A list of USAAF, USN, USCG, and USMC aircraft from World War II.

United States Coast Guard

 Consolidated PBY-5 Catalina - Amphibian flying boat
 Curtiss SOC-4 Seagull - Floatplane
 Douglas RD-4 Dolphin -  Flying boat
 Fairchild J2K - Liaison
 Grumman JF-2 Duck - Amphibian floatplane
 Grumman J2F-4 Duck - Amphibian floatplane
 Grumman JRF Goose - Amphibian flying boat
 Grumman J4F Widgeon - Amphibian flying boat
 Hall PH - Flying boat
 R5O-1 - Executive transport
 Naval Aircraft Factory N3N-3 - Trainer
 Vultee SNV - Trainer

United States Navy

 Aeronca LNR - Observation/liaison/trainer
 Beechcraft SNB Navigator - Trainer
 Beechcraft JRB - Transport
 Beechcraft GB Traveler - Transport
 Bell XTDL Airacobra - Fighter
 Bell XF2L Airacomet - Jet fighter
 Boeing PB Flying Fortress - Heavy bomber
 Boeing P2B Superfortress - Heavy bomber
 Boeing 314 Clipper - Impressed flying boat transport
 Boeing XF8B - Prototype carrier-based fighter-bomber
 Boeing XPBB Sea Ranger - Flying boat/patrol bomber
 Brewster F2A Buffalo - Carrier-based fighter
 Brewster SBA/Naval Aircraft Factory SBN - Carrier-based scout bomber/trainer
 Brewster SB2A Buccaneer - Carrier-based scout bomber
 Budd RB-1 Conestoga - Transport
 Cessna JRC - Transport
 Consolidated PB4Y-1 Liberator - Patrol bomber
 Consolidated PB4Y-2 Privateer - Patrol bomber
 Consolidated PBY/PBN Catalina - Seaplane patrol bomber
 Consolidated PB2Y Coronado - Flying boat/patrol bomber
 Consolidated XP4Y Corregidor - Flying boat/patrol bomber
 Culver TDC - Radio-controlled drone
 Culver TD2C - Radio-controlled drone
 Curtiss F11C Goshawk - Biplane fighter
 Curtiss R5C Commando - Transport
 Curtiss XF14C - Prototype carrier-based fighter
 Curtiss SBC Helldiver - Carrier-based scout bomber
 Curtiss SB2C Helldiver - Carrier-based dive bomber
 Curtiss SOC Seagull - Observation aircraft
 Curtiss SO3C Seamew - Observation aircraft
 Curtiss SC Seahawk - ASW aircraft
 Curtiss SNC Falcon - Trainer
 Douglas BD Havoc - Attack bomber
 Douglas BTD Destroyer - Carrier-based torpedo bomber
 Douglas A-26 Invader - Attack bomber
 Douglas RD Dolphin - Amphibian flying boat transport
 Douglas R2D - Transport
 Douglas R3D - Transport
 Douglas R4D - Transport
 Douglas R5D - Transport
 Douglas SBD Dauntless - Carrier-based dive bomber
 Douglas TBD Devastator - Carrier-based torpedo bomber
 Fairchild JK - Liaison
 Fairchild J2K/GK - Liaison/trainer
 Goodyear FG Corsair - Carrier-based fighter/bomber
 General Motors FM Wildcat - Carrier-based fighter
 Great Lakes BG - Target drone (withdrawn as carrier bomber)
 Grumman F3F - Carrier-based fighter
 Grumman F4F Wildcat - Carrier-based fighter
 Grumman XF5F Skyrocket - Carrier-based prototype fighter
 Grumman F6F Hellcat - Carrier-based fighter
 Grumman F7F Tigercat - Carrier-based fighter
 Grumman F8F Bearcat - Carrier-based fighter
 Grumman JRF Goose - Flying boat
 Grumman J4F Widgeon - Flying boat
 Grumman JF Duck - Amphibian shipboard spotter
 Grumman J2F Duck - Amphibian shipboard spotter
 Grumman TBF/TBM Avenger - Carrier-based torpedo-bomber
 Howard GH/NH Nightingale - Liaison/ambulance aircraft
 Interstate TDR - Assault drone
 Lockheed JO - Transport/gunnery trainer
 Lockheed R2O Electra - Transport
 Lockheed R5O Lodestar - Transport
 Lockheed PBO - Patrol bomber
 Lockheed PV-1 Ventura - Patrol bomber
 Lockheed PV-2 Harpoon - Patrol bomber
 Lockheed FO-1 - Fighter
 Martin JM Marauder - Medium bomber
 Martin JRM Mars - Transport flying boat
 Martin M-130 - Impressed flying boat
 Martin PBM Mariner - Flying boat
 Martin PB2M Mars - Prototype patrol flying boat
 Naval Aircraft Factory N3N - Trainer
 Naval Aircraft Factory TDN - Assault drone
 North American NJ-1 - Trainer
 North American PBJ Mitchell - Medium/anti-ship bomber
 North American SNJ - Trainer
 North American ETF-51D - Fighter
 Northrop BT-1 - Dive bomber (withdrawn 1944)
 Piper LNP - Training glider
 Piper NE - Observation/liaison aircraft
 Pratt-Read LNE - Training glider
 Ryan FR Fireball - Carrier-based mixed-propulsion fighter
 Ryan NR Recruit - Trainer
 Schweizer LNS - Training glider
 Sikorsky HNS - Helicopter
 Sikorsky HO2S - Helicopter
 Sikorsky HO3S - Helicopter
 Sikorsky JRS - Transport amphibian
 Sikorsky JR2S - Impressed transport flying boat
 Sikorsky XPBS-1 - Patrol flying boat
 Stearman N2S - Trainer
 Stinson OY Sentinel - Observation/liaison aircraft
 Stinson R3Q - Trainer/utility aircraft
 Spartan NP - Trainer
 Taylorcraft LNT - Observation/liaison aircraft
 Timm N2T Tutor - Trainer
 Vought F4U Corsair - Carrier-based fighter
 Vought O3U Corsair - Scout
 Vought OS2U Kingfisher - Observation aircraft
 Vought SBU - Carrier-based dive bomber (withdrawn 1943)
 Vought SB2U Vindicator - Carrier-based dive bomber
 Vought TBU Sea Wolf/Consolidated TBY Sea Wolf - Carrier-based torpedo-bomber
 Vought V-173 - Experimental aircraft
 Vultee SNV - Trainer
 Waco LRW - Troop glider
 Waco YKS-7 - Transport/liaison

United States Marine Corps

 Allied Aviation XLRA - Transport flying-boat glider
 Brewster F2A Buffalo - Fighter
 Consolidated PBY Catalina - Patrol bomber
 Consolidated PB4Y-2 Privateer - Patrol bomber
 Curtiss R5C Commando - Transport
 Curtiss SBC Helldiver - Dive bomber
 Curtiss SB2C Helldiver - Dive bomber
 Douglas BD Havoc - Attack/medium bomber/target tug
 Douglas RD Dolphin - Amphibian transport
 Douglas R3D - Transport
 Douglas R4D Skytrain - Transport
 Douglas R5D Skymaster - Transport
 Douglas SBD Dauntless - Dive bomber
 Grumman F4F Wildcat - Fighter
 Grumman F6F Hellcat - Fighter/night fighter
 Grumman JRF Goose - Amphibian transport
 Grumman TBF Avenger - Torpedo bomber
 Lockheed JO-2 - Transport
 Lockheed R5O Lodestar - Transport
 Lockheed PV-1 Ventura - Patrol bomber
 Martin JM Marauder - Attack/medium bomber/target tug
 North American PBJ Mitchell - Attack/medium bomber
 North American SNJ - Trainer
 Northrop F2T Black Widow - Night fighter
 Pratt-Read LNE - Training glider
 Schweizer LNS - Training glider
 Stinson OY Sentinel - Observation/liaison aircraft
 Vought F4U Corsair - Fighter bomber/night fighter
 Vought SB2U Vindicator - Dive bomber

United States Army Air Forces/Corps

 Aeronca L-3 - Observation/liaison aircraft
 Airspeed Oxford - Trainer
 Avro AT-20 Anson - Trainer
 Beechcraft XA-38 Grizzly - Prototype attack bomber
 Beechcraft C-45 Expeditor - Transport/trainer
 Beechcraft AT-10 Wichita - Advanced trainer
 Bell YFM-1 Airacuda - Interceptor
 Bell P-39 Airacobra - Fighter
 Bell P-59 Airacomet - Jet fighter
 Bell P-63 Kingcobra - Fighter
 Bell XP-77 - Prototype lightweight fighter
 Boeing P-26 Peashooter - Fighter
 Boeing XB-15/XC-105 - Long-range bomber/transport
 Boeing B-17 Flying Fortress - Heavy bomber
 Boeing B-29 Superfortress - Heavy bomber
 Boeing-Stearman PT-17 Kaydet - Primary trainer
 Boulton Paul Defiant - Trainer/target tug
 Brewster 339C/D Buffalo - ex-Dutch KNIL-ML fighter
 Bristol Beaufighter - Fighter
 Budd C-93 Conestoga - Transport
 Cessna AT-8/AT-17/UC-78 - Advanced trainer/light transport
 Consolidated B-24 Liberator - Heavy bomber
 Consolidated B-32 Dominator - Heavy bomber
 Consolidated OA-10 Catalina - Army PBY flying boat/patrol bomber
 Consolidated Vultee XP-81 - Fighter
 Vultee XA-41 - Prototype ground attack aircraft
 Culver PQ-8/A-8 - Radio-controlled target aircraft
 Culver PQ-14 Cadet - Radio-controlled target aircraft
 Curtiss A-12 Shrike - Attack bomber
 Curtiss XA-14/Curtiss A-18 Shrike - Attack bomber
 Curtiss-Wright AT-9 Jeep - Advanced twin-engine pilot trainer
 Curtiss-Wright C-46 Commando - Transport
 Curtiss-Wright C-76 Caravan - Transport
 Curtiss O-52 Owl - Observation aircraft
 Curtiss P-36 Hawk - Fighter
 Curtiss XP-37 - Prototype fighter
 Curtiss P-40 Warhawk/Kittyhawk/Tomahawk - Fighter
 Curtiss XP-46 - Prototype fighter
 Curtiss-Wright XP-55 Ascender - Prototype fighter
 Curtiss YP-60 - Fighter
 Curtiss XP-62 - Prototype fighter
 Curtiss A-25 Shrike Army SB2C - Dive bomber
 de Havilland F-8 Mosquito - Reconnaissance aircraft
 Douglas A-20 Havoc - Attack bomber
 Douglas A-26 Invader - Attack bomber
 Douglas XA/XB-42 Mixmaster - Prototype bomber
 Douglas B-18 Bolo - ASW/medium bomber
 Douglas XBLR-2/XB-19 - Prototype heavy bomber
 Douglas B-23 Dragon - Medium bomber
 Douglas C-32 - Transport
 Douglas C-47 Skytrain - Transport
 Douglas C-54 Skymaster - Transport
 Douglas C-110 - ex-Dutch Douglas DC-5 transport
 Douglas O-31 - Observation aircraft
 Douglas O-43 - Observation aircraft
 Douglas O-46 - Observation aircraft
 Douglas A-24 Dauntless - Army SBD dive bomber
 Grumman OA-9 Goose - Army JRF flying boat
 Grumman OA-14 Widgeon - Army J4F patrol aircraft
 Fairchild UC-61/86 Argus - Liaison aircraft/trainer
 Fairchild AT-21 Gunner - Advanced/gunnery trainer
 Fairchild PT-19/23/23 - Primary trainer
 Federal AT-20 - Ansons purchased for Lend-Lease as bomber trainer
 Fisher XP-75 Eagle - Prototype fighter
 Fleetwings BT-12 - Basic trainer
 Howard UC-70 Nightingale - Liaison aircraft
 Interstate L-6 Grasshopper - Observation/liaison aircraft
 Lockheed UC-101 Vega - Executive transport
 Lockheed UC-85 Orion - Executive transport
 Lockheed C-36/Model 10 Electra - Transport
 Lockheed C-40/Model 12 Electra Junior - Transport/gunnery trainer
 Lockheed C-56/C-57/C-59/C-60/C-66/C-104 Lodestar - Transport
 Lockheed A-29 Hudson - Patrol bomber
 Lockheed C-69 Constellation - Transport
 Lockheed B-34/B-37 Lexington - Medium bomber
 Lockheed P-38 Lightning - Fighter
 Lockheed P-80 Shooting Star - Jet fighter
 Martin A-30 Baltimore - Lend-lease attack bomber
 Martin B-10/Martin B-12 - Medium bombers
 Martin B-26 Marauder - Medium bomber
 McDonnell XP-67 - Prototype fighter
 Noorduyn C-64 Norseman - Transport
 North American A-36 Invader/Apache - Dive bomber/attack aircraft
 North American B-25 Mitchell - Medium bomber
 North American XB-28 - Prototype medium bomber
 North American BT-9 - Basic trainer
 North American BT-14 - Basic trainer
 North American BC-1 - Basic combat trainer
 North American AT-6 Texan - Advanced trainer
 North American O-47 - Observation aircraft
 North American P-51 Mustang - Fighter
 North American P-64 - Fighter/advanced trainer
 North American F-82 Twin Mustang - Fighter
 Northrop A-13/A-16/A-17/A-33 - Attack aircraft
 Northrop XP-56 Black Bullet - Prototype fighter
 Northrop P-61 Black Widow - Night fighter
 Northrop XP-79 - Prototype interceptor
 Piper L-4 Grasshopper - Observation/liaison aircraft
 Republic P-43 Lancer - Fighter
 Republic P-47 Thunderbolt - Fighter
 Republic XP-72 - Prototype fighter
 Ryan PT-16/PT-22 Recruit - Primary trainer
 St. Louis YPT-15 - Primary trainer
 Seversky AT-12 Guardsman - Advanced trainer
 Seversky BT-8 - Basic trainer
 Seversky P-35 - Fighter
 Sikorsky R-4 & R-6 - Hoverfly helicopters
 Sikorsky R-5 - Helicopter
 Stinson UC-81/AT-19 Reliant - Trainer
 Stinson O-49/L-1 Vigilant - Observation/liaison aircraft
 Stinson O-62/L-5 Sentinel - Liaison aircraft
 Supermarine Spitfire - Fighter/reconnaissance
 Taylorcraft O-57/L-2 Grasshopper - Observation/liaison aircraft
 Vultee A-31/A-35 Vengeance - Dive bomber
 Vultee BT-13/BT-15 Valiant - Basic trainer
 Vultee XP-54 - Prototype fighter
 Vultee P-66 Vanguard - Fighter
 Waco CG-3 - Troop glider
 Waco CG-4 - Troop glider
 Waco PT-14 - Primary trainer
 Westland Lysander - Pater

Captured

Mitsubishi A6M Zero  - Test aircraft for weak spots
Mitsubishi J2M - Tested for its max speeds
Nakajima Ki-43
Nakajima Ki-44
Kawasaki Ki-45
Kawasaki Ki-61
Focke-Wulf Fw 190
Messerschmitt Bf 109

See also

 List of aircraft of World War II
 Military aircraft of the United States

References

World War II Aircraft
Aircraft
United States

List of aircraft of the United States during World War II


Anne Paceo (* 1984) ist eine französische Jazz-Schlagzeugerin, Bandleaderin und Komponistin.

