La banlieue de Newtown siège au sud de la capitale Wellington dans l'Île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
La localité est située à l'est de la banlieue de Vogeltown, entre celles de Mount Cook et Berhampore.
Les principales artères de Newtown sont 'Riddiford St', menant de Mount Cook à Berhampore et aussi à Melrose, et 'Constable St', menant de  Newtown  à Kilbirnie

Municipalités limitrophes

Population
La population lors du recensement de 2013 était de .

Histoire
Initialement, c'était une banlieue ouvrière mais Newtown a suivi une tendance à l' embourgeoisement dans les années récentes, attirant un grand nombre d'immigrants, d'étudiants et de jeunes professionnels et il en résulte une population multi-ethnique.
Sur le plan du Conseil de district de la cité de Wellington Newtown est caractérisée comme étant une banlieue sans caractère identifiable ou bien distinctif, parce que le caractère spécial de Newtown se marque seulement par des unités de logements, qui ne sont possibles que dans certains secteurs.
Une autorisation de ressource est nécessaire pour avoir deux ou plus de logements sur le même site.

Caractéristiques de la banlieue
La   sur 'Rugby Street',  localisé sur 'Riddiford Street' et le Zoo de Wellington sont à la limite de Newtown.
"Newtown Park" est localisé près du Zoo, en dehors de 'Roy Street' et fournit des terrains pour l'athlétisme et le football.
Le "Park" comporte un chemin tous temps de course de, , une tribune d'honneur, des vestiaires, des pièces pour la communauté et des aires de jeux.
Le  a dépensé  pour moderniser les installations du "Newtown Park" pour répondre aux besoins actuels et futurs, pour ce qui concerne l'athlétisme et les sports de ballons.

Éducation
L'école de «Newtown School» est une école publique primaire, localisée au cœur de la banlieue.
Depuis plus de , cette école a assuré l'éducation des enfants de la ville de Newtown et des banlieues environnantes.
L'école possède une classe d'immersion Maori   –«Ngati Kotahitanga» – fournissant un environnement d'immersion à 80 %, une piscine couverte chauffée, une série d'ordinateurs et des terrains de jeux séparés pour les juniors et les seniors.

Festival de Newtown

Le Festival annuel de Newtown prend place sur , culminant avec la «Newtown Festival Street Fair», qui habituellement se déroule le jour des enfants (  :habituellement le premier dimanche de mars).
Organisé par la «Newtown Residents Association» lors des , le festival n'a pas arrêté de grossir.
Le «Newtown Festival» de 2014 a rassemblé une foule estimée à  .
En 2014, le «Wellington Gold Awards» nomina les organisateurs du «Newtown Festival» pour l'une de leur récompense annuelle, citant que c'est le festival de rue le plus important, gratuit et de plein air parmi les festivals de Nouvelle-Zélande .

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Autres lectures
''.

Liens externes

History of Newtown & Berhampore

Ville en Nouvelle-Zélande
Banlieue de Wellington City
Région de Wellington

Newtown (Nouvelle-Zélande)


is a district located in Fukuoka Prefecture, Japan.

As of 2003 statistics and counting the decrease in size and population due to the Kurume merger, the district has an estimated population of 14,305 and a density of 776 persons per km2. The total area is 18.43 km2.

Towns and villages
Ōki

Mergers
On February 5, 2005 the former towns of Jōjima and Mizuma merged with two towns (from other districts) into the expanded city of Kurume.

References

Districts in Fukuoka Prefecture

Mizuma District


Tour of California 2018 var den 13. udgave af cykelløbet Tour of California. Det amerikanske etapeløb var det 22. arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2018 og belv arrangeret mellem 13. og 19. maj 2018. Den samlede vinder af løbet blev colombianske Egan Bernal fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Kasper Asgreen kørte for
Mikkel Bjerg kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

7. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Eksterne henvisninger

2018
UCI World Tour 2018

Tour of California 2018


is a Japanese voice actress and J-pop singer from Kanagawa Prefecture who released various solo CD albums. She is employed by 81 Produce.

Filmography

Anime

Iczer Reborn (1990 OVA), Nagisa Kasumi
The Brave Fighter of Legend Da-Garn (1992 TV), Hotaru Sakurakoji
Hime-chan's Ribbon (1992 TV), Aiko Nonohara
YuYu Hakusho (1992 TV), Yukina, Pu
Kouryu Densetsu Villgust (1992 OVA), Remi
Please Save My Earth (1993 OVA), Alice Sakaguchi
Mega Man: Upon a Star (1993 OVA), Akane Kobayashi
Tonde Burin (1994 TV), Karin Kokubu
Magic Knight Rayearth (1994 TV), Mokona, Primera
Hyper Doll (1995 OVA), Shoko
Iczer Girl Iczelion (1995 OVA), Nagisa Kai
Megami Paradise (1995 OVA), Lilith
Twin Signal (1996 OVA), Elara
Rurouni Kenshin (January 10, 1996 TV), Sanjō Tsubame
Saber Marionette J (1996 TV), Cherry
Revolutionary Girl Utena (1997 TV), Nanami Kiryu
Berserk (1997 TV), Princess Charlotte
Pokémon (1997 TV), Fūko, Tsutsuji, Izuna, Namiko, Azumi
Popolocrois (October 4, 1998 TV), Narcia/Kai
Monster Rancher (1999 TV), Mocchi
Candidate for Goddess (2000 TV), Tune Youg
Boys Be (2000  TV), Aki Mizutani
Love Hina (2000 TV), Mei Narusegawa
Angelic Layer (2001 TV), Hatoko Kobayashi
Princess Tutu (2002 TV), Lilie
Inuyasha (2002 TV), Koume
Sonic X (2003 TV), Maria Robotnik
Negima!: Magister Negi Magi (2004 OVA), Sayo Aisaka
Fushigiboshi no Futago Hime Gyu! (2005 TV), Bibin
Karin (2005 TV), Elda Marker
The Melancholy of Haruhi Suzumiya (2006 TV), Emiri Kimidori
Negima!? (2006 TV), Sayo Aisaka
Kirarin Revolution (2007 TV),  - Misaki Shirahama
Neo Angelique (2008 OVA), Angelique
Kamisama Minarai: Himitsu no Cocotama (2016 TV), Paline, Akane Saionji, Charlotte
UQ Holder! (2017 TV), Sayo Aisaka

Video games
Astal (1995, Sega Saturn) Leda
Variable Geo (1993 PC), Kaori Yanase
Ace Combat 3: Electrosphere (1999 PS), Rena Hirose
Valkyrie Profile (1999 PS), Shiho
PopoloCrois Story II (2000 PS/), Narcia/Kai
Sonic Adventure 2 (2001 Dreamcast), Maria Robotnik
Super Robot Wars MX (2004 PS2), Aqua Centolm
Shadow the Hedgehog (2005 GC, PS2, Xbox), Maria Robotnik
Return to PopoloCrois: A Story of Seasons Fairytale (2015 3DS), Narcia
PopoloCrois Story Narcia's Tears and the Fairy's Flute (2018 Android/iOS/), Narcia

Films
Doki Doki Wildcat Engine (2000), Robin
Slayers Premium (2001), Ruma
Pokémon Ranger and the Temple of the Sea (2006), Manaphy

Voice over (dubbing)

The Raccoons (1985 animated TV), Lisa Raccoon (Japanese dub) – also in French
Thomas and the Magic Railroad (2000 film), Young Tasha (Laura Bower)
Hot Wheels World Race (2003 animated film), Gelorum
Hot Wheels AcceleRacers (2005 animated film), Gelorum

References

 Book references
 Maeda, Hisashi. "The Official Art of The Melancholy of Haruhi Suzumiya". (November 2007) Newtype USA. pp. 133–139.

External links

 Yuri Shiratori at GamePlaza-Haruka Voice Acting Database
 Yuri Shiratori at Hitoshi Doi's Seiyuu Database

1968 births
Living people
Japanese voice actresses
Japanese video game actresses
Japanese women singers
Voice actresses from Kanagawa Prefecture
Singers from Kanagawa Prefecture

Yuri Shiratori


Das Kabinett Fagerholm I war das 32. Regierungskabinett in der Geschichte Finnlands. Es amtierte vom 29. Juli 1948 bis zum 17. März 1950 (597 Tage).

Nach den Parlamentswahlen vom 1. und 2. Juli 1948, die den bisher mit Mauno Pekkala als Ministerpräsidenten regierenden linken Volksdemokraten die größten Verluste brachte, bildete der Sozialdemokrat Karl-August Fagerholm eine Minderheitsregierung. Neben Mitgliedern der Sozialdemokratischen Partei gehörten keine weiteren Mitglieder anderer Parteien dem Kabinett Fagerholm I an. Außenminister Carl Enckell, der das Amt bereits 1918/19, 1922 und 1924 und unter Pekkala jeweils für kurze Zeit bekleidet hatte, war parteilos.

Minister

Weblinks
 Kabinett Fagerholm I Finnische Regierung

Fagerholm 1

Kabinett Fagerholm I


Arif Sezer, (1948, Ceyhan, Adana, Türkiye) Türk iktisatçı, öğretmen, çiftçi, sanayici.

20. ve 21. Dönem DSP Adana Milletvekili olarak TBMM'ye girdi ve Orman Bakanı olarak görev yaptı.

Adana İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi mezunudur. Türk Tarım Makinaları Birliği (TARMAKBİR) Başkanlığı da yaptı.

Bakanlığı döneminde orman yangınları ile mücadeleye önem verdi. 1999 yılında Bakanlık bünyesine 24 adet helikopter alımını gerçekleştirdi.

8 Nisan 2002 tarihinde DSP'den istifa etti ve 26 Ağustos 2002 tarihinde YP'ye katıldı. Yurt Partisi Merkez Yürütme Kurulu Üyeliği görevinde de bulundu. 2011 yılında CHP Adana 7. sıra milletvekili adayı oldu. 2014 yerel seçimlerinde Ceyhan ilçe belediye başkan adayı oldu.

Evli ve üç çocuk babasıdır.

Kaynakça

1948 doğumlular
Ceyhan doğumlular
TBMM 20. dönem Adana milletvekilleri
TBMM 21. dönem Adana milletvekilleri
TBMM Kamu İktisadi Teşebbüsleri Komisyonu
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
Demokratik Sol Parti mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler

Arif Sezer


NK Dokanj je bosanskohercegovački nogometni klub iz mjesta Doknja kraj Tuzle. Trenutno se ne natječe u ligaškim natjecanjima. Nastupa na revijalnim utakmicama.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook - NK Dokanj
Facebook - NK Dokanj-dijaspora

Nogometni klubovi u Tuzlanskoj županiji
Hrvatski nogometni klubovi u Bosni i Hercegovini

NK Dokanj


මෙට්‍රික් ක්‍රමය

පෞරාණික සහ සම්ප්‍රදායික මිනුම් ක්‍රම

ආසියානු මිනුම් ක්‍රම
 සිංහල

මේවාද බලන්න
 ඒකක සහ මාන

මූලාශ්‍ර

මිණුම් ක්‍රම
භෟතිකවේදය

මිනුම් ක්‍රම


An Lintonia nutans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Lintonia nutans in nahilalakip ha genus nga Lintonia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Lintonia

Lintonia nutans


الوتر المشدود مسلسل مصري إنتاج 2009.
تاليف عماد نافع واخراج خالد بهجت

بطولة
 آثار الحكيم بدور أميرة.
 معالي زايد بدور وداد.
  بدور فخري.
 كمال أبو رية بدور زوج أميرة.

مسلسلات معالي زايد
مسلسلات آثار الحكيم
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 2009
مسلسلات أحلام الجريتلي

الوتر المشدود (مسلسل)


ESSEC Business School (École supérieure des sciences économiques et commerciales) je europska poslovna škola s razvedenim kampusom smještenim u Cergyu, La Défenseu, Singapuru, Rabatu i Mauricijusu. Osnovana je 1907.

Financial Times je 2015. školu rangirao na 16. mjesto među europskim poslovnim školama. U 2016., ESSEC-ov program menadžmenta Financial Times je ocijenio 3. u svijetu. Škola zauzima 45. mjesto na globalnoj ljestvici sa svojim Executive MBA programom.

