Hans-Jochen Vogel (3 February 192626 July 2020) was a German lawyer and a politician for the Social Democratic Party (SPD). He served as Mayor of Munich from 1960 to 1972, winning the 1972 Summer Olympics for the city and Governing Mayor of West Berlin in 1981, the only German ever to lead two cities with a million+ inhabitants. He was Federal Minister of Regional Planning, Construction and Urban Development from 1972 to 1974, and Federal Minister of Justice from 1974 to 1981. He served as leader of the SPD in the Bundestag from 1983 to 1991, and as Leader of the Social Democratic Party from 1987 to 1991. In 1993, he co-founded the organisation Gegen Vergessen – Für Demokratie (Against Oblivion – For Democracy). He was a member of the National Ethics Council of Germany from its beginning in 2001.

Early life and professional career
Vogel was born in Göttingen in the Province of Hanover, Germany on 3 February 1926. He attended the  in Göttingen, and from 1935 the  in Gießen, Hesse where he achieved the Abitur in 1943. He was an active Catholic and joined the Hitler Youth and even became one of its squad leaders (Scharführer). He was not critical of the Nazi regime and later recalled:

Vogel volunteered for service in the German Army (Wehrmacht) in July 1943, aged 17, in the latter stages of World War II. Twice wounded at the Italian Front, Vogel was an Unteroffizier at the end of the war, when he was captured by the Americans. On his return from prison camp he worked as a transport worker for a short while, before he was able to study law in Marburg and Munich. He received his doctorate ("magna cum laude") in 1950.

His professional career began in February 1952, when he became a junior official (Assessor) in the . At the age of 28 he was a county court judge, and in the following year he was appointed chairman of a commission in the Bavarian Minister-President's office which was to review Bavarian law for a new survey published by the Bavarian state parliament. The Munich City Council made him their legal secretary (Rechtsreferent) in 1958.

Political career

Mayor in Munich
Vogel became a member of the Social Democratic Party of Germany (SPD) in 1950. At age 34, he was elected Mayor of Munich on 27 March 1960, with 64.3% of the vote, then the youngest mayor of a city in Europe with more than a million inhabitants. His popularity increased further, partly due  to his success in tackling the city's traffic problems, and he was re-elected in 1966 with 77.9%. The fact that Munich was chosen as the venue of the 1972 Summer Olympics, which had additional beneficial effects on town planning and traffic projects, was to a large extent a result of his efforts.

When Vogel became the leader of the Bavarian Social Democrats and also a member of the executive of the Social Democratic Party of Germany in 1972, he resigned as Mayor of Munich, succeeded by Georg Kronawitter. He described his Munich years in his book Die Amtskette ("The Chain of Office"), which was published in the same year.

In the Federal Elections of 19 November 1972, Vogel was the top candidate of the Bavarian SPD; two years later he was the SPD's top candidate in the elections for the Bavarian State Parliament. Whereas he could not prevent a victory of the Christian Social Union of Bavaria (CSU), he personally gained the best result for any SPD politician in Bavaria after the Second World War.

Minister in Bonn

In December 1972, Chancellor Willy Brandt made Vogel Federal Minister of Regional Planning, Construction and Urban Development; Brandt's successor, Helmut Schmidt, made him Minister of Justice in 1974.

Mayor in Berlin
A new challenge came in 1981 when Dietrich Stobbe stepped down as Mayor of West Berlin, and Vogel was asked to be his successor and take charge of a deeply divided Berlin SPD. He created a unique "Berlin way" (Neue Berliner Linie) of dealing with the problem of "squats" (Hausbesetungen) by granting contracts to the squatters, while preventing any new squats at the same time. Although he managed to successfully deal with his party's difficulties to a large extent, the SPD lost the following West Berlin elections, only a few months after Vogel had taken office. Governing Mayor of West Berlin became Richard von Weizsäcker (CDU), the later President of Germany. During the following year, Vogel led the opposition in the West Berlin parliament.

Party leader
Vogel became the SPD's top candidate for the federal elections on 6 March 1983, filling in for Helmut Schmidt, who had been toppled as chancellor by the CDU leader, Helmut Kohl. His campaign focused on disarmament and the problems of the labour market (), but Kohl won the elections.

After the elections, Vogel was one of Berlin's members of the German parliament, Bundestag. Herbert Wehner, the previous leader of the parliamentary SPD, nominated him as his successor, and Vogel held that office until 1991. Under his leadership the Parliamentary SPD turned against atomic energy after the Chernobyl disaster of 1986.

From 1987 to 1991 Vogel was also the leader of the SPD. He was a member of the Bundestag until 1994. "I've never pushed myself into the foreground", he said of himself.

Career after political posts
After 1994, Vogel withdrew from political posts, but he continued as a member of the organisation Gegen Vergessen – Für Demokratie (Against Oblivion – For Democracy), aimed at spreading basic democratic values, as a contrast to Nazi Germany and East German concept. Vogel was one of its founders in 1993, and its first chairman. He served as chairman until 2000.

From the beginning in 2001 to 2005, Vogel belonged to the National Ethics Council of Germany, looking at ethical aspects such as biotechnology and its consequences for individuals and society.

Awards
Vogel was awarded the Grand Cross 1st class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany in 1986. He received the  for promoting a better understanding between the Jewish community in Berlin and its social surroundings in 1998. In 2001 he won the , the highest award of the Central Council of Jews in Germany.

Personal characteristics and private life

Originally on the right wing of the SPD, Vogel became more and more liberal in his views, for instance, with regard to the legislation about asylum seekers, referendums, or the protection of personal data (Datenschutz) from the state. In 1992, he visited twelve successor states of the former Soviet Union, meeting numerous presidents, ministers, but also leaders of the opposition, of the Orthodox Church, and of Islam, which broadened his outlook.

In his party, Vogel was a mediator between the various wings, and a centre of integration. He was open to seeking co-operation with the other parties. As the chairman of his party's delegates in a parliamentary commission for reviewing the Constitution, he achieved the inclusion of the principles of the protection of the environment and of the promotion of women in society. In his final speech in parliament, he said that he would have liked to see a better representation of East German values in the German Constitution after unification.

Vogel summed up his political attitude: "I am a Social Democrat who would like to reconcile something of a vision with the rather stringent and inexorable knowledge that politics cannot be conducted with clouds of words, but with solid work and craftsmanship."

Vogel was the elder brother of CDU politician Bernhard Vogel. In 1949, he married his first wife, Ilse, and the couple had three children. They were divorced in 1971. He married his second wife, Liselotte, in 1972. They moved to a senior citizen's home in 2006. In 2014, Vogel announced that he had Parkinson's disease which had been diagnosed two years prior. Vogel died in Munich on 26 July 2020 at the age of 94.

References

External links

 Hans-Jochen Vogel – Bibliographie und Datenbank – Internetquellen zu Leben und Werk Friedrich Ebert Foundation
 Short biography berlin.de

1926 births
2020 deaths
Politicians from Göttingen
Social Democratic Party of Germany politicians
Leaders of political parties in Germany
Justice ministers of Germany
Mayors of West Berlin
Members of the Abgeordnetenhaus of Berlin
University of Giessen alumni
University of Marburg alumni
Ludwig Maximilian University of Munich alumni
Members of the Bundestag for Bavaria
Members of the Bundestag for Berlin
Members of the Bundestag 1990–1994
Members of the Bundestag 1987–1990
Members of the Bundestag 1983–1987
Members of the Bundestag 1980–1983
Members of the Bundestag 1976–1980
Members of the Bundestag 1972–1976
Mayors of Munich
German Army soldiers of World War II
German cooperative organizers
Neurological disease deaths in Germany
Presidents of the Organising Committees for the Olympic Games
People from the Province of Hanover
Grand Crosses 1st class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Deaths from Parkinson's disease
Hitler Youth members
German prisoners of war in World War II held by the United States

Hans-Jochen Vogel


Jairo Luis Blumer (født 31. december 1986) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Jairo Luis Blumer


National Women's Soccer League (NWSL) er en professionel fodboldliga for kvinder league, der styres af USA's fodboldforbund.

Holdene og stadions

Ti NWSL hold er spredt over USA. Hver klub kan have mindst 18 spillere i deres trup og højest 20 spillere må spille for holdet i løbet af sæsonen. Hvert hold må have op til tre udenlandske spillere.

Hedengangne hold
 Boston Breakers (2013–2017) – NWSL franchise ophørte operationer
 FC Kansas City (2013–2017) – NWSL franchise rettigheder købt af ligaen. Teamet ophørte senere med sine spillerrelaterede aktiver overført til Utah Royals FC.
 Utah Royals FC (2018–2020) – NWSL-franchisen indstillede driften på grund af problemer omkring dets operatør, Major League Soccer-siden Real Salt Lake. Den fremtidige ejer af Real Salt Lake vil have mulighed for at genindsætte NWSL-siden i 2023.
 Western New York Flash (2013–2016) — NWSL-franchise solgt og flyttet som North Carolina Courage. Organisationen spiller nu i anden division United Women's Soccer.

Statistik

Spillere

Referencer

National Women's Soccer League


Itziar Lozano Urbieta, née à Guetxo en 1941 et morte à Mexico le  est une psychologue hispano-mexicaine, spécialiste des questions de subjectivité féminine, de droits sexuels et reproductifs et de citoyenneté des femmes.

Biographie

Paroours professionnel et militant

Références

Liens externes

Personnalité mexicaine du XXe siècle
Personnalité mexicaine du XXIe siècle
Personnalité amérindienne
Féministe mexicaine
Militante
Personnalité féminine mexicaine
Décès à Mexico
Décès à 65 ans
Décès en septembre 2007

Itziar Lozano


An Snowdenia petitiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Achille Richard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Edward Hubbard. An Snowdenia petitiana in nahilalakip ha genus nga Snowdenia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Snowdenia

Snowdenia petitiana


Hırami Ahmed Paşa Camii veya eskiden Hagios İoannes en te Trullo Kilisesi (Yunanca tam adı: Ἃγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἐν τῷ Τρούλλῳ Ágios Ioánnis o Pródromos en tó Troúllo), kısaca Aziz İoannis veya Aya Yani, İstanbul'un Çarşamba semtinde Doğu Roma'dan kalma dinî yapıdır. Yapım tarihi bilinmemektedir.

Yapılış tarihinin 11. ya da 12. yüzyıl olduğu tahmin ediliyor. 1455 yılında Rum Ortodoks Patrikhanesi'nin Pammakaristos Manastırı'na taşınması üzerinde oradaki rahibelere Aya Yani tesis edilmiştir. 1586'da Hirami Ahmet Paşa tarafından camiye çevrilmiştir.

Kapalı haç planlı yapılar tipinde, narteks ve apsis çıkıntıları dahil uzunluğu 15 metreyi geçmeyen bu küçük yapı, günümüze kadar oldukça iyi durumda gelmiştir. Ortada pencereli, yüksek kasnaklı bir kubbesi, doğu tarafında bir büyük iki küçük olmak üzere üç apsisi vardır.

Fotoğraf galerisi

Kaynakça

Özel

Genel

İstanbul'daki camiye çevrilen kiliseler
İstanbul'daki Bizans yapıları
Fatih, İstanbul'daki mescitler
İstanbul'daki Bizans kiliseleri
Konstantinopolis kilise ve manastırları
Balat, Fatih

Hirami Ahmed Paşa Camii


Helen Page Camp (27 de diciembre de 1930 - 1 de agosto de 1991) fue una actriz estadounidense.

Camp nació en Washington. Comenzó como Lucy en el programa Here Comes the Brides en 1968. Luego, hizo apariciones en The Wild Wild West y en All in the Family. En 1971, estuvo en la película Cold Turkey como Mrs. Watson. A principios de 1976, Helen fue elegida en la serie Laverne & Shirley como Mrs. Havenwurst. Quizás es más conocida por su papel como Margaret Furth en The Fresh Prince of Bel-Air''. Murió en 1991 por causas desconocidas.

Referencias

Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Actrices de Washington D. C.
Nacidos en Washington D. C.

Helen Page Camp


Oscar Agustín Perassi (nacido en Villa Allende, Córdoba, el 8 de enero de 1949) es un político argentino que ejerció el cargo de Gobernador de la Provincia de Jujuy entre 1994 y 1995.

Biografía
Nació en Villa Allende (Córdoba) el 8 de enero de 1949. Se recibió de técnico químico industrial en la Universidad Nacional de Córdoba.
Se recibió de Técnico Químico Industrial en la Universidad Nacional de Córdoba, donde cursando sus estudios se afilió al Partido Justicialista. En el año 1974 se radicó en la Provincia de Jujuy, donde trabajó en Altos Hornos Zapla.

Fue uno de los organizadores del justicialismo en la zona de Palpalá y durante los años 1980 alcanzó figuración a nivel provincial. Tuvo también actividad sindical, en la Asociación de Supervisores Metalúrgicos (A.S.I.M.R.A.), durante la década de los 80. En 1974 se radicó en Palpalá y trabajó en Altos Hornos Zapla.

En 1991 fue elegido diputado provincial por el justicialismo, donde ejerció como vicepresidente del cuerpo. Tras la renuncia del gobernador Carlos Ficoseco - que a su vez había reemplazado al también renunciante Roberto Domínguez - la legislatura provincial lo nombró gobernador de la provincia, cargo que asumió el 15 de abril de 1994.

Mantuvo un  enfrentamiento por el control de la legislatura por una fracción rival del justicialismo.

Se presentó como candidato a renovar su cargo en las elecciones de octubre de 1995, pero fue derrotado por el líder de la otra rama del justicialismo, Guillermo Eugenio Snopek, que lo sucedió en el cargo el 10 de diciembre de ese año.

Se postuló como candidato a diputado provincial en 1999, cargo que ejerció durante cuatro años.

Formando parte del Frente Primero Jujuy, partidario de Néstor y Cristina Fernández de Kirchner, pero opositor a los gobernadores Fellner y Barrionuevo, fue diputado provincial entre 2007 y 2011, y renovó su banca ese último año.

El 10 de diciembre de 2015, el radical Gerardo Morales lo nombra ministro de Gobierno y Justicia de la provincia, cargo que tiene hasta la actualidad.

