Liutfried II. von Winterthur (* um 930–970), manchmal auch Liutfried I. von Winterthur,  war Graf von Winterthur-Bregenz. Liutfried gilt als mutmasslicher Erbauer der Kyburg. Er stammt aus dem Adelsgeschlecht der Udalrichinger.

Er war Sohn von Ulrich VI. von Bregenz, Graf von Bregenz und Graf in Ober- und Unterrätien, und Dietburga von Sulmetingen. Sein jüngster Bruder war Gebhard von Konstanz, der 979 bis 995 Bischof des Bistums Konstanz war.

Von Liutfried sind drei Söhne bekannt: Der Älteste, Adalbert I. (*um 960), beerbte ihn als Graf von Winterthur, Lütfried III. (*um 970), wurde Graf von Mörsberg und Werner (*um 980) wurde Graf von Kyburg.

Einzelnachweise

Familienmitglied der Udalrichinger
Graf (Winterthur)
Geboren im 10. Jahrhundert
Gestorben im 10. oder 11. Jahrhundert
Mann

Liutfried II. von Winterthur


Braintree District is a local government district in Essex, England. The district is named after its largest town, Braintree, where the council is based. The district also includes the towns of Halstead and Witham and surrounding rural areas.

The neighbouring districts are Colchester, Maldon, Chelmsford, Uttlesford, South Cambridgeshire, West Suffolk, and Babergh.

History
The district was formed on 1 April 1974 under the Local Government Act 1972 as one of 14 districts within Essex. The new district covered the area of five former districts, which were all abolished at the same time:
Braintree and Bocking Urban District
Braintree Rural District
Halstead Rural District
Halstead Urban District
Witham Urban District
The new district was named Braintree, after the area's largest town.

Governance

Braintree District Council provides district-level services. County-level services are provided by Essex County Council. Much of the district is also covered by civil parishes, which form a third tier of local government.

Political control
The council has been under Conservative control since 2007.

The first election to the council was held in 1973, initially operating as a shadow authority alongside the outgoing authorities until the new arrangements came into effect on 1 April 1974. Political control of the council since 1974 has been as follows:

Leadership
The leaders of the council since 1995 have been:

Composition
Following the 2023 election, the composition of the council was:

The Greens and independent councillors sit together as the "Independent and Green Group". The next election is due in 2027.

Premises
The council has its headquarters at Causeway House on Bocking End in Braintree. The building was purpose-built for the council and opened in 1981.

Elections

Since the last full review of boundaries in 2015, the council has comprised 49 councillors representing 26 wards, with each ward electing one, two or three councillors. Elections are held every four years.

Wards
The wards are:

Bocking Blackwater
Bocking North
Bocking South
Braintree Central & Beckers Green
Braintree South
Braintree West
Bumpstead
Coggeshall
Gosfield & Greenstead Green
Great Notley & Black Notley
Halstead St Andrew's
Halstead Trinity
Hatfield Peverel & Terling
Hedingham
Kelvedon & Feering
Rayne
Silver End and Cressing
Stour Valley North
Stour Valley South
The Colnes
Three Fields
Witham Central
Witham North
Witham South
Witham West
Yeldham

Towns and parishes

There are 63 civil parishes in the district. The former Braintree and Bocking Urban District, covering the town of Braintree itself, is an unparished area. The parish councils for Halstead and Witham are styled "town councils".

Arms

References

External links

 Enjoy Braintree District; places to stay, arts, museum, culture events listing by the Braintree Council
 Braintree District Council
 Enjoy Braintree District

Non-metropolitan districts of Essex

Braintree District


නිත්‍ය තුහින () යනු අවම වශයෙන් අවුරුදු දෙකක්වත් සම්පූර්ණයෙන්ම දිය මිදුන තත්ත්වයේ ඇති ඕනෑම භූමියකි.

ආශ්‍රිත
පස

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

නිත්‍ය තුහින

නිත්‍ය තුහින


An Galeottiella in uska genus han Liliopsida. An Galeottiella in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Galeottiella

Galeottiella


Tony Ramos (25. ágúst 1948 í Arapomgas í Brasilíu) er brasilískur leikari og sjónvarpsmaður.

Sjónvarp
 1968 - O Pequeno Mundo de Marcos... Tony
 1971 - Diabólicos Herdeiros
 1976 - Ninguém Segura Essas Mulheres... Gugu
 1984 - Noites do Sertão... Miguel
 1987 - Leila Diniz... sr. Diniz
 1989 - Minas-Texas
 1997 - O Noviço Rebelde... Dr. Filipe
 1997 - Pequeno Dicionário Amoroso... Barata
 2001 - A Partilha
 2001 - Bufo & Spallanzani... Guedes
 2002 - Era Uma Vez... no Brasil
 2006 - If I Were You... Cláudio/Helena
 2008 - If I Were You 2... Cláudio/Helena
 2009 - Tempos de Paz... Segismundo
 2010 - Chico Xavier ... Orlando
 2012 - Se eu fosse Você 3 ... Cláudio/Helena
 2014 - Getúlio'' ... Getúlio Vargas

Tilvísanir

Tenglar

Ramos, Tony

Tony Ramos


موني عبد الرحيم  (ولدت 19 نوفمبر 1985 ببجاية، الجزائر) هي لاعبة كرة طائرة جزائرية. شاركت في الألعاب الأولمبية ببكين 2008 مع المنتخب الجزائري للسيدات وفي عدة منافسات مثل البطولة العالمية 2010 و كأس العالم 2011 كما فازت معه بالبطولة الإفريقية 2009 و بذهبية الألعاب الإفريقية 2011 . تلعب في عدة مناصب وتتميز بكونها لاعبة شاملة universal ذات إمكانات تقنية معتبرة مقارنة بطولها. تعرضت قبل عدة مواسم لإصابة أعاقت أدائها نسبيا في عدة منافسات لاحقة.

معلومات الاندية

النادي الحالي : مشعل بلدية بجاية (الجزائر)

النادي الأول  : جمعية ولاية بجاية (الجزائر)

معلومات تقنية :

الطول: 1,71 م

الارتقاء في السحق : 3,05

الارتقاء في الصد : 2,93
 منتخب الجزائر لكرة الطائرة سيدات
 البطولة الجزائرية لكرة الطائرة سيدات

روابط خارجية

مصادر

جزائريون في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بجاية
جزائريات في القرن 20
جزائريات في القرن 21
لاعبات كرة طائرة جزائريات
لاعبو كرة طائرة أولمبيون من الجزائر
لاعبو كرة طائرة في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة طائرة في الألعاب الأولمبية الصيفية 2012
لاعبو كرة طائرة من بجاية
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 2009
منافسون في الألعاب المتوسطية من الجزائر
مواليد 1406 هـ
مواليد 1985
مواليد في بجاية

موني عبد الرحيم


Meine Liebe ist ein russischer Öl-auf-Glas-Animations-Kurzfilm von Alexander Petrow aus dem Jahr 2006. Er beruht auf der Geschichte История любовная von Iwan Schmeljow.

