1928) gibi birçok Rus Marksist'i etkilemiştir. 1908 yılında. Lenin Mach'çılık ve Rus Mach'çılarını eleştiren Materyalizm ve Ampiryokritisizm (1909 da yayınlandı) adında bir çalışma yazdı.

Mach, bu felsefeye göre, Ludwig Boltzmann ve atomik fizik teorisini öneren diğer bilim insanlarına karşı çıktı.  Çünkü kimse atomlar kadar küçük şeyleri doğrudan gözlemleyemezdi ve o dönemde hiçbir atom modeli tutarlı değildi. Atomik hipotezi Mach'a sağlam bir temele dayanmayan bir hipotez gibi görünüyordu. Belki de yeterince "ekonomik" değil diye görünüyordu. Mach'ın Viyana'daki filozoflar ve mantıksal pozitivizm okulu üzerinde doğrudan etkisi vardır.

Mach, fiziksel kuramlaştırma idealini takdir eden birçok ve şimdi "Machian fiziği" diye adlandıran ilke öne sürdü.
 Tamamen gözlemlenebilir olguya dayalı olmalıdır.
 Göreceli hareketin lehine, mutlak uzay ve zamandan kaçınılmalıdır.
 Mutlak uzay zamana uygulanabilecek gibi görünen görüngülerin yerine, evrendeki madde dağıtılışının büyük ölçekte anlaşılması gerekir.

Sonunda Einstein Mach ilkesini tanıdı ve genel görelilik teorisinin temelini oluşturan 3 ilkeden biri olduğunu söyledi.1930'da genel görelilik teorisinin öncüsü olarak gördüğünü ve onu dikkate almamakla hata yapmadığını belirtti.

Katkıları ve tesirleri
Ernst Mach'ın yirminci yüzyıl başlarında popüler olan ve sıklıkla tartışılan fikirleri, farklı çevrelerde ele alındı. Örneğin Max Planck, kendi evrim teorisini Ernst Mach'ın kanıtladığı bilimsel gerçekler sonrasında metafizik spekülasyon olarak eleştirdi.

Mach'ın fikirleri Vladimir Lenin gibi Marksistler tarafından da incelendi. Lenin, Materyalizm ve Deneyimsel Eleştiri başlıklı çalışmasında, Mach'ın felsefî fikirlerini ele aldı ve Mach'ın teorisinin solipsist çıkarımlarda bulundu.

Lenin'in eseri, Mach'ın fikirlerini incelediği gibi, Alexander Bogdanov, Pavel Yuşkeviç, Vladimir Basarov ve Nikolai Walentinov'un yanı sıra, Lenin'e göre eserlerinde diyalektik materyalizmi dengeleyecek rafine bir idealizmi tarif etmeye çalışan Richard Avenarius tarafından da değerlendirildi.  Lenin çalışmasında, Avenarius ve Mach'ın revizyonist fikirlerinden farklı olarak şu sonuçlara varır:

 "Marksizmin her zamankinden daha rafine bir şekilde tahrif edilmesi, materyalizm karşıtı doktrinlerin giderek daha rafine bir şekilde Marksizm'e isnat edilmesi - işte bu, hem siyasî ekonomide, hem taktik ile ilgili sorunlarda, hem de genel olarak felsefede modern revizyonizmin yapısını tarif ediyor."
 "Tüm Mach ve Avenarius ekolü, idealizme doğru ilerliyor."
 "Bizim Machistlerimizin hepsi idealizme saplanıp kaldılar."
 "Deneyciliğin epistemolojik skolastisizminin temelinde, felsefeye tarafgirliğin, hizipçiliğin bulaşmış olmasını görmemek mümkün değil. Bu tarafgirlik ve hizipçilik, modern toplumda düşman toplumsal sınıfların eğilimlerini ve ideolojisini net bir şekilde ortaya koyuyor."

 Ernst Mach, Die meckanik in ihrer Entwicklung, Leipzig, 1883.
 Ernst Mach, Beitraege zur Analyse der Empfindungen, 1886.
 Ernst Mach, Erkenntnis und Irrtum, 1905. (in Turkisch 1935)
 Lenin,  "Materyalizm ve Ampiriokritisizm"de Mach ve onun Rusya'daki takipçilerini eleştirmiştir.
 John T. Blackmore, "Ernst Mach - His Life, Work, an Influence", Berkeley and Los Angeles, 1972
 John Blackmore (ed.), ."Ernst Mach - A Deeper Look", Dordrecht, 1992.
 J. Blackmore, R. Itagaki and S. Tanaka (eds.): "Ernst Mach's Vienna - 1895-1930", Dordrecht, 2001
 John T. Blackmore, Ryoichi Itagaki and Setsuko Tanaka (eds.):" Ernst Mach's Science",Tokai University Press, Kanagawa, 2006
 Erik C. Banks, "Ernst Mach's World Elements", Kluwer (now Springer), Dordrecht, 2003.
 John Blackmore und Klaus Hentschel (Hrsg.)" Ernst Mach als Aussenseiter", [Korrespondenz], Braumüller, 1985.
 Rudolf Haller & Friedrich Stadler (Hrsg., "Ernst Mach - Werk und Wirkung", Hoelder-Pichler-Tempsky, Wien, 1988.)
 D. Hoffmann und H. Laitko (Hrsg.), Ernst Mach -Studien und Dokumente..., Berlin, 1991.
 V. Prosser and J. Folta (eds.), "Ernst Mach and the development of Physics - Conference Papers", Prague, 1991.
 Joachim Thiele (Hrsg.), "Wissenschaftliche Kommunikation - Die Korrespondenz Ernst Machs", Kastellaun, 1978.