Svi programi imaju trostruku akreditaciju međunarodnih udruga AMBA, EQUIS, i AACSB.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Poslovne škole u Francuskoj

ESSEC Business School


Bitka za Bjelovar bila je dio bitke za vojarne za vrijeme Domovinskog rata.

Uvodne okolnosti
Međunarodna konferencija o Jugoslaviji bila je u tijeku, Jugoslaviji su oduzeti atributi, primicao se kraj moratorija na hrvatsko proglašenje neovisnosti. Da bi Hrvatsku onemogućili u obrani i prošli sa što manjim gubitcima, odlučili su zadržati ključne gradove po svaku cijenu, a izolirane snage međusobno spojiti.

Bjelovar je bio grad s bitnim vojarnama i velikim zalihama oružja i streljivom. Hrvatsko vodstvo bilo je toga svjesno, te su stoga odlučili spriječiti 265. motoriziranu oklopnu brigadu JNA i da sa sobom odveze desetke tenkova, oklopnjaka, VBR-ova, topova. Kao i na drugim mjestima po Hrvatskoj, hrvatske snage blokirale su vojarne i pregovarali o predaji.

Hrvatska je bila svjesna da se JNA planira iz Bjelovara spojiti sa snagama iz Virovitice i Okučana i tako presjeći Hrvatsku na tom dijelu. Bjelovar je bio grad s bitnim vojarnama i velikim zalihama oružja i streljivom. Hrvatsko vodstvo bilo je toga svjesno, te su stoga odlučili spriječiti otići elitnu 265. motoriziranu oklopnu brigadu JNA i da sa sobom odveze desetke tenkova, oklopnjaka, VBR-ova, topova, tako potrebnih hrvatskim braniteljima. Kao i na drugim mjestima po Hrvatskoj, hrvatske snage blokirale su vojarne i pregovarali o predaji. Iz vojarna se izvuklo pregovorima i pomaganjem u bijegu nesrpskim ročnicima i oficirima. Stanislav Pavlić je kao prvi predsjednik Kriznog štaba Bjelovar bio jedan od glavnih pregovarača s JNA u rujnu 1991.

Borbe

Planom "Bilogora" HV je 29. rujna 1991. napala i zauzela vojarnu.

U Bjelovaru mjesno hrvatsko vodstvo nije čekalo mišljenje iz središnjice. 29. rujna 1991. u 7 sati poduzeli su opći napad na vojarne. Akcija se dobro odvijala. Da bi pothvat prošao što bezbolnije, sve civile su izvukli prije toga. Pošlo im je za rukom zauzeti sve položaje JNA. Ostala je glavna vojarna vojarna "Božidar Adžija" na Vojnoviću u samom gradu i objekti JNA u okolici Bjelovara. Hrvatska snage su ih blokirale i napale. U vojarni se vojska ukopala. Zadrti oficir JNA, pukovnik Rajko Kovačević rasporedio je tenkove. Zapovijedio je paljbu. Uništavanje okolnih kuća, na desetke njih, počelo je. Jedan od tenkova napustio je vojarnu i pucao po kućama oko vojarne i jako ih oštetio. Još nitko nije slutio kakvo se razaranje sprema Bjelovaru. Uništavanje skladišta oružja u 10 i 17 minuta kazalo je šta se sprema. Tijekom dana bilo je razmjenivala se pješačka i minobacačka paljba. Više minobacačkih granata palo je i na crkvu sv. Terezije Avilske pri čemu su poginule tri žene.

Izvrsnim radom hrvatskih vezista koji su dvaput razbili agresorsku šifru, i olakšali prisluškivanje. čime se izbjeglo veće žrtve, a dotad je već bilo 15 poginulih. Doznali su da je pukovnik JNA Rajko Kovačević naručio zračni udar na Bjelovar razmjera rušenja cijelog grada. Čim su to shvatili da će u roku od 30 minuta doznali da će JNA bombardirati Bjelovar iz zraka, pokrenuli su napad. Požurnice zapovjednika JNA Kovačevića i podređenih oficira potvrdile su da se nisu namjeravali predati. Mrak se primicao. Da bi se izbjeglo nepotrebnu pogibelj i umjesto ubijanja omogućilo predaju i razmjenu kao zarobljenike, hrvatski su branitelji prije nego što su ušli u krug vojarne naložili agresorima presvući se u bijele majice da bi ih se u uvjetima smračivanja mogli razlikovati.

Hrvatske su snage u sumrak oko 20 sati oslobodili vojarnu. Zarobili su vojnike, ispitali ih i potom pustili. Zarobljene oficire JNA, njih pedesetak razmijenili su poslije. Trojica glavnih zapovjednika JNA: pukovnik Rajko Kovačević, potpukovnik Miljko Vasić i kapetan prve klase Dragiša Jovanović, pronađeni su mrtvi. JNA je tvrdila da su strijeljani, Bjelovarci da su se međusobno pobili. S obzirom na to da je zapovjednik vojarne JNA pukovnik Kovačević bio odjeven u tenkovsku borbenu uniformu, a druga dvojica u bijele majice, hrvatska strana opravdano smatra da je bilo razilaženja među njima i obračuna. Zaplijenjeno je od 265. oklopne brigade JNA 140 različititih vozila. Jadno naoružanoj Hrvatskoj pogođenoj međunarodnom izolacijom ta dragocjena vozila su poslali na ostala ratišta.

JNA je po BiH u vojarnama vojnicima tijelo mrtvog zapovjednika zlorabila za ratnohuškačku propagandu i širenje laži, radi potpirivanja mržnje prema Hrvatima. Prikazivala je lijes s tijelom pukovnika Kovačevića kao "hrabrog komandanta kojega su strijeljali ustaše". Kovačević i Jovanović postumno su odlikovani. Vasić nije odlikovan, što jača priču o sukobu trojice glavnih zapovjednika brigade.

Skladište je bilo druge sudbine. Okruženo i pod napadom, major JNA Milan Tepić zapovijedio je vojnicima, predati se, a sam ostao u skladištu. Prije toga je dao izvesti da se sva skladišta streljiva miniraju. Nije bio dovoljno koncentriran, hrvatski su branitelji razminirali pa nisu sve četiri zgrade s 1700 tona streljiva i eksploziva ostale minirane. Kad su hrvatske snage ušle u objekt, u 10 sati i 17 minuta, aktivirao je eksploziv i napravio je teroristički čin. Uspio je uništiti tek jedno skladište, ali uz strašne posljedice. 170 tona eksplozivnih sredstava snažno je eksplodiralo, poginuo je on i još 11 hrvatskih vojnika. Nad gradom se nadvila "gljiva" kao iza eksplozije atomske bombe. Ostao je veliki krater, šuma je izgorila. Eksplozija je oštetila stotine okolnih kuća u krugu od 12 kilometara. Mjesto eksplozije danas je spomen-područje Barutana u šumi Bedenik. Srećom su to bili najmanje eksplozivne tvari, jer u drugima su bili protutenkovski eksplozivi. Major Milan Tepić u Srbiji se slavi kao ratni heroj, po njemu su nazvane ulice u Beogradu, Novom Sadu, Banjaluci i Bačkoj Palanci.

Sankcije
Općinsko je tužiteljstvo zbog uništavanja grada i ubijanja civila pokrenulo kaznenu prijavu protiv nekih oficira JNA koji su zapovjedili žestok napad na Bjelovar. Prva je optužnica obuhvatila dvojicu, a plan je bio proširiti optužnicu na još 5-6 neprijateljskih oficira, koji su u trenutku sastavljanja optužnice bili u Srbiji. Te 2005., dok se oksimoronski obnavljalo suđenja hrvatskim braniteljima zbog "ratnih zločina nad vojnicima i oficirima JNA 1991.", Bjelovar je riješio "stvari i istinu o Hrvatskoj 1991." staviti na pravo mjesto.

Spomen
Na području nekadašnje Barutane uređeno je spomen područje. U spomen na oslobođenje Bjelovara od JNA, kao i na tragičan događaj u kojem je poginulo jedanaest hrvatskih vojnika, svake se godine na dan 29. rujna u Bjelovaru održava "Mimohod pobjednika", koji započinje na središnjem gradskom parku, a završava na Spomen području Barutana.

Izvori

Povijest Bjelovara
Bitke u Domovinskom ratu

Bitka za vojarnu u Bjelovaru


Self-Realization Fellowship (SRF) is a worldwide, spiritual organization founded by Paramahansa Yogananda in 1920.  Before coming to the United States, Yogananda began his spiritual work in India in 1917 and named it Yogoda Satsanga Society of India (YSS). He founded SRF in 1920 and in 1925 the Mount Washington property became the international headquarters for SRF and YSS, located in Los Angeles, California. Before his return visit to India in 1935, he legally incorporated SRF in the United States as a non-profit religious organization. He only created SRF as the organization to carry on his work - to care for and disseminate his teachings.

Yogananda's teachings include yoga techniques and a form of meditation that promotes awareness of one's soul and expands one's consciousness. Self-Realization Fellowship disseminates and publishes his teachings, which are guided by his Aims and Ideals. SRF also coordinates the Worldwide Prayer Circle, which it describes as a network of groups and individuals who pray for those in need of physical, mental, or spiritual aid, and who also pray for world peace and harmony.

Leadership
Paramahansa Yogananda founded the Self-Realization Fellowship (SRF) in 1920 and served as head until his death in 7 March 1952.

The first president and head of SRF/YSS after Yogananda was Rajarsi Janakananda, who was president until his death in 20 February 1955.

Daya Mata was the next head and president of Self Realization Fellowship/YSS from 1955
until 30 November 2010, the end of her life. According to Linda Johnsen in Today's Woman in World Religions, the new wave today is women, as many major Indian gurus have passed on their spiritual mantle to women, such as Yogananda to the American born Daya Mata and then to Mrinalini Mata.

In 2010, Mrinalini Mata became the next president of SRF/YSS, with an official announcement on 9 January 2011, holding this position until her passing on 3 August 2017. She was "one of the close disciples of Paramahansa Yogananda personally chosen and trained by him to help guide his society after his passing." Mrinalini Mata had held the position of SRF/YSS vice-president from 1966 until she became president in 2011.

On 30 August 2017, Brother Chidananda was elected as the next and current president with a unanimous vote of the SRF Board of Directors.

SRF also has a sister organization in India called Yogoda Satsanga Society of India, founded by Yogananda in 1917, and headquartered in Dakshineswar (near Calcutta). YSS oversees 200 kendras, mandalis, retreats, and ashrams throughout India and Nepal, including meditation centers, 21 educational institutions, and a variety of charitable facilities.

Teachings

Yogananda first introduced his teachings during an international congress of religious leaders held in Boston, MA in 1920 while giving a talk called The Science of Religion. Yogananda believed that his methods were testable.

His teachings include: his home-study lessons, writings including his autobiography, lectures, and recorded talks; oversees temples, retreats, meditation centers, and monastic communities bearing the name Self-Realization Order. Yogananda wrote his Aims and Ideals as a guide for students of Self-Realization Fellowship /Yogoda Satsanga Society.

Yogananda wrote in God Talks With Arjuna: The Bhagavad Gita that the science of Kriya Yoga was given to Manu, the original Adam, and through him to Janaka and other royal sages.

SRF funded the 2014 documentary, Awake: The Life of Yogananda, which was co-directed by Paola Di Florio and Lisa Leeman.

Yogananda's dissemination of his teachings is continued through his organization – the Self-Realization Fellowship (SRF).
According to author Lola Williamson in her book, Transcendent in America: Hindu-inspired Meditation Movements as New Religion, "He (Yogananda) made it clear that his teachings were to be shared through Self-Realization Fellowship and not through rogue organizations that taught in his name."

