අඩසියවසකටත් වැඩිකාලයක් තිස්සේ ලෝක ආර්ථීකය නැමති අධිවේගී දුම්රියෙහි නියමුවා ලෙස කටයුතු කර ඇත්තේ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයයි. ආර්ථීක හා මූල්‍ය අංශයෙන් සලකා බලන විට පසුගිය අඩසියවසක කාලය තුළ ලෝක ආර්ථීකය වෙනස්වීමෙහි ලා ඇ.එ.ජ. විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කර ඇත. ලෝකයේ විශාලතම ආර්ථීකයට හිමිකම් කියන ඔවුන්ට ලෝක ආර්ථීකයෙන් 30% ක් පමණ අයත් වේ. මෙලෙස ඉතා විශාල ආර්ථීකයකට හිමිකම් කියන ඇ.එ.ජ. වර්තමානයේ විශාල මූල්‍ය අර්බුදයකට මුහුණ දී තිබේ. විශේෂයෙන් ඇමරිකාව යනු වෙනත් ආර්ථීකයන් මෙන් නොව මූල්‍ය ක්‍රමය මත ගොඩනැගී ඇති අතිවිශාල මූල්‍ය ආර්ථීකයකි. 1792 සිට 2007 දක්වා දරුණු ආර්ථීක අර්බුද 17 කට ඇ.එ.ජ. මුහුණ දී තිබේ. බැංකු විශ්වාස බිඳවැටීම් 07 ක්, ආර්ථීක අවපාත 06 ක් හා ආර්ථීක පරිහානි 04 ක් ඒ අතර වේ. ඇමරිකාව මුහුණදෙන අලූත්ම ආර්ථීක අර්බුදය වන මූල්‍ය අර්බුදය ඔවුන් මුහුණ දෙන 18 වන ආර්ථීක අර්බුදය වන අතර එය 1929 න් පසු ඔවුන් මුහුණදෙන දරුණුම අර්බුදය වේ. මෙලෙස ආර්ථීක අර්බුද 17 කට මුහුණ දී ඉන් ජය ලබා ඇති ඇමරිකානුවන් කෙසේ හෝ වත්මන් අර්බුදය ද ජය ගැනීමට උත්සාහ දරනු ඇත. සාමාන්‍යයෙන් රටක් තුළ කලින් කලට ව්‍යාපාර චක්‍ර ඇතිවීම හෙවත් වෙළඳ උත්පාත, අවපාත ඇතිවීම සාමාන්‍ය තත්ත්වයකි. නමුත් මෙහිදී අපට මෙම අර්බුදය එසේ සාමාන්‍ය එකක් ලෙස බැහැර කළ නොහැකි වන්නේ එය ඇමරිකාවට පමණක් නොව ලෝකයේ අනෙකුත් සියලූම රටවල් වලට බලපාන ගැටලූවක් වී ඇති බැවිනි. විශේෂයෙන් තුන්වන ලෝකයේ රටවල් වලට මෙය ප්‍රබලව පලපා තිබේ. ඒ අනුව මෙම ඇමරිකා මූල්‍ය අර්බුදය ඇතිවූ ආකාරය, එය ඇමරිකා ආර්ථීකයට බලපෑ අන්දම, ලෝකයේ අනෙකුත් රටවල්වලට විශේෂයෙන්ම ආසියාතික රටවලට එය රැගෙන ගිය යාන්ත්‍රණය හා ශ්‍රී ලංකා ආර්ථීකයට එමගින් ඇතිවූ බලපෑම සහ එම අර්බුදය මගහරවාගැනීම සඳහා මෙම රටවල් අනුගමනය කර ඇති ප්‍රතිපත්ති හා ක්‍රියාමාර්ග මොනවාද යන්න පිළිබඳව විශ්ලේෂණාත්මක විග්‍රහයක් ඉදිරිපත් කිරීම මෙම නිබන්ධනය තුළින් මූලික වශයෙන් අපේක්‍ෂා කොට ඇත.

ඇමරිකානු මූල්‍ය අර්බුදයේ ආරම්භය කෙරෙහි මුලින්ම අවධානය යොමු කළහොත් එය කාලාන්තරයක් තුළ ඇති දැඩි වූ විවිධ වූ හා සංකීර්ණ වූ කාරණා ගණනාවක සමුච්චිත ප්‍රතිඵලයක් මිස එක් කාරණයක හෝ එක් දිනක ඇති වූ සිද්ධියක ක්‍ෂණික ප්‍රතිඵලයක් නොවන බව පෙනී යයි. මෙම අර්බුදයේ ආරම්භයට සමීපස්ථ හා දුරස්ථ සාධක බලපා තිබේ. ඒ සඳහා බලපෑ ආසන්නම සාධකය වී ඇත්තේ සරල සංසිද්ධියකි. එනම් නිවාස සඳහා වූ උකස් ණය වෙළෙඳපොළෙන් බැංකු ණය ආපසු නොගෙවීමේ ඉහළ අනුපාතිකයක් වාර්තා වීමයි. මේ නිසා 2008 වර්ෂයේ මැද භාගයේ සිට එරට විශාලතම උකස් හා ආයෝජන බැංකු ගණනාවක් එකපිට එක තම බංකොළොත් භාවය ප්‍රකාශයට පත් කරනු ලැබීය. උදාහරණ වශයෙන් ජූලි 11 වන දින එරට විශාලතම උකස් හා ආයෝජන බැංජකුවක් වන ඉන්ඩිමැක්(ෂබාහප්ජ) බැංකුවත් සැප්. 13 වන දින ලෙමන් බ්‍රදර්ස් (ඛැයප්බ ඊරදඑයැරි) නැමති මූල්‍ය ආයතනයත් සැප්.14 වන දින මිරයිල් ලින්ච්(ඵැරරසකක ඛහබජය) ආයතනයත් එමෙන්ම එදිනම Aෂඨ නැමති විශාලතම රක්‍ෂණ ආයතනයත් තම බංකොළොත් භාවය ප්‍රකාශයට පත්කරනු ලැබීය. එමෙන්ම ඇමරිකානු බැංකු ඉතිහාසයේ දැවැන්තම කඩාවැටීම සනිටුහන් කරමින් සැප්.15 වන දින වොෂින්ටන් මියුචුවල්(උ්ියසබටඑදබ ඵමඑම්ක) බැංකුවේ වත්කම් න‍ගඡග ඵදරට්බ ආයතනය විසින් මිලදී ගනු ලැබීය. මෙම දැවැන්ත කඩාවැටීම සමනය කරගැනීම සඳහා එරට හිටපු ජනාධිපති ජෝර්ජ් ඩබ්ලියු බුෂ් විසින් ඩොලර් බිලියන 700 ක් රාජ්‍ය භාණ්ඩාගාරයෙන් ඉල්ලූම් කර තිබුණි. නමුත් එය ප්‍රතික්ෂේප විය. මෙම අර්බුදය සඳහා බලපෑ අනෙකුත් දුරස්ථ හේතු සාධක දෙස හැරී බලන විට විදේශ විනිමයට සාපේක්‍ෂව ඇමරිකානු ඩොලරය අවප්‍රමාණය වීම මෙම අර්බුදයට යම් තරමකට බලපා තිබේ. ඒ අනුව යූරෝ හා යෙන් වලට සාපේක්‍ෂව පසුගිය කාල සීමාව තුළ ඩොලරය පහත වැටී ඇති අයුරු පහත රූපසටහන් තුළින් අපට දැකගත හැක.

ඉහත දැක්වෙන ආකාරයට 2005 ඔක්තෝබර් වන විට ඉහළ නැග තිබූ ඩොලරය යූරෝ වලට සාපේක්‍ෂව ක්‍රමයෙන් පහත වැටී 2008 මැද භාගය වන විට එහි අවමය දක්වා ගමන්කොට ඇත. 2004 ජනවාරි වන විට ඩොලර් 1 ක් යෙන් 108 ක් වූ අතර 2008 දෙසැම්බර් වන විට එය 93.2 දක්වා අඩු වී ඩොලරය අවප්‍රමාණය වී තිබේ. මෙලෙස ඩොලරය අවප්‍රමාණය වීමට මූලික හේතු 02 ක් බලපා තිබේ. ඉන් පළමුවැන්න නම් ලෝක වෙළඳපොළෙහි ඛනිජ තෙල් මිල ඉහළයාම හා ආහාර මිල ඉහළයාම කෙරෙහි බැඳුණු ඉහළ උද්ධමනය හා ඉහළ සේවා වියුක්තියයි. දෙවැන්න නම් ඇ.එ.ජ. යේ විද්‍යමාන වූ ආර්ථීක අවපාතයක් පිළිබඳව විද්වතුන් ප්‍රකාශ කළ විවිධ මත ප්‍රකාශයන්ය. ඉහත පළමුවැන්න එනම් උද්ධමනය හා සේවා වියුක්තිය සලකා බලන විට 2008 අවසාන භාගය වන විට උද්ධමනය ඉහළ යාමක් සිදු වී ඇති බව දැකිය හැකිය. 2006 ඔක්තෝබර් වන විට 2% ටත් වඩා අඩුවෙන් පැවති උද්ධමන අනුපාතය 2008 ජුනි මාසය වන විට 6% කට ආසන්නව ඉහළගොස් තිබේ. ඇමරිකාවේ පමණක් නොව එක්සත් රාජධානියේ ද මිල මට්ටම 2008 වසර තුළ ඉතා වේගයෙන් ඉහළගොස් තිබේ. 2008 ජනවාරි වන විට 2% ක්ව පැවති මිල මට්ටම සැප්. මාසය වන විට 5.2% දක්වා ඉහළ ගොස් තිබේ.

එමෙන්ම සේවා වියුක්තිය දෙස බලන විට ඇ.එ.ජ. යේ 2007 ආරම්භයේ දී සේවා වියුක්ති අනුපාතය 4.5% ක් වූ අතර එය 2008 නොවැ. වන විට 6.7% දක්වා ශීඝ්‍ර ඉහළයාමක් වාර්තා වී තිබේ. එක්සත් රාජධානියේ ද 2007 ආරම්භයේ දී සේවා වියුක්ති අනුපාතය 5.1% ක් වූ අතර 2008 අගෝස්තු වන විට එය 5.7% දක්වා ද 2009 මැද භාගය වන විට එය 9.4% ඉතා වේගයෙන් ඉහළ ගොස් අයුරු පහත රූපසටහනෙන් දැකගත හැක.

මීට අමතරව ඇ.එ.ජ. යේ ඌන සේවා වියුක්තිය 11% ක් පමණ වේ. එය භාණ්ඩ හා සේවා ඉල්ලූම අඩුවීමට සෘජුවම බලපානු ලබයි.
කෙසේ නමුත් ඇ.එ.ජ. මූල්‍ය අර්බුදයට සමීපස්ථවම බලපා ඇත්තේ ඇමරිකාවේ නිවාස වෙළෙඳපොළ නිකුත් කළ මිල සංඥාවන්ට එරට ආයෝජකයන් හා ගෘහස්ථයන් දැක්වූ වැරදි ප්‍රතිචාරයන්ය. ඒවා අතුරින්

 උකස් ණය මත නිවාස මිලදී ගත් නිවාස හිමියන් ඔවුන්ගේ ණය වාරික නොගෙවා හැරීම.
 ණය දෙණුවන් හා ගණුවන් යන දෙපාර්ශවයේම වැරදිසහගත වු අගය විනිශ්චයන් හා සමපේක්‍ෂණයන්.
 නිවාස වෙළෙඳපොළ උත්පාත සමයේ බිහිකළ අධික නිවාස සැපයුම.
 නිවාස ණය මත අනුගමනය කරන ලද ඉහළ අවදානම් සහිත ණය ක්‍රම
 රජයේ දුර්වල මූල්‍ය ප්‍රතිපත්තිය හා ලිහිල් මූල්‍ය නීතිය.

යනාදිය මෙයට වැදගත් දායකත්වයක් සපයා තිබේ. 1990 ගණන් වන විටත් අ.එ.ජ. යේ නිවාස හිමිකම 64% ක් පමණ විය. ඒ නිසා මෙය නිවැරදි කිරීමට රජය විසින් ප්‍රතිපත්ති මාලාවක් හඳුන්වාදුන් අතර එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ නිවාස වෙළෙඳපොළේ මිල ශීඝ්‍රයෙන් ඉහළ යාමයි. මේ නිසා ඉතා විශාල වශයෙන් නිවාස ඉදිකිරීම සිදු වූ අතර ඉන් 40% ක් පමණ පදිංචියට නොව ආයෝජනය සඳහා ඉදි වූ ඒවා වේ. නමුත් මෙලෙස නිවාස ඉල්ලූම්කරුවන්ගෙන් බොහොමයක් ඔවුන්ගේ ආදායම් මට්ටමෙන්, රැකියාවෙන්, ඇප සුරැකුම් වලින් හෝ වත්කම් වලින් බැංකු ණයක් සඳහා සුදුස්සන් නොවීය. රසේම උකස් ණය වෙළෙඳපොළෙහි අනුගමනය කර ඇති ණය ක්‍රමයන් ද ඕනෑවට වඩා නම්‍ය ඒවා වූ අතර දැඩි අවදානම් ඒවාද විය. උදා: ලෙස එක් ණය ක්‍රමයක් නම්කොට තිඛෙන්නේ 'ආදායම හෝ රැකියාව හෝ වත්කම නොසලකා දෙන ණය (භද ෂබජදපැල භද න‍දඉල ්බා  භද Aිිැඑි ඛද්බ) වශයෙනි. මෙය නින්ජා ණය ක්‍රමය ලෙස හඳුන්වයි. තවත් ණය ක්‍රමයක් නම් 'ගැලපිය හැකි උකස් අනුපාත ණය ක්‍රමයයි. කෙසේ වෙතත් 2000 දශකයේ දෙවන භාගය ආරම්භයේ දී මේ නිවාස බුබ්බුලය පිපිරීයාමට හේතු උත්සන්න විය. උදා: වශයෙන් 2008 ජනවාරි මාසය තුළ ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වතාවට ලෝක ඛනිජතෙල් බැරලයක මිල / 100 ඉක්මවු අතර එහි උපරිම මිල වන / 147 ඉහළ ගියේය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ලෝකයේ අන් රටවල මෙන්ම ඇමරිකාවේ ද ඉහළම උද්ධමනයක් ඇතිවු අතර ඒ හේතුකොටගෙන පාරිභෝගික වියදම් ඉහළ ගියේය. අනෙක් අතට එහි ප්‍රධානතම කර්මාන්තයක් වන වානේ කර්මාන්තයේදීත් තඹ කර්මාන්තයේදීත් බහුලව භාවිත කරනු ලබන රසායනික යෙදවුම් හි මිල එක් වර්ෂයක් තුළ 6 ගුණයකින් වැඩි වී එම කර්මාන්තයෙහි නිමැවුම් ඒකක පිරිවැය ඉහළ ගියේය. මහා පරිමාණ බැර කර්මාන්ත අංශයෙහි ඇති වු මෙම පීඩනය සමනය කරගනු ලැබුවේ ශ්‍රම සේවා නියුක්තිය කප්පාදු කිරීමෙනි. එම ප්‍රතිපත්තියේ අවසාන ප්‍රතිඵලය වූයේ ඉහතින් දැක්වු පරිදි ඉහළ සේවා වියුක්තියක් වාර්තා වීමයි. ඒ  අනුව 208 අගෝස්තු මාසය තුළ පමණක් රැකියා 84000 ක් කපාහැර තිබේ. එසේම ජනවාරි සිට අගෝස්තු දක්වා ඇ.එ.ජ. යේ රැකියා අහිමි වූ සංඛ්‍යාව 605000 කි. මෙම ආර්ථීක අවපාතමය ලක්‍ෂණ නිසා එරට නිවාස හා ඉඩම් වැනි දේපොළ වෙළෙඳපොළ හැකිලීමට භාජනය වූ අතර නිවාස මිල අපේක්‍ෂා නොකළ පරිදි පහත වැටී නිවාස බුබ්බුලයේ පිපිරියාමට එය හේතු විය. එසේම ඉහතින් දැක්වූ පරිදි කාර්මික ක්ෂේත්‍රයේ ඇති වූ පසුබැසීම නිසා ඇමරිකාවේ මෙන්ම යුරෝපයේ කාර්මික නිෂ්පාදන කර්මාන්තය කඩා වැටුණි. ඒ අනුව ඇමරිකාවේ 2008 ජනවාරි වන විට 2% ක්ව පැවති කාර්මික නිෂ්පාදනය 2008 ඔක්තෝබර් වන විට -4% දක්වා පහළ වැටී තිබේ.