Leben und Wirken
Anne Paceo wuchs in Côte d'Ivoire auf, 1994 begann sie in Frankreich als Schlagzeugerin aufzutreten, 1998 mit Stéphane Kochoyan auf dem Festival Les enfants du jazz in Barcelonnette. In den folgenden Jahren arbeitete sie u. a. mit Kenny Garrett, Ravi Coltrane und Dianne Reeves. Anfang der 2000er Jahre ging sie mit verschiedenen Funk-, Soul-, Jazz- und Rockband auf Tour, 2003 hatte sie Unterricht bei Sunny Murray. Ab 2005 spielte sie in der Band des Gitarristen Christian Escoudé, bei dessen Alben Catalogne und Joue Brassens: Au bois de mon coeur sie mitwirkte. Daneben arbeitete sie mit Géraldine Laurent, im 6tet mit Pierre Boussaguet und André Villéger.

Ab 2005 studierte Paceo am Pariser Conservatoire de Paris bei Dré Pallemaerts, Glenn Ferris, Hervé Sellin, Riccardo Del Fra und François Théberge. Ab Ende der 2000er Jahre spielte sie u. a. mit Henri Texier, Julien Lourau, Rhoda Scott, Rick Margitza, Yaron Herman und Alain Jean-Marie; 2008 legte sie mit ihrem Trio Triphase, das sie mit dem Pianisten Leonardo Montana und dem Bassisten Joan Eche Puig gegründet hatte, beim Label Laborie Jazz ihr Debütalbum vor, gefolgt von Auftritten auf Festivals wie Jazz à Vienne oder Jazzahead. 2010 ging sie im European Jazz Orchestra auf Tournee, 2011 trat sie auf dem Duisburger Traumzeit-Festival auf.

2012 arbeitete Paceo mit eigenem Quintett, das aus Antonin-Tri Hoang, Pierre Perchaud, Leonardo Montana und Stéphane Kerecki bestand, ab 2016 mit dem Quartett Circles. 2020 gehörten dieser Formation beim New Yorker Winter Fest Julien Lourau (Tenorsaxophon), Isabel Sörling (Gesang) und Tony Paeleman (Piano) an. Seit 2019 ist sie zumeist mit ihrem Sextett Bright Shadows unterwegs. Außerdem wirkte sie bei Projekten wie Myanmar Meets Europe mit, aus dem das Live-Album  Fables of Shwedagon resultierte, und in der Norrbotten Big Band; auch ist sie auf Alben von China Moses, Raphaël Imbert und Marion Rampal zu hören.

Auszeichnungen
2006 gewann sie verschiedene Nachwuchswettbewerbe, darunter mit ihrer Band Triphase den ersten Preis beim Festival de Jazz beim Festival St Germain des Prés. 2009 erhielt sie den Django d'Or als "neues musikalisches Talent". 2011 wurde sie mit dem Preis Les Victoires du Jazz in der Kategorie "französische Neuentdeckung ("Révélation") des Jahres" (Prix Frank Ténot) ausgezeichnet; 2016 und 2019 war sie bei Victoires du Jazz "Künstler des Jahres."

Diskographische Hinweise
 Triphase (Laborie, 2008)
 Empreintes
 Yôkaï (Laborie, 2012)
 Circles (Laborie, 2016, mit Leïla Martial, Émile Parisien, Tony Paeleman sowie Adrien Daoud)
 Fables of Shwedagon (Laborie, 2018, mitgeschnitten bei Jazz sous les pommiers 2017)
 Bright Shadows (Laborie, 2019, mit Ann Shirley, Florent Mateo, Christophe Panzani, Pierre Perchaud und Tony Paeleman)
 S.H.A.M.A.N.E.S. (Drumzzz 2022, mit Isabel Sörling, Marion Rampal, Christophe Panzani, Tony Paeleman, Benjamin Flament)

Weblinks
 Webpräsenz

Quellen

Jazz-Schlagzeuger
Komponist (Jazz)
Bandleader
Musiker (Frankreich)
Franzose
Geboren 1984
Frau

Anne Paceo


Friedrich Wilhelm, Prinz von Großbritannien (* 24. Mai 1750 in London; † 29. Dezember 1765 ebenda) war ein Angehöriger der britischen Königsfamilie.

Leben
Friedrich Wilhelm wurde als jüngster Sohn des Prince of Wales Friedrich Ludwig von Hannover in der Londoner Familienresidenz Leicester House in Westminster geboren. Er war somit der jüngste Bruder des späteren Königs Georg III. Von Geburt an litt der Prinz unter schlechter Gesundheit und labiler körperlicher Konstitution, die ihn in seinen Tätigkeiten erheblich einschränkten. Er widmete sich daher vor allem Büchern und dem Erwerb von Wissen; nach zeitgenössischen Einschätzungen war Friedrich Wilhelm intellektuell sehr vielversprechend. Er starb im Alter von 15 Jahren in Leicester House und wurde am 4. Januar 1766 in Westminster Abbey beigesetzt.

Ahnentafel

Literatur
 John Heneage Jesse: Memoirs of the Life and Reign of King George the Third. Band 1, Tinsley Brothers, London 1867.
 Samuel Egerton Brydges: A Biographical Peerage of the Empire of Great Britain. Band 1, Johnson & Nichols, London 1808.

Weblinks

Friedrich Ludwig von Hannover
Prinz (Großbritannien)
Prinz (Kurfürstentum Braunschweig-Lüneburg)
Welfe (Linie Hannover)
Kind
Geboren 1750
Gestorben 1765
Mann


دراغان بانتيليتش (9 ديسمبر 1951 في ليشنيكا) (بالصربية:Драган Пантелић) لاعب كرة قدم صربي كان يجيد اللعب في مركز حارس مرمى .

لعب بانتيليتش في أندية ليشنيكا (1969-1971) رادنيتشكي نيش (1971-1981) بوردو (1981-1983) تيموك زاييتشار (1983-1985) غرافيتشار بيوغراد (1985-1988) رادنيتشكي نيش مجددا (1988-1989) .

شارك بانتيليتش مع منتخب يوغوسلافيا في 19 مباراة دولية مسجلا هدفين في الفترة من 1971 إلى 1983 . تم استدعائه للمشاركة في بطولة كأس العالم لكرة القدم 1982 التي أقيمت في إسبانيا . لعب بانتيليتش أساسيا في المباريات الثلاث في الدور الأول ولكنه خرج من منافسات البطولة بفارق الأهداف عن منتخب إسبانيا المستضيف .

في سنة 1997 تم انتخابه رئيسا لنادي الدرجة الثالثة رادنيتشكي نيش وفي سنة 2001 أصبح عضوا في الحزب الوطني الحاكم .

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية صرب
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أعضاء الجمعية الوطنية في صربيا
حراس مرمى كرة قدم سجلوا أهداف
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في فرنسا
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو بوردو
لاعبو تيموك زاييتشار
لاعبو رادنيتشكي نيش
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم صرب
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1980
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف أولمبيون
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف مغتربون
لاعبو كرة قدم يوغوسلافيون
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
مدربو رادنيتشكي نيش
مدربو كرة قدم يوغوسلاف
مواليد 1951
وفيات 2021
وفيات بسبب جائحة فيروس كورونا في صربيا
يوغوسلافيون مغتربون في فرنسا

دراغان بانتيليتش


Jean-Luc Sandoz é um engenheiro franco-suíço, primeiro pesquisador, depois professor. Fundou diversas empresas na área de engenharia, industrialização, construção e especialização, todas relacionadas ao material madeira.

Biografia

Infância, formação e começo
Vindo de uma família de fazendeiros em Haut-Doubs, ele completou um CAP carpintaria, então um marceneiro BEP antes de ingressar na escola Bois de Mouchard em 1976, onde obteve um BTS em construção de madeira.

Ex-aluno da ENSTIB – Escola Nacional de Tecnologias e Indústrias da Madeira (turma de 1983), iniciou a sua tese na EPFL em 1985, na disciplina de ultrassons e resistência mecânica da madeira, sob a orientação do Professor Julius Natterer, que então chefiou a cadeira Bois de l'EPFL. Ele obteve seu doutorado em 1990.

Este trabalho é visionário e projeta o material de madeira na abordagem dos futuros Eurocódigos que se tornaram o padrão europeu na década de 1990.

Carreira

Ensino e pesquisa
Prossegue a investigação e desenvolvimento no IBOIS - Laboratório de Construções em Madeira da EPFL, em duas grandes áreas, nomeadamente tecnologias não destrutivas para medir a qualidade mecânica do material de madeira e a optimização de estruturas de madeira para as tornar mais acessíveis no domínio dos grandes vãos para grandes edifícios.

Em 1993, foi nomeado professor por Jean-Claude Badoux, com Julius Natterer para fortalecer a pesquisa e o ensino na área de estruturas de madeira. Ele escreve com seus co-autores « Construction en Bois », volume 13 da Coleção Traité de Génie Civil de l'École polytechnique fédérale de Lausanne, que foi publicada em 1996 e reeditada em 2005, depois em 2011.

Associado à criação da pós-graduação Master em Construção em Madeira para estudantes de Engenharia e Arquitetura, lançada em 1988 por Julius Natterer com Roland Schweitzer, eleva esta formação a nível internacional.

Empreendedor
Em 1999, Jean-Luc Sandoz deixou a academia para se dedicar às suas empresas CBS, CBT, Ecotim e Lifteam do grupo CBS-Lifteam. Mas ele continua a dar conferências e webinários em todo o mundo. Um especialista mundial em perícia e construção em madeira, ele está baseado em Lausana e Paris.

Em 2021, seu grupo CBS-Lifteam passará a marca de 30 anos em expertise e construção em madeira. A actividade estende-se desde a engenharia (CBS-CBT) à construção em madeira (Lifteam) passando pela pré-fabricação (Ecotim).

Conferências
Jean-Luc Sandoz deu palestras na EPFL até a aposentadoria de Julius Natterer em 2004.

Trabalha nomeadamente no Centro de estudos avançados da construção, no Fórum Internacional da Construção em Madeira na Alemanha e França, no fórum Lignomad em Espanha, no Salão de madeira de Namur na Bélgica, durante o Symposium bois du Québec no Canadá e a pedido de interprofissionais da indústria madeireira.

Perícia de edifícios emblemáticos

 Em 2002, realizou a perícia de todas as estruturas e caixilhos de madeira do Palácio da Justiça de Bucareste, na Romênia.
 Em 2006-2007, no âmbito dos Jogos Olímpicos de Pequim 2008 na China, foi chamado a realizar a perícia das estruturas de madeira do Pavilhão do Imperador na Cidade Proibida.
 Em 2020, ele restaurou os Entreposto dos armazéns gerais de Paris ao lado da agência Calq para o grupo Icade.

Estruturas icônicas

 Durante a Exposição Nacional Suíça de 2002, ele projetou e construiu com o Batigroup as plataformas offshore que são colocadas nos lagos de Neuchâtel e Bienne para receber os Pavilhões da exposição efêmera. Feito de madeira local, toda a estrutura de madeira é desmontada e reutilizada após o período de exposição.
 Em 2017, colaborou na construção do Centro Espacial da Guiana, projeto simbólico realizado em parceria com a JAG Arquitetura, o ONF e a FCBA para a caracterização e implementação de madeira local da floresta amazônica para a estrutura de 4 níveis.
 Em 2019, adornou todo com madeira, em caixões e fachadas, o edifício Vortex que serve de vila olímpica para os Jogos Olímpicos da Juventude de Inverno de Lausana 2020.
 Em 2021, montou o efêmero auditório como parte do 10 Fórum Internacional Bois Construction, que funciona como sala plenária dentro do Grand Palais Éphémère.

Construção em madeira
Jean-Luc Sandoz incorpora a madeira em todos os tipos de estruturas. Os cálculos efetuados no seu gabinete de design de madeira e a sua busca pela inovação permitem-lhe obter recordes de vão ou altura, mas também desempenho térmico e acústico ou mesmo reduzir consideravelmente o impacto de carbono, o que permite aos seus planos obter troféus.

Obras

 « Construction en Bois, Matériau, technologie et dimensionnement », volume 13 da Coleção Traité de Génie Civil da École polytechnique fédérale de Lausanne.
 "Le Peuple du bois", prefácio

Honras
 Medalha da Academia de Arquitetura na categoria Technical Business Managers em 2016.
 Vencedor do concurso La Canopée na categoria Empresa em Nancy em 4 de março de 2020.

Compromisso com a biosfera

Filosofia
Sua filosofia comprometida desde o início de sua carreira com o verdadeiro desenvolvimento sustentável está neste slogan: "mais engenharia, menos material".

Ele é citado como um exemplo a ser seguido pelos especialistas científicos da União Internacional para a Conservação da Natureza, ONG sediada na Suíça, quando propõe sistemas construtivos em madeira, mais na madeira local, mais sem cola, mais bem. calculado, ou seja, otimizado de acordo com as especificações das edificações, com o objetivo de economizar material para não desperdiçá-lo, mesmo que seja um material de origem biológica e renovável.

Em suas palestras, ele repete que "a madeira é certamente um material renovável do futuro, mas não deve ser desperdiçada nem embebida em produtos tóxicos". Ele acrescenta que "o valor acrescentado, proporcionado ao longo da cadeia de valor da indústria da madeira, de montante a jusante, permite garantir postos de trabalho e contribuições sociais que não podem ser realocados".

Exploração racional das florestas
Ele defende a exploração das florestas para protegê-las e torná-las ecologicamente mais estáveis diante do aquecimento global. Como especialista, ele intervém na ONU sobre esses assuntos.

Referências

Ligações externas
 Google Scholar

Pesquisadores
Engenheiros estruturais
Alunos da Escola Politécnica Federal de Lausanne
Professores da Escola Politécnica Federal de Lausanne
Educadores da Suíça

Jean-Luc Sandoz


Baddeck () is a village in northeastern Nova Scotia, Canada. It is situated in the centre of Cape Breton, approximately 6 km east of where the Baddeck River empties into Bras d'Or Lake.

Local governance is provided by the rural municipality of Victoria County, with an elected village council having limited authority. The population was 816 in the  2021 Census of Population.

It was first settled by United Empire Loyalists in the late 18th century, and prospered in the 19th century with mining, milling, and shipbuilding. Today the economy depends on services, cultural activities, and tourism.

Toponymy
Baddeck is one of the few Nova Scotian Mi'kmaq language place names that was not replaced by colonial settlers. The French called it La Bedeque, while Canadian Gaelic speakers called it Badaig. Its original meaning has been variously reported as "reversing flow", "place with island near" (a likely reference to Kidston Island), "a portion of food set aside for someone", or "a sultry place".

History

French Jesuits settled at nearby St. Anns in 1629. British settlement came during the 1700s after the territory was ceded by France.

In 1839, a property containing an inn, a tavern, and a post office was built. In 1841, Charles James Campbell opened a store began shipbuilding, and developed coal mining.

In 1851 Victoria County was split off from Cape Breton county and Baddeck became the site for the new county's jail and court house.

Baddeck rose to fame in 1874, with the publication of the travel memoir Baddeck, And That Sort of Thing.

In 1885 the Alexander Graham Bell family had a vacation in Baddeck. He then built a complex of buildings, including a new laboratory, named Beinn Bhreagh (Gaelic: beautiful mountain) after Bell's ancestral Scottish highlands. Initially a summer residence, Bell spent an increasing part of the year there, and conducted many experiments, including the AEA Silver Dart's first controlled powered flight in Canada in 1909. From 1885 to 1928 the estate included the Bell Boatyard which made both experimental and traditional boats. The yard was notable for its dual focus on both experimental and traditional boats and for its employment of large numbers of female boatbuilders.