Temples, retreats, and other facilities

Self-Realization Fellowship has over 500 temples, retreats, ashrams, centers, and meditation circles around the world. In the U.S., there are seven temples in California: (1) Bay Area Temple, Walnut Creek, (2) Encinitas Temple, Encinitas, (3) Fullerton Temple, Fullerton, (4) Glendale Temple, Glendale, (5) Hollywood Temple, Hollywood, (6) Lake Shrine Temple, Pacific Palisades, (7) San Diego Temple, San Diego. In Arizona there is the Phoenix Temple, Phoenix. There are retreat centers at Lake Shrine in Pacific Palisades, CA, Hidden Valley Ashram in Valley Center, CA, Greenfield Retreat in Front Royal, VA, Inner Retreat Bermersbach in Germany and Armação Retreat in Brazil. There are meditation centers, groups, and circles located in 54 countries.

Encinitas. After his return from India in 1936, Paramahansa Yogananda took up residence at the SRF hermitage in Encinitas, California which was a surprise gift from his disciple Rajarsi Janakananda. It was while at this hermitage that Yogananda wrote Autobiography of a Yogi and other writings plus creating a permanent, foundational structure for the humanitarian and spiritual work of Self‑Realization Fellowship/Yogoda Satsanga Society of India. This property now includes an ashram. A main temple and an overflow temple are nearby on Second St.

Hollywood. On 30 August 1942 Yogananda formally opened the SRF Hollywood Temple on Sunset Blvd., Hollywood, California which is the oldest SRF temple in the US. According to Phil Goldberg, Yogananda dedicated it to "the ideal of human brotherhood and the definite realization of God as the One Father of all mankind."  Meghan Markle's parents, Doria Ragland and Thomas Markle Sr. were married by Brother Bhaktananda at Paramahansa Yogananda's Self-Realization Fellowship temple in Hollywood, California on 23 December 1979.

Pacific Palisades.  The Self-Realization Fellowship Lake Shrine is located on Sunset Boulevard in Pacific Palisades, California. It was dedicated by Yogananda, on 20 August 1950. This 10-acre spiritual center is dedicated to five major world religions. It is set in a hillside amphitheater, has gardens, a spring-fed lake, and is home to swans, ducks, koi, water turtles, lotus flowers, a Dutch windmill and a golden lotus archway, painted white topped with gold lotus blossoms. The archway frames the Mahatma Gandhi World Peace Memorial, an outdoor shrine where an authentic 1,000-year-old Chinese stone sarcophagus holds a portion of the ashes of Mahatma Gandhi.

San Diego.  Paramahansa Yogananda established a temple on Bankers Hill, San Diego on 5 September 1943, during the conflict of World War II. The front walkway of the temple is lined with cypress trees planted by Yogananda. He dedicated the temple as a Church of All Religions with the following prayer: Heavenly Father, may this church be blessed with the vibrations of Self-perception of Thy presence, and when we discuss theology and philosophy, may we not get sidetracked by the pitfalls of intellectual egotism and blind emotion, but travel straight to the highway of Self-Realization and truth which leads to Thee.

In 1945, Mrinilini Mata, then fourteen year old Merna Brown, first met Yogananda at this temple and a year later entered the ashram in Encinitas.

Twentynine Palms. Yogananda spent most of the last four years of his life in seclusion at his desert ashram in Twentynine Palms, California with some of his inner circle of disciples. There he completed his legacy of writings, including the revisions of his books, articles and lessons written previously.

Self-Realization Fellowship Order
The Self-Realization Fellowship Order is the monastic order associated with Self-Realization Fellowship. Monks and Nuns of the Self-Realization Fellowship Order work in the ashrams and temples of the Self-Realization Fellowship, and teach others about the Fellowship and about Kriya Yoga. According to their website:

The SRF renunciant's daily schedule may vary depending on the particular ashram center and area of work to which he or she is assigned, but includes meditation and prayer, service, spiritual study and introspection, exercise and recreation, and time for solitude and silence. There are four stages of monastic life in the Self-Realization Fellowship monastic order, representing a gradual deepening commitment to the renunciant life and the monastic vows: postulancy, novitiate, brahmacarya, and sannyas. Monks and nuns of the Self-Realization Fellowship Order who take their final renunciant vows are members of the Swami Order, which traces its spiritual lineage back to Adi Shankara. Paramahansa Yogananda established the SRF monastic order in the early 1930s.

Reception, views and controversies
George Harrison. According to Straight Arrow Press, in the United States the "proceeds from the January 14, 2002, reissue of George Harrison's 1970 song My Sweet Lord will go to the Self-Realization Fellowship, a California organization that promotes the teachings of Paramahansa Yogananda."
Yogananda, who established the fellowship in 1920 to spread his philosophy of yoga and meditation, is best known for his Autobiography of a Yogi. He was frequently cited by Harrison as an important spiritual influence."

Ravi Shankar had met the Self-Realization Fellowship founder Yogananda in the 1930s and gave his first U.S. concert at the SRF Encinitas Retreat, Encinitas, California in 1957. On visits to Los Angeles, George Harrison would spend time at the SRF retreat in Encinitas. The SRF organization strictly honored its members' privacy which Harrison appreciated.

Elvis Presley often visited the Self-Realization Fellowship in the late 1960s. According to Louis Sahagun of the LA Times, Brother Paramananda, "who left a promising acting career to devote his life to the fellowship," claimed Elvis had once said to him "Man, you made the right choice. People don't know my life or that I sometimes cry myself to sleep because I don't know God."

Philip Goldberg, author of the book American Veda, wrote that hundreds of thousands of seekers have taken to Yogananda's teachings because they have improved their lives.

Lawsuit with Kriyananda. In 1990 SRF filed suit against James Donald Walters (aka Kriyananda) and Walter's (then called) Church of Self-Realization regarding Ananda changing its name to Church of Self-Realization and on issues regarding specific writings, photographs and recordings of Paramahansa Yogananda. According to Louis Sahagún of the Los Angeles Times, SRF wanted "to secure exclusive rights to Yogananda's teachings, name, likeness, voice and use of the term 'self-realization'." The litigation lasted for around twelve years (1990–2002) and in 2002 the final jury trial was held in the US District Court for the Eastern District of California. Jurors ultimately agreed with Self-Realization Fellowship's argument that Yogananda had repeatedly made his intentions clear before dying – he wanted the Fellowship to maintain copyrights to his works. It also determined that the terms Paramahansa Yogananda and self-realization could not be trademarked.

Ben Erskine accused Yogananda of having an illicit affair with his mother, Adelaide, a disciple and photographer of Yogananda's in the late 1920s. According to Erskine, his mother never told him who his father was but he assumed it was Yogananda because his skin was darker than his siblings. In 1995 Erskine's daughter, Peggy, took it a step further and gave SRF paternity claims along with financial demands. The attorneys for SRF initiated DNA testing with hair samples and then a second round of testing using blood samples which concluded there was no relationship. Erskine and his attorney, Shane Reed, rejected the results as biased because a monk in the order oversaw it. To settle the claims, leaving no doubt, SRF established an independent testing process. They hired a San Diego former criminal prosecutor, G. Michael Still, to compare the DNA from Yogananda's three male relatives in India to Erskine's DNA. The lab work was done in two separate labs, one in Missouri and one in Louisiana. The results from both labs were identical, showing no relationship between Yogananda and Erskine.

SRF expansion project. SRF submitted a draft of their expansion project for its headquarters atop Mt. Washington, Los Angeles, CA. According to the Los Angeles Times, the permit allowed, over a 30-year period, the construction of a "museum, additional office space, classrooms, counseling facilities, underground parking and more living quarters for cloistered monks and nuns…" and a site to reinter Paramahansa Yogananda's remains moved from Forest Lawn Memorial-Park to this site. The residents of this hilltop community became divided and overtime, the conflict grew. In the Los Angeles Times it was written, "Supporters say that the church is a good neighbor and that its expansion would not harm the community's character. Opponents say the expansion project would be too big for a hilltop area of only 8,000 residents. As emotions have risen, some neighbors have even stopped talking to one another."
SRF reached the decision to withdraw the plan, when realizing it did not have widespread support from the local residents and after giving it very careful consideration. In the Los Angeles Times it was stated that Brother Brahmananda, a church spokesman, said "We hope that this is a catalyst to promote greater harmony within the community."

Bibliography

See also
 Lahiri Mahasaya
 Yukteswar Giri

References

Further reading

External links

Hindu new religious movements
International Hindu organizations
New religious movements
Yoga organizations
Paramahansa Yogananda
Religious buildings and structures in Los Angeles
Mount Washington, Los Angeles
Non-profit organizations based in Los Angeles
Religious organizations established in 1920
1920 establishments in California

Self-Realization Fellowship


Martina Stjepanović (Vinkovci, 1990.) je hrvatska televizijska i kazališna glumica.

Život
Martina Stjepanović rođena je 1990. u Vinkovcima. Nakon gimnazije upisuje Umjetničku akademiju u Osijeku, smjer gluma i lutkarstvo, te završava ju 2015. godine. Surađuje s Hrvatskim narodnim kazalištem u Osijeku, Zorinim domom u Karlovcu, Dječjim kazalištem Branka Mihaljevića, Gradskim kazalištem Joza Ivakić u Vinkovcima, te Hrvatskim kazalištem Pečuh. Surađivala je s redateljima kao što su Petar Šurkalović, Frana Marija Vranković, Himzo Nuhanović, Vjekoslav Janković, Maja Lučić Vuković, Ivan Kristijan Majić, Robert Raponja. Veću popularnost dobila je ulogom tajnice Goge Biškup u telenoveli Nove TV - Čista ljubav.

Uloge

Televizijske uloge
 "Mrkomir Prvi" kao prodavačica (2023.)
 "Oblak u službi zakona" kao poštanska službenica (2022.)
 "Dar mar" kao Suzana Knežić (djev. Brkljača) (2020.-2021.)
 "Drugo ime ljubavi" kao Jelena Ramljak (2019.-2020.)
 "Na granici" kao Lidija Penava (djev. Masle) (2018. - 2019.)
 "Čista ljubav" kao Gordana "Goga" Biškup (2017. – 2018.)
 "Zlatni dvori" kao Slavica (2016.)
 "Samo ti pričaj" kao Ana Pavlova (2016.)
 "Kud puklo da puklo" kao Steffani (2016.)
 "Provodi i sprovodi" kao sponza tajnica (2011.)
 "Bitange i princeze" kao Tina (2010.)

Filmske uloge
 "I godina nova 2019." kao Lidija Masle (2018.)
 "I godina nova 2018." kao Goga Biškup (2017.)

Kazališne uloge
 "Tri treća tromjesječja" kao Iva (2017.)
 "Čarobni kolač" kao Višnja (2016.)
 "Mletački trgovac" kao Gessica (2012.)

Izvori

Vanjske poveznice

Hrvatski televizijski glumci
Hrvatski kazališni glumci
Životopisi, Vinkovci

Martina Stjepanović


Porgy and Bess es un álbum del músico de jazz Miles Davis. Publicado en 1958 por Columbia Records, el álbum cuenta con los arreglos musicales de Gil Evans basados en la ópera Porgy y Bess, de George Gershwin.

Grabado los días 22 & 29 de julio y los días 4 y 18 de agosto de 1958, se trata de la segunda colaboración entre Davis y Evans, y es considerado por muchos críticos como el major de sus colaboraciones.

Críticas

Nada más publicarse, Porgy and Bess recibió buenas críticas en la prensa generalizada como The New York Times y Los Angeles Times.

Temas
Todos los temas son originales de George Gershwin, excepto cuando se señala otro compositor. Por otra parte, Ira Gershwin y DuBose Heyward escribieron las letras para la ópera de Porgy and Bess, pero todos los temas de este álbum son instrumentales.

Cara 1

Cara 2

Pistas adicionales
Las siguientes pistas fueron incluidas en el CD de 1997.