Handlung
Der 15-jährige Anton muss für Prüfungen lernen. Als er Anton Tschechows Von der Liebe liest, entdeckt er die Liebe für sich. Unschuldig liebt er das Hausmädchen der Familie, Pasha, sieht sein Ideal jedoch in der schwarzhaarigen, stets brilletragenden zehn Jahre älteren Nachbarin Serafina, die er als "Göttin" verehrt. Eines Tages schreibt er Serafina einen poetischen Brief und sie verabreden sich in der Nacht im Garten. Die Frau küsst Anton, weicht jedoch anschließend vor ihm zurück. Pasha wiederum soll auf Anweisung ihrer Tante den Knecht Stepan heiraten, auch wenn sie sich an Anton gebunden fühlt. Sie lässt sich dennoch mit Stepan ein, als sie sieht, wie Anton die Nachbarin küsst. Der hat Liebe bisher immer nur als ideelles Konstrukt der Verehrung angesehen. Als er Pasha und Stepan daher zusammen im Stall erwischt, beschimpft er beide als Perverse. Pasha sagt sich von ihm los und bezeichnet die Nachbarin als Hure.

In einer Nacht geht der Stall eines Rinderhüters infolge eines Beziehungsstreits in Flammen auf. Als Stepan am nächsten Tag den aus dem Stall entlaufenen Stier einfangen will, wird er vom Stier angegriffen und getötet. Pasha erleidet einen Zusammenbruch. Anton erhält einen Brief von Serafina, in dem sie sich mit ihm in der Kirche verabredet. Beide gehen in die Natur zu einem See, wo Serafina anfängt, Anton auszuziehen. Der will endlich die Augen Serafinas sehen und sie nimmt die Brille ab – ihr Gesicht ist vollkommen entstellt und Anton ist entsetzt. Er verfällt in einen Schockzustand, aus dem er sich nur langsam erholt. Als er genesen ist, erfährt er, dass Pasha in ein Kloster gegangen ist, und er trauert nun um seine erste, reinste Liebe.

Produktion
Meine Liebe wurde wie alle Filme Petrows als Öl-auf-Glas-Animation realisiert. Die Arbeit am Film nahm drei Jahre in Anspruch. Meine Liebe erlebte am 27. August 2006 auf dem Hiroshima Kokusai Animation Festival seine Premiere.

Auszeichnungen
Meine Liebe gewann 2006 den Preis der FIPRESCI des Internationalen Leipziger Festivals für Dokumentar- und Animationsfilm. Auf dem Filmfest Dresden wurde Meine Liebe 2007 mit dem Hauptpreis als bester Animationsfilm ausgezeichnet. Er erhielt im gleichen Jahr zudem den Hauptpreis als bester Kurzfilm auf dem Melbourne International Film Festival.

Meine Liebe wurde 2008 für einen Oscar in der Kategorie "Bester animierter Kurzfilm" nominiert, konnte sich jedoch nicht gegen Peter und der Wolf durchsetzen.

Weblinks

 Meine Liebe auf bcdb.com

Filmtitel 2006
Russischer Film
Kurzfilm
Öl-auf-Glas-Animationsfilm

Meine Liebe (2006)


لا شيكا دورادا  هو الألبوم الأول للمغنية المكسيكية باولينا روبيو وصدر في أكتوبر من العام 1992 من إنتاج شركة EMI. ويأتي هذا الألبوم بعد انفصال باولينا رسمياً عن فرقة تمبرشي. لا شيكا دورادا تعني الفتاة الذهبية وهو اللقب الذي حظيت به باولينا بعد إصدار هذا الألبوم، ولا يزال لقبها حتى الآن في المكسيك والولايات المتحدة.

مراجع

ألبومات باللغة الإسبانية
ألبومات باولينا روبيو

لا تشيكا دورادا (ألبوم)


Aceasta este o listă de actori azeri.

A
 Lutfali Abdullayev
 Telman Adigozalov
 Ahmed Agdamski
 Alasgar Alakbarov
 Mirzaagha Aliyev
 Huseyn Arablinski
Nadejda Aronețkaia

B
 Mirza Babayev
 Shamsi Badalbeyli
 Rasim Balayev
 Afag Bashirgyzy
 Rashid Behbudov
 Polad Bülbüloğlu

D

 Marziyya Davudova

G

 Fatma Gadri
 Aghasadyg Garaybeyli
 Govhar Gaziyeva

K
 Munavvar Kalantarli
 Zulfiyya Khanbabayeva

M
 Fakhraddin Manafov
 Elchin Musaoglu

O
 Hamida Omarova

R
 Ulvi Rajab
 Hagigat Rzayeva

S
 Latif Safarov
 Huseyngulu Sarabski
 Barat Shakinskaya
 Abbas Mirza Sharifzadeh

T
 Rza Tahmasib
 Jahan Talyshinskaya
 Pamphylia Tanailidi
 Hasanagha Turabov

Z
 Nasiba Zeynalova

Note

Vezi și
 Listă de regizori azeri

azeri
Actori
 Listă
Cinematografia azeră

Listă de actori azeri


USS S-27 (SS-132) was a S-class submarine of the United States Navy.

Construction and commissioning
S-27′s construction was authorized in March 1917, and her keel was laid down on 11 April 1919 by Bethlehem Shipbuilding Corporation's Fore River Shipyard in Quincy, Massachusetts. She was launched on 18 October 1922, sponsored by Mrs. Frank Baldwin, and commissioned at Groton, Connecticut, on 22 January 1924.

Service history
Based at New London, Connecticut, through 1924, S-27 transferred to the Pacific in 1925, and, after exercises in the Hawaiian Islands during the spring of 1925, arrived at her new homeport, San Diego, California, in June 1925. She was based in Southern California until 1931 and, except for fleet maneuvers, operated primarily off that coast. Fleet maneuvers, exercises, and Fleet Problems took her to the west coast of Central America, to the Panama Canal Zone, into the Caribbean Sea, and to Hawaii.

In 1931, S-27 was transferred to Hawaii, and on 23 February 1931 she arrived at Pearl Harbor, Hawaii, from which she operated until 16 June 1939, when she departed for San Diego. She arrived there on 27 June 1939 and resumed operations off the coast of Southern California, conducting exercises and tests, primarily for the Underwater Sound Training School. In late November 1941, she proceeded to Mare Island, California, where she began an overhaul.