Referencias

Políticos de la provincia de Córdoba (Argentina)
Políticos del Partido Justicialista
Gobernadores de la provincia de Jujuy
Alumnado de la Universidad Nacional de Córdoba

Oscar Perassi


İstanbul Devlet Klasik Türk Müziği Korosu, 1976 yılında, dönemin Konya Milletvekili olan tarihçi yazar Yılmaz Öztuna'nın özel gayretleri sonucu Dr. Nevzat Atlığ tarafından Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı'na bağlı olarak kuruldu. Türkiye'de devlet eliyle kurulan ilk Türk müziği icra organı olarak kabul edilmektedir. Klasik Türk müziğini en üst seviyede icra ve temsil etmek gibi bir misyonu olan İstanbul Devlet Klasik Türk Müziği Korosu, tam otuz yıldır Taksim'deki Atatürk Kültür Merkezi'nde periyodik pazar konserlerine devam etmektedir. Özellikle İstanbul'da "Devlet Korosu" olarak tanınan bu koronun, kendine özgü çok ciddi bir dinleyici topluluğu vardır. Koro, periyodik konserlerinden başka, yurt içinde ve yurt dışında çeşitli konserler vermekte, birçok televizyon ve radyo programı ile CD ve kaset çalışmaları da gerçekleştirmektedir.

Kurulduğu 1976 yılından bu yana çizgisinde herhangi bir kırılma ya da değişiklik göstermeyen koro, Mesut Cemil'in "Klasik Koro" anlayışının en büyük temsilcisi olarak kabul edilmektedir. Hocası olan Mesut Cemil'in "Klasiği yücelten ve disiplini her şeyin önüne koyan" anlayışını benimseyen Dr. Nevzat Atlığ, İstanbul Devlet Klasik Türk Müziği korosunda, Mevlevi Ayinlerinin icrasi haricinde, vurmalı sazlara yer vermemiş, perküsyon görevini kanun, tambur ve ut gibi sazların üstlendiğini ifade etmiştir. Korodaki bu klasik anlayış bugün de aynen devam etmektedir.

Dr. Nevzat Atlığ'ın 1998 yılında emekli olmasının ardından koro şefliğine, şef yardımcılığı ve müdürlük görevlerini yürütmekte olan ses sanatçısı Ender Ergün getirilmiştir. Ender Ergün'ün şef olmasıyla birlikte koronun şef yardımcılığına ise ses sanatçısı Fatih Salgar atanmıştır. Ergün'ün 2006 Ağustosunda emekliye ayrılmasının ardından koro şefliğine Fatih Salgar, koro müdürlüğüne ses sanatçısı Mehmet Güntekin, şef yardımcılığına ise tambur sanaçısı Birol Yayla getirilmiştir.

Kadro

 Şef: Fatih Salgar
 Şef yardımcısı: Birol Yayla
 Sanat kurulu: Fatih Salgar, Fikret Bertuğ, İhsan Aslan, Birol Yayla, Mehmet Güntekin
 Müdür: Mehmet Güntekin
 Müdür yardımcısı: Nadi Çağlayan
 Protokol: Semiha Öğretmen, Saime Değirmenci
 İletişim: Sinan Akpınar
 Sahne amiri: Ramazan Dilek
 Sahne Düzeni: Mustafa Çilek.
 Saz sanatçıları:
 Kemancılar: İhsan Aslan, Mithat Arısoy, Nalan Çakır, Aziz Şükrü Özoğuz
 Klasik kemençeciler: Fatoş Aşçıoğlu, Lütfiye Özer, Mahinur Özüstün, Yasemin Şehnaz Ayan, Yağmur Damla Örsel
 Viyolonselciler: Sermet Kutluğ, Volkan Ertem
 Kanuniler: Hacer Tısoğlu, Taner Sayacıoğlu, Serap Çağlayan
 Tamburiler: Birol Yayla, Murat Aydemir, Gamze Ege Yıldız
 Neyzenler: Fikret Bertuğ, Mustafa Güvenkaya, Aziz Şenol Filiz, Salih Bilgin
 Udiler: Samim Karaca, Osman Nuri Özpekel, Serhan Aytan
 Ses sanatçıları:
 Kadın ses sanatçıları: Arzu Yüzlüer, Asuman Ercan, Ayfer Çağlayan, Aysel Sönmez, Belma Yamaner, Berna Salgar, Ceyda Utandı, Demet Gürsoy, Dilek Türkan, Ezgi Köker, Fatma Kaya, Ferahnaz Gündoğdu, Ferda Sağlam, Hande Çetinkaya, Hülya Kocabalkan, İlhan Taylan Altun, Meral Görgülü, Neşe Akça Çiftçi, Nurgül Göktürk, Sakine Sermin Kanbur, Sema Kanar, Şehnaz Uğurel, Ufuk Caba, Yüksel Dabakoğlu
 Erkek ses sanatçıları: Adnan Mungan, Arif Özgülüş, Aykan Özgün, Bekir Ünlüataer, Erol Ünal, Fettah Cankurtaran, Galib Çolakoğlu, Gürmen Türkan, Hakan Hataylı, Hasan Gülsever, Hulusi Yücebıyık, Atakan Akdaş, Mehmet Güntekin, Mithat Özyılmazel, Muzaffer Yavuz, Münip Utandı, Nejdet Şenol, Nihat Ergin, Nurullah Şahinöz, Recep Alper Çevir, Vedat Koşar, Yıldırım Öğüt

Kaynakça

 İstanbul Devlet Klasik Türk Müziği Korosu resmî web sitesi

Klasik Türk müziği


En slagstift er en del af fyring mekanismen, der anvendes i et skydevåben eller eksplosiv anordninger, som f.eks en M14 landmine eller bombe. En slagstift kan have mange former, selvom de typer der anvendes i tændingsmekanismer til engangsbrug enheder (såsom landminer, artilleri-granater, klyngeammunition og granater mv) har generelt et spidst punkt.

Billeder

Våben

Slagstift


The Saturn Award for Best Make-up is one of the annual awards given by the Academy of Science Fiction, Fantasy and Horror Films. The Saturn Awards, which are the oldest film-specialized awards to reward science fiction, fantasy, and horror achievements (the Hugo Award for Best Dramatic Presentation is the oldest award for science fiction and fantasy films), included the category for the first time at the 2nd Saturn Awards for the 1973 film year, eight years before the introduction of the Academy Award for Best Makeup; the winner was An American Werewolf in London (1981).

Rick Baker currently holds the record for most wins with seven and for the most nominations with seventeen.

Winners and nominees

1970s

1980s

1990s

2000s

2010s

2020s

References

External links

 IMDb: 2nd, 3rd, 4th, 5th, 6th, 7th, 8th, 9th, 10th, 11th, 12th, 13th, 14th, 15th, 16th, 17th, 18th, 19th, 20th, 21st, 22nd, 23rd, 24th, 25th, 26th, 27th, 28th, 29th, 30th, 31st, 32nd, 33rd, 34th, 35th, 36th, 37th, 38th, 39th, 40th, 41st, 42nd, 43rd, 44th, 45th, 46th, 47th

Make-up
Film awards for makeup and hairstyling

Saturn Award for Best Make-up


Staza Monaco je automobilistička staza koja se sastoji od gradskih prometnica Monte Carla i La Condaminea u Kneževini Monako. Prva utrka na ovoj stazi održana je 1929., a prva utrka u kalendaru Formule 1 vožena je 1950. Staza se u potpunosti sastoji od cesta koje javnost koristi tijekom godine, a poznata je po svojoj uskoj konfiguraciji i ogradama koje ne opraštaju, kao i teško izvedivim pretjecanjima.

Prva utrka u Monaku
Prva Velika nagrada Monaka vozila se 14. travnja 1929. Početkom dvadesetih godina prošlog stoljeća bogati proizvođač duhanskih proizvoda i osnivač Automobilskog kluba Monaka, odlučio je organizirati utrku za Veliku nagradu. Njegov prijedlog podržali su Princ Luj II. od Monaka i monegaški vozač Louis Chiron. Plan je postao stvarnost 1929. godine kada se 16 vozača natjecalo za nagradu od 100.000 francuskih franaka. Ironično, Chiron nije mogao sudjelovati u utrci, s obzirom na to da je u isto vrijeme vozio na utrci 500 milja Indianapolisa. Za utrku se registriralo 20 vozača, no 16 ih je startalo utrku. Osam vozača vozilo je različite modele Bugattija. Za razliku od drugih utrka tog vremena, pred utrku u Monaku nisu organizirane kvalifikacije, već su se startni brojevi izvlačili na lutriji. Francuz Philippe Etancelin i njegov Bugatti tip 35C dobili su prvu startnu poziciju, a njegov sunarodnjak Christian d'Auvergne smjestio se na drugo mjesto. Bolidi su bili posloženi u redove s po tri vozača, a William "Williams" Grover startao je s pete startne pozicije. Utrku je osvojio upravo Grover, koji je ostvario i najbrži krug od 2 minute i 15 sekundi, s prosječnom brzinom od 81 km/h. Iza Grovera su utrku završili Georges Bouriano, također u Bugattiju, i Rudolf Caracciola s Mercedes Benzom SSK. Bouriano je za Groverom kasnio minutu i 17 sekundi, a Caracciola preko dvije minute. Četvrtoplasirani je kasnio već za čitav krug. Utrku je završilo devet vozača, od čega je šest vozilo Bugattije.

Formula 1
Utrka za Veliku nagradu Monaka prvi je put bila održana u sklopu Svjetskog automobilističkog prvenstva 1950. nakon čega su uslijedile četiri godine pauze. Od 1955. to je bila praksa svake godine, a niz je prekinut 2020. godine, kada je zbog pandemije koronavirusa morala biti otkazana, da bi se sljedeće 2021. opet vratila u kalendar Formule 1. Najuspješniji po broju pobjeda je Ayrton Senna (6), a slijede ga Graham Hill i Michael Schumacher (5), Alain Prost (4) te Stirling Moss, Jackie Stewart, Nico Rosberg i Lewis Hamilton (3).

Izvori

Vanjske poveznice
 Circuit Monaco - Stats F1

Monaco
Monaco
Automobilizam u Monaku
Građevine u Monaku

Staza Monaco


Mouriri est un genre néotropical d'arbre, appartenant à la famille des Melastomataceae (anciennement des Memecylaceae), comportant 82-99 espèces, et dont l'espèce type est Mouriri guianensis Aubl..

Description
Le genre Mouriri regroupe des arbres ou des arbustes à feuilles persistantes, parfois décidues.

Le limbe est entier, à nervures pennées, le plus souvent glabre.
Les stipules sont représentées par une ligne interpétiolaire ou une série de petites écailles ou arêtes.
Le pétiole est courts ou inexistants.

L'inflorescence axillaire, ramiflore ou cauliflore est un petit thyrse, un dichasium, parfois une fleur solitaire, ou parfois un ombelloïde ou fasciculée.
Les petites bractées sont souvent précocement caduques.

Les fleurs sont bisexuées, pentamères (rarement tétramères).
L'hypanthium est généralement bien développé, parfois absent.
Le calice est lobé ou tronqué, les lobes se séparant souvent davantage à l'anthèse (parfois les lobes fusionnés et enferment partiellement ou totalement les pétales avant l'anthèse, puis se fendant régulièrement ou irrégulièrement à l'anthèse).
Les pétales sont de couleur violette, rose, blanche ou jaune (rarement rouge), de forme lancéolée à ovale, triangulaire, trullée (ovale anguleux), elliptique ou obovale.
Les filets sont généralement repliés vers l'intérieur dans le bourgeon et droits à l'anthèse, rarement courts dans le bouton et non dépliés, les antésépales généralement plus courts que les antépétales.
Les anthères sont généralement isomorphes, les thèques droites ou courbées, adaxiales à l'anthèse, déhiscentes par deux fentes longitudinales ou des pores apicaux (rarement un seul pore).
Le connectif est généralement ± caudé en dessous sur le côté abaxial, généralement avec une glande elliptique et déprimée présente sur le côté abaxial à côté du connectif.
L'ovaire contient 1–5 loges.
La placentation est libre-centrale, axile, axile-basale, basale ou pariétale.
Les loges sont rapprochés à largement séparés.

Le fruit est une baie contenant 1–12 graines, souvent couronnée par l'hypanthium et le calice.
Le fruit est parfois constitué de 2–5 lobes arrondis à 1 graine largement séparés.
Les graines sont polies au moins sur la face externe élargie de l'ovule, souvent partout à l'exception du hile.
Le testa adhére souvent à la paroi de la loge.
La radicule est courte et droite, les cotylédons épais, charnus et planconvexes.

Répartition
On rencontre le genre Mouriri de la Californie au Brésil en passant par le Mexique, l'Amérique centrale, les Antilles, la Colombie, le Venezuela, le Guyana, le Suriname, la Guyane, l'Équateur, le Pérou, et la Bolivie.

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Liste d'espèces
Selon  :

Selon  :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Melastomataceae
Genre d'Angiospermes (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Mouriri


Gerson Victalino, (Belo Horizonte, Brasil, 17 de septiembre de 1959 - ibidem, 29 de abril de 2020) fue un jugador brasileño de baloncesto.

Carrera deportiva
En la temporada 88-89 jugó en el TDK Manresa.

Falleció a los sesenta años el 29 de abril de 2020 en un hospital de Belo Horizonte (estado de Minas Gerais) a causa de una esclerosis lateral amiotrófica (ELA), una enfermedad degenerativa.

Referencias

Enlaces externos

 Ficha en ACB.COM

Baloncestistas de Brasil
Baloncestistas de la selección de Brasil
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas del Bàsquet Manresa
Baloncestistas del Corinthians Paulista
Baloncestistas del Clube Atlético Monte Líbano
Fallecidos por esclerosis lateral amiotrófica en Brasil

Gerson Victalino


العدسة القياسية (50 مم) وهي عدسة ثابتة البعد البؤري أي لايوجد بها تقرييب - زووم- سُميت بالقياسية لأنها تعادل درجة عدم تشويه المنظور التي تراها عين الإنسان كما أن نسبة التجسيم تعتبر الأقرب إلى عين الإنسان (ولمزيد من الدقة نقول أن هذا الكلام ينطبق على نظام كاميرات فيلم 35مم أو full frame sensor فقط).