Kaynakça

Avusturyalı fizikçiler
Avusturyalı filozoflar
Avusturyalı ateistler
1838 doğumlular
1916 yılında ölenler
Bilim tarihçileri
Brno doğumlular

Ernst Mach


ඉන්කාවරුන්ගේ කලා නිර්මාණ අතර ගෘහ නිර්මාණශිල්පය ප්‍රධාන තැනක් ගනී. මීට උදාහරණයක් ලෙස කුසෝ (ක‍මzජද) අගනගරය පෙන්වා දිය හැක.  එකල නිමවූ ශෛලමය ආගමික ස්ථාන ඒවායේ බිත්ති එකතුවන ස්ථානයන් ගෙන් පිහිතුඩක් මත රිංගවිය නොහැකි තරමට තාක්ෂණික වශයෙන් දියුණු තත්වයක පැවතිණි.

ටිටිකකා විලෙන් දකුණට වන්නට පිහිටා ඇති භූමි භාගය අත්පත්කරගත් පසු ඉන්කාවරුන් ටිවානාකු (ඔසඅ්බ්නම) ප්‍රදේශයෙන් ගල් වඩුවන් ගෙන්වා ගත් බවටද සාධක හමුවී ඇත.

මෙකල නිමවුනු බොහෝ නිර්මාණ ලාකෝ (ඛ්රජද) පුරා විද්‍යාත්මක කෞතුකාගාරයේ අදටත් ඉතාමත් සුරක්ෂිතව මහජන ප්‍රදර්ශනය සඳහා තැන්පත් කර ඇත.

ඉන්කාවරු

ඉන්කා ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය


NOOR je međunarodna fotografska agencija i neprofitna zaklada čiji su vlasnici i upravljači članovi-fotografi prema modelu zadruge. Sjedište agencije se nalazi u Amsterdamu, a fotografi djeluju širom svijeta.

Agencija je poznata po stvaranju nezavisnih vizualnih prikaza koji stimuliraju pozitivne društvene promjene, te utječu na vijesti o ljudskim pravima i ostalim pitanjima od svjetskog značaja.

Povijest
NOOR Images su pokrenuli 2007. na festivalu Visa pour l'Image bivša generalna direktorica Claudia Hinterseer i članovi-fotografi Pep Bonet,  Stanley Greene, Yuri Kozyrev, Kadir van Lohuizen, Francesco Zizola, te bivši članovi Jan Grarup, Samantha Appleton, Philip Blenkinsop i Jodi Bieber.

Kasnije su se agenciji pridružili: Jon Lowenstein 2008., Nina Berman 2009., Alixandra Fazzina 2010., Andrea Bruce 2011., Bénédicte Kurzen 2013., Sebastián Liste i Asim Rafiqui 2014., te Tanya Habjouqa i Robin Hammond 2016.

Od kolovoza 2015. novi generalni direktor agencije je Clément Saccomani.

U ožujku 2009. Zaklada NOOR je pokrenula prve majstorske tečajeve iz dokumentarne fotografije u Lagosu, pozvavši petnaest afričkih fotoreportera iz sedam zemalja. Otada zaklada organizira radionice, majstorske tečajeve, seminare, predavanja i druge vrste edukacije u Sankt Peterburgu (2010.), Bukureštu (2011.), Kairu (2011.), Kaapstadu (2012.), Tunisu (2013.), Bayeuxu (2013., 2015.), Istanbulu (2014.), Beogradu (2015.) i Amsterdamu (2015.).

NOOR surađuje s edukacijskim organizacijama i profesionalnim fotografima, iskusnim učiteljima i predavačima iz dokumentarne fotografije.