World War II
S-27 still was undergoing overhaul when the United States entered World War II with the Japanese attack on Pearl Harbor of 7 December 1941. After completion of her overhaul, she stood out of San Francisco Bay on 23 January 1942 and headed south. On 26 January 1942 she arrived at San Diego, and where resumed operations for the Underwater Sound Training School, which she continued into the spring of 1942. Then ordered north to the Aleutian Islands, she departed San Diego on 20 May 1942, proceeded to Port Angeles, Washington, and then continued on to the waters of the Territory of Alaska, where she commenced patrol operations.

On 12 June 1942, a little over a week after the beginning of the Aleutian Islands campaign, S-27 put into Dutch Harbor on Amaknak Island off Unalaska in the Aleutian islands, took on provisions, refueled, and then headed west with orders to patrol in the Kuluk Bay area on the northeastern side of Adak Island and reconnoiter Constantine Harbor on the coast of Amchitka. On the night of 16–17 June 1942, she received orders to move to Kiska. On 18 June 1942, she reconnoitered Constantine Harbor, found no signs of enemy activity in the evacuated village there, and moved on to round the southern end of Amchitka, from which she would proceed to Kiska. In mid-afternoon on 18 June 1942, she rounded East Cape.

Grounding and loss

When S-27 surfaced on the evening of 18 June 1942, fog obscured her position. Lying to, to charge her batteries on both engines, she was carried about  from her estimated position based on dead reckoning position. The fog prevented her crew from detecting that she was drifting. At midnight, she got underway slowly on one engine and continued to charge on the other. Soon after 00:43 on 19 June 1942, her crew sighted breakers about  forward of her bow. "Back emergency" orders were given, but seconds later she grounded on rocks off St. Makarius Point.

Waves bumped S-27 violently against the rocks, rolling her 10° to 15° on each side. Her engines continued at "back emergency", but a submerged rock held her firmly. Her crew dumped fuel to lighten her and continued efforts to back off the rocks, but the lightened submarine only swung harder against the rocks. Her starboard screw struck a rock and was disabled. S-27′s crew attempted to force her ahead to clear the stern, but she only moved about  forward before the rocks again held her fast. Her crew sounded the immediate area, but found no passage. She transmitted the first of six distress signals at 01:15, but Dutch Harbor received only one of them, and it did not give her position.

By 03:30, the pounding of the sea had increased, and S-27 commanding officer, Lieutenant H. L. Jukes, made plans to move the greater part of her crew off, and her crew set up a ferry system, using a rubber boat and lines rigged between the submarine and the beach. Men, provisions, clothing, guns, and medical supplies were transferred safely to Amchitka. By 11:00, all but six of her crew — Jukes and five others — were ashore. The men still aboard destroyed S-27s equipment and burned her classified material. By 15:30, S-27′s side plating was loose and her torpedo room was flooding and three of the remaining men went ashore. At 15:50, the last three men — the radioman, the executive officer, and Jukes — left the submarine.

S-27′s crew spent the night of 19–20 June 1942 in an unsheltered cove. On 20 June 1942, the crew set up camp at Constantine Harbor, using buildings and heating equipment there which had survived a Japanese bombing. By 21 June 1942, the camp was fully organized, with established routines, including sentries and lookouts. Trips to and from the cove continued for three days. S-27 crewmembers reboarded her on 21 and 22 June 1942 to take off more supplies, but thereafter, the presence of poisonous chlorine gas due to the reaction of seawater with her battery cells precluded further visits.

On 24 June 1942, a U.S. Navy PBY Catalina flying boat piloted by Lieutenant, junior grade, Julius A. Raven, USNR, on a routine flight spotted the activity at Constantine Harbor, landed, and took off 15 of the survivors. On 25 June 1942, three planes arrived to take off the remainder. The men destroyed all guns they had salvaged from S-27 before they departed, leaving behind nothing except S-27′s abandoned wreck and canned provisions, blankets, and winter clothing.

References

External links
On Eternal Patrol: USS S-27

1922 ships
1942 in Alaska
Maritime incidents in June 1942
Ships built in Quincy, Massachusetts
Ships of the Aleutian Islands campaign
Shipwrecks of the Alaska coast
S-27
United States submarine accidents
S-27, USS
World War II shipwrecks in the Pacific Ocean
World War II submarines of the United States

USS S-27


(4285) Hulkower ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 11. Juli 1988 von Eleanor Helin vom Palomar-Observatorium aus entdeckt wurde.

Der Asteroid wurde nach dem Mathematiker Neal D. Hulkower benannt.

Einzelnachweise

Weblinks

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser

(4285) Hulkower


A 10.ª etapa do Tour de France de 2022 teve lugar a 10 de julho de 2022 entre Aigle na Suíça e Châtel na França sobre um percurso de 192,9 km. O vencedor foi o luxemburguês Bob Jungels do AG2R Citroën e o esloveno Tadej Pogačar conseguiu manter a liderança antes da segunda jornada de descanso.

Classificação da etapa

Classificações ao final da etapa

Classificação geral (Maillot Jaune)

Classificação por pontos (Maillot Vert)

Classificação da montanha (Maillot à Pois Rouges)

Classificação do melhor jovem (Maillot Blanc)

Classificação por equipas (Classement par Équipe)

Abandonos
Guillaume Martin, por positivo em COVID-19, Ruben Guerreiro, doente, e Kasper Asgreen, lesionado, não tomaram a saída.

Referências

Ligações externas

 Página oficial

Etapas do Tour de France de 2022

9.ª etapa do Tour de France de 2022


Fourth Buddhist Council is the name of two separate Buddhist council meetings. The first one was held in Sri Lanka and is traditionally attributed to the 1st century BCE. In this fourth Buddhist council the Theravadin Pali Canon was for the first time committed to writing, on palm leaves. The second one was held by the Sarvastivada school, in Kashmir around the 1st century CE.

Fourth Buddhist Council in Sri Lanka
The Fourth Buddhist council of Theravada Buddhism was held at the Anuradhapura Maha Viharaya in Sri Lanka under the patronage of Valagamba of Anuradhapura in 25 BCE, but there is a major inconsistency if this Valagamba of Anuradhapura died in 77 BCE and so was not around to patronize this Council some 52 years later. Norman places the life of this King in the period 29 BCE to 17 BCE which is in stark disagreement to a death year of 77 BCE for Valagamba of Anuradhapura:

The Dipavamsa states that during the reign of Vattagamani Abhaya (29–17 BCE) the monks who had previously remembered the Tipitaka and its commentary orally now wrote them down in books, because of the threat posed by famine, war, and the growing power of the newly established Abhayagiri vihara, which enjoyed the king's favour. The Mahavamsa also refers briefly to the writing down of the canon and the commentaries at this time

The council was held in response to a year in which the harvests in Sri Lanka were particularly poor and many Buddhist monks subsequently died of starvation. Because the Pāli Canon was at that time oral literature maintained in several recensions by dhammabhāṇakas (dharma reciters), the surviving monks recognized the danger of not writing it down so that even if some of the monks whose duty it was to study and remember parts of the Canon for later generations died, the teachings would not be lost.