එසේම ඇ.එ.ජ. යේ ද.දේ.නි සලකා බලන විට එහි වර්ධනය ශීඝ්‍රයෙන් පහළ බැස ඇති අයුරු දැක ගත හැකිය. එනමි 2004 දී 3.63% ක් වූ ආර්ථීක වර්ධන වේගය 2008 වන විට 0.51% ක දක්වා ද 2009 මැයි මාසය වන විට -3.9% දක්වා පහත බැසීමක් පහත රූපසටහනෙන් දැක ගත හැකිය. මීට අමතරව පසුගිය කාලය පුරාවටම ඇමෙරිකා ආර්ථීකයේ පැවතියේ ගෙවුමිශේෂ හිඟයකි. එය ද.දේ.නි. යේ ප්‍රතිශතයක් ලෙස පහත දැක්වේ.

වර්ෂය	2003	2004	2005	2006	2007	2008

ශේෂය	-4.7	-6.4	-6.07	-6.15	-5.33	-4.33

මෙලෙස ගෙවුම්ශේෂ හිඟයක් පැවතුනද කොටස් වෙළෙඳපොළට මෙන්ම එරට බැංකු පද්ධතියට චීනය, ජපානය, මැදපෙරදිග හා අනෙකුත්් අතිරික්ත සම්පත් ඇති රටවලින් විනිමය ගලා ඒම නිසා පවත්නා වෙළෙඳ අවාසිය එතරම් වැදගත් සාධකයක් ලෙස නොසලකනු ලැබීය. නමුත් එරට මූල්‍ය අර්බුදයේ ස්වභාවය ක්‍රමයෙන් දැඩිවත්ම එරට දේශීය නිෂ්පාදිතය අඩුවීම, බැංකු පද්ධතිය කඩා වැටීම, මූල්‍ය අවදානම නිසා ආයොජකයින් අඩුවීම හේතුවෙන් කොටස් වෙළෙඳපොළේ කඩා වැටීමද සිදුවිය. ඒ අනුව 2007 ඔක්: වන විට ඒකක 1550 ක් ලෙස පැවති කොටස් වෙළෙඳපොළ 2009 මාර්තු වන විට ඒකක 750 පමණ වන තෙක් පහළ බැස තිබේ.

මෙලෙස ඇමෙරිකානු ජාතික නිෂ්පාදනයේ කඩා වැටීමට හේතු වූ තවත් වැදගත් සාධකයක් වී ඇත්තේ ඇමෙරිකාව ඉරාකයේ හා ඇෆ්ගනිස්ථානයේ කරනු ලැබූ යුද්ධය සඳහා අති විශාල මුදල් සම්භාරයක් වැය කොට තිබීමයි. නිෂ්පාදනය වෙනුවෙන් යොදාගත හැකිව තිබූ මෙම මුදල් තොගය ආරක්‍ෂක වියදම් සඳහා දැරීමට ඔවුන්ට සිදුව තිබේ. ලෝකයේ සමස්ත හමුදා වියදම වන ඩොලර් ටි්‍රලියන 1200 න් හරි අඩක්ම ඇමෙරිකාව වැය කිරීමෙන් ඒ බව පැහැදිලි වේ.
මෙම අර්බුදය මූල්‍ය හා ආර්ථීක යන දෙපැත්තේම අර්බුදයක් යැයි කියනු ලබන්නේ මුල්‍ය අර්බුදය තුළින් ආර්ථීක අර්බුදයක් කරා ගමන් කර ඇති නිසයි. ඇමෙරිකානු උකස් වෙළෙඳපොළ බිඳවැටීම නිසා බැංකු පිළිබඳව පැවති විශ්වාසය බිඳවැටුණු අතර මේ නිසා ණය ගෙවීම පැහැර හැරීමෙන් ණය අර්බුදයක් ඇති විය. මේ නිසා වත්කම් මිල පහළ වැටුණු අතර මේ නිසා මිනිසුන්ගේ ආයෝජන ආදායම් අඩුවිය. ආයෝජනය පහළයාම හේතුවෙන් සමාහාර ඉල්ලූම අඩු වීමෙන් ජාතික නිෂ්පාදනය පහළ වැටී ආර්ථීක වර්ධනය අඩු වී සේවා වියුක්තිය ඉහළ යාමෙන් ඉහත දැක්වෙන ආකාරයට රට ආර්ථීක අර්බුදයක් කරා ගමන් කළේය.
මෙම අර්බුදයේ බලපෑම අඩුකර ගැනීම සඳහා ඇමෙරිකානු රජය විසින් ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාමාර්ගයන් රාශියක් අනුගමනය කරනු ලැබීය. ඒවායින් සමහරක් පහත දැක්වේ.

01-	2008 අග භාගයේ දී බුෂ් පරිපාලනය විසින් වටිනාකම් ක්ෂය වී ගිය වත්කම් සතු බැංකු සඳහා සහන වැඩපිළිවෙළට ඩොලර් බිලියන 700 ක් යෙදවීම.

02-	ඔබාමා පරිපාලනය විසින් බැංකු ශේෂ පත්‍ර වල 'විෂ වූ වත්කම්¶ (ඔදංසජ Aිිැඑි) මිලයට ගැනීම සඳහා පෞද්ගලික අනාගත සුරැකුම් අරමුදල් වලට ඩොලර්
ටි්‍රලියනයක සහනාධාර සැපයීම.

03-	එක්සත් ජනපද මෝටර් රථ සමාගම් ලාභ උපයන තත්ත්වයට පත්කිරීම සඳහා මෝටර් රථ කර්මාන්ත කම්කරුවන්ගේ වැටුප්, රැකියා, හා ප්‍රතිලාභ කප්පාදු කිරීමේ වැඩපිළිවෙළ.

04-	බැංකු අතර එහා මෙහා වන ණය සඳහා ගෙවිය යුතු පොළිය නියම කරන පාදක ෆෙඩරල් අරමුදල් අනුපාතය අනාගත කාලයක් සඳහාද 0% සිට 0.25% අතර මට්ටමක පවත්වාගෙන යන බව එරට මහ බැංකුව ප්‍රකාශ කිරීම.

05-	ලෙමන් බ්‍රදර්ස් බැංකුව බිඳවැටීමත් සමග ඇමෙරිකානු රජය දැවැන්ත ඇප දීමේ වැඩසටහනක් ක්‍රියාත්මක කිරීම. ඒ අනුව එතැන් පටන් එරට රජය ඩොලර් ටි්‍රලියන 23.7 ක් තරම් වූ විශාල වැඩසටහනක් පටන්ගෙන ඇත.

06-	ඇමෙරිකාව ලෝකයේ අනෙකුත් රටවල මහ බැංකු සමග එකතු වී මුදල් සැපයුම ප්‍රසාරණය කිරීම. එහි අරමුණ වූයේ ගෝලීය පරිභෝජනය තුළ ස්වයං ප්‍රතිසාධනය පිරිහීමට හේතු වන අඩු වැටුප් හා ඉහළ සේවා වියුක්තියෙන් යුත් අවපාතමය අවදානම් තත්ත්වයෙන් වැළකීමයි.

මෙම මූල්‍ය අර්බුදය ඇමෙරිකාව පදනම් කරගෙන ඇති වුවත් එය එරටට පමණක් බලපාන්නක් නොවේ. එය අනෙකුත් බොහෝ සංවර්ධිත මෙන්ම සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවලටද බලපා තිබේ. විශේෂයෙන් එය ආසියාතික රටවලට  ගෙන ගිය යාන්ත්‍රණ සලකා බලමු.
ඇමෙරිකාවෙන් ආරම්භ වූ මෙම මූල්‍ය අර්බුදය ආර්ථීක අර්බුදයක් කරා ව්‍යාප්ත ව ගොස් එය සෘජුව හා වක්‍ර මාර්ග ඔස්සේ ආසියාතික රටවලට ද බලපාන ලදී. 2008 3 වන කාර්තුව වන විට මෙම බලපෑම ආසියාතික රටවලට දැනෙන්නට විය. ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ හා යුරෝපයේ වූ මූල්‍ය වෙළෙඳපොළ බිඳවැටීමේ ප්‍රතිඵල ශ්‍රීඝ්‍රයෙන් චීනය, ජපානය, කොරියාව, හොංකොං, මැලේසියාව සහ සිංගප්පූරුව වැනි නැගෙනහිර ආසියාතික රටවලට ද පසුව දකුණු ආසියාතික රටවලට ද බලපාන ලදී. මෙකී බලපෑම් වෙළෙඳපොළ ක්‍රියාකාරීත්ව අලාභ, ගෙවුම්ශෙAAෂ හිගයන් ආර්ථීක වර්ධනය පහළ වැටීම, ෆිස්කල් හිගය වර්ධනය වීම, මුදලේ අගය ක්ෂය වීම, සෘජු විදේශ ආයෝජන ගලා ඒම අඩු වීම, විදේශ සංක්‍රාම නොලැබීම, විදේශ වෙළෙඳාම පහත වැටීම, සංචාරක කර්මාන්තයේ බිඳවැටීම් වැනි විවිධාකාරයෙන් බලපාන ලදී.

ආසියාතික රටවල බොහෝ අපනයන එක්සත් ජනපදය හා යුරෝපා සංගමය වෙත සිදුකෙරේ. මේ නිසා එක්සත් ජනපදයේ හා යුරෝපා සංගමයේ මෙම අර්බුදය විදේශ අපනයන වෙළෙඳපොළ බිඳවැටීම හරහා සෘජුව බලපාන ලදී. අනෙක් අතට ආසියාතික රටවල සංචාරක කර්මාන්තය සඳහා වූ ඉල්ලූමේ වැඩි ප්‍රමාණයක් ජනනය වන්නේ ඉහත කී රටවල් ඇසුරෙනි. එම රටවල ආර්ථීකය බිඳ වැටීම ආසියාතික රටවල සංචාරක කර්මාන්තයට අලාභ ගෙනදුන් අතර එම රටවල ප්‍රධාන විනිමය උපයන මාර්ගයක් අහිමි වීමට ද හේතුවක් විය. රටවල් කිහිපයක් හැරුණු විට බොහෝ ආසියාතික රටවල් එක්සත් ජනපදය හා යුරෝපයෙන් ලබාගත් ණය හා සෘජු විදේශ ආයෝජන මත රඳා පවතී. මෙම මූල්‍ය අර්බුදය එකී සංවර්ධිත රටවලින් කෙරෙන ආයෝජන බිඳවැටීමකට මෙන්ම පවත්නා ආයෝජන ඉවත් කරගෙන යාමකට තුඩුදෙන ලදී. බොහෝ ආසියාතික රටවලට විදේශ සංක්‍රාම වැඩි ප්‍රමාණයක් උපයන ලද්දේ මැදපෙරදිග රටවල නියුතු ශ්‍රමිකයන් මගිනි. මූල්‍ය අර්බුදයේ බලපෑම මැදපෙරදිග රටවලට බලපාන තත්ත්වයක් තුළ එහි කර්මාන්ත බිඳවැටීම තුළ එහි සේවයේ නියුතු ආසියාතික රටවල ශ්‍රමිකයන්ගේ රැකියා අවිනිශ්චිතතාවයකට මෙන්ම විදේශ සංක්‍රාම ලැබීමේ මාර්ග ඇණහිටීමකට තුඩුදෙන ලදී. චීනය ජපානය ඇතුළු කාර්මික රටවල මෙන්ම වෙනත් ආසියාතික රටවල ප්‍රධාන බලශක්ති මූලාශ්‍රය වූයේ ඛනිජ තෙල් ය. මෙම අර්බුදය තුළ ඛනිජ තෙල් මිල පෙර නොවූ විරූ ආකාරයෙන් ඉහළ යාම හමුවේ පාරිභෝගික භාණ්ඩවල මෙන්ම කාර්මික භාණ්ඩවල මිල ඉහළ යාමකට මෙන්ම සමහර කර්මාන්ත වසා දැමීමකට ද තුඩු දෙන ලදී.
ශ්‍රී ලංකාවට මෙය බලපාන ආකාරය ගැන බලන විට සෘජු හා වක්‍ර යන දෙපාර්ශවයෙන්ම බලපෑම් ඇති වේ. මෙය ආරම්භ වන්නේ ප්‍රධාන වශයෙන් ඇමෙරිකා හා යුරෝපා කලාපයෙනි. මෙම ආර්ථීක බිඳවැටීම ශ්‍රී ලංකාවට සෘජුවම බලපා තිබේ. ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන අපනයන කලාප 02 ක් වන්නේ උතුරු ඇමෙරිකා හා යුරෝපා කලාපයයි. මේ නිසා ලංකාවේ තේ කර්මාන්තයට, ඇඟළුම් කර්මාන්තයට, විදේශ ආයෝජන වලට හා විදේශිකයන් එවනු ලබන ප්‍රේෂණ වලට සෘජුවම අහිතකර ලෙස බලපායි.