وليس لانها تغطي نفس الزاوية التي تغطيها عين الإنسان. فعين الإنسان هي عدسة ذات بعد بؤرى قصير (عدسة واسعة) لتسمح برؤية كبيرة للمشهد (حتى بدون اعتبار العينين معا) إلا أن العين لا تسبب لتشويه كالذي يحدث في العدسة الواسعة بسبب تقعر الشبكية (التي تمثل الفيلم هنا)تتوفر هذه العدسة عادة بأسعار معقولة وبفتحة عدسة واسعة.

عدسة 50 مم هي العدسة القياسية، والتي تأتي مع معظم الكاميرات كعدسة أساسية (في الآونة الأخيرة أخذت تحل محلها عدسات الزووم الرخيصة مثل 35-80 أو حتى 35-120مم).

العدسة ليست بالطويلة أو القصيرة وهي تحتل مرتبة وسطية بين النوعين، وتصلح للكثير من مجالات التصوير. فالعدسة القياسية ملائمة جداً لتعلم التصوير حيث يمكن من خلالها التقاط الصور الوجهية (البورتريه) والمناظر الطبيعية وفي كلتا الحالتين نحصل على نتائج مقبولة. والعدسة القياسية تسمح بالاقتراب من الموضوع إلى حد كبير دون أن يتصاحب ذلك مع نشويه يذكر على الأبعاد.

المراجع

تصوير فوتوغرافي
عدسات فوتوغرافية

العدسة القياسية


Galip Erdem (d. 10 Mart 1930, Fındıklı, Rize - ö. 12 Mart 1997), Türk gazeteci ve köşe yazarı.

Galip Erdem, Fındıklı ilçesinde "Ofluoğlu", adı ile tanınan bir  aileye mensuptur. Babası,  Rasim Bey, annesi ise Zekiye Hanımdır.  Ailenin tek çocuğu olan Galip Erdem, İlkokulu Fındıklı 11 mart ilkokulunda bitirdi.  Babasının memuriyeti dolayısıyla, ortaokulu Bitlis ve Siirt gibi farklı illerde tamamladı. Babası Rasim Erdem Narman nahiye müdürlüğüne tâyin edilince, Galip Erdem de Erzurum da lise tahsiline başladı ve 1949 yılında bu liseden mezun oldu.

8 Kasım 1951'de yedeksubay olarak askerlik görevine başlayan Galip Erdem, 31 Ekim 1952'de  teğmen rütbesiyle bu görevini tamamladı. 27 Nisan 1953 tarihinde  PTT Genel Müdürlüğü Ankara Yenişehir Merkezi'nde ilk memuriyetine adımını atan Erdem, 7 Temmuz 1954 tarihinde memuriyetten istifa etse de Maliye Bakanlığı Millî Emlâk Genel Müdürlüğünde tekrar memuriyete başladı. 6 Ocak 1955 tarihinde bu görevinden de ayrıldı ve daha sonra da İETT idaresinde takip memuru olarak işe başladı. Ertesi yıl bu görevinden de ayrılarak GlMA TAŞ'ne girdi. Buradaki çalışması da 16 ay kadar sürdü.  Bu arada Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu.

Galip Erdem, Demokrat Parti'nin son dönemlerinde, 23 Kasım 1959'da Bayındırlık Bakanlığı'nda kısa süre Tevfik İleri'nin müşavirliğini yaptı.

1 Ağustos 1961'de Tercüman Gazetesi 'inde  "Tercüman" imzasıyla ilk fıkrasını yazdı. 1 Ocak 1962'de Yeni İstanbul Gazetesinde fıkra yazarlığına devam etti.

10 Mart 1965'te günlük siyasi Zafer Gazetesinde fıkra yazarlığını devam ettiren  Galip Erdem, daha sonra Sabah Gazetesi'nde yazmaya başladı.

1 Temmuz 1966 tarihinde Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı Devlet Kitapları Müdürlüğü'ne müşavir oldu, 2 Nisan 1969 tarihinde tekrar fıkra yazarlığına başladı ve "Bizim Anadolu" Gazetesindeki bu çalışması, 31 Aralık 1969'a kadar devam etti.

Şubat 1971'de MHP fikriyatını savunacak yeni bir gazetenin finansmanına destek temini çalışmalarında bulunmak üzere Almanya'ya gitti. Bu vesile ile Almanya'nın birçok kentinde yapılan toplantılarda  konferanslar verdi. 12 Mart 1971 muhtırası ile birlikte çalışmalarını yarıda bırakan ekiple Türkiye'ye dönen Galip Erdem, Devlet (Dergi) 'sinde bu seyahate ait notlarını  "Biz Evropadayken" başlığı altında dizi halinde yayınladı.

Galip Erdem, 31 Aralık 1969'da  Başbakanlık Plân ve Prensipler Dairesinde danışman olarak başladığı görevini görevinden istifa ettiği 30 Haziran 1973 tarihine kadar sürdürdü.

Galip Erdem, 1 Şubat 1974'te Ortadoğu Gazetesi 'nde tekrar fıkra yazarlığına başladı. 10 Eylül 1975'te Başbakanlık Müşaviri oldu ve  22 Temmuz 1981 tarihinde Turizm ve Tanıtma Bakanlığı nda Genel Müdürlük Müşavirliği görevi sırasında emekli oldu ve serbest avukatlığa başladı. Mamak'ta görülmekte olan ünlü MHP ve Ülkücü Kuruluşlar Dâvasının avukatlığını üstlendi.

1987'de Meray'da (Merzifon Yağlı Tohumlar A.Ş) yönetim kurulu üyeliği, Konya Şeker Fabrikasında denetçilik görevinde bulundu. 1987 yılında Sosyal Güvenlik Eğitim Vakfı Başkanlığı görevinde bulundu.

15 Ağustos 1989'da Namık Kemal Zeybek 'in bakanlığı döneminde Kültür Bakanlığı APK Başkanlığı'nda  uzman olarak görev yaptı.

12 Mart 1997'de Çarşamba gecesi saat 22.10 da Ankara Gazi Hastahanesi'nde öldü. Cenazesi Cebeci Asri Mezarlığı´na                   defnedildi.

Notlar
Galip Erdem 1966'da evlendi  ve 1974'te boşandı. Galip Erdem'in bu evlilikten 1969 doğumlu Bilge Erdem adında bir kızı vardır.
Galip Erdem, Karakedi (1950). Tercüman (1960). Ölçü (1960) Son Havadis (1961), Yeni İstanbul (1962-1963). Düşünen Adam (1962) Sabah (1965), Zafer (1966), Devlet (Dergi) (1969), Töre (1971), Bozkurt (1974), Ortadoğu/(1974), Her gün (1978), Ocak (1978), Yeni Sözcü (1981), Bakış (1981), gazete ve dergilerinde köşe yazıları, fıkra ve makaleler kaleme aldı.
Milliyetçi Hareket Partisi doğrultusunda yayın yapacak bir gazeteye finansman sağlamak için; Hasan Sami Bolak, İbrahim Metin ve Nihat Yazar'dan oluşan ekibin başında, Şubat 1971'de Batı Almanya'ya gitti. 12 Mart muhtırası üzerine,4 aylık bu  programı tamamlayamadan dönen ekip, yeterli finansmanı sağlayamadığından MHP adına müstakil bir gazetenin yayınlanması fikri de suya düşmüş oldu.
1958-1960 yıllarındaki Türk Ocakları Merkez Heyetinin yayın organı Türk Yurdu Dergisinin Genel Yayın Müdürlüğü görevinde bulundu.
6 - 7 Eylül olayları (1955) sırasında, Topkapı - Çapa dolmuşunda iken  sebepsiz yere içindekilerle birlikte Emniyet Müdürlüğü'ne getirilen Galip Erdem, 45 gün Selimiye Kışlası 'nda gözaltında tutuldu ve daha, sonra suçsuz olduğu anlaşılarak serbest bırakıldı. Bu süre içerisinde 54 kilodan 39 kiloya düştü..
Galip Erdem'in ilk yazısı "Beşsanat" adlı bir dergide yayınlandı. 1948 de yayınlanan şiirinin adı ise "Bayrak" tır.

Yayınlanmış eserleri
 Ülkücünün Çilesi (1975)
 Sosyalizm ve Milliyetçilik Üzerine Mektuplar (1975)
 Suçlamalar (iki cilt) (1975-1976) Mektuplar (1984)
 Galip Erdem'in kitap haline gelmemiş yüzlerce yazısı bulunmaktadır. Ayrıca yayınlanmamış elliye yakın şiiri vardır.
 Galip Erdem'in yazılarında kullandığı  takma adların bazıları:  Bilge Erdem, İlteriş Metin, Elif Bilge, Murat Bilge,  Mehmet Rasim, Aptali.
 Türk Kimdir? Türklük Nedir?

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Nevzat Köseoğlu, Galip Erdem
 Ağabeyim Galip Erdem

1930 doğumlular
1997 yılında ölenler
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk gazetecileri
Rize doğumlu gazeteciler
Ülkücüler
Ankara'da ölenler
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler
Resim aranan yazarlar
Fındıklı doğumlular
20. yüzyıl Türk avukatları

Galip Erdem


Sui Generis es el título del décimo álbum de estudio grabado por la cantante mexicana Yuri; Fue lanzado al mercado el 24 de septiembre de 1989. Este disco fue producido por Loris Ceroni y co-producido por Gian Pietro Felisatti para Discos CBS International, sello perteneciente al conglomerado de Sony Music. Este disco no tiene el éxito de los anteriores debido a los problemas personales que tuvo la cantante en su matrimonio y en su vida personal por lo tanto la promoción no fue la esperada reflejándose en las ventas.

Antecedentes
Promocionando el álbum anterior, Isla del Sol (1988), coloca 4 temas éxito dentro del top 5 del país y de América latina, aprovechando esto y según el acuerdo firmado con Sony para una mayor internacionalización de su carrera, Yuri comienza a grabar un dueto, en inglés, con el actor y cantante Don Johnson de la famosa serie de acción Miami Vice (1984-1990), desafortunadamente, la canción no obtiene la promoción y el éxito esperado en el mercado americano.

A mediados de 1989 Yuri comienza la grabación del álbum "Sui Generis", segundo álbum para su compañía disquera; pero para ese entonces comienzan los rumores de la finalización de su matrimonio con Fernando Iriarte. Ellos anuncian su separación a inicios de 1990.

Cabe mencionar Aprovechándose el gran éxito de Yuri ese mismo año su antigua disquera EMI Capitol lanza al mercado el disco Algo de mi Vida, que incluía temas ya grabados por Yuri, pero que no fueron editados en su mayoría en México y ya habían sido incluidos en su mayoría en ediciones de sus anteriores discos en otros Países pero que en México eran apenas nuevos y también temas nunca editados en ningún álbum. Entre los temas incluidos se encuentran "Siempre hay un mañana", "Frente a frente", "No Sucederá mas", "Si, Soy así", "Adiós Manhatan", "Casette de amor" y "Maquillaje". EMI Capitol usa como estrategia de venta el incluir el polémico y exitoso single "Amores Clandestinos" aprovechándose que aun sonaba en radio.

Realización y promoción
Debido al éxito de los sencillos "Qué te pasa?" y "Hombres al borde de un ataque de celos", ambos de corte tropical-pop, Yuri continúa con esta tendencia y para la realización de este disco, toma algunas canciones de la autor Consuelo Arango de corte rítmico tropical como "Mi Vecina", "Embrujada" y "Fiesta del Interior", aunque no deja de lado la balada romántica como "Me tienes que querer" y "Es inútil" y "Fascinación".

La promoción de este disco se vio afectada por su divorcio y el cambio de representante de la cantante (que en ese entonces era Fernando Iriarte) y sus problemas personales debido a la separación.

Recepción
Sin embargo en algunas emisoras de radio se coloca también "Tienes el control de mi corazón" y "por buen camino" a petición del público.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de 1989
Álbumes de México de 1989
Álbumes de Yuri
Álbumes en español
Álbumes de balada romántica
Álbumes de CBS Discos

Sui generis (álbum)


Et hverdagseventyr er en dansk dokumentarfilm fra 1956, der er instrueret af Sven Methling efter manuskript af Tørk Haxthausen og Sten Jørgensen.

Handling
Om bosætningslån.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1956

Film instrueret af Sven Methling
Dokumentarfilm fra Danmark

Et hverdagseventyr


William James "Count" Basie (21. kolovoza 1904. – 26. travnja 1984.) bio je američki jazz klavirist, orguljist, vođa sastava i kompozitor. S klavirom ga je upoznala majka, a već kao tinejdžer je nastupao. Ispisavši se iz škole, naučio je upravljati reflektorima za vodvilj i improvizirati klavirsku pratnju za nijeme filmove u lokalnom kinu Red Banka, njegovog rodnog grada. Sa šesnaest je godina sve više svirao jazz na klaviru na zabavama, odmaralištima i drugim mjestima. 1924. otišao je u Harlem gdje se njegova izvođačka karijera proširila; išao je na turneje sa sastavima u glavne gradove jazza kao što su Chicago, St. Louis i Kansas City. 1929. se pridružio Bennijevom Motenovom sastavu u Kansas Cityju gdje je svirao sve do Motenove smrti 1935. godine.

1935. Basie je oformio vlastiti jazz orkestar, Count Basie Orchestra kojeg je 1936. odveo u Chicago da nastupa i snima prvi album. Tijekom gotovo 50 godina vođenja tog sastava, stvorio je inovacije poput korištenja dva "razdvojena" tenor saksofona, naglašavanje ritam sekcije, riffing (sviranje kratke ponavljajuće fraze, tehnika posebno izražena u pop glazbi i jazzu) s big bendom, korištenje aranžera za proširivanje zvuka sastava i druge inovacije. Mnogi glazbenici istaknuli su se pod njegovim vodstvom, samo neki od njih su tenor saksofonisti Lester Young i Herschel Evans, gitarist Freddie Green, trubači Buck Clayton i Harry "Sweets" Edison te pjevači Jimmy Rushing i Joe Williams.

Diskografija

Count Basie Orchestra
Većina Basijevih izvedbi snimljena je s njegovim sastavom Count Basie Orchestra.