After the Council, palm-leaf manuscripts containing the completed Canon were taken to other countries such as Burma, Thailand, Cambodia and Laos.

Fourth Buddhist Council in Kashmir

The Fourth Buddhist Council of the Sarvastivada tradition is said to have been convened by the Kushan emperor Kanishka (r. CE 127-151), perhaps at Harwan, near Srinagar, Kashmir. The Fourth Council of Kashmir is not recognized as authoritative for the Theravadins; reports of this council can be found in scriptures which were kept in the Mahayana tradition. The Mahayana tradition based some of its scriptures on (refutations of) the Sarvastivadin Abhidharma texts.

It is said that for the Fourth Council of Kashmir, Kanishka gathered 500 monks headed by Vasumitra, partly, it seems, to compile extensive commentaries on the Sarvastivadin Abhidharma, although it is possible that some editorial work was carried out upon the existing canon itself. The main fruit of this Council was the vast commentary known as the Mahāvibhāṣā ("Great Exegesis"), an extensive compendium and reference work on a portion of the Sarvastivadin Abhidharma.

See also

Buddhist councils
First Buddhist council
Second Buddhist council
Third Buddhist council
Fifth Buddhist council
Sixth Buddhist council

References

Bibliography

Buddhist council4
Buddhist councils
1st century BC in religion
1st century in religion
1 වන සියවස
ක්‍රිස්තු පූර්ව පළමුවන සියවස

සිව්වන ධර්ම සංගායනාව


Sinan Kurt (født 23. Juli 1996 i Mönchengladbach, Tyskland) er en tysk fodboldspiller, der spiller som midtbanespiller hos Bundesliga-klubben Hertha Berlin. Han har tidligere spillet for blandt andet Bayern München.

Titler

1. Fußball-Bundesliga
 2014-2015 med Bayern München

Fodnoter

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra FC Bayern München
Fodboldspillere fra Borussia Mönchengladbach

Sinan Kurt


Josip Županov (Srednje Selo kod Šolte, 14. rujna 1923. - Zagreb, 12. studenog 2004.) bio je hrvatski sociolog i akademik.

Životopis

Josip Županov rodio se na Šolti 1923. gdje je završio osnovnu školu, a u Splitu završio klasičnu gimnaziju, dok je u Zagrebu diplomirao na Pravnom fakultetu. Kao stipendist Fordove fundacije studirao na sveučilištu Cornell 1960., a 1965. doktorira na Sveučilištu u Ljubljani iz društveno-političkih znanosti.

1950. počinje raditi u Beogradu na Višoj političkoj školi, no 1951. postaje glavni urednik izdavačke kuće Naprijed, a u razdoblju 1956. – 1962. zaposlen je u Institutu za društveno upravljanje. Od 1963. zaposlio se na Ekonomskom fakultetu u Zagrebu, gdje je 1968. izabran za izvenrednog profesora, a 1973. dobiva zvanje redovitog profesora na tom fakultetu i na Fakutetu političkih znanosti. Na Fakultetu političkih znanosti predavao je sociologiju radne organizcije i opću sociologiju. 1979. izabran je za člana suradnika JAZU-a, o od 1991. do smrti bio je redoviti član HAZU-a, a 1993. dobiva titulu profesora emeritusa.

Znanstveni rad

Akademik Županov predavao je na poslijediplomskim studijima na Ekonomskom fakultetu u Zagrebu, Fakultetu političkih znanosti te na Fakulteti za družbene vede u Ljubljani. Sudjelovao je i vodio nekoliko društvenih istraživanja u Hrvatskoj.

U hrvatskoj je sociologiji poznat po terminu Egalitarni sindrom kako bi objasnio stanje u hrvatskom društvu tijekom komunističkoj razdoblja te kaže da ga karakteriziraju sljedeće komponente:
Perspektiva ograničenog dobra - vrijedost pojedinih stvari imaju pozitivnu vrijednost; Ono što A dobiva, to B gubi
Norma egalitarne raspodjele plaće - norma koja je u vrijeme samoupravnog socijalizma glasila ovako: "Ti nesmiješ dobiti previše, bez obzira na tvoju produktivnost"
Redistributivna etika - etika koja se dijeli na akvizitivnu i redistributivnu. Akvizitivna etika je etika stjecanja profita, dok redistributivna etika nalaže da se profit podijeli s onima koji nemaju ništa
Antipoduzetnički stav - negativan stav prema poduzetništvu
Opsesija o privatniku - negativan stav prema privatnom privređivanju
Intelektualna uravnilovka - vjerovanje da su ljudske sposobnosti kod svih jednake
Antiprofesionalizam - negativan stav prema stručnom znanju
Antiintelektualizam - negativn stav prema intelektualnom i fizičkom radu

Popis djela

 Samoupravljanje i društvena moć (1969.)
 Sociologija i samoupravljanje (1977.)
 Marginalije o društvenoj krizi (1983.)
 Poslije potopa (1995.)
 Zaboravljeni rat: sociologija jednog sjećanja (1998.)
  Od komnističkog pakla do divljeg komunizma: odabrane rasprave i eseji (1995. – 2001.)  (2002.)

Vanjske poveznice

Profil na stranici HAZU-a

Izvori

Akademici HAZU
Hrvatski sociolozi
Životopisi, Šolta
Srednje Selo (Šolta)

Josip Županov


Anders Ahm Hugger (født 19 januar 1981 i Odense, død 2 august 2015 samme sted) var en dansk professionel bokser og lærer.

Anders Hugger var begyndelsen af 2000'erne et stort amatørtalent og nåede 136 sejre i 172 kampe og blev femfoldige dansk mester og seksfoldige jysk mester. Han deltog i VM i Kina 2005, hvor han blev slået ud i første runde af svenskeren Babacar Kamara med 24-11.
2006 tog han så springet ind i de professionelles rækker som bokser i promotor Mogens Palles stald. På to år vandt alle sine 11 kampe i cruiservægt deraf blev seks af dem vundet på knockout. En skadet hornhinden i det ene øje tvang ham til at stoppe karrieren i 2009, han lå da nummer 14 på Europa-ranglisten, nummer 7 på EU-listen og var med på tre-fire verdensforbunds ranglister. Han har derefter været træner i amatørklubben Olympia i Odense, hvor han også var bestyrelsesmedlem.
Han var blandt andre træner for sin hustru, Rie Ahm Hugger, som er formand for Olympia og som i 2014 blev dansk mester i letvægt.