Bell is commemorated at the Alexander Graham Bell National Historic Site.

Geography
The area sits on rocks from the Carboniferous Windsor Group. These include rock salt, limestone, potash, and gypsum, which are easily dissolved by groundwater and creates caves and sinkholes.

Climate
Baddeck experiences a humid continental climate (Dfb). The highest temperature ever recorded in Baddeck was  on 22 August 1935. The coldest temperature ever recorded was  on 11 February 1883.

Demographics
In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Baddeck had a population of 818 living in 368 of its 415 total private dwellings, a change of  from its 2016 population of 826. With a land area of , it had a population density of  in 2021.

Attractions
Baddeck is one of several Cape Breton communities that plays host to the Celtic Colours festival each fall. The music festival features hundreds of Celtic musicians from Cape Breton and around the world.

In the spring, the village hosts the Cabot Trail Relay Race, a 298 km (185-mile) relay race around the Cabot Trail.

The Cabot Trail, a scenic route, passes through Baddeck.

Historic structures in the town include:
 Telegraph House hotel, 1861, first came to prominence after it was featured in the 1874 book Baddeck, And That Sort of Thing. It once housed the Trans-Oceanic Cable Company, a pioneer in telegraphy.
 Saint Peter's and Saint John's Anglican Church, 1883, wooden Gothic Revival church.
 Gilbert H. Grosvenor Hall, 1886, Romanesque Revival structure of local red sandstone, originally built as the Baddeck Post Office and Custom House.
 Victoria County Court House, 1889, Neoclassical wood and granite building.
 Bras d'Or House, circa 1894, heavily remodelled, now houses apartments and a Chinese restaurant.
 St. Mark's Masonic Lodge, 1898, built in the style of a church, featuring elaborate architectural and Masonic details, many of which now covered with vinyl siding.
 Kidston Island Lighthouse, 1912, accessible by ferry in the summer.

Education
Baddeck Academy: primary to grade 12 school serving Baddeck and the surrounding communities.

Services

 Bras d'Or Yacht Club
 Bell Bay Golf Club
 Baddeck (Guneden) Aerodrome

See also
 People from Baddeck

Gallery

References

External links

Villages in Nova Scotia
Communities in Victoria County, Nova Scotia
Designated places in Nova Scotia

Baddeck


A 6ª Edição da Cerimônia de Entrega dos Prêmios Bibi Ferreira ocorreu no dia 25 de setembro de 2018, no Teatro Renault, na cidade de São Paulo.

Cerimônia
O período de elegibilidade se iniciou em 1 de julho de 2017 e se estendeu até 21 de junho de 2018, acompanhando produções de musicais em cartaz na cidade. Em 2 de agosto foram anunciados os indicados às categorias.

A cerimônia foi apresentada por Alessandra Maestrini e Miguel Falabella.

Indicados e vencedores

{| class=wikitable style="width=100%"
|-
!style="width=50%"|Melhor Musical
!style="width=50%"|Melhor Musical Brasileiro
|-
| valign="top" |Cantando na Chuva
 Bibi, uma Vida em Musical
 A Pequena Sereia
 Peter Pan
 O Auto do Reino do Sol - Suassuna
| valign="top" |O Auto do Reino do Sol - Suassuna
 Bibi, uma Vida em Musical
 Hebe, o Musical
 O Som e a Sílaba
|-
!style="width=50%"|Melhor Versão em Musicais
!style="width=50%"|Melhor Direção em Musicais
|-
| valign="top" |Cantando na Chuva – Mariana Elisabetsky e Victor Muhletahler
 A Pequena Sereia - Mariana Elisabetsky e Victor Muhletahler
 Peter Pan - Bianca Tadini e Luciano Andrey
| valign="top" |Fred Hanson – Cantando na Chuva
 José Possi Neto - Peter Pan
 Luiz Carlos Vasconcelos - O Auto do Reino do Sol - Suassuna
 Miguel Falabella - O Som e a Sílaba
 Tadeu Aguiar - Bibi, uma Vida em Musical
|-
!style="width=50%"|Melhor Ator
!style="width=50%"|Melhor Atriz
|-
| valign="top" |Adren Alves – O Auto do Reino do Sol - Suassuna
 Jarbas Homem de Mello - Cantando na Chuva
 Marcelo Médici - Se Meu Apartamento Falasse
 Marcelo Nogueira - Agnaldo Rayol – A Alma do Brasil
 Mateus Ribeiro - Peter Pan
| valign="top" |Amanda Acosta – Bibi, uma Vida em Musical
 Alessandra Maestrini - O Som e a Sílaba
 Bruna Guerin - Cantando na Chuva
 Débora Reis - Hebe, o Musical
 Malu Rodrigues - A Noviça Rebelde
|-
!style="width=50%"|Ator Coadjuvante
!style="width=50%"|Atriz Coadjuvante
|-
| valign="top" |Eduardo Rios – O Auto do Reino do Sol - Suassuna
 Chris Penna - Bibi, uma Vida em Musical
 Daniel Boaventura - Peter Pan Edgar Bustamante - Os Produtores Renato Luciano - O Auto do Reino do Sol - Suassuna| valign="top" |Cláudia Raia – Cantando na Chuva
 Andrezza Massei - A Pequena Sereia Maria Clara Gueiros - Se Meu Apartamento Falasse Mirna Rubim - O Som e a Sílaba Nábia Vilela - Cantando na Chuva|-
!style="width=50%"|Revelação em Musicais
!style="width=50%"|Direção Musical
|-
| valign="top" |Vitor Rocha – Cargas D'Água, Um Musical de Bolso
 João Vítor Silva - Ayrton Senna, o Musical Rebecca Jamir - O Auto do Reino do Sol - Suassuna| valign="top" |Tony Lucchesi – Bibi, uma Vida em Musical
 Alfredo Del-Penho, Beto Lemos e Chico César - O Auto do Reino do Sol - Suassuna Carlos Bauzys - Cantando na Chuva Daniel Rocha - Hebe, o Musical Marcelo Castro - A Noviça Rebelde|-
!style="width=50%"|Melhor Cenografia
!style="width=50%"|Melhor Figurino
|-
| valign="top" |Peter Pan – Renato Theobaldo
 A Noviça Rebelde - David Harris
 A Pequena Sereia - Benjamin La Cour
 Cantando na Chuva - Josh Zangen
| valign="top" |Peter Pan – Thanara Schonardie
 A Pequena Sereia - Fábio Namatame
 Cantando na Chuva - Fábio Namatame
 O Auto do Reino do Sol - Suassuna - Kika Lopes e Heloisa Stocker
|-
!style="width=50%"|Melhor Roteiro Original
!style="width=50%"|Melhor Arranjo Original
|-
| valign="top" |O Som e a Sílaba – Miguel Falabella
 Bibi, uma Vida em Musical - Artur Xexéo e Luanna Guimarães
 O Auto do Reino do Sol - Suassuna - Bráulio Tavares
| valign="top" |Hebe, o Musical – Daniel Rocha
 Bibi, uma Vida em Musical - Tony Lucchesi
 Rio Mais Brasil - Carlos Bauzys e Daniel Rocha
|-
!style="width=50%"|Melhor Coreografia
!style="width=50%"|Melhor Letra e Música
|-
| valign="top" |Peter Pan – Alonso Barros
 Cantando na Chuva - Chris Mattallo e Katia Barros
 Hebe, o Musical - Fernanda Chamma
| valign="top" |O Auto do Reino do Sol - Suassuna – Adrén Alves, Alfredo Del-Penho, Beto Lemos, Bráulio Tavares e Chico César
 Cargas D´Água, Um Musical de Bolso - Ana Paula Villar e Vitor Rocha
|-
!style="width=50%"|Melhor Desenho de Luz
!style="width=50%"|Melhor Desenho de Som
|-
| valign="top" |Cantando na Chuva – Cory Pattak
 A Pequena Sereia - Benjamin La Cour
 Bibi, uma Vida em Musical - Rogério Wiltgen
 O Auto do Reino do Sol - Suassuna - Renato Machado
| valign="top" |Cantando na Chuva – Tocko Mickelazzo
 A Noviça Rebelde - Marcelo Claret
 Bibi, uma Vida em Musical - Gabriel D'Angelo
|-
!style="width=50%"|Melhor Visagismo
|-
| valign="top" |Hebe, o Musical – Anderson Bueno
 A Pequena Sereia - Feliciano San Román
 Peter Pan - Sergio Abajur
|}

 Resumo
Lista de espetáculos com mais de uma indicação:

 Apresentações

 Apresentações principais
 Beto Sargentelli e Eline Porto - Apresentação dos prêmios Melhor Desenho de Som e Melhor Desenho de Luz
 Chris Penna - Apresentação do musical Bibi, uma Vida em Musical Gabriel Leone, Bruna Guerin e André Frateschi - Apresentação dos prêmios Melhor Cenografia, Melhor Figurino e Melhor Visagismo
 José Possi Neto - Apresentação do musical Peter Pan Malu Rodrigues e Kiara Sasso - Apresentação dos prêmios Melhor Roteiro Original e Melhor Versão
 Luiza Gattai, Maria Clara Rosis e Siena Belle - Apresentação do prêmio Voto Popular
 André Loddi e Leandro Luna - Apresentação dos prêmios Melhor Arranjo Original e Melhor Letra e Música
 Nábia Vilela - Apresentação do musical Cantando na Chuva Andrezza Massei e Ivan Parente - Apresentação dos prêmios Melhor Direção Musical e Melhor Coreografia
 Frederico Silveira e Bianca Tadini - Apresentação do prêmio Melhor Direção
 Rodrigo Negrini - Apresentação do musical A Pequena Sereia Larissa Manoela e Diego Montez - Apresentação do prêmio Melhor Revelação
 Thiago Arancam e Lina Mendes - Apresentação dos prêmios Melhor Ator Coadjuvante e Melhor Atriz Coadjuvante
 Saulo Vasconcelos e Sara Sarres - Apresentação dos prêmios Melhor Ator e Melhor Atriz
 Maria Clara Gueiros - Apresentação do prêmio Melhor Musical Brasileiro
 Miguel Falabella e Alessandra Maestrini - Apresentação do prêmio Melhor Musical

 Apresentações musicais
 Alessandra Maestrini, Amanda Acosta, Débora Reis e Miguel Falabella - Número de abertura
 Amanda Acosta - Apresentação de número musical "Medley Edith Piaf" de Bibi, uma Vida em Musical Mateus Ribeiro - Apresentação de número musical "Uga Uga" de Peter Pan Rebecca Jamir - Apresentação de número musical "Quando eu Conversar com Deus" de O Auto do Reino do Sol - Suassuna Alessandra Maestrini e Kátia Barros - Apresentação do número musical "Chandelier", adaptação da musica de mesmo nome da cantora australiana Sia
 Jarbas Homem de Mello e Bruna Guerin - Apresentação do número musical "Bom Dia" de Cantando na Chuva Lucas Cândido e elenco - Apresentação do número musical "É Amor" de A Pequena Sereia Letícia Soares, Andrezza Massei, Alessandra Maestrini, Miguel Falabella e elenco - Apresentação do número de encerramento "This is me", adaptado do musical O Rei do Show''

Prémio Bibi Ferreira

Prêmio Bibi Ferreira 2018


Koronída ou Kiládi, Kiládia, en , est un îlot inhabité, dans le dème d'Hermionide, district régional d'Argolide, en Grèce. Koronída est situé au large de Kiláda.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Île dans le Péloponnèse (périphérie)
Île inhabitée en Grèce
Argolide

Koronída (Argolide)


Die N572 wurde 1933 zwischen der N87 (ab 1949 N113) nordöstlich von Lunel und Saint-Cannat festgelegt. 1949 übernahm die N113 zwischen Arles und Salon-de-Provence die Trasse der N572, welche dadurch zweigeteilt wurde. Ihre Gesamtlänge betrug 61 Kilometer. 1973 wurde der Abschnitt zwischen Salon-de-Provence und Saint-Cannat abgestuft und 2006 der Rest bis auf die Verbindung zwischen der A54 und der N113 bei Arles auf einer ortsumgehenden Schnellstraße. Diese Schnellstraße soll zur Autobahn ausgebaut werden und erhält dann die Nummer A54.

Streckenverlauf

Weblinks
 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen (französisch)

572
Route nationale 0572
Route nationale 0572

Route nationale 572


Hlöd o Hlod (nórdico antiguo: Hlöðr) fue un caudillo militar y príncipe de los hunos que aparece en la saga Hervarar y probablemente como Hlith en el poema épico Widsith, donde aparece junto a su padre Heiðrekr (Heathoric), hermano Angantyr (Incgentheow), y su madre Sifka (Sifeca).

Heidrek rey de los godos capturó a la princesa Sifka, hija de Humli rey de los hunos, durante una expedición de guerra. Heidrek la violó y concibió un hijo llamado Hlöd, por lo tanto era hijo ilegítimo del infame rey godo. Heidrek devolvió a la princesa y a su hijo al rey Humli.

Hlöd creció con su abuelo Humli, llegando a ser un apuesto y valiente guerrero. Desde el primer momento de su infancia, recibió armas y caballos como era tradición en su pueblo. A la muerte de Heidrek y tras la proclamación de su hijo legítimo y medio hermano Angantyr como rey de los godos, Humli animó a Hlöd a desplazarse hasta Arheimar y reclamar su parte de herencia por derecho de nacimiento.

La reivindicación de Hlöd
Hlöd fue a Arheimar acompañado de muchos guerreros hunos. En las puertas del reino pidió a un hombre que entrase en el recinto real y dijese al rey que su hermano esperaba fuera. Cuando Angantyr se enteró de su presencia, se armó con un cuchillo, su cota de malla, escudo blanco en una mano y la espada Tyrfing en la otra. Pidió a Hlöd que entrase y bebieran juntos en honor a su difunto padre. No obstante, Hlöd contestó que no venía a festejar, sino a reclamar la herencia que le correspondía por derecho: ganado, bienes, herramientas y armas, tesoros, esclavos, sirvientes, hijos e hijas, Myrkviðr, la tumba sagrada y la piedra grabada en el banco del Dniépr, la armadura de Heidrek y tierras.

Angantyr rechazó compartir bienes con Hlöd y le dijo que no tenía derecho a herencia, pero en compensación podría recibir lanzas, riqueza, ganado, mil thralls, mil caballos y mil hombres armados. Antes de partir, todos ellos recibirían riquezas y una sirvienta. Hlöd recibiría su estatura en oro y plata, y un tercio de la tierra de los godos para gobernarla.

No obstante, Gizurr Grýtingaliði, un anciano rey de los godos que estaba de visita para despedir al difunto Heidrek, pensó que Angantyr era demasiado generoso y manifestó que Hlöd solo era un bastardo, hijo de una esclava, y no merecía recibir ni un obsequio como príncipe. Ofendido Hlöd por ser llamado bastardo e hijo de esclava, regresó a su tierra y explicó a Humli lo que había pasado y los insultos que recibió de los godos.

Humli decidió que era hora de mostrar todo el poder de los hunos atacando a los godos. Reunió un vasto ejército con todos los hombres y recursos disponibles en edad de luchar: cualquier hombre que pueda portar armas mayor de doce años y todo caballo a partir de dos años de edad. De esta forma consiguieron una horda de 343.200 guerreros hunos.

