Mathias Koch (* 3. September 1962 in Haldensleben) ist ein ehemaliger deutscher Weitspringer, der für die DDR startete.

1983 wurde er beim Europacup in London Dritter. Bei den Halleneuropameisterschaften 1984 in Göteborg gewann er Silber.

1984 wurde er DDR-Meister in der Halle und DDR-Vizemeister im Freien, 1985 und 1987 DDR-Vizemeister in der Halle.

Mathias Koch startete für den SC Magdeburg. In den nach der Wende öffentlich gewordenen Unterlagen zum Staatsdoping in der DDR fand sich bei den gedopten Sportlern auch der Name von Koch.

Persönliche Bestleistungen

 Weitsprung: 8,12 m, 3. Juli 1986, Dresden
 Halle: 8,09 m, 25. Januar 1984, Ost-Berlin

Literatur
 Klaus Amrhein: Biographisches Handbuch zur Geschichte der Deutschen Leichtathletik 1898–2005. 2 Bände. Darmstadt 2005 publiziert über Deutsche Leichtathletik Promotion- und Projektgesellschaft

Einzelnachweise

Weitspringer (Deutschland)
Leichtathlet (DDR)
Geboren 1962
Mann
Deutscher
DDR-Bürger
Doping in der DDR
DDR-Meister (Leichtathletik)

Mathias Koch


An Heterotaxis microiridifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni David Edward Bennett ngan Eric Alston Christenson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Isidro Ojeda och Germán Carnevali. An Heterotaxis microiridifolia in nahilalakip ha genus nga Heterotaxis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Heterotaxis

Heterotaxis microiridifolia


Schermützelsee er en sø i i Landkreis Märkisch-Oderland i den tyske delstat Brandenburg. Den ligger ved byen of Buckow nordvest for Müncheberg og 45 km øst for centrum af Berlin. Med et areal på 1,37 km² er det den største sø i bakkelandet "Märkische Schweiz" og en del af Naturpark Märkische Schweiz.

Schermützelsee ligger 26,5 moh. og har en maksimumdybde på 38 m; Den får vand fra Sophienfließ og fra grundvandet. Der går en omkring 7,5 kilomer lang vandresti rundt om Schermützelsee.

På den nordøstlige bred har der siden 1911 ligget  "Strandbad Buckow", et offentlig badested med udspringstårn, café og udlejning af robåde. Passagerbåden "MS Scherri" har sejlet på søen siden 1992. den blev bygget i 1879 på Reiherstiegwerft i Hamburg. Den hed først "Reiher" og sejlede da på Alster.

På østbredden ligger  "Brecht-Weigel-Haus". Bertolt Brecht og Helene Weigel arbejdede i sommerhuset fra 1952 (og Weigel alene efter Brechts død i 1956). Siden 1977 har huset været museum og mindested for kunstnerparret.

Kilder og henvisninger

 Naturparkverwaltung Märkische Schweiz: Schermützelsee, Information fra Naturparkverwaltung  hentet 19. marts 2018
 Rund um Buckow: Der Schermützelsee hentet 19. marts 2018
 Rund um Buckow: Topografisk kort over Schermützelsee. hentet 19. marts 2018

Brandenburgs geografi
Søer i Tyskland

Schermützelsee


Clement Wing Hong Lam ist ein kanadischer Mathematiker, der sich mit Kombinatorik beschäftigt.

Lam wurde 1974 bei Herbert Ryser am Caltech promoviert (Rational G-Circulants Satisfying the Matrix Equation ). Er ist Professor an der Concordia University in Montreal.

1992 erhielt er den Lester Randolph Ford Award für The search for a finite projective plane of order 10. Darin zeigte er, dass keine solche endliche projektive Ebene der Ordnung 10 existiert. Das entspricht der Lösung eines nach ihm benannten Problems (Lam's Problem).

2006 erhielt er die Euler-Medaille.

Weblinks
 Homepage

Einzelnachweise

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Mathematiker (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Concordia University)
Kanadier
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Clement W. H. Lam


Yeşilova, Burdur ilinin bir ilçesidir. Sınırları içerisindeki Salda gölü ile ünlüdür. Salda Gölü'nün özelliği ise dünyanın en derin ve temiz göllerinden birisi olmasıdır. Göl sayesinde ilçe turistik bir belde görünümü vermektedir. Ayrıca çadır turizmine de müsait bir ortam vardır.

İlçe olmaya 1936 yılında hak kazanan Yeşilova, Göller Yöresi olarak da bilinen Orta Akdeniz'in ortalarında yer almaktadır.

Tarihçe
Yeşilova ilçesi ve etrafındaki bölge Malazgirt Savaşından sonra 1093 tarihinde Türkler'in eline geçmiştir. O tarihlerde Bizanslılar ile bu bölgede yaşayan Türkmenler arasında bazı çatışmalar oldu ise de 1190 tarihinde Alman İmparatoru Frederik Barbaros Haçlı ordusunun başında buraya kadar gelmiştir. Frederik Barbaros´un gelişinden istifade eden ve kendisine Bizans Veliahtı süsü veren Alaksi topladığı askerlerle Türk hududuna tecavüz etmiş, bir taraftan Dinar´a diğer taraftan Güzelhisar´a cepheden bugünkü Harmanlı (Navlu) boğazına kadar sokulmuştur. Konya Sultanı tarafından gönderilen Osman Bey ve Hüsamettin Bey adlarındaki iki serdar Alaksi´yi her iki yönden kıstırmışlardır. Osman Bey (Navlu) boğazında düşman askerlerini sıkıştırmış Gencali, Karaatlı, Gökçe ismindeki Çeribaşları şiddetli hücumlarla düşmana karşı bu bölgede kuvvetli bir (SATIR) atmıştır. Muharebenin en şiddetli geçtiği yer Köpekbeli civarı olmuştur. Köpekbeli savaşında ağır yaralanan Osman Bey´in manevi evladı Abdi Bey Salda Gölü´nün Eşeler Dağına yaslanan sırtlarında bugünkü "SULTANPINARI" namı ile anılan yerde bulunan revirde tedaviye alınmıştır. Bu sırada Abdi Bey´in büyük cesaret ve secaretini taltif etmek üzere kendileri ile esasen sıhri Karabet´i bulunan bu genç kumandana Sultanlık payesi gelmiştir. Bu pınarın başında revirde bu payenin verildiği yer olarak " SULTAN PINARI" ismi verilmiştir. Düşmana büyük ölçüde satır atıldığı için bu bölgeye "SATIRLAR" denmiştir.

1936 yılında Yeşilova eski Erle Nahiyesi olarak görülmektedir. 1936 yılında ilçe olan YEŞİLOVA genellikle ASİKARAAĞAÇ´a bağlanmış ve nahiye olarak YAVUCE ismiyle anılmıştır. ERLE bu mıntıkanın ismidir. Nahiye Merkezi sürelerle bir zaman Kayadibi ve bir zamanda Beylerli kaza ve nahiye merkezi olmuştur. 1967´den sonra SATIRLAR Köyü merkez seçilmiştir. 1288 tarihli salnameye göre Satırlar Köyü 33 haneli ve 120 nüfuslu idi. 1305 tarihli salnamede de Erle nahiyesinde 148 misafirhane, 18 un değirmeni, 6 dükkân, 1 han, 1 lokanta, 26 Cami, 19 Sübyan Mektebi, 8 tekke, 3 türbe, 38 çeşme ve 26 çamaşırhane olduğu kaydedilir.

Nüfusu
İlçe; 36 köy ve 7 mahalleden oluşmaktadır. Son dönemde bünyesine kattığı Karaatlı ve Kayadibi köyleriyle beraber nüfusu 5700'ü geçmiştir. Ayrıca eskiden Salda ve Güney kasabaları bununan Yeşilova'nın, yetersiz nüfusu gerekçesiyle Salda ve Güney kasabaları köy sıfatı kazanmıştır.

Kaynakça
20.  http://www.yesilova.gov.tr/

Yeşilova


Die Schule der Schönen Künste (poln. Szkoła Sztuk Pięknych w Warszawie) war eine Hochschule, die 1844 in Warschau gegründet und an das Warschauer Realgymnasium angeschlossen wurde. Sie besaß drei Fakultäten: Architektur, Skulptur und Malerei. Ihr Vorgänger war die Fakultät der Schönen Künste 1816–1831 an der Warschauer Universität.

Nach der Schulreform des Zaren Nikolaus I. 1851 wurde ihr Bildungsprogramm auf die streng fachlichen Unterrichtsgegenstände begrenzt. Als die Studenten an den patriotischen Kundgebungen um 1860 und am Januaraufstand 1863 teilnahmen, wurde die Schule 1864 geschlossen. Sie wurde ein Jahr später, 1865 durch die Warschauer Zeichnungsklasse ersetzt.

Die Schule der Schönen Künste wurde erst 1904 wiedereröffnet und 1932 in die Akademie der Bildenden Künste Warschau umgestaltet.

Quellen
 Ksawery Piwocki: Historia Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie 1904-1964. (Geschichte der Akademie der Schönen Künste in Warschau) : Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1965,

Weblinks
 Webseite der Akademie der Schönen Künste Warschau

Hochschule in Warschau
Warschau
Gegründet 1844

Schule der Schönen Künste Warschau


Disponibilitatea (în engleză: availability; franceză: disponibilité) este aptitudinea unui sistem/echipament de a fi în stare de funcționare în condiții date, la un moment dat sau pe durata unui interval de timp dat, presupunând că furnizarea mijloacelor externe necesare (de mentenanță) este asigurată. Este o formă complexă a calității unui sistem/produs, deoarece include atât fiabilitatea cât și mentenabilitatea. Conceptul de disponibilitate este utilizat extensiv în ingineria centralelor electrice. În informatică se utilizează deseori termenul de disponibilitate înaltă (engl. high availability) în legătură cu arhitectura sistemului sau a unui serviciu, pentru a desemna faptul că această arhitectură sau acest sistem au un procentaj al timpului de disponibilitate convenabil. Acest articol nu tratează disponibilitatea informațiilor în sistemele informaționale automatizate.

Teoria disponibilității
Legătura matematică  dintre cele trei concepte: disponibilitate, fiabilitate și mentenabilitate se poate exprima cu formula:

A(t) = R(t) + [(1-R(t)]M(t)   (1)

unde: A(t) este disponibilitatea; R(t) - fiabilitatea; M(t)- mentenabilitatea.

[1 - R(t)] = F(t) este nonfiabilitatea produsului, adică funcția de defectare

Se mai poate scrie: A(t) = R(t) + F(t).M(t)

unde: F(t) este probabilitatea defectării unui produs (funcția de nonfiabilitate), înainte de momentul t.

Funcția de mentenabilitate M(t) se poate determina pe baza legii exponențiale cu relația:

M(t) = 1 - e -μt

La produse nereparabile, la care mentenanța este zero, M(t) = 0, disponibilitatea este egală cu fiabilitatea.: A(t) = M(t). Indicatorul de disponibilitate are sens numai atunci când sistemul este reparabil.

Funcția de disponibilitate A(t) este o funcție monoton descrescătoare de timp,cu valoarea inițială  A(0) =1 și cu valoarea asimptotică când t→∞  egală cu:

lim A(t) = A(∞) = μ/(λ + μ)

unde μ este rata reparațiilor, iar λ - rata defectărilor (intensitatea de defectare). Rata reparațiilor μ se definește ca fiind numărul de reparații ale unui produs în unitatea de timp. Rata reparațiilor este mărimea inversă mediei timpului de reparare MTTR, respectiv:

μ = 1/MTTR

Disponibilitatea asimptotică (sau staționară) este limita disponibilității instantanee, când timpul  t  tinde la ∞ .

Pentru calculul disponibilității se utilizează și expresia:

  (2)

Timpul de disponibilitate (uptime) este timpul sau procentul de timp în care echipamentul este în stare de funcționare și disponibil pentru utilizare, iar timpul de indisponibilitate (downtime) este timpul sau valoarea procentuală a intervalului de timp în care echipamentul este indisponibil pentru utilizare

Folosind acronimele pentru diferitele categorii de timpi  se obține formula pentru coeficientul de disponibilitate KA:

KA = MTBF/(MTBF + MTTR)   (3)

în care MTBF este timpul mediu de bună funcționare; MTTR - timpul mediu pentru reparare (timp de reparare + timp de așteptare între defectare și începutul reparării).

Acest coeficient de disponibilitate are o semnificație simplă: este raportul dintre un parametru care desemnează timpul util (de bună funcționare) și timpul total avut la dispoziție. Valoarea mărită a acestui coeficient arată că echipamentul este exploatat eficient, datorită unei bune fiabilități (MTBF mare) și unei bune mentenabilități (MTTR mic).
MTBF depinde de:
 calitatea concepției elementelor componente și a întregului utilaj;
 politica de mentenanță;
 modul de exploatare etc.
Valoarea termenului MTTR este rezultatul progresului în tehnologiile de întreținere și reparații, corelate cu organizarea și administrarea activităților specifice.

Este de precizat că disponibilitatea se calculează numai pentru o perioadă care corespunde vieții utile (perioada maturității) a unui produs. Aceasta nu poate fi calculată pentru perioada de început și nici pentru perioada de uzură finală accelerată, deoarece în aceste perioade defectările au un caracter accidental iar numărul lor poate fi foarte mare în comparație cu cel normal. Dacă sistemul (produsul) are o fiabilitate redusă, disponibilitatea poate fi ridicată prin activități intense de mentenanță.

Tipuri de disponibilitate
Există mai multe tipuri de disponibilitate:

Disponibilitatea inerentă (sau intrinsecă) (engleză: Inherent Availability) Ai este disponibilitatea unui sistem numai cu privire la timpul operațional și timpul pentru mentenanța corectivă. Sunt excluși timpii de rezervă (stand-by) și timpii de întârziere asociați cu mentenanța preventivă, precum și timpul mediu de întârziere a logisticii MLDT (MLDT =Mean Logistics Delay Time) . Acesta din urmă este un indicator al timpului mediu în care un sistem așteaptă mentenanța.

Disponibilitatea realizată AA (engleză: Achieved Availability) este disponibilitatea unui sistem cu privire la mentenanța preventivă și mentenanța corectivă. Acest tip de disponibilitate exclude timpul mediu de întârziere a logisticii MLDT. Se poate calcula cu relația:

AA = MTBM/(MTBM + MMT)   (3) în care:

MTBM este timpul mediu între toate acțiunile de mentenanță, atât corective cât și preventive; MMT-- o măsură a mentenabilității sistemului, considerând atât mentenanța corectivă, cât și cea preventivă.