Anders Hugger uddannede sig til lærer og arbejdede på Broskolen i Korsør hvor han underviste han elever med særlige behov i den såkaldte heldagsskole i dansk og idræt.

Anders Hugger blev den 2. august 2015 fundet død efter at have begået selvmord i Bokseklubben Olympias lokaler i en alder af 34 år.

Kilde

Eksterne henvisninger
 Amateur career record: Anders Hugger Amateur club: Atletklubben Olympia, Odense
 Anders Hugger BoxRec
 Anders Hugger Sporte note

Mandlige boksere fra Danmark
Personer fra Odense
Personer der har begået selvmord

Anders Hugger


John Brande Morris, connu de ses amis sous le nom de Jack Morris (né à Brentford, Middlesex, le  ; mort à Hammersmith, Londres, le ) est un théologien anglican britannique, plus tard un prêtre catholique romain. Il est un excentrique universitaire réputé, mais un érudit important du syriaque .

Biographie
Il étudie au Balliol College d'Oxford, obtenant son diplôme en 1834 (BA avec distinction) et 1837 (MA). Il est aussitôt élu Petrean Fellow du Exeter College d'Oxford, donnant des conférences sur l'hébreu et le syriaque .

Ayant rejoint le Mouvement d'Oxford, en 1839, Morris est brièvement nommé pour remplacer John Henry Newman à St Mary's, Oxford, l'église universitaire : il alarme son auditoire avec un sermon sur les anges et le jeûne, « déclarant entre autres que la création brute devrait être obligé de jeûner les jours de jeûne" . Son sermon suivant, qui prêche la doctrine de la transsubstantiation, et « ajoutait en termes énergiques que tout le monde était un incroyant, charnel, etc., qui ne la tenait pas », lui vaut une admonestation du vice-chancelier de l'université. Ses vues sur le jeûne et le célibat, expliquées dans une lettre de 1840 à son ami proche Frederick William Faber, lui valent le surnom de « Siméon le Stylite » .

Ce n'est pas une surprise lorsque Morris est reçu dans l'Église catholique, le 16 janvier 1846, démissionnant de sa bourse d'Oxford quelques jours plus tard. Il est ordonné à Oscott en 1851 et la même année est nommé professeur à Prior Park, près de Bath. Il commence bientôt le travail paroissial et, pendant les dix-neuf années suivantes, exerce son ministère à Plymouth, Shortwood (Somerset) et dans d'autres parties de l'Angleterre .

De 1855 à 1861, il sert comme aumônier de John Emerich Edward Dalberg-Acton, mais offense Acton par sa prédication, trop explicite sur le thème des seins de la Vierge Marie.

Bien que de 1868 à 1870, il ait réussi à obtenir du travail comme aumônier à Coventry Patmore, des amis doivent lui venir en aide financièrement en 1871 . En 1870, il devient directeur spirituel d'une communauté Hammersmith de religieuses infirmières, les Sœurs de Miséricorde, poste qu'il occupe jusqu'à sa mort, le 9 avril 1880 .

Œuvres
Son domaine d'étude préféré est la théologie orientale et patristique. Pendant son séjour à Oxford, il écrit un "Essai vers la conversion des hindous savants et philosophiques" (1843); un poème intitulé « Nature : une parabole » (1842) ; et traduit "Select Homilies from St. Ephrem" du syriaque (1846), de même "Homélies sur les Romains" de Jean Chrysostome (1841) pour la Bibliothèque des Pères.

Après sa conversion, il contribue à la Dublin Review, à The Lamp, à Irish Monthly et à d'autres périodiques catholiques, et écrit :

 Un essai vers la conversion des hindous savants et philosophiques, 1843
 Oeuvres choisies de S. Ephrem le Syrien, 1847
 Jésus le Fils de Marie
 Tome I, 1851
 Tome II, 1851
 Talectra Koomee, 1858
 "Eucharistie au Calvaire", un essai sur la première messe et la Passion.

Références

Liens externes

Orientaliste britannique
Théologien britannique
Décès en avril 1880
Naissance en septembre 1812
Décès à 67 ans

John Brande Morris


A Ukrainian Exchange (; ) foi fundada em 15 de maio de 2008 e suas instalações de operação estão situadas em 7g, Rua Tropinina, Kiev.

É uma das maiores bolsas de valores da Ucrânia. A bolsa está localizada em Kiev, capital da Ucrânia, e foi o principal local de negociação de ações e derivativos na Ucrânia. Está sob a jurisdição do Ministério das Finanças da Ucrânia.

Devido à invasão russa da Ucrânia em 2022, interrompeu temporariamente sua operação e suspendeu cargas de trabalho adicionais. Também encorajou cidadãos e empresas a vender títulos ucranianos para ajudar a defender e repelir a ofensiva russa.

História
Em maio de 2008, os maiores participantes do mercado de valores mobiliários ucraniano assinaram o Memorando de Entendimento com a RTS Stock Exchange para criar uma nova bolsa em Kiev.

51% das ações da bolsa foram compradas pelo corretor/dealer ucraniano, 49% – pela RTS Stock Exchange.

Em outubro de 2008, a Bolsa Ucraniana foi registrada como pessoa jurídica.

Em dezembro de 2008, a Comissão Estatal da Ucrânia (o regulador estadual de Valores Mobiliários e Mercado de Ações na época) concedeu ao UX uma licença de bolsa de valores.

A negociação oficial começou em 26 de março de 2009 com mais de 80 das ações ucranianas mais líquidas.

Em 27 de abril de 2009, o índice de ações ucraniano (UX) foi lançado como o primeiro índice on-line na Ucrânia. O primeiro valor em 26 de março de 2009 era 500 e a cesta inicial consistia em 10 fichas azuis mais líquidas.

Em 14 de maio de 2009, a Bolsa ucraniana lançou seu mercado de recompra usando um sistema RTS Plaza  .

Em 16 de setembro de 2009, a tecnologia de Contraparte Central (CCP) foi introduzida para fornecer aos investidores anonimato na liquidação.

Em 27 de maio de 2010, a Bolsa Ucraniana abriu o primeiro mercado de derivativos na Ucrânia. O primeiro instrumento negociado foi um contrato futuro no Índice UX.

Em outubro de 2010, 160 corretoras profissionais foram registradas pela bolsa. 23 deles fornecem acesso direto ao mercado de câmbio para seus clientes.

Em 26 de abril de 2011, a Bolsa ucraniana iniciou a negociação de contratos de opções.

Em janeiro de 2015 foram lançados os novos futuros sobre USDUAH, EURUSD e preço do ouro.