ඒ අනුව අපනයන කර්මාන්ත සලකා බලන විට, එයට දැඩි ලෙස බලපා තිබේ. හේතුව අපගේ  ඇඟළුම් අපනයනයෙන් 90% ක් පමණ අපනයනය කරන්නේ යුරෝපයට හා උතුරු ඇමෙරිකාවට වීමයි. පවත්නා ලෝක ආර්ථීක අර්බුදයට අමතරව යුරෝපා රටවලට යවනු ලබන ඇඟළුම් වෙනුවෙන් ලැබී ඇති වරණීය තීරු බදු සහන (ඨීඡ +) පිළිබඳව ද අභියෝග එල්ල වී ඇත. මෙම සහනය යටතේ යුරෝපා සංගමයට යවන මුළු ඇඟළුම් ප්‍රමාණය මුළු ඇඟළුම් වටිනාකමින් 35% ක් පමණ වේ. මෙම අර්බුදය හේතුවෙන් ඇඟළුම් සඳහා ඇති ඉල්ලූම අඩු වීමෙන් ලංකාවේ ඇඟළුම් අපනයන ක්ෂේත්‍රයට දැඩි බලපෑමක් එල්ල වී තිබේ. මේ නිසා ඇඟළුම් අලෙවි කිරීමේදී වර්ෂ 02 කට පමණ ප්‍රශ්න මතු වීමට ඉඩ ඇත.

එසේම ලෝක වෙළෙඳපොළේ තේ රබර් වැනි අපනයන භාණ්ඩ සඳහා පැවති ඉල්ලූම සහ මිල ගණන් වල පසුබෑම හේතුකොටගෙන එම කර්මාන්ත දැඩි අර්බුදයකට පත්වී තිබේ. 2008 වසරේ අවසාන කාර්තුව වන විට තේ හා රබර් සඳහා පැවති සාමාන්‍ය මිල ගණන් වලින් 80% කින් පමණ අඩු වී ඇත. මේ නිසා 2007 දී -4.56% ක්ව තිබූ ජංගම ගිණුමේ හිගය 2008 දී -5.73% දක්වාත් වර්ධනය වී තිබේ.
එමෙන්ම ලෝක වෙළෙඳපොළේ තෙල් ඉල්ලූම අඩුවී මිල පහළ වැටීම නිසා මැද පෙරදිග රටවල තෙල් සැපයුම අඩුවී ඔවුන්ගේ නිෂ්පාදනය පහත වැටීම නිසා ආදායම අඩුවීම හේතුවෙන් මැදපෙරදිග රටවලින් අපගේ තේ මිලදී ගැනීම අඩුවිය හැකිය. එසේම එම රටවලින් ලැඛෙන රැකියා ප්‍රමාණය අඩුවීමට මෙය බලපානු ඇත. මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ විදේශ විනිමය සැපයුම අඩුවීම කෙරෙහි සෘජුවම බලපායි. මීට අමතරව ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරක ව්‍යාපාරයට ද මෙම අර්බුදය දැඩි ලෙස බලපා තිබේ.

එසේම ශ්‍රී ලංකාව ජාත්‍යන්තර ණය බොහෝ සෙයින් ලබාගන්නා රටකි. ලෝකයේ මහා බැංකු මූල්‍ය අර්බුදයකට යන විට අපට ණය ලබා ගැනීම අසීරු වේ. ඩොලර් මිලියන 250 ක් දෙනවා යැයි කියූ බැංකු එය මිලියන 50 - 100 දක්වා කැපීමට සූදානම්ය. එවිට අපගේ ආර්ථීක ඉලක්ක සපුරා ගැනීමට අසීරු වේ. මෙලෙස ලෝකයේ බැංකු ණය දීම අඩුවන විට පොළි අනුපාතය විශාල ලෙස ඉහළ යන අතර එය අප වැනි රටකට දරා ගැනීමට අසීරු වේ.
අනෙක් අතට ලෝක මූල්‍ය අර්බුදය ශ්‍රී ලංකාව ඇතුළු 3 වන ලෝකයේ රටවලට හිතකර අන්දමින් ද බලපා තිබේ. එනම් ලෝක වෙළෙඳපොළේ ඛනිජ තෙල් මිල පහළ බැසීම, අමුද්‍රව්‍ය මිල ගණන් හා ප්‍රධාන භාණ්ඩවල මිල පහළ බැසීම, ලෝක ආහාර අර්බුදය ව්‍යර්ථ වීම වැනි වාසි ඇති වී තිබේ.
මෙම මූල්‍ය අර්බුදයෙන් ලංකාවට ඇතිවන බලපෑම අවම කරගැනීම සඳහා ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් විවිධ ප්‍රතිපත්ති හා ක්‍රියාමාර්ගයන් අනුගමනය කර තිබේ. ඒවායින් සමහරක් පහත දැක්වේ.

 ණය අර්බුදයේ බලපෑම අඩුකරගැනීම සඳහා ඉරානයෙන් සහනදායී ණය පහසුකම් ලබා ගැනීම.
 දේශීය ආර්ථීකය ආරක්‍ෂා කරගැනීම හා ශක්තිමත් කර ගැනීම සඳහා පොළී අනුපාත හා විනිමය අනුපාත ස්ථාවරව පවත්වා ගැනීමට මහ බැංකුව අවධානයෙන් පසුවීම.
 භාණ්ඩාගාර බිල්පත් හා බැඳුම්කර වෙළෙඳපොළ විදේශ ආයෝජකයන් සඳහා විවෘත කිරීම. එහිදී හදිසියේ එම ප්‍රාග්ධනය පිටවීමක දී මුහුණ දීමට හැකියාවක් ලැඛෙන පරිදි සීමාවන් පනවමින් ප්‍රවේශම් සහතව එය සිදු කිරීම.
 බැංකු වලින් සිදුකරන ණය දීම් පිළිබඳව මහ බැංකුව දැඩි අවධානයකින් සිටීම.
 ණිවාස ණය සඳහා අදාළ අවදානම් බර තැබීම 50% සිට 55% දක්වා වැඩි කිරීම.
 බැංකු අධීක්‍ෂණ කටයුතු වඩා විධිමත් හා ශක්තිමත් කිරීම සහ අවදානම් කළමනාකරණය පිළිබඳව බැංකු දැනුවත් කිරීම මහ බැංකුව විසින් සිදු කිරීම.
 උපරිම වශයෙන් ලබාදිය හැකි ණය සීමා හා තනි පුද්ගලයකුට ලබාදිය හැකි ණය සීමාවන් පිළිබඳව මහ බැංකුව විසින් බැංකු වලට නියෝග පැනවීම.
 ඉහළ ජාත්‍යන්තර ඛනිජ තෙල් මිල ගණන් වලට අනුව දේශීය මිල ගණන් ගැලපීමේ ප්‍රතිපත්තිය.

මේ අනුව සමස්තයක් වශයෙන් සලකන විට වත්මන් ලෝක ආර්ථීක අර්බුදය ඇමෙරිකාව ඇතුළු ලෝකයේ සියළුම රටවලට බලපානු ලැබුවද කාලයාගේ ඇවෑමෙන් මෙහි බලපෑම ක්‍රමයෙන් අඩු වී යනු ඇත. එනම් කලින් කලට ආර්ථීක උත්පාත හා අවපාත තත්ත්වයන් ඇතිවීම ස්වාභාවික තත්ත්වයක් වන බැවිනි.

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

 -	Yilmaz, Akyuz, The Current Global Financial Turmoil developing countries, Third world Network, 2008. (http/www.twnside.org.sg/title2/ge/ge11.pdf)
 -	The World Economic Crisis: A Marxist Analysis. A lecture by Nick Beams, at world Socialist Web Site (wsws.org)
 -	http//course1.winona.edu/wyu
 - ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව, වාර්ෂික වාර්තාව 2008, ඇම්.ඩී. ගුණසේන සමාගම, කොළඹ 01

ආර්ථිකය

ගෝලීය ආර්ථීක අර්බුද


Arbejdernes og Bøndernes Røde Hær (, РККА, , RKKA, ofte forkortet på russisk til Красная aрмия; KA, på dansk: Den Røde Hær) var hæren og flyvevåbnet i den Russiske Socialistiske Føderative Sovjetrepublik, og efter 1922 Unionen af socialistiske sovjetrepublikker. Hæren blev etableret umiddelbart efter Oktoberrevolutionen i 1917, hvor bolsjevikkerne opbyggede en hær for at modsætte sig de allierede militære styrkers, især Den Hvide Hærs, angreb på den nye stat under den russiske borgerkrig. Fra februar 1946 kom Den Røde Hær sammen med den sovjetiske flåde til at udgøre de vigtigste komponenter i de sovjetiske væbnede styrker, der fik det officielle navn "Den sovjetiske hær" (, ) indtil opløsningen af Sovjetunionen i december 1991. Vesten fortsatte imidlertid med at kalde hæren 'Den Røde Hær' under Den Kolde Krig.

Den Røde Hær betragtes som den afgørende landstyrke, der sikrede de allieredes sejr i Europa under Anden Verdenskrig. Under operationer på [[Østfronten under 2. verdenskrig|Østfronten] kunne 75%-80% af de tyske landstyrker (Wehrmacht og Waffen-SS), der var indsat i krigen, som blev gjort ukampdygtige, tilskrives Den Røde Hær. Kampene på østfronten var stort set udelukkende mellem Tyskland og den røde hær (som var massivt støttet af US) hvorfor tallet vil være højt.

Den tidlige historie

Den Røde Hær blev dannet den 15. januar 1918 på grundlag af den allerede eksisterende Røde Garde. Den officielle hyldestdag for den Røde Hær, den 23. februar, markerer dagen for den første masseindskrivning i hæren foretaget i Moskva og Sankt Petersborg samt den første egentlige krigshandling mod den tyske besættelse. Den blev en vigtig national helligdag i Sovjetunionen og er stadig i dag helligdag i Rusland. Den blev kaldt "den Røde Hærs Dag"; i dag hedder den "Dagen for Moderlandets Forsvarere". Lev Trotskij, der var krigskommissær fra 1918 til 1924, menes at være den egentlige grundlægger af den Røde hær.

I begyndelsen fungerede den Røde Hær som en frivillig enhed uden rang og distinktioner. Officererne blev endda valgt på demokratisk vis. Men fra den 29. maj 1918 blev der indført værnepligt for alle mænd mellem 18 og 40 år. For at håndtere de mange værnepligtige blev der oprettet regionale "militære kommissariater" (ikke at forveksle med krigskommissariatet) rundt omkring i Sovjetunionen.

Alle enheder i den Røde Hær fik udpeget en 'politisk kommissær', der havde beføjelser til at omstøde enhver ordre, han måtte finde i strid med kommunistpartiets principper. Partiledelsen mente, at det var nødvendigt med fuld politisk kontrol over militæret, især fordi den Røde Hær i høj grad bestod af officerer fra den tidligere kejserlige hær. Fra 1941 ophævede Sovjetunionens kommunistiske parti midlertidigt ordningen med politiske kommissærer og genindførte formel militærrang og dekorationer.

2. verdenskrig

Da Nazi-Tyskland angreb Sovjetunionen den 22. juni 1941, bestod den Røde Hær af omkring 1.5 millioner mand, der var dårligt forberedt på krig. Politiske udrensninger i hærens officerskorps især i den øverste ledelse havde svækket den, og soldaterne manglede erfaring og træning. I krigens første uger blev store dele af det sovjetiske luftvåben udslettet, mens flyene stod på jorden. I samme periode blev store, sovjetiske hærenheder, flere hundredtusinde soldater, omringet af de fremrykkende tyske troppers Blitzkrieg. Mange af dem overgav sig til tyskerne.

De sovjetiske soldater blev mejet ned på slagmarken. Det var et resultat af utilstrækkelig implementering af erfaringerne fra Vinterkrigen og observationerne af den tyske blitzkriegstaktik mod Frankrig. Sovjet var begyndt at efterligne tyskerne og placere de fleste panserkøretøjer i store, fuldt mekaniserede divisioner og korps. Denne reorganisering var imidlertid kun delvis gennemført, da Barbarossa gik i gang, da der ikke var tilstrækkelig mange kampvogne til rådighed til at bringe de mekaniserede korps op på den ønskede styrke.

De lange tyske forsyningslinjer, Hitlers spredning af de tyske tropper og en generation af dygtige, sovjetiske kommandører blev Sovjets redning. Efter sejrene ved Moskva, Stalingrad og Kursk knækkede den Røde Hær ryggen på den tyske hær. Men tabene var enorme for Sovjetunionen. Nogle Nogle siger, at syv millioner soldater døde. Andre siger helt op til 10 millioner. Officielt angav Sovjetunionen under Stalin det samlede antal af civile og militære døde til 7 mio. Et tal der sidenhen blev opjusteret til 26-27 mio. af Mikhail Gorbatjov i 1989. Antallet af militære døde blev opgjort til 8,7 mio.

Igennem massiv propaganda var det lykkedes at vække en voldsom patriotisme i befolkningen. Soldaterne blev gjort til helte, og mange meldte sig til det, der blev kaldt den "Store Patriotiske Krig". Ved slutningen af 1945 toppede antallet af soldater i den Røde Hær omkring 12 millioner.

Efter krigen
Efter 2. verdenskrig faldt antallet af soldater fra omkring 13 millioner til ca. fem millioner.
Gennem hele den kolde krig forblev antallet af soldater i den sovjetiske hær på mellem tre og fem millioner. Antallet af soldater blev opretholdt af en værnepligt på minimum to år, som omfattede alle fysisk funktionelle mænd. Det betød, at den sovjetiske hær forblev verdens største i hele perioden mellem 1945 og 1991.

I 1946 ændrede den Røde Hær officielt navn til 'Sovjets Hær'.
I 1949 fremstillede og testede Sovjetunionen sin første atombombe.

I koldkrigstiden blev den sovjetiske hær brugt til at holde sammen på de kommunistiske stater i Østeuropa og knuse oprør. Således blev hæren sat ind mod oprørene i Ungarn, Tjekkoslovakiet og DDR i 1950'erne og 1960'erne.

Den sidste krig, den sovjetiske hær var involveret i, var krigen i Afghanistan fra 1979 og 10 år frem. Her støttede Sovjetunionen aktivt den siddende pro-sovjetiske regering, mens USA på den anden side støttede de muslimske oprørere (mujahedin).

Den lange krig og opretholdelsen af den fem millioner mand store hær var med til at køre den sovjetiske økonomi i sænk og bidrog til Sovjetunionens sammenbrud.

Afviklingen

Fra omkring 1985 til 1990 begyndte den nye sovjetiske leder, Mikhail Gorbatjov at indskrænke hæren og de enorme økonomiske ressourcer, den lagde beslag på. Hæren blev langsomt reduceret, og i 1989 havde den sovjetiske hær trukket sig ud af alle Warszawapagt-lande. Samme år trak Sovjetunionen også sine tropper ud af Afghanistan.

I 1990 erklærede Litauen sin selvstændighed, og østblokken faldt fra hinanden. Land efter land gennemførte revolutioner. Sovjetunionen var i krise, og Gorbatjov blev stærkt kritiseret for ikke at sætte hæren ind.
I august 1991 spillede hæren en afgørende rolle, da flere højtstående officerer deltog i et kupforsøg mod Gorbatjovs reformvenlige regering. Kampvogne blev sat ind i Moskvas gader, men kupforsøget slog fejl, da indbyggerne blokerede gaderne, og soldaterne nægtede at skyde på deres landsmænd.

Efter Sovjetunionens kollaps blev Sovjets Hær opløst, og dens udstyr delt mellem de nye stater. Hovedparten af Sovjets Hær, herunder de fleste atomvåben, blev inkorporeret i den nye russiske hær. Militærstyrker udstationeret i de østeuropæiske lande, herunder Baltikum, returnerede til Rusland i årene 1991 – 1994.