Disponibilitatea operațională (Operational Availability) Ao este procentajul de timp în care o piesă, un sistem sau un grup de sisteme din cadrul unei unități sunt capabile operațional de a efectua o misiune desemnată, atunci când este necesar. Disponibilitatea operațională ia în considerare efectul fiabilității, mentenabilității și timpului mediu de întârziere a logisticii MLDT. Se calculează cu formula:

Ao = MTBM/(MTBM + MMT + MLDT)    (4) Notațiile sunt cele explicate la relația (3).

Acest indicator este folosit de logisticieni și de planificatorii de misiuni.

Disponibilitatea instantanee sau la un moment dat (engleză: Instantaneous or Point Availability) este probabilitatea ca un sistem sau o componentă să fie operaționale la un moment dat, specificat t. Acest tip de disponibilitate este folosit mai ales în domeniul militar, deoarece este necesar uneori pentru a estima disponibilitatea unui sistem la un moment dat important (de exemplu, când o anumită misiune trebuie să înceapă).

Disponibilitatea sistemelor cu structură serie sau în paralel
Disponibilitatea sistemelor se calculează prin modelarea sistemului sub forma de piese interconectate în serie sau în paralel.

Disponibilitatea sistemului cu structură în serie se calculează presupunând că defectările sunt evenimente independente și că disponibilitatea totală a sistemului, într-un interval de timp dat, A(t), este produsul dintre disponibilitățile elementelor componente în același interval de timp:

A(t) = Π (Ai(t)    (5)

unde Ai(t) sunt disponibilitățile elementelor componente ale sistemului.

Se observă că deoarece 0 ≤ A(t) ≤ 1, disponibilitatea totală va fi întotdeauna mai mică decât disponibilitatea oricărui element.

Disponibilitatea sistemelor cu structură în paralel se calculează cu relația:

A(t)   = 1 -Π [1- Ai(t)]   (6)

Disponibilitatea sistemului cu structura în paralel este mai mare decât disponibilitatea oricărui element component al sistemului și se mărește o dată cu creșterea numărului de elemente.

Metode de creștere a disponibilității
Disponibilitatea poate fi mărită pe următoarele căi principale:
 prin fiabilitate maximă
 prin mentenanță, respectiv prin mentenabilitate maximă
 prin utilizare corectă a echipamentelor/mașinilor
 prin înnoire
 prin optimizarea caracteristicilor de fiabilitate și mentenabilitate, însă cu condiția ca o astfel de echilibrare să nu conducă la soluții contradictorii.
Disponibilitatea bazată pe fiabilitate. Disponibilitatea unui produs va fi cu atât mai ridicată cu cât fiabilitatea sa este mai mare și necesită mai puține lucrări de mentenanță. Trebuie să se aibă în vedere că pentru asigurarea unui anumit nivel de fiabilitate, cheltuielile de întreținere trebuie să nu depășească anual 10...20% din prețul de achiziție al produsului (Baron,T. ș.a. , op.cit. p.84). Restabilirea la nivel normal a fiabilității se realizează prin mentenanță corectivă sau preventivă. În practică, se caută un compromis între prețul de achiziție, serviciul impus și riscul acceptat, întrucât pentru a realiza disponibilitatea prin fiabilitate trebuie să se utilizeze piese foarte fiabile, care costă de 5...10 ori mai mult decât cele obișnuite. O disponibilitate de 99% se obține când fiabilitatea este de 99%.

Disponibilitatea bazată pe mentenanță rezultă din luarea în considerare a faptului că fiabilitatea este o probabilitate de funcționare fără defecțiuni pe un anumit interval de timp. Fiabilitatea este limitată tehnic și financiar. Defectările în perioada inițială de funcționare a produsului, precum și cele din perioada finală derivă din fenomene fizice inevitabile, iar defectările din perioada de maturitate au un caracter accidental normal. În plus, fiabilitatea se poate degrada în timp chiar în perioada de depozitare, generând astfel defectări suplimentare. Fiabilitatea este restabilită la nivelul său normal prin mentenanța corectivă sau preventivă, după cum defectările sunt previzibile sau imprevizibile. Disponibilitatea produsului este rezultatul combinației între fiabilitate și mentenabilitate și acestea se susțin mutual. Creșterea mentenabilității produselor duce la mărirea disponibilității.

Disponibilitatea prin utilizarea corectă a echipamentelor/mașinilor este deseori ignorată, se abuzează de montarea mașinilor, aparatelor și instalațiilor în condiții de mediu necorespunzătoare sau utilizarea prin suprasolicitare. De aceea, echipamentele moderne se concep astfel încât să poată supraviețui unor asemenea abuzuri, atât prin robustețea lor cât și, mai ales, prin controlul automat al parametrilor funcționali și prin protecția de siguranță cu care sunt echipate. Mărirea disponibilității este posibilă prin asigurarea unei funcționări în condițiile precizate de producător.

Disponibilitatea prin înnoire (sau prin modernizare, prin îmbunătățire) este singura cale atunci când echipamentele și materialele îmbătrânesc, numeroasele defectări necesitând importante acțiuni de mentenanță, pentru obținerea disponibilității necesare. Soluția acestor probleme este înlocuirea cu alte echipamente noi.

Pragul de disponibilitate al utilajelor
În exploatarea unui utilaj este necesar, în unele cazuri, să se cunoască disponibilitatea minimă începând de la care firma obține beneficiu. În acest scop este util să se stabilească raportul venituri-cheltuieli pentru anumite valori ale disponibilității. Pentru evaluarea acestui raport se folosește noțiunea de prag de disponibilitate care reprezintă disponibilitatea minimă începând de la care utilajul asigură un raport pozitiv venituri-cheltuieli.

Pentru o analiză mai detaliată este necesar să se cunoască următoarele aspecte:
 valoarea serviciilor de mentenanță efectuate și încasate, S;
 cheltuieli de exploatare a unității de producție, CH;
 marja brută a beneficiarului Mb.
Marja brută Mb poate fi exprimată prin relația:

Mb = S - CH  (7)

Se admite că mărimile S și CH au o variație liniară cu disponibilitatea A, așadar se pot obține următoarele relații:

S = a.A   (8) în care a este un coeficient de proporționalitate a valorii serviciilor față de disponibilitate;

CH = b.A + CH0   (8) unde b -coeficient de proporționalitate a cheltuielilor CH față de disponibilitate; CH0 cheltuieli fixe.

Valoarea pragului de disponibilitate AM va fi :

AM = CH0/(a-b)  (9)

În concluzie, pentru ca firma să obțină beneficiu este necesară asigurarea unei disponibilități A > AM. În cazul în care se acceptă o disponibilitate mai mică decât valoarea de prag, firma va produce în pierdere. Marja de beneficiu este maximă în condițiile în care s-ar putea asigura o disponibilitate maximă A = 1.

Referințe

Legături externe
Moțiu, Traian, Disponibilitatea optimă a structurilor de producție de serie mare. Editura EUROBIT, Timișoara, 1999, ISBN 973-9441-66-1

Vezi și
 Fiabilitate
 Mentenabilitate

Teoria telecomunicațiilor
Inginerie
Mentenanță

Disponibilitate


Kupica je rječica u Gorskom kotaru, desna pritoka Kupe. Duga je 4,495 km. Izvire u blizini naselja Donje Tihovo.

Prolazi kroz sljedeća naselja: Donje Tihovo, Mala Lešnica, Iševnica, Krivac, Zamost Brodski i Brod na Kupi.

Izvori

Rijeke u Hrvatskoj
Pritoke Kupe

Kupica


44 (الأربعة والأربعين) هو عدد طبيعي يلي العدد 43 ويسبق العدد 45.

44 هو رقم تريبوناتشي.

مراجع

أعداد سعيدة
أعداد صحيحة

44 (عدد)


Introducida en 2003 por Al-Ryiami y Paterson la criptografía sin certificados o CLC (acrónimo de Certificateless Cryptography) fue introducida para resolver el problema principal de la criptografía basada en certificados: La PKG puede cifrar y de descifrar. Sin embargo resolver este problema no tiene que implicar la sobrecarga que la gestión de los certificados produce en la criptografía tradicional de clave pública con PKI. En CLC, una parcialmente confiable autoridad llamada KGC (acrónimo de Key Generation Center) genera una clave privada para cada usuario a partir de su cadena de identidad y su clave privada maestra usando criptografía basada en identidad. Pero la KGC no tiene la clave privada completa y por tanto no puede cifrar y firmar por el usuario. Para construir la clave privada el usuario genera un valor aleatorio que tiene que mantener secreto y todas las operaciones criptográficas del usuario serán a partir de la clave privada construida a partir de ese valor aleatorio secreto y la clave parcial generada por la KGC.

La clave pública del usuario es calculada por este a partir de parámetros públicos del KGC y el valor secreto escogido. Por tanto en CLC no se necesita un certificado adicional para publicar la clave pública de los usuarios. Una desventaja de esto es que la información de la identidad ya no forma parte de la clave pública.

Para cifrar un mensaje a otro usuario se necesitan tres informaciones: La clave pública del destinatario del mensaje, la identidad e información pública de la KGC

Tanto el descifrado o CLE (acrónimo de  Certificateless Encryption) como la generación de la firma o CLS (acrónimo de Certificateless Signature) requieren la clave privada.

Referencias

Criptografía

Criptografía sin certificados


Callistomimus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Callistomimus acuticollis Fairmaire, 1889
 Callistomimus aeolus Andrewes, 1937
 Callistomimus alluaudi Maindron, 1909
 Callistomimus alternans Andrewes, 1938
 Callistomimus amoenus Peringuey, 1896
 Callistomimus asper Andrewes, 1930
 Callistomimus azarensis Britton, 1937
 Callistomimus belli Andrewes, 1921
 Callistomimus bicolor Britton, 1937
 Callistomimus bimaculatus Britton, 1937
 Callistomimus caffer (Boheman, 1848)
 Callistomimus cauliops (Bates, 1892)
 Callistomimus chalcocephalus Wiedemann, 1823
 Callistomimus chevalieri Alluaud, 1932
 Callistomimus chlorocephalus Kohlar, 1836
 Callistomimus coarctatus Laferte-Senectere, 1851
 Callistomimus convexicollis Britton, 1937
 Callistomimus cyclotus Andrewes, 1938
 Callistomimus dabreui Andrewes, 1921
 Callistomimus davidsoni Mandl, 1986
 Callistomimus depressus Britton, 1937
 Callistomimus dicksoni G.O. Waterhouse, 1884
 Callistomimus dilaceratus Kolbe, 1889
 Callistomimus diversus Barker, 1922
 Callistomimus dollmani Britton, 1937
 Callistomimus dux Andrewes, 1921
 Callistomimus elegans (Boheman, 1848)
 Callistomimus exsul Kuntzen, 1919
 Callistomimus gabonicus Alluaud, 1932
 Callistomimus gracilis Andrewes, 1931
 Callistomimus gratus Peringuey, 1896
 Callistomimus guineensis Alluaud, 1932
 Callistomimus guttatus Chaudoir, 1872
 Callistomimus hovanus Fairmaire, 1901
 Callistomimus insuetus Peringuey, 1896
 Callistomimus jucundus Andrewes, 1921
 Callistomimus kilimanus Alluaud, 1932
 Callistomimus latefasciatus Britton, 1937
 Callistomimus lebioides (Bates, 1892)
 Callistomimus littoralis (Motschulsky, 1859)
 Callistomimus maurus Mandl, 1986
 Callistomimus modestus Schaum, 1863
 Callistomimus nair (Maindron, 1909)
 Callistomimus nepalensis Habu, 1978
 Callistomimus nigropunctatostriatus Mandl, 1986
 Callistomimus nodieri Alluaud, 1932
 Callistomimus obscurus Barker, 1922
 Callistomimus okutanii Habu, 1952
 Callistomimus pachys Alluaud, 1932
 Callistomimus pernix Andrewes, 1936
 Callistomimus philippinus Jedlicka, 1935
 Callistomimus placens Peringuey, 1904
 Callistomimus pseudojucundus Mandl, 1986
 Callistomimus pulchellus Barker, 1922
 Callistomimus quadricolor (Putzeys, 1877)
 Callistomimus quadriguttatus (Putzeys, 1877)
 Callistomimus quadrimaculatus Kolbe, 1889
 Callistomimus quadripustulatus (Gory, 1833)
 Callistomimus quinquemaculatus (Laferte-Senectere, 1851)
 Callistomimus rivularis Alluaud, 1932
 Callistomimus rubellus (Bates, 1892)
 Callistomimus rubricosus Alluaud, 1932
 Callistomimus rufiventris Britton, 1937
 Callistomimus rugosus Britton, 1937
 Callistomimus sennariensis Alluaud, 1932
 Callistomimus sexpustulatus (Boheman, 1848)
 Callistomimus sikkimensis Andrewes, 1921
 Callistomimus sinicola Mandl, 1981
 Callistomimus strigipennis (Fairmaire, 1901)
 Callistomimus subnotatus Andrewes, 1921
 Callistomimus suturalis Fleutiaux, 1887
 Callistomimus trichros Andrewes, 1936
 Callistomimus tumidipes Britton, 1937
 Callistomimus venustus Andrewes, 1921
 Callistomimus virescens Andrewes, 1921
 Callistomimus vitalisi Andrewes, 1921

Referencias

Enlaces externos

 Callistomimus en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Callistina

Callistomimus


أرمينيون (Αρμένιον) هي مدينة في لاريسا في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 678 نسمة.

مراجع

مدن اليونان
أماكن مأهولة في لاريسا (مقاطعة إقليمية)

أرمينيو


هندسة المرور هي فرع من فروع الهندسة المدنية التي تستخدم التقنيات الهندسية لتحقيق حركة آمنة وفعالة للأشخاص والبضائع على الطرق. تركز بشكل أساسي على البحث عن تدفق آمن وفعال لحركة المرور مثل هندسة الطرق والأرصفة والممرات المتقاطعة والبنية التحتية للدراجات واللافتات المرورية وعلامات سطح الطريق وإشارات المرور. تتعامل هندسة المرور مع الجزء الوظيفي لنظام النقل باستثناء البنية التحتية المتوفرة.