No 1T 2016 Dragon Capital e UNIVER Investment Group compraram da Moscow Exchange sua participação na UX.

Em 19 de dezembro de 2016, a Bolsa Ucraniana lançou dois novos contratos futuros – sobre o índice de Bitcoin e sobre o preço do petróleo bruto Brent.

Em 2 de maio de 2018, a Decisão do CNSD prevê a aplicação de medidas restritivas a e contra determinadas entidades ucranianas que utilizam o software produzido pela Moscow Exchange. Esse Software é usado, em particular, pela Bolsa ucraniana e corretores e revendedores profissionais de valores mobiliários, que são participantes da Bolsa ucraniana. A partir de 18 de junho de 2018, a bolsa ucraniana mudou o comércio para relatórios comerciais bilaterais.

Após o início da invasão russa de 2022 em 24 de fevereiro, anunciou no mesmo dia a suspensão das atividades e das operações diárias. Em seu site oficial, encorajou as pessoas a vender títulos para financiar a resistência contra o iminente avanço russo.

Produtos e serviços

Ações
Tecnologias de negociação implementadas na Bolsa Ucraniana:

 order-driven market,
 quote-driven market,
 repo market.

Renda Fixa
Em uma tentativa de melhorar as capacidades tecnológicas e expandir sua lista de instrumentos comerciais, a Bolsa Ucraniana oferece acesso ao mercado de títulos de empréstimos governamentais internos (títulos do governo). Os preços das ordens são cotados como uma porcentagem do valor de face dos títulos. Todas as encomendas submetidas ao livro de encomendas são ofertas vinculativas. Quando um negócio é executado, seu valor inclui os juros acumulados calculados para a data de liquidação final especificada. Lote mínimo – UAH 10.000. Para serem admitidos à negociação no mercado de títulos do governo, os membros da bolsa devem registrar pelo menos um código de cliente ou código de negociação proprietário vinculado a uma conta no depositário do Banco Nacional da Ucrânia.

Derivativos
O mercado de derivativos na bolsa ucraniana foi lançado em 27 de maio de 2010. Opera na plataforma de negociação fornecida pelo Russian Trading System com seu comprovado sistema de garantias e garantias de Contraparte Central, que vem operando com sucesso na Rússia e demonstrou sua capacidade durante mais de uma crise. Antes de junho de 2018, a bolsa ucraniana negociava contratos nos seguintes subjacentes:

 Índice UX (benchmark do mercado de ações ucraniano);
 Dólar americano para Hryvnia ucraniano com taxa de câmbio;
 Taxa de câmbio do euro para o dólar americano;
 Preço de ouro;
 Preço do petróleo bruto Brent;
 Preço do Bitcoin;
 Preço do milho;
 Preço do trigo.

Leilões de privatização
A Bolsa ucraniana realiza a negociação de blocos de ações de sociedades anônimas abertas na forma de leilões de privatização de acordo com "Disposições sobre a ordem de venda nas ações cambiais das sociedades anônimas abertas de propriedade do Estado" e Regras de negociação sobre A Bolsa Ucraniana. O Fundo de Propriedade do Estado da Ucrânia atua nos leilões como Vendedor, e tanto as pessoas jurídicas quanto as pessoas físicas que, de acordo com a legislação atual da Ucrânia, têm o direito de aquisição de propriedade em processo de privatização, podem atuar como Compradores. Para se tornar um comprador no leilão de privatização na Bolsa Ucraniana, os residentes precisam preencher os documentos abaixo. Os não residentes podem contatar um dos membros da troca. Os leilões de privatização na Bolsa Ucraniana acontecem todas as terças-feiras. A Bolsa informa a data e hora de um leilão em seu site com bastante antecedência.

Referências

Ligações externas

 Site Oficial da Bolsa Ucraniana
Empresas da Ucrânia
Bolsas de valores da Europa

Bolsa de Valores da Ucrânia


is a Japanese actor.  Though he has played a wide range of characters, he is perhaps best known for his portrayal of yakuza figures, most notably in the films of Takeshi Kitano.

Terajima made his acting debut in 1986's A Homansu.  He joined Japan Music Entertainment in December 2018.

Early life
Terajima was born in Fukagawa, downtown of Tokyo. He is the second son of three and his father was a tatami craftsman. His childhood memory was when he and his mother walking to kindergarten together and his teacher called him "mu-chan" because of his cute face. Terajima's interest in acting began when he watched an action-comedy movie, Truck Yarou. He also loved to sing, impersonating members of the pop duo Pink Lady with his friends.
After graduating from high school, to pursue his dream of becoming an actor, he enrolled at Mifune Art Academy to continue his education, although his parents did not agree with his decision as they wanted him to continue working in the family business. During those years, Terajima did many side jobs, including work as a stuntman, until he met Yusaku Matsuda, who directed A Homansu and gave Terajima a minor role in the movie.

Career
Terajima played a supporting role in Violent Cop (1989), where he met his respectful mentor, Takeshi Kitano. His breakthrough as an actor was in Kitano's Sonatine. After the success of Sonatine, Terajima went on to enjoy a successful career playing various roles in television and film, usually in a supporting position, but occasionally as the lead character, such as in Hirokazu Kore-eda's After Life and Sabu's The Blessing Bell (2002).

Selected filmography

Film

 A Homansu (1986)
 Itoshino Half Moon (1987)
 Violent Cop (1989)
 A Scene at the Sea (1992)
 Sonatine (1993)
 Elephant Song (1994)
 Getting Any? (1995)
 Okaeri (1995)
 Marks (1995)
 Suit Yourself or Shoot Yourself: The Hero (1996)
 Kids Return (1996)
 Postman Blues (1997)
 Hana-bi (1997)
 Unlucky Monkey (1998)
 After Life (1998)
 Shark Skin Man and Peach Hip Girl (1998)
 Eyes of the Spider (1998)
 Taboo (1999)
 Dead or Alive (1999)
 Brother (2000)
 Hole in the Sky (2001)
 Distance (2001)
 Ichi the Killer (2001)
 The Blessing Bell (2002)
 Harmful Insect (2002)
 Moon Child (2003)
 Casshern (2004)
 The Taste of Tea (2004)
 Nobody Knows (2004)
 Custom Made 10.30  (2005)
 Takeshis' (2005)
 Funky Forest (2005)
 Hana (2006)
 Unfair (2006)
 The Uchoten Hotel  (2006)
 Hula Girls (2006)
 Unfair SP (2006)
 Green Mind, Metal Bats (2006)
 Unfair: The Movie (2007)
 Kantoku Banzai  (2007)
 Still Walking (2008)
 All Around Us (2008)
 The Magic Hour (2008)
 Achilles and the Tortoise (2008)
 Air Doll (2009)
 Goemon (2009)
 Wagaya no Rekishi (2010)
 Zatoichi: The Last (2010)
 Ninja Kids!!! (2011)
 Smuggler (2011)
 Unfair: The Answer SP (2011)
 Helter Skelter (2012)
 Human Trust (2013)
 The Kiyosu Conference (2013) – Kuroda Kanbei
 When Marnie Was There (2014)
 April Fools (2015)
 Chasuke's Journey (2015)
 Doubutsu Sentai Zyouohger (2016)
 Love's Twisting Path (2019)
 Hit me Anyone One More Time (2019)
 Last of the Wolves (2021) – Yōji Kakutani
 Noise (2022)
 Yudo: The Way of the Bath (2023)
 The Quiet Don (2023) – Takeshi Sakamoto
 Kubi (2023) – Sahei