1937. – 1939., Brunswick
The Complete Decca Recordings (1937. – 1939., Decca Records)

1939. – 1950., Columbia i RCA
Super Chief (1936. – 1942., Columbia Records)
Count Basie and His Great Vocalists (1939. – 1945., Columbia)
America's No. 1 Band: The Columbia Years (1936. – 1964., Columbia)
Complete Original American Victor Recordings (1941. – 1950., RCA Records snimanja, ponovno izdano na Definitive)
Kansas City Powerhouse (1929. – 1932., 1947. – 1949., RCA/Bluebird Records)
Planet Jazz (cca. 1929. – 1932., 1947. – 1949., RCA/BMG International Records)

1950-e
The Count! (Clef, 1952. [1955.])
Basie Jazz (Clef, 1952. [1954.])
Basie Rides Again! (Clef 1952. [1956.])
The Swinging Count! (Clef, 1953. [1956.])
Dance Session (Clef, 1953.)
Dance Session Album #2 (1952. – 1954., Clef)
The Complete Roost Recordings (1954., Roost) sa Stanom Getzom
King of Swing (Clef, 1953. – 1954. [1956.])
Basie Roars Again (Clef, 1953. – 1954. [1956.])
Basie (1955., Clef) ponovno izdan pod imenom The Band of Distinction (Verve)
Count Basie Swings, Joe Williams Sings (s Joem Williamsom) (1955., Clef)
April in Paris (1955. – 1956., Verve)
The Greatest!! Count Basie Plays, Joe Williams Sings Standards s Joem Williamsom (1956., Verve)
Metronome All-Stars 1956 (Clef, 1956.) s Ellom Fitzgerald i Joem Williamsom
Hall of Fame (1956., Verve)
Basie in London (uživo, 1956., Verve)
One O'Clock Jump (s Joem Williamsom i Ellom Fitzgerald) (1957., Verve)
Count Basie at Newport (Live, 1957, Verve)
The Atomic Mr. Basie (1958., Roulette)
Basie Plays Hefti (1958., Roulette)
No Count Sarah (sa Sarah Vaughan) (1958., EmArcy)
Chairman of the Board (1958., Roulette)
Sing Along with Basie (s Joem Williamsom i Lambert, Hendricks & Ross) (1958., Roulette)
Breakfast Dance and Barbecue (1958., Roulette)
Not Now, I'll Tell You When (1958., Roulette)
Welcome to the Club (s Nat King Cole) (1959., Capitol)
Basie One More Time (1959., Roulette)
Basie/Eckstine Incorporated (s Billy Eckstine) (1959., Roulette)
Strike Up the Band (s Tonyjem Bennettom) (1959., Roulette)
In Person! (s Tonyjem Bennettom) (1959., Columbia)
Everyday I Have the Blues (s Joem Williamsom) (1959., Roulette)
Dance Along with Basie  (1959., Roulette)

1960-e i godine prije Pablo Recordsa
I Gotta Right to Swing (sa Sammyjem Davisom Jr.) (1960., Decca Records)
Just the Blues (s Joem Williamsom) (1960., Roulette)
The Count Basie Story (1960., Roulette)
Not Now., I'll Tell You When (1960., Roulette)
Kansas City Suite (1960., Roulette)
Count Basie/Sarah Vaughan (sa Sarah Vaughan) (1961., Roulette)
First Time! The Count Meets the Duke (s Dukeim Ellingtonom) (1961., Columbia)
The Legend (1961., Roulette)
Basie at Birdland (live) (1961., Roulette)
Back with Basie (1962., Roulette)
Easin' it (1962., Roulette)
Basie in Sweden (1962., Roulette)
I Left My Heart in San Francisco (s Tonyjem Bennettom) (1962., Columbia)
Sinatra-Basie: An Historic Musical First (s Frankom Sinatrom) (1962., Reprise)
On My Way & Shoutin' Again! (1963., Verve)
This Time by Basie! (1963., Reprise)
More Hits of the 50's and 60's (Verve., 1963)
Li'l Ol' Groovemaker...Basie! (1963., Verve)
Ella and Basie! (s Ellom Fitzgerald) (1963., Verve)
Basie Land (1964., Verve)
Pop Goes the Basie (1964., Reprise)
It Might as Well Be Swing (s Frankom Sinatrom) (1964., Reprise)
Basie Picks the Winners (1965., Verve)
Our Shining Hour (sa Sammyjem Davisom. Jr.) (1965., Verve)
Arthur Prysock and Count Basie (s Arthurom Prysockom) (1965., Verve)
Basie Meets Bond (1966., United Artists)
Live at the Sands (Before Frank) (Reprise, 1966. [1998.])
Sinatra at the Sands (uživo, s Frankom Sinatrom) (1966., Reprise)
Basie's Beatle Bag (1966., Verve)
Broadway Basie's...Way (1967., Command)
Hollywood...Basie's Way (1967., Command)
Basie's Beat (1967., Verve)
Basie's in the Bag (1967., Brunswick)
The Happiest Millionaire (Coliseum., 1967)
Half a Sixpence (1967., Dot)
The Board of Directors (s The Mills Brothersom) (1968., Dot)
Manufacturers of Soul (s Jackijem Wilsonom) (1968., Brunswick)
The Board of Directors Annual Report (s The Mills Brothersom) (1968., Dot)
Basie Straight Ahead (1968., Dot)
How About This (s Kay Starr) (1968., MCA)
Standing Ovation (Dot., 1969)
Basic Basie (MPS., 1969)
Basie on the Beatles (1970., Happy Tiger)
High Voltage (1970., MPS)
Afrique (1970., RCA Victor)
Have a Nice Day (1971., Daybreak)
Bing 'n' Basie (s Bingom Crosbyjem) (Daybreak., 1972)

Godine s Pablo Recordsom
Flip, Flop & Fly (uživo, s Joem Turnerom) (1972.)
Jazz at Santa Monica Civic '72 (uživo) (1972.)
The Songs of Bessie Smith (s Teresom Brewer)  (1973., Doctor Jazz)
Basie Big Band (1975.)
Fun Time (1975.)
I Told You So (1976.)
Prime Time (1977.)
Montreux '77 (uživo) (1977.)
Milt Jackson + Count Basie + The Big Band Vol.1 (uživo) (1978.)
Milt Jackson + Count Basie + The Big Band Vol.2 (uživo) (1978.)
Live in Japan '78 (uživo) (1978.)
On the Road (1979.)
Digital III at Montreux (uživo) (1979.)
A Classy Pair (s Ellom Fitzgerald) (1979.)
A Perfect Match (uživo, s Ellom Fitzgerald) (1979.)
Kansas City Shout (1980.)
Warm Breeze (1981.)
Send in the Clowns (sa Sarah Vaughan) (1981.)
Farmer's Market Barbecue (1982.)
88 Basie Street (1983.)
Me and You (1983.)
Fancy Pants (zadnji album orkestra s Countom Basijem) (1983.)

Albumi nakon smrti Counta Basija
 Long Live the Chief (1986., Denon)
 Diane Schuur & the Count Basie Orchestra (uživo, s Dianom Schuur) (1987., GRP)
 The Legend, the Legacy (1990., Denon)
 Big Boss Band (s Georgeom Bensonom) (1990., Warner Bros.)
 Freddie Freeloader (s Jonom Hendricksom) (1990., Denon)
 The Count Basie Orchestra Live at El Morocco (uživo) (1992., Telarc)
 Joe Williams and the Count Basie Orchestra (s Joem Williamsom) (1993., Telarc)
 Basie's Bag (uživo) (1994., Telarc)
 Jazzin'  (s Tito Puente & India) (1996., RMM)
 Live at Manchester Craftsmen's Guild (1996., Blue Jackel)
 At Long Last (s Rosemary Clooney) (1998., Concord)
 Count Plays Duke (1998., MAMA)
 Swing Shift (1999., MAMA)
 Ray Sings, Basie Swings (s Rayom Charlesom) (2006., Concord)
 Basie is Back (2007., Village Music)
 A Swingin' Christmas (Featuring The Count Basie Big Band) (s Tonyjem Bennettom) (2008., Columbia)
 Swinging, Singing, Playing (2009., Mack Avenue)
 A Very Swingin' Basie Christmas! (2015., Concord)
 Standing Room Only (uživo, kompilacija, s Frankom Sinatrom) (2018, Capitol)
 All About That Basie (2018., Concord)
 Live at Birdland (uživo) (2021., Candid)

Ablumi bez njegovog orkestra
Od 1929. – 1932. Basie je bio član Bennijevog Motenovog orkestra Kansas City:
Bennie Moten's Kansas City Orchestra (1929–1932): Basie Beginnings (1929. – 1932., RCA/Bluebird Records)

Basie je također snimao u manjim sastavima:
The Swinging Count! (Clef 1952. [1956.]) kao The Count Basie Sextet
Count Basie Presents Eddie Davis Trio + Joe Newman (Roulette, 1958.) s Eddijem Davisom i Joem Newmanom
 Atomic Swing (1958., Roulette Jazz)
Memories Ad-Lib (Roulette, 1958.)
String Along with Basie (Roulette, 1960.)
Count Basie and the Kansas City 7 (1962., Impulse!)
Basie Swingin' Voices Singin''' (ABC-Paramount, 1966.) s Alan Copeland SingersLoose Walk (s Royem Eldridgeom) (1972., Pablo)Basie Jam (1973., Pablo)The Bosses (s Big Joem Turnerom) (1973.)For the First Time (1974., Pablo)Satch and Josh (s Oscarom Petersonom)Basie & Zoot (s Zootom Simsom) (1975., Pablo)For the Second Time (1975., Pablo)Basie Jam 2 (1976., Pablo)Basie Jam 3 (1976., Pablo)Kansas City 5 (1977., Pablo)The Gifted Ones (s Dizzyjem Gillespiom) (1977., Pablo)Montreux '77 (uživo) (1977., Pablo)Basie Jam: Montreux '77 (uživo) (1977., Pablo)Satch and Josh...Again (s Oscarom Petersonom) (1977., Pablo)Night Rider (s Oscarom Petersonom) (1978., Pablo)Count Basie Meets Oscar Peterson – The Timekeepers (s Oscarom Petersonom) (1978., Pablo)Yessir, That's My Baby (s Oscarom Petersonom) (1978., Pablo)Kansas City 8: Get Together (1979., Pablo)Kansas City 7 (1980., Pablo)On The Road (1980., Pablo Today., Red Vinyl)Kansas City 6 (1981., Pablo)Mostly Blues...and Some Others (1983., Pablo)20 Golden Pieces of Count Basie (1993., Bulldog)Jazz & blues (1995., Editions Atlas)Count Basie [K-Tel] (1996., K-Tel)Count Basie's Got Rhythm (1998., Emporio; 2001., MCI)Jumpin' (2000., Columbia River Entertainment Group)The Memorial Album (2012., AAO Music)

Filmografija
 Promjena mišljenja (1943.) – kao on
 Vrhunski čovjek (1943.) – kao on
 Sugar Chile Robinson, Billie Holiday, Count Basie i njegov sekstet (1950.) – kao on
 Pepelik (1960.) – kao on
 Seks i slobodna cura (1964.) – kao on sa svojim orkestrom
 Vruća sedla (1974.) – kao on sa svojim orkestrom
 Posljednji od Plavih vragova'' (1979.) – intervju i koncert orkestra u dokumentarcu o glazbi Kansas Cityja

Izvori

Vanjske poveznice

 The Count Basie Orchestra, službena web sranica
 Count Basie, diskografija na stranici iMusic.am
 Basijeva biografija na swingmusic.net
 BBC-ev profil Counta Basija
 Basijeva biografija i popis albuma
 MIDI zapisi od notacija iz 1940-ih

Američki glazbenici
Američki pijanisti
Američki skladatelji
Jazz glazbenici

Count Basie


Rabčice este o comună slovacă, aflată în districtul Námestovo din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.016 locuitori.

Istoric
Localitatea Rabčice este atestată documentar din 1550.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Rabčice


Bağlarbaşı, Aydın'ın Çine ilçesine bağlı bir mahalle.

Galeri

Çine'nin mahalleleri

Bağlarbaşı, Çine


Ariete, İtalyan ordusunun ana muharebe tankıdır. Iveco Fiat ve Oto Melara firmalarının ortak çalışması yeni ateş gücü, hareketlilik ve koruma özellikleri ile üretilmektedir.

Resmi bilgiler
Ariete tankı merkezleri Roma'da bulunan Iveco Fiat ve Oto Melara Syndicated firmaları tarafından dizayn edilmiş, üretilmiş ve denenmiştir.

Iveco's Defence Vehicles Division aracın şase ve destek sistemlerinden, Oto Melara Syndicated ise taret ve ateş kontrol sisteminden sorumludur.

1995 yılından beri İtalya Ordusu tarafından kullanılmaktadır. Son üretilen tank 2002 yılında orduya teslim edilmiştir. 2005 yılında bu tanklar modüler zırh, otomatik yüklemeli 55 mm kalibrelik top ile yenilenmiştir.

Silahları
Ariete tankı diğer AMT'ler gibi birçok değişik koşulda düşmanla çatışabilmektedir. Sabit ya da hareketli hedeflere, gece veya gündüz süresince termal ve lazerli mesafe ölçerleri sayesinde her hava koşulunda saldırabilir.

Standart üç adet silah taşımaktadır:
 Bir adet 120-mm ana top,
 Bir adet 7.62-mm coaxial makinalı tüfek (mürettebat tarafından kullanılan) ve
 Bir adet 7.62-mm uçaksavar silahı (komutan tarafından kullanılan).

Tankı ana silahı 44 kalibre'lik 120-mm ana topu Oto Melara tarafından üretilip satılmaktadır. Top yivsiz tasarımın yanı sıra yoğun atışlara dayanıklı bir yapıdadır. Bu top ile zırh delici, kinetik enerjili ve Yüksek patlayıcılı tanksavar mermisi (HEAT) atılabilir.