هندسة المرور هي علم حديث ظهر في النصف الثاني من القرن العشرين وما زال في تطور مستمر نسبة للتطور السريع في تحديث المركبات والطرق وأنظمة التحكم "إشارات المرور، عبور المشاة. إلخ".
يمكن تقسيم علم هندسة المرور إلى:

 دراسات المرور.
 دراسات النقل العام «الحافلات».
 السلامة المرورية.
 هندسة اللوحات المرورية والعلامات الأرضية.
تتضمن مشاريع هندسة المرور النموذجية تصميم تركيبات وتعديلات أجهزة التحكم في حركة المرور، بما في ذلك إشارات المرور واللافتات وعلامات الرصيف. تتضمن أمثلة الخطط الهندسية تحليل هندسة الأعمدة وبرامج الوقاية من مياه العواصف (SWPP). وعلى مهندسي المرور أيضًا اعتبار السلامة المرورية، من خلال تفقد المواقع ذات معدلات مرتفعة للحوادث ووضع تدابير مضادة لتقليلها. يمكن أن تكون إدارة تدفق حركة المرور قصيرة الأجل (مثل إعداد خطط التحكم في حركة المرور، بما في ذلك تخطيط المنعطفات لحركة مرور المشاة والمركبات) أو طويلة الأجل (مثل تقدير الآثار المترتبة من التطوير التجاري/ السكني المقترح على أنماط حركة المرور). تعالج مشاكل المرور على نحو متزايد من خلال تطوير أنظمة  النقل الذكي، غالبًا بمن خلال دمجها مع التخصصات الهندسية الأخرى مثل هندسة الحاسوب والهندسة الكهربائية.

الجدوى من إنشاء الطرق

تبدأ عملية إنشاء أي طريق بعمل دراسة الجدوى التي تعني مدى الفائدة التي يقدمها الطريق المقترح مقارنة بالتكلفة. ولعمل هذه الدراسة نحتاج لتقدير عدد المركبات «تسمى بحجم المرور» التي يتوقع أن تستخدم الطريق، حيث تستخدم عدة أساليب منها:
 التقدير: وهو تقدير حجم المرور المتوقع حسب خبرات سابقة لمناطق مشابهة في الكثافة السكانية والمستوى المعيشي وما إلى ذلك، حيث يتوقع للمناطق المتشابهة من حيث السكان أن تنتج أحجام مرورية متقاربة.
 دراسات ميدانية: وذلك بإعداد استبيان مناسب لمستخدمي الطرق المجاورة للطريق المقترح لمعرفة نسبة الذين يفضلون استخدام الطريق الجديد في حال إنشائه «تسمى أيضا دراسات المنبع والمصب».
 دراسات منزلية: وذلك بإعداد استبيانات منزلية في المناطق التي يتوقع أن تستفيد من الطريق المقترح لتقدير نسبة السيارات التي ستستخدم الطريق بالنسبة لعدد السكان الكلي «في المنطقة المجاورة للطريق».
 التقدير الرياضي: ويتم بواسطة استخدام نموذج رياضي «معادلة رياضية خاصة» ينتج العدد المتوقع للمركبات في سنة معينة بناًء على بيانات الأعوام السابقة.
 النمذجة الحاسوبية: يمكن تقدير حجم المرور المستقبلي أيضًا بواسطة برامج خاصة تعمل على الاستفادة من البيانات الحالية والبيانات التاريخية وبعض القيم الأخرى مثل نوع التغير الذي يتوقع أن يحدث في المنطقة مستقبليًا «مثل إنشاء مركز تجاري أو مدرسة..إلخ» ويقوم الحاسوب بتقدير القيم المستقبلية بدقة أفضل من كل الطرق السابقة.
بعد معرفة حجم المرور ونوعية المركبات، يتم حساب قيم خاصة مبنية على أوزان المركبات المتوقعة وعددها بحيث نحصل على قيمة تسمى وزن المحور المكافئ الذي يعتبر ذا قيمة كبيرة في مرحلة التصميم الإنشائي للطريق «لاحظ أن إنشاء الطرق ليس جزءًا من هندسة المرور». بعد معرفة عدد مستخدمي الطريق وتكلفة إنشائه، يمكن عمل دراسة الجدوى «بناء على نسبة التكلفة لعدد المستخدمين» التي بها يتخذ المسؤولون قرار إنشاء الطريق من عدمه.

الدراسات المرورية التشغيلية

بعد التأكد من جدوى إنشاء الطريق واكتمال إنشائه، تبدأ المرحلة التشغيلية للطريق والتي تحتاج لمراقبة دائمة. وتمثل هذه العملية المرحلة الأهم في الدول المتقدمة، حيث أن كل التحديات الصعبة المتمثلة في الحاجة الدائمة للحفاظ على مستوى الخدمة المقبول خصوصًا من ناحية زمن الرحلة الذي يزداد على الدوام بسبب زيادة حجم المرور وبالتالي يزداد التأخير عند التقاطعات. تسعى الجهات المسؤولة عن المرور على ضمان انسياب المرور بشكل مقبول، ولتحقيق ذلك تقوم بمراقبة حركة المرور بشكل مستمر وتحديد نقاط الازدحام والتأخير وذلك بقياس عدة قيم أهمها:
 زمن الرحلة بين مكانين: وذلك لمقارنة زمن الرحلة الحالي مع القيم التي تم قياسها في المواسم أو الأعوام السابقة، حيث أن زيادة زمن الرحلة يعني وجود مشكلة في نقطة ما على طول المسار.
 طول صفوف العربات عن التقاطعات: بمقارنة طول الصفوف بالقيم التي تم قياسها سابقًا، حيث أن زيادة طول الصفوف يعني وجود مشكلة في هذه النقطة بالتحديد.
 السرعة: يتم قياس سرعة المركبات عند نقاط بعيدة عن التقاطعات لمعرفة ما إذا كان هناك تأخير على طول الطريق مقارنة بالقيم التي تم قياسها سابقًا.
 حجم التشبع: هو العدد الأقصى من المركبات التي يمكنها أن تمر خلال نقطة معينة في وقت محدد، وتتم مقارنة القيمة المقاسة من الطريق بـ 1800 مركبة\ساعةً حيث يتوقع أن نقصان عدد المركبات عن 1800 مركبة في الساعة «للحارة الواحدة» يعني حدوث ازدحام وتأخير.
 درجة التشبع: وهي معيار سعة الطريق عند التقاطعات ذات الإشارة المرورية، وتحسب من نسبة حجم المرور لحجم التشبع مضروبة في نسبة زمن الإشارة الخضراء لزمن الإشارة الكلي.

اساسيات الدراسات المرورية
عادة ما يتم إجراء الدراسات المرورية في فترات زمنية محددة وهي:

أ- أيام الأسبوع:

 الذروة الصباحية: من 7:00 إلى 10:00
 ما بين الذروات: من 10:00 إلى 16:00
 الذروة المسائية: من 16:00 إلى 19:00
 ما بعد الذروة المسائية: من 19:00 إلى 7:00

ب- أيام العطل ونهاية الأسبوع:

عادة ما يتم إجراء الدارسات في فترة زمنية واحدة ما بين 10:00 إلى 19:00، وقد تختلف هذه الأزمان قليلًا حسب ظروف كل بلد وساعات العمل والمدارس.

التقاطعات المرورية

يوجد نوعان أساسيان من التقاطعات المرورية هما:

أ- التقاطعات على نفس المستوى: وهي نقطة تلاقي طريقين أو أكثر وقد تكون:
 تقاطع محكوم بإشارة مرور.
 تقاطع أولوية «الطريق الرئيسي والطريق الفرعي»
 دوار «أو الصينية»

ب- التقاطعات متعددة المستويات: وتوجد عند تلاقي الطرق السريعة «أو الطرق الحرة» التي لا يكون فيها أي تأخير لأن الطرق تكون على مستويات مختلفة وتوجد عدة أنواع من هذه التقاطعات أهمها:
 تقاطع ورقة البرسيم: ويسمى بهذا الاسم نسبة لتشابه شكل التقاطع مع ورقة البرسيم بسبب وجود حارات دائرية في كل ركن لنقل المرور إلى الجهة المقابلة. يعطي هذا النوع أولوية كاملة لكل أذرع التقاطع على حد السواء.
 تقاطع البوق: وهو أيضًا يشبه البوق حيث أن الحارات الدائرية تقع على جانبين فقط ويستخدم عند التقاء الطرق الحرة على شكل حرف T.
 تقاطع الماسة: يستخدم عند التقاء طريق سريع رئيسي بطريق سريع ثانوي مثل المخارج التي تقع على الطرق الدائرية وهو يعطي حرية انسياب كاملة للطريق الرئيسي بينما يكون الطريق الثانوي محكومًا بإشارة مرورية علوية أو سفلية «كثيرًا ما يستخدم في دول الخليج العربي».

مواقع ذات صلة
 برنامج تخطيط النقل VISUM
 هندسة النقل
 برنامج النمذجة المرورية VISSIM

المراجع

إدارة حركة المرور على الطرق
هندسة النقل
هندسة تطبيقية

هندسة المرور


Le coup Philippe est une combinaison standard du jeu de dames, fréquente en partie classique, qui procure généralement le gain d'un pion ou un passage à dame. Elle porte le nom d'un joueur marseillais de la fin du XIX siècle.

Principe du coup Philippe

C'est premièrement un coup de mazette avec retrait du pion adverse 18 et souvent aussi, par la même occasion, du pion 16. La suite est un coup direct dont la rafle part du pion 38 ou du pion 40 et aboutit sur une des cases 16, 7, 9, 20 ou 29.
Quand la rafle part du pion 38, le coup Philippe peut intégrer un coup de rappel ou une promenade du pion central adverse 24. Voir animation.

Lorsque la rafle, parvenue en 18, tourne à droite vers la case 9 au lieu de partir vers la case 7, il s'agit d'une variante appelée parfois « coup Marne ».

Le coup Philippe est un thème très varié pouvant apparaître dès le cinquième temps après le début symétrique 33-28 (18-23) 39-33 (12-18) 44-39 (7-12) 31-26 (20-25)? 28-22!, etc.

Amenée par les structures de la partie classique, la menace du coup Philippe peut se faire sentir longtemps au cours d'une partie et affecter naturellement les deux camps. À l'instar du coup royal, le coup Philippe est très important sur un plan stratégique pour amener l'adversaire dans des positions difficiles.

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

 .

Notes et références

philippe

Coup Philippe


Catoira, İspanya'nın kuzeybatısında bulunan Galiçya özerk bölgesinin Pontevedra eyaletine bağlı bulunan belediyesi. 2005 yılı sayımına göre nüfusu; 3.502 kişidir.

Dış bağlantılar
catoria.net

Pontevedra belediyeleri

Catoira


Cestovni vlak (engl. roadtrain ili land train) je dugi kamion, koji vuče nekoliko prikolica. Najveći dosežu težinu do 200 tona. Europski kamioni dosežu do 50 tona.

Cestovni vlakovi se rabe u Australiji, SAD-u, Argentini, Kanadi i Meksiku.

Austalski cestovni vlakovi

A B-double

B B-triple

C Double road train

D AB-triple

E BAB Quad

F ABB Quad

G Triple road train

H 2AB Quad

K je najveći cestovni vlak na svijetu. Ukupna težina doseže 460 tona. Rabi se u Sjevernem Teritoriju Australije.

Povezani članci
 Kamion
 Vlak
 Lokomotiva

Izvori

Vanjske poveznice

 Australian Road Train Association
 Australian National Heavy Vehicles Accreditation Scheme.
 Northern Territory Road Train road safety TV commercials.
 South Australian Roads road train gazette
 Australski cestovni vlakovi

Kamioni

Cestovni vlak


යමේශ්වර් දේවාලය හෙවත් ජමේශ්වර් දේවාලය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ යමගේ වන්දනයට ලක් වන ශිව දෙවියන් වෙනුවෙන් කැප කරන ලද පෞරාණික හින්දු දේවාලයකි.  මෙය පිහිටියේ ඉන්දියාවේ භුබනේස්වර්හි භාරති මාථා අසල ජමේශ්වර් පැට්නාවෙහි ය.

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
මෙම දේවාලයේ ප්‍රධාන විමානය රේඛා දියොල ශෛලියෙන් යුතු ය. ජාග මෝහන් නම් අංගය පීඪ දියොල ශෛලියෙන් යුතු ය. මෙහි වෙන්ව පිහිටි මණ්ඩපයක් දක්නට ලැබේ. දේවාලයේ බොහෝ ස්ථාන ස්වාභාවික බලපෑම් හේතුවෙන් හානියට පත්ව ඇත. මෙම දේවාලය වැලි ගලින් තනා තිබිම එයට හේතුවයි. දේවාලයේ පිටත ප්‍රාකාරය ලැටරයිට්වලින් තනා ඇත. දේවාලය වටා පිහිටි ප්‍රතිමා අතර නොයෙකුත් විසිතුරු සැරසිලි අංග දක්නට ලැබේ. මේ අතරට දික්පාලයන්, අනුරාගී පෙම් යුවළවල්, නායිකා රූ, විදාල රූ, ශෘංගාරාත්මක මිනිස් රූප සහ ඇත් පෙරහැරවල් වැනි කැටයම් දැකගත හැක. මෙහි අභ්‍යන්තරයේ පිහිටි ගර්භගෘහය තුළ වෘත්තාකාර යෝනිපීඨයක් මත පිහිටි ශිවලිංගයක් දක්නට ලැබේ. මෙම දේවාලය ඉදිවූයේ ක්‍රි.ව. 13වන-14වන සියවස් අතර කාලයේ නැගෙනහිර ගංග රාජවංශය සමයේ ය.

උත්සව
මෙහි දී ජියුන්ටියා හෙවත් පුවාජියුන්ටියා උත්සවයට වැදගත් ස්ථානයක් හිමි වේ. මෙම උත්සවය ද්විත්වාහන ඕෂා යනුවෙන් ද හැඳින්වේ. අශ්වින් යටතේ වැටෙන මෙම ජනප්‍රිය උත්සවය සම්බන්ධයෙන් මෙම දේවාලය ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි. මෙහි සමරනු ලබන වෙනත් උත්සව අතරට ශිවරාත්‍රී සහ කාර්තික් පූර්ණිම උත්සව ද අයත් වේ. සියලු සඳදා දිනවල සම සංක්‍රමණ දින මෙම දේවාලයේ දී වැදගත් ලෙස සලකනු ලැබේ. භරණි නක්ෂත්‍ර දිනයේ මෙම දේවාලය වැඳ පුදා ගන්නා බැතිමතුන් සියලු දුක් පීඩාවලින් නිදහස් වන්නේ යැයි විශ්වාසයක් පවතී.