Fotografi
 Stanley Greene
 Kadir van Lohuizen
 Pep Bonet
 Yuri Kozyrev
 Francesco Zizola
 Jon Lowenstein
 Nina Berman
 Alixandra Fazzina
 Andrea Bruce
 Bénédicte Kurzen
 Sebastián Liste
 Tanya Habjouqa
 Robin Hammond
 Sanne De Wilde
 Arko Datto
 Leonard Pongo

Projekti

Climate Change
Projekt Climate Change by NOOR je dugoročni grupni projekt koji se fokusira na dva pitanja. Prvo, Consequences by NOOR je svjedočanstvo razornog utjecaja klimatskih promjena u svijetu. Nastao u ljeto 2009. vizualna svjedočanstva pokazuje ne "ono što bi se moglo dogoditi" u budućnosti, nego ono što se upravo događa, naglašavajući nuždu da se problem riješi.

NOOR je nastavio projekt u kolovozu 2010. s projektom Solutions, koji istražuje što je i što se može napraviti da se uspore ili ponište klimatske promjene. Projekt se usredotočuje na ljudske priče o alternativnim i obnovljivim izvorima energije, te pokušajima da se ublaži, prilagodi ili nosi s pojavom globalnih temperatura, najvećim izazovom s kojim se naš svijet ikada suočio.

Urban Survivors
Godine 2011. NOOR je u suradnji s nevladinom organizacijom Liječnici bez granica pokrenuo kampanju za podizanje svijesti o životnim uvjetima urbanih građevina širom svijeta. Projekt je provelo u Bangladešu, Guatemali, Haitiju, Keniji, Pakistanu, Hondurasu i Južnoj Africi sedmero NOOR-ovih fotografa, čiji je cilj bio informiranje o izazovima koje će prenaseljenost predstavljati u budućnosti.

Rezultat projekta je bio web dokumentarac Urban Survivors koji je napravi Darjeeling Productions, i koji uključuje fotofilmove i putujuću izložbu. Mrežno mjesto je bilo 2012. nominirano za nagradu Webby.

The New Brazil
The New Brazil (2012.) je grupni projekt NOOR-ovih fotografa koji se usredotočuje na brzi razvoj koji se događa u Brazilu posljednjih godina. Višeznačnim pristupom, koji se sastoji od 8 različitih elemenata, NOOR-ovi fotografi su u središte stavili rastuće i kompleksno moderno društvo, stvarajući zapis mnogih lica pete najveće zemlje na svijetu, i geografski i populacijski, te sedmu, brzorastuću, ekonomsku silu na planetu.

Za'atari
Građanski rat u Siriji je stvorio neviđenu izbjegličku krizu u kojoj su milijuni Sirijaca raseljeni. Gotovo 100.000 izbjeglica živi na malom dijelu zemlju u zapadnom Jordanu u kampu Za'atari, sada drugom najvećem izbjegličkom kampu na svijetu. Lociran 12 kilometara od sirijske granice, kamp je otvoren sa samo 100 obitelji u srpnju 2012.

Od prosinca 2013. do siječnja 2014. četiri NOOR-ova fotografa su dokumentirala život u Za'atariju. Oko 100 tih fotografija je uvećano i postavljeno na 120 metara od zidova kampa, kao način da se humanizira arhitektura, i da posjetiteljima i zainteresiranima dâ neposredan dojam ljudi i života iznutra.

Projekt Za'atari je nastao suradnjom između UNHCR-a i JEN-a, a producirala ga je američka fotografkinja Nina Berman.

Izvori

Vanjske poveznice
 NOOR (službena stranica)
 Zaklada NOOR
 Golon, M., Swan, D., These photographers are selling photos to incite change, #Resist by Noor Images, Washington Post, 2. veljače 2017.

 Fotografija

NOOR


La Carretera Dr. Rafael Caldera o  Carretera Mérida-El Vigía es una infraestructura vial intermunicipal del estado Mérida, Venezuela, construida con características de "Supercarretera", no de autopista. Forma parte de la denominada Local 007 la cual a su vez constituye un tramo importante de la denominada carretera Trasandina, permite una conexión rápida entre las ciudades de El Vigía y Mérida.

Antecedentes históricos

El Vigía como punto geográfico, ya existía en los tiempos de la colonización. Era el punto de entrada y salida a centros poblados tales como: Bailadores, La Grita y San Cristóbal, conectándolas de esta forma con la Zona Sur del Lago de Maracaibo.

En 1877, al dejar la presidencia Guzmán Blanco, al General Francisco Linares Alcántara, se inician las obras de construcción de la red ferroviaria Santa Bárbara–El Vigía. Así nace El Vigía, como un simple Terminal de ferrocarril, y comienza a tomar auge como aldea, con la llegada del personal que laboraría en el trazo de los rieles.

El 28 de julio de 1892 se abre en forma definitiva y oficial la línea ferroviaria que permitiría el traslado de los productos, víveres y mercancías que entraban y salían a las principales ciudades y centros poblados del Estado.