La muerte de Hervör
Una vez reunidas las fuerzas, cabalgaron hasta Myrkviðr, la frontera que separaba de Reidgotaland de la tierra de los hunos. Al salir la horda del bosque, llegaron a un populoso país de tierras llanas. Allí se encontraba una fortaleza con una guarnición encabezada por Hervör, la skjaldmö e hija de Angantyr y Hlöd, y Ormar su padre adoptivo.

Una mañana cuando el sol asomaba por las colinas, Hervör observó una gran nube de polvo dirigiéndose al sur por el bosque; la nube oscureció el brillo del sol durante mucho tiempo. De repente vio una gran masa brillante de oro, eran los yelmos, escudos y corazas de los guerreros que testimoniaban la llegada de la horda. Hervör mandó soplar el cuerno de batalla para reunir a sus fuerzas y pidió a Ormar reunirse con los hunos y retarles a batalla en campo abierto frente a la puerta del flanco sur. Allí hubo una gran batalla, pero como la horda era superior al destacamento de la fortaleza, los godos perdieron y Hervör murió en el campo de batalla. Cuando Ormar vio morir a Hervör, se retiró junto a todos los incondicionales, cabalgando día y noche hasta llegar a Arheimar buscando a Angantyr.

La respuesta de Angantyr
Los hunos devastaron Reidgotaland. Ormar llegó a Arheimar y explicó que las hordas quemaban todo a su paso y que Hervör había muerto. Angantyr dijo que Hlöd no trató a Hervör como una hermana, miró a su pequeño séquito y afirmó que un hombre no necesita más guerreros de los que tiene. Gizur el anciano, dijo que lucharía a su lado sin esperar nada a cambio.

Heidrek instauró una ley que si un ejército invadía un territorio y el rey de ese país marca un campo con postes, el ejército de merodeadores abandonaría el saqueo mientras hubiese batalla dentro del área.

Gizur se equipó con buenas armas y montó su córcel como si fuera un joven guerrero. Entonces preguntó a Angantyr donde deseaba ver a los hunos. Angantyr respondió que en los llanos del Danubio bajo las colinas de cenizas, donde los godos ya habían tenido victorias en el pasado:

Býð ek yðr at Dylgju
ok á Dúnheiði
orrostu undir
Jassarfjöllum;
hræ sé yðr
at hái hverjum,
ok láti svá Óðinn flein fljúga,
sem ek fyrir mæli

Gizur llegó tan cerca de los hunos como pudo para que escuchasen de sus labios que el dios Odín estaba furioso con ellos y estaban malditos. Hlöd gritó que los hunos debían aprovechar el momento para matar a Gizur, pero Humli dijo que se debía respetar a los heraldos solitarios y no debían ser lastimados. Gizur siguió con su soflama y gritó que los godos no tenían miedo, ni a los hunos, ni a sus arcos, y entonces apresuró a Angantyr para mesurar el tamaño de las hordas.

Angantyr envió mensajeros a todos los rincones de su reino para agrupar a todos los hombres en edad de batalla y se dirigió hacia el Danubio con un enorme ejército para enfrentarse a su enemigo.

La batalla
Ambos ejércitos lucharon durante ocho días. Las bajas eran tan abundantes que nadie era capaz de contar los muertos, pero ninguno de los capitanes había caído aún. Día y noche, las tropas luchaban alrededor de Angantyr y la guerra se hacía cada vez más amarga. Los hunos crecían en ferocidad pues eran conocidos por no aceptar una rendición y sobrevivir tras la derrota. Los godos luchaban por la libertad y la tierra que les vio nacer.

Tras esos ocho días, los godos lograron romper las líneas de los hunos que perdieron su coraje y observavan a Angantyr cabalgando y arrasando a muerte con su espada mágica Tyrfing, tanto hombres como caballos. Finalmente, Angantyr y Hlöd se enfrentaron y el caudillo de los hunos murió, así también Humli.

Los hunos escaparon y los godos les siguieron sin dar cuartel, los ríos se llenaron de cuerpos hasta el punto de provocar el desbordamiento de las aguas, llenando los valles de cadavers. Angantyr buscó entre los muertos y encontró a Hlöd, manifestando la crueldad del destino de las nornas cuando un hermano mata a otro:

Bölvat er okkr, bróðir,
bani em ek þinn orðinn,
þat mun æ uppi,
illr er dómr norna.

Referencias

Bibliografía
The Battle of the Goths and the Huns. Christopher Tolkien, en Saga-Book (University College, London) 14, parte 3 (1955-6), pp. [141]-63.

Enlaces externos

Hlöðskviða; trad. al inglés en Northvegr.org.

El canto de Hloth y Angantyr o La batalla de los hunos (en inglés).

Héroes de la mitología y las leyendas nórdicas
Hunos

Hlöd


Christopher II may refer to:
 Christopher II of Armenia, the Catholicos of Armenia 628 to 630
 Christopher II of Denmark (1276–1332), king of Denmark from 1320 to 1326 and again from 1329 to 1332
 Christopher II, Margrave of Baden-Rodemachern (1537–1575), margrave of Baden-Rodemachern from 1556 to 1575
 Christopher II, Burgrave and Count of Dohna-Schlodien (1702–1762)

Christopher II


Halvdan Frodesson (nórdico antiguo: Halfdan; inglés antiguo: Healfdene; Latín medieval: Haldānus) (apodado el Alto, n. 503) fue un legendario rey vikingo de Selandia, Dinamarca (y según algunas fuentes también de Suecia) de la dinastía Skjöldung, en la Era de Vendel (). Era hijo del rey Frodi el Valiente según citas contemporáneas, principalmente las que le mencionan como padre de dos reyes que se sucedieron llamados Hroðgar y Halga en el poema épico Beowulf (como Healfdene) y Hróar y Helgi en otras fuentes escandinavas como la saga Ynglinga, Chronicon Lethrense, Gesta Danorum de Saxo Grammaticus (Haldanus en el Libro 2), Hrólfs saga kraka (Hálfdan) y saga Skjöldunga (Halfdanus).

Etimología
Su nombre procede del protonórdico: *Halbadaniz, que significa "medio danés" (o danés de una rama de la familia).

Fuentes literarias y sagas
Según Chronicon Lethrense y Gesta Danorum de Saxo Grammaticus (Libro 2), Halvdan tuvo dos hermanos llamados Ro y Skat quienes también ambicionaban el trono, por lo que ambos fueron aniquiliados por Halfdan, así como sus aliados, abriendo un reinado de gran crueldad que perduró durante mucho tiempo hasta su muerte en edad avanzada.

La saga Ynglinga menciona a Halvdan (aquí también hijo de Fróði), quien tenía un hermano llamado Fridleif. Ambos eran grandes guerreros, pero Halvdan era el mejor. El escaldo Snorri Sturluson, autor de la saga, cita que Halvdan atacó a Aun rey de Suecia y lo envió al exilio a Götaland. Halfdan gobernó a los suecos durante veinte años hasta que murió en Upsala por una enfermedad y enterrado en un montículo.

Hrólfs saga kraka menciona que Halvdan era un hombre de temperamento calmado, hermano mayor de Fróði que en contrapartida era cruel y vicioso. A la muerte de Halvdan en el campo de batalla, su hermano se hizo con el poder del reino y su viuda.

Dos fuentes citan una hija de Halvdan. La  saga Skjöldunga, cita a dos hijos varones de Halfdanus, Roas y Helgo, y una hembra llamada Sigyna que casó con un tal Sevillus. Sin embargo Hrólfs saga kraka, menciona que Signý es la hija mayor y casó con un jarl llamado Sævil. Hróar y Helgi nacen con posterioridad.

Véase también
 Reinos vikingos de Dinamarca

Referencias

Bibliografía
Kluge, Friedrich (1896). "Der Beowulf und die Hrolfs Saga Kraka." Englische Studien 22, pp. 144–45.

Enlaces externos
 Textos originales:
 Hrólfs saga kraka ok kappa hans en nórdico antiguo en heimskringla.no
 University of Oregon: Norse: Fornaldarsögur norðurlanda: Hrólfs saga kraka ok kappa hans
 Sagnanet: Hrólfs saga kraka
 Literary Encyclopedia
 Beowulf:
 Beowulf read aloud in Old English
 Modern English translation de Francis Barton Gummere
 Modern English translation de John Lesslie Hall
 Ringler, Dick. Beowulf: A New Translation For Oral Delivery
 Several different Modern English translations
 Chronicon Lethrense y Annales Lundenses:
 Chronicon Lethrense y Annales Lundense trad, Peter Tunstall
 Chronicon Lethrense y Annales Lundense en northvegr.org
 Book 2 of Gesta Danorum
 Saga Ynglinga trad. Samuel Laing, 1844 en northvegr.org
 Skáldskaparmál:
 Snorri Sturluson – Edda Prosaica en nórdico antiguo
 CyberSamurai Encyclopedia of Norse Mythology: Prose Edda - Skáldskaparmál (en inglés)
 CyberSamurai Encyclopedia of Norse Mythology: Prose Edda - Skáldskaparmál (en nórdico antiguo)

Reyes vikingos legendarios de Lejre
Personajes de Beowulf

Halvdan Frodesson


Daniel Fonseca Garis (n. 13 septembrie 1969) este un fost fotbalist uruguayan, care a jucat pe postul de atacant. Este cunoscut pentru perioada în care a jucat la cluburile italiene Cagliari, Napoli, AS Roma și Juventus Torino.

A jucat 30 de meciuri la echipa națională de fotbal a Uruguayului, marcând 11 goluri. A făcut parte din lotul echipei care a câștigat ediția din 1995 a Copa América și și-a reprezentat țara la Campionatul Mondial de Fotbal 1990.

Palmares

Club
Nacional
Recopa Sudamericana: 1989
Copa Interamericana: 1989
Primera División Uruguaya: 2002

Juventus
Serie A: 1997-98
Supercoppa Italiana: 1997
Finalist: 1998
UEFA Champions League
Finalist: 1998
Cupa UEFA Intertoto: 1999

Internațional

Copa América: 1995

Referințe

Legături externe

Atacanți
Fotbaliști uruguayeni
Fotbaliști internaționali uruguayeni
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal
Fotbaliști ai lui Juventus
Fotbaliști ai lui AS Roma
Fotbaliști ai cluburilor din Italia
Fotbaliști ai cluburilor din Uruguay
Uruguayeni în viață
Fotbaliști ai SSC Napoli

Daniel Fonseca (fotbalist)


Kartezijev umnožak (Kartezijev produkt) je umnožak iz teorije skupova koji nosi ime prema latiniziranom imenu Renéa Descartesa Cartesius.

Kod dvaju skupova skup svih uređenih parova čiji je prvi element iz prvoga skupa, a drugi iz drugoga skupa. Ako je više tj. n skupova u umnošku, onda imamo n-struki umnožak od uređenih n-torki (a, b, ... n).

Kartezijev umnožak dvaju skupova A i B jest skup A × B, koji se sastoji od svih uređenih parova (a, b), za koje vrijedi da je a ∈ A, b ∈ B. Uređeni par je dvočlani skup, u kojem je zadano koji se od dvaju elemenata smatra prvim, a koji drugim.

Kad imamo konačne skupove A i B, za koje vrijedi da A ima n elemenata, B m elemenata, u skupu A × B broj elemenata je jednak je umnošku n · m.

Ako imamo više skupova, primjerice A, B i C, Kartezijev umnožak tih triju skupova je skup A × B × C svih uređenih trojki (a, b, c), pri čemu je a ∈ A, b ∈ B, c ∈ C.

Osobine
Za Kartezijev umnožak vrijedi da je multiplikativna operacija, zbog čega je prioritetniji od aditivnih operacija kao što su presjek skupova i unija skupova.
Znači kad bismo postavili

A ∪

množilo bi se kao

A ∪ ()

Kartezijev umnožak nije komutativan. Dokazivo je protuprimjerom za rušenje tvrdnje o komutativnosti, zato što je komutativnost univerzalna tvrdnja.

Kartezijev umnožak je distributivan prema uniji. Dokazivo je preko dokazivanja jednakosti dvaju skupova, tako što dokažemo jedan podskup, a zatim i nadskup drugoga i to u oba smjera.

Kartezijev umnožak je distributivna operacija prema presjeku, razlici i simetričnoj razlici skupova.

Vidi
izravni umnožak

Izvori

Teorija skupova

Kartezijev umnožak


Grgur Vujović (pseudonim: Gregor; Požarevac, Srbija, 11. kolovoza 1901. – SSSR, 1937.) je bio jugoslavenski revolucionar, sekretar SKOJ-a i šef tehničkog Odsjeka za međunarodne veze u Kominterni.

Bio je najmlađi od trojice braće Vujovića koji su svi bili aktivisti Komunističke partije. Ubijen je u staljinističkim čistkama zajedno sa svojom braćom Vojislavom i Radomirom i drugim vođama KPJ.

Životopis
Rođen je 11. Kolovoza 1901. godine u  Požarevacu. Njegov otac Dimitrije bio je kovač, a majka Angelina domaćica. Uz Grgura, imali su još pet sinova - Vojislava, Radomira, Svetislava, Trifuna i Živka.

Partijski rad

Zajedno sa starijom braćom Radomirom i Vojislavom pripadao je radničkom pokretu. Bio je član Komunističke partije Jugoslavije od 1919. ili od 1922. godine. Član SKOJ-a je postao 1920. godine.

Tokom studija sociologije u Beču, 1922. godine je postao član Komunističke partija Austrije. Beč je tada bio centar jugoslavenske političke emigracije i u njemu je djelovao "Klub jugoslavenskih studenata marksista". Od 1924. godine dužnost sekretara kluba je obavljao Grgur Vujović. U Klubu su studenti jedni drugima održavali predavanja o raznim političkim temama, a često su gostovali i poznati strani komunisti, kao Antonio Gramši.

Godine 1924. odlazi u Sovjetski Savez, gdje su već živjela njegova braća. Po dolasku u SSSR radio je u Izvršnom komitetu Komunističke internacionale. Godine 1926. vratio se u Jugoslaviju i od 1926. do 1928. godine obavljao dužnost organizacijskog sekretara Centralnog komiteta Saveza komunističke omladine Jugoslavije. Godine 1928. napušta Jugoslaviju i odlazi u Beč, gdje je radio kao dopisnik Telegrafske agencije Sovjetskog Saveza (TASS), a zatim prelazi u Moskvu. Do lipnja 1932. godine radio je u Izvršnom komitetu Komunističke omladinske internacionale (KOI), gdje je određeno vrijeme bio organizacijski sekretar, kao i sekretar Balkanskog komiteta pri Izvršnom komitetu KOI. Od 1932. do 1934. godine je bio predstavnik KP Jugoslavije u Izvršnom komitetu Komunističke internacionale. Poslije je ponovo radio u Komunističkoj omladinskoj internacionali.

Pogubljenje

Kada je Karlo Štajner u toku Staljinovih čistki 1936. godine uhićen u Moskvi, Predstavnik Komunističke partije Jugoslavije Grgur Vujović je govorio o njemu kao o hrabrom revolucionaru.

U srpnju 1937. Grgur Vujović je uhićen i pogubljen. Njegova braća također su ubijena u Staljinovim čistkama Vojislav Vujović (1936.) i Radomir Vujović (1938.).