මේවාත් බලන්න
 භුබනේස්වර්හි දේවාල ලැයිස්තුව

ගැලරිය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 කලා සදහා ඉන්දිරා ගාන්ධි ජාතික මධ්‍යස්ථානයේ ඇති දේවාලයේ පින්තූර
 temple කලා සදහා ඉන්දිරා ගාන්ධි ජාතික මධ්‍යස්ථානයේ වාර්තාව

භුබනේස්වර්හි හින්දු දේවාල
ඔඩිෂාවේ ශිව දේවාල
12වන සියවසේ හින්දු දේවාල
ඉන්දියාවේ වැලිගල් ගොඩනැගිලි

යමේශ්වර් දේවාලය


Die ehemalige Synagoge in der Johann-Nikolaus-Zitter-Straße in Kronach ist ein ehemaliges jüdisches Gotteshaus, das heute als Gedenkstätte und Veranstaltungsraum dient.

Geschichte

Mindestens seit dem 17. Jahrhundert waren jüdische Familien in Kronach ansässig, die ihre Bet- und Lehrstube zunächst in einem 1972 abgebrochenen Geschäftshaus am Marktplatz und ab 1711 in dem Privathaus Amtsgerichtsstraße 25 eingerichtet hatten. Diese Familien gehörten zur jüdischen Landgemeinde im nahe gelegenen Friesen; in der Stadt selbst existierte zu diesem Zeitpunkt noch keine eigenständige Gemeinde und damit auch keine offizielle Synagoge. Erst im Jahr 1880, nachdem sich die jüdische Landgemeinde Friesen allmählich aufgelöst hatte, da mehr und mehr Landjuden in die benachbarte Stadt zogen, wurde in Kronach eine selbstständige jüdische Kultusgemeinde gegründet und mit der Planung zum Bau einer Synagoge begonnen.

Diese wurde in den Jahren 1882/83 von Baumeister Johann Baptist Porzelt errichtet und am 5. Oktober 1883 im Beisein von Repräsentanten von Stadt und Regierung, christlicher Geistlicher und zahlreicher Bürger feierlich eingeweiht. Nach der "Machtergreifung" der Nationalsozialisten im Jahr 1933 schrumpfte die Zahl der Kronacher Juden zusehends, da viele aus Furcht vor Verfolgung und Repressalien ins Ausland flüchteten. Der Gottesdienst in der Kronacher Synagoge konnte deshalb nur bis zum Jahr 1936 aufrechterhalten werden, da die vorgeschriebene Mindestzahl von zehn religionsmündigen männlichen Juden unterschritten wurde. Im Februar 1938 wurde das Gebäude schließlich an die Stadt Kronach verkauft und bis 1988 als Sanitätsdepot und Lagerhaus genutzt, wodurch es die Novemberpogrome 1938 unbeschadet überstand, während die nach Bamberg verbrachte Ausstattung der Synagoge dort zerstört wurde.

Für die Nutzung als Sanitätsdepot durch das Rote Kreuz wurden zahlreiche bauliche Veränderungen an dem Gebäude vorgenommen: Um Fahrzeuge abstellen zu können, wurde die Eingangstreppe entfernt, das Eingangsportal verbreitert und der Fußboden tiefer gelegt. Die Wände im Innenraum wurden gefliest und für die Wartung der Fahrzeuge eine Werkstattgrube eingebaut. Durch eine neue hölzerne Zwischendecke entstand ein Obergeschoss, in dem Büros, Übungs-, Aufenthalts- und Lagerräume untergebracht wurden. Die Apsis wurde mit einer zusätzlichen Wand vom restlichen Innenraum abgetrennt und als weiterer Lagerraum genutzt.

Nachdem das Rote Kreuz 1972 in einen Neubau umgezogen war, wurde das Gebäude von der Stadt Kronach noch bis zum Jahr 1988 als Lagerhaus verpachtet. Im Anschluss daran wurden in der Öffentlichkeit mehrere Möglichkeiten für die Zukunft der ehemaligen Synagoge diskutiert, darunter auch der Abriss des Gebäudes. Da die Debatte lange Zeit zu keinem greifbaren Ergebnis führte, gründete sich im Mai 1992 der "Aktionskreis Kronacher Synagoge e. V." mit dem Ziel, die ehemalige Synagoge vor dem Verfall zu bewahren und soweit möglich wieder in den ursprünglichen Zustand zurückzuversetzen. Moralische Unterstützung erhielt der Aktionskreis dabei von Ignatz Bubis, damals Vorsitzender des Zentralrates der Juden in Deutschland, der Kronach am 15. Juli 1994 besuchte. In der Folge stellte die Stadt als Eigentümer das Gebäude immer häufiger als Ort für verschiedene Veranstaltungen zur Verfügung.

Im Sommer 1998 konnten sich der Vereinsvorstand und der Kronacher Stadtrat auf eine Verpachtung des Gebäudes an den Aktionskreis einigen. Freiwillige Helfer entfernten im Herbst 1999 auf Initiative des Aktionskreises und mit Unterstützung des Internationalen Bauordens und zahlreicher Privat- und Geschäftsleute einen Großteil der für die Nutzung als Sanitätsdepot und Lagerhaus vorgenommenen Ein- und Umbauten. Die eigentlichen Restaurierungsarbeiten, die mit Fördergeldern von Stadt und Land, Beiträgen der Vereinsmitglieder und Spenden aus Bevölkerung und Wirtschaft finanziert wurden, begannen am 7. Januar 2002. Auf eine Rekonstruktion der Eingangstreppe wurde verzichtet, um einen barrierefreien Zugang zum Gebäude zu ermöglichen. Das für die Nutzung als Sanitätsdepot eingebaute Garagentor wurde durch ein modernes Portal ersetzt, dessen Proportionen an das ursprünglich vorhandene Eingangstor erinnern. Der Windfang wurde mit den originalen Abmessungen neu errichtet und ermöglicht durch eine verglaste Schiebetür einen ungehinderten Blick in den Innenraum der Synagoge, der mit neuer Ausstattung versehen wurde. Einige Teile des Gebäudes, darunter der Toraschrein, wurden absichtlich nicht restauriert oder modernisiert, um so die wechselhafte Geschichte des Bauwerks zu dokumentieren.

Am 4. Oktober 2002 wurde das restaurierte Gebäude mit einem Festakt, dem Repräsentanten aus der Politik, der christlichen Kirchen, der israelitischen Kultusgemeinde Bamberg und zahlreiche weitere Ehrengäste beiwohnten, wieder eröffnet und erneut geweiht. Da in Kronach keine jüdische Gemeinde mehr existiert, dient die Synagoge seitdem hauptsächlich als Gedenkstätte und kultureller Veranstaltungsraum.

Quellen

 Infotafel des Lions-Club Kronach am Gebäude

Weblinks

 Webseite des Aktionskreises Kronacher Synagoge e. V.
 Virtueller Rundgang durch die Kronacher Synagoge

Einzelnachweise

Kronach
Kronach
Erbaut in den 1880er Jahren
Baudenkmal in Kronach
Umgenutztes Bauwerk im Landkreis Kronach
Kronach
Sakralbau in Kronach
Kronach
Judentum im Landkreis Kronach

Synagoge Kronach


este un stil de preparare a mâncării în bucătăria japoneză, în care folosește o plită fierbinte pentru a găti alimentele. Cuvântul teppanyaki este derivat din teppan (鉄板), care înseamnă plită de gătit, placă de fier, și yaki (焼 き), care înseamnă gătit la grătar, fript sau prăjit în tigaie. În Japonia, teppanyaki se referă la mâncărurile gătite folosind o plită de metal, inclusiv friptură, creveți, okonomiyaki, yakisoba, și monjayaki.

Plitele teppanyaki moderne sunt, de obicei, încălzite prin arderea de propan și sunt utilizate pe scară largă pentru a găti alimente în fața oaspeților de la restaurante. Plitele teppanyaki sunt frecvent confundate cu grătarele hibachi, care funcționează pe bază de cărbuni sau cu flacără de gaz și care expune alimentele direct la flacără. Plitele care nu au găuri în suprafața lor, precum teppanyaki, sunt mult mai potrivite pentru a găti ingrediente mici, precum orez, ouă sau legume tocate mărunt.

Origini
Inventatorul stilului de a găti teppanyaki este considerat a fi Shigeji Fujioka de la lanțul de restaurante japonez Misono. Restaurantul pretinde a fi primul care a introdus conceptul de a gătit mâncare cu influențe occidentale pe un teppan în Japonia, în 1945. Nu la mult timp după au aflat că preparatele gătite teppanyaki erau mai puțin apreciate de japonezi decât de străini. Acest lucru se datora atât vizionării mișcărilor profesioniste ale bucătarilor în timp ce pregăteau mâncarea, cât și bucătăriei în sine, care era mai familiară acestora din urmă decât multe mâncăruri tradiționale japoneze. Pe măsură ce aceste restaurante au devenit mai apreciate de turiști, lanțul a pus accent pe spectacolul oferit de bucătar în pregătirea mâncărurilor, precum stivuirea feliilor de ceapă pentru a produce un vulcan de ceapă în flăcări.

Un alt aparat de gătit, din aceeași familie, este un grătar plat, care constă dintr-o bucată plată de oțel peste arzătoare circulare, de obicei mai mic și rotund, ca un grătar mongol.

Ingrediente
Ingredientele tipice utilizate pentru teppanyaki în still vestic sunt carnea de vită, creveți, scoici, homar, carne de pui și diverse legume. Uleiul de soia este de obicei folosit pentru a găti ingredientele.

Stilul japonez de teppanyaki folosește tăiței yakisoba sau varza cu felii de carne sau fructe de mare (okonomiyaki), care sunt gătite folosind ulei vegetal, grăsime animală sau amestec de cele două. În Japonia, multe restaurant teppanyaki oferă și vită Kobe.

Garnituri de germeni de fasole mung, dovlecei (deși aceștia nu sunt o legumă populară în Japonia și sunt rar găsiți în piață), chipsuri de usturoi sau orez prăjit sunt de obicei oferite lândă preparatele principale. Unele restaurante oferă și sosuri în care să se scufunde bucăți de mâncare. În Japonia, este oferit numai sos de soia.

Vezi și

 Bucătăria japoneză

Referințe

Bucătăria japoneză

Teppanyaki


Evanđelje po Tomi najpoznatije je, najpomnije proučavano i najkontroverznije izvankanonsko evanđelje. Više je razloga njegove popularnosti ne samo među stručnjacima za rano kršćanstvo nego i kod šire čitalačke publike. Već samo otkriće cjelovitog teksta evanđelja 1945. godine, u kasnoantičkom krčagu punom rukopisnih knjiga (kodeksa) slučajno iskopanom kraj mjesta Nag Hammadi u Gornjem Egiptu, ima sva obilježja uzbudljive orijentalne priče u kojoj se kao glavni likovi pojavljuju egipatski felasi, lokalni antikvari i ambiciozni zapadni istraživači staroegipatskih i ranokršćanskih starina. Podjednako su dramatične i okolnosti u kojima se pripremalo prvo kritičko izdanje koptskog teksta evanđelja, objavljeno tek 1959. godine – po riječima Hansa Jonasa, jedna prava "skandalozna kronika" moderne akademske zajednice. Međutim, najviše je kontroverzi izazvao, i još uvijek izaziva, sam tekst evanđelja koji se po formi i sadržaju dramatično razlikuje od kanonskih prikaza Isusova poslanja. 'Evanđelje po Tomi' sastoji se od kratkih Isusovih izreka lišenih prostornog i vremenskog konteksta, biografskih detalja, i pripovjedne niti. Te izreke ne donose opise Isusovih čudotvornih izlječenja ili egzorcizama, kao ni izvještaje o njegovim putovanjima i javnim propovijedima. Za razliku od novozavjetnih evanđelja i Pavlovih poslanica, one ne govore o Isusovoj muci na križu niti slave njegovo uskrsnuće kao zalog čovjekova spasenja. Kroz njih progovara jedan drugačiji Isus, više nalik na transcedentnu Mudrost iz starozavjetnih Mudrosnih izreka, čija je poruka da "Kraljevstvo Božje" nije nešto što će doći nego je već ovdje, u božanskoj nutrini svakog čovjeka, samo što ga "ljudi ne vide" jer su zatočeni u materijalnom tijelu. Spasenje i vječni život postižu se spoznajom ('gnosis') o božanskom podrijetlu vlastite duše, a nužan preduvjet takve spoznaje pravilno je tumačenje skrivenog smisla Isusovih izreka: "Tko nađe tumačenje ovih izreka, taj neće okusiti smrti."

Tomino koptsko evanđelje sastoji se od 114 izreka pripisanih Isusu - od kojih su mnoge pronađene u evanđeljima, ali su neke inače nezabilježene. Ono, kao takvo, stoji donekle zasebno u odnosu na ostale tekstove iz Nag Hammadija, iako ima poveznice s nekom od njih, kao što je Evanđelje po Filipu i Pistis Sofia. Ovo evanđelje ne treba brkati s Tominim evanđeljem djetinjstva, a otkriveni dijelovi upućuju da je ono izvorno bilo napisano na grčkom. Koptski tekst, koji izgleda da odražava značajan razvoj izvornika, tvrdi da sadrži "tajne riječi" koje je izgovorio Isus a koje je zapisao apostol Toma. To spominjanje skrivene objave ukazuje na gnostički nauk, dok je Toma bio važan lik u kršćanskoj tradiciji, osobito u gnostičkim krugovima. Više značajnih spisa pripisuje se njemu. Osobito je značajan bio Sirijskoj crkvi, te je vjerojatno Sirija, gdje se kršćanstvo rano ukorijenilo, bilo dom izvornika, koji možda potječe iz 2. st. n.e.

No ima osnova da držimo kako bi barem neke izreke mogle sezati sve do 1. st. n.e., te to otvara pitanje - koje je predmet mnogih stručnih rasprava - odnosa najranijeg oblika Evanđelja po Tomi prema kanonskim evanđeljima. Evanđelje po Tomi doziva usporedbu s pretpostavljenim dokumentom "Q" (od njemačke riječi 'Quelle', "izvor"), za koji mnogi stručnjaci tvrde da su ga, zajedno s Evanđeljem po Marku, koristili autori Evanđelja po Mateju i Evanđelja po Luki. Prema brojnim stručnim rekonstrukcijama "Q", i taj je dokument bio zbirka Isusovih izreka. To može ukazivati na to da je postojalo nekoliko takvih zbirki te da su one sačinjavale ranokršćanski književni rod.

Otprilike polovica izreka iz Evanđelja po Tomi vrlo je slična izrekama u sinoptičkim evanđeljima (Matej, Marko i Luka). Mnoge od njih su zapravo istovjetne s njihovim kanonskim dvojnicima, dok druge pokazuju značajna odudaranja. Stoga je moguće da su izreke iz Evanđelja po Tomi izravno preuzete iz kanonskih evanđelja te su ih, ili više manje, točno prepisali ili su ih popravili da bi se uklopile u autorov teološki pogled.