Mürettebat ve tank koruması
Tank çelik ile kompozit zırhın ortak kullanıldığı benzerleri İngiliz Challenger 2 ve Amerikalı M1 Abrams tanklarında kullanılan içeriği gizli bir zırh ile korunmaktadır. Tankın savunmasında harici havan topları bulunmaktadır. Bu havan topları elektronik olarak ateşlenen duman ya da chaff bombaları atabilir. Duman bombaları tankı termal ya da gözle görülmesini engellerken, chaff bombaları radar güdümlü füzelere karşı hedef şaşırtma işlevi görür.

Son olarak mürettebat Aero Sekur firması tarafından üretilen geliştirilmiş NBC sistemiyle korunmaktadır. Bu sistem mürettebatı belli bir süre nükleer, biyolojik ve kimyasal silahlara karşı korumaktadır.

Ateş kontrol ve hedef yakalama
Tankın ateş kontrol sistemi İtalyan üreticisi Galileo Avionica'dır. (şu an Selex SAS firmasına geçmiştir). Firma tankın TURMS ateş kontrol sistemini üretmektedir.
 Komutana ait panoramik gece-gündüz görüş dürbünü
 Silahçı için termal kamera ve laserli mesafe ölçer
 Dijital ateş kontrol sistemi bulunan küçük bir bilgisayar

Ateş kontrol bilgisayarının en önemli özelliği meteorolojik ve fiziksel durumları ölçebilmesidir. Bu sayede havadaki rüzgâr hızını, nemi, ve dış hava şartlarını ölçen bilgisayar topa ateş için açıyı verebilmektedir.

Motor özellikleri
Ariete tankında Fiat'a ait 12 silindirli turbo şarjlı 1250 beygir gücünde motor kullanılmaktadır. Yürüyen aksam ise Alman otomotiv firması ZF ait 4 ileri ve 2 geri vitesten oluşan otomatik vites kutusudur. Tank %60'lık bir eğime tırmanabilir ve 1.25 metre derinlikteki suda ilerleyebilmektedir.

Tankın paletleri ise bir Alman firması olan Diehl Group tarafından üretilmektedir.

İtalya tankları
Ana muharebe tankları

Ariete


An Poa gaspensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Merritt Lyndon Fernald. An Poa gaspensis in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa gaspensis


العلامة حمود بن عباس المؤيد (1336 هـ 1439) أحد مراجع علماء الزيدية في اليمن.

مولده ونشأته
ولد في 1336 هـ- 1917م في قرية العتمة ناحية غربان من بلاد ظليمة حاشد لأن أباه كان عاملاً ببلاد ظليمة نشأ في حجر والده ثم أنتقل إلى صنعاء وكان يخرج من الجراف إلى الجامع الكبير لتجويد القرآن الكريم وعند بلوغه التاسعة من عمره أرسله والده إلى عالم ظليمه محمد أبو راوية فقرأ لديه القراءن وتغيب ملحة الأعراب ومتن بن الحاجب ثم رجع إلى صنعاء وقرأ القرآن في الجامع الكبير عند عدة مشائخ وبعد ذلك دخل المدرسة العلمية بصنعاء والتحق بالشعبة الثانية في عام 1350هـ، درس حتى برع في فنون العلم وتولى الإرشاد ورئاسة هيئة الأمر بالمعروف بلواء إب وتولى إمامة جامع النهرين والشوكاني وبه عكف على التدريس والوعظ والإرشاد والعبادة وتخرج على يديه عشرات من العلماء الشباب في عصرنا وله دور في دعم طلبة العلم الشريف وعمارة المساجد وعلى يده تجري الصدقات لضعاف الناس وهو مستمر في الإفتاء ويلازم التدريس بعد صلاة الفجر منذ سبعين سنة إلى اليوم وأيضاً بين صلاة المغرب والعشاء.وتوفي في 2 رجب 1439 ه الموافق 19 مارس عام 2018

مؤلفاته
له العديد من المؤلفات أبرزها:
 الشعاع المضيئ (مجموع خطب الجمعة) أربعة أجزاء في مؤلفين.
 النور الأسنى في أحاديث الشفاء.

وفاته
توفي حمود عباس المؤيد يوم الإثنين 2 رجب 1439هـ الموافق 19 مارس 2018 ميلادية في إحدى المستشفيات في صنعاء.

مراجع

علماء دين زيديون يمنيون
علماء يمنيون
فقهاء
مواليد 1336 هـ

حمود عباس المؤيد


Momo le doyen es una película del año 2007.

Sinopsis
Auténtico rey del « swing » y de la improvisación, Momo Wandel Soumah era el patriarca del jazz africano. Creaba la música sin escribirla, inspirándose de canciones populares y reuniendo, alrededor de su voz "a la manera de Luis Amstrong salida de la sabana" y de su viejo saxo seco, los grandes maestros de los instrumentos tradicionales africanos: kora, xilófono, flauta, djambé...

Referencias

Momo le doyen


Dish México (oficialmente: Dish México, S de R.L. de C.V.) ou Dish é uma empresa mexicana de telecomunicações fundada em 2008 após uma joint venture entre a MVS Comunicaciones do México e a Dish Network dos Estados Unidos, é a principal rival da Sky México do Grupo Televisa.

Em 2008, quando foi fundada não incluía os canais de televisão aberta, El Canal de las Estrellas e Canal 5 da Televisa e Azteca Trece e Azteca 7 da TV Azteca até 2013, quando uma lei contestada pelo Instituto Federal de Telecomunicações (IFT) promoveu uma lei onde todos os provedores de televisão por satélite deve incluir o canais que têm cobertura de 50% do território mexicano, excluindo a Gala TV (agora Nueve) porque não tinha cobertura nacional total e era operada pela subsidiária regional da Televisa (Televisa Regional).

Ligações externas

Empresas fundadas em 2008
Empresas do México
Dish Network
MVS Comunicaciones

Dish México


Teletrak TV es un canal de televisión por suscripción chileno que basa su programación en la emisión de la hípica de ese país. Posee los derechos de transmisión televisiva y sonora de las jornadas de carreras del Club Hípico de Santiago, Hipódromo Chile, Valparaíso Sporting y Club Hípico de Concepción.

Historia
Anteriormente a la creación de este canal, cada hipódromo tenía su propia transmisión que era un circuito cerrado de televisión dentro de los hipódromos, con el nacimiento de la Red Teletrak en agosto de 1990, estas transmisiones pasaron a ser emitidas en las agencias que esta red mantiene a lo largo del país.

El 2 de enero de 2000, se crea una nueva red de apuestas llamada Telesport 2000, la cual transmitió las carreras del Valparaíso Sporting Club y del desaparecido Club Hípico de Antofagasta. Tras esta división se crea en ese año, el canal Equs Sport, llevando así hasta las pantallas de cada hogar las carreras del Club Hípico de Santiago, Hipódromo Chile y Club Hípico de Concepción, sus transmisiones se iniciaron por la señal 98 de la desaparecida empresa de cable Metropolis-Intercom.

En noviembre de 2002, Equs Sport cambia de nombre a Teletrak TV, incorporándose a VTR el 1 de enero de 2003. El 28 de marzo de 2005 se reunificaron las redes Teletrak y Telesport 2000 pasando a conformar una red única nacional de apuestas.

En el año 2018, Teletrak TV realizó unas transmisiones diferenciadas y especiales para DirecTV de los principales clásicos en vivo del Club Hípico de Santiago y Hipódromo Chile, dichas transmisiones se pudieron ver en el resto de Latinoamérica por DirecTV, esto logró que en octubre de 2019, se incorpora la señal principal de Teletrak TV de forma permanente a los abonados de DirecTV en Chile.

Programas
 Hípica en Directo: Transmisión en vivo de las jornadas de carreras del Club Hípico de Santiago, Hipódromo Chile, Valparaíso Sporting y Club Hípico de Concepción. Con apuestas en toda la red Teletrak1 y también en el sistema telefónico Fonotrak.
 Archivo Palmeño: Programa donde se emiten los grandes clásicos del Hipódromo Chile de las últimas cuatro décadas, con material de video y audio remasterizado y digitalizado. Conduce Pedro Antonio Molina.
 Criadores del Turf: Programa que aborda la actualidad del turf en Chile, desde el punto de vista de la crianza del finasangre de carrera, el público podrá disfrutar de un momento de conversación junto a diversos invitados. Conduce Sergio Di Lorenzo.
 Futuros Campeones: Programa que sigue todo el proceso generacional anual con el análisis de los principales caballos que serán los protagonistas. Conduce Pedro Antonio Molina.
 Héroes del Pasto: Programa donde se emiten los grandes clásicos del Club Hípico de Santiago de las últimas cuatro décadas, con material de video y audio remasterizado y digitalizado. Conduce Pedro Antonio Molina.
 Más Rodeo: Conduce Patricio Caro Muñoz.
 Punto Ecuestre: Conduce Carol Lopicich.
 Sello de Raza: Conduce Julio César Araya.
 Simulcasting: Programa donde se puede apostar en directo al extranjero, principalmente en Reino Unido, Estados Unidos, Argentina y Brasil, con apuestas en toda la red Teletrak y también en el sistema telefónico Fonotrak. Conduce Claudio Gómez Mella (locutor oficial del Valparaíso Sporting), ocasionalmente es conducido por el periodista Mario Pino Valenzuela.
 Turf Sports: Programa en donde se realiza un resumen semanal de cada jornada vivida en los hipódromos, con secciones donde muestran carreras históricas, entrevistas a gente ligada a la actividad hípica, y las carreras de los caballos y profesionales chilenos en el extranjero, como también carreras de trascendencia mundial en la sección "Terminal Internacional", se emite los sábados a las 23:00 hrs. y se repite los domingos que no hay carreras, se transmite simultáneamente en Teletrak TV y en TV Turf Móvil. Conduce Jorge Aravena Quinteros, bajo la dirección de Sergio Di Lorenzo.
 Vamos a la Hípica: Emblemático programa, uno de los pioneros en difundir la hípica (primero en RTU como Partieron en 1992), donde se entrevistan a diversas personalidades relacionados con el turf, donde se analiza cada jornada de los hipódromos centrales y se dan los pronósticos para cada jornada. Conducen Elías Gómez Mejías (locutor oficial del Hipódromo Chile desde 1970) y sus dos hijos, los periodistas Ariel y Catalina Gómez Currín.

Notas
 Debido a la Pandemia de enfermedad por Coronavirus las agencias permanecieron cerradas, salvo los canales de apuestas digitales, Teletrak Móvil, Fonotrak y Teletrak.cl, en 2021 fueron reabiertas las agencias de Teletrak pero con aforos limitados.

Notas

Referencias

Enlaces externos

Teletrak
Canales de televisión deportivos de Chile

Teletrak TV


Seiichiro Maki (født 7. august 1980) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2005||3||0
|-
|2006||14||3
|-
|2007||9||4
|-
|2008||9||1
|-
|2009||3||0
|-
!Total||38||8
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2006

Seiichiro Maki


Au Québec, l'arrêt Société Saint-Jean-Baptiste de Montréal c. Hervieux-Payette  (surnommé l'Affaire des traîtres) est un jugement historique de la Cour d'appel du Québec en matière de diffamation.

Les faits
Ce litige découle d'une publicité de la Société Saint-Jean Baptiste parue le 4 décembre 1981 dénonçant comme traîtres à la nation québécoise les 68 députés libéraux fédéraux qui ont voté en faveur du rapatriement de la Constitution.

La ton vitupératif de la publicité peut s'expliquer par le contexte historique de ce qui est surnommé la Nuit des Longs Couteaux dans le vocabulaire politique québécois, c'est-à-dire l'exclusion du Québec des négociations constitutionnelles visant à rapatrier la Constitution du Canada à partir du Royaume-Uni. Ces événements ont eu lieu seulement un mois avant la publication de la publicité et ils sont jugés comme une véritable trahison par le camp nationaliste québécois.

Or, puisque les libéraux de Pierre Elliott Trudeau disposent d'une majorité de sièges au Québec au moment des faits et que la culture politique canadienne et québécoise pénalise fortement la dissidence de députés au moyen des whips  (exclusion du caucus des députés dissidents et perte totale de financement politique pour la réélection), les députés libéraux fédéraux, pour conserver leur statut de député libéral fédéral, n'ont presque pas le choix de voter en faveur du rapatriement et il était probable sinon prévisible qu'ils allaient se faire traiter par la suite de traîtres par les opposants nationalistes au rapatriement.

La sénatrice Céline Hervieux-Payette est à l'origine d'une poursuite en diffamation contre la Société Saint-Jean-Baptiste de Montréal.

Historique judiciaire antérieur
Lors du procès à la Cour supérieure du Québec, l'action en diffamation avait été accueillie.

Jugement de la Cour d'appel
L'appel de la Société Saint-Jean-Baptiste de Montréal est accueilli.

Motifs du jugement
Les juges Marc Beauregard et France Thibaut sont d'avis que la Société Saint-Jean-Baptiste de Montréal fait valoir un point  de vue politique qui peut se défendre. Ils mettent de l'avant l'utilisation historique du mot « traître » en politique. Ils retiennent les enseignements de la Cour suprême dans l'affaire Hill c. Église de scientologie de Toronto concernant l'importance du contexte factuel .

Refus d'autorisation d'appel par la Cour suprême
Par la suite, la Cour suprême du Canada a confirmé le jugement de la Cour d'appel en refusant d'accueillir le pourvoi de la sénatrice Hervieux-Payette.

Aspects périmés de cet arrêt
Vu que cet arrêt a été rendu deux mois avant l'arrêt Prud'homme c. Prud'homme de décembre 2002, il faut faire attention en le lisant car plusieurs éléments sont périmés au regard de la jurisprudence et la doctrine actuelles. Avant l'arrêt Prud'homme, la jurisprudence québécoise retenait la doctrine du commentaire loyal issue de la common law. Or, ce n'est plus le cas aujourd'hui. La décision de la Cour d'appel a aussi la particularité de ne jamais mentionner l'article 1053 du Code civil du Bas-Canada  (ancêtre de l'article 1457 du Code civil du Québec) qui est pourtant un élément de base en matière de droit québécois de la diffamation.