En 1929 se construye el ramal carretera que uniría a El Vigía con La Victoria (tramo importante de la carretera Trasandina), ello permitiría una mejor vinculación del territorio Merideño con El Vigía.

En el año 1949 comienza a llegar a El Vigía, algunas compañías constructoras que laborarían en la carretera Panamericana, tales trabajos contribuyeron con el crecimiento de la población.

En 1952 se construye el tramo de la carretera Panamericana San Cristóbal–El Vigía y el tramo de la carretera hacia Santa Bárbara del Zulia, posteriormente bajo la administración del Presidente de la República Marcos Pérez Jiménez se inicia la construcción del puente sobre el Río Chama (1954) el cual serviría de enlace de la carretera Panamericana con El Vigía.

Visto el progreso y el acelerado desarrollo de la economía en la zona, es cuando el entonces presidente de Venezuela General de División Marcos Pérez Jiménez anuncia la construcción de una carretera que conectará a las ciudades de El Vigía y Mérida. Tal proyecto quedaría engavetado por varios años (algunos dicen que gracias al derrocamiento de Marcos Pérez Jiménez en 1958), hasta que en el primer gobierno de Rafael Caldera se decidiera desempolvar el proyecto, colocando la piedra fundacional del mismo en el año 1973.

Sin embargo la ejecución completa de dicha obra tardaría 24 años, y sería en 1997 durante la segunda gestión presidencial de Caldera y la segunda gestión regional del William Dávila Barrios cuando se daría conclusión a esta magna obra vial.

Estructura y dimensiones

Es una carretera enclavada en la geografía de los Andes Venezolanos, tiene características de tipo "Supercarretera" intermunicipal (no de "Autopista"), que en un principio enlazaba a la Av. Rotaria de la Ciudad de El Vigía, Municipio Alberto Adriani con el Distribuidor de Estanquez en el Municipio Sucre con un tramo de aproximadamente 20 km de distancia, sin embargo tras la transferencia de esta infraestructura al poder nacional por modificación de la Ley Orgánica de Descentralización, sus dimensiones se extienden hasta los previos del Municipio Campo Elías, enlazándose con la Av. Centenario de la Ciudad de Ejido perteneciente al Área Metropolitana de Mérida en un tramo de un poco más de 60 km de distancia, la cual permite la comunicación entre estas 2 importantes localidades merideñas en un tiempo promedio de 35-40 minutos a una velocidad promedio de 100km/h.

Está constituido por una serie de cuatro túneles: Estanques, Cañabrava,  Mocotíes y Santa Teresa; agrupando luego con el revestimiento definitivo los últimos dos en uno solo, mediante la construcción de un falso túnel que cubrió la marcada incisión topográfico-natural que los separaba. El túnel Estanques, con un ancho neto de 9,4 metros y 1.484 metros de largo se excavó dentro de un macizo sedimentario constituido por la clásica alternancia de areniscas y lutitas, con predominio de las primeras.

El túnel Cañabrava, con 14,2 metros de ancho (dos canales en subida y uno en bajada, para salvar una muy fuerte pendiente del orden del 8%), con largo de 538 metros y los túneles Mocotíes-Santa Teresa, con 1.662 y 1.548 metros de longitud, nuevamente son anchos 9,4 metros. El proyecto vial de la carretera preveía en cada caso la construcción de tubos de tres canales de tránsito, pero luego del inicio de la excavación del túnel Estanques, se optó por reducir la sección a dos canales, conservando el esquema original solamente para el túnel Cañabrava.

El macizo rocoso en que se excavaron los dos túneles centrales son graníticos poco fracturados y, bajo las coberturas extremadamente elevadas en las se excavaron, la resistencia del material rocoso alcanzaba picos de hasta 2.000 Kg/cm 2 . La porción media final del Santa Teresa, nuevamente se excavó en la formación sedimentaria, pero esta vez con franco predominio de las lutitas sobre las areniscas

Trayecto

Desde su extremo Sur hasta el extremo Norte:

 Ciudad de El Vigía
 Entrada a la Palmita
 Sistema de Túneles : Santa Teresa – Mocotíes – Cañabrava – Estanques
 Distribuidor de Estanques
 Entrada a Chiguará
 Llano El Anís
 Los Araques
 Puente Viejo
 Entrada a Pueblo Nuevo del Sur
 Lagunillas
 San Juan
 Villa Libertad
 Las Gonzales
 Los Guaimaros
 Los Higuerones (entrada a la Av. Centenario de Ejido)

Véase también
 Estado Mérida (Venezuela)
 Área metropolitana de Mérida (Venezuela)
 Sur del Lago de Maracaibo
 El Vigía
 Mérida (Venezuela)

Referencias

Transporte de Mérida (Venezuela)
Rafael Caldera
Edificios y estructuras de Mérida (estado)
Transporte de Mérida (estado)

Carretera Dr. Rafael Caldera