S druge strane, mnogi će učenjaci tvrditi da je Evanđelje po Tomi neovisno o Novom zavjetu i ne samo da sadrži istinske Isusove izreke koje nisu pronađene drugdje već također zadržava neke njegove riječi u jednostavnijem i autentičnijem obliku od onih zapisanih u kanonskim evanđeljima. Toma, primjerice, uključuje nekoliko Isusovih prispodoba, ali njima gotovo uvijek nedostaje neki od interpretativnih elemenata pronađenih u kanonskim evanđeljima. Tako tu nema alegorijskih oznaka, ni upućivanja na budućnost ili konac vremena.

Bilješke

 Gnosticizam
 Rano kršćanstvo
Apokrifi

Evanđelje po Tomi


Veni Sancte Spiritus, K. 47, es un motete coral religioso de Wolfgang Amadeus Mozart, compuesto en Viena en 1768, cuando el compositor tenía doce años de edad. Está escrito en la tonalidad de do mayor para coro mixto, voces solistas, orquesta y órgano.

Estructura

La obra consta de dos partes: la puesta en música de la antífona propiamente dicha y un largo Alleluia. El coro canta de manera casi continua a lo largo de toda la composición, con la excepción de dos breves intervenciones de los solistas. Por su parte, la orquesta está formada por dos oboes, dos trompas, dos trompetas, dos timbales, cuerda y órgano. En la obra, se pueden detectar grandes influencias de la música religiosa de su padre, Leopold Mozart, así como de otros compositores, especialmente Michael Haydn y Johann Ernst Eberlin.

Controversia sobre su uso litúrgico

El hecho de que el texto comience con las mismas palabras que la secuencia de Pentecostés (Veni, Sancte Spiritus) y que se le añada al final un Alleluia llevó a la creencia generalizada de que se trataba de una musicalización de la célebre secuencia. Sin embargo, Mozart añadió como subtítulo la palabra Offertorium, queriendo con ello indicar el uso real en la composición en la liturgia; además, el Alleluia aparece también en cantos religiosos que se utilizan fuera del periodo de Pentecostés.

Véase también

 Mozart y la Iglesia católica
 Anexo:Composiciones religiosas de Wolfgang Amadeus Mozart

Enlaces externos

veni sancte spiritus
Composiciones de 1768
Composiciones en do mayor

Veni, Sancte Spiritus (Mozart)


GETRAG (bugün Magna PT), ünlü otomatik ve manuel otomobil transmisyonları üreticisi Alman firması. Şirket 1 Mayıs 1935'te Ludwigsburg, Almanya'da Hermann Hagenmeyer tarafından Getriebe- und Zahnradfabrik Hermann Hagenmeyer AG. ismiyle kurulmuştur. Günümüzde Dana Corporation ve Ford Motor Company ile ortaklık kurmuştur; ancak halen General Motors, Daimler, Renault, BMW, Ford, Fiat, Volvo, Ferrari ve Toyota gibi büyük otomobil üreticilerine otomatik ve manuel şanzıman sağlamaktadır. Yeni nesil BMW M3 - M4 - M5 - M6 serileri, Ferrari F12 - FF - 458 - California modelleri, Mercedes-Benz SLS AMG - AMG GT ve GTS modelleri gibi yüksek performans otomobillerine otomatik çift kavrama şanzımanlar sağlamaktadır. (Bilinenin aksine BMW M serilerinde ZF değil daha yüksek tork gücüne dayanıklı Getrag otomatik şanzımanları kullanmaktadır. bknz. Getrag resmi internet sitesi)

Bunun yanında Renault Megane 4 Hatchback ve Talisman gibi yeni nesil modellerde dünyaca ünlü Renault dci motorları için yüksek tork dayanıklılığı sağlayan 6DCT450/451 yağlı sistem (ıslak) çift kavrama şanzıman sağlayıcısıdır. Aynı çift kavrama ünite (6DCT450/451) Volvo S80, XC60 ve Ford Mondeo gibi yüksek tork gücü gerektiren modellerde de yer almaktadır. En önemli rakipleri Japon Aisin, Jatco ve Alman ZF'dir. Firma aynı çatı altında Avusturya Magna tesislerinde önceleri askeri amaçla üretilen fakat günümüzde zenginlerin tercihi ve üretilen en iyi arazi araçlarının başında gelen Mercedes G serilerinin üretimini üstlenmiştir.

Kaynakça

Almanya merkezli otomotiv şirketleri
Ford
Otomobil şanjımanları
1935'te kurulan imalat şirketleri

Getrag


An Bouteloua vaneedenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pilg.. An Bouteloua vaneedenii in nahilalakip ha genus nga Bouteloua, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bouteloua

Bouteloua vaneedenii


Eugen Dogariu () este un senator român, ales în 2016.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat
Senatori români 2020-2024
Nașteri în 1977
Timișoreni

Eugen Dogariu


Rebić je hrvatsko prezime, koje se najčešće pojavljuje u Imotskom, Zagrebu,  Donjim Vinjanima, Splitu i Osijeku.

Osobe s prezimenom Rebić
Adalbert Rebić (1937. – 2014.), hrvatski svećenik
Ante Rebić (rođ. 1993.), hrvatski nogometaš
Markica Rebić (rođ. 1951.), hrvatski general

Izvori

Hrvatska prezimena

Rebić (prezime)


Josua Schwartz (auch Schwarz; * 5. Februar 1632 in Waldau, Pommern (jetzt Wałdowo, ein Ortsteil von Sępólno Krajeńskie); † 6. Januar 1709 in Rendsburg) war ein evangelisch-lutherischer Theologe und Generalsuperintendent des königlichen Anteils von Schleswig-Holstein.

Leben
Schwartz' Vater war Pfarrer in Waldau. Schwartz besucht die Schule in Stolpe und studierte anschließend in Wittenberg als Schüler von Quenstedt. Nach dem Studium unternahm er eine längere Reise durch Europa.

Heimgekehrt machte er durch Polemik gegen den Calvinismus auf sich aufmerksam. Da Waldau jedoch zum reformierten Brandenburg-Preußen gehörte, musste Schwartz fliehen. Über Danzig kam er nach Stockholm, wo ihn die schwedische Königin Hedwig Eleonore 1668 zum Professor an der von ihr gegründeten Universität Lund berief. Dort promovierte er 1672 zum Doktor der Theologie und amtierte 1673 als Rektor. Bald geriet er jedoch in Streit mit seinem Kollegen Samuel von Pufendorf, dessen Anschauungen über Nation und Völkerrecht ihm als unvereinbar mit der rechten christlichen Lehre erschienen. Zwar entschied der Richter in diesem Fall für ihn, doch eine Predigt, in der Schwartz sich positiv über den dänischen König Christian V. äußerte, Schwedens Gegner im Schonischen Krieg, machte seinen weiteren Aufenthalt in Schweden unmöglich.

Schwartz floh nach Dänemark, wo er 1680 zum Hofprediger in Kopenhagen ernannt wurde. Aber auch dort fiel er mit seiner Polemik negativ auf. 1684 wurde er zunächst Generalsuperintendent für den königlichen Anteil des Herzogtums Schleswig. 1689 folgte er dann Justus Valentin Stemann als Generalsuperintendent auch für den königlichen Anteil des Herzogtums Holstein. Schwartz verlegte 1693 die vereinte Generalsuperintendentur nach Rendsburg, dessen Propstei ihm 1690 übertragen wurde. Zusätzlich erhielt er 1694 die Propstei Flensburg. Als Generalsuperintendent verpflichtete er die ihm untergebenen Prediger auf die Konkordienformel. Auch wurde ihnen jede Änderung der Kirchengebräuche untersagt. 1693 führte er die Konfirmation verpflichtend ein.

Schwartz war ein strenger Anhänger der lutherischen Orthodoxie und damit erklärter Gegner des Pietismus. Auf seine Initiative hin wurden 1691 prophylaktisch die Bildung von Konventikeln verboten. Auch verwickelte er sich in Streitigkeiten mit seinen pietistischen Kollegen Caspar Hermann Sandhagen und Heinrich Muhlius, sowie Johann Wilhelm Petersen in Lübeck, denen er vorwarf, der Irrlehre des Chiliasmus anzuhängen. Damit regte er eine Auseinandersetzung zwischen Pietismus und orthodoxem Luthertum an. Sein Nachfolger Theodor Dassov führte diese Politik weiter und erwirkte 1711 eine Verordnung des Regenten Christian August von Schleswig-Holstein-Gottorf gegen jede Art von "Schwärmerey" und "heimliche Coventicula".

Werke
(Auswahl)
 Abgesagte Tolerantz oder Verträgligkeit der Calvinischen Lehre So lange die Calvinisten unter andern auch dieses nicht glauben/ daß dem mit Gott vereinigtem Menschen/ die Macht Wunder zu thun/ gegeben sey: Wieder das vielfältig Vertrag- und Friedgebieten/ Anerbieten/ un[d] zum Theil auch Annehmen: Damit die Christl. Hinter-Pommerische Kirche von Calvinischer Seiten zu diesen Zeiten höchst gefähret wird (1662).
 Trost-Sermon: Beydes An den Erläuchteten und Hochgebornen Graffen und Herrn/ Hn. Magnus Gabriel De La Gardie, Der Reiche Schweden Groß Cantzler/ [et]c. Graffen zu Lecköö/ Arnsburg und Pernaw/ Freyherrn zu Eckholm/ Herrn zu Hapsal/ Magnus-Hoff und Hohendorff/ [et]c. [et]c. Und auch An die Durchläuchtigste Fürstin und Fraw/ Fraw Maria Euphrosina/ Geborne Pfaltz-Gräffin bey Reyn/ in Beyern/ zu Gülich/ Cleve und Bergen Hertzogin/ Gräffin zu Lecköö/ Arnsburg und Pernaw/ [et]c. Gehalten Am dritten Sontag nach Epiphaniae, auß dem ordentlichen Evangelio Matth. VIII. Zu Jacobs-Thal (1667).
 Gründliche Wiederlegung, Einer Fast dem halben Theil des Schleßwig-Holsteinischen Ministerii, im Majo des 1696. Jahres, zur Buß-Predigt fürgeschriebenen, durchgehends aber dem Chiliasmo dienenden Außlegung Des Siebenden Capittels Michae: Nachdem solche Wiederlegung, am ersten Septembr. Darauff, von E. E. Renßburgischen Synodo der Königl. Pröbste bemelter Hertzogthümer, zu Beybehaltung richtiger reiner Lehre im Lande, öffentlich außzugeben, für nöthig erkant war. Der auch mit angehänget ist eine Theologische Handlung Mit Herr H. B. Etlicher Chiliastischen Lehren wegen; auch wie, und aus was Ursachen, Er denselben freywillig entsaget habe (1697).
 Wahrer Bericht vom Sabbath: Wider Doct. Francisci Burmanni, Professoris Theologiae in Utrecht; Verdeutschten Falschen Welchen ein Prediger in Holstein; mit einer Vorrede und Laconismis Marginalibus, zu böser Consequence im Lande approbiret und durch den Druck kund gemachet hat (1701).
 Chiliastische Vorspiele, Principia, und Chiliasmum selbst, In seiner Apodoxi und Paraenesi enthalten (1705).
 Theologische Belehrungen von einer sich in Holstein erhobenen neuen Lehre, dass die Gläubigen das ewige Leben in diesem Leben, dem Anfang nach, würcklich und in der That, haben und besitzen (1706).
 Erweiterte Widerlegung, Der nun sonderlich in Holstein einreissenden Pietistischen gefährlichen Lehre ... (Hamburg, 1709).

Literatur

Einzelnachweise

Generalsuperintendent (Holstein)
Generalsuperintendent (Schleswig)
Lutherischer Theologe (17. Jahrhundert)
Lutherischer Geistlicher (17. Jahrhundert)
Lutherischer Theologe (18. Jahrhundert)
Lutherischer Geistlicher (18. Jahrhundert)
Rektor (Universität Lund)
Hochschullehrer (Universität Lund)
Deutscher
Geboren 1632
Gestorben 1709
Mann

Josua Schwartz


منطقة الظفرة لإمارة أبوظبي تعرف سابقا المنطقة الغربية هي إحدى مناطق إمارة أبوظبي، وعاصمتها هي مدينة زايد وهي أكبر مدينة في منطقة الظفرة من حيث عدد السكان حوالي 29,95 ألف، كما تمتد منطقة الظفرة من طريف وتتضمن مدينة زايد وواحة ليوا وعدد من القرى والجزر الأخرى، تجاور المنطقة من الشمال منطقة أبوظبي ومن الشرق المنطقة الشرقية لإمارة أبوظبي ومن الجنوب والغرب تجاورها المنطقة الشرقية السعودية، ولها أيضاً حدودٌ بحرية مع دولة قطر.

تمثّل منطقة الظفرة الجزء الغربي لإمارة أبوظبي بنسبة 60% من المساحة الكلية للإمارة، كما تسهم بأكثر من 40% من إجمالي الناتج المحلي لها، وتشكل باتساعها الجزء الأكبر من مساحة دولة الإمارات العربية المتحدة. حيث تضم العديد من المدن والقرى والجزر المتباعدة فيما بينها. فمنها ما يقع في قلب الصحراء مثل (محاضر ليوا- مدينة زايد– بينونة– غياثي).

ومنها ما يُطل على شاطئ الخليج العربي مثل (المرفأ- الرويس- السلع) إضافة إلى الجزر العديدة منها (جزيرة دلما) ذات الكثافة السكانية و«جزيرة أبو الأبيض» و«جزيرة صير بني ياس» التي جعل منها الشيخ زايد بن سلطان آل نهيان محمية طبيعية عالية التنظيم والجمال، لتكون وجهة سياحية للعديد من الوُفود السياحية من داخل الدولة وخارجها. ينتمي أبناء إلى قبائل عربيه إسلامية، ويتميزون بحرصهم على العادات والتقاليد الأصلية، وبمحافظتهم على التراث آبائهم وأجدادهم.

وتعتبر منطقة الظفرة من أغنى مناطق الدولة بحقول النفط والغاز حيث يوجد بها حقل حبشان التابع لشركة أدنوك، كما تمتاز أيضا بثروتها الزراعية والحيوانية المختلفة وبخاصة الإبل التي تحظى باهتمام أبناء المنطقة ورعايتهم لها وشغفهم باقتناء الأصيل منها.