Personal
 Miles Davis – trompeta, fliscorno
 Ernie Royal, Bernie Glow, Johnny Coles y Louis Mucci – trompeta
 Dick Hixon, Frank Rehak, Jimmy Cleveland y Joe Bennett – trombón
 Willie Ruff, Julius Watkins y Gunther Schuller – trompa
 Bill Barber – tuba
 Phil Bodner, Jerome Richardson y Romeo Penque – flauta travesera, flauta alto & clarinete
 Cannonball Adderley – saxo alto
 Danny Bank – flauta alto & clarinete bajo
 Paul Chambers – contrabajo
 Jimmy Cobb – batería (excepto en pistas 3, 4, 9, & 15)
 Philly Joe Jones – batería (pistas 3, 4, 9, & 15)
 Gil Evans – Arreglos & director de orquesta

Referencias

Enlaces externos
 Porgy and Bess en Discogs

Álbumes de Estados Unidos de 1958
Álbumes de Columbia Records
Álbumes en inglés
Álbumes de Miles Davis

Porgy and Bess (álbum de Miles Davis)


Das Robert E. Howard Museum ist ein Museum in Cross Plains im Callahan County in Texas, Vereinigte Staaten. Es steht an der Kreuzung von Texas State Highway 36 und Avenue J. Es war das Wohnhaus des Autors Robert E. Howard, der Conan den Cimmerier erschaffen hat.  Das Bauwerk wurde 1994 in das National Register of Historic Places aufgenommen.

Geschichte
Das T-förmige, weißgestrichene Haus ließ sich das Ehepaar J. M. Coffman 1919 in Holzständerbauweise erbauen. Dr. Isaac M. Howard und seine Frau Hester Ervin Howard kauften es wenig später. Deren Sohn Robert war ein Teenager, als die Familie in das Haus zog. Die Howards ließen ein Badezimmer und die rückwärtige Veranda hinzufügen.  Robert E. Howard beging 1936 in seinem Auto, das in der Zufahrt des Hauses geparkt war, Suizid. Sein Vater verkaufte es 1944 an Nancy Elizabeth Grisham.

Das Bauwerk wurde 1989 von der in Cross Plains ansässigen gemeinnützigen Organisation Project Pride erworben, die es restaurieren ließ und mit stilgerechten Möbeln ausstattete. Durch einen Tornado, der 1994 in Cross Plains wütete, wurde das Anwesen beschädigt. Diese Schäden ließ Project Pride ausbessern, außerdem entstand ein Pavillon für kommunale Veranstaltungen. 1994 wurde das Bauwerk in das National Register of Historic Places Listings aufgenommen.

Museum
Die von Laien gegründete Robert E. Howard Press Association und die gemeinnützige Robert H. Howard Foundation richten jährlich im Juni eine Veranstaltung aus, um des Vermächtnisses des Autors zu gedenken.

Siehe auch

Belege

Weblinks
Robert E. Howard Foundation
Robert E. Howard Press Association

Museum in Texas
Bauwerk in Texas
Callahan County
Erbaut in den 1910er Jahren
Denkmal im National Register of Historic Places (Texas)
Museum in Nordamerika

Robert E. Howard Museum


An Saccharum kajkaiense in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Aleksandre Melderis, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Aleksandre Melderis. An Saccharum kajkaiense in nahilalakip ha genus nga Saccharum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Saccharum

Saccharum kajkaiense


Acta Academiae Theodoro-Palatinae (Historia et commentationes academiae electoralis scientiarum et elegantiorum literarum Theodoro-Palatinae) ist der Titel der ersten wissenschaftlichen Zeitschrift der Pfalz.

Herausgeber war die von Kurfürst Karl Theodor begründete Kurpfälzische Akademie der Wissenschaften. Zwischen 1766 und 1794 erschienen unter Federführung von Andreas Lamey (1726–1802) in Mannheim elf Bände. Die Beiträge namhafter pfälzischer Wissenschaftler der Zeit in lateinischer, französischer und deutscher Sprache behandeln geschichtliche und naturkundliche Themen. Ab dem dritten Band erschienen die Unterserien Historica und Physica separat. Von den Historica erschienen weitere fünf, von den Physica weitere vier Bände. Zahlreiche Beiträge lieferten Johann Jakob Hemmer und Friedrich Casimir Medicus. Mit dem Ersten Koalitionskrieg kam die Arbeit der Pfälzischen Akademie der Wissenschaften und damit auch die Zeitschrift zum Erliegen.

Bandübersicht
Die Druckbände sind nur an wenigen Standorten verfügbar. Bei den online verfügbaren Digitalisaten sind ausklappbare Karten und Kupferstiche der Druckbände nicht oder nur teilweise erfasst. So fehlen z. B. die Karten der historischen Gaue (Lobdengau Bd. 1, S. 217; Wormsgau Bd. 1, S. 243; Rheingau Bd. 2, S. 153; Speiergau Bd. 3.Hist., S. 228; Kraichgau Bd. 4.Hist., S. 104; Nahegau Bd. 5.Hist., S. 127; Elsenzgau Bd. 6.Hist., S. 91; Wingarteiba Bd. 7.Hist., S. 41).

Weblinks

 Scholarly Societies Project: Serienübersicht
 Bergische Universität Wuppertal: Bandübersicht mit Inhaltsverzeichnis (unvollständig, nur sechs der elf Bände). Achtung! Bei jedem Klick auf die Seitenangabe eines Artikels wird hier jeweils das Digitalisat des gesamten Bandes als riesige PDF-Datei mit langer Ladezeit heruntergeladen.

Wissenschaftliche Zeitschrift (Deutschland)
Antiquarische Zeitschrift (Deutschland)
Geschichte der Pfalz
Zeitschrift
Ersterscheinung 1766
Erscheinen eingestellt 1794
Karl Theodor (Pfalz und Bayern) als Namensgeber

Acta Academiae Theodoro-Palatinae


Minami (jap. 南 "Süden") steht für:
 Minami (Tokushima), japanische Stadt in der Präfektur Tokushima
 Minami-karamete Rock, Felsvorsprung an der Prinz-Harald-Küste des Königin-Maud-Lands, Antarktika
 Lake Minami, See auf der Ost-Ongul-Insel, Antarktis
 Mount Minami-heitō, Berg an der Prinz-Harald-Küste des Königin-Maud-Lands, Antarktika

Minami ist der Familienname folgender Personen:
 Hiroaki Minami (* 1934), japanischer Komponist

 Minami Jirō (1874–1955), japanischer General und Politiker
 Kanan Minami (* 1979), japanische Mangaka
 Kōta Minami (* 1979), japanischer Fußballspieler
 Minami Kunzō (1883–1950), japanischer Maler
 Manabu Minami (* 1988), japanischer Fußballspieler
 Moeka Minami (* 1998), japanische Fußballspielerin
 Shūto Minami (* 1993), japanischer Fußballspieler
 Takuto Minami (* 2002), japanischer Fußballspieler
 Yoshiharu Minami (* 1951), japanischer Judoka
 Yoshiya Minami (* 1971), japanischer Pornodarsteller
 Yūta Minami (* 1979), japanischer Fußballtorhüter
 Yūzō Minami (* 1983), japanischer Fußballspieler

Siehe auch:
 Minamino-seto Strait, Meerenge vor der Prinz-Harald-Küste des Königin-Maud-Lands, Antarktika
 Minami-ku (Begriffsklärung)

Minami


Park Ko-eun (* 11. April 1976) ist eine ehemalige südkoreanische Marathonläuferin.

2000 siegte sie mit ihrer persönlichen Bestzeit von 2:33:06 h beim Seoul International Marathon. 2002 siegte sie beim Gunsan-Marathon, bei dem sie im Vorjahr Dritte geworden war.

Weblinks
 Athletenporträt von Park Ko-eun bei der IAAF (englisch)
 Athletenporträt bei Tilastopaja OY

Marathonläufer (Südkorea)
Südkoreaner
Geboren 1976
Frau

Park Ko-eun


Principiul neagresiunii (numit și axioma neagresiunii) este o poziție etică care afirmă că  este în mod inerent un lucru rău. În acest context, "agresiunea" este definită ca inițierea sau amenințarea cu orice interferență forțată cu un individ sau cu proprietatea acestuia.

Spre deosebire de pacifism, principiul neagresiunii nu interzice apărarea. Principiul neagresiunii este considerat de unii a fi un principiu definitoriu al .

Referințe

Anarho-capitalism
Principii etice
Concepte sociale

Principiul neagresiunii


La  de spahis () est une unité de la Cavalerie de l'Armée française.

Créée en 1922 en Allemagne, elle combat en 1925 dans la guerre du Rif. Reformée en 1927 pour tenir garnison en France, elle combat en mai-juin 1940 pendant la bataille de France à l'issue de laquelle est à nouveau dissoute. Enfin, elle est recréée en octobre 1943 pour participer à la libération de la France et l'occupation de l'Allemagne en 1945. Elle est finalement dissoute en 1946.

Du Rhin au Rif (1922 - 1925)
La division est créée le  pendant l'occupation de la Ruhr. Elle est rattachée la  de cavalerie de l'Armée du Rhin, elle regroupe le  et le  régiment de marche de spahis de spahis. Ces deux régiments deviennent en novembre 1922  et  régiments de marche de spahis puis, en avril 1923,  et  régiments de spahis.

Le , la  part au Maroc pour combattre les Rifains. En novembre 1925, la  est dissoute.

En France et au Luxembourg (1927-1940)
La brigade est reconstituée en France en novembre 1927. Elle regroupe le  régiment de spahis algériens de Compiègne et le  régiment de spahis marocains de Senlis (ce dernier étant renuméroté  en 1929).

Au début de la Seconde Guerre mondiale, la  est équipée pour mener une guerre en Europe. Ses soldats sont ainsi armés du moderne fusil MAS 36 et les régiments disposent de canons antichars de  tractés par des semi-chenillés. En revanche, toutes les brigades de spahis ne disposent que d'un état-major très réduit, aussi bien en nombre de militaires qu'en équipement, par exemple pour les transmissions. En effet, elles sont prévues pour combattre au sein d'une division, chose qui ne sera finalement pas le cas. Mise en alerte dès le , la brigade reçoit le  une mission de couverture en avant de la ligne Maginot. La brigade doit assurer la protection du centre industriel de Longwy et en faciliter le cas échéant l'évacuation.

Sous les ordres du colonel Jouffrault, la  combat au Luxembourg, sur l'Aisne, la Somme, la Seine inférieure, la Loire jusqu'au Rhône, restant .

Retour en France et en Allemagne (1943-1946)
La brigade est recréée en Afrique du Nord le , gardant le souvenir de la brigade de mai-juin 1940. Elle est constituée du  régiment de spahis algériens et du  de spahis marocains, deux régiments restés à cheval.En , cette brigade arrive en France et rétablit l'ordre républicain dans la région toulousaine face aux menées d'activistes de gauche, notamment d'ex-Républicains espagnols. En hiver, elle est envoyée en Alsace dans la région de Huningue-Mulhouse et atteint le Rhin à Chalampé le  après une belle manœuvre de débordement à cheval. Par la suite, elle nettoie la Forêt Noire et atteint finalement le col de l'Arlberg. La brigade était la dernière unité de cavalerie française engagée à cheval en Europe.

Elle est ensuite en occupation en Allemagne, jusqu'à sa dissolution le 30 avril 1946.

Commandants de la
 ? - octobre 1925 : général Durand
 décembre 1927 - janvier 1929 : général Descoins
 janvier 1929 - avril 1934 : colonel puis général de Ganay
 avril 1934 - octobre 1935 : colonel puis général Lahure
 octobre 1935 - mars 1937 : colonel puis général
 mars - juin 1937 : général Decarpentry
  - octobre 1939 : colonel puis général du Cor de Duprat de Damrémont
 octobre 1939 - juin 1940 : colonel Jouffrault
 octobre 1943 - avril 1946 : colonel Brunot

Notes et références

Bibliographie
 , .
 .
 .
 .

 .

Liens externes
 .

Unité de cavalerie française dissoute
Brigades de l'armée de terre française
Brigade de Spahis, 1

1re brigade de spahis


An Dendrobium nephrolepidis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Dendrobium nephrolepidis in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium nephrolepidis


Isla Barbe (en francés: L'Île Barbe) es una isla en medio del río Saona, en el noveno distrito de Lyon, en el distrito de Saint-Rambert-Île Barbe (antiguo municipio anexionado en 1963). Su nombre proviene del latín insula Barbara, que quiere decir la "isla salvaje", lo que refleja su ocupación tardía.
Su punto más alto se encuentra a 171 metros sobre el nivel del mar, siendo administrativamente parte de la Región de Ródano-Alpes.
Una abadía se fundó en la isla en el siglo quinto.  Este es el primer establecimiento monástico en la región de Lyon y uno de los más antiguos en la Galia. Carlomagno estableció una hermosa biblioteca.  El monasterio fue saqueado en varias ocasiones (en los años 676, 725 y 945).