Referencer

Kilder
 .

Se også

 2. verdenskrig

Eksterne henvisninger

Ruslands militær
Sovjetunionens militær

Den Røde Hær


Nolina texana es una especie de planta con rizoma perteneciente a la familia de las asparagáceas. Es originaria de  Norteamérica.

Descripción
Es una planta casi sin tallo, que  forma grupos de  1 a 1,5 m de diámetro. Las hojas son herbáceas de color verde fuerte, con tonos de color amarillo, cóncavo-convexas, cayendo al suelo, miden de 80 a 140 cm de largo y 2-4 mm de ancho. Los márgenes de las hojas son suaves, rara vez dentados. La inflorescencia ramificada es de 0,3 y 0,6 metros de largo. Las flores de color blanco (rara vez de color rosa) son de 2 a 3,5 mm de largo. El período de floración se extiende de abril a mayo. El fruto es una cápsula leñosa de 4 a 5.5 mm de largo y de ancho. Las semillas son esféricas de 2,5 a 4 mm de diámetro. Nolina texana es  resistente a las heladas de a menos 20 °C.

Distribución y hábitat

Nolina texana se encuentra en los estados de EE.UU. de Texas, y Nuevo México, donde es común a una altitud  de 200-1700 metros. Crece en prados, en terrenos pedregosos y colinas bajas. Está asociada con Nolina lindheimeriana, Yucca rupicola, y el híbrido natural  Yucca × keithii.

Nolina texana es un miembro de la Sección Erumpentes. Está generalizada. El área de distribución se extiende desde el oeste de la Meseta de Edwards por la región Trans-Pecos en Texas , hasta el centro de Nuevo México. La apariencia es similar a Nolina greenei, sin embargo, Nolina greenei tiene una inflorescencia más larga y ramificada.

Taxonomía
Nolina texana fue descrita por Sereno Watson y publicado en Proceedings of the American Academy of Arts and Sciences 14: 248, en el año 1879.
Etimología
Nolina: nombre genérico otorgado en honor del botánico francés  Abbé P. C. Nolin, coautor del trabajo publicado 1755 Essai sur l'agricultura moderne.

texana: epíteto geográfico que alude a su localización en Texas.
|Sinonimia
Beaucarnea texana (S.Watson) Baker
Nolina affinis Trel.
Nolina erumpens var. compacta Trel.
Nolina texana var. compacta (Trel.) I.M.Johnst.

Referencias

Enlaces externos

Nolina texana en Flora de Norteamérica

texana
Flora de Estados Unidos
Plantas descritas en 1879
Plantas descritas por S.Watson

Nolina texana


Les Coruncanii (ou gens Coruncania) était une famille plébéienne de la Rome antique. Le premier membre de la famille à se faire connaître est Tiberius Coruncanius, un homo novus qui devient consul en 280 av. J.-C. et dictateur en 246.

Origine
Selon Cicéron, Tiberius Coruncanius était originaire de Tusculum. Cependant, dans un discours rapporté par Tacite, l'empereur Claude a déclaré que les Coruncanii étaient originaires de Cameria.

Onomastique des Coruncanii
Les praenomina associés aux Coruncanii qui apparaissent dans l'histoire sont Tiberius, Gaius, Lucius, et peut-être Publius. Les différents Coruncanii connus uniquement par des inscriptions utilisaient une variété de noms, y compris les praenomina communs Quintus, Gaius, Gnaeus, Lucius, Marcus, et Sextus. Il existe des exemples isolés d'Aulus, Manius et peut-être Spurius, mais Aulus et Spurius ne sont connus que par des filiations, tandis que Manius était un affranchi, de sorte qu'il ne s'agissait peut-être pas des praenomina habituels des Coruncanii.

Aucune branche parallèle n'est identifiable dans les textes et inscriptions.

Membres connus

 Tiberius Coruncanius, grand-père du consul de 280 avant J.-C.
 Tiberius Coruncanius, père du consul de 280 avant J.-C.
 Tiberius Coruncanius , consul en 280 avant J.-C., il triomphe des Étrusques . Il fut probablement censeur vers 270, devint le premier plébéien Pontifex Maximus vers 254, et fut dictateur en 246. Coruncanius était un orateur et un juriste distingué.
 Gaius et Lucius Coruncanius, ambassadeurs envoyés à Teuta en 230 av. J.-C., pour se plaindre des déprédations maritimes de ses sujets. Lucius a été mis à mort sur ses ordres, provoquant la première guerre illyrienne.
 Coruncania, une affranchie nommée sur un monument de Nuceria.
 Coruncania C. f., l'une des filles de Gaius Caecilius Gallus, soldat et fonctionnaire municipal, et de sa femme, Proxinia Procula, nommée sur un monument à Rusicade en Numidie.
 Aulus Coruncanius, l'ancien maître de Coruncania.
 Gaius Coruncanius, le père de Gaius Coruncanius Oricula.
 Gaius Coruncanius, l'ancien maître de Gaius Coruncanius Hilarus.
 Lucius Coruncanius, l'ancien maître de Lucius Coruncanius Laches.
 Gnaeus Coruncanius, le père de Gnaeus Coruncanius Rufus.
 Manius Coruncanius M. s., un esclave nommé dans une inscription de Minturnae .
 Marcus Coruncanius, maître de Manius.
 Quintus Coruncanius, l'ancien maître de Coruncania Pasis.
 Quintus Coruncanius, l'ancien maître de Quintus Coruncanius Theucer.
 Sextus Coruncanius, l'ancien maître de Sextus Coruncanius Chilo et Coruncania Chila.
 Spurius Coruncanius, le père de Coruncania Tertia.
 Coruncania Sexe. l. Chila, une affranchie enterrée à Rome.
 Sextus Coruncanius Sexe. l. Chilon, affranchi enterré à Rome.
 Coruncania Q. l. Creste, affranchie enterrée à Rome.
 Quintus Coruncanius Q. l. Eros, un affranchi enterré à Rome.
 Gnaeus Coruncanius Faustinus, inhumé à Vicus Augusti en Sardaigne, âgé de vingt-cinq ans.
 (Quinta ? ) Coruncania Hilara, nommé dans une inscription funéraire de Rome.
 Gaius Coruncanius C. l. Hilarus, un affranchi devenu l'un des Seviri Augustales à Augusta Taurinorum .
 Coruncania Sexe. F. Ismurna, enterrée à Rome.
 Lucius Coruncanius L. l. Laches, affranchi enterré à Rome.
 Gaius Coruncanius C. f. Oricula, un  , ou ingénieur militaire, et tribun militaire avec la Legio XXI Rapax, enterré à Rome, avec un monument dédié par sa femme, Julia Pia.
 Coruncania Q. l. Pasis, une affranchie nommée dans une inscription de Rome.
 Gnaeus Coruncanius Cn. F. Rufus, l'un des fonctionnaires qui ont présidé les rites de Diane à Rome, vers l'an 1.
 Quintus Coruncanius Statius, l'ancien maître de Quintus Coruncanius Eros et Coruncania Creste, enterré à Rome.
 Coruncania S. f. Tertia, nommé dans une inscription de Rome.
 Quintus Coruncanius Q. l. Theucer, affranchi enterré à Rome.
 Marcus Aurelius Coruncanius Victor, enterré à Rome avec sa femme, Vitella Romana, dans leur sépulcre familial.

Notes et références

Gens romaine

Coruncanii


Lars Bloch (* 6. August 1938 in Hellerup; † 27. März 2022 in Rom, Italien) war ein dänischer Schauspieler. Er wirkte meist in italienischen Filmen mit.

Leben
Bloch lebte als Kind in Rungsted und Charlottenlund, bevor er mit seinen Eltern nach Mariager (Jütland) zog. Nach erfolgreichem Abschluss seiner Schulzeit 1956 besuchte er Italien. Nach der Ableistung seines Militärdienstes bei der Marine kam Bloch im Frühjahr 1959 nach Italien zurück und wurde aufgrund seiner großen, massigen, blonden und meist bärtigen Erscheinung schnell in Filmen als Prototyp des nordischen Bösewichtes besetzt. Seine ersten beiden Filme entstanden unter der Regie von Lucio Fulci. Bis in die 1980er Jahre hinein spielte er so in vielen Filmen, darunter auch knapp zehn Italowestern, meist kleine Rollen; gelegentlich war er auch in größeren Produktionen (wie Carol Reeds Michelangelo – Inferno und Ekstase – als Gründer der Schweizer Garde –) oder in positiven Rollen wie der des Königs Richard Löwenherz im Robin-Hood-Film Der feurige Pfeil der Rache zu sehen. In den 1970er Jahren arbeitete er mehrmals mit Joe D'Amato zusammen, der ihn in Eroi all'inferno (unter Pseudonym) in einer seltenen Hauptrolle besetzte. Sein Schaffen umfasst rund 60 Produktionen.

Nach seiner aktiven Laufbahn war Bloch als Vertriebsleiter von DVD-Produktionen italienischer Filme für den japanischen Markt beschäftigt und war gelegentlich an der Produktion einiger Kinofilme beteiligt.

Lars Bloch starb am 27. März 2022 im Alter von 83 Jahren in Rom.

Filmografie (Auswahl)
 1960: Der Bucklige von Rom (Il gobbo)
 1962: Die schöne Ippolita (La bellezza di Ippolita)
 1964: Seitensprünge (Extraconiugale)
 1966: Kopfgeld: Ein Dollar (Navajo Joe)
 1967: Ein Dollar zwischen den Zähnen (Un dollaro tra i denti)
 1967: Töte, Django (Se sei vivo spara)
 1967: Das wilde Auge (L'occhio selvaggio)
 1969: Ein Atemzug Liebe (Rafali u dva scra)
 1969: Die Freundin war immer dabei (Certo, certissimo, anzi probabile)
 1969: Umarmung (Le sorelle)
 1970: Der feurige Pfeil der Rache (L'arciere di fuoco)
 1972: Beichtet Freunde, Halleluja kommt (Il West ti va stretto, amico… è arrivato Alleluja)
 1972: Ein Hosianna für zwei Halunken (Trinità e Sartana figli di…)
 1972: 100 Fäuste und ein Vaterunser (Alleluja e Sartana, figli di… Dio)
 1973: Der Barmherzige mit den schnellen Fäusten (Sentivano... uno strano, eccitante, pericoloso puzzo di dollari)
 1973: Crow (…E il terzo giorno arrivo il Corvo)
 1973: Der Mann mit der Kugelpeitsche (Il mio nome è Shanghai Joe)
 1974: Die Höllenfahrt (Il lupo dei mari)
 1974: Eroi all'inferno
 1975: Der Graf von Monte Christo (The Count of Monte-Christo)
 1975: Die Rotröcke (Giubbe rosse)
 1975: Der Tomatenkrieg (Antonio e Placido – Attenti ragazzi… chi rompe paga)
 1976: Black Emanuelle – Stunden wilder Lust (Emanuelle in America)
 1980: Fantozzi contro tutti

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Darstellender Künstler (Dänemark)
Däne
Geboren 1938
Gestorben 2022
Mann

Lars Bloch


O echipă este un grup de două sau mai mult de două persoane care interacționează, deliberează și gândesc într-un mod coordonat și cooperant, unite intre ele de intentia atingerii unui obiectiv comun. Un grup în sine (o mulțime) nu constituie neapărat o echipă. Sunt multe diferitele componente care dau conformare conceptului echipă (cum ar fi spre exemplu componenta numită manager, sau componenta denumita agent (impresari). De asemenea, tot echipă constituie și un ansamblu de persoane coordonate și cu intenția obținerii de profit .

Astfel, de exemplu, jucătorii unui club sportiv pot conforma o echipă pentru a practica sportul dorit de ei. În alt registru, persoane directoare din cadrul logisticii de transport pot selecționa echipe de cai, de câini sau de boi în scopul de a transporta mărfuri, etc.

De reținut! Orice echipă este grup, dar nu orice grup este echipă.

Referințe

Legături externe

Grupuri sociale

Echipă


Claudia Ann Koonz é uma historiadora americana sobre a Alemanha Nazista. A crítica de Koonz ao papel das mulheres durante a era nazista, de uma perspectiva feminista, tornou-se um assunto de muitos debates e pesquisas em si mesma. Ela recebeu o PEN New England Award e foi finalista do National Book Award. Koonz apareceu nos podcasts Holocaust, apresentados pela University of California Television, e Real Dictators, apresentado por Paul McGann. Nos meses anteriores à eleição presidencial dos Estados Unidos em 2020, Koonz escreveu sobre os riscos da autocracia nos Estados Unidos para a History News Network e o Public Seminar da New School.

Educação
Koonz recebeu um BA em 1962 da Universidade de Wisconsin, Madison, que incluiu dois semestres estudando na Universidade de Munique. Depois de um ano viajando por terra pela Ásia, ela estudou na Columbia University, onde obteve um mestrado em 1964, antes de obter um doutorado na Rutgers University em 1969.

Bolsa de estudos
Claudia Koonz é professora emérita da Peabody Family no Departamento de História da Duke University. Antes de ingressar na Duke em 1988, ela lecionou no College of the Holy Cross em Worcester, Massachusetts, e na Long Island University, Southampton de 1969 a 1971.

Juntamente com Renate Bridenthal, ela editou a primeira antologia da história das mulheres europeias, Becoming Visible. Posteriormente, ela publicou dois livros, Mothers in the Fatherland: Women, the Family and Nazi Politics e The Nazi Conscience, que analisam as fontes de apoio dos alemães comuns ao Partido Nazista durante a República de Weimar e a Alemanha Nazista. A Consciência Nazista foi traduzida para o espanhol, japonês e russo. Seu livro atual sobre estereótipos na mídia francesa (a ser publicado pela Duke University Press) é Between Foreign and French: Prominent French Women from Muslim Backgrounds in the Media Spotlight, 1989-2020.

Mothers in the Fatherland
Koonz é mais conhecida por documentar o apelo do nazismo para as mulheres alemãs e entender seu entusiasmo pelos nazistas. Koonz estabeleceu que os líderes de grupos feministas, cívicos e religiosos alemães concordaram com a nazificação () que coagiu os alemães a seguir a política nazista. As mulheres nos movimentos marxistas juntaram-se aos homens na operação de redes clandestinas de oposição. Koonz observou que as mulheres que apoiavam os nazistas aceitavam a divisão nazista dos sexos em uma esfera pública para os homens e uma esfera privada para as mulheres. Um crítico do New York Times escreveu que Mothers in the Fatherland (Mães na Pátria) explorou o "paradoxo de que as próprias mulheres que eram tão protetoras com seus filhos, tão calorosas, carinhosas e generosas com suas famílias, podiam ao mesmo tempo demonstrar uma crueldade extraordinária". Koonz afirmou que as mulheres envolvidas em atividades de resistência eram mais propensas a passar despercebidas devido aos valores "masculinos" do Terceiro Reich. Uma mãe, por exemplo, poderia contrabandear folhetos ilegais através de um posto de controle em um carrinho de bebê sem levantar suspeitas.