مراجع

وصلات خارجية

المنطقة الغربية (أبو ظبي)
غربية

منطقة الظفرة (أبو ظبي)


බම්බි (ඉංග්‍රීසි: Bambi; උච්චාරණය: බැම්බි) යනු ඔස්ට්‍රියානු රචක ෆීලික්ස් සොල්ටෙන් විසින් රචිත බම්බි, අ ලයිෆ් ඉන් ද වුඩ්ස් නම් පොත පාධක කරගනිමින් ඩේවිඩ් හෑන්ඩ් විසින් (සිනේ පෙළ අධ්‍යක්ශක වරුන් පිරිසක් අධ්‍ක්ෂනය කරමින්) අධ්‍යක්ශණය කල, වෝල්ට් ඩිස්නි විසින් නිෂ්පාදනය කරනු ලැබූ, 1942 දී නිකුත් වූ ඇමරිකානු සජීවකරණ නාටකීය චිත්‍රපටයකි. ආර්කේඕ රේඩියෝ පික්චර්ස් විසින් 1942 අගෝස්තු 13 වැනිදා නිකුත් කරනු ලැබූ මෙම චිත්‍රපටය, වෝල්ට් ඩිස්නි ඇනිමේටඩ් කැලැසික්ස් පෙළෙ හි පස් වැනි චිත්‍රපටයද වේ.

කථා වස්තුව

නළු පිරිස

යොමු

1942 සජීවිකරණ චිත්‍රපට
1940s ඇමරිකානු සජීවිකරණ
1940s මනඃකල්පිත චිත්‍රපට
ඇමරිකානු ළමා මනඃකල්පිත චිත්‍රපට
ඉංග්‍රීසි-භාෂා චිත්‍රපට

බම්බි


Getir est une entreprise de livraison rapide de produits d'épicerie avec commande en ligne, fondée en 2015 en Turquie et présente dans plusieurs pays. L'entreprise connaît une croissance très rapide pendant les confinements dus à la pandémie de covid-19, puis se trouve en difficulté à partir du printemps 2022.

Fondation
L'entreprise est créée en Turquie en 2015 par Nazim Salur, le fondateur de BiTaksi, une entreprise de VTC spécialisée dans l'envoi de véhicules au domicile des clients en moins de trois minutes. L'objectif que voudrait atteindre Nazim Salur avec Getir est la livraison de produits d'épicerie aux domiciles des clients en moins de 10 minutes. Dans la pratique, une telle rapidité n'est pas toujours possible.

Getir commence avec des vans remplis de marchandises qui sillonnent Istanbul en permanence. Rapidement les vans sont abandonnés et Getir stocke ses marchandises dans des « dark stores », des magasins sans clients, et multiplie l'installation de ces dark stores pour obtenir un maillage dense d'Istanbul. Getir fidélise rapidement une clientèle aisée. Les années suivantes, Getir se développe dans une trentaine de villes turques. Et, en 2020, les spécialistes du capital-risque commencent à s'intéresser à Getir et à investir dans l'entreprise. Après être devenu leader sur le marché turc, Getir s'élargit à l'international à partir de 2021.

Histoire
En 2021 et 2022, Getir profite d'une conjoncture favorable, liée aux  confinements dus à la pandémie de Covid-19. La filiale française de Getir devient leader sur le marché français de la livraison alimentaire ultrarapide. Il s'agit pour Getir de livrer des courses alimentaires en une durée annoncée comme étant de 20 minutes. Les locaux sont situés dans les centres-villes. Les clients communiquent leurs besoins par smartphone. Des scooters livrent dans un rayon de 2 km autour des locaux de l'entreprise.

En juillet 2021, Getir annonce l'acquisition de Block, une entreprise espagnole fondée en février 2021 et ayant 120 employés, pour un montant non dévoilé.

En mars 2022, l'entreprise lève 768 millions de dollars supplémentaires auprès d'investisseurs, et sa valorisation mondiale atteint 12 milliards de dollars.

Mais à partir de mai 2022, du fait d'une mauvaise conjoncture économique, l'entreprise procède à des licenciements massifs, avec 14 % de réduction des effectifs à Istanbul, 300 personnes à Berlin et des réductions variables dans tous les pays. Les effectifs mondiaux de Getir étant estimés à  personnes, 14 % de l'effectif représenteraient  personnes concernées par la réduction des effectifs.

En décembre 2022, Getir annonce l'acquisition de Gorillas pour 1,2 milliard de dollars.

Fin juin 2023, Getir annonce le licenciement de l'ensemble de ses 1 560 employés en Espagne et la fin de ses activités dans le pays, à la suite d'une levée de fonds échouée. En juillet, l'entreprise annonce son retrait d'Italie et du Portugal.

Implantation
En septembre 2023, Getir est présent dans 5 pays (Turquie, Allemagne, Royaume-Uni, Pays-Bas et Etats-Unis), après son retrait à l'été 2023 de 4 autres pays (Italie, Portugal, Espagne et France).

En France
En juin 2021, Getir se déploie en France (à Paris puis à Lille, Marseille, Lyon, Montpellier, Aix-en-Provence et Grenoble) et annonce vouloir créer cinq mille emplois en CDI en dix-huit mois. En moins d'un an, la filiale française recrute  CDIs.

En avril 2022, la filiale française s'associe à Pôle emploi en Île-de-France : 350 jeunes sont recrutés sous la forme de contrat initiative emploi, avec une exonération de cotisations de 47 % pendant douze mois.

En 2022 en France, selon Mediapart, les licenciements sont nombreux et effectués de façon sauvage, par exemple en procédant à des licenciements individuels pour « faute grave », plutôt que par licenciement économique (qui implique un plan social). Un responsable CGT note que depuis les ordonnances Macron, les dommages et intérêts auxquels peuvent prétendre des salariés licenciés abusivement ayant moins d'un an d'ancienneté ne peuvent pas dépasser des montants très faibles.

En avril 2023, Getir France demande son placement en redressement judiciaire. Le 2 mai 2022, le tribunal de commerce de Paris se dit favorable à ce placement et l'assortit d'une période d'observation de 3 mois pour les sociétés Gorillas France, Getir France et Frichti.

En juin 2023, c'est au tour de son unique concurrent en France, l'Allemand Flink, de demander son placement en redressement judiciaire, avec l'intention de quitter le marché français, principalement pour des raisons règlementaires. Ce départ ferait de Getir le seul acteur restant de livraison de courses rapides en France.

Le 21 juin, Getir annonce quitter la France. Dans son communiqué, Getir évoque un contexte juridique complexe et des réglementations par les administrations locales contraignantes. Le Monde note qu'en mars 2023 le gouvernement français a légiféré pour assimiler les « dark stores » à des entrepôts et non des commerces, car cela posait de nombreux problèmes de cohabitation avec l'entourage.

La société Getir France est placée en liquidation judicaire en juillet 2023.

Références

Liens externes

Service de livraison de repas
Entreprise ayant son siège en Turquie
Entreprise fondée en 2015
Dark store

Getir


Rodolfo Kappenberger (* 1917 in Lugano; † 11. Mai 2012 in Magliaso) war ein Schweizer  Fussballspieler.

Karriere
Kappenberger spielte für den SC Zug, den FC Lugano und den FC Basel. Er absolvierte auch sechs Länderspiele für die Schweizer Fussballnationalmannschaft und erzielte fünf Tore, darunter gleich beide Treffer beim 2:1-Sieg der Schweiz gegen Grossdeutschland am 1. Februar 1942 im Praterstadion in Wien.

Titel und Erfolge
 Schweizer Cupsieger: 1947
 Schweizer Cup Finalist: 1942, 1944
 Aufstieg in die Nationalliga A: 1946

Quelle und Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Schweiz)
Fußballspieler (FC Zug 94)
Fußballspieler (FC Lugano)
Fußballspieler (FC Basel)
Schweizer Cupsieger (Fussball)
Schweizer
Geboren 1917
Gestorben 2012
Mann

Rodolfo Kappenberger


James Rupert Jacob Murdoch (born 13 December 1972) is a British-American businessman. He is the younger son of media mogul Rupert Murdoch and the former chief executive officer (CEO) of 21st Century Fox from 2015 to 2019.

He was the chairman and CEO for Europe and Asia of News Corporation until 2013 when it was split into News Corp and 21st Century Fox.  He was formerly a director of News Corp and was a member of the office of the chairman.

Until April 2012, he was the chairman and CEO of Sky plc, Europe and Asia, where he oversaw assets such as News International (British newspapers; publisher of The News of the World newspaper), Sky Italia (satellite television in Italy), Sky Deutschland, and STAR TV (satellite television in Asia).

He was executive chairman of News International from 2007 until February 2012. He previously held a non-executive chair at British Sky Broadcasting, in which News Corporation had a controlling minority stake. In April 2012, he was forced to resign as chairman of BSkyB in the wake of the ongoing phone hacking scandal, in which he was implicated. He was reappointed chairman of the company following its merger with its Italian and German sister companies to form Sky plc.

He was formerly an executive vice-president of News Corporation (the controlling shareholder of BSkyB) and served on the board of directors of News Datacom and of News Corporation.

In May 2012, a highly critical UK Parliamentary report said that Murdoch "showed wilful ignorance of the extent of phone-hacking" and found him "guilty of an astonishing lack of curiosity" over the issue. It went on to say that both Murdoch and his father, Rupert, "should ultimately be prepared to take responsibility" for wrongdoing at the News of the World and News International.

Murdoch is a British citizen by birth and a naturalised US citizen. He lost Australian citizenship when his father became a US citizen, but he is eligible to reclaim it.

Early life
Murdoch was born at Wimbledon Hospital in Wimbledon, London, England. He is the fourth child of billionaire media mogul Rupert Murdoch's six children, and the third with Scottish-born journalist and author Anna Murdoch Mann (née Torv).

As a youngster James was regarded as the brightest of the Murdoch children, but also considered something of a rebel. He first came to public notice as a 15-year-old intern at the Sydney Daily Mirror but made headlines in the rival The Sydney Morning Herald after he was photographed asleep on a sofa at a press conference.

Murdoch attended Horace Mann School in New York City and graduated in 1991. He then studied film and history at Harvard University, where he was a member of the Harvard Lampoon. He dropped out of university in 1995 without completing his studies. With university friends Brian Brater and Jarret Myer, he backed the establishment of Rawkus Records, an independent hip hop record label. The company was bought by News Corporation in 1998.

Business career
In 1996, Murdoch joined News Corporation and was appointed chairman of Festival Records. He took charge of News Corporation's internet operations, where he invested in a series of ventures, including financial website TheStreet and the short-lived online music site Whammo, with mixed results. He also continued to contribute cartoons to US magazine Gear.

He is credited with sparking his father's interest in the internet, and he reportedly tried to persuade his father to buy internet company PointCast for US$450 million. It was subsequently sold to another company for $7 million.

After installing a new management team at Festival, Murdoch purchased the controlling 51% share of Mushroom Records in 1999, and the merged group was rebranded as Festival Mushroom Records (FMR). It was at first thought that News Corporation might use FMR as the foundation of a new international entertainment company, but FMR struggled while Murdoch was in charge and after his departure its fortunes declined rapidly.  FMR was closed in late 2005 and its remaining assets were sold: the recording catalogue was sold to the Australian division of Warner Music for A$10 million in October 2005, and the publishing division was sold to Michael Gudinski a month later, for an undisclosed sum.

In May 2000, Murdoch was appointed chairman and chief executive of News Corporation's ailing Asian satellite service Star Television, which at the time was losing £100 million a year, and he moved to Hong Kong.

In February 2003, Murdoch became a director of BSkyB. Later that year, he controversially became CEO of BSkyB, in which News Corporation owns a controlling minority stake. His appointment sparked accusations of nepotism, with some commentators and shareholders feeling that the job had not been opened to outsiders and that Murdoch was too young and inexperienced to run one of the UK's top companies (upon appointment he was by far the youngest chief executive of a FTSE 100 company).

Following the surprise resignation of his brother Lachlan Murdoch from his executive positions at News Corporation in July 2005, James was viewed as his father's heir-apparent.

In December 2007, Murdoch stepped down as CEO from BSkyB and was appointed non-executive chairman of the company (a position formerly held by his father, Rupert).

In a related announcement, Murdoch also took "direct responsibility for the strategic and operational development of News Corporation's television, newspaper, and related digital assets in Europe, Asia, and the Middle East." This included holdings such as News International, Sky Italia, STAR Group ltd and possibly other News Corporation related assets. He was based at News International's headquarters in Wapping, East London.

In February 2009, Murdoch was appointed a non-executive director with the British pharmaceutical company GlaxoSmithKline.

In August 2009, Murdoch delivered the MacTaggart Memorial Lecture at the Edinburgh International Television Festival, in which he attacked the BBC and UK media regulator Ofcom calling the BBC's expansion "chilling" and also said: "In this all-media marketplace, the expansion of state-sponsored journalism is a threat to the plurality and independence of news provision, which are so important for our democracy." The BBC chairman, Sir Michael Lyons officially responded, "We have to be careful not to reduce the whole of broadcasting to some simple economic transactions. The BBC's public purposes stress the importance of the well-tested principles of educating and informing, and an impartial contribution to debate in the UK."

In April 2010, Murdoch and his associate Rebekah Brooks entered the offices of The Independent to complain about an advertisement campaign by the newspaper. The advertisement read, "Rupert Murdoch won't decide this election—you will."

In April 2014, it was announced that Murdoch would join the board of advertising start-up True[X] Media.

In June 2015, his father, Rupert, announced that he would be leaving his position as CEO of 21st Century Fox and James would take over the position.

In January 2016, Murdoch became the chairman of Sky, Britain's subscription broadcaster.

In July 2017, Murdoch became an independent director on the board of Tesla.

In October 2018, Murdoch left Sky after Comcast took the majority control of the company.

In March 2019, 21st Century Fox was sold to The Walt Disney Company, ending Murdoch's tenure as CEO.

In July 2020, Murdoch resigned from the board of directors of News Corp. His resignation letter stated that his resignation was "due to disagreements over certain editorial content published by the Company's news outlets and certain other strategic decisions".

In 2022 multiple sources report Lupa India, the investment company set up by Uday Shankar and James Murdoch, is in the final stages of picking up a 39 per cent stake in Viacom18.

Phone hacking scandal and aftermath

On 7 July 2011, James Murdoch announced the closure of the British tabloid newspaper the News of the World in the wake of a phone hacking scandal.

On 19 July 2011, along with his father, Rupert, he appeared at a hearing of the Commons Culture, Media and Sport Committee. He appeared once again before the same committee on 10 November 2011.  James maintained that until late in 2010 he was unaware that more than one "rogue reporter" from the News of the World tabloid had been involved in phone hacking. This statement was challenged by the formal legal manager and editor for the newspaper, who claimed they had informed James of the "Transcript for Neville" email, a potential "smoking gun" indicating several of the newspaper's journalists may have been involved, during the settlement negotiations with Gorden Taylor in 2008 and alerted him to the potential liability if this document became public.