Véase también
 Geografía de Francia
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Islas fluviales de Francia

Isla Barbe


معظم أنواع الجسيمات، يوجد لها هناك جسيم مضاد  مساو لها في الكتلة الساكنة والدوران المغزلي والعمر وتماما في قيمة الشحنة الكهربائية لكن معاكس لها فيها. فعلى سبيل المثال، الجسيم المضاد لإلكترون يكون موجب الشحنة ويسمى بوزيترونا، وينتج بشكل طبيعي في حالات خاصة من الاضمحلال الإشعاعي.

قوانين الطبيعة تكون متماثلة بشكل قوي فيما يتعلق بالجسيمات والجسيمات المضادة. فمثلا، عندما يتحد نقيض بروتون مع بوزيترون فإنهما يشكلان ذرة من نقيض الهيدروجين، والتي تكون مشابهة تماما من حيث خواصها لذرة الهيدروجين. فالفيزيائي الذي يكون جسمه مصنوعا من مادة مضادة، وينجز تجربة في مختبرعلمي مصنوع أيضا من مادة مضادة، ويستخدم مواد كيميائية ومواد متكونة من جسيمات مضادة، فستظهر له تقريبا نفس النتائج في جميع التجارب. وهذا يقود إلى السؤال وهو أنه بعد الانفجار الكبير لماذا تكون الكون كله من المادة بدلا من أن يكون نصفه من المادة والنصف الآخر من مادة مضادة.

عندما يلتقي جسيم مع مضاده، تحدث ظواهر شديدة العنف إذ تتحرر كمية كبيرة من الطاقة إثر هذا اللقاء، فيتفانى الجسيم ومضاده تماماً ويتحولان بالكامل إلى طاقة مما ينتج الفوتون، بما أن شحنتا الجسيم والجسيم المضاد متعاكستان، فإن الشحنة تحفظ. فمثلا، تتحلل الإلكترونات المضادة الناتجة بدورها عن تحلل إشعاعي طبيعي بسرعة مع الإلكترونات مشكلة زوجا من أشعة غاما.

الجسيمات المضادة تنتج بشكل طبيعي من تحلل بيتا، وأيضا من تفاعل للأشعة الكونية في الغلاف الجوي. وبما أن الشحنة تكون ثابتة، فإنه من غير الممكن إنتاج جسيمات مضادة إلا إذا تم تدمير الجسيم من نفس الشحنة (كما في تحلل بيتا)، أو إنتاج جسيم من شحنة مضادة. وقد تم عمل الفكرة الثانية في العديد من العمليات حيث تم إنتاج الجسيم وضديده بوقت واحد، كما هو في معجل الجسيمات. وتعتبر تلك عملية إفناء عكسية للجسيم-ومضاد الجسيم.

بما أن الجسيم وضديده لهما شحنتان متعاكستان فإن الحيود الكهربائي للجسيم لا يستلزم أن يكون الجسيم متطابقا مع ضديده. فمثلا، النيوترون مكون من الكواركات ومضاد النيوترون مكون من مضادات الكواركات، ويمكن التمييز بينهما لأنهما سيقضيان عند الاتصال. وهناك بعض الجسيمات (أو الدقائق بمسمى آخر) التي ليس لها شحنة كهربائية ولا باريونية ولاغيرها على الإطلاق، كالفوتون والجرافتون وهو جسيم افتراضي والجسيم الثقيل الافتراضي الضعيف التفاعل (WIMP) وهذان يسميان (ماجورانا), لا يوجد فرق بينها ومضاداتها، فيصح القول إن الفوتون المضاد مطابق للفوتون، أو بتعبير آخر فإنه في حالة الفوتون لا يمكن تمييز الجسيمات عن مضاداتها، أو الجسيمات نفسها متناظرة، لا شيء آخر مناظر لها.

البداية

التجربة
في عام 1932 وبعد أن تنبأ بول ديراك بوجود البوزيترون، اكتشف كارل أندرسون بأن اصطدامات الأشعة الكونية تنتج تلك الجسيمات داخل غرفة خاصة. فقد أظهر كاشف الجسيمات  أو كاشف الإشعاع  عن أثر ينحني في الاتجاه المعاكس لمسار الالكترونات ضمن الحقل المغناطيسي، ثم أمكن قياس كتلة الجسيم المضاد، وسمي (بوزيترون).

تم اكتشاف مضاد البروتون ومضاد النيوترون عن طريق اميليو سجري وأوين تشامبرلين عام 1955 بجامعة كاليفورنيا. وبعدها تم إنتاج مضاد الجسيمات للعديد من الجسيمات تحت الذرية عن طريق تجارب مسرع الجسيمات.

نظرية الثقب

تضمنت نتائج حل معادلة ديراك على وجود كمية من الطاقة السالبة، كنتيجة أن الإلكترون يمكنه إطلاق أشعة بشكل مستمر مما يوقعه في حالة من الطاقة السلبية. ويمكن احتمال الأسوأ وهو أن يستمر بإطلاق كمية لا متناهية من الطاقة بسبب توافر كمية غير منتهية من حالات الطاقة السلبية. ولمنع هذا الوضع غير طبيعي من الحدوث، فقد اقترح ديراك بأن هناك بحرا من الإلكترونات ذات طاقة سلبية تملأ هذا المحيط، تغطي جميع حالات الطاقة المنخفضة بحيث خلال مبدأ استبعاد باولي فلا يمكن لأي الكترون آخر أن يقع بهذا البحر. مع ذلك في بعض الأحيان، قد تنتشل إحدى الجسيمات سلبية الطاقة من بحر ديراك لتصبح جسيم موجب الطاقة. لكن عند خروجها فإنها ستترك وراءها ثقب في البحر والتي ستعمل تماما كما الكترون موجب الطاقة ولكن بشحنة معاكسة، وافترض بأنها البروتونات، وقد أطلق على ورقة عمله تلك اسم نظرية الإلكترونات والبروتونات .

كان ديراك مدركا بمشكلة أن الصورة التي عملها تتضمن على عدد غير متناه من الشحنات السالبة. وقد احتج بأن ندرك بأنها الحالة العادية للشحنة الصفرية. الصعوبة الأخرى هي الاختلاف بالكتلة ما بين الإلكترون والبروتون. وقد جادل ديراك أيضا بأن ذلك سببه التفاعلات الكهروطيسية مع البحر، حتى أثبت هيرمان ويل بأن هناك تناسق تام ما بين الشحنات الموجبة والسالبة في نظرية الثقب. وقد تنبأ ديراك بالتفاعل + → + حيث يقضى الإلكترون والبروتون على بعضهما فينتج منهما 2 فوتون. واثبت كلا من روبرت أوبنهايمر وايغور تام بأن ذلك يجعل المادة الطبيعية تختفي بسرعة كبيرة. وبعدها بسنة، أي عام 1931، عدل ديراك من نظريته وافترض البوزيترون، وهو جسيم له نفس كتلة الإلكترون. واكتشف هذا الجسيم في السنة التالية مما أزاح آخر اعتراضين لتلك النظرية.

لكن تبقى مشكلة العدد اللانهائي من الشحنات موجودة بالمحيط. وكما نعلم أيضا أن البوزونات لديها جسيمات مضادة، ولكن بما أنهم لم يخضعوا لنظرية مبدأ استبعاد باولي، فإن نظرية الثقب لا تتوافق معهم. لذا فالتفسير الموحد للجسيمات المضادة اتاحته نظرية المجال الكمي والتي حلت كلا من المشكلتين.

إفناء جسيم-جسيم مضاد

إذا كان الجسيم وضديده بحالة كمية مناسبة، فإنهما سيفنيان بعضهما مكونين جسيمات محايدة (كالفوتونات)، التفاعلات مثل  +  →   +  (ينتج من إفناء زوج إلكترون-بوزيترون عدد 2 فوتون). لذا فلا يمكن الحصول على فوتون مفرد ناتج من الإناء زوج الكترون-بوزيترون  +  →  لأنه من غير الممكن المحافظة على الطاقة وكمية الحركة معا في تلك العملية، ولا يمكن أيضا إجراء عملية معاكسة لذات السبب. ولكن بنظرية المجال الكمي فإن تلك العملية مسموحة كحالة كم مرحلية لزمن قصير يكفي باستيعاب انتهاك حفظ الطاقة عن طريق مبدأ الريبة. بذلك يفتح لنا المجال لإنتاج أو الإناء زوج افتراضي (أو الواقعي) بحيث حالة جسيم كمي قد تتأرجح إلى حالة جسيمين ثم تعود. تلك العمليات ضرورية في حالة الفراغ أو إعادة تنظيم لنظرية المجال الكمي. وأيضا تفتح المجال لخلط الجسيمات المحايدة خلال عمليات مثل التي بالصورة: وهو مثال معقد لما يسمى إعادة تنظيم للكتلة (mass renormalization).

خصائص الجسيمات المضادة
يمكن أن تتبادل حالة كمية لكل من الجسيم وضديده وذلك بتفعيل مشغلات تماثل الشحنة C-symmetry C، مشابه الشحنة Parity P، ومعاكس الزمن time reversal T. إذا كانت العلامات |p,σ,n> تدل على حالة الكم للجسيم n مع العزم p، الدوران المغزلي J ويكون عنصره بالإتجاه-z هو σ فإن أحداهما يكون:

حيث:nc يرمز إلى حالة تماثل الشحنة. أي أن الجسيم المضاد الذي يتصرف تحت CPT (مماثل الشحنة ومشابه الشحنة ومعاكس الزمن) يكون بنفس حالة الجسيم ويقع ضديده تحت نفس النموذج المبسط لمجموعة بيونكير (Poincare group). فقد تكون خصائص الجسيمات المضادة متصلة بالجسيم خلالها. إن كان T بحالة تماثل ديناميكي جيد، فالنتيجة هي:

حيث علامة التناسب تشير إلى أنه قد يكون هناك طور على جهة اليمين. وبمعنى آخر فإن الجسيم وضديده يجب أن يكون:
 نفس الكتلة m
 نفس حالة الدوران المغزلي J
 متعاكس بالشحنة الكهربائية q و-q.

نظرية المجال الكمي
يعتمد هذا الفصل على أفكار ولغة وترميز قانونية تجزئة الكم (canonical quantization) لنظرية المجال الكمي.

قد يحاول المرء تقسيم مجال الإلكترون بدون أن يخلط عوامل الإفناء مع الإنشاء من خلال كتابة

فعندما يستخدم الرمز k للإشارة إلى أعداد الكم p وσ تم ذكره في المقطع السابق ورمز الطاقة، (E(k, وak ترمز إلى عوامل الإفناء المتشابهة. وبما أننا نتعامل مع الفرميونات، فيجب أن يكون لدينا علاقة مضادة التبادل مرضية قانونيا. ولكن إن كتب قانون هاملتون كالتالي

فإنه سوف يُرى أن القيمة المتوقعة ل H يجب أن لا تكون موجبة. وهذا بسبب أنه بإمكان (E(k أن يكون لها أي علامة أيا كانت، وهذا المزيج من عاملي الإنشاء والإفناء له قيمة متوقعة وهي: 1 أو 0.

لذا يجب إدخال شحنة متماثلة في مجال الجسيم المضاد مع عواملها للإفناء والتكوين لتحقيق تلك الروابط

حيث k مساوية ل p، ومعاكسة في σ وعلامة الطاقة. وعندها سيتم إعادة كتابة المجال بالصيغة التالية:

حيث المجموع الأول سيكون حالة طاقة موجبة والمحصلة الثانية هي حالة طاقة سلبية. وستكون الطاقة كالتالي:

حيث E0 هي ثابت سلبي لانهائي. وتعرف حالة الفراغ بأنها الحالة التي لايوجد بها جسيمات ولا أضدادها، أي  و. عندها تكون طاقة الفراغ تساوي بالضبط E0. حيث أن قياس جميع الطاقات مرتبطة بالفراغ، فإن H هو موجب محدد. بتحليل خصائص كل من ak وbk يظهر بأن أحدهما هو عامل الإناء للجسيم والآخر للجسيم المضاد. وتلك هي حالة الفرميون.