Odlukom Vojnog kolegijuma Vrhovnog suda Sovjetskog Saveza Grgur Vujović je rehabilitiran 27. srpanja 1957. godine. Njegov brat Vojislav je rehabilitiran 1959., a Rade 1958. godine.

Izvori

Srbijanski komunisti do 1945.

Grgur Vujović


Fuck Me Jesus er det svenske black metal-band Marduk's eneste demo, udgivet i juni 1991 på kassettebånd, og senere også på cd og lp. Demoen er berygtet for omslaget på genudgivelserne, der forestiller en nøgen kvinde, der onanerer med et krucifiks.

Spor
 "Intro: Fuck Me Jesus" - 0:38
 "Departure from the Mortals" - 3:19
 "The Black..." - 4:05
 "Within the Abyss" - 3:39
 "Outro: Shut up and Suffer" - 0:59

Bonusnumre på 1999-genudgivelsen
<li>"Dark Endless (re-recorded)" - 3:52
<li>"In Conspiracy With Satan" (Bathory cover) - 2:17
<li>"Woman of Dark Desires" (Bathory cover) - 4:30

Eksterne henvisninger

Black metal-album
Album fra 1991
Demoer

Fuck Me Jesus


Lepidostromatales é uma ordem de fungos pertencente à classe Agaricomycetes. É a única ordem conhecida de fungos basidiomicetos composta inteiramente por membros líquenizados. Morfologicamente, os corpos de frutificação de todas as espécies são clavarioides. Seis espécies são conhecidas, cinco das quais foram descritas no período de 2007-2013. Devido à sua semelhança morfológica com o género Multiclavula, a sua posição filogenética isolada (distinta de todas as outras ordens baseadas em dados moleculares) não foi compreendida até recentemente. Os fotobiontes que foram encontrados em associação com membros deste grupo não são conhecidos por se associarem a nenhum outro tipo de fungo liquenizado.

Descrição
Membros de Lepidostromatales se assemelham muito a espécies de Multiclavula porque esses grupos compartilham uma combinação de corpos frutíferos clavarioides e talos liquenizados.

A primeira espécie descrita na ordem foi originalmente integrada no género Clavaria devido ao fungo com corpo frutífero clavarióide, sendo posteriormente transferida para o género Multiclavula (Cantharellales) devido ao talo liquenizado.

O grupo foi inicialmente reconhecido como distinto devido às pequenas escâmulas (estruturas semelhantes a escamas) que compõem o talo, sendo em consequência criado o género Lepidostroma. Com a adição de duas outras espécies com talo escamuloso descobertas na África Tropical, esta separação não foi aceite e Multiclavula foi novamente corrigida para incluir espécies com talos escamosos.

Lepidostroma como uma linhagem distinta, Lepidostromataceae, não relacionada com Multiclavula. A recente descoberta de mais três espécies (para um total de seis espécies), criou uma oportunidade para uma pesquisa filogenética mais aprofundada, que confirmou o isolamento da família de todas as ordens descritas. Como resultado, o grupo foi elevado ao nível de ordem (Lepidostromatales).

No entanto, análises de filogenética molecular eventualmente confirmaram Lepidostroma como uma linhagem distinta, a da família Lepidostromataceae, não relacionada com Multiclavula. A recente descoberta de mais três espécies (para um total de seis espécies), criou a oportunidade para uma pesquisa filogenética mais aprofundada, que confirmou o isolamento genético da família em relação a todas as ordens descritas. Como resultado, o grupo foi elevado ao nível de ordem, como Lepidostromatales.

Embora a separação deste grupo a partir do género Multiclavula tenha sido originalmente baseada no tipo de talo, estudos posteriores demonstraram que os membros do grupo na realidade apresentam três tipos de talo distintos, um dos quais ('crustose-granuloso') corresponde a  Multiclavula. No entanto, o fotobionte de Lepidostromatales é clorococoide em vez de coccomixoide ( que é o tipo encontrado em Multiclavula), tornando o tipo fotobionte um recurso de diagnóstico razoável para o grupo. Os três tipos de talo correlacionam-se com a divisão atual do grupo em três género:

Ertzia
Lepidostroma
Sulzbacheromyces

Todos os membros conhecidos desta ordem são líquens que crescem no solo em regiões tropicais da África e das Américas.

Referências

Agaricomycetes
Basidiomycota
Líquenes

Lepidostromatales


NGC 297 este o galaxie eliptică situată în constelația Balena. A fost descoperită în 27 septembrie 1864 de către Albert Marth.

Note

Vezi și
 NGC 296
 NGC 298

Legături externe
 NGC 297 pe spider.seds.org
 NGC 297 pe WikiSky

Galaxii eliptice
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1864
Obiecte astronomice descoperite de Albert Marth

NGC 297


මාළු ඇල්ලීම සදහා භාවිතා කරන ක්‍රමයයන් මෙයින් අදහස් වේ. pak  rt ken

මසුන් ඇල්ලීමේ ක්‍රම


An Biarum ditschianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Josef Bogner ngan Peter Charles Boyce. An Biarum ditschianum in nahilalakip ha genus nga Biarum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Biarum

Biarum ditschianum


Carl Adalbert Constanz Heinrich prince de Hohenlohe-Ingelfingen (né le  à Garnberg et mort le  à Klein-Drowinowitz, ) est un fonctionnaire et homme politique prussien.

Biographie

Origine
Carl est issu de la maison aristocratique de Hohenlohe-Ingelfingen. Ses parents sont le ministre-président prussien, le prince Adolphe de Hohenlohe-Ingelfingen (1797-1873) et Louise de Hohenlohe-Langenbourg (1799-1881). Frédéric-Guillaume de Hohenlohe-Ingelfingen (1826-1895) et Kraft de Hohenlohe-Ingelfingen (1827-1892) sont ses frères, Alfred d'Erbach-Fürstenau (1813-1874) est son beau-frère.

Carrière
Hohenlohe-Ingelfingen étudie le droit à Breslau. Il est ensuite administrateur de l' de 1854 à 1873. Au cours de la guerre des Duchés, il devient commissaire civil dans le Jutland en 1864 et dans le Schleswig en 1865. À partir de 1866, il travaille à la haute présidence de Breslau. Pendant la guerre franco-prussienne de 1870/71, Hohenlohe-Ingelfingen est commissaire civil au quartier général des forces armées allemandes. Puis au même poste jusqu'en 1873 au gouvernement général à Reims.

Après cela, Hohenlohe-Ingelfingen démissionne de la fonction publique. Depuis, il gère les biens de la famille. La seigneurie de Forêt-Noire près de Lublinitz en fait partie. Il possède en outre un grand nombre d'actions et est membre de plusieurs conseils de surveillance, comme celui de la compagnie d'assurance vie et de garantie prussienne.

En 1866/67, Hohenlohe-Ingelfingen est cofondateur et président du Parti conservateur libre. Il siège au . Entre 1866 et 1879, il appartient à la Chambre des représentants de Prusse et de 1874 à 1876 au Reichstag.

Bibliographie
 Biographisches Handbuch für das Preußische Abgeordnetenhaus: 1867–1918. Bearbeitet von Bernhard Mann unter Mitarbeit von Martin Doerry, Cornelia Rauh und Thomas Kühne, Droste, Düsseldorf 1988 , S. 188.

Liens externes

 Biographie Bibliothèque d'État de Berlin

Références

Député du Reichstag (Empire allemand)
Député de la Chambre des représentants de Prusse
Député du parlement provincial de Silésie
Personnalité du Parti conservateur libre
Maison de Hohenlohe
Naissance en novembre 1820
Naissance à Künzelsau
Naissance dans le royaume de Wurtemberg
Décès en mai 1890
Décès dans la voïvodie de Silésie
Décès dans la province de Silésie
Décès à 69 ans

Charles de Hohenlohe-Ingelfingen


Minehüyük, Kahramanmaraş ilinin Türkoğlu ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya

Kahramanmaraş il merkezine 36 km, Türkoğlu ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Tapkıran Köyleri Resmi Web Sitesi
 Minehüyük mahallesinin Resmi Sitesi
 Tapkırankale Web Sitesi

Türkoğlu'nun mahalleleri

Minehüyük, Türkoğlu


Aporophyla nigra, la Noctuelle anthracite, est une espèce de lépidoptères nocturnes de la famille des Noctuidae.

Synonymes
Noctua nigra Haworth, 1809
Phalaena Noctua lunula Ström, 1768 (preocc. Phalaena lunula Hufnagel, 1766)
Noctua nigricans Hübner, [1813]
Aporophylla nigra var. seileri Fuchs, 1901

Liens externes

Noctuidae
Espèce de Lépidoptères (nom scientifique)

Aporophyla nigra


Troița lui Ioan Buteanu este un monument istoric aflat în Gurahonț. Este situat lângă locul unde la 23 mai 1849 a fost spânzurat Ioan Buteanu împreună cu preotul din Iosaș și primarii din Iosaș si Iosășel.

Istoric și descriere
Inițiativa ridicării monumentului au avut-o profesorii de la Liceul "Avram Iancu" din Brad, la sugestia directorilor Ioan Radu și Candin Ciocan. La 1 noiembrie 1932 s-a hotărât realizarea a 10 troițe pentru comemorarea în 1934 a 150 de ani de la Răscoala lui Horea, Cloșca și Crișan, troițe care să marcheze locuri cu importanță istorică din Țara Moților. În acest scop s-a făcut o colectă publică, în care profesorii liceului au donat fiecare câte 500 lei, iar de la societatea Mica muncitorii au contribuit cu 71 779 lei, funcționarii cu 69 966 lei și direcțiunea cu 50 000 lei. Troițele au fost amplasate la Iosășel, Hălmagiu, Ribița, Mesteacăn, Brad, Vălișoara, Curechiu, Crișcior, Mihăileni și Buceș. Hotărârea de a plasa una din troițe la Iosășel a fost luată deoarece prin strămutarea în 1924 a osemintelor și crucii mormântului lui Buteanu la Țebea, în Panteonul Moților, la Gurahonț și Iosășel nu mai rămăsese nicio urmă a lui Buteanu.

Troițele, executate la Școala de Arte și Meserii de la Zlatna, au fost cioplite din gresie, având plăci de marmură pe care să fie înscris textul corespunzător evenimentului istoric local. Pe troița de la Iosășel inscripțiile sunt:
 Pe plăcile din fața monumentului: "AICI A FOST SPÂNZURAT DE UNGURI, IOAN BUTEANU, TÂNĂRUL PREFECT AL LEGIUNII ZARANDULUI, DELA 1848, ÎN DIMINEAȚA ZILEI DE 23 MAI 1849. PRINS MIȘELEȘTE ÎN ABRUD DE MAIORUL HATVANYI, EL A FOST LEGAT DE UN TUN ȘI DUS DE-A LUNGUL VĂII CRIȘULUI PÂNĂ AICI. MARTIR AL IDEALULUI ROMÂNESC, S'A STINS LINIȘTIT, RÂZBUNAT DE ÎNVINGERILE STRĂLUCITE ALE LUI IANCU LA ABRUD." și "ACEASTĂ SFÂNTĂ CRUCE S'A RIDICAT LA 1 NOEMBRIE 1934, LA SĂRBĂRILE DE 150 DE ANI DELA REVOLUTIA LUI HORIA"
 Pe plăcile din spatele monumentului: "OSEMINTELE LUI AU FOST DUSE ȘI AȘEZATE ÎN CIMITIRUL DELA GURAHONȚ, LA ANUL 1869, IAR LA 1924, CU OCAZIA CENTENARULUI NAȘTERII LUI AVRAM IANCU AU FOST DUSE ÎN CIMITIRUL EROILOR DELA ȚEBEA. TOT AICI AU MAI FOST SPÂNZURAȚI GROZA SIMION, PREOT ÎN GURAHONȚ, PAVEL FĂRCAȘ, PREOT ÎN PLEȘCUȚA, SICNESIE GROZAV, PREOT ÎN ACIUTA. APOI PRIMARUL BUDA IOAN DIN IOSĂȘEL, IANCU" cu continuarea pe placa de dedesubt "DIN FENIS, VRENTI DIN DULCELE SI CEL DIN ZELDIS. DEODATA CU BUTEANU AU FOST ADUȘI ȘI SPÂNZURAȚI TREI ȚĂRANI CU ȚUNDRE NEGRE."

Deși execuția a avut loc în dreptul podului ce traversa Crișul Alb pe malul stâng al râului, s-a hotărât amplasarea monumentului pe malul drept, care este mai înalt, în dreptul capului vechiului pod. Pentru a proteja monumentul de viiturile râului, acesta a fost plasat pe un fundament masiv de beton. Deși, conform inscripției, monumentul trebuia inaugurat la 1 noiembrie, el a putut fi inaugurat doar la 25 noiembrie 1934.

Note

Bibliografie
 Traian Mager, Ținutul Hălmagiului, monografie în 4 volume, Arad: Tipografia Diecezană, 1937

Legături externe

Monumente istorice din județul Arad

Troița lui Ioan Buteanu


තාපය යාන්ත්‍රික කාර්යය බවට පරිවර්තනය වීම පිළිබඳ පළමු සිද්ධාන්තය 1824 දී නිකොලස් ලෙනාර්ඩ් සාදි කාර්නොටි විසින් ඉදිරිපත් කරන ලදී. මෙම පරිවර්තනයේ කාර්යක්ෂමතාව එන්ජිම හා ඒ අවට පරිසරයෙහි උෂ්ණත්ව වෙනස මත රඳා පවතින බව මුලින්ම නිවැරදිව තේරුම් ගත්තේ මොහුය.

ජේම්ස් ප්‍රෙස්කොට් ජූල්ගේ ශක්ති පරිවර්තනය පිළිබඳ කාර්යය වල වූ සුවිශේෂීත්වය තේරුම් ගත රුඩොල්ෆ් ක්‍ලවුසියස් 1850 දී ප්‍රථම වරට දෙවන නියමය සූත්‍රකරණය කරන ලදී. තාපය සීතල සිට උණුසුම් වස්තු දක්වා ස්වයං සිද්ධව නොගලයි. දැනට පොදු දැනීම මෙය වුවත් එම කාලයේ ජනප්‍රියව තිබූ තාපය ද්‍රවයක් ලෙස සැලකූ කැලොරික් සිද්ධාන්තයට මෙය පටහැනි විය. එතැන් සිට ඔහුට සාදි කාර්නොට්ගේ නියමය හා එන්ට්‍රොපිය අර්ථ දැක්වීම තාර්කිකව නිගමනය කළ හැකි විය. (1865)

19 වන සියවසේ දී ප්‍රකාශයට පත් වුණු කෙල්වින් ප්ලාන්ක් ගේ දෙවන නියමය පිළිබඳ ප්‍රකාශනය වූයේ "චක්‍රයක් මත ක්‍රියාත්මක වන ඕනෑම උපකරණයකට තනි සංචිතයකින් තාපය ලබා ගැනීම හා ශුද්ධ කාර්යය ප්‍රමාණයක් සිදු කිරිම කළ නොහැකි බවයි." මෙය ක්ලවුසියස්ගේ ප්‍රකාශනයට සමාන යයි පෙනිණි.