Bibliographie
 François Gendron, « L'affaire des « traîtres » : essai sur la liberté de parole en matière politique, Montréal, Wilson & Lafleur, 2005, 76 p.,  2006 CanLIIDocs 37
 Texte intégral de l'arrêt sur Canlii

Notes et références

Jugement en droit québécois
Diffamation
Histoire du Québec


Sloveniens historie dækker de slovenske territorier fra omkring 400 fvt. frem til i dag. I bronzealderen bosatte Proto-illyriske stammer sig i området, der dækker nutidens Albanien til byen Trieste. Området der dækker dagens Slovenien var en del af Romerriget, og det blev ødelagt under den barbariske indtrængen under senantikken og den tidlige middelalder. Senere gik den primære rute fra Pannonien til Italien igennem området. Slavere fra Alperne er forfædre til de moderne slovenere, der bosatte sig i området omkring 500-tallet. Det tysk-romerske Rige kontrollerede landet i næsten 1.000 år, og fra fra midten af 1300-tallet frem til 1918 var det meste af Slovenien under habsburgsk styre. I 1918 sluttede slovenerne sig til Jugoslavien, mens den vestlige del af landet blev annekteret af Italien. Mellem 1945 og 1990 var Slovenien en dela f det jugoslavisk kommunistiske regime. Landet fik uafhængighed fra Jugoslavien i juni 1991, og er i dag medlem af EU og NATO

Referencer

Eksterne henvisninger

Sloveniens historie


Serpa  belediyesi, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Baixo Alentejo altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 7 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Brinches
 Pias
 Salvador
 Santa Maria
 Vale de Vargo
 Vila Nova de São Bento (eski adıyla, Aldeia Nova de São Bento)
 Vila Verde de Ficalho

Dış bağlantılar
 Serpa fotoğrafları

Serpa


Caça-azeiteiro ou cação-mole (nome científico: Carcharhinus porosus) é uma espécie de tubarão da família dos carcarinídeos (Carcharhinidae).

Etimologia

O nome vernáculo cação provavelmente foi construído com a aglutinação do verbo caçar e o sufixo -ão de agente. Foi registrado pela primeira vez no  como caçon, e depois em 1376 como caçom e 1440 como caçõoes.

Taxonomia e filogenia
O naturalista italiano Camillo Ranzani publicou a primeira descrição científica do cação-azeiteiro em um volume de 1839 da Novi Commentarii Academiae Scientiarum Instituti Bononiensis . Ele nomeou o novo tubarão Carcharias porosus do grego porus ("poro"), referindo-se aos poros proeminentes atrás de seus olhos. O espécime tipo, macho do Brasil de 1.2 metros, já foi perdido. Esta espécie foi transferida para o gênero Carcharhinus por autores posteriores. Seu nome de Trindade é "puppy shark".

As relações evolutivas do cação-azeiteiro são incertas. Com base na morfologia, Jack Garrick em 1982 e Leonard Compagno em 1988 colocaram-no provisoriamente em um grupo definido pelo tubarão de bochecha branca (C. dussumieri ) e o tubarão -de-mancha-preta (C. sealei ). Este agrupamento foi apoiado de forma equivocada por uma análise filogenética baseada em aloenzimas de Gavin Naylor em 1992. Alternativamente, um estudo filogenético de 2011 por Ximena Vélez-Zuazoa e Ingi Agnarsson, baseado em genes nucleares e mitocondriais, encontrou relações estreitas entre o cação-azeiteiro, o tubarão-quatri (Isogomphodon oxyrhynchus), o Tubarão-de-focinho-negro (C. acronotus) e C. isodon. O cação-azeiteiro-do-pacífico (C. cerdale) foi erroneamente colocado como sinônimo de C. porosus, até 2011, quando José Castro o ressuscitou como um táxon distinto. Uma espécie não descrita muito semelhante a C. porosus é conhecida no Sudeste Asiático.

Descrição

O cação-azeiteiro é uma espécie de corpo esbelto com um focinho bastante longo e pontiagudo. A margem principal de cada narina é alargada em um lobo estreito e pontiagudo. Os olhos grandes e circulares são equipados com membranas nictitantes e atrás deles há uma série de poros proeminentes. A boca tem sulcos curtos nos cantos e contém 13-15 fileiras de dentes em ambos os lados de ambas as mandíbulas. Os dentes superiores são altos e triangulares com fortes serrilhas, tornando-se cada vez mais oblíquos para os lados. Os dentes inferiores são comparativamente mais estreitos e mais eretos, com serrilhas mais finas. Os cinco pares de fendas branquiais são curtos.

As pequenas barbatanas peitorais são falcadas (em forma de foice) com pontas relativamente pontiagudas. A primeira barbatana dorsal é larga, formando quase um triângulo equilátero nos adultos, com ápice rombudo; origina-se sobre as pontas traseiras da barbatana peitoral. A segunda barbatana dorsal é pequena e origina-se no ponto médio da base da barbatana anal. Não existe cume entre as barbatanas dorsais. As barbatanas pélvicas são pequenas com pontas pontiagudas a estreitamente arredondadas, e a barbatana anal tem um entalhe profundo em sua margem de fuga. A barbatana caudal assimétrica tem um lobo inferior forte e um lobo superior mais longo com um entalhe ventral perto da ponta. Os dentículos dérmicos geralmente não se sobrepõem; cada um tem três a cinco cristas horizontais que levam aos dentes posteriores, sendo o central o mais longo. Este tubarão é cinza claro / ardósia no labo superior acima e esbranquiçado na parte superior, com uma leve faixa mais clara nos flancos. As barbatanas peitorais, dorsais e caudais podem escurecer em direção às pontas. O cação-azeiteiro atinge um comprimento máximo conhecido de 1.5 metros, com média de 0.9-1.1 metros. As fêmeas são maiores que os machos.

Distribuição e habitat
O alcance conhecido do cação-azeiteiro se estende do norte do golfo do México ao sul do Brasil, excluindo as ilhas do Caribe (apenas em Trindade e Tobago). Seu centro de abundância está ao longo da costa norte do Brasil, ao largo do Pará e Maranhão, onde é o tubarão mais comum. Esta espécie não foi encontrada a leste do rio Mississippi nos últimos 50 anos, apesar da evidência histórica de uma área de berçário na Luisiana. O cação-azeiteiro geralmente pode ser encontrado perto do fundo em águas costeiras não mais profundas que 36 metros . Ao largo do norte do Brasil, seu ambiente é caracterizado por marés de até 7 metros de altura e atingindo 7,5 nós; a salinidade oscila entre 14 ppt na estação chuvosa e 34 ppt na estação seca, e a temperatura varia de 25 a 32 graus Celsius . Favorece áreas estuarinas com fundos lamacentos.

Biologia e ecologia

O cação-azeiteiro forma grandes agregações segregadas por sexo, com os machos geralmente encontrados em áreas mais profundas que as fêmeas. Alimenta-se principalmente de peixes ósseos, incluindo bagres marinhos, corvinas e xaréus . Camarões, caranguejos e lulas são fontes secundárias de alimento, enquanto os adultos também são capazes de consumir juvenis Rhizoprionodon, tubarões-martelo (Sphyrna) e arraias (Dasyatis). Oportunista nos hábitos, a composição da dieta desse tubarão geralmente reflete o que há de mais disponível em seu ambiente; no norte do Brasil, as espécies de presas mais importantes são as corvinas Macrodon ancylodon e Stellifer naso. Os juvenis consomem uma variedade maior de presas do que os adultos. Por sua vez, o cação-azeiteiro pode ser predado por tubarões maiores.

Como outros membros de sua família, o cação-azeiteiro é vivíparo: uma vez que os embriões esgotam seu suprimento de vitelo, o saco vitelino desenvolve em uma conexão placentária através da qual a mãe fornece nutrição. As fêmeas produzem ninhadas de dois a nove (normalmente quatro a seis) jovens a cada dois anos; o tamanho da ninhada aumenta com o tamanho da fêmea. O período de gestação dura cerca de 12 meses. A reprodução ocorre durante todo o ano, com pico de partos de setembro a novembro. As áreas de berçário conhecidas ocorrem em águas rasas e turvas do norte do Brasil e de Trindade e Tobago, onde muitas baías e estuários fornecem abrigo e alimento. Os recém-nascidos medem 30 a 33 centímetros comprimento e crescem em média 7 centímetros por ano nos primeiros quatro anos de vida. Machos e fêmeas amadurecem sexualmente quando atingem 70-93 e 71-85 centímetros de comprimento, respectivamente, correspondendo a seis anos de idade para ambos os sexos. A taxa média de crescimento diminui para  por ano após a maturação. A expectativa de vida é de pelo menos 12 anos.

Interações com humanos
Inofensivo para os seres humanos, é capturado incidentalmente pela pesca com rede de emalhar e espinhel em toda a sua extensão. A carne é vendida fresca, congelada ou seca e salgada. Além disso, as barbatanas secas são exportadas para uso na sopa de barbatana de tubarão, o óleo de fígado e a cartilagem são usados medicinalmente e a carcaça é transformada em farinha de peixe. Em 2006, a União Internacional para a Conservação da Natureza (UICN / IUCN) avaliou esta espécie, incluindo populações do Pacífico agora separadas como C. cerdale, como deficiente de dados devido à falta de dados de pesca. Em Trindade, sua abundância o torna o tubarão economicamente mais importante. Ao largo do norte do Brasil, números são capturados pela pesca com redes de emalhar direcionada a Scomberomorus brasiliensis. Na década de 1980, esta espécie constituía cerca de 43% da captura de elasmobrânquios (Elasmobranchii; os tubarões e raias), mas desde então diminuiu para cerca de 17%. Acredita-se que esse declínio aparente tenha resultado do aumento da pesca, da grande proporção de juvenis capturados e da baixa taxa de reprodução do tubarão. Consequentemente, a UICN avaliou o cação-azeiteiro no Brasil como vulnerável e observou a necessidade urgente de medidas de conservação, uma vez que o norte do Brasil representa o centro de distribuição da espécie. Embora o cação-azeiteiro tenha sido ostensivamente protegido por inclusão na Lista Oficial de Animais Ameaçados de Extinção de 2004 no Brasil, a pesca permanece efetivamente sem manejo.

No Brasil, em 2005, a espécie foi classificada como vulnerável na Lista de Espécies da Fauna Ameaçadas do Espírito Santo; em 2007, como vulnerável na Lista de espécies de flora e fauna ameaçadas de extinção do Estado do Pará; em 2010, sob a rubrica de "dados insuficientes" no Livro Vermelho da Fauna Ameaçada no Estado do Paraná; em 2014, sob a rubrica de "dados insuficientes" no Livro Vermelho da Fauna Ameaçada de Extinção no Estado de São Paulo e criticamente em perigo no Livro Vermelho da Fauna Brasileira Ameaçada de Extinção do Instituto Chico Mendes de Conservação da Biodiversidade (ICMBio); em 2017, como vulnerável na Lista Oficial das Espécies da Fauna Ameaçadas de Extinção do Estado da Bahia; e em 2018, como criticamente em perigo na Lista Vermelha do Livro Vermelho da Fauna Brasileira Ameaçada de Extinção do ICMBio.

Peixes descritos em 1839
Carcharhinus
Espécies citadas no Livro Vermelho da Fauna Brasileira Ameaçada de Extinção
Espécies citadas na Lista de Espécies da Fauna Ameaçadas do Espírito Santo
Espécies citadas no Livro Vermelho da Fauna Ameaçada no Estado do Paraná
Espécies citadas na Lista Oficial das Espécies da Fauna Ameaçadas de Extinção do Estado da Bahia
Espécies citadas no Livro Vermelho da Fauna Ameaçada de Extinção no Estado de São Paulo

Cação-azeiteiro


Minervino di Lecce ist eine südostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Lecce in Apulien. Die Gemeinde liegt etwa 36,5 Kilometer südöstlich von Lecce im östlichen Salento.

Geschichte
Die ursprüngliche, antike Siedlung wurde vermutlich durch die Japyger begründet. Mehrere Dolmen zeugen von einer früheren Besiedlung. Das heutige Minervino di Lecce, das noch die Namensgeberin der antiken Siedlung (Minerva) nennt, entstand vermutlich im 9. Jahrhundert.

Söhne und Töchter der Gemeinde
 Raffaele Calabro (1940–2017), katholischer Geistlicher, Bischof von Andria

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Apulien

Minervino di Lecce


An Nidularium utriculosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Heinrich Georg Ule. An Nidularium utriculosum in nahilalakip ha genus nga Nidularium, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nidularium

Nidularium utriculosum


Um gene putativo é um segmento de DNA que se acredita ser um gene. Os genes putativos podem compartilhar semelhanças de sequência com genes já caracterizados e, portanto, pode-se inferir que compartilham uma função semelhante, mas a função exata dos genes putativos permanece desconhecida. As sequências recém-identificadas são consideradas candidatas a genes putativos quando os homólogos dessas sequências estão associados ao fenótipo de interesse.

Exemplos
Exemplos de estudos envolvendo genes putativos incluem a descoberta de trinta genes receptores putativos encontrados no órgão vomeronasal do rato e a identificação de 79 caixas TATA putativas encontradas em muitos genomas de plantas.

Importância prática
Para definir e caracterizar um cluster de genes biossintéticos, todos os genes putativos dentro do referido cluster devem primeiro ser identificados e suas funções devem ser caracterizadas. Isso pode ser realizado por complementação e experimentos knock-out. No processo de caracterização de genes putativos, o genoma em estudo torna-se cada vez mais bem compreendido à medida que mais interações podem ser identificadas. A identificação de genes putativos é necessária para estudar a evolução genômica, pois uma proporção significativa de genomas compõem famílias maiores de genes relacionados. A evolução genômica ocorre por processos como a duplicação de genes individuais, segmentos de genoma ou genomas inteiros. Esses processos podem resultar em perda de função, função alterada ou ganho de função, e têm efeitos drásticos sobre o fenótipo.

Mutações de DNA fora de um gene putativo podem agir por efeito posicional, no qual alteram a expressão do gene. Essas alterações deixam a unidade de transcrição e o promotor do gene intactos, mas podem envolver promotores distais, elementos intensificadores/silenciadores ou o ambiente local da cromatina. Essas mutações podem estar associadas a doenças ou distúrbios associados ao gene.