هذا المنهج عمله كل من فلاديمير فوك وونديل فوري وروبرت ابنهايمر. إذا تم تجزئة الكم بمجال سلّمي حقيقي، فسيكون هناك نوع واحد لعامل الإفناء، لذا فمجال التدرج الحقيقي يصف البوزون المحايد. حيث أن مجالات التدرج المعقدة تتسع لنوعين مختلفين من عوامل الإفناء، والتي تتصل ببعضها عن طريق الاقتران، وتلك المجالات تصف البوزونات المشحونة.

تفسير فينمان-ستوكلبيرغ
مع الأخذ بعين الاعتبار ان صيغ انتشار الطاقة السالبة للمجال الإلكتروني تكون عكسية مع الزمن، فقد توصل ارنست ستوكلبيرغ إلى تصور حي للحقيقة القائلة بأن الجسيمات وأضدادها لها نفس الكتلة m والدوران المغزلي J ولكن متعاكسة بالشحنة q. مما سمح له بإعادة كتابة نظرية الاضطراب بدقة على شكل رسوم بيانية. وقدم بعدها ريتشارد فاينمان استنتاج منهجي مستقل لتلك الرسوم البيانية من شكليات الجسيم وسميت بمخطط فاينمان. كل خط من الخطوط البيانية تمثل انتشار الجسيم سواء طردي أو عكسي مع الزمن. وتلك التقنية هي طريقة واسعة الانتشار في الوقت الحالي لاحتساب السعة في نظرية المجال الكمي.

وبما أن التصور قد طوره ارنست ستوكلبيرغ واكتسب صيغته المحدثة بمجهودات فيمان، لذا فقد سمي بتفسير فينمان-ستوكلبيرغ للجسيمات المضادة تكريما لكلا العالمين.

انظر أيضا
 نظرية المجال الكمي
 قائمة الجسيمات

المراجع

 المادة المضادة الكونية مجلة العلوم أغسطس - سبتمبر1998 / المجلد 14.
 Feynman, Richard P. "The reason for antiparticles", in The 1986 Dirac memorial lectures, R.P. Feynman and S. Weinberg. Cambridge University Press, 1987. ISBN 0-521-34000-4.
 Weinberg, Steven. The quantum theory of fields, Volume 1: Foundations. Cambridge University Press, 1995. ISBN 0-521-55001-7.

جسيمات أولية
فيزياء الجسيمات
مادة مضادة
نظرية الحقل الكمومي

جسيم مضاد


Brezje (auch Brezje na Gorenjskem, dt.: Pirkendorf in der Oberkrain) ist ein Dorf in der slowenischen Gemeinde Radovljica in der Region Gorenjska. Es liegt nordwestlich der Stadt Kranj, 485 Meter über dem Meeresspiegel, und hat 493 Einwohner (Stand 2002).

Brezje wurde erstmals im 11. Jahrhundert erwähnt und gilt heute als wichtigster Wallfahrtsort Sloweniens. Die heutige Wallfahrtskirche, die Basilika St. Veit (Bazilika Sv. Vida), wurde im Jahr 1900 geweiht, geht jedoch auf ältere Kirchen an derselben Stelle zurück. Im Volksmund wird die Basilika aufgrund des dort befindlichen und angeblich Wunder wirkenden Marienbildes auch Maria Hilf (Marija Pomagaj) genannt. Das vom slowenischen Maler Leopold Layer (1752–1828) im Jahr 1814 geschaffene Bild basiert auf dem Gnadenbild Mariahilf von Lucas Cranach dem Älteren, das sich im Innsbrucker Dom befindet. Papst Johannes Paul II. erhob die Wallfahrtskirche im Jahr 1988 zur Basilica minor und besuchte sie 1996. Der Platz vor der Kirche stammt vom berühmten slowenischen Architekten Jože Plečnik.

Weblinks

 Webpräsenz von Brezje (slowenisch)
 Internetseite der Wallfahrtskirche (slowenisch)
 Internetseite der Wallfahrtskirche (deutsch, mehrsprachig)
 Rudolf Grulich: Das slowenische Lourdes. Website kirche-in-not.de.

Ort in Slowenien
Radovljica
Ort an der Save
Laibacher Becken
Karawanken und Bachergebirge
Katholischer Wallfahrtsort in Slowenien
Ersterwähnung im 11. Jahrhundert

Brezje (Radovljica)


El Salvador deltog første gang i olympiske lege under sommer-OL 1968 i Mexico by. Nationen boykottede sommer-OL 1976 i Montréal og sommer-OL 1980 i Moskva, men har ellers deltaget i samtlige sommerlege siden 1968. El Salvador har aldrig deltaget i vinterlege og har aldrig vundet nogen olympiske medaljer.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 El Salvadors OL-statistik  på Sports-reference.com

El Salvador ved sommer-OL
OL

El Salvador ved OL


Dora María Téllez Argüello (* 21. November 1955 in Matagalpa) ist eine nicaraguanische Politikerin, Historikerin und ehemalige Guerilla-Kämpferin der Sandinistas. Bekannt wurde sie durch die Besetzung des Nationalpalastes im Zuge der Nicaraguanischen Revolution, bei der sie als Unterhändlerin der FSLN auftrat.

Kommandantin im nicaraguanischen Bürgerkrieg
Dora María Téllez kam 1955 in Matagalpa zur Welt als Tochter von María Dora und Ramón Téllez. Während ihrer Schulzeit nahm sie Kontakte zur revolutionären Studentenbewegung auf und nahm an Demonstrationen gegen die Diktatur teil. Seit 1974 war sie Mitglied der FSLN. Als Medizinstudentin wurde Téllez 1976 Kommandantin der FSLN im Bürgeraufstand gegen den nicaraguanischen Diktator, Anastasio Somoza Debayle. Für ihre Tätigkeiten tauchte sie unter. Zunächst kämpfte sie in den Bergen im Norden Nicaraguas gemeinsam mit Victor Tirado, Daniel Ortega, Germán Pomares, Oscar Benavides und Joaquín Cuadra. Ziel war die Einnahme Ocotals, was jedoch aufgrund der großen Gegenwehr der Guardia Nacional und der spärlichen Bewaffnung der Guerilla nicht gelang. Die Gruppe nahm jedoch einige Bergdörfer ein, die den Ruf hatten, dem Diktator besonders verhaftet zu sein, darunter Mozonte.

Die 22-jährige Téllez gehörte als Comandante Dos zum Führungszirkel der 26 Mitglieder des terceristischen Flügels der FSLN, die im August 1978 unter der Leitung von Edén Pastora den Nationalpalast besetzten (Operación Chanchera) und etwa 1000 Mitglieder des Parlaments als Geisel nahmen. Téllez übernahm dabei die Verhandlungsführung mit dem Diktator. Dieser kam den Forderungen nach der Freilassung politischer Häftlinge, unter denen auch Tomás Borge war, dem Verlesen und Veröffentlichen einer Deklaration der Terceristas in allen nationalen Medien, der Zahlung eines Lösegelds sowie der Bereitstellung von Fluchtflugzeugen nach. Téllez wurde dadurch der nicaraguanischen Bevölkerung und der Weltöffentlichkeit bekannt als Comandante Dos, ihrem Decknamen während der Aktion.

Aufgrund des national wie international großen medialen Erfolgs der Aktion, bekam die FSLN in der Folge großen Zulauf und der internationale Druck auf das Somoza-Regime wuchs. Téllez, die mit anderen Guerilleros nach Panama geflüchtet war, ließ sich dort und in Kuba weiter militärisch ausbilden und kehrte im Februar 1979 nach Nicaragua zurück, wo sie sich wieder den Kämpfen anschloss. Ihre Popularität brachte ihr einen einflussreichen Posten in der Führungsstruktur des terceristischen Flügels der FSLN, der sich im Januar 1979 mit den anderen beiden Flügeln inzwischen wieder vereint hatte.

In den folgenden fünf Monaten führte Téllez sandinistische Truppen im ganzen Land gegen die Nationalgardisten Somozas. Ihr unterstanden Guerilleros und Guerilleras jeden Alters und jeden sozialen Ursprungs, von militärisch ausgebildeten Kämpfenden bis hin zu Jugendlichen und Alten ohne jegliche Kampferfahrung. Sie kämpfte zuerst gemeinsam mit den Kräften von Edén Pastora, der die Besetzung des Nationalpalastes als Comandante Cero geplant und durchgeführt hatte, später mit anderen Truppen in den zentralen und nördlichen Regionen Nicaraguas. Nach Aussagen der FSLN-Kommandantin Mónica Baltodano überraschten Téllez' Überfälle, die sie in den Nordprovinzen zusammen mit den Kämpfern und Kämpferinnen der Kommandantin Leticia Herrera führte, die Feinde so sehr, dass sich diese zerstreuten.

Gemäß der neuen sandinistischen Strategie des städtischen Volksaufstands führte Dora María Téllez ihre Kräfte ab Juni in einen Häuserkampf in der Stadt León, die nach sechs Wochen als erste große Stadt den Sandinisten zufiel. In der Folge dieses militärischen Sieges wurde Téllez zur Chefin des Führungsstabs gewählt. Gefolgt wurde die Eroberung Leóns durch die Einnahme Managuas zwei Wochen später. Nach dieser finalen Offensive der Sandinisten ab Juni floh der Diktator im Juli 1979.

Politische Karriere
Nach dem Sieg der Sandinisten über die Somozas wurde Téllez zunächst politische Sekretärin des Stadtkommitées der FSLN in Managua (1979–1985). 1985–1990 war sie Gesundheitsministerin von Nicaragua. In dieser Funktion startete sie eine Gesundheitskampagne, wegen deren schnellen Erfolges die UN Nicaragua einen Preis verlieh.

Nachdem Téllez die FSLN verlassen hatte, gründete sie 1995 gemeinsam mit anderen Sandinisten den Movimiento de Renovación Sandinista (MRS), eine Partei, der sich auch andere Sandinisten wie Ernesto Cardenal, Henry Ruiz, Mónica Baltodano oder Sergio Ramírez angeschlossen haben. Der Präsidentschaftskandidat des MRS für die Wahlen 2006, Herty Lewites, starb vor den Wahlen an einer natürlichen Todesursache.

Am 4. Juni 2008 begann Téllez einen Hungerstreik, um gegen die "Diktatur des Daniel Ortega" zu protestieren, der ebenfalls Sandinist ist und 2006 zum Präsidenten wiedergewählt wurde. Ortega und seine Unterstützer entzogen dem MRS eine Woche später die Legalität. Téllez beendete ihren Hungerstreik am 16. Juni, nachdem ihr Ärzte wegen gesundheitlicher Schäden dazu geraten hatten.

Am frühen Morgen des 13. Juni 2021 stürmte die Polizei das Haus von Dora María Téllez. Augenzeugen berichten, die Beamten hätten Türen eingetreten. Freunde und Verwandte sagten, mindestens 60 Polizisten seien beteiligt gewesen, darunter Angehörige einer Spezialeinheit. Die Festnahme von Téllez beruht auf einem neuen und umstrittenen Gesetz, das die "Anstiftung ausländischer Einmischung in innere Angelegenheiten" mit langjährigen Haftstrafen ahndet.

Am 8. oder 9. Februar 2023 wurde Téllez aus der Haft entlassen und zusammen mit anderen freigelassenen politischen Gefangenen in die USA abgeschoben.

Akademische Tätigkeiten und Harvard-Berufung
Dora María Téllez veröffentlichte ein Buch über nicaraguanische Geschichte, in dem sie die Bedeutung der zentralnördlichen Region für die politische und wirtschaftliche Geschichte des Landes hervorhob. 2004 wurde sie als Robert F. Kennedy Visiting Professor für Lateinamerika-Studien an die Harvard Divinity School der Harvard University berufen. Sie konnte diesem Ruf jedoch nicht folgen, da ihr wegen ihrer terroristischen Tätigkeiten keine Einreiseerlaubnis in die Vereinigten Staaten gewährt wurde.