Koonz também é conhecida por sua afirmação de que dois tipos de mulheres se afirmaram no Terceiro Reich: aquelas, como Gertrud Scholtz-Klink, que ganharam poder sobre as mulheres sob sua supervisão em troca de subserviência aos homens que exerciam poder sobre elas (a trade off autoritária) e as mulheres que violaram as normas da sociedade civilizada, como guardas de acampamento como Ilse Koch. Koonz inclui mulheres que se opunham 100% ao nazismo, bem como críticas de "questão única" (de, por exemplo, esterilização e eutanásia), mas não protegeram ou protestaram contra a deportação de judeus para campos de extermínio. As opiniões de Koonz muitas vezes foram confrontadas com as de Gisela Bock em uma batalha que alguns chamaram de  (briga entre historiadores da mulher).

Mothers in the Fatherland integra pesquisa de arquivo em uma exploração da "natureza do compromisso feminista, cumplicidade no Holocausto e o significado do passado da Alemanha". Os nazistas prometeram "emancipação da emancipação", um apelo que ressoou entre os alemães, que temiam que a igualdade entre homens e mulheres significasse "desintegração social e familiar". Mas Koonz destaca os paradoxos produzidos pela dependência do Terceiro Reich da participação das mulheres (como subordinadas, com certeza) na criação de filhos, assistência social, educação, vigilância, assistência médica e conformidade com a política racial. Um crítico do New York Times escreveu que Koonz escavou "profunda e perspicazmente em uma variedade de documentos,... confisco, ostracismo, deportação e assassinato.

Catherine Stimpson chamou a mensagem contraditória de Mothers of the Fatherland de "dolorosa" porque:"Se muitas sociedades privam as mulheres do poder sobre si mesmas, as mulheres ainda têm poder para exercer. As mulheres, embora outras para os homens, também têm seus outros. Nos Estados Unidos, as mulheres brancas possuíam escravos negros de ambos os sexos, e na Alemanha Nazista, como Claudia Koonz nos mostrou em seu livro comovente, Mothers in the Fatherland, as mulheres nazistas brutalizaram e mataram judeus de ambos os sexos. E os colonizadores dominavam os colonizados de ambos os sexos.

A Consciência Nazista
A erudição convencional define o nazismo por seu antissemitismo, antimodernismo e antiliberalismo, conforme expresso em publicações como , mas The Nazi Conscience (A Consciência Nazista) examina os valores "positivos" da comunidade e pureza étnica que atraíram os alemães comuns, incluindo milhões que nunca votaram nos nazistas antes da ascensão de Adolf Hitler.

Um crítico escreveu que o livro de Koonz nos desafia a "suspender temporariamente nossa compreensão do nazismo e tentar entender o movimento como os próprios nazistas o entendiam. Ao fazer isso, podemos entender melhor como as doutrinas racistas assassinas se infiltraram tão facilmente no tecido moral e psicológico do povo alemão".

Um crítico da The Review of Politics chamou The Nazi Conscience de um "livro meticulosamente pesquisado e escrito de forma cativante". Outro crítico chamou-o de um "tour de force" que documenta a formação de um consenso que evoluiu durante os anos "normais" do Terceiro Reich, 1933-1941. Essa foi uma época em que a política racial nacional-socialista congelou ou, de acordo com Koonz, "metástase" em três contextos: a persona pública de Hitler, think tanks acadêmicos e redes burocráticas.

Durante esses anos, a base nazista raivosamente anti-semita foi controlada pelo próprio Hitler e pelos proponentes de um ataque "racional" contra os judeus. Embora os alemães comuns deplorassem a violência, as medidas anti-semitas que pareciam "legais" mal eram notadas. Afinal, menos de um por cento de todos os alemães eram judeus e, em 1939, metade deles havia emigrado. Além disso, o governo de Hitler acabou com o desemprego, obteve vitórias diplomáticas e reviveu o orgulho nacional. A maioria dos cidadãos "aceitava uma nova moral específica do nazismo que estava imersa na linguagem da superioridade étnica, amor à pátria e valores comunitários", de acordo com outra crítica do The Nazi Conscience.

Koonz alertou que a nostalgia da glória imaginada é uma força poderosa que pode levar cidadãos ofendidos ao nacionalismo étnico em outros lugares. "Ao examinar como o nacional-socialismo mobilizou contextos institucionais diversos, mas cotidianos, para criar uma 'comunidade de obrigação moral', ela nos convida a refletir sobre . . . as maneiras pelas quais a sociedade contemporânea demoniza, ostraciza e exclui certas classes de pessoas." Corey Robin observou que Koonz "poderia ter citado Thomas Jefferson que, antecipando os nazistas em mais de um século, não via futuro para os negros libertos além da deportação ou extermínio".

Trabalho recente
Antes da eleição presidencial dos Estados Unidos em 2020, Koonz publicou artigos na History News Network e no Public Seminar da New School alertando sobre os riscos da autocracia nos Estados Unidos. Após a eleição de Joe Biden em 2020, o trabalho de Koonz analisou a presidência de Donald Trump através das lentes da história da Segunda Guerra Mundial, e analisou a retirada das tropas dos Estados Unidos do Afeganistão em 2021 através de lentes históricas.

Prêmios e honrarias
 Finalista de não-ficção do National Book Award de 1987
 Livro Notável do New York Times de 1987
 Livro de destaque na história das mulheres na Berkshire Conference of Women Historians de 1987
 PEN-Boston Globe Winship Book of the Year Award de 1987
 100 melhores livros de 1990 do Libération (Paris)
 Professor Visitante Raoul Wallenberg de 1990-1991 Raoul Wallenberg, Rutgers University, Rutgers Institute for History
 Bolsa do Centro Nacional de Humanidades de 1993-1994
 American Council of Learned Societies Fellowship de 1993-1994
 Fundação John Simon Guggenheim de 2005-2006
 Academia Americana em Berlim Haniel Fellow de 2006
 Prêmio de Ensino Distinto da Duke University de 2007

Obras
 Co-editado com Renate Bridenthal, Becoming Visible: Women in European History (Tornar-se visível: as mulheres na história europeia), 1977, edição revisada de 1987.
 Mothers in the Fatherland: Women, the Family, and Nazi Politics (Mães na pátria: mulheres, família e política nazista), 1986
 The Nazi Conscience (A Consciência Nazista), Cambridge, Massachusetts: The Belknap Press da Harvard University Press, 2003,  .

Ver também

 Gleichschaltung

Alunos da Universidade Rutgers
Alunos da Universidade Columbia
Historiadoras dos Estados Unidos
Alunos da Universidade do Wisconsin-Madison
Pessoas vivas
Professores da Universidade Duke
Historiadores do nazismo

Claudia Koonz


Artemisia es una película ítalo-francoalemana de 1997 basada en la vida y obra de la pintora italiana Artemisia Gentileschi. Fue dirigida por Agnès Merlet y protagonizada por Valentina Cervi y Michael Serrault.

Sinopsis
Artemisia Gentileschi era solo una adolescente de 17 años, cuando la pasión por el arte y la vida la lleva a transgredir las normas morales de la época. Es una notable pintora, que debía ocultar su talento trabajando para su padre. Su afán de trabajar con el desnudo masculino, con modelos reales y su relación aprendiz/amante con Agostino Tassi, es la excusa para ser implicada como inmoral en la sociedad de aquel entonces.

Enlaces externos

 Crítica de Artemisia de Críticas y reseñas de cine.

Películas de Italia
Películas de Francia
Películas de Alemania
Películas sobre juicios
Películas sobre pintores
Tortura en películas
Películas sobre violación

Artemisia (película)


O sargento-do-Pacífico (Abudefduf troschelii), também conhecido como sargento-panamense ou sargento-do-Panamá, é uma espécie de donzela da família Pomacentridae, do gênero Abudefduf, pertencente da subfamília Glyphisodontinae. É uma espécie irmã de A. saxatilis, mas divergiu uma da outra desde a elevação do istmo do Panamá, separada pela elevação da ponte terrestre do Panamá há 3,1 a 3,5 milhões de anos atrás.

Etimologia
A etimologia de Abudefduf, vêm de três palavras de origem árabe, abu, significa pai, def, lado e duf, significando uma terminação plural intensiva, se referindo aos grandes cardumes formados por espécies deste gênero. Já troschelii, é uma homenagem ao zoólogo Franz Hermann Troschel.

Aparência
Um peixe pequeno de corpo oval, possui cinco listras pretas nas superfícies laterais do corpo com espaços amarelos dorsais no meio. Essas listras pretas se espalham para o lado ventral do peixe. Suas barbatanas peitorais são alongadas, delgadas e em forma de remo, permitindo-lhes nadar rápido e mudar de direção rapidamente ao redor dos recifes de coral.

Biologia

Vivem em grandes cardumes, podendo ser encontrados em recifes de corais e costões, frequentemente se mesclam com outras espécies de peixes, principalmente a donzelas do gênero Chromis e Azurina. Os machos são muito protetores com os ovos no período de reprodução, eles mantem todo o cuidado para deixar os ovos oxigenados e livres de parasitas. Já as fêmeas, são responsáveis em guardar o território, não deixando predadores invadir e ameaçar os ovos e o macho.

Distribuição
São nativos do Pacífico Oriental, dês do Mar de Cortez (Golfo da Califórnia) ao norte do Peru, incluindo as Ilhas Galápagos e Malpelo (Colômbia).

Usos humanos
Ocasionalmente são capturados para o comércio de aquários ornamentais marinhos.

Referências

Pomacentridae
Abudefduf
Peixes do México
Peixes das Galápagos
Peixes do Oceano Pacífico

Sargento-do-Pacífico


الأدب الكوري هو الإنتاج الادبي المتكوب باللغة الكورية في شبه الجزيرة الكورية. وينقسم إلى أدب قديم كلاسيكي وحديث. وكان الأدب القديم يكتب باللغة الصينية الكلاسيكية والكورية، باستخدام أبجدية إيدو وجوجيول في البداية، ثم أخيرا باستخدام أبجدية هانجول.

ويختلف الأدب الكوري القديم الكلاسيكي عن الحديث في صفاته وموضوعاته. وقد تأثر الأدب الكلاسيكي بالكنفوشيوسية والبوذية والشيمانية، وأكبر المؤثرات البوذية ويليها التأثير الكونفوشيوسي وخاصة تحت حكم مملكة تشوسون.

أما الأدب الحديث فتطور تحت تأثير اتصاله بالثقافة الغربية، ودفع بها إلى الاتجاه إلى المدنية. وسادت التيارات الأدبية الأوروبية في الأدب الحديث. ومع انتشار التعليم وترسخ اللغة القومية وازدهار الحركة الأدبية، تم إلغاء نظام الكتابة باللغة الصينية، التي كانت لوقت طويل تعكس ثقافة الطبقة الحاكمة، وانقشع بذلك تأثير الثقافة الصينية على الحركة الادبية الكورية.

انظر أيضًا
 أدب فترة العشرينات الكوري
 الأدب الشفهي في كوريا

مراجع

كوريا

أدب كوري


Juliette Volcler est une productrice radio, critique sonore et chercheuse indépendante.

Elle est autrice de plusieurs articles et essais portant sur l'exploitation du son dans la sphère sociale, les rapports à l'écoute, l'appréhension de l'environnement par le son, le design sonore et l'histoire de la création sonore.

Ses champs d'études et ses théories sur l'utilisation des ondes acoustiques à des fins offensives et coercitives ont obtenu une reconnaissance internationale après leur publication.

Biographie

Parcours professionnel
En 2004, Juliette Volcler commence à écrire dans la revue littéraire R de réel, créée et dirigée par Laetitia Bianchi et Raphaël Meltz. Puis et jusqu'en 2010, elle contribue régulièrement au magazine français généraliste Le Tigre.

Elle entre dans le domaine sonore par la porte des radios libres associatives en 2005. Elle y fait ses premières gammes en réalisant des entretiens et des documentaires radiophoniques de critique sociale. Elle crée et produit alors l'émission L'Intempestive, diffusée sur Fréquence Paris Plurielle et Radio Galère à Marseille.

À partir de 2007, elle appréhende la culture sonore, très peu explorée dans le champ universitaire français, aussi bien sur le plan théorique que pratique, en entreprenant un travail de documentation et d'investigation fouillé sur l'histoire et l'analyse des utilisations du son comme outil de contrôle social.

Elle oriente ses premières recherches sur les armes acoustiques, qui l'amèneront à explorer la psychoacoustique.

En 2010, Juliette Volcler écrit plusieurs papiers dans le mensuel de critique et d'expérimentation sociales CQFD.

Elle rejoint ensuite la rédaction de Syntone, une revue web et papier de référence consacré à la critique de la création radiophonique et sonore, fondée par Etienne Noiseau. Elle assure la coordination éditoriale de Syntone de 2014 de 2018 et y signe plus d'une soixantaine d'articles.

À partir de 2018, avec les musiciens expérimentaux Jérôme Noetinger et Francisco Meirino, ainsi que l'artiste sonore Matthieu Saladin, elle forme le collectif d'intervention sur la critique sociale du son Les sirènes.

Elle coproduit l'émission Radio renversée avec la compositrice Aude Rabillon sur la radio associative ∏-Node.

Juliette Volcler donne régulièrement des séminaires, colloques et conférences universitaires sur les arts sonores et radiophoniques. Elle participe régulièrement au jury des Phonurgia Nova Awards.

Diplôme
Maîtrise Langues, littératures et civilisations étrangères, en anglais sur l'extrême droite en Grande-Bretagne dans les années 1990.

Publications

Essais
 Le son comme arme : les usages policiers et militaires du son de Juliette Volcler, paru aux Éditions La Découverte, en 2011. Traduit du français par Carol Volk en 2013, Extremely Loud : Sound as a Weapon.
 Contrôle : comment s'inventa l'art de la manipulation sonore de Juliette Volcler, paru aux Éditions La Découverte / La rue musicale, en 2017. L'ouvrage relate l'histoire des premières tentatives de manipulation des masses au moyen du son.
 Alexander Graham Bell par Juliette Volcler et Matti Hagelberg, publié dans la collection Supersoniques, aux Éditions Philharmonie de Paris - Cité de la Musique, en 2021- Une biographie de Graham Bell qui se mêle à celles d'autres inventeurs du champ sonore.
 L'orchestration du quotidien - Design sonore et écoute au 21e siècle de Juliette Volcler, paru aux Éditions La Découverte, en 2022

Ouvrages collectifs
 L'espace public sonore, notice de Juliette Volcler dans Le capital dans la cité, une encyclopédie critique de la ville. Ouvrage réunissant 30 contributions sous la direction de Matthieu Adam et Emeline Comby, Éditions Amsterdam, 2020.
 Fiche technique, signé par Les sirènes (collectif), collection Rip on/off par l'éditeur Van Dieren, 2021.