Identificação
Genes putativos podem ser identificados agrupando grandes grupos de sequências por padrões e organizando por similaridade mútua ou podem ser inferidos por potenciais caixas TATA.

Os genes putativos também podem ser identificados reconhecendo as diferenças entre agrupamentos de genes bem conhecidos e agrupamentos de genes com um perfil único.

Ferramentas de software foram desenvolvidas para identificar automaticamente genes putativos. Isso é feito procurando famílias de genes e testando a validade de genes não caracterizados em comparação com genes já identificados.

Os produtos proteicos podem ser identificados e usados para caracterizar o gene putativo que o codifica.

Ligações externas

 NCBI ORF finder for analyzing ORFs from nucleotide sequences

Genética

Gene putativo


Simfonie în alb este un film românesc din 1966 regizat de Ervin Szekler.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1966 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1966

Simfonie în alb


Die 8. Internationale Sechstagefahrt war eine Motorsportveranstaltung und fand vom 16. bis 21. August 1926 im Vereinigten Königreich in Buxton (Derbyshire) statt. Erneut gewann eine britische Mannschaft die Trophy- und Silbervasenwertung.

Wettkampf
Der britische Verband meldete zwei Mannschaften die um die Trophy-Wertung und die Silbervasen-Wertung fuhren. Außerdem wurden ein reines britisches Frauenteam (Marjorie Cottle, Edyth Foley, Louise Ball) für die Silbervasen-Wertung gemeldet. Deutschland meldete zwei Trophy- und zwei Silbervasenteams. Der niederländische Verband meldete drei Teams für die Silbervasenwertung. Insgesamt waren 114 Fahrer angemeldet, davon zehn aus den Niederlanden, acht aus Deutschland und ein Australier. Neben dem britischen Damenteam waren drei weitere Frauen als Einzelstarterinnen am Start.

Start des Wettkampfes war in Buxton. An den ersten vier Tagen wurden im Strecken im Peak District befahren. Am fünften Wettkampftag führte die Strecke bis in Richtung London um am sechsten Tag wieder eine Geschwindigkeitsprüfung in Brooklands durchzuführen. Auf befestigten Straßen waren 1282 Kilometer zurückzulegen. Außerdem waren 33 Anstiege zu befahren, bei denen es beim Anhalten Strafpunkte gab (Non-Stops).

Die britische Motorradmeisterschaft wurden ebenfalls in diesem Wettbewerb ausgefahren.

1. Tag
Die Strecke am ersten Tag hatte eine Länge von 256 Kilometer und führte durch den Peak District, Sheffield nach Chesterfield (Mittag). Am Nachmittag ging es zurück über Tansley, Cromford und Ashford-in-the-Water. Da es am Vortag geregnet hatte, waren die Strecken sehr schwierig. 113 Fahrer nahmen den Wettkampf auf.

Durch einen Sturz von C. Birnholz mit Bruch des Motorradrahmens platzte die deutsche B-Mannschaft schon am ersten Wettkampftag. Außerdem schieden zwei weitere Fahrer aus.

2. Tag
Am zweiten Tag wurde im Wesentlichen die Strecke des ersten Tages befahren, jedoch in entgegengesetzter Richtung. Die Streckenlänge betrug 256 Kilometer. Eine schwere Bergprüfung befand sich am Blackermill Hill, mit scharfen Kurven, unbefestigtem Untergrund und einer großen Steigung. Eine strafpunktenfreie Fahrt schafften nur 10 Solofahrer, vier Gespannfahrer und drei Cyclecar-Fahrer. Darunter waren auch die beiden Deutschen Rudolf Schleicher und Gustav Gubela.

Auf Grund von mehreren Speichenbrüchen musste der Niederländer F. H. van Marle aufgeben. Damit platzte die niederländische C-Mannschaft.

3. Tag
Am dritten Tag führt die Strecke über 236 Kilometer und führt von Buxton aus nach Westen über Wirksworth nach Ashburne und wieder zurück. Es waren unter anderem zwei Wasserdurchfahrten in der Route enthalten.

106 Fahrer nahmen bei strömenden Regen den Wettkampf wieder auf. Am Ende des Tages führt in der Silbervasenwertung das britische Frauenteam mit neun Strafpunkten vor der britischen A-Mannschaft mit 10 und der deutschen A-Mannschaft mit 11 Strafpunkten. In der Trophy-Wertung führte Großbritannien A vor Deutschland A und Großbritannien B.

Auf Grund von Einsprüchen wurde die Strafpunktwertung vom Vortag am Blackermill Hill nochmals korrigiert. Insgesamt hatten nun am Abend des dritten Tages 23 Fahrer noch keinerlei Strafpunkte. Dies waren alles britische Fahrer, darunter auch Louise Ball.

4. Tag
Am vierten Tag führt die 236 Kilometer lange Strecke über die gleiche Route wie am Vortag. Diesmal jedoch in entgegengesetzter Richtung. 95 Fahrer nahmen den Wettkampf an diesem Tag auf. Gustav Gubela von der gut platzierten deutschen Trophy-Mannschaft konnte jedoch auf Grund eines Unfalls am Vortag, das Rennen nicht mehr aufnehmen. Das deutsche Team war somit chancenlos.

21 Fahrer waren weiterhin ohne Strafpunkte. Es führte das britische A-Team (10 Strafpunkte), vor dem B-Team(12 Strafpunkte) und dem C-Team (16 Strafpunkte) sowie dem niederländischen A-Team (21 Strafpunkte).

5. Tag
Am fünften Tag erfolgte eine Überführungsetappe in die Nähe von Brooklands. Dabei war noch der schwierige Anstieg am Alms Hill zu bewältigen.

6. Tag
Zum Abschluss stand eine Geschwindigkeitsprüfung auf der Rennstrecke von Brooklands auf dem Plan. Beim britischen A-Team brach bei einem Fahrer ein Motorventil, so dass er aufgeben musste und das Team zurückfiel. Edyth Foley vom Damenteam erhielt noch 10 Strafpunkte. Somit musste man den zweiten Platz an die niederländische Mannschaft abgeben.

Endergebnisse

Trophy

Silbervase

Entsprechend der Regelung erhielt jeder Fahrer Strafpunkte für Stops in Non-Stop-Abschnitten, für eine zu geringe Geschwindigkeit beim abschließenden Test auf der Brooklands-Strecke und für technische Unzulänglichkeiten am Fahrzeug bei der Schlussabnahme. Eine Goldmedaille erhielt wer nicht mehr als 30 Strafpunkte erhielt, eine Silbermedaille bei nicht mehr als 60 Strafpunkten und eine Bronzemedaille bei nicht mehr als 75 Punkten.

92 der 113 gestarteten Fahrer wurden gewertet. 76 Fahrer erhielten Gold- und acht Silbermedaillen. Eine Goldmedaille erhielten unter anderem Marjorie Cottle, Edyth Foley und die Deutschen Rudolf Schleicher und Hugo Hermann Stinnes. Fritz Roth erhielt eine Silbermedaille.

Die Clubwertung gewann das A-Team von Midland Centre.

Literatur
 International Six Days Trial In: The Glasgow Herald, 16. August 1926, S. 5
 Six Days in the saddle In: The Glasgow Herald, 17. August 1926, S. 4
 The worst hill In: The Glasgow Herald, 18. August 1926, S. 7
 The International Six Days Trial In: The Glasgow Herald, 19. August 1926, S. 5
 InternationalTrial In: The Glasgow Herald, 20. August 1926, S. 7
 England wins motorcycle trials In: The Glasgow Herald, 23. August 1926, S. 15
 De Internationale Zesdaagsche wedstrijd. In: Het Vaderland, 14. August 1926, S. 10

Weblinks
 speedtracktales: Fotos

Motorsportveranstaltung 1926
Motorsportwettbewerb im Vereinigten Königreich
Internationale Sechstagefahrt nach Austragung

8. Internationale Sechstagefahrt


شركة نفط الكويت وتُنطق اختصارًا KOC هي إحدى الشركات التابعة لمؤسسة البترول الكويتية، و هي الشركة الوحيدة المخول لها بأن تقوم بعمليات تنقيب وإنتاج النفط داخل الكويت.

تاريخ

تأسست شركة نفط الكويت المحدودة عام 1934 كتعاون بين شركة النفط الأنجلو-إيرانية (معروفة حالياً بشركة البترول البريطانية بي بي)، و شركة غالف للزيت الأمريكية والمعروفة حالياً بشركة شيفرون، و منحت الشركة الحق الحصري في التنقيب عن البترول في الأراضي الكويتية، في ديسمبر من نفس العام. في عام 1936 اكتشف النفط في الكويت عند حفر أول بئر تجريبية في حقل بحرة النفطي إلا أن الكميات المكتشفة لم تكن ذات جدوى اقتصادية.

و في عام 1938 تم اكتشاف النفط في حقل برقان و الذي يعد ثاني أكبر بئر نفطي في العالم، مما شجع الشركة على تطوير الحقل والبدء في الإنتاج إلا أن عمليات التنقيب توقفت نتيجة الحرب العالمية الثانية. و بعد انتهاء الحرب قامت الشركة بتصدير أول شحنة من النفط الكويتي، برعاية أمير الكويت آنذاك الشيخ أحمد الجابر الصباح في تاريخ 30 يونيو 1946. و بدأت عملية تأميم الشركة بعد مصادقة مجلس الأمة الكويتي في عام 1974 على تملك الحكومة الكويتية 60% من أسهم الشركة على أن تبقى نسبة 40% موزعة بالتساوي، على شركة البترول البريطانية وشركة غالف.

و في عام 1975 تملكت الحكومة الكويتية كامل أصول الشركة وإدارة عملياتها، وأصبحت الشركة تابعة لمؤسسة البترول الكويتية عند إنشائها في عام 1980 لتتم إدارة جميع العمليات النفطية الكويتية تحت مظلة واحدة. و في عام 1990 دمرت أعداد كبيرة من منشآت الشركة وتم إشعال النار في أكثر من 700 بئر نفطي نتيجة الغزو العراقي للكويت و كما تأثر الإنتاج لعدد من الشهور بعد حرب تحرير الكويت حتى عاد لسابق عهده بعد ذلك. و حققت الشركة قفزة كبيرة في قدراتها الاستكشافية في عام 2005 عندما اكتشف النفط الخفيف في حقل الصابرية و في نفس العام تخلت الشركة عن كامل عمليات الإنتاج في المنطقة المقسومة بين الكويت و المملكة العربية السعودية لصالح الشركة الكويتية لنفط الخليج.

و في عام 2006 تم اكتشاف الغاز الطبيعي في حقول بكميات اقتصادية قد تكفي احتياجات الكويت من الغاز الطبيعي. و تقدر الكميات المكتشفة من الغاز الطبيعي 35 مليار قدم مكعب.

التطوير
 مُنحت حقوق امتياز النفط للشركة في 23 ديسمبر 1934 ؛وبدأت الشركة عمليات الحفر في عام 1936.
 تم اكتشاف أول نفط في عام 1938 في حقل برقان ، تلاه اكتشافات في مقوع عام 1951 ، ثم اكتشاف الأحمدي عام 1952 ، ثم روضتين عام 1955 ، وصابرية عام 1957 ، ومناقيش عام 1959. [4]
 تزامن التطور الأولي لصناعة النفط مع نهاية فترة الحكم البريطاني في الهند ونقل العديد من الإداريين والمهندسين البريطانيين والهنود من هناك إلى الكويت. تم إنشاء مدينة الأحمدي النفطية لإيواء هؤلاء العمال ، وتم فصلها على أسس عرقية. استمر هذا الفصل في وسائل الراحة والمرافق الترفيهية المقدمة لموظفي الشركة. تملي العرق إلى حد كبير وضع الموظفين وظروف العمل داخل الشركة. [5]

 في أوائل القرن العشرين ، عندما حولت البحرية الملكية سفنها الحربية إلى مواقد نفطية بدلاً من الفحم ، اعتمدت الحكومة البريطانية على إمدادات آمنة من نفط الشرق الأوسط. كانت شخصيات مثل السيدة فيوليت ديكسون التي عاشت بين الكويتيين لمدة 40 عامًا مؤثرة في تعزيز علاقة ممتازة مع الكويتيين.

 تستخدم شركة نفط الكويت مشروع حقل الكويت الرقمي المتكامل (KwIDF) لعمليات حقول النفط الرقمية.  في غضون ذلك ، يعد KwIDF أحد أكثر المشاريع الاستراتيجية التي شاركت فيها الشركة لدعم إنتاج النفط والغاز في الكويت.

 تمكنت BP و Gulf من الحصول على النفط الكويتي بشروط مواتية للغاية للبيع عبر شبكات المصب في أوروبا والمناطق المجاورة. خلال هذا الوقت ، ادعت شركة الخليج أن لديها «علاقة خاصة» مع الكويت. ومع ذلك ، انتهى كل هذا في عام 1975 عندما عادت شركة نفط الكويت إلى الملكية الكويتية.  المنظمة المظلة مؤسسة البترول الكويتية تأسست من قبل الحكومة في عام 1980.

الرؤساء السابقون
 (عصام حسن الملاح 1984-1992)
 (خالد الفليج 1992-1998)
 (عبد اللطيف التوره 1998-2001)
 (أحمد العربيد 2001-2004)
 (فاروق الزنكي 2004-2007)
 (سامي الرشيد 2007-2013)
 (هاشم هاشم 2016-2016)
 (جمال جعفر 2016-2019)
 (عماد سلطان 2019-2022)
 (أحمد العيدان 2022 - حتى الآن)

المراجع

تأسيسات سنة 1934 في الكويت
شركات النفط والغاز في الكويت
شركات موارد غير متجددة أسست في 1934

شركة نفط الكويت


Quiet Riot, 1973 senesinde gitarist Randy Rhoads ile basçı Kelly Garni tarafından Amerika'da kurulmuş bir Hard rock, Heavy metal grubudur. 1979'da Randy Ozzy Osbourne ile çalışmak üzere gruptan ayrılır. Randy gruptan ayrıldıktan sonra grubun solistinin ismi DuBrow adını alır. 1982'de talihsiz bir şekilde uçak kazası geçiren eski gitaristleri Randy Rhoads'un ölümünden sonra grup tekrar Quiet Riot adını alır. Slade grubundan coverladıkları Cum On Feel The Noize şarkısı ile ses getiren grubun en önemli albümü 1983'te yaptıkları Metal Health'tir.