In Reaktion darauf veröffentlichten 122 Akademiker und Akademikerinnen der Harvard University und 15 weiterer nordamerikanischer Universitäten eine Erklärung zu ihrer Verteidigung:

Ab 1998 leitete Téllez ein bibliografisches Forschungsprojekt für die URACCAN (Universidad de las Reciones Autonomas de la Costa Caribe Nicaraguense). Aktuell ist sie Koordinatorin des Projektes Memoria Centroamericana des Instituto de Historia de Nicaragua y Centroamerica (Ihnca) der Universidad Centroamericana (UCA) in Kooperation mit der Universidad de Costa Rica (URC).

Publikationen
 En busca de la mujer nueva. In: Nicaragua 1984.
 (mit Omar Cabezas und Sergio Ramírez) La Insurrección de las paredes: pintas y graffiti de Nicaragua, Managua: Editorial Nueva Nicaragua, 1984.
 (mit Tomás Borge und posthum Augusto César Sandino): Nicaragua: la revolución de la mujer, Editorial Anteo, 1984.
 (mit Fabián Medina Sánchez): Muera la gobierna! Colonización en Matagalpa y Jinotega (1820-1890), Universidad de las Regiones Autónomas de la Costa Nicaragüense (URACCAN), Managua 1999.
 Democracia y seguridad ciudadana: sistema de justicia penal-Nicaragua, Coordinadora Regional de Investigaciones Económicas y Sociales, Managua 1999.
 (mit Oscar-René Vargas, Roberto J. Cajina, Andrés Serbín und Diego Ferreyra): Gobernabilidad democrática y seguridad ciudadana: El caso de Nicaragua, CRIES, 2000.
 Colonicaión en Matagalpa y Jinotega (1820-1890). In: Boletín nicaraguense de bibliografía y documentación 125, 2004, S. 111–156.
 La exclusión política, de jóvenes, mujeres y pueblos indígenas: Propuestas para la Reforma política en Nicaragua-Documento de Trabajo. (PDF; 1,3 MB) FES: Printex, 2009.
 Le gouvernement a polarisé le pays et la crise économique rend un dialogue national urgent.In: Amérique centrale, fragilité des démocraties 73, Sommer 2009, S. 101–112.

Literatur
  Knut Velhagen (d. i. Jürgen Höpfner): Operación Chanchera, Berlin-Ost (Militärverlag der Deutschen Demokratischen Republik) 1980 (Band 224 der Heftromanreihe Tatsachen)

Weblinks
 Blog von Dora María Téllez (spanisch).
 Lista completa de los presos políticos desterrados difundida por el régimen sandinista. El aparato de Daniel Ortega y Rosario Murillo ha liberado a 222 de los 245 opositores encarcelados en el país; El País vom 9. Februar 2023.
 Interview von Voice of America (VOA) mit Tellez in Washington, DC, nach ihrer Ankunft in den USA, vermutlich am 11. Februar 2023; youtube, Länge ca. acht Min.

Einzelnachweise

Autor
Gesundheitsminister (Nicaragua)
Mitglied des Frente Sandinista de Liberación Nacional
Guerilla (Person)
Person in der Nicaraguanischen Revolution
Nicaraguaner
Geboren 1955
Frau

Dora María Téllez


Gerlach 1., greve af Nassau-Wiesbaden-Idstein-Weilburg (født før 1283, død 7. januar 1361) var greve af Nassau-Wiesbaden-Idstein-Weilburg fra 1305 til 1344. Fra 1305 til 1361 var han også greve af Nassau-Sonnenberg.

Gerlach var søn af den tyske konge Adolf af Nassau (før 1250–1298) og Imagina af Isenburg-Limburg (1255 – 1318).

Gerlach 1. var først gift med Agnes af Hessen (død 1332). De blev forældre til fire børn. Den næstældste var Johan 1. (1309 – 1371), der blev greve af Nassau-Weilburg.

Gerlachs næste ægteskab var med Irmengard af Hohenlohe-Weikersheim. De blev forældre til to sønner.

Grever af Nassau
Walramiske linje af Huset Nassau


The butterflyfish are a group of conspicuous tropical marine fish of the family Chaetodontidae; the bannerfish and coralfish are also included in this group. The approximately 129 species in 12 genera are found mostly on the reefs of the Atlantic, Indian, and Pacific Oceans.  A number of species pairs occur in the Indian and Pacific Oceans, members of the huge genus Chaetodon.

Butterflyfish look like smaller versions of angelfish (Pomacanthidae), but unlike these, lack preopercle spines at the gill covers. Some members of the genus Heniochus resemble the Moorish idol (Zanclus cornutus) of the monotypic Zanclidae. Among the paraphyletic Perciformes, the former are probably not too distantly related to butterflyfish, whereas the Zanclidae seem far less close.

Description and ecology

Butterflyfish mostly range from  in length. The largest species, the lined butterflyfish and the saddle butterflyfish, C. ephippium, grow to . The common name references the brightly coloured and strikingly patterned bodies of many species, bearing shades of black, white, blue, red, orange, and yellow. Other species are dull in colour. Butterflyfish are a boundless, different group of marine percoids with delegates on practically all coral reef frameworks and in every single tropical ocean. Their bright and color patterns have drawn in much consideration, creating an abundance of data about their conduct and environment. Many have eyespots on their flanks and dark bands across their eyes, not unlike the patterns seen on butterfly wings. Their deep, laterally narrow bodies are easily noticed through the profusion of reef life. The conspicuous coloration of butterflyfish may be intended for interspecies communication. Butterflyfish have uninterrupted dorsal fins with tail fins that may be rounded or truncated, but are never forked.

Generally diurnal and frequenting waters less than  deep (though some species descend to , butterflyfish stick to particular home ranges. These corallivores are especially territorial, forming pairs and staking claim to a specific coral head. Contrastingly, the zooplankton feeders form large conspecific groups. By night, butterflyfish hide in reef crevices and exhibit markedly different coloration.

Their coloration also makes them popular aquarium fish. However, most species feed on coral polyps and sea anemones. Balancing the relative populations of prey and predator is complex, leading hobby aquarists to focus on the few generalists and specialist zooplankton feeders.

Butterflyfish are pelagic spawners; that is, they release many buoyant eggs into the water, which become part of the plankton, floating with the currents until hatching. The fry go through a tholichthys stage, wherein the body of the postlarval fish is covered in large, bony plates extending from the head. They lose their bony plates as they mature. Only one other family of fish, the scats (Scatophagidae) express such an armored stage.

Taxonomy, systematics and evolution
The Chaetodontidae can be, but are not usually, divided into two lineages that arguably are subfamilies. The subfamily name Chaetodontinae is a little-used leftover from the period when the Pomacanthidae and Chaetodontidae were united under the latter name as a single family. Hence, Chaetodontinae is today considered a junior synonym of Chaetodontidae. In any case, one lineage of Chaetodontidae (in the modern sense) contains the "typical" butterflyfish around Chaetodon, while the other unites the bannerfish and coralfish genera. As the Perciformes are highly paraphyletic, the precise relationships of the Chaetodontidae as a whole are badly resolved.

Chaetodontidae is classified within the suborder Percoidei by the 5th edition of Fishes of the World, but they are placed in an unnamed clade which sits outside the superfamily Percoidea. This clade contains 7 families which appear to have some relationship to Acanthuroidei, Monodactylidae, and Priacanthidae. Other authorities have paced the family in the order Chaetodontiformes alongside the family Leiognathidae.

Before DNA sequencing, the taxonomy was confused about whether to treat these as species or subspecies. Also, numerous subgenera have been proposed for splitting out of Chaetodon, and it is becoming clear how to subdivide the genus if that is desired.

The fossil record of this group is marginal. Their restriction to coral reefs means their carcasses are liable to be dispersed by scavengers, overgrown by corals, and any that do fossilize will not long survive erosion. However,  Pygaeus, a very basal fossil from the mid- to late Eocene of Europe, dates from around the Bartonian 40–37 million years ago (Mya). Thus, the Chaetodontidae emerged probably in the early to mid-Eocene. A crude molecular clock in combination with the evidence given by Pygaeus allows placement of the initial split between the two main lineages to the middle to late Eocene, and together with the few other fossils, it allows the deduction that most living genera were probably distinct by the end of the Paleogene 23 Mya.

Genera
The bannerfish-coralfish lineage can be further divided in two groups; these might be considered tribes, but have not been formally named. Genera are listed in order of the presumed phylogeny, from the most ancient to the youngest:

Bannerfish/coralfish lineage 1:
 Amphichaetodon Burgess, 1978
 Coradion Kaup, 1860
 Chelmon Cloquet, 1817
 Chelmonops Bleeker, 1876

Bannerfish/coralfish lineage 2:
 Forcipiger Jordan & McGregor, 1898
 Hemitaurichthys Bleeker, 1876
 Heniochus Cuvier, 1816
 Johnrandallia Nalbant, 1974

The "typical" butterflyfishes may eventually come to contain more genera; see Chaetodon:
 Chaetodon Linnaeus, 1758
 Parachaetodon Bleeker, 1874
 Prognathodes Gill, 1862
 Roa Jordan, 1923

Timeline

Gallery

Further reading
 Pratchett, Morgan S. & Berumen, Michael L. & Kapoor, B.G. [Editors] : Biology of Butterflyfishes. CRC Press, 2014.

References

General
  (2007): Molecular phylogenetics of the butterflyfishes (Chaetodontidae): Taxonomy and biogeography of a global coral reef fish family. Mol. Phylogenet. Evol. 45(1): 50–68.  (HTML abstract)
  [2008]: Family Chaetodontidae – Butterflyfishes. Retrieved 2008-SEP-02.
  (2007): Molecular phylogeny of Chaetodon (Teleostei: Chaetodontidae) in the Indo-West Pacific: evolution in geminate species pairs and species groups. Raffles Bulletin of Zoology Supplement 14: 77–86. PDF fulltext
  (2002): [Chaetodon]. In: A compendium of fossil marine animal genera. Bulletins of American Paleontology 364: 560. HTML database excerpt

Specific

Articles which contain graphical timelines
Extant Maastrichtian first appearances
Taxa named by Constantine Samuel Rafinesque

Butterflyfish


Centrala nucleară Ignalina (în , în ) este o centrală nucleară închisă cu două unități RBMK-1500 aflată în comuna Visaginas, Lituania. A fost numită după orașul Ignalina aflat în apropiere. Din cauza similarității centralei cu celebra centrală nucleară de la Cernobîl, atât în ceea ce privește designul reactorului, cât și prin lipsa unei clădiri de izolare robuste, Lituania a acceptat să închidă centrala ca parte a acordului său de aderare la Uniunea Europeană. Unitatea 1 a fost închisă în decembrie 2004; Unitatea 2, care reprezenta 25% din capacitatea de producție a energiei electrice din Lituania și furniza aproximativ 70% din cererea electrică a Lituaniei, a fost închisă la . Au fost făcute propuneri pentru construirea unei noi centrale nucleare pe același amplasament. Cu toate acestea, planurile nu s-au materializat și de atunci țara este unul dintre cei mai activi susținători ai energiei regenerabile.

Reactoarele

Centrala nucleară de la Ignalina conținea două reactoare RBMK-1500 de tip canal răcite cu apă și moderate cu grafit, de design sovietic. După dezastrul de la Cernobîl din aprilie 1986, puterea nominală a reactorului a fost coborâtă la 1.360 MW. Fiecare unitate a centralei era echipată cu două turbine K-750-65/3000 cu generatoare de 800 MW.

În decembrie 1983, când unitatea Ignalina 1 fost pornită, s-a observat pentru prima dată un defect de proiectare al lui RBMK. Atunci când partea inferioară din grafit a tijelor de control se introduceau în reactor, ele provocau pe moment o creștere a puterii. Unitățile de comandă ale unității 1 nu s-au blocat și au ajuns la fundul reactorului; borul din tijele de control a oprit reacția nucleară. Alte organizații nucleare și centrale de tip RBMK au fost informate despre această problemă, dar chestiunea nu a fost abordată decât după accidentul de la Cernobîl, care a fost cauzat în parte de o creștere similară de putere. Modificările ulterioare au fost testate la Ignalina în 1987 și 1988.