On 22 July 2011, Britain's prime minister, David Cameron, said that Murdoch has "questions to answer in Parliament," a day after former top executives of the News of the World accused the News Corporation executive of giving "mistaken" evidence.

In November 2011, British newspapers reported that Murdoch had resigned as chairman of News Group Newspapers, the holding company above The Sun, News of the World and Times Newspapers Ltd, itself owner of The Times and The Sunday Times. News Group Newspapers is the company subject to a series of lawsuits, all related to the phone hacking scandal. James Murdoch's resignation was also said to be related to the 12 October 2011 resignation of another Dow Jones executive, Andrew Langhoff, after a company whistleblower revealed an editorial scam and questionable circulation dealings at The Wall Street Journal Europe.

In February 2012, News Corp announced that Murdoch would be stepping down as executive chairman of its British newspaper arm. The company said he would remain deputy chief operating officer of News Corp and focus on the company's international TV business, including continued responsibility for BSkyB. He stepped down also from the GlaxoSmithKline board.

In April 2012, he stood down as chairman of BSkyB, but remained on the board. He was replaced as chairman by Nicholas Ferguson.

In September 2012, Murdoch was criticised by the British Office of Communications (Ofcom), which concluded that he "repeatedly fell short of the conduct to be expected of as a chief executive and chairman" and that his lack of action in relation to phone hacking was "difficult to comprehend and ill-judged".

Personal life
Murdoch married Kathryn Hufschmid in 2000; the couple have three children, Anneka (born 2003), Walter (born 2004), and Emerson (born 2008). Kathryn works for the Clinton Climate Initiative, a charitable foundation set up by the former U.S. president, Bill Clinton in 2006. In 2013, the couple launched Quadrivium Foundation. Murdoch also donated money to the Clinton Foundation, the nonprofit organization run by Chelsea, Bill, and Hillary Clinton.

Murdoch was instrumental in the formation of Sky Procycling and is a keen cyclist himself. He maintains an early morning gym routine and has a black belt in karate.

In 2020, Murdoch and his wife each donated US$615,000 to the Biden campaign.

See also
 News media phone hacking scandal
 News International phone hacking scandal
 Phone hacking scandal reference lists
 Metropolitan police role in phone hacking scandal

References

External links

Published articles at Journalisted

James Murdoch at Forbes

James Murdoch at Los Angeles Times

1972 births
Living people
Australian people of Scottish descent
British media executives
British people of Australian descent
The Harvard Lampoon alumni
Harvard University people
Horace Mann School alumni
James
News Corporation people
People associated with the News International phone hacking scandal
British emigrants to the United States
Businesspeople from New York City
Chief operating officers
People who lost Australian citizenship

James Murdoch


Dieu pardonne, elles jamais ! () est une comédie d'espionnage britannique de Ralph Thomas sortie en 1969.

Basé sur le personnage de Bulldog Drummond créé par Herman Cyril McNeile, Dieu pardonne, elles jamais est aussi la suite du film Plus féroces que les mâles.

Synopsis

Fiche technique

 Titre français : Dieu pardonne, elles jamais ! ou Bulldog Drummond et les filles
 Titre original britannique :
 Réalisation : Ralph Thomas
 Scénario : David D. Osborn, Liz Charles-Williams
 Photographie : Ernest Steward
 Montage : Ernest Hosler
 Musique :
 Production : Betty E. Box
 Sociétés de production : The Rank Organisation, Ashdown Film Productions
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : Couleur - 1,66:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 91 minutes ()
 Genre : Comédie d'espionnage
 Dates de sortie :
 Royaume-Uni :
 France :

Distribution
 Richard Johnson : Hugh Drummond, dit « Bulldog »
 Daliah Lavi : Baronica Helga
 James Villiers : Carl Petersen
 Beba Lončar : Pandora
 Maurice Denham : Dudley Mortimer
 Robert Morley : Miss Mary

Notes et références

Liens externes

Film britannique sorti en 1969
Comédie d'espionnage britannique
Comédie britannique de science-fiction
Film réalisé par Ralph Thomas
Film en anglais britannique
Suite de film britannique
Film sur l'aviation
Film distribué par United Artists
Film tourné aux Pinewood Studios

Dieu pardonne, elles jamais !


Arhimedova spirala (po Arhimedu) je ravninska transcendentna krivulja koja nastaje kada se točka stalnom (konstantnom) brzinom v udaljuje od ishodišta po zraci koja obilazi ishodište stalnom kutnom brzinom ω. Udaljenost neke točke Arhimedove spirale od ishodišta razmjerna je (proporcionalna) pripadnomu kutu zakreta.

U polarnom koordinatnom sustavu određena je jednadžbom:

odnosno:

gdje je:

Izvori

Vanjske poveznice

Geometrijski likovi

Arhimedova spirala


Dara Nur al-Din is an Iraqi judge and politician who served as the Minister of Justice from February 2008 to December 2010.

A Sunni Kurd, Nur al-Din was a judge who ruled that an edict of Saddam Hussein's government which allowed confiscation of land without proper compensation was unconstitutional.  He was sentenced to several years in prison, but only served eight months of his sentence in the Abu Ghraib prison before being released in October 2002.

He was appointed to the Interim Iraq Governing Council created following the United States' 2003 invasion of Iraq.

In February 2008 he was appointed the Minister of Justice in the Al-Maliki government.

References

Bibliography
Allam, Hannah (2004). "Iraqi Council Leader Killed." The Philadelphia Inquirer. May 18.
Hendawi, Hamza (2003). "The big question: Select or elect?" Associated Press. October 1.

Living people
Government ministers of Iraq
Iraqi Kurdish people
20th-century Iraqi judges
Year of birth missing (living people)
Justice ministers of Iraq

Dara Nur al-Din


İvan Yakovleviç Bilibin (; 16 Ağustos 1876 - 7 Şubat 1942) "Mir iskusstva" akımı öncülerinden olup, 20. yüzyılın en etkili Rus süslemeci ve sahne dekoratörlerindendir. Slav mitolojisinin meslek kariyerinde büyük etkisi olmuştur.

İvan Bilibin, St. Petersburg'un bir mahallesinde dünyaya geldi. İlya Repin'in yanında öğrenim görmüş, daha sonra eğitimine Münih'te devam etmiştir. Bilibin 1902-1904 senelerinde Kuzey Rusya'da geziler yaptı ve burada tarihi ahşap yapılar ve yöresel Rus folklörü ile tanıştı. Buluşlarını 1904 yılında "Kuzey Rusya'nın Halk Sanatları" adlı monografisinde yayımladı. Geleneksel Japon baskı sanatının da Bilibin'in üzerinde büyük etkisi oldu. Bilibin Rus halk masalları için 1899 yılında yaptığı yenilikçi resimlemelerle ünlendi. 1905 Rus Devrimi sırasında devrimci çizimler yaptı. Ancak Ekim Devrimi ona yabancı kaldı. Kahire ve İskenderiye'de kısa süre kaldıktan sonra 1925 yılında Paris'e yerleşti. Burada özel konakların ve Ortodoks kiliselerin süslemelerini yaptı. Ancak anavatanına özlem duydu ve 1936 yılında Sovyet Elçiliği'ni dekore ettikten sonra Sovyet Rusya'ya döner. 1941 senesine kadar Sovyet Sanatlar Akademisi'nde dersler verdi. Bilibin Leningrad Kuşatması sırasında açlık nedeniyle hayatını kaybetti.

Resim galerisi

1876 doğumlular
1942 yılında ölenler
Sankt Peterburg doğumlular
19. yüzyıl Rus ressamları
20. yüzyıl Rus ressamları
Açlıktan ölenler

İvan Bilibin


Societatea de Asigurări Agricole din București este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului București.

Clădire cu parter, 3 etaje și 2 etaje mansardate, cu plan în formă de L. Intrarea principală este amplasată pe colțul Căii Victoria.

Note

Monumente istorice din București


A7  යනු ශ්‍රී ලංකාවේ තනා තිබෙන, A ශ්‍රේණියට අයත් මහා මාර්ගයකි. අවිස්සාවේල්ල සහ නුවරඑළිය යන නගර සම්බන්ධ කරමින්, මෙම මාර්ගය ඉදි කොට ඇත.

මාර්ගය කරවනැල්ල, යටියන්තොට, කිතුල්ගල, ගිනිගත්හේන, හැටන්, තලවකැලේ සහ නානුඔය යන නගර හරහා ගමන් කරයි.

මාර්ග - ශ්‍රී ලංකාව

A7 මහා මාර්ගය (ශ්‍රී ලංකාව)


Zastava TERVO (en serbe cyrillique : Застава ТЕРВО) - "Zastava Terenska Vozila" (en français : "Zastava Véhicules tout terrain"), est une société serbe de l'industrie de la défense, spécialisée dans la production de véhicules militaires tout-terrain. Elle a été créée le 1er septembre 2017 avec tous les actifs de l'ancienne société Zastava Kamioni déclarée en faillite le 18 mai 2017. Elle est toujours implantée à Kragujevac, siège historique du groupe Zastava du temps de la Yougoslavie.

Cette société, nouvellement créée, produit des véhicules tout-terrain de toutes sortes à usage militaire avec peut-être des variantes civiles ainsi que des cabines blindées et des pièces pour véhicules militaires. À l'origine, tous les anciens modèles de Zastava Kamioni, camions et autobus, étaient censés être offerts. L'usine devait être rééquipée et modernisée en 2018 et la pleine production devrait démarrer en 2019.

Modèles

Véhicules

Le produit principal de la nouvelle entreprise est le Zastava NTV, un modèle militaire rustique conçu sur la base de l'ancien Zastava Iveco Rival avec l'appui de l'Institut technique militaire de Belgrade. Il y a des versions pour l'armée, la police et l'usage civil. Outre NTV, les anciens camions Zastava sont théoriquement proposés sur le marché. Yugoimport SDPR prévoit également une production à grande échelle du BOV M16 Miloš dans la nouvelle société Zastava Tervo avec FAP Priboj.

Cabines blindées et pièces pour véhicules

Les cabines blindées sont produites pour les véhicules militaires en collaboration avec Fabrika automobila Priboj, entreprise nationalisée qui fait partie des industries serbes de la défense. Des cabines sont produites pour différents véhicules militaires comme le M-77 Oganj modernisé et modulaire, le nouveau PASARS, le lanceur blindé Košava 1 et ALAS (missile).

Notes et références

Constructeur automobile ayant son siège en Serbie
Constructeur de camions
Économie de Kragujevac

Zastava Tervo


Marie Jeanne Henriette Jacinthe Couture, née le 4 novembre 1950 à Saint-Gédéon, est une professeure et une pianiste québécoise. Détentrice de plusieurs prix prestigieux, elle se produit en concert en Europe, aux États-Unis et au Canada. Outre cela, elle consacre une partie de sa carrière à l'enseignement dans des institutions en Amérique de Nord et en Europe.

Biographie

Formation
Native du Saguenay–Lac-Saint-Jean, Jacinthe Couture commence ses études musicales auprès de sa mère. En 1964, elle reçoit une bourse d'études pour le camp musical du Mont Orford offerte par les JMC (Jeunesses Musicales Canada). Alors âgée de 16 ans, elle représente sa région, le Saguenay–Lac-Saint-Jean, à la finale des Festivals de musique du Québec, ceci après avoir reporté une bourse pour s'être classée première dans la catégorie des 16 ans et moins lors de la finale de sa région.

En 1967, elle poursuit sa formation pianistique à l'Université Laval où elle entreprend une maîtrise en musique, avec les professeurs Robert Weisz et Anna-Marie Globenski, qu'elle termine en 1971. Elle obtient, à la suite de sa participation au Concours de musique du Canada, une bourse du ministère de l'Éducation du Québec qui lui permet d'aller étudier à l'Université de l'Indiana à Bloomington. De 1972 à 1975, c'est dans cet établissement, auprès d'enseignants tels que György Sebök, Josef Gingold et János Starker, qu'elle complète un « Artist Diploma ». Dans cette même université, en 1978, elle parfait sa formation au côté de Julius Herford avec qui elle suit des cours d'interprétation.

D'autre part, elle reçoit plusieurs premiers prix dans des concours tels que le Concours de l'Orchestre symphonique de Montréal (1973), le Concours national de la SRC (Société Radio-Canada) (1974), le Chicago Civic Orchestra Competition (1974) et le Concours du Prix d'Europe (1974). En 1994, puis en 2013, elle fait partie du jury de ce concours.

Carrière
En 1976, Jacinthe Couture devient professeure adjointe de György Sebök à l'Académie Sibelius en Finlande. Après coup, entre 1976 et 1978, elle enseigne à l'Université du Massachusetts à Amherst. En supplément à ceci, elle enregistre 12 x 12 : fugues pour piano du compositeur canadien Harry Somers entre 1975 et 1977. Subséquemment, elle enseigne à l'Université de Montréal. D'autre part, elle offre des classes d'interprétation à travers le Canada et les États-Unis. Elle participe à quelques saisons artistiques du Centre d'Arts Orford en tant que pédagogue et interprète. Elle clôt sa carrière de pédagogue au Conservatoire de musique de Saguenay, aussi appelé Conservatoire de Musique du Québec à Chicoutimi, où elle a occupé le poste d'enseignante pendant 24 ans.

En plus de l'enseignement, Jacinthe Couture se produit en récital en Europe, aux États-Unis ainsi qu'au Canada. Elle est accompagnée par des orchestres tels que l'Orchestre de la Radio-télévision belge, l'Orchestre symphonique de Montréal, le Chicago Civic Orchestra, l'Orchestre symphonique de l'Atlantique et l'Orchestre de chambre de Vancouver. Elle performe avec des ensembles comme I Musici de Montréal, le Swiss Chamber Players, le Chamber Music Institute de Waterloo et le Quatuor Québec. De plus, lors de certains projets, elle partage la scène avec entre autres Janos Starker, Christopher Bunting, Lorand Fenyves, Chantal Juillet, Marie-Danielle Parent, James Campbell, Gary Hoffman, Robert Aitken, Hatto Beyerle, Gérard Poulet et Bruno Pasquier.