බෝල්ට්ස්මාන් ආරම්භය සඳහා එර්ගොඩික් කල්පිතය ද වැදගත් විය. එය කියා සිටින්නේ විශාල කාලයක් තුළ දී, එකම ශක්තියක් සමඟ සුක්ෂ්මාවස්ථාවේ කලාප අවකාශවල කුඩා ප්‍රදේශවල ගත කරන කාලය එම ප්‍රදේශයේ පරිමාවට සමානුපාතික වේ. i.e.   සියලු ප්‍රවේශ විය හැකි සූක්ෂ්මාවස්ථා විශාල කාල පරාසයක් හරහා සමානව සම්භාවී වේ. සමානවම, කාල සාමාන්‍යය හා සංඛ්‍යානමය සමස්ථය හරහා සාමාන්‍ය එකම වන බව ද පැවසේ.

ක‍්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාව යොදා ගනිමින් ස්ථානීය වොන් නියුමාන් එන්ට්‍රොපිය අතිශය උච්ඡ සම්භාවීතාවක් සමඟ එහි උච්ඡතම අගයේ ඇති බව පෙන්විය හැක. මේ නිසා එමඟින් දෙවන නියමය සැපයේ. ප්‍රතිඵලය ඒකලිත ක්වොන්ටම් පද්ධති විශාල පන්තියක් සඳහා වලංගු වේ. (උදා - ඇසුරුමක වූ වායුව) මුලු පද්ධති‍ය ශුද්ධ හා එම නිසා එන්ට්‍රොපියක් නැති අතර වායුව හා ඇසුරුම අතර ඇති පටලැවුම වායුවේ ස්ථානීය එන්ට්‍රොපියට ඉහල යයි. මෙම ප්‍රතිඵලය ක්වොන්ටම් තාප ගති විද්‍යාවේ වඩාත් වැදගත් ජයග්‍රහණයකි.

අවිධිමත් විස්තර

දෙවන නියමය විවිධ සංක්ෂිප්ත ආකාරවලින් පහත පරිදි ඉදිරිපත් කළ හැක.

·	තනි තාප සංචිතයකට සම්බන්ධිත චක්‍රීය ක්‍රියාවලියක් යොදා ගෙන එහි වටපිටාව තුළ කාර්යයන් සිදු කිරීම කළ නොහැක්කකි. (කෙල්වින්, 1851)
·	තාප සංචිත දෙකකට සම්බන්ධිත එන්ජිමක් යොදා ගෙන චක්‍රීය ක්‍රියාවලියක් සිදු කිරීම කළ නොහැක. මන්ද එය අඩු උෂ්ණත්ව සංචිතයේ සිට වැඩි උෂ්ණත්ව සංචිතයට ගලන තාප ප්‍රමාණයට පමණක් බල පවත්වන බැවිනි.
·	තාප ගතික කාර්යය පරිමිත සීඝ්‍රතාවයකින් කළ යුතු නම් නිදහස් ශක්තිය වැය කළ යුතුය.

ගණිතමය විස්තර

1856 දී ජර්මානු භෞතිකඥ රුඩොල්ෆ් ක්ලවුසිස් ඔහු විසින් "තාපයේ යාන්ත්‍රික සිද්ධාන්තයේ දෙවන මූලික ප්‍රමේයය" ලෙස හැඳින්වූ දෙය පහත ලෙස ප්‍රකාශ කළේය.

මෙහි N  යනු චක්‍රීය ක්‍රියාවලියේ ඇතුළත් සියලු හානිපූරිත නොවූ පරිවර්තනය වීම් වල "තුල්‍යතා අගය"යි. පසුව 1865 දී ක්ලවුසියස් "තුල්‍යතා අගය" එන්ට්‍රොපියක් ලෙස අර්ථ දක්වන ලදී. මෙම අර්ථ දැක්වීමට ආසන්නයේ දීම එම වර්ෂයේදීම දෙවන නියමයේ වඩාත් ජනප්‍රිය ආකාරය අප්‍රේල් 24 වනදා සූ(z)රිච් හි දාර්ශනික සංගමයේ ඉදිරිපත් කිරීමක දී මොහු විසින් කියවන ලදී. එහි දී ඔහුගේ ඉදිරිපත් කිරීම ක්ලවුසියස් මෙසේ අවසාන කරන ලදී.

විශ්වයේ එන්ට්‍රොපිය උච්ඡයකට නැඹුරු වෙයි.

මෙම වාක්‍යය දෙවන නියමයේ දන්නා හොඳම ප්‍රකාශ කිරීමත් තව දුරටත්, මෙහි යොදා ගෙන ඇති වාග් මාලාවේ පුළුල් බව (උදා - විශ්වයේ) නිසා හා මෙම ප්‍රකාශය යෙදෙන විශේෂිත තත්ව දුලබ වීම නිසා (උදා- විවෘත, සංවෘත හෝ ඒකලිත) බොහොමයක් පුද්ගලයින් දෙවන නියමය පරිකල්පනය කළ හැකි සියලු විෂයන්ට තාප ගතා විද්‍යාව සැබැවින්ම යෙදෙනවා යැයි අදහස් කිරීමට මෙම සරල ප්‍රකාශය යොදා ගනී. මෙය ඇත්ත වශයෙන්ම සත්‍ය නොවේ. මෙම ප්‍රකාශය වඩා සංකීර්ණ විස්තරයක වඩාත් සරල සංස්කරණයකි.

කාල විචලනයේ අවස්ථාවලදී ස්ථිර තාපී පරිවර්තනයක් සිදුවන සංවෘත පද්ධතියක් සඳහා දෙවන නියමයේ ගණිතමය ප්‍රකාශනය පහත දැක්වේ.

මෙහි
            S යනු එන්ට්‍රොපිය වන අතර

         t යනු කාලයයි.

සංඛ්‍යානමය යාන්ත්‍ර විද්‍යාව පදාර්ථය අඛන්ඩ චලනයේ යෙදෙන පරමාණු හා අණු වලින් සංයුක්ත වන බව පිලිගනිමින් දෙවන නියමය සඳහා විස්තරයක් ලබා දෙන බව අවදානයට ලක් කරන්න. පද්ධතියේ එක් එක් අංශු සඳහා වු විශේෂිත ස්ථාන හා ප්‍රවේග කුලකයක් පද්ධතියේ සූක්ෂම අවස්ථාව ලෙස හඳුන්වන අතර අඛණ්ඩ චලිතය නිසා පද්ධතිය නිරන්තරයෙන් එහි  සූක්ෂම අවස්ථාව වෙනස් කරලයි සංඛානමය යාන්ත්‍ර විද්‍යාව, සමතුලිතතාවයේදී පද්ධතියේ තිබිය හැකි එක් එක් සූක්ෂම අවස්ථා සිදු වීමට සමාන ඉඩකඩක් ඇති අතර මෙම කල්පිතය සිදු කල විට දෙවන නියමය සංඛ්‍යානමය හැඟිමකින් දරා සිටිය යුතුය යන නිගමනයට කෙලින්ම එලඹිය හැක. 1/√N ක්‍රමය මත වූ සංඛ්‍යානමය ෙවනස් වීම් සමඟ  ෙදවන නියමය සාමාන්‍යයක් දරා සිටින අතර මෙහි N යනු පද්ධතියේ වු අංශු ගණනයි. එදිනෙදා (මහේක්ෂීය) අවස්ථා සඳහා දෙවන නියමය ව්‍යාකූල වීමේ සම්භාවිතාව ප්‍රයෝගිකව ශූන්‍ය වේ කෙසේ නමුත් අංශු කුඩා ගණනක් ඇති පද්ධතිය සඳහා එන්ට්‍රොපිය ද ඇතුලුව තාප ගතික පරාමිතීන් දෙවන නියමය මගින් අනුමාන කල ඇති පරිදි විශේෂිත සංඛ්‍යානමය අපගමනයන් පෙන්නුම් කල හැක. ආදි සම්භව්‍ය තාප ගතික සිද්ධාන්ත මෙම සංඛානමය විචල්‍යයන් සමග ගනුදෙනු නොකරයි.

විද්‍යා‍වේ ඉතිහාසය

තාප ගති විද්‍යාවේ දෙවන නියම ඉතිහාසය


Pălăria de paie este o pălărie țesută din paie sau materiale similare cu paiele, provenite din alte plante sau materiale sintetice. Pălăria are rolul de a proteja de razele soarelui, prevenind insolația. Existând o varietate largă de modele, pălăria de paie este folosită deseori drept un element decorativ.

Materiale
Cele mai des folosite fibre sunt:

 Paie de grâu
 Paie de secară
 Paie toquilla: fibre durabile și flexibile, folosite pentru confecționarea pălăriilor Panama
 Rafie
 Paie de toyo
 Alge
 Iută

 Palmier
 Paie artificiale, sintetice: cel mai des se folosesc polipropilena, polietilena și poliesterul

Fabricare
Există mai multe tipuri de pălări de paie, însă procesul de fabricare este similar. Pentru confecționarea unor astfel de pălării se folosesc aburi sau materialul este lăsat în apă fierbinte. Pentru că fabricarea lor necesită mai mult timp, pălăriile mai mari sunt mai scumpe. În mod tradițional, pălăriile din paie sunt realizate cu ajutorul mâinii, folosindu-se un model din lemn, în forma unei pălării. Calitatea pălăriilor Panama poate să difere, astfel fiind influențat prețul. În prezent, pălăriile Panama sunt cunoscute pentru stilul clasic și pentru calitatea excelentă a acestora.

Istoric
Pălăriile din paie au apărut în Europa și Asia încă din Evul Mediu. La finalul anilor 1800 și la începutul anilor 1900, pălăriile din paie au devenit comune în rândul tuturor. Președintele american Theodore Roosevelt a ajutat la popularizarea pălăriilor din paie, fiind adesea fotografiat purtând o pălărie Panama în vizita sa din Canalul Panama. De atunci, pălările de paie Panama din Ecuador au început să fie exportate tot mai mult, inclusiv în Europa.

Tipuri de pălării din paie

 Pălărie Boater: populară începând cu finalul secolului al XX-lea în rândul bărbaților, este o pălărie oarecum formală, purtată în timpul verii.
 Pălărie conică: este întâlnită des și în prezent în regiunile din Asia. Pălăria conică este purtată de fermierii din sudul Asiei.
 Pălăria Panama: o pălărie scumpă, fabricată în Ecuador. În mod tradițional este confecționată din planta Carludovica palmata, numită și planta pălăriei Panama.

Galerie

Artă

Note

Pălării

Pălărie de paie


Ondavka este o comună slovacă, aflată în districtul Bardejov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 15 locuitori. Se învecinează cu comuna Vyšná Polianka.

Istoric
Localitatea Ondavka este atestată documentar din 1618.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Ondavka


Blisstáknmál er myndrænt táknmál þar sem orð og hugtök er táknuð með teikningum í stað bókstafa. Táknmálið hentar þeim sem eiga erfitt að tjá sig með tali, t.d. vegna veikinda eða hreyfihömlunar.

Táknmálið byggir á fjölda grunntákna sem hægt er að raða saman á mismunandi vegu og mynda þannig ný tákn. Þekking á grunntáknunum gerir það að verkum að auðvelt er að skilja táknin því stuðst er við ákvena hugmyndafræði í uppbyggingu þeirra. Orðaforðinn í Bliss táknmálinu er því nánast óendanlegur. Málfræðitáknin gera það að verkum að hægt er að byggja málfræðilega réttar setningar eftir getu og þörfum þeirra sem nota Bliss til tjáskipta. Hægt er að nota Bliss á öllum stigum tjáskipta frá stökum hugtökum yfir í flóknar setningar. Einföld form eru notuð til að teikna táknin og því eru þau auðveld í teikningu. Bliss er nú viðurkennt sem mál.

Heimildir
Greining.is, https://www.greining.is/is/fraedsla-og-namskeid/thjalfunar-og-kennsluadferdir/bliss  (skoðað 30. mars 2021)
Táknmál
Tungumál

Blisstáknmál


جون نوكس  (ولد 1514م - توفي 24 نوفمبر 1572م) مصلح ديني اسكتلندي وقائد حركة الإصلاح البروتستانتي كانت له اليد الطولى في نقل البلاد من الكاثوليكية إلى البروتستانتية.

بدأ نوكس نشاطه عام 1542، فلم تمض 5 سنوات حتى اعتُرف به مبشراً عنيداً ضد البابوية، فاتهمه البابا بالهرطقة وسجن مدة في فرنسا وعمل في إحدى سفن العبيد نحو سنة ونصف وذهب إلى إنجلترا بعد الإفراج عنه، وفي جينيف تم إحراق تمثال له بتهمة الهرطقة، كان جون كالفين يستشيره في أمر الكنيسة.

في عام 1559 عاد نوكس إلى اسكتلندا عندما اشتد الصراع بين الكاثوليك والبروتستانت بقيادة النبلاء البروتستانت فتزعمهم وفي السنة اللاحقة أسس الكنيسة البريسبيتارية أو المشيخية التي ألغت سلطة البابا، مما حدا بإليزابيث الأولى ملكة إنكلترا التدخل لفرض الدين الجديد، وحل السلام بشكل نسبي حتى وصول الملكة ماري ستيوارت الكاثوليكية من فرنسا.

حدثت خلافات بين نوكس والتاج واعتقل في إحداها بتهمة الخيانة حيث كان عنيفا في انتقاداته وشكك في تعاليم ماري ورغم مهارتها ومنطقها في المناظرات بينهما ، الأمر الذي سبّب له المتاعب ، فقد اكتسب نوكس حب الشعب وعقله عليها، وعند إعدام إعدام ماري كانت اسكتلندا قد أصبحت كاثوليكية.

كان نوكس حذراً فطناً ، مسالماً بطبعه ، رابط جأشاً ، عنيداً . توفي نوكس في 24 من شهر نوفمبر عام 1572م مخلفاً كتاباً من أبرز الكتب التي وضعها تاريخ الإصلاح الديني في اسكتلندا .

روابط خارجية

مراجع

 صانعو التاريخ - سمير شيخاني .
 1000 شخصية عظيمة - ترجمة د.مازن طليمات .

أشخاص من لوثيان الشرقية
الإصلاح الإسكتلندي
إنجيليون إسكتلنديون
خريجو جامعة سانت أندروز
خريجو جامعة غلاسكو
رجال دين إسكتلنديون
رجال دين مسيحيون في القرن 16
كتاب إسكتلنديون في القرن 16
كتاب ذكور في القرن 16
لاهوتيون إسكتلنديون في القرن 16
لاهوتيون مصلحون وكالفينيون
مصلحون بروتستانتيون
مصلحون دينيون مسيحيون
معاداة الكاثوليكية في إسكتلندا
مواليد 1510
مواليد عقد 1510
مؤسسو أديان
نقاد الكاثوليكية
وفيات 1572
وفيات في إدنبرة

جون نوكس


2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska u sezoni 2018./19. predstavlja drugi stupanj županijske lige u Dubrovačko-neretvanskoj županiji, te ligu petog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.

U ligi sudjeluje 7 klubova, koji igraju dvokružnu ligu (14 kola, 12 utakmica po klubu).

Ligu je osvojio "Maestral" iz Krvavaca.

Sudionici
 Enkel – Popovići, Konavle
 Faraon – Trpanj
 Maestral – Krvavac, Kula Norinska
 Omladinac –  Lastovo
 Putniković – Putniković, Ston
 Rat – Kuna Pelješka, Orebić
 SOŠK 1919 – Ston

Ljestvica

 "SOŠK 1919" iz Stona odustao nakon 9. kola, priznati rezultati iz 1. dijela

Rezultati
Raspored natjecanja:

''Ažurirano: 30. svibnja 2019.