Istorie
Pregătirile pentru construcție au început în 1974. Munca pe teren a început patru ani mai târziu. Unitatea 1 a fost pusă în funcțiune în decembrie 1983 și a fost închisă la . Unitatea 2 a fost pusă în funcțiune în august 1987 și a fost închisă la  la ora 23:00 EET (21:00 UTC). Inițial, Unitatea 2 era programată pentru lansare în 1986, dar punerea sa în funcțiune a fost amânată pentru un an din cauza catastrofei de la Cernobîl de la începutul anului respectiv. Construcția Unității 3 a început în 1985, dar a fost suspendată în 1988 și demolarea sa a început în 1989. Demontarea sa finalizat în 2008.

Orașul Visaginas a fost construit pentru a găzdui muncitorii de la Ignalina. În acel moment, așezările de la Visaginas nu erau decât niște sate, ceea ce face localitatea să fie un exemplu proeminent de "investiție greenfield", în care un oraș mare sau o unitate industrială este construită într-o zonă cu puțină infrastructură existentă. Ignalina a fost așezată lângă cel mai mare lac din Lituania, Lacul Drūkšiai (din care o parte se află în Belarusul vecin), lac care furniza apa de răcire a centralei. Temperatura lacului a crescut cu aproximativ 3 °C, ceea ce a dus la eutrofizare. Deversările de radioizotopi și metale grele de la Ignalina s-au acumulat în apele lacului și în sedimente. Combustibilul epuizat a fost plasat în butoaie de depozitare CASTOR și CONSTOR în anii 2000.

În 2005, Departamentul Securității de Stat al Lituaniei a anchetat activitățile lui Vladimir Alganov, care în 1997 fusese expulzat din Polonia pentru spionaj, și a aflat că acesta se întâlnise cu conducerea centralei nucleare Ignalina și, la cererea acesteia, a obținut o viză lituaniană pe termen lung în 2002.

Incidente
Potrivit unui comunicat de presă al Centrului de Energie Nucleară Ignalina, la , ora 09:15 EEST (06:15 UTC), sistemul de protecție automată a reactorului a fost acționat și unitatea   2 a fost închisă. Nu s-a degajat nicio radiație. Oficialii centralei au hotărât să-o țină oprită timp de treizeci de zile, efectuând întreținerea preventivă anuală în luna iunie, în loc de perioada –, cum era programată inițial.

Închiderea

Ca o condiție a aderării la Uniunea Europeană, Lituania a acceptat în 1999 să închidă unitățile existente ale centralei, invocându-se lipsa unei clădiri de izolare ca fiind un factor de risc ridicat.  UE a convenit să plătească 820 de milioane de euro costuri de dezafectare și drept compensații, iar plățile au continuat până în 2013.

Închiderea Ignalinei s-a confruntat cu o opoziție acerbă din partea lituanienilor, deoarece ea oferea venituri majorității locuitorilor din zonă. Pentru a compensa acest lucru, a fost inițiat un proiect de încurajare a turismului și a altor întreprinderi mici. Alții s-au temut că prețul energiei electrice va crește brusc sau că Lituania va fi lăsată să facă față costurilor extrem de ridicate ale dezafectării instalației și eliminării deșeurilor sale nucleare. Un referendum din 2008 a propus prelungirea funcționării Unității 2 până când ar putea fi terminată o nouă centrală înlocuitoare; referendumul a obținut 1.155.192 de voturi pentru, dar în cele din urmă nu a reușit să obțină participarea de 50% necesară pentru a fi validat. Președintele Valdas Adamkus s-a opus măsurii pe motiv că continuarea funcționării ar încălca angajamentele internaționale ale Lituaniei.

Guvernul lituanian prognoza că prețul energiei electrice pentru gospodării ar crește cu 30% față de anul 2010. Analiștii estimau că închiderea ar putea reduce creșterea produsului intern brut al Lituaniei cu 1-1,5% și ar mări inflația cu 1%. Producția de la Ignalina a fost compensată prin creșterea producției termocentralei Elektrėnai, cu combustibil fosil, precum și prin importurile din Rusia, Letonia, Estonia, Ucraina și Belarus. Închiderea a pus persiune astfel pe relațiile ruso-lituaniene. Răspunzând preocupărilor potrivit cărora Lituania ar deveni mai dependentă de sursele de energie rusești care ar putea fi retrase dacă relațiile se vor deteriora, președintele Dalia Grybauskaitė a dat declarații încurajatoare la sfârșitul anului 2009. Lituania importa 70% din energie din Belarus, iar prețul mediu al electricității este printre cele mai ridicate din UE. În 2015, au fost puse însă în funcțiune și linii de transport de energie ce leagă Lituania de Suedia (700MW) și Polonia (500MW).

Dezafectarea
Proiectul de dezafectare a centralei Ignalina include dezafectarea unităților 1 și 2 și facilităților auxiliare. Procesul este împărțit în două faze. Prima fază a început în 2004 și a continuat până în 2013. A doua fază a fost programată pentru 2014–2029. Până în 2030, amplasamentul a două reactoare ar trebui să fie gata pentru reutilizare ("brownfield").

La , guvernul lituanian a adoptat o hotărâre ca unitatea 1 a centralei Ignalina să fie scoasă din funcțiune prin dezmembrare imediată. Alegerea metodei a fost influențată de factorii economici și sociali, de aspectele legate de siguranță și de experiența de dezafectare din alte centrale nucleare. Reprezentanții centralei nucleare Ignalina au fost și ei în favoarea dezmembrării imediate, deoarece în acest caz urmau să se creeze premise pentru îmbunătățirea ratei de ocupare a forței de muncă. Una dintre prioritățile dezafectării a fost abordarea in-house - efectuarea de cât mai multe lucrări cu personalul propriu.

Descărcarea combustibilului consumat din unitatea 2 a început la .

Finanțarea
Programul de dezafectare a fost finanțat de Uniunea Europeană, Fondul Internațional de Sprijin pentru Dezafectarea Centralei Ignalina, Fondul Național de Dezafectare a Centralei Nucleare Ignalina, și subvenții specifice din bugetul de stat lituanian pentru administrațiile locale. Aproximativ 95% din fonduri au fost acordate de comunitatea internațională, în timp ce 5% sunt acordate de statul lituanian.

În perioada -, în Lituania a avut loc conferința internațională a donatorilor pentru proiecte de dezafectare a unității 1. La conferință au participat reprezentanți ai Comisiei Europene, ai țărilor G-7, ai organizațiilor financiare internaționale. În 2001, a fost înființat Fondul Internațional de Asistență pentru Dezafectarea Centralei Ignalina, administrat de Banca Europeană pentru Reconstrucție și Dezvoltare (BERD). Participanții la acest fond sunt BERD, Comisia Europeană și 15 țări donatoare.

Fondurile angajate pentru procesul de dezafectare în perioada 1999–2013 sunt estimate la 1.588,5 milioane de euro. Fondurile naționale de dezafectare sunt estimate la 188,6 milioane de euro. În total, este planificată cheltuirea a aproximativ 2,93 miliarde de euro până în 2029.
Uniunea Europeană alocase deja o contribuție de 1,45 miliarde de europână în 2014, care urmau să fie utilizate:

 1,1 miliarde pentru lucrările pregătitoare de dezafectare - construirea unei instalații de depozitare a combustibilului nuclear epuizat, gestionarea deșeurilor radioactive și de depozite.
 50 de milioane de euro pentru finanțarea proiectelor strategice de energie.

Proiectele energetice strategice finanțate de Uniunea Europeană includ construirea noii unități la termocentrala Elektrėnai.

Pentru a asigura o finanțare adecvată a dezafectării până în 2029, este nevoie de un sprijin suplimentar din partea UE de 1,48 miliarde de euro, din care:

 870 milioane de euro pe perioada 2014-2020.
 610 milioane pe perioada 2021-2029.

Contribuția națională a Lituaniei la finanțarea procesului de dezafectare din 1999 până în 2029 va constitui aproximativ 320 milioane de euro (12%):

 182 milioane urmau să fie folosite până în 2014.
 138 milioane sunt planificate pentru perioada 2014-2029.

Depozitare
Vor exista trei tipuri diferite de instalații de depozitare: pentru combustibilul nuclear epuizat, deșeurile de combustibil nuclear și pentru deșeuri radioactive.

Majoritatea facilităților vor fi construite de Nukem Technologies, o filială a companiei Atomstroyexport. Un contract de construire a unei instalații de combustibil uzat a fost acordat de compania Nukem Technologies societății lituaniene de construcție Vėtrūna. Un depozit aproape de suprafață pentru materiale și deșeurile redundante va fi construit de un consorțiu condus de Areva TA. Depozitul urma să fie finalizat până în 2017 și se preconiza a costa 10   milioane de euro.

Gesellschaft für Nuklear-Service este responsabilă pentru transportul și stocarea de material radioactiv din rezervoarele de apă de la unitățile Ignalina.

Controverse
La , ministrul lituanian al energiei, Arvydas Sekmokas a anunțat că, deși 60% din fonduri au fost cheltuite, niciun proiect nu a fost finalizat. În 2011, faza 1 de dezafectare era în urma programului cu trei până la patru ani. Potrivit lui Osvaldas Čiukšys, fostul director al centralei Ignalina, Nukem Technologies urma să ceară încă 100 milioane de euro pentru definitivarea depozitului de deșeuri nucleare. El a fost contrazis de fostul ministru adjunct al energiei și de președintele consiliului de administrație al centralei Ignalina, Romas Švedas, care au demisionat în mod neașteptat la .

Există o dispută între Guvernul Lituaniei și BERD cu privire la administrarea Fondului Internațional de Asistență pentru Dezafectarea Centralei Ignalina. Există și o dispută între autoritățile lituaniene și Gesellschaft für Nuklear-Service privind siguranța transportului și depozitarea deșeurilor radioactive.

Proiectul se confruntă cu un deficit de finanțare de 1,5 miliarde de euro pentru a doua fază de după 2014.

O nouă centrală electrică
În cursul anilor 1990 și 2000 a avut loc o dezbatere privind construirea unei noi centrale nucleare pe același loc, care să prevină probabilitatea unui deficit energetic în regiune. La , la o întâlnire în Trakai, prim-miniștrii Lituaniei, Letoniei și Estoniei au semnat un comunicat prin care invită companiile de stat din Lituania, Letonia și Estonia să investească în proiectarea și construirea unei noi centrale nucleare în Lituania. La , parlamentul Lituaniei a adoptat o lege privind construirea unei noi centrale nucleare, demarând oficial proiectul. În data de , companiile energetice din Lituania, Estonia, Letonia și Polonia au convenit să înființeze Compania pentru Centrala Nucleare Visaginas, care urma să fie responsabilă pentru construirea noii centrale electrice cu o capacitate de 3.000-3.200 MW. GE Hitachi Nuclear Energy a fost selectat ca investitor strategic al proiectului. În cele din urmă, proiectul a fost oprit din cauza referendumului lituanian privind energia nucleară din 2012 care nu a furnizat statului mandat să continue proiectul. De atunci, Lituania a devenit unul dintre cei mai activi susținători ai energiei regenerabile în Uniunea Europeană.

În cultura populară
Datorită asemănării sale vizuale cu Centrala Nucleară de la Cernobîl, Centrala Nucleară de la Ignalina a servit drept locație de filmare pentru mini-seria HBO Chernobyl.

Note

Legături externe

 Site oficial
 Istoria construcției Centralei Nucleare Ignalina în imagini
Lituania
Centrale nuclearo-electrice
Fondări în 1983
Desființări în 2004
Desființări în 2009

Centrala nucleară de la Ignalina


වීනස් යනු රෝම මිථ්‍යාවෙහි එන සුවිශේෂී දෙවගනකි. විශේෂයෙන් ඇය රෝම දෙවගනන් අතර සුන්දරම ස්ථානය හිමි කරගත්තා ය. ඇෆ්‍රෝඩයිට් දෙවගන ඇගේ ග්‍රීක සමානත්වය ලෙස සැලකේ.

බල ක්‍ෂේත්‍ර
 ආදරය
 ලස්සන
 රතිය
 සරුබව

රෝම දෙවි දේවතාවියෝ

වීනස්