Prix et distinctions
1973 : Concours de l'Orchestre symphonique de Montréal
1974 : Concours national de la SRC (Société Radio-Canada)
1974 : Chicago Civic Orchestra Competition
1974 : Concours du Prix d'Europe

Discographie
Harry Somers : Piano Music (Couture, Godden, Helmer, Kubalek, McKay, Quinton, Savoie, Zusko)

Références

Liens externes

Naissance en novembre 1950
Naissance au Saguenay–Lac-Saint-Jean
Musicienne québécoise
Pianiste classique québécoise
Professeur à l'Université de Montréal
Étudiant de l'Université Laval

Jacinthe Couture


سلطان يعقوب  هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء البقاع الغربي في محافظة البقاع.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء البقاع الغربي
أماكن مأهولة في لبنان
مدن لبنان

سلطان يعقوب (البقاع)


Devlet sanatçısı, sanata üstün hizmette bulunan bazı sanatçılara Türkiye Cumhuriyeti Devleti tarafından verilmiş olan unvandır.

1971-1998 yılları arasında  Türkiye'de 60 sanatçıya "devlet sanatçısı" unvanı verilmiş, önceleri sadece çoksesli müzik sanatçılarına devlet sanatçısı unvanı verilirken, daha sonra tiyatro, resim, heykel, fotoğraf, sinema gibi sanat dallarındaki bazı sanatçılar da devlet sanatçısı unvanı ile onurlandırılmıştır. 1998 yılından sonra bu unvan verilmemiştir.

Devlet sanatçılığı sadece uluslararası ün kazanmış sanatçılara verilen bir unvan iken, 1998'de ilgili yönetmelikte yapılan değişiklikle "yurt içinde tanınıp sevilmek" bu unvan için yeterli hale getirilerek 89 kişiye daha  bu unvan verilmiş; ancak yoğun tartışmalara neden olan  bu kararın ardından Danıştayda açılan dava sonucu, 2002'de ilgili yönetmelik iptal edilmiş; 1998'de kendilerine devlet sanatçısı unvanı verilen 89 kişiden unvan geri alınmıştır. Yönetmeliğin iptalinden sonra bir daha hiçbir sanatçıya unvan verilmemiştir.

Geçmişi
Devlet sanatçısı unvanı, uluslararası ün kazanmış üstün yetenekli sanatçılara verilen bir unvan olarak ortaya çıkmış ve 1971'de  sadece çoksesli müzik alanında verilmeye başlanmıştır.  Üstün Yetenekli Çocuklar Yasası ile yurtdışına gönderilip geri dönmüş sanatçılara devletten destek vermek,  sanatsal etkinliklerini para kazanma kaygısı ile gölgelemelerine engel olmak için düşünülmüş bir uygulamadır. Kültür ve Turizm Bakanlığı, YÖK Başkanlığı veya üç devlet sanatçısının tavsiye ettiği ve yine YÖK ve Bakanlık tarafından kurulan Seçici Kurul'un üçte iki olumlu oyunu alan sanatçılara Cumhurbaşkanlığı'nın onayı ile verilmiştir.

1971 yılında hazırlanan yönetmeliğe göre bu unvan, şu özellikte kişilere verilmesi uygun görülmüştü:
 Türk toplumunun kültür ve sanat hayatına üstün hizmette bulunmak;
 eserleri ve icrası ile yaratıcılık gücünü ve yeteneğini göstermiş olmak;
 mesleğinin örnek bir temsilcisi olmak;
 uluslararası düzeyde yeteneğini kanıtlamış olmak.
Devlet sanatçısı unvanı verilen sanatçılara bir ödül ve plaket verilmiş; maddi bir ödüllendirme yapılmamıştır.

1971'de bu ödülü alan ilk sanatçılar Adnan Saygun, Ulvi Cemal Erkin, Necil Kazım Akses, İdil Biret, Suna Kan, Ayşegül Sarıca, Verda Erman, İlhan Usmanbaş, Gülay Uğurata, Ayla Erduran, Mithat Fenmen oldu. Cemal Reşit Rey'in bu grupta yer almaması tartışmalara yol açtı.

1971'de on bir müzisyene devlet sanatçısı unvanı verilmesinden sonra  1981'de on, 1987'de yedi, 1988'de iki, 1989'da otuz sanatçı olmak üzere 60 sanatçıya devlet sanatçısı unvanı verildi.

1981'de yönetmelikte değişiklik yapılarak unvan çoksesli müzik alanındaki sanatçıların yanı sıra tiyatro, opera, bale dallarındaki sanatçılara da(Cüneyt Gökçer, Yıldız Kenter, Meriç Sümen, Suna Korat)  verildi. 1987'de çoksesli müzik ve sahne sanatlarının yanında Klasik Türk Müziği'nin de bir temsilcisi bu unvan ile onurlandırıldı (Nevzat Atlığ). Ertesi yıl Aydın Gün ve Leyla Gencer'e devlet sanatçısı beratı takdim edildi. 1991 yılında sanatın birçok dalında 36 kişi seçilmesi üzerine büyük tartışmalar koptu; gruptan altı sanatçı ödülü reddetti.

1993'te devlet sanatçılığı unvanının, toplumun değişik kesimlerinin kültür ve sanatını temsil eden bir "Kültür ve Sanat Elçisi" unvanına dönüşmesi tartışıldı.

1998'de yönetmelikte değişlik yapılarak unvan verilecekleri belirleme yöntemi değiştirilip Seçici Kurul kaldırıldı; yetki Kültür Bakanlığı ve Cumhurbaşkanlığı'na bırakıldı. Bakanlık  89 sanatçıya devlet sanatçısı unvanı verildiğini açıklandı. Bu kadar çok sayıda kişiye unvan verilmesi yeniden büyük tartışmalara yol açtı, içlerinden sekiz sanatçı unvanı reddetti, dört kişi mazeret bildirmeksizin törene katılmadı. Ressam Mehmet Güleryüz'ün açtığı dava sonucunda  8 Ocak 2002 tarihinde, 89 kişiye verilen unvan iptal edildi. Yönetmeliğin iptalinden sonra hiçbir sanatçıya bu unvan verilmedi.

Tartışmalar
Devlet sanatçılığı ile ilgili tartışmalar daha çok, "Devletin sanatçısı olur mu? Bu unvanı kimler hak etti, kimler hak etmedi? Kimler kabul etti, kimler kabul etmedi?" soruları etrafında yoğunlaşmıştır.   Devlet sanatçılığı ile ilgili ilk tartışmalar,  bu unvanın verildiği ilk kişi olan Adnan Saygun ile başladı. Unvanın Saygun'a verilip Cemal Reşit Rey'e verilmemesi, kamuoyunda bir hayli tartışıldı. Cemal Reşit Rey'e  1981'de devlet sanatçısı unvanı verildi.

Ödülün sadece çoksesli müzik alanında verilmesi eleştiri ve sitemlere neden olmuş, diğer sanat dallarının "üvey evlat" muamelesi gördüğü ifade edilmiştir. 1981 yılında ilgili yönetmelikte değişiklik yapılarak çok sesli müziğin yanı sıra opera ve tiyatro alanından sanatçılara da ödül verilse de sanat dünyasından eleştiri ve sitemler devam etti. Sonraki yıllarda kapsam daha da genişletildi; 1987'de duyurulan yönetmelik değişikliği ile genişletilmiş sanat dallarından altı kişiye devlet sanatçısı unvanı verildi.

1991'de otuz altı kişinin devlet sanatçısı unvanına değer görüldüğünün açıklanması  büyük tartışmalar doğurdu; altı sanatçı (Ömer Lütfi Akad, Yaşar Kemal, Fazıl Hüsnü Dağlarca, Zühtü Müridoğlu, Hüseyin Gezer, Füreya Koral) devlet sanatçısı unvanını almayı reddetti.

Yaşar Kemal, reddetme gerekçesini şu sözlerle açıkladı:" Kültür politikası olmayan, ya da kültür politikası kültürü yozlaştırmak olan, yenilikçi ulusal edebiyatımızı okul kitaplarımızın dışına süren, böylelikle de, Türk insanını en az okuyan uluslar düzeyine indiren, zindanları yazarlara, şairlere ikinci bir ev eyleyen, demokrasiyi engelleyen yönetimlerin adı ne olursa olsun, bana verdikleri hiçbir payeyi, ülkemiz gerçek bir demokrasiye kavuşana kadar kabul etmeyeceğim."

1998 yılında Kültür Bakanlığı başlangıçta dört sanatçıya (Tekin Akmansoy, Mehveş Emeç, Rengim Gökmen ve Şefika Kutluer) devlet sanatçısı unvanı verileceğini açıkladı. Ancak daha sonra, unvan sahiplerini belirleme ile ilgili yönetmelik değiştirildi ve bu isimlere 85 kişi daha ilave edildi. Bu kadar çok isme bu unvanın verilmesi, kamuoyunda uzun süre tartışıldı.   89 kişilik listede yer alan sekiz sanatçı (Arif Sağ, Atıf Yılmaz,  Avni Arbaş, Belkıs Akkale, Fikret Otyam, Melih Cevdet Anday, Müzeyyan Senar, Orhan Pamuk)  bu unvanı reddettiğini açıkladı; dört kişi  (Gülriz Sururi, Sezen Aksu, Gülşen Tatü, Turhan Selçuk) ise mazeret bildirmeksizin törene katılmadı.

Ödülü reddeden sanatçılardan Orhan Pamuk, ret gerekçesini öyle açıklamıştır: "Devlet ilk defa benim gibi kendisini açıkça eleştiren birine devlet sanatçılığı unvanını verdi. Bu bir inceliktir, bu yüzden de keskin jestler yapmak, kabalık etmek istemiyorum. Bana bu unvan yazar olduğum için verildi. Ama bu devlet, İsmail Beşikçi, Ragıp Duran, Doğu Perinçek ve adı duyulmamış pek çok gazeteci yazarı hapse attı. Bu durumda ben bir yazar olarak bu unvanı almayı, kabul etmeyi içime sindiremem"

Bu kavramı eleştiren sanatçılardan biri olan fotoğrafçı Ara Güler,  "Ancak komünist ülkelerde devletin sanatçısı olur. Oralarda göğüsleri madalyadan geçilmeyen bir sürü adam görürsünüz sokaklarda" şeklinde açıklama yapmıştır.

Ressam Mehmet Güleryüz'ün, devlet sanatçılığı unvanını alan 89 kişinin bu unvanlarının iptali için Yargıtay'a başvurması sonucu Danıştay Ağustos 1999'da  yürütmeyi durdurma kararı aldı. Kültür Bakanlığı'nın karara itirazı, Ekim 1999'da oybirliğiyle reddedildi. Ressam Güleryüz'ün 18 Şubat 2000'de açtığı dava, 2002'de sonuçlandı;  Danıştay oybirliğiyle yönetmeliği iptal etti.

Devlet sanatçıları

1971
15 Mart 1971 tarih ve 13779 Sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan yönetmelik çerçevesinde Devlet Sanatçısı unvanı verilen sanatçılar:

 Adnan Saygun (Kompozitör)
 Ayla Erduran (Keman Sanatçısı)
 Ayşegül Sarıca (Piyano Sanatçısı)
 Gülay Uğurata (Piyano Sanatçısı)
 İdil Biret (Piyano Sanatçısı)
 İlhan Usmanbaş (Kompozitör)
 Mithat Fenmen (Kompozitör)
 Necil Kazım Akses (Kompozitör)
 Ulvi Cemal Erkin (Kompozitör)
 Suna Kan (Keman Sanatçısı)
 Verda Erman (Piyano Sanatçısı)

1981
23 Haziran 1981 Tarih ve 17379 Sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan yönetmelik çerçevesinde seçilen devlet sanatçıları:

 Cemal Reşit Rey (Kompozitör)
 Cüneyt Gökçer (Tiyatro Sanatçısı)
 Gürer Aykal (Orkestra Şefi)
 Hikmet Şimşek (Orkestra Şefi)
 İsmail Aşan (Keman Sanatçısı)
 Meriç Sümen (Balerin)
 Nevid Kodallı (Kompozitör)
 Suna Korad (Opera Sanatçısı)
 Tunç Ünver (Keman Sanatçısı)
 Yıldız Kenter (Tiyatro Sanatçısı)

1987
1 Şubat 1987 Tarih ve 19359 Sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan yönetmelik çerçevesinde Devlet Sanatçısı unvanı verilen sanatçılar:

 Ayhan Baran (Opera Sanatçısı)
 Ayten Gökçer (Tiyatro Sanatçısı)
 Bedia Muvahhit (Tiyatro Sanatçısı)
 Gülsin Onay (Piyano Sanatçısı)
 Mükerrem Berk (Flüt Sanatçısı)
 Nevzat Atlığ (Koro Şefi)
 Vasfi Rıza Zobu (Tiyatro Sanatçısı)

1988
1 Şubat 1987 Tarih ve 19359 Sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan yönetmelik çerçevesinde Devlet Sanatçısı unvanı verilen sanatçılar:

 Aydın Gün (Opera Sanatçısı)
 Leyla Gencer (Opera Sanatçısı)

1991
22 Ağustos 1991 Tarih ve 20968 Sayılı Resmî Gazete'de Yayımlanan Yönetmelik Çerçevesinde seçilen devlet sanatçıları:

 Alaattin Yavaşça (Klasik Türk müziği)
 Ali Avni Çelebi (Ressam)
 Attilâ İlhan (Yazar)
 Barış Manço (Pop Müzik)
 Bozkurt Kuruç (Tiyatro Sanatçısı)
 Devrim Erbil (Ressam)
 Güher Pekinel (Piyano Sanatçısı)
 Hülya Koçyiğit (Sinema Oyuncusu)
 Hüseyin Anka Özkan (Heykeltıraş)
 Hüseyin Sermet (Piyano Sanatçısı)
 İsmail Baha Sürelsan (Klasik Türk müziği)
 Macide Tanır (Tiyatro Sanatçısı)
 Mete Uğur (Opera Sanatçısı)
 Mustafa Geceyatmaz (Türk halk müziği)
 Mustafa Turan (Halk Dansları)
 Necdet Yaşar (Klasik Türk müziği)
 Nida Tüfekçi (Türk halk müziği)
 Okan Demiriş (Opera Sanatçısı)
 Orhan Şaik Gökyay (Şair)
 Osman F. Seden (Yönetmen)
 Sabri Berkel (Ressam)
 Sadi Diren (Seramik Sanatçısı)
 Sâdi Yâver Ataman (Türk halk müziği)
 Süher Pekinel (Piyano Sanatçısı)
 Tarık Buğra (Yazar)
 Teoman Önaldı (Klasik Türk müziği)
 Turan Erol (Ressam)
 Türkân Şoray (Sinema Oyuncusu)
 Yesari Asım Arsoy (Klasik Türk müziği)
 Zeki Müren (Klasik Türk müziği)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 T.C. Kültür Bakanlığı Devlet Sanatçılığı sayfası

Ünlü listeleri

Devlet sanatçısı