Contributions revues et presse écrite
 17 articles de Juliette Volcler, publiés de 2009 à 2013 dans Article 11 - Journal papier indépendant (2010/2015) et média alternatif internet.
 25 articles de Juliette Volcler, publiés à partir de mars 2010 dans CQFD - Journal de critique sociale fondé en 2003.
 62 articles de Juliette Volcler, publiés dans Syntone à partir de 2011 - Revue française web et papier fondée en décembre 2008 qui se consacre à l'art de la radio. L'imprimé trimestriel La revue de l'Écoute n'est plus édité depuis 1er février 2019.
 Le marketing sonore envahit les villes par Juliette Volcler, Le Monde diplomatique, août 2013.
 Armes sonores et musiques d'ambiance, de Juliette Volcler et Victor A. Stoichita, Terrain n°68 « L'emprise des sons », revue d'ethnologie de l'Europe, 2017.
 Le monde enchanté du design sonore - Entre création artistique et ingénierie sociale de Juliette Volcler - Revue du Crieur n°8, pages 106 à 115, 2017.
 Le comportementalisme sonore, une magie bien arrangeante par Juliette Volcler - Revue Filigrane, Maison des sciences de l'homme, Paris nord, mars 2019.

Conférences
 Journée Science et musique, conférence L'espace public sonore en questions de Juliette Volcler, Université de Rennes 2, 11/10/ 2014.
 L'espace public sonore en questions, conférence de Juliette Volcler à l'ENSA de Lyon, 04/09/2018.
 Petite histoire de la manipulation sonore, conférence de Juliette Volcler au Festival La semaine du son de l'Unesco, 2018.
 Clôtures soniques dans les espaces publics, intervention de Juliette Volcler dans la rencontre « Causant de l'impact », avec Séverine Janssen et Salomé Voegelin, et la modératrice Linnea Semmerling, Festival Oscillation - sur la nature du son, organisé par l'espace de travail Q-O2, Bruxelles, 27/04/2019.

Notes et références

Liens externes
 Magazine Perspectives, Entretien avec Juliette Volcler autour de son ouvrage Contrôle - Ed. Philharmonie de Paris - Cité de la musique, le 16 juin 2017.
 Victor A. Stoichita, Les ondes sonores nous influencent-elles? Vraiment?, Citation (chapitre Attaques sonores) : « Les travaux de Juliette Volcler ont mis en évidence les dimensions fantasmatiques de cette course aux armements », The Conversation France, 8 février 2018
 Le site de l'autrice.
 Le site du collectif Les sirènes.

Producteur de radio
Essayiste française du XXIe siècle

Juliette Volcler


"Nemesis" je pjesma švedskog melodičnog death metal sastava Arch Enemy. Pjesma je prvi singl šestog albuma sastava Doomsday Machine. Singl je objavljen 2005. godine. Pjesma se smatra jednom od najpoznatijih pjesama sastava te se svira na svakom koncertu.

Zasluge
 Angela Gossow − vokali
 Michael Amott − gitara, klavijature
 Christopher Amott − gitara
 Sharlee D'Angelo − bas-gitara
 Daniel Erlandsson − bubnjevi

Izvori

Melodični death metal
Arch Enemy

Nemesis (pjesma sastava Arch Enemy)


Paris Girls est un film français réalisé par Henry Roussell et sorti en 1929.

C'est une suite du film de 1924 Violettes impériales du même réalisateur.

Synopsis
Dans son hôtel du faubourg Saint-Germain, Violetta, une ancienne cantatrice, fête son soixante-dixième anniversaire. Pendant la réception, sa nièce Marguerite emmène ses amis dans une salle de billard et danse pour eux, ce qui provoque un scandale.

Fiche technique
 Réalisation : Henry Roussell
 Scénario : Henry Roussell
 Production : Société des Cinéromans - Films de France
 Musique : Philippe Parès, Georges Van Parys
 Photographie : Raoul Aubourdier, Fédote Bourgasoff
 Durée : 140 minutes
 Date de sortie : 1929

Distribution
 Suzy Vernon : Marguerite Rodriguez / Peggy / Appoline Paris
 Danièle Parola : Gisèle de Montclard
 Fernand Fabre : Jacques de Montclard
 Cyril De Ramsay : Robert de Ryons
 Jeanne Marie-Laurent : Violetta / Madame de Saint Affremont
 Sylviane de Castillo  : La Baronne de Ryons
 Raymond Narlay : Baron Le de Ryons
 Norman Selby : Billy Wood
 Paul Valbret : Samuel Wood
 Esther Kiss : Edith
 Jeanne Brindeau : L'impératrice Eugénie
 The Max Rivers Girls
 Viviane Romance (non créditée)

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 1929
Comédie dramatique française
Film français en noir et blanc
Film muet français
Suite de film français

Paris Girls


Zhuge Jin (174 – July or August 241), courtesy name Ziyu, was a Chinese military general and politician of the state of Eastern Wu during the Three Kingdoms period of China. Born in the late Eastern Han dynasty, Zhuge Jin started his career in the 200s as an official under the warlord Sun Quan, who later became the founding emperor of Eastern Wu in the Three Kingdoms period. In 215, he served as Sun Quan's representative in a territorial dispute over southern Jing Province between Sun Quan and his ally, Liu Bei. In 219, he joined Sun Quan's general Lü Meng in an invasion of Liu Bei's territories in Jing Province after Sun Quan broke the Sun–Liu alliance. He was subsequently appointed as a general and commandery administrator. Before the Battle of Xiaoting of 221–222, Zhuge Jin attempted to dissuade Liu Bei from going to war with Sun Quan but was unsuccessful. The battle ultimately concluded with victory for Sun Quan's side; both sides made peace later and reestablished an alliance between the Eastern Wu and Shu Han states against their rival state, Cao Wei. From 222 until his death in 241, despite being rather incompetent in military affairs, Zhuge Jin served as one of Eastern Wu's top generals and participated in some battles against Cao Wei forces.

Although Zhuge Jin was not as brilliant in statecraft and military strategy as his more famous brother Zhuge Liang, he was known throughout his life for his virtuous character. He had a reputation for conducting himself with grace and decorum, and for being thoughtful, magnanimous and tactful. In return, he gained Sun Quan's trust, and Sun Quan never questioned his loyalty towards him. Zhuge Jin was also known for helping to mediate conflicts between Sun Quan and his subjects, including Zhu Zhi and Yu Fan.

Family background
Zhuge Jin's ancestral home (and probably birthplace too) was in Yangdu County (), Langya Commandery (), which is located in present-day Yinan County or Yishui County, Shandong. There are two other accounts of his ancestral origins in the Wu Shu () and Fengsu Tong ().

The Wu Shu recorded that his ancestral family name was actually Ge () and his ancestors were originally from Zhu County (諸縣; southwest of present-day Zhucheng, Shandong) before they settled in Yangdu County. As there was already another Ge family in Yangdu County before they came, the locals referred to the newcomers as the Zhuge – combining Zhu (County) and Ge – to distinguish them from the other Ge family. Over time, Zhuge Liang's ancestors adopted Zhuge as their family name.

The Fengsu Tong recorded that his ancestor was Ge Ying (), a general who served under Chen Sheng, the rebel king who led the Dazexiang uprising against the Qin dynasty. Chen Sheng later executed Ge Ying. During the early Western Han dynasty, Emperor Wen considered that Ge Ying was unjustly put to death, so he enfeoffed Ge Ying's grandson as the Marquis of Zhu County to honour Ge Ying. Over time, Ge Ying's descendants adopted Zhuge as their family name by combining Zhu (County) and Ge.

The earliest known ancestor of Zhuge Jin who bore the family name Zhuge was Zhuge Feng (), a Western Han dynasty official who served as Colonel-Director of Retainers () under Emperor Yuan ( 48–33 BCE). Zhuge Jin's father, Zhuge Gui (), whose courtesy name was Jungong (), served as an assistant official in Taishan Commandery (泰山郡; around present-day Tai'an, Shandong) in the late Eastern Han dynasty under Emperor Ling ( 168–189 CE).

Zhuge Jin had two younger brothers and two sisters. His brothers were Zhuge Liang and Zhuge Jun (). One of their two sisters married Kuai Qi () while the other married Pang Shanmin (), a cousin of Pang Tong.

Early life
In his youth, Zhuge Jin visited Luoyang, the imperial capital, where he studied classical texts such as the Mao Commentary on the Classic of Poetry, Book of Documents, and Zuo Zhuan. When his mother died, he went home and dutifully performed filial mourning. He also treated his stepmother in a courteous and respectful manner, which earned him fame for his filial piety.

When chaos broke out throughout China towards the end of the Eastern Han dynasty, Zhuge Jin fled from home and headed south to the Jiangdong region for shelter. He travelled around the region with Bu Zhi and Yan Jun, and they earned themselves fine reputations as learned men. At the time ( 200s), Sun Quan had recently succeeded his deceased elder brother, Sun Ce, as the warlord ruling over the territories in Jiangdong. Hong Zi, a brother-in-law of Sun Quan (who married an elder half-sister of Quan's)  noticed and recognised Zhuge Jin's talent so he recommended Zhuge Jin to serve under Sun Quan. Sun Quan treated Zhuge Jin, Lu Su and other talents who came to join him like honoured guests. Zhuge Jin then started his career under Sun Quan as a Chief Clerk (). Later, he was reassigned to the position of a Central Major ().

Sun–Liu territorial dispute

Sometime between June and August 215, Sun Quan sent Zhuge Jin as his representative to visit his ally, Liu Bei, who had recently seized control of Yi Province (covering present-day Sichuan and Chongqing). Zhuge Jin's task was to ask Liu Bei to "return" the territories in southern Jing Province (covering present-day Hubei and Hunan) to Sun Quan, according to an earlier agreement that Liu Bei would only use Jing Province as a temporary base and would return them to Sun Quan once he found another base. However, Liu Bei refused and said he would return the territories after he seized Liang Province.

Sun Quan ignored Liu Bei and sent his officials to assume office in the three commanderies of Changsha (), Lingling () and Guiyang () in southern Jing Province. However, Guan Yu, Liu Bei's general in charge of defending those territories, drove Sun Quan's officials away. An enraged Sun Quan then ordered his general Lü Meng to lead 20,000 troops to seize the three commanderies by force. After a standoff between both sides and tense negotiations, Liu Bei agreed to divide southern Jing Province between his and Sun Quan's domains along the Xiang River: Liu Bei would keep Nan, Lingling and Wuling commanderies in the west, while Sun Quan would take Changsha, Jiangxia and Guiyang commanderies in the east.

The territorial dispute was resolved by mid August to early September 215. Sun Quan then sent Zhuge Jin as his representative to visit Liu Bei again. During this trip, Zhuge Jin met his second brother Zhuge Liang, who was serving as an adviser to Liu Bei. They refrained from meeting each other in private to dispel any suspicions that either of them was secretly collaborating with his brother against his lord.

Role in the Wu–Shu conflict

Wu invasion of Jing Province

In 219, Sun Quan broke the Sun–Liu alliance and ordered his general Lü Meng to lead troops to seize Liu Bei's territories in southern Jing Province, which were guarded by Liu Bei's general Guan Yu, who was away at the Battle of Fancheng at the time. Zhuge Jin participated in the invasion, which turned out successful. Guan Yu was eventually captured and executed by Sun Quan's forces. Lü Meng died of illness a few months after the victory. In recognition of Zhuge Jin's contributions during the campaign, Sun Quan enfeoffed him as the Marquis of Xuancheng () and appointed him as General Who Pacifies the South () to replace Lü Meng as the Administrator () of Nan Commandery (南郡; around present-day Jingzhou, Hubei), the former headquarters of Liu Bei's territories in Jing Province. Zhuge Jin was stationed at Gong'an County, one of the key counties in Nan Commandery.

In 220, Cao Pi usurped the throne from Emperor Xian, ended the Eastern Han dynasty, and established the state of Cao Wei (or Wei) with himself as the new emperor. This event marked the end of the Eastern Han dynasty and the beginning of the Three Kingdoms period in China. Sun Quan pledged nominal allegiance to Cao Pi and became a vassal of Wei. In return, Cao Pi awarded Sun Quan the title "King of Wu" and granted him autonomous rule over the Jiangdong (or Wu) territories. A year later, Liu Bei declared himself emperor and established the state of Shu Han (or Shu) to contest Cao Pi's legitimacy.

Battle of Xiaoting

In 221, when Liu Bei started the Battle of Xiaoting against Sun Quan to retake his lost territories in southern Jing Province, Sun Quan sent Zhuge Jin as his representative to meet Liu Bei and begin peace talks. Zhuge Jin told Liu Bei:

In his annotations to Zhuge Jin's biography in the Sanguozhi, the fifth-century historian Pei Songzhi rebutted Zhuge Jin's speech to Liu Bei. From Pei Songzhi's point of view, Liu Bei had good reason(s) to go to war with Sun Quan because Sun Quan thwarted his attempts to revive the Eastern Han dynasty when he broke the Sun–Liu alliance and seized Jing Province. Pei Songzhi also noted that Liu Bei's relationship with Guan Yu was so close that it could not be described in words. He remarked that if Liu Bei and Guan Yu's relationship were to be described in words in the Sanguozhi, it would take up so much space that it becomes a waste of space.

The Battle of Xiaoting ended in late 222 with victory for Sun Quan's forces, which were led by Sun Quan's general Lu Xun. Liu Bei retreated to Baidicheng (in present-day Fengjie County, Chongqing) after his disastrous defeat and died of illness in early 223.

Battles against Wei
In late 222, Sun Quan, who was previously a vassal king under the Cao Wei state, broke ties with the Wei emperor Cao Pi and declared himself the independent ruler of his Eastern Wu state. He promoted Zhuge Jin to General of the Left (), granted him acting imperial authority, and ordered him to station at Gong'an County to oversee the Wu defences in southern Jing Province. He also enfeoffed Zhuge Jin as the Marquis of Wanling ().

Battle of Jiangling (223)

Between 222 and 223, the Wei generals Cao Zhen and Xiahou Shang led their troops to attack the Wu-controlled Jiangling County (江陵縣; in present-day Jingzhou, Hubei), which was defended by the Wu general Zhu Ran. At the same time, another detachment of Wei troops occupied Zhongzhou (), an island in the Yangtze River near Jiangling County. When Zhuge Jin heard about it, he led Wu forces from Gong'an County to reinforce Zhu Ran. However, he turned out to be an incompetent military commander as he showed weak leadership, adopted a slow and reactive approach, and spent too much time on discussion and planning as opposed to actively seizing opportunities to attack the enemy. Due to his incompetence, the siege dragged on, and Sun Quan became rather unhappy with him. The siege on Jiangling County was eventually lifted after the Wu general Pan Zhang came up with a plan to burn down the Wei forces' pontoon bridges and drive them back. Although Zhuge Jin did not make any significant achievements in the battle, he received credit for contributing to the Wu forces' overall success in defending Jiangling County.

Battle of Xiangyang (226)
Between September and early November 226, following Cao Pi's death and Cao Rui's accession to the Wei throne, Sun Quan personally led Wu forces to attack the Wei-controlled Jiangxia Commandery, which was defended by the Wei general Wen Ping. At the same time, he ordered Zhuge Jin and Zhang Ba () to lead a separate Wu army to attack the Wei-controlled city of Xiangyang. However, Zhuge Jin lost the battle against Wei forces led by Sima Yi. Zhang Ba was killed in battle and the Wu army lost over 1,000 men. In the meantime, Sun Quan mistakenly believed that Wei reinforcements had arrived at Jiangxia Commandery, so he pulled back his troops and returned to Wu.