Najbolji strijelci
Izvor:

Strijelci 10 i više pogodaka:

Unutrašnje poveznice
 2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2018./19.

Vanjske poveznice
 zns-dn.com, Županijski nogometni savez Dubrovačko-neretvanske županije
 zns-dn.com, 2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska
 markopolosport.net
 sportnet.hr forum, 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska

Izvori
 zns-dn.com, 2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska
 zns-dn.com, Bilteni
 rsssf.com, Hrvatska 2018./19., 2. ŽNL

2018-19
Dubrovačko-neretvanska-2

2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2018./19.


La Coupe des Pays-Bas de football 1978-1979, nommée la KNVB beker, est la  édition de la Coupe des Pays-Bas. La finale se joue le 15 mai 1979 au stade Feijenoord à Rotterdam, puis de nouveau dans le même stade le 29 mai 1979 car la première finale se termine sur un score de parité.

Le club vainqueur de la coupe est qualifié pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1979-1980.

Finale
Lors de la finale à Rotterdam l'Ajax Amsterdam et le FC Twente'65 ne peuvent se départager (1 - 1), la finale doit être rejouée. Deux semaines plus tard l'Ajax et Twente se retrouvent au même endroit et cette fois-ci l'Ajax remporte son huitième titre. La deuxième finale s'achève sur le score de 3 à 0. L'Ajax réussit le doublé coupe-championnat cette saison, Twente qui termine à la  place se qualifie pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1979-1980 en tant que finaliste perdant.

Notes et références

Lien externe
 tous les résultats de la compétition sur rsssf.com

1978-1979
Pays-Bas
Football
Football


Gary R. Alcorn (Calwa, California,  - Fresno, California,  ) fue un baloncestista estadounidense que disputó dos temporadas en la NBA. Con 2,03 metros de estatura, jugaba en la posición de pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Bulldogs de la Universidad Estatal de California, Fresno, en las que promedió 18,0 puntos y 13,9 rebotes por partido. Su mejor anotación la consiguió ante la Universidad de Loyola, con 41 puntos.

Profesional
Fue elegido en la decimoctava posición del Draft de la NBA de 1959 por Detroit Pistons, donde jugó una temporada como suplente de Walter Dukes, en la que promedió 4,0 puntos y 4,8 rebotes por partido.

Antes del comienzo de la temporada 1960-61 fue traspasado a Los Angeles Lakers, donde promedió 1,6 puntos y 2,5 rebotes por partido. Debido a una lesión crónica en la rodilla, solo disputó 20 partidos, viéndose forzado a retirarse.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de California
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Fresno State Bulldogs
Baloncestistas de los Detroit Pistons
Baloncestistas de Los Angeles Lakers

Gary Alcorn


Gabe Gottes bezeichnet:
 Gabe Gottes (Johanngeorgenstadt), ein Huthaus bei Johanngeorgenstadt im sächsischen Erzgebirge
 Gabe Gottes (Probstzella), einen Ortsteil der Gemeinde Probstzella in Thüringen

Siehe auch:
 Zeche Gabe Gottes
 Gottesgabe

Gabe Gottes


Pimpinella peregrina, de nom commun Boucage voyageur ou Pimpinelle voyageuse, est une espèce eurasiatique de plante de la famille des Apiaceae et du genre Pimpinella.

Description
Pimpinella peregrina est une plante  bisannuelle de  à , pubérulente, à souche en fuseau, non ligneuse, nue au sommet. La tige est  pleine, finement striée, rameuse, feuillée. Les feuilles inférieures sont pennatiséquées, ont 5 à 9 folioles orbiculaires en cœur et crénelées, les feuilles moyennes sont incisés-dentés, les supérieures sont divisées en lobes linéaires. Les  fleurs sont blanches, en ombelles de 8 à 30 rayons filiformes, pubérulentes, conniventes à la maturité. Le fruit est petit, subglobuleux, hérissé de poils étalés.

La floraison a lieu en juin et juillet.

Répartition
Pimpinella peregrina est présente en Europe méridionale, dans le Caucase et en Asie Mineure.

Elle pousse sur des coteaux arides ou rocailleux.

Médecine
Pimpinella peregrina est une plante médicinale cultivée en Suisse pour ses racines.

Parasitologie
La fleur a pour parasite Lasioptera carophila. La feuille a pour parasites , Leveillula lanuginosa, Plasmopara pimpinellae, Puccinia bistortae, , .

Notes et références

Liens externes

Apiaceae

Pimpinella peregrina


Gabriel de Roton (1865-1964), dit aussi Notor, est un illustrateur, archéologue, voyageur, journaliste, écrivain régionaliste et helléniste français. Son titre nobiliaire était vicomte.

Biographie

Gabriel de Roton est le fils de Félix de Roton, inspecteur des Postes, et d'Edmée de Pinteville de Cernon.

Condisciple de Victor Bérard et de Paul Claudel (en classe de rhétorique) au lycée Louis-le-Grand, il est ensuite élève de l'École du Louvre et auditeur libre à l'École des Chartes. Son grand-père maternel, le baron de Pinteville de Cernon, lui enseigne le dessin et la peinture.

Il gère le château de Rayne-Vigneau et son domaine viticole (premier grand cru de Sauternes), venant de la famille de son épouse, Alexandrine de Pontac. Il devient ainsi vice-président du syndicat viticole de la région de Sauternes et Barsac.

Il illustre l' Iliade et l' Odyssée d'Homère, d'après les peintures des vases grecs, ainsi que Les Aventures d'Aristonoüs de Fénelon.

Connu sous le pseudonyme de Notor sous lequel il signe de nombreuses illustrations, il s'intéresse notamment à l'hellénisme, à la spéléologie, à l'archéologie et à la minéralogie. Il fait la découverte que le sol du domaine de Rayne-Vigneau recèle en abondance des pierres curieuses du type onyx, agate, jaspe, dont il fait tailler un certain nombre. Il constitue une collection de plus de 20 000 minéraux.

Pendant la Première Guerre mondiale, n'ayant pu s'engager dans l'armée du fait de son âge, il fonde à Bommes, avec l'aide des propriétaires du château d'Yquem, un hôpital pour la convalescence des soldats blessés (Hôpital auxiliaire 301). Après la guerre, il est maire de la commune de Bommes de 1919 à 1935.

Membre de diverses sociétés savantes et littéraires, il est vice-président de l'Académie Montesquieu et vice-président du syndicat des journalistes et écrivain.

Œuvre (extrait)

La Femme dans l'antiquité grecque (1901)
La Danse dans l'antiquité grecque (1911)
L'Iliade et l'Odyssée (Prix Hercule-Catenacci 1952)

Références

Jean Guérin, Des hommes et des activités : autour d'un demi-siècle, 1957
Revue biographique des notabilités françaises, Ch. Le Rosay, Paris, 1892-1898

Liens externes

Journaliste français du XXe siècle
Écrivain français du XXe siècle
Illustrateur français du XXe siècle
Dessinateur français
Archéologue français
Helléniste français
Maire de la Gironde
Spéléologue français
Écrivain régionaliste français
Élève du lycée Louis-le-Grand
Membre de la Société des gens de lettres
Personnalité utilisant un pseudonyme

Gabriel de Roton


ගෞතමීපුත්‍ර සාතකර්ණි යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 2017 තෙලිඟු වීරකථා ඓතිහාසික ක්‍රියාදාම චිත්‍රපටයකි. මෙය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ වයි. රජීව් රෙඩ්ඩි සහ ජගර්ලාමුණ්ඩි සායිබාබු විසින් ෆස්ට් ෆ්‍රේම් එන්ටර්ටේන්මන්ට් සන්නාමය යටතේ ය. මෙය අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දේ ක්‍රිෂ් විසිනි. මෙම චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ නන්දමුරි බාලක්‍රිෂ්ණා සහ ශ්‍රියා සරන් විසිනි. හේමා මාලිනී විසින් සහාය චරිතයක් නිරූපණය කරනු ලබයි. චිත්‍රපටයේ සංගීත කිර්මාණය සිදුකරන ලද්දේ චිරන්තන් භාට් විසිනි. ගෞතමීපුත්‍ර සාතකර්ණි සඳහා පාදක වී ඇත්තේ ක්‍රි.ව. 2වන සියවසේ සාතවාහන පාලකයකු වූ ගෞතමීපුත්‍ර සාතකර්ණි රජුගේ ජීවිත කථාවයි. මෙම චිත්‍රපටය නන්දමුරි බාලක්‍රිෂ්ණාගේ 100වන චිත්‍රපටය ද විය.

කථාපුවත
ගෞතමීපුත්‍ර සාතකර්ණි (නන්දමුරි බාලක්‍රිෂ්ණා) ක්‍රි.ව. 2වන සියවසේ අමරාවතී නුවර සාතවාහන පාලකයායි. ළමාවි‍යේ සිටම ඔහු සිහින මවන්නේ දේශයෙහි රාජධානි 32 එක්සත් කොට සාමය ස්ථාපිත කිරීමටයි. සිය මව වන ගෞතමී බාලශ්‍රී (හේමා මාලිනී) හට ප්‍රතිඥා ලබාදෙන ඔහු 18වන වියේ දී සිය මෙහෙයුම ආරම්භ කරයි. ඔහු අතරමගදී හමුවන රජවරුන්ට ලබාදෙන්නේ විකල්ප දෙකකි. එනම් සිය අසිපත් තමන්ට භාරදී සාමකාමීව යටත් වීම හෝ තමන් සමග යුධ වැදීම යන්නයි. ඔහුගේ අරමුණු ඉටු කරගැනීමට වසර 18ක් ගත වේ. ඔහු සම්පූර්ණ දකුණු ඉන්දියාවම සිය පාලනයට නතු කරගැනීමට සමත් වේ. කාලයත් සමග සාතකර්ණී වාශිෂ්ඨි දේවි (ශ්‍රියා සරන්) සමග විවාහ වේ. ඔවුනට පුලමාවී (ස්නේහිත් චෞධරි) නම් පුත්‍රයකු වේ.

බටහිර ක්ෂත්‍රපයන්ගේ වැදගත් රජකු වූ නාහපාන (කබීර් බේඩි) ඉතා බලවත් සහ කටි රජකු විය. ඔහු සිය වැඩවසම් රාජ්‍යවල සියලු කුමාරවරුන් සිය ප්‍රාණඇපකරුවන් ලෙස රඳවා ගනිමින් සිය ආඥාවන්ට ගරුකළ යුතු බවට ඔවුන් බලකරයි. මෙලෙසින් ඔහු සිව්දෙසින්ම සිය රාජධානිය ආරක්ෂා කරගනියි. මේ නිසා සාතකර්ණිට සිය අරමුණ කරා ළඟාවීමට තිබූ අවසන් සහ අපහසුම බාධකය වූයේ නාහපාන වෙත ළඟා වීමයි. මේ නිසා උපායයක් යොදන ඔහු සිය පුත්‍රයා වන පුලමාවී තමන් සමග යුධ භූමියට රැගෙන යයි. නමුත් වාශිෂ්ඨි එයට එකඟ නොවන්නී ය. අනෙක් අතින් ඩිමෙට්‍රියස් (ඩේවිඩ් මනුචරොව්) ග්‍රීක අධිරාජයා ඉන්දියාව ආක්‍රමණයට දේශසීමාව අසල රැක සිටියි. ඔහු සාතකර්ණි සහ නාහපාන අතර සටනේ ප්‍රතිඵලය දෙස බලා සිටියි. මේ අතර, නාහපානගේ රාජධානිය වෙත සිය පුත්‍රයා සමග ගමන් කරන සාතකර්ණි සියලු වැඩවසම් රජවරුනට ඔවුන්ගේ දරුවන් ආරක්ෂිතව යළි රැගෙන එන බවට පොරොන්දු වෙයි. අවසානයේ නාහපානගේ බලකොටුවට ඇතුළු වන ඔහු නාහපානව විනාශ කරයි. කුමාරවරුන් ආරක්ෂා කරන ඔහු සිය දේශය එක කොඩියක සෙවණට ගෙන එයි.

සාතකර්ණී ඉන්දියානු පාලකයින් 32 දෙනාගේ අසිපත් රැගෙන අමරාවතී වෙත පැමිණෙයි. ඔහුගේ මෑණියන් වන ගෞතමී බාලශ්‍රී ඔහුට එම අසිපත් 32 දිය කොට බලවත් අසිපතක් තනන මෙන් පවසයි. සැමදෙනාම ඔහුව පිළිග්නනේ ඉමහත් ප්‍රීතියෙනි. නමුත් ඔහුගේ බිසව වන වාශිෂ්ඨී ඔහුගේ මේ ඒකාධිපති මානසිකත්වය නුරුස්සන්නී දරුවන් සමග ඔහුව අත්හැර යාමට තීරණය කරන්නී ය. නමුත් මේ වනවිට ඔහු විසින් රාජසුය යාගය ඉටු කරමින් සිටියි. මෙය පොළොවේ සෙසු රජවරුන් පරාජය කොට ඇති රජකු මුළු ලොවම පාලනයට සුදුසු බව පෙන්වන යාගයයි. නමුත් මෙය ඉටු කිරීමට බිසව සිටය යුතුම වේ. මේ නිසා සිය නැන්දණියගේ ඉල්ලීම අනුව වාශිෂ්ඨී මෙම චාරිත්‍රය සම්පූර්ණ කරන තෙක් සිටීමට තීරණය කරයි.  මෙම යාගයේ දී අධිරාජයා රාජධානියේ උසස්ම පුද්ගලයා හට අග්‍ර පූජානම් විශේෂ ගෞරවය පුදකළ යුතු වේ. මේ නිසා සාතකර්ණි එම ගෞරව පදවිය සිය මෑණියන්ට පිරිනමන්නේ කාන්තාවන්ට ලබාදිය හැකි උසස්ම පිළිගැනීම ලබාදෙමිනි. එදින සිට ඔහු සිය නාමය ගෞතමීපුත්‍ර සාතකර්ණි ලෙස වෙනස් කරගනියි. එසේම සිය පුතායගේ නම ද වාශිෂ්ඨීපුත්‍ර පුලමාවි ලෙස වෙනස් කරයි. මෙහි දී වාශිෂ්ඨී සිය සැමියාගේ උදාරත්වය වටහා ගනියි. රදින සිට සාතකර්ණි විසින් සාලිවාහන සක නම් යුගයක් ආරම්භ කරන අතර, ආරම්භක දිනය උගාඩි ලෙස නම් කෙරේ. එම රාත්‍රියේ දී ඔහුගේ යටත් රජකු වූ කාන්ජිරා (මිලින්ද් ගුණාජි) ඩිමෙටියස් සමග සම්මුතියකට එළඹ ඔහුගේ සෙබලුන්ට මාලිගයට පිවිසීමට උපකාර කරන්නේ සාතකර්ණිව මරාදැමීමටයි. නමුත් ඔහුගේ මව එම උපායයන් බිඳහෙළා ඔහුව ආරක්ෂා කරගනියි.