Television

 Sanada Maru (2016) – Ideura Masasuke
 What Will You Do, Ieyasu? (2023) - Mizuno Nobumoto

Video games
 Yakuza 2 as Jiro Kawara (2006)
 Yakuza Kenzan as Itō Ittōsai (2008)
 Yakuza Kiwami 2 as Jiro Kawara (2017)

Books
Terajima no aniki ni kike yo! Komatta toki wa itsudemo koi! (2007) ISBN 978-4-576-07018-6
Teppen toru made (2020) ISBN 978-4-591-16586-7

References

External links
 Japan Music Entertainment profile

Japanese male film actors
1963 births
Living people
Male actors from Tokyo
People from Kōtō

Susumu Terajima


Olaylar
1552, Rusların Kazan şehrini ele geçirmeleri.

Doğumlar
 6 Ekim - Matteo Ricci - İtalyan bir Cizvit misyoneri ve bilim insanı. Dinlerarası diyalogun öncilerindendir. Çin ve Avrupa kültürleri arasında bir arabulucu olmuştur (ö. 1610)
Cafer Efendizade Mustafa Sunullah Efendi - Osmanlı devlet adamı, şair, müderris, kadı, kazasker ve şeyhülislam (ö. 1612)
 1 Şubat - Edward Coke -  İngiliz hukukçu ve siyaset adamı. (ö. 1634)
 Hans Von Aachen - Alman ressam (ö. 1615)

Ölümler

1552


Visconde da Junqueira é um título nobiliárquico português criado por Dona Maria II de Portugal, por Decreto de 7 de Outubro de 1851, em favor de José Dias Leite Sampaio, antes 1.° Barão da Junqueira.

+Junqueira
+Junqueira

Visconde da Junqueira


Adrian Keith Goldsworthy (; born 1969) is a British historian and novelist who specialises in ancient Roman history.

Education
Adrian Goldsworthy attended Westbourne School, Penarth. He then read Ancient and Modern History at St John's College, Oxford, completing a D.Phil. in ancient military history from the University of Oxford in 1994. That dissertation laid the foundation of his first book, The Roman Army at War 100 BC – AD 200.

Career
Goldsworthy was appointed a Junior Research Fellow at Cardiff University for two years, taught briefly at King's College London and was an assistant professor on the University of Notre Dame's London programme for six years. His expertise is in Roman history, but he has also taught a course on the military history of the Second World War.

Goldsworthy has appeared on History Channel documentaries and the television game show Time Commanders, serving as an expert on battles being fought by the contestants, and he gave a speech about Roman history and politics to the cast of a 2010 Liverpool production of Shakespeare's Antony and Cleopatra.

In 2010 Goldsworthy began writing a series of military novels - based not in Roman times but in the Napoleonic era and concentrating on Wellington's redcoat army, another period in which he has great interest. His first novel, True Soldier Gentlemen, was published by Weidenfeld & Nicolson in 2011 and was followed by Beat the Drums Slowly and Send Me Safely Back Again. The titles of each of his novels are taken from the lyrics of popular military songs of the period.

Asked about his philosophy of life, Goldsworthy responded that he was "English, so obviously do not have a philosophy. I am a Christian, though, if you want to know about important beliefs." Goldsworthy lives in South Wales.

Works
Goldsworthy has written several historical works on ancient Rome, especially the Roman army, and nine novels.

Nonfiction
The Roman Army at War 100 BC – AD 200 (OUP, 1996)
Roman Warfare (Cassell, 2000)
The Punic Wars (Cassell, 2000)
Reprint title: The Fall of Carthage: The Punic Wars 265–146 BC, (Cassell, 2003)
Fields of Battle: Cannae (Orion, 2001)
Caesar's Civil War: 49–44 BC (2002), Osprey Publishing
In the Name of Rome: The Men Who Won the Roman Empire (Orion, 2003)
The Complete Roman Army (Thames & Hudson, 2003)
Caesar, Life of a Colossus, (Yale University Press, 2006)
The Fall of the West: The Death of the Roman Superpower (Orion 2009)
U.S. title: How Rome Fell: Death of a Superpower, (Yale University Press, 2009)
Antony and Cleopatra (2010); Yale University Press
 Augustus: First Emperor of Rome, (Yale University Press, 2014)
 Pax Romana. War, Peace and Conquest in the Roman World, (Orion Publishing Co, 2016) 528 p
 Hadrian's Wall (Basic Books, 2018).
 Philip and Alexander: Kings and Conquerors (Head of Zeus, 2020)
 The Eagle and the Lion: Rome, Persia and an Unwinnable Conflict (Head of Zeus, 2023)
U.S. title: Rome and Persia: The Seven Hundred Year Rivalry, (Basic Books, 2023)

Novels
 Napoleonic Wars Series
True Soldier Gentlemen (2011), (George Weidenfeld & Nicolson) ; his first novel
 Beat the Drums Slowly (2011)
 Send Me Safely Back Again (2012)
 All in Scarlet Uniform (2013)
 Run Them Ashore (2014)
 Whose Business is to Die (2015)
Roman Britain Series
 Vindolanda (Head of Zeus, 2017)
 The Encircling Sea (Head of Zeus, 2018)
 Brigantia (Head of Zeus, 2019)
 The Fort (Head of Zeus, 2021)
 The City (Head of Zeus, 2022)
 The Wall (Head of Zeus, 2023)

References

External links

 Adrian Goldsworthy's website
 Audio interview with Goldsworthy at National Review Online
 Audio podcast of talk in 2013 by Adrian Goldsworthy on Roman Warfare  at The New York Military Affairs Symposium  in NYC.