Battle of Xiangyang (234)

Between mid June and early September 234, Sun Quan personally led a 100,000 strong Wu army to attack the Wei fortress of Xincheng at Hefei. At the same time, he ordered Lu Xun and Zhuge Jin to lead another 10,000 troops to attack Xiangyang, and Sun Shao and Zhang Cheng to lead their troops to attack Huaiyin County () in Guangling Commandery (around present-day Huai'an, Jiangsu). The Wei general Man Chong, who oversaw Xincheng's defences, successfully repelled the Wu invaders and killed Sun Quan's nephew Sun Tai in battle. Sun Quan eventually ordered a retreat when a plague broke out in his army and after he heard that the Wei emperor Cao Rui was personally leading reinforcements to Hefei. Sun Shao and Zhang Cheng also pulled back from Guangling Commandery after learning of Sun Quan's retreat from Hefei.

In the meantime, Lu Xun ordered a close aide, Han Bian (), to deliver a report to Sun Quan. On the journey back, Han Bian was captured by a Wei patrol. When Zhuge Jin learnt of Han Bian's capture, he became fearful so he wrote to Lu Xun and urged him to make a hasty retreat from Xiangyang. Lu Xun did not respond, and he instructed his men to plant turnips and peas while he played weiqi and other games with his officers as though nothing had happened. Zhuge Jin believed that Lu Xun knew what he was doing so he did not panic. He came to see Lu Xun, who told him: "The enemy knows that His Majesty (Sun Quan) has withdrawn his forces, so they have no worries and will concentrate their attacks on us. Besides, they have already stationed troops at critical positions and are poised to strike. Hence, we should remain composed and calm our men, after which we will have a change of plans and prepare to withdraw. If we display signs of retreat now, the enemy will think that we are afraid and will definitely attack us, resulting in defeat for us."

Lu Xun then secretly conveyed his plan to Zhuge Jin and ordered him to supervise the fleet of vessels on which they would sail back to Wu, while he gathered his troops and headed towards Xiangyang. The Wei forces had been wary of Lu Xun all this while so they immediately retreated back into the city when they saw Lu Xun's army approaching. Lu Xun organised his men in an orderly manner and instructed them to pretend to prepare for an attack on Xiangyang. By then, Zhuge Jin and the fleet had shown up, so Lu Xun and his forces progressively retreated to the vessels and left. The Wei forces in Xiangyang did not dare to make any move.

Later life and death
In 229, after Sun Quan declared himself emperor of Eastern Wu, he appointed Zhuge Jin as General-in-Chief (), Left Protector-General (), and as the nominal Governor () of Yu Province.

After the Lü Yi scandal ended in 238, Sun Quan sent a personal representative to meet all his senior generals and apologise to them, as well as to seek their views on how he could reform the bureaucracy to prevent corrupt officials like Lü Yi from abusing their powers again. However, to his disappointment, Zhuge Jin and other generals such as Bu Zhi, Zhu Ran and Lü Dai gave the excuse that they were not in charge of civil affairs and said that civil affairs were best left to civil officials such as Lu Xun and Pan Jun. Sun Quan then wrote an emotional letter to them, blaming himself for the mistakes and urging them to give him honest advice and point out his mistakes. After receiving the letter, Zhuge Jin was so moved that he wrote a clear, detailed and well-reasoned response to the Lü Yi scandal and Sun Quan's queries.

Zhuge Jin died in July or August 241 at the age of 68 (by East Asian age reckoning). Before his death, he expressed a desire to be dressed in plain clothes and to have a simple funeral.

Relationship with Sun Quan
Throughout his life, Zhuge Jin was known for conducting himself with grace and decorum, and for being thoughtful and magnanimous. These traits earned him much admiration and respect from his contemporaries. Sun Quan also regarded him highly and often consulted him on important issues.

Zhuge Jin was known for being tactful whenever he spoke to Sun Quan, be it giving advice or small talk. He spoke in a toned-down and indirect manner, gave only a brief outline of what he wanted to say, and stopped immediately once he sensed that Sun Quan got his point. When he realised that Sun Quan's views were at odds with his, he would subtly change the topic of the conversation and use other topics as analogies to persuade Sun Quan to see things from his point of view. He was successful as Sun Quan understood his views better and became more receptive of them.

After the Battle of Xiaoting of 221–222, someone secretly reported to Sun Quan that Zhuge Jin had sent a close aide to speak with Liu Bei. Sun Quan did not suspect Zhuge Jin's loyalty towards him and instead remarked, "I have made an oath with Ziyu. As long as Ziyu doesn't let me down, I won't let him down."

The Jiang Biao Zhuan () recorded that when Zhuge Jin was serving as the Administrator of Nan Commandery, someone secretly reported to Sun Quan that Zhuge Jin had covert dealings with Liu Bei. When Lu Xun heard of such rumours, he wrote a memorial to Sun Quan to speak up for Zhuge Jin and reassure his lord that Zhuge Jin was loyal towards him. Sun Quan wrote a reply to Lu Xun as follows:

Mediating conflicts between Sun Quan and his subjects
Apart from being one of Sun Quan's most trusted subjects, Zhuge Jin was also known for helping to mediate conflicts between his lord and his subjects on a number of occasions as follows.

Zhu Zhi
Zhu Zhi was the official who recommended Sun Quan as a xiaolian (civil service candidate) to serve in the government when Sun Quan was still in his youth. After Sun Quan became the warlord ruling over the Jiangdong territories, Zhu Zhi served under Sun Quan and was held in high regard. Later, for some reason, Sun Quan became unhappy with Zhu Zhi but he could not bring himself to scold the latter, out of respect for him. Zhuge Jin noticed Sun Quan's frustration and figured out why. However, he kept quiet and decided to use an indirect method to help Sun Quan resolve the problem. He set up a hypothetical scenario similar to the conundrum Sun Quan faced, asked Sun Quan questions and guided his thoughts, and wrote them down as Sun Quan spoke. Once they were done, he presented his writing to Sun Quan, who was so pleased after reading it that he remarked: "You have helped me resolve my frustration. Yan Hui spoke of promoting harmony among people as a virtue. Isn't this an example of that?"

Yin Mo
On one occasion, Sun Quan got angry at Yin Mo (), a colonel serving under him, and accused him of committing an offence so severe that Sun Quan's other subjects were shocked. When his subjects pleaded with him to spare Yin Mo, Sun Quan became even more furious and he started quarrelling with them. Only Zhuge Jin remained silent. Sun Quan noticed it and asked him: "Ziyu, why are you the only person who hasn't spoken?" Zhuge Jin then left his seat, stood up and said:  Sun Quan felt deeply saddened after hearing Zhuge Jin's words. He then said: "I'll let him off because of you."

Yu Fan
When Yu Fan, one of Sun Quan's advisers, was banished to the remote Jiao Province for his disrespectful and offensive behaviour, Zhuge Jin not only repeatedly tried to persuade Sun Quan to pardon Yu Fan, but was also the only one among Sun Quan's subjects who spoke up for Yu Fan.

Later, Yu Fan wrote a letter to a relative as follows:

Zhou Yin
Sometime between 229 and 239, Zhou Yin (), a son of Zhou Yu, committed an offence and was exiled to Luling Commandery (廬陵郡; around present-day Ji'an, Jiangxi) as punishment. In 239, Zhuge Jin and Bu Zhi wrote a memorial to Sun Quan, requesting for Zhou Yin to be pardoned and restored of his titles on account of his father's contributions. Sun Quan was reluctant to do so, as he noted the severity of Zhou Yin's offence and said that Zhou Yin had not shown any sign of remorse. However, after much urging from Zhuge Jin, Bu Zhi, Zhu Ran and Quan Cong, Sun Quan eventually agreed, but Zhou Yin had already died of illness in exile by then.

Family and descendants

During Zhuge Jin's lifetime, his family was one of the most illustrious families in China. While he was serving as General-in-Chief in Wu, his second brother Zhuge Liang served as the Imperial Chancellor of Wu's ally state, Shu, and their cousin Zhuge Dan served as a general in Wu and Shu's rival state, Wei. Two of Zhuge Jin's sons, Zhuge Ke and Zhuge Rong, also served as generals in Wu.

Although Zhuge Jin was not as talented and brilliant as his better known brother Zhuge Liang, he was noted for his exemplary conduct and virtuous character. After his wife died, he did not promote his favourite concubine to the status of his formal spouse to replace his deceased wife. He also did not show any favouritism towards his son(s) born to his concubine.

Zhuge Jin's eldest son, Zhuge Ke, was not only famous in Wu, but also highly regarded by Sun Quan. However, Zhuge Jin disapproved of Zhuge Ke's behaviour, treated him coldly, and constantly worried that his eldest son would bring doom to their family.  After Zhuge Jin died, his third son Zhuge Rong inherited his peerage as the Marquis of Wanling (); Zhuge Ke did not inherit his father's peerage because he had already received a peerage of his own. Zhuge Rong also took control of the troops previously under his father's command at Gong'an County.

In 253, Zhuge Ke, who briefly served as a regent for Sun Quan's successor Sun Liang, was overthrown and assassinated in a coup d'état by Sun Jun, a distant relative of Sun Liang. Zhuge Ke's two surviving sons, along with Zhuge Rong and Zhuge Rong's three sons, as well as other members of Zhuge Ke's extended family, were rounded up and executed.

Zhuge Jin's second son, Zhuge Qiao, was adopted by his uncle Zhuge Liang because Zhuge Liang initially had no son and needed a male heir. Zhuge Qiao came to serve in Shu and died in 228. His son, Zhuge Pan (), also served as an official in Shu. However, after Zhuge Jin's descendants were purged in 253, Zhuge Pan reverted to his original lineage and moved to Wu to continue Zhuge Jin's bloodline there. However, Zhuge Pan was noted to have died young as well. In 264, Zhuge Pan's son Zhuge Xian (), who somehow ended up in Wei, was moved to Hedong Commandery along with Zhuge Zhan's second son Zhuge Jing (). Jin-era calligrapher Wang Xizhi wrote that he once met Zhuge Xian at Jiankang, and asked him about the situation in Shu. Zhuge replied that Chengdu's city walls, houses and many other buildings were from the Qin era, where they were built by Sima Cuo.

Zhang Cheng, a general serving under Sun Quan, was a friend of Zhuge Jin. When his wife died, his father Zhang Zhao suggested that he marry Zhuge Jin's daughter. Zhang Cheng initially felt awkward about becoming his friend's son-in-law, but eventually agreed after Sun Quan persuaded him to do so. Zhang Cheng and Zhuge Jin's daughter had a daughter, Consort Zhang (), who married Sun Quan's third son Sun He.

See also
 Lists of people of the Three Kingdoms

Notes

References
Citations from the Sanguozhi

 Chen, Shou (3rd century). Records of the Three Kingdoms (Sanguozhi).
Citations from the Sanguozhi zhu

 Pei, Songzhi (5th century). Annotations to Records of the Three Kingdoms (Sanguozhi zhu).
Other citations

 Luo, Guanzhong (14th century). Romance of the Three Kingdoms (Sanguo Yanyi).

 Sima, Qian (1st century BC). Records of the Grand Historian (Shi Ji).
 Xi, Zuochi ( 4th century). Xiangyang Qijiu Ji ().

174 births
241 deaths
Eastern Wu government officials
Eastern Wu generals
Generals from Shandong
Government officials under Sun Quan
Politicians from Linyi
Political office-holders in Hubei
Three Kingdoms diplomats

Zhuge Jin


Dalius Čekuolis (* 29. März 1959 in Vilnius) ist ein litauischer Diplomat. Er ist ein Zwillings-Bruder von Giedrius Čekuolis.

Leben
Nach dem Abitur von 1966 1977 an der 15. Mittelschule Vilnius in Žvėrynas absolvierte Čekuolis von 1977 bis 1982 das Diplomstudium an dem Institut für Internationale Beziehungen (MGIMO) in Moskau. Er arbeitete als Diplomat im Außenministerium Sowjetlitauens und der Sowjetunion. Seit 1992 ist er Botschafter Litauens.

Auszeichnungen
 1998: Belgijos Didysis Karūnos kryžiaus ordinas
 2003: Großkreuz des portugiesischen Verdienstordens
 2003: Komtur des Ordens für Verdienste um Litauen

Quelle

Litauischer Botschafter in Dänemark
Litauischer Botschafter in Belgien
Litauischer Botschafter in Portugal
Litauischer Botschafter in den Niederlanden
Litauischer Ständiger Vertreter bei den Vereinten Nationen
Ständiger Vertreter Litauens bei der NATO
Träger des portugiesischen Ordens für Verdienst (Großkreuz)
Träger des Ordens für Verdienste um Litauen
Litauer
Geboren 1959
Mann

Dalius Čekuolis


Venezuela:
 Guárico (država u Venezueli)
 Guárico (rijeka), rijeka po kojoj je država dobila ime
 Guárico (akumulacijsko jezero), akumulacijsko jezero na istoimenoj rijeci

Guarico


Yeşilköy,  Burdur ilinin Tefenni ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Yüreğil olarak geçmektedir.

Coğrafya
Burdur il merkezine 90 km, Tefenni ilçe merkezine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Tefenni belde ve köyleri

Yeşilköy, Tefenni


Herredoublemesterskabet ved US Open i tennis er afviklet hvert år siden 1881. De første mange år til og med 1967 under navnet US National Championships, hvor mesterskabet var forbeholdt amatører. Siden 1968 har turneringen været åben, så både professionelle og amatører kan deltage.

Spillesteder

Herredoublemesterskabet er gennem tiden blevet spillet otte forskellige steder i fire forskellige byer på tre forskellige underlag.

Vindere

Spillere med mindst tre titler i US Open-mesterskabet i herredouble.

Finaler

Se også
Andre US Open-mesterskaber
US Open-mesterskabet i herresingle
US Open-mesterskabet i damesingle
US Open-mesterskabet i damedouble
US Open-mesterskabet i mixed double

Andre grand slam-mesterskaber i herredouble
Australian Open-mesterskabet i herredouble
French Open-mesterskabet i herredouble
Wimbledon-mesterskabet i herredouble

Kilder / eksterne henvisninger
List of US Open Men's Doubles Champions
US Open Doubles Records

Noter

Etableret i 1881

US Open-mesterskabet i herredouble


هوت بيرد 6 (Hot Bird 6) هو ساتل تلفزي تابع للمنظمة الأوروبية لاتصالات الأقمار الصناعية يوتلسات، التي يقع مقرها في باريس. تم إطلاقه في أغسطس عام 2002 على متن صاروخ أطلس الخامس من محطة كاب كانافيرال للقوات الجوية في فلوريدا.