ඩිමෙට්‍රියස් ඉන්දියාව ආක්‍රමණය කිරීමේ අරමුණින් සින්ධු රාජධානිය වෙත පැමිණ ඇති බව සාතකර්ණි ටහා ගනියි. නමුත් ඩිමෙට්‍රියස්ගේ හමුදාව ඔහුගේ හමුදාව මෙන් දස ගුණයක් පමණ විශාලත්වයෙන් වැඩි ය. එහිදී අවසන් සටන සඳහා ඔහු සූදානම් වෙයි. සාතකර්ණිගේ බිසව වන වාශිෂ්ඨී සිය සැමියාහට වස ලබාදෙනු පිළිබඳ අසුභ පෙරනිමිති සිහිනෙයන් දකියි. මේ නිසා ඇය සටනට නොයන මෙන් ඔහුගෙන් ඉල්ලා සිටිය ද, කුඩා කල සිටම තමන්ගේ සිහිනය වූ දේශය එක්සත් කිරීම සිදුකොට ඇති නමුත්, ආක්‍රමණිකයන් වනසා එය රැකගත යුතු බව පවසයි. මේ නිසා යුධයට යාම හැර සෙසු විකල්පයක් නොමැති බව ඔහු පවසයි. මේ අතර භික්ෂුවක මුණගැසෙන ගෞතමී බාලශ්‍රී මෙම අසුබ පෙරනිමිති පිළිබඳ විමසා සිටියි. භික්ෂුව පවසන්නේ ඒවා අනාගතයේ සත්‍ය විය හැකි බවයි. මේ නිසා ඇය සිය පුත්‍රයාට ප්‍රති-විෂ ලබාදෙන්නී ය.

අවසානයේ සිය යටත් රජවරුන් සමග සාතකර්ණි සින්ධු රාජධානිය වෙත පැමිණෙයි. පළමු දිනය වනවිට සාතකර්ණි, ග්‍රීක හමුදාවේ අඩක් පමණම විනාශ කිරීමට සමත් වේ. සාතකර්ණි ජීවත්ව සිටින තුරු ඉන්දියාව ආක්‍රමණය කිරීම අපහසු බව වටහාගන්නා ඩිමෙට්‍රියස් කූට උපායයක් යොදමින් සාම දූතවරියක ලෙස ඇතීනා (ෆාරා කරීමායී) නම් තරුණියක පිටත් කර හරියි. ඇය සාතකර්ණිහට වස ලබාදෙයි. ඊළඟ දිනයේ දී සාතකර්ණිප්‍රතිකාර ලබාගනිමින් සිටියි. යටත් රජවරුන් මේ හේතුවෙන් වික්ෂිප්ත වී සිටින්නේ තමන් යුධ වැදිය යුතු ද නැතහොත් ආපසු හැරී යා යුතු ද යන්න සිතමිනි. නමුත් සාතකර්ණිගේ අපේක්ෂාව රාජ්‍ය ජයග්‍රහණය කිරීම නොව ඒවායේ එක්සත් භාවය පවත්යා ගැනීම බව වටහාගන්නා ඔවුහු යුද්ධයට යාමට තීරණය කරති. මේ අතර මරණාසන්නව සිටි සාතකර්ණි සුවය ලබන අතර, යුධබිමේ දී ඔහු ඩිමෙට්‍රියස්ව පරාජය කරයි. නමුත් ඔහු ඩිමෙට්‍රියස්ව මරා නොදමයි. අවසානයේ ඔහු පවසන්නේ කිසිවකුට ඉන්දියාවේ එක්සත් බව විනාශ කළ නොහැකි බවයි.

චරිත නිරූපණය
 නන්දමුරි බාලක්‍රිෂ්ණා, ගෞතමීපුත්‍ර සාතකර්ණි ලෙස
 ශ්‍රියා සරන්, වාශිෂ්ඨී දේවි ලෙස
 හේමා මාලිනී, ගෞතමී බාලශ්‍රී ලෙස
 ශිවා රාජ්කුමාර්, කලහතීශ්වර ලෙස (පසුබිම් නිරූපණය)
 කබීර් බේඩි, නාහපාන ලෙස
 මිලින්ද් ගුණාජි, කාන්ජිර ලෙස
 ඩේවිඩ් මනුචරොව්, ඩිමෙට්‍රියස් ලෙස
 රවී ප්‍රකාශ්, ගාන්දාරයා ලෙස
 තනිකේල්ල භරණි, දේවා දත්තුදු ලෙස
 සුභලේඛා සුධාකර්
 සිවා ක්‍රිෂ්ණා, හිරණ්‍යශ්‍රී
 විනෝද්
 කෝටා ෂංකර් රාඕ
 ශ්‍රීහර්ෂා
 ෆාරා කරිමායී, ඇතීනා ලෙස (ග්‍රීක යුවතිය)
 මාස්ටර් ස්නේහිත් චෞධරි, වාශිෂ්ඨීපුත්‍ර පුලමාවි ලෙස

නාදපථය
{{Infobox album
| Name        = ගෞතමීපුත්‍ර සාතකර්ණි
| Tagline     =
| Type        = film
| Artist      = චිරන්තන් භාට්
| Cover       = Gautamiputra_Satakarni_(Music).jpg
| Released    =
| Recorded    = 2016
| Genre       = නාදපථය (Soundtrack)
| Length      = 19:56
| Label       = ලහාරි මියුසික්
| Producer    = චිරන්තන් භාට්
| Reviews     =
| Last album  = කාන්චේ  (2015)
| This album  = ගෞතමීපුත්‍ර සාතකර්ණි  (2017)
| Next album  = ''  ()
}}

සංගීත නිර්මාණය සිදුකරන ලද්දේ චිරන්තන් භාට් විසිනි. සංගීත මුදාහැරීම සිදුකරන ලද්දේ ලහාරි මියුසික් සමාගම විසිනි. මෙහි ශ්‍රව්‍ය එළිදැක්වීම 2016 දෙසැම්බර් 26 දින තිරුපතිහි ශ්‍රී පණ්ඩිත් ජවහර්ලාල් නේරු රාෂ්ට්‍රීය උසස් පාසල් භූමියේ දී උත්කර්ෂවත් අයුරින් සිදු විය. මධ්‍යම අමාත්‍ය වෙන්කයියා නායිදු, ආන්ධ්‍ර ප්‍රදේශ් ප්‍රධාන අමාත්‍ය නරා චන්ද්‍රබාබු නායිදු මෙහි ප්‍රධාන ආරාධිතයින් ලෙස සහභාගී වූහ. මීට අමතරව ක්ෂේත්‍රයේ දැවැන්තයින් 100 දෙනකු ද එයට සහභාගී විය.

නිෂ්පාදනය
මෙම චිත්‍රපටය පිළිබඳ යෝජනාව නිල වශයෙන් නිවේදනය කෙරුණේ 2016 අප්‍රේල් 8, එනම් උගාඩි දින සන්ධ්‍යාවේ ආන්ධ්‍ර ප්‍රදේශයේ යෝජිත අගනුවර වන අමරාවතීහි දී ය. මෙම චිත්‍රපටයේ මුහුරත් උළෙල පැවතියේ 2015 අප්‍රේල් 22 දින හයිදරාබාද්හි ය. මෙම උළෙලට කේ. චන්ද්‍රසේඛර් රාඕ, ටී. හරිෂ් රාඕ, චිරන්ජීවි, වෙන්කටේෂ්, කේ. රාඝවේන්ද්‍ර රාඕ, දසාරි නාරායනා රාඕ, සිංගීතම් ශ්‍රීනිවාසා රාඕ, බෝයාපති ශ්‍රීනු, සායි කෝරපති, ශ්‍රීවාස්, සහ අක්කිනේනි රමේෂ් ප්‍රසාද් වැනි ප්‍රකට පුද්ගලයෝ එයට සහභාගී වූහ. මෙහි ප්‍රධාන කාන්තා චරිතය සඳහා නිළියක තේරීමට බොහෝ කලක් ගත  විය. අනුෂ්කා ෂෙට්ටි සහ නයන්තාරා වැනි නිළියන් තෝරාගැනීමට තීරණය කොට තිබිණි. නමුත් විවිධ තෙලිඟු නිර්මාණ සමගින් සාර්ථකත්වයට පත්ව සිටි නිළි ශ්‍රියා සරන් මේ සඳහා තෝරාගැනිණි. කෘතහස්ත බොලිවුඩ් නිළියක වන හේමා මාලිනී විසින් බාලක්‍රිෂ්ණාගේ මවගේ චරිතය වූ ගෞතමී බාලශ්‍රී චරිතය සඳහා තෝරාගැනිණි. සැබැවින්ම, මුලින් සංගීත නිර්මාණය සඳහා තෝරාගැනුණේ දේවි ශ්‍රී ප්‍රසාද් වුවත්, ඔහුට දින සම්බන්ධ ගැටලුවක් ඇතිවූ හෙයින් මෙම ව්‍යාපෘතියෙන් ඉවත් වීමට සිදු විය. ඔහු ව්‍යාපෘතිය අත්හැරි පසු ඉලෛයරාජා, එම්. එම්. කීරවානි වැනි විශිෂ්ට සංගීත අධ්‍යක්ෂකවරුන් පිළිබඳ සලකා බැලුණු නමුත්, අවසානයේ චිරන්තන් භාට්'' සංගීත අධ්‍යක්ෂක ලෙස පත්කෙරිණි. නීතා ලල්ලා විසින් චිත්‍රපටයේ වස්ත්‍ර සහ ආභරණ සැලසුම් කරන ලදී.

2016 සැප්තැම්බර් 4 දින චිතපට පසුතලයේ දී නන්දමුරි බාලක්‍රිෂ්ණා විසින් හේමා මාලිනීහට ගෞරව කිරීමක් ලෙස සාරියක් ත්‍යාග කළේ ඇයව මවිතයට පත් කරමිනි. මෙය රාජස්ථානයේ සිදු විය. චිත්‍රපටයේ පළමු දැක්වීමේ ටීසරය 2016 ඔක්තෝබර් 11 දින පෙ.ව. 10:15ට විජයදශාමි උත්සවයේ දී සිදු විය. එහි ට්‍රේලරය 2016 දෙසැම්බර් 16 දින තෙලංගානාවේ කරීම්නගර්හි තිරුමාලා වේදිකාවේ දී සිදු විය.

පිළිගැනීම
ද හින්දු පුවත්පතේ ශ්‍රීවත්සන් නාදධූර් විසින් මෙම චිත්‍රපටයට තරු 4/5ක් ලබාදෙමින් පැවසූයේ "මෙම චිත්‍රපට තෙලිඟු අනන්‍යතාව පිළිබඳ කථා කරයි. අමරාවතියේ වැදගත්කම යළි අවධාරණය කරයි. දේශසීමා රහිත සමාජයක් පිළිබඳ කථා කරයි. ශ්‍රියා හට ජීවිත කාලය තුළ නිරූපණය කළ හැකි විශිෂ්ට චරිතයක් ලබා දී ඇති නමුත්, බාලක්‍රිෂ්ගේ චිත්‍රපටයක් ලෙස සනිටුහන්ව ඇත. ක්‍රිෂ්ගේ ජයග්‍රහණය නම් මෙය ඔහුගේ සත්වන වියදම වීමයි." තෙලංගානා ටුඩේහි මුරලි ක්‍රිෂ්ණා පවසන්නේ "ගෞතමීපුත්‍ර සාතකර්ණි පරිපූර්ණ ලෙසින් බාලක්‍රිෂ්ණාගේ පුද්ගලභාවය සමග මුසු වී ඇත. පෙර නොකියූ වීරයකුගේ අප්‍රකට තොරතුරු කරළියට ගෙන ඇති ක්‍රිෂ් සාර්ථක අයුරින් මෙහි කථාමය ස්වරූපය ග්‍රහණය කොටගෙන ඇත".  10TV අධ්‍යක්ෂක කාති මහේෂ් මෙයට ලකුණු 4/5ක් ලබාදෙමින් පවසන්නේ "ඔබට තෙලිඟුවරුන්ගේ ඉතිහාසය සහ ඔවුන් ජාතිය ගොඩනැගුමට දායක වූ ආකාරය දැනගන්නට හැකි වනු ඇත" යනුවෙනි.  Iඅයිඩ්ල්බ්‍රේන් ජීවි මෙයට 3.25/5ක ඇගයුමක් ලබාදෙමින් පවසන්නේ "ගෞතමීපුත්‍ර සාතකර්ණි වැනි චිත්‍රපට සිනමාහල් තුළ නැරඹීමට දිරිගැන්විය යුත්තේ එමගින් එක්සත් ජාතියක් පාලනය කළ අපගේම තෙලිඟු වීරවරුන් හඳුන්වා දෙන හෙයිනි" යනුවෙනි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

2017 චිත්‍රපට
තෙලිඟු-භාෂා චිත්‍රපට
2010 දශකයේ තෙලිඟු-භාෂා චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
ඉන්දියානු ඓතිහාසික චිත්‍රපට
ඉන්දියානු යුධ චිත්‍රපට
ඉන්දියානු වීරකථා චිත්‍රපට
පුරාතන ඉන්දියාව පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ චිත්‍රපට
චිත්‍රපට තුළ ඉන්දියාවේ ඉතිහාසය
ක්‍රි.ව. 2වන සියවස පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ චිත්‍රපට
ක්‍රිෂ් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ චිත්‍රපට
සැබෑ සිදුවීම් පාදක කරගත් චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චරිතාපදාන චිත්‍රපට
2010 දශකයේ ඓතිහාසික චිත්‍රපට
2010 දශකයේ යුධ චිත්‍රපට
2010 දශකයේ චරිතාපදාන චිත්‍රපට
රාජස්ථානයේ රූගත කළ චිත්‍රපට

ගෞතමීපුත්‍ර සාතකර්ණි (චිත්‍රපටය)


Das Salem Athenæum ist eine Bibliothek in Trägerschaft eines gleichnamigen privaten Vereins in Salem, Massachusetts.

Geschichte
Sie ging 1810 aus der Fusion der 1760 gegründeten Salem Social Library und der 1781 gegründeten Salem Philosophical Library hervor. Wie diese beiden Vorgängerinstitutionen ist das Athenæum als private Lesegesellschaft organisiert; Unterhalt und Erweiterungen des Bestands werden aus Beiträgen der Mitglieder bestritten, die sich damit wiederum das Recht auf Nutzung und Ausleihe sichern. Der Gründungsbestand der Philosophical Library ist die 116 Bände umfassende Privatbibliothek des irischen Gelehrten Richard Kirwan (1733–1812), die das Kaperschiff Pilgrim 1781 während des Amerikanischen Unabhängigkeitskrieges bei einem Angriff auf die britische Duke of Gloucester in der Irischen See erbeutete. Heute umfasst der Bestand des Athenæums rund 50.000 Bände.

Die Bibliothek war zunächst auf die Privathäuser mehrerer prominenter Mitglieder verteilt, erst in den 1850er Jahren errichtete der Verein, ermöglicht durch eine Erbschaft, ein eigenes Bibliotheksgebäude; dieses wurde 1905 verkauft und beherbergt heute das Peabody Essex Museum. Aus dem Verkaufserlös finanzierte der Verein den Bau des heutigen Bibliotheksgebäudes (fertiggestellt 1907), das im späten Federal Style gehalten ist.

Literatur
 The Salem Athenæum in 2010: A Bicentennial Celebration. The Salem Athenæum, Salem, Mass. 2011. ISBN 978-0-615-49905-5.

Weblinks

 salemathenaeum.net – Offizielle Website des Salem Athenæum (englisch)

Bibliothek in den Vereinigten Staaten
Bildung in Salem (Massachusetts)
Kultur (Massachusetts)
Organisation (Salem, Massachusetts)

Salem Athenæum