Heavy metal tarihinin listelerde 1 numaraya çıkan ilk albümü olarak Metal Health gösterilir. Bu yönü ile Quiet Riot hit olmuş ilk heavy metal grubu olarak gösterilebilir. Grubun ayrıca Slick Black Cadillac, Mama Weer All Crazee Now ve Don't Wanna Let You Go gibi hit olmuş şarkıları da vardır.
Grubun vokalisti Kevin DuBrow 19 Kasım 2007'de aşırı doz uyuşturucu sebebiyle yaşamını yitirmiştir. Bu haber metal dünyasında üzüntü yaratmıştır ancak grubun davulcusu Frankie Banali grubu yeniden toparlamıştır. Quiet Riot müzik çalışmalarına devam etmektedir.

Amerikalı glam metal grupları
Amerikalı hard rock grupları
1973'te kurulan müzik grupları
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar
2010'da yeniden kurulan müzik grupları

Quiet Riot


Ölüm cezası, bir devletin bir suçun karşılığı olarak bir mahkûmun hayatına son vermesidir. Ölüm cezasına çarptırılan kişinin cezasının infaz edilmesine idam denir.

Ölüm cezası suçu cezalandırmak ve siyasi ve dinî ihtilafları bastırmak amacıyla geçmişte çoğu toplum tarafından kullanılmıştır. Tarihsel olarak, ölüm cezaları sıklıkla işkence eşliğinde infaz edilmiş ve halka açık olarak yapılmıştır.

Şu anda, 55 ülkede hâlen ölüm cezası kullanılmaktadır. 109 ülke ölüm cezasını hukuken (de jure) tamamen kaldırmış, 6'sı savaş suçları ve istisnai durumlar dışında kaldırmış, 28'i ise fiilen (de facto) ölüm cezasını uygulamadan kaldırmıştır. Uluslararası Af Örgütü, 140 ülkeyi hukuken ya da fiilen idam karşıtı, 58 ülkeyi idam taraftarı olarak sınıflandırmaktadır. Ölüm cezası en yaygın olarak Asya'da kullanılmaktadır, infazların %90'ı Asya kıtasında gerçekleşmektedir.

Ölüm cezası tartışmalı bir konudur. Ölüm cezasını destekleyenler, kişiyi suç işlemeden caydırdığını ve cinayet gibi bazı suçlarda hak edilen cezanın verildiğini iddia etmektedirler. Ölüm cezası karşıtları, ömür boyu hapis cezası ile caydırıcılık konusunda hiçbir farkı olmadığını, insan haklarını çiğnediğini, yanlış infazlara yol açtığını, ömür boyu hapis cezasının yeterli olduğunu iddia etmektedirler.

Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, 2007, 2008 ve 2010'da ölüm cezalarını uygulamama çağrısı yapan kararlar almıştır. Avrupa Birliği'nde, Avrupa Birliği Temel Haklar Bildirgesi'nin 2. maddesi gereği ölüm cezası kullanımı yasaktır. Avrupa Birliği'ne ek olarak, Türkiye ve Rusya'nın da üyesi olduğu Avrupa Konseyi de üyelerinin ölüm cezasını kullanmasını yasaklamaktadır. Bu doğrultuda Türkiye'de ölüm cezası 1984'ten beri uygulanmamakta, 2004'ten beri hukuk sisteminde mevcut bulunmamaktadır.

Ölüm cezası, uygulandığı çoğu yerde, önceden tasarlanmış cinayet, casusluk, vatana ihanet veya askeri adalet kapsamında kullanılır. Birçok ülkede, uyuşturucu kaçakçılığı da kişiyi ölüm cezasına çarptırmaya yetecek bir suç sayılır. Çin'de, insan kaçakçılığı ve ciddi yolsuzluk davaları ölüm cezası ile sonuçlanabilir. Dünya çapındaki askeriyeler de, askeri mahkemeler korkaklık, firar, asilik ve ayaklanma gibi suçlarda ölüm cezasını uygulamıştır.

Küresel dağılım

Gelişmiş ülkeler arasında yalnızca Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Güney Kore, Tayvan ve Singapur'da ölüm cezası hâlen yürürlüktedir. Avrupa ve çoğu Latin Amerika devletlerinde ölüm cezasını yürürlükten kaldırmıştır. Avrupa kıtasında ise sadece Belarus ve Rusya'da ölüm cezası vardır. Bunlardan Belarus'da ise cezalar infaz edilmekteyken Rusya'da ise moratoryum nedeniyle cezalar askıya alınmıştır. Avrupa ve Latin Amerika haricinde, gelişmemiş ve demokratik olmayan ülkelerde ise ölüm cezasının kullanımı yaygındır.

Tartışma

Ölüm cezası karşıtlığı
Ölüm cezası karşıtları, idam cezasının Evrensel İnsan Hakları'nın 5. maddesini ihlal ettiğini savunur. 5. maddeye göre "Hiç kimseye işkence yapılamaz ya da zalimce, insanlık dışı veya aşağılayıcı muamele uygulanamaz." Karşıtlar ayrıca suçluları suç işlemekten caydırmadığını öne sürer. Örneğin, ölüm cezasını destekleyen ABD ölüm cezasına karşıt Avrupa ülkelerine göre daha yüksek bir suç oranına sahiptir.

Ölüm cezası, bazı kişiler infazlarına dakikalar kala ortaya çıkan yeni deliller sebebiyle affedilmiş, beraat etmiş veya yeni dava açmalarına izin verilmiş olması bakımından eleştirilmiştir. Amerika'da ölüm cezasının 1976 yılında yeniden yürürlüğe girmesinden bu yana yaklaşık 100 kişi idamdan kurtulmuştur. DNA kanıtları idam davalarının çok azında mevcut olmasına rağmen, Amerika'da 1992 yılından bu yana, senede birden fazla kişinin beraat etmesine sebep olmuştur. Birleşik Krallık'ta yakın zamanda yeniden gözden geçirilen davalar, 1950 ve 1953 yıllarında idam edilenler arasında, bir kişinin af edilmesi ve üç kişinin de beraati ile sonuçlanmıştır.Şiddetle yanıt verilince, ölüm cezasının kaldırılmasını destekleyen bazı kişiler toplumun daha şiddetli bir hale geleceğine inanmakta olup, ölüm cezasının devlet tarafından uygulanan bir şiddet haline geldiğini savunurlar. Suç işlemiş insanların doğru yolu bulup toplumun yeniden bir parçası olmalarının engellenmesi, idam mahkûmlarının duygusal nedenlerle ölmek istememeleri ve bunun insan haklarını ihlal etmesi, bir yerlerde birilerinin idam edildiğini bilmenin toplum için bir vicdan azabı yaratması, vahşice idam yöntemleri insanlarda psikolojik zarara yol açması, idam mahkûmlarının kaybedecek hiçbir şeyleri olmadığı için isyan edip gardiyanlara zarar verebilmeleri ve müebbet hapis gibi bir seçenek varken idamın "insanlık dışı" olması idam karşıtı bireylerce öne sürülen ve savunulan diğer nedenlerdir.

Ünlü karşıtlar
 Fransa
 Victor Hugo
 Robert Badinter
 Jacques Chirac
 François Mitterrand
 Maximilien de Robespierre
 Philippe Séguin
 İtalya
 Cesare Beccaria
 ABD
 John Kerry
 George Ryan
 Michael Dukakis
 Clarence Darrow
 Güney Afrika
 Nelson Mandela
 Desmond Tutu

Ölüm cezası destekçiliği

İdam destekçileri, ölüm cezasının ileride cinayet işlenmesine karşı caydırıcı olduğunu savunur. Bazı ölüm cezası destekçileri; esas olan suçluları veya suç işlemeye niyetleri olanları caydırmak değil, insanların vicdanındaki adaleti ve adalete olan güveni sağlamak olduğunu öne sürmektedir.  Suçlu, cinayet işlediğinde kendi yaşama hakkını kaybetmiştir ve bu nedenle yaşamaya layık değildir. Suçlunun yaşamasına izin verilmediği takdirde mağdur aile, adaletin yerine geldiğine inanır.

Ünlü destekçiler
 Fransa
 Charles de Gaulle
 Valery Giscard d'Estaing
 Voltaire
 Jean-Jacques Rousseau
 Jean-Marie Le Pen
 ABD
 George W. Bush
 Bill Clinton
 Hillary Clinton
 Ronald Reagan
Donald Trump

İdam yöntemleri

 Damnatio ad ferrum
 Damnatio ad bestias
 Aç bırakma
 Asarak idam (Mısır, Afganistan, Irak, İran, Japonya, Güney Kore, Ürdün, Pakistan, Singapur ve diğer ülkelerde hâlen uygulanıyor)
 Kurşuna dizerek infaz (Mısır, İran, Endonezya, Libya, Çin, ABD ve diğer ülkelerde uygulanıyor.)
 Ateş saçarak infaz (tek kişilik, mahkûmun ensesinden ve/veya kalbinden tek vuruş ile yapılan idam çeşididir.)(Belarus, Bahreyn, Birleşik Arap Emirlikleri, Çin ve diğer ülkelerde uygulanıyor.)
 Boğazlayarak infaz
 Çarmıha germe
 Ezerek infaz (Asya ülkelerinde çoğunlukla görülmekle beraber genellikle fillerle yapılır.)
 Elektrikli sandalye'de infaz (ABD'de hâlen uygulanıyor)
 Gaz odası
 Giyotin ile baş kesme
 Kılıç, bıçak, balta gibi kesici bir aletle infaz (Suudi Arabistan'da hâlen uygulanıyor.)
 Öldürücü iğne ile infaz (ABD, Çin, Guatemala, Tayland'da hâlen uygulanıyor)
 Recm (taş atarak idam) (Suudi Arabistan, Afganistan ve İran'da hâlen uygulanıyor.)

Galeri

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de ölüm cezası

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ülkelerin ölüm cezası konumları (Encarta'dan ülke, hukuki konumu, son infaz tarihi listesi) (ing)

Ölüm cezasına karşı bağlantılar
 Amnesty International (Uluslararası Af Örgütü) (ing)
 Avrupa Birliği (ing)
 "Dünya çapında 20.000 kişi ölümü bekliyor" (Uluslararası Af Örgütü)
 Death Penalty Information Center (ing)
 Madde işaretli liste ögesi

Ölüm cezasını destekleyen bağlantılar
 Pro Death Penalty.com (ing)

Ölüm cezası


An Aloe newtonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni J.-b.Castillon. An Aloe newtonii in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe newtonii


Achatocarpus balansae, jedna od devet biljnih vrsta roda Achatocarpus, porodica Achatocarpaceae. Raste kao nanofanerofit ili fanerofit (biljke iznad 3 metra visine) u Paragvaju i argentinskoj provinciji Misiones.

Izvori

Achatocarpaceae
Flora Paragvaja
Flora Provincije Misiones

Achatocarpus balansae


They're Only Chasing Safety este un album lansat de formația Underoath în 2004

Lista cântecelor

"Reinventing Your Exit" este un cântec al formației Underoath. Ca single a fost lansat în anul 2004. Piesa este, de asemenea, una dintre coloane sonore jocului "FlatOut 2".

Piesa a devenit primul single de pe album, "They're Only Chasing Safety". În același an a fost prezentat videoclipul pentru piesa.

Cântecul e un mix de pop punk, emo și melodic hardcore.

Videoclip
Video prezenta un bărbat, îmbrăcat în tricou roșu, care cu timpul începe să-și vadă acțiunile din parte, și încearcă să alearga de la sine. Într-unul din episoade apare și trupa, că joacă într-un restaurant.

Videoclipul acesta a fost primul video cu participarea screamer-ului Spencer Cemberlein.

Note

Legături externe
 http://www.metal-archives.com/albums/Underoath/Reinventing_Your_Exit/271258
 Versuri cântecului
 Sensul piesii

Albume din 2004

They're Only Chasing Safety


Bodø er höfuðborg í samnefndu sveitarfélagi í Nordland-fylki í Norður-Noregi. Íbúar eru um 41.000 (2018). Hún er rétt norðan heimskautsbaugs og er nefnd eftir bænum Boðvin.
Bodø/Glimt er knattspyrnufélag borgarinnar. Norski herinn hefur lengi verið með herstöð í Bodö.

Í seinni heimstyrjöldinni eyðilagði þýski flugherinn, Luftwaffe, meira en helminginn af öllum bænum. Þá misstu 3.500 manns heimili sín og 15 létust. Þessi atburður gerðist 27. maí, árið 1940. Á þeim tíma var íbúafjöldi bæjarins 6.000.

Borgir og bæir í Nordland

Bodø (borg)


Nuestra Señora de las Virtudes, también conocida como Virgen de las Virtudes y popularmente como «la Morenica», es una advocación de la Virgen María venerada en Villena (Alicante, España).

En su honor se celebran las fiestas de Moros y Cristianos de Villena de 4 al 9 de septiembre. Su imagen se conserva en el Santuario de Nuestra Señora de las Virtudes de Las Virtudes, pedanía de Villena. Según la tradición, en 1474 se la proclamó como nueva patrona y «abogada contra la peste». La leyenda cuenta lo siguiente:

Sin embargo, no hay constancia histórica de que esta fecha sea la correcta, ya que la primera noticia que se tiene del santuario es en una orden de los Reyes Católicos datada el 30 de julio de 1490 en la que se cuenta que los vecinos huyeron de nuevo allí a causa de otra epidemia de peste. Por tanto, hay que buscar una epidemia de peste que ocurriera cerca de 1474 y antes de 1490, y hay constancia de que ocurriera una en 1476, coincidiendo con la sublevación contra el Marqués de Villena (conocida en la leyenda mariana como la Rebelión de las Cinco Campanadas). Así se explica que se eligiera una nueva patrona en sustitución de la antigua, la Virgen de las Nieves, ligada a los odiados marqueses de Villena.

Véase también
 Virgen de las Virtudes

Referencias

Virtudes
Virtudes Villena
Moros y Cristianos de Villena
Villena

Virgen de las Virtudes (Villena)