مراجع

وصلات خارجية
 بيانات تقنية من موقع يوتلسات

أقمار اصطناعية للاتصالات
أقمار اصطناعية

هوت بيرد 6


HMS Duke of York was a  battleship of the Royal Navy. Laid down in May 1937, the ship was constructed by John Brown and Company at Clydebank, and commissioned into the Royal Navy on 4 November 1941, subsequently seeing combat service during the Second World War. In mid-December 1941, Duke of York transported Prime Minister Winston Churchill to the United States to meet President Franklin D. Roosevelt. Between March and September 1942 Duke of York was involved with convoy escort duties, including as flagship of the Heavy Covering Force of Convoy PQ-17, but in October she was dispatched to Gibraltar where she became the flagship of Force H.

In October 1942, Duke of York was involved in the Allied invasion of North Africa, but saw little action as her role only required her to protect the accompanying aircraft carriers. After the invasion, Duke of York was involved in Operations Camera and Governor, which were diversionary operations designed to draw the Germans' attention away from Operation Husky, the invasion of Sicily. On 4 October, Duke of York operated with her sister ship  in covering a force of Allied cruisers and destroyers and the American carrier , during Operation Leader, which raided German shipping off Norway. The attack sank four merchant ships and badly damaged a further seven.

On 26 December 1943 Duke of York was part of a task force which encountered the  off the North Cape of Norway. During the engagement that followed, Scharnhorst hit Duke of York twice with little effect, but was herself hit by several of Duke of Yorks 14-inch shells, silencing one of her turrets and hitting a boiler room. After temporarily escaping from Duke of Yorks heavy fire, Scharnhorst was struck several times by torpedoes, allowing Duke of York to again open fire, contributing to the eventual sinking of Scharnhorst after a running action lasting ten-and-a-half hours. In 1945, Duke of York was assigned to the British Pacific Fleet as its flagship, but arrived too late to see any action before Japan surrendered. After the war, Duke of York remained active until she was laid up in November 1951. She was eventually scrapped in 1957.

Construction
In the aftermath of the First World War, the Washington Naval Treaty was drawn up in 1922 in an effort to stop an arms race developing between Britain, Japan, France, Italy and the United States. This treaty limited the number of ships each nation was allowed to build and capped the displacement of capital ships at . These restrictions were extended in 1930 through the London Naval Treaty, but by the mid-1930s Japan and Italy had withdrawn from both of these treaties and the British became concerned about the lack of modern battleships in the Royal Navy. The Admiralty therefore ordered the construction of a new battleship class: the . Due to the provisions of both the Washington Naval Treaty and the London Treaty, both of which were still in effect when the King George Vs were being designed, the main armament of the class was limited to the  guns. They were the only battleships built at that time to adhere to the treaty and even though it soon became apparent to the British that the other signatories to the treaty were ignoring its requirements, it was too late to change the design of the class before they were laid down in 1937.

Duke of York was the third ship in the King George V class, and was laid down at John Brown & Company's shipyard in Clydebank on 5 May 1937. The title of Duke of York was in abeyance at that time, having been that held by King George VI prior to his succession to the throne in December 1936. The battleship was launched on 28 February 1940 and completed on 4 November 1941, and joined the Home Fleet at Scapa Flow.

Description

Duke of York displaced  as built and  fully loaded. The ship had an overall length of , a beam of  and a draught of . Her designed metacentric height was  at normal load and  at deep load.

She was powered by Parsons geared steam turbines, driving four propeller shafts. Steam was provided by eight Admiralty 3-drum water-tube boilers which normally delivered , but could deliver  at emergency overload.
This gave Duke of York a top speed of . The ship carried  of fuel oil, which was later increased to . She also carried  of diesel oil,  of reserve feed water and  of freshwater. At full speed Duke of York had a range of  at .

Armament
Duke of York mounted 10 BL  Mk VII guns, which were mounted in one Mark II twin turret forward and two Mark III quadruple turrets, one forward and one aft. The guns could be elevated 40 degrees and depressed 3 degrees, while their training arcs varied. Turret "A" was able to traverse 286 degrees, while turrets "B" and "Y" could both move through 270 degrees. Hydraulic drives were used in the training and elevating process, achieving rates of two and eight degrees per second, respectively. A full gun broadside weighed , and a salvo could be fired every 40 seconds. The secondary armament consisted of 16 QF  Mk I dual purpose guns which were mounted in eight twin turrets. The maximum range of the Mk I guns was  at a 45-degree elevation, the anti-aircraft ceiling was . The guns could be elevated to 70 degrees and depressed to 5 degrees. The normal rate of fire was ten to twelve rounds per minute, but in practice the guns could fire only seven to eight rounds per minute.

Along with her main and secondary batteries, Duke of York carried 48 QF 2 pdr () Mk.VIII "pom-pom" anti-aircraft guns in six octuple, power-driven, mountings. These were supplemented by six  Oerlikon light AA guns in single, hand-worked, mounts.

Operational history

Second World War

In mid-December 1941, Duke of York embarked Prime Minister Winston Churchill for a trip to the United States to confer with President Franklin D. Roosevelt. She arrived at Annapolis, Maryland, on 22 December 1941, made a shakedown cruise to Bermuda in January 1942, and departed for Scapa Flow on 17 January with Churchill returning home by air.

On 1 March 1942, she provided close escort for Convoy PQ 12 in company with the battlecruiser , the cruiser , and six destroyers. On 6 March, that force was reinforced with one of Duke of Yorks sister-ships, , and the aircraft carrier , the heavy cruiser , and six destroyers as a result of Admiral John Tovey's concerns that the battleship  might attempt to intercept the convoy. On 6 March, the German battleship put to sea and was sighted by a British submarine around 19:40; no contact was made, however, except for an unsuccessful aerial torpedo attack by aircraft from Victorious.

Later that month, Convoy PQ 13 was constituted and Duke of York again formed part of the escort force. In early April, Duke of York, King George V, and the carrier Victorious formed the core of a support force that patrolled between Iceland and Norway to cover several convoys to the Soviet Union. In late April, when King George V accidentally rammed and sank the destroyer  in dense fog, sustaining significant bow damage, Duke of York was sent to relieve her. She continued in these operations through May, when she was joined by the American battleship . In mid-September, Duke of York escorted Convoy QP 14.

In October 1942, Duke of York was sent to Gibraltar as the new flagship of Force H, and supported the Allied landings in North Africa the following month. During this time Duke of York came under air attack by Italian aircraft on several occasions, but the raids were relatively small scale and were swiftly dealt with by the "umbrella" provided by the aircraft from the accompanying carriers Victorious,  and . After this action, Duke of York returned to Britain for a refit.

With her refit completed, Duke of York resumed her status as flagship from 14 May 1943 pending the departure of King George V and Howe for Operation Husky, the Allied invasion of Sicily. Operation Gearbox in June 1943 involved a sweep by Duke of York and , in company with the US battleships  and , to provide distant cover for minor operations in Spitsbergen and the Kola Inlet, while the following month diversionary operations, code-named "Camera" and "Governor of Norway," were carried out in order to draw the Germans' attention away from Operation Husky. On 4 October, Duke of York and Anson covered a force of Allied cruisers and destroyers and the American carrier  under Operation Leader, which raided German shipping off Norway. The attack resulted in the sinking of four German merchant ships and damage to seven others, which forced many of them to be grounded.

Action against Scharnhorst

In 1943 the German battleship Scharnhorst moved to Norway, a position whence she could threaten the Arctic convoys to Russia. With Tirpitz and two armoured ships also in Norwegian fjords, it was necessary for the Royal Navy to provide heavy escorts for convoys between Britain and Russia. One of these was sighted by the Germans in early December 1943, and Allied intelligence concluded that the following convoy, Convoy JW 55B, would be attacked by the German surface ships.  Two surface forces were assigned to provide distant cover to JW 55B, which had left Loch Ewe on 22 December. On 25 December 1943, Scharnhorst was reported at sea. Force 1 cruisers, Belfast, Norfolk and Sheffield, with four destroyers, made contact shortly after 09:00 on 26 December. A brief engagement occurred around 09:30, but Scharnhorst outdistanced her pursuers, and again outran them after a brief skirmish around noon.

Meanwhile, Force 2, including Duke of York, the cruiser Jamaica and four destroyers, was closing, and it was estimated that a night action with Scharnhorst would commence around 17:15. But Scharnhorst altered course, and contact was made at 16:32, at a distance of  . Force 2 manoeuvred for broadside fire. Belfast, with Force 1, fired starshells at 16:47 to illuminate Scharnhorst. This failed, so Duke of York fired a starshell from one of her   guns, taking Scharnhorst by surprise with her main battery trained fore and aft. By 16:50 Duke of York had closed to  and opened fire with a full ten-gun broadside, scoring one hit. Although under heavy fire, Scharnhorst straddled Duke of York a number of times and hit her twice. A  shell passed through the mainmast and its port leg without detonating, but fragments from the hit destroyed the cable for the main search radar. A  shell also pierced the port strut of the foremast without exploding. At 16:55 a  shell silenced turrets Anton and Bruno, but Scharnhorst maintained speed so that by 18:24 the range had opened to , when Duke of York ceased fire after expending fifty-two broadsides. One shell from the final salvos hit and exploded in Scharnhorsts number one boiler room, slowing the ship and allowing the pursuing destroyers to overtake her.

Force 2's destroyers then attacked with torpedoes, firing 28 and scoring hits with three. This slowed Scharnhorst, and at 19:01 Duke of York again opened fire, at a range of . She ceased fire at 19:30 to allow the cruisers to close on Scharnhorst. Ten 14-inch shells had hit the German battleship, causing fires and explosions, and silencing almost all of the secondary battery. By 19:16 all of the main turrets aboard Scharnhorst had ceased fire and her speed had been cut to . Duke of York ceased fire at 19:30. In the final stages of the battle the destroyers fired a total of 19 torpedoes at her, causing Scharnhorst to list badly to port, and at 19:45 she sank after a running action lasting ten-and-a-half hours from the first, taking with her over 1,700 men.  Following her sinking, and the retreat of most of the other German heavy units from Norway, the need to maintain powerful forces in British home waters was diminished.

Subsequent operations

On 29 March 1944, Duke of York and the bulk of the Home Fleet left Scapa Flow to provide a support force for Convoy JW 58. The ship operated in the Arctic and as cover for carriers conducting the Goodwood series of air strikes on Tirpitz in mid to late August. In September, when she was overhauled and partially modernized at Liverpool, radar equipment and additional anti-aircraft guns were added. She was then ordered to join the British Pacific Fleet and sailed in company with her sister-ship Anson on 25 April 1945. A problem with the ship's electrical circuitry delayed her while she was at Malta and, as a result, she did not reach Sydney until 29 July, by which time it too late for her to take any meaningful part in hostilities against the Japanese.

Nevertheless, in early August, Duke of York was assigned to Task Force 37, along with four aircraft carriers and her sister-ship King George V. From 9 August, TF 37 and three American carrier task forces conducted a series of air raids on Japan, which continued until 15 August when a surrender came into effect. After the conclusion of hostilities, Duke of York, alongside her sister-ship, King George V, participated in the surrender ceremonies that took place in Tokyo Bay. The following month Duke of York sailed for Hong Kong, to join the fleet that assembled there to accept the surrender of the Japanese garrison. She was the flagship of the British Pacific Fleet when the Japanese surrendered, and remained so until June 1946, when she returned to Plymouth for an overhaul.

Post war

Duke of York was flagship of the Home Fleet following the end of the war and remained in active service until April 1949. She was laid up in November 1951, and on 18 May 1957, she was ordered scrapped. She was broken up by Shipbreaking Industries, Ltd., in Faslane. The ship's bell was salvaged and given to the Duke of York School (since renamed the Lenana School) in Nairobi, Kenya.

Refits
During her career, Duke of York was refitted on several occasions to bring her equipment up-to-date. The following are the dates and details of the refits undertaken.

Notes

Citations

Bibliography

External links

 Maritimequest HMS Duke of York pages
 Alan Sutherland RN Collection on MaritimeQuest
 Newsreel footage of HMS Duke of York (last quarter of the clip).
 HMS Duke of York in heavy seas while on Arctic convoy duty

King George V-class battleships (1939)
Ships built on the River Clyde
1940 ships
World War II battleships of the United Kingdom

HMS Duke of York (17)


Chen Shui-bian, populært kaldet A Bian (阿扁) (født 12. oktober 1950 i Guantian, Tainan, Taiwan) er en taiwanesisk advokat og politiker tilhørende Det Demokratiske Fremskridtsparti (DPP). Han var Taiwans præsident i årene 2000-08.

Han blev i 1994 valgt som borgmester i Taipei.

Den 18. marts 2000 blev Chen valgt som Taiwans president og han tiltrådte embedet den 20. maj samma år med Annette Lu som sin vicepræsident. Han var den første i embedet, som tilhørte et andet parti end Guomindang, men realpolitiske overvejelser gjorde at Chen nedtonede sit partis mål om selvstændighed.

Den 31. maj 2006 meddelte Chen Shui-bian, at han ville træde tilbage efter en række skandaler i Chens familie. Efter præsidentvalget blev han afløst af Ma Ying-jeou.

I september 2009 blev han idømt fængsel på livstid for korruption og pengehvidvask, men domen blev senere ved appel formildet til 20 års fængsel.

Chen Shui-bian blev løsladt den 6. januar 2015 på grund af Chens svigtende helbred.

Noter

Litteratur

Præsidenter
Politikere fra Taiwan

Chen Shui-bian


Sir Lloyd Maepeza Gina, né le  à Munda et mort en  à Honiara, est un homme d'État salomonais, premier président du Parlement national.

Biographie
Il naît dans le village de Munda sur l'île de Nouvelle-Géorgie dans le protectorat britannique des Îles Salomon. Il est issu d'une fratrie de treize enfants, dont le père est un prêcheur méthodiste. Il est encore enfant lorsque la famille est contrainte de se cacher à l'intérieur des terres de l'île lors de l'invasion et de l'occupation japonaises durant la Seconde Guerre mondiale. Il est scolarisé aux Fidji après la guerre, puis est employé dans le service public aux Salomon, transféré d'un poste à l'autre dans l'administration coloniale sur diverses îles de l'archipel salomonais. En 1971 il retourne aux Fidji pour y suivre une formation en administration publique à l'université du Pacifique Sud, puis en 1973 est nommé secrétaire au comité aux gouvernements locaux du Conseil législatif des Salomon.

Il est ensuite secrétaire adjoint au ministère de la Santé puis au ministère des Finances de la colonie désormais autonome sur le plan de la politique intérieure. Nommé à la tête du bureau administratif du ministère des Ressources naturelles, il est élu en août 1978 président du Parlement national après l'indépendance des Salomon. Il conserve la confiance des députés à ce poste à l'issue des élections législatives de 1980 et de 1984, quittant la fonction en 1988. Fait chevalier par la reine des Salomon Élisabeth II en 1990, il meurt à Honiara, la capitale, le 26 ou le 27 mai 2007 et reçoit des funérailles d'État.

Références

Naissance en mai 1935
Personnalité politique salomonaise
Décès en mai 2007
Personnalité salomonaise du XXe siècle

Lloyd Maepeza Gina