1969 births
People from Penarth
Living people
British military historians
Alumni of St John's College, Oxford
British Christians
People educated at Westbourne School, Penarth
Academics of King's College London
Historians of ancient Rome
Writers of historical fiction set in antiquity

Adrian Goldsworthy


Britt Bager (født 16. august 1976 i Grenå) er en dansk politiker og tidligere medlem af Folketinget for først Venstre og siden hen De Konservative. Britt Bager skiftede den 23. marts 2021 til Det Konservative Folkeparti efter uenigheder om den politiske linje i Venstre. Ved Folketingsvalget 2022 opnåede hun ikke genvalg.

Baggrund
Britt Bager blev født i Grenå. Hendes mor er skolesekretær på en friskole, og hendes far er gårdejer og driver et revisionsfirma.
Britt Bager voksede op i Voldby og gik i en folkeskole i byen.
Hun havde stor interesse for heste, og efter 10. klasse i Grenå havde hun et års arbejdsophold på et tysk hestestutteri.
Hun blev student fra Grenå Handelsskole i 1997, og de næste år arbejdede hun i Codan forsikring som kontorelev.
I 2000 begyndte hun som stewardesse hos SAS.
Mens hun arbejdede for flyselskabet, blev hun jurist fra Aarhus Universitet, cand.soc. i politisk kommunikation og ledelse fra Copenhagen Business School og master i journalistik fra Syddansk Universitet.

I 2013 blev hun ansat som presserådgiver i Skatteministeriet.
Hun har boet i Østjylland og senere i Københavns Kommune og i Gentofte.

Britt Bager sad i flere år i bestyrelsen for Aarhus Sportsdanserforening, hvor hun har arrangeret flere stævner, heriblandt Europamesterskabet i standarddans i 2013 i Aarhus.

Politisk karriere

Som jurastuderende i starten af 2000-tallet var Bager medlem af Konservative Jurister, som hørte under Konservative Studenter. Hun startede dog sin landspolitiske karriere hos Venstre, hvor hun var politisk konsulent i partiets sekretariat på Christiansborg fra 2009 til 2013. I 2013 overtog hun Karen Jespersens tidligere opstillingskreds i Favrskov.

Ved folketingsvalget 2015 opnåede Bager 7.306 personlige stemmer og fik et kredsmandat i Østjyllands Storkreds.
Ved valget blev hun beskrevet som "den hidtil politisk ukendte 38-årige jurist". Hendes stemmetal var tre gange større end Gert Bjerregaard fra Århus Byråd og et par tusinde flere end det erfarne folketingsmedlem Troels Lund Poulsen.
Hun forklarede sin succes med en målrettet kampagne, Facebook-annonceringer, hendes uddannelse i strategi og tidligere arbejde som kampagnemedarbejder.
Allerede i september 2014 havde Bager begyndt sin valgkamp. Det var med 40 hjælpere, der fungerede som omvandrende plakatsøjler med hendes valgplakat.

Britt Bager var 2018-19 politisk ordfører for Venstre, mens partiet sad i regering.

I oktober 2018 overtog Britt Bager en af ud af seks poster som statsrevisor, valgt for en fireårig periode.

Valgkampstøttesagen
I foråret 2019 blev det offentligt kendt, at Britt Bager til valgkampen i 2015 havde modtaget 100.000 kroner i støtte til sin valgkamp fra den samme person uden at oplyse til myndighederne, hvem pengene kom fra - selvom loven foreskriver, at valgbidrag over 20.000 kr. skal oplyses. Hun modtog nemlig donationen i fem portioner a 20.000 kroner gennem fem forskellige selskaber, som var ejet af den samme person. Dermed udnyttede hun ifølge professor i jura Jørgen Albæk Jensen et hul i loven i et forsøg på at slippe udenom reglerne. Britt Bager ønskede i nogle dage ikke at udtale sig om sagen, men sendte derefter en skriftlig meddelelse om, at hun havde fulgt reglerne.

Sagen, i medierne omtalt som Britt-Bager-sagen, blev af Region Midtjylland politianmeldt til Midt- og Vestjyllands Politi 24. maj 2018. Politiet efterforskede dog aldrig sagen.

De fleste andre partier i Folketinget tog afstand fra metoden. Poul Lindholm Nielsen fra Dansk Folkeparti udtalte, at han mente, at metoden ikke var moralsk i orden.

I april 2019 anmeldte Enhedslisten valgkampstøttesagen til Østjyllands Politi.

I maj 2020 bekræftede Østjyllands Politi overfor Netavisen Pio, at der er fremkommet nye oplysninger "gennem flere nye afhøringer".

Efter regeringsskiftet 2019
Efter folketingsvalget og regeringsskiftet 2019 overgik Bager til at være sit partis medie- og kulturordfører. I august 2020 besluttede Venstre imod Bagers vilje, at hun året efter, i oktober 2021 skulle afgive sin statsrevisorpost til partifællen Troels Lund Poulsen.

Partiskifte
Marts 2021 skiftede Bager parti til Det Konservative Folkeparti og indgik dermed i dette partis folketingsgruppe. Hun begrundede skiftet med, at Venstre ikke længere gav tilstrækkelig plads til borgerlige og nationale værdier, og at hun selv havde flyttet sig og fået mere fokus på familieværdier og andre konservative værdier. Partiskiftet betød, at de konservative nu havde to statsrevisorposter og Venstre ingen. Bager oplyste dog, at hun ville overholde den tidligere aftale og overgive posten til Troels Lund Poulsen i oktober 2021.

Referencer

Personer fra Grenaa
Folketingsmedlemmer i 2010'erne
Tidligere folketingsmedlemmer fra Venstre
Tidligere folketingsmedlemmer fra Det Konservative Folkeparti
Personer i Kraks Blå Bog
Folketingsmedlemmer i 2020'erne

Britt Bager


مصلحة السجون الإسرائيلية («الشاباص»، بالعبرية   وبالإنجليزية ) تأسست عام 1949 وهي تتبع لوزارة الداخلية الإسرائيلية وتمثل الذراع التنفيذية لإنفاذ القانون في إسرائيل ويقع مقرها الرئيسي في مدينة الرملة في وسط إسرائيل وهي مسؤولة عن 32 سجن منتشرة في إسرائيل وتضم 35000 سجين و8000 موظف عام 2009، نسبة السجناء الأمنيين (سجناء المقاومة الفلسطينية) بلغت 40% ونسبة السجناء الجنائيين بلغت 60%.

تاريخ المصلحة

في عام 1949 استلمت سجن تلموند الذي كان تابعا للانتداب البريطاني واستمرت بإنشاء السجون وادارتها وفي عام 2005 انتقل إدارة سجن مجدو من الجيش إلى مصلحة السجون كما استلمت سجني عوفر والنقب الصحراوي نهاية عام 2006

السجون التابعة للمصلحة

 سجن عوفر
 سجن إيشيل (سجن السبع)
 سجن أوهلي كيدار (سجن السبع)
 سجن نفحة
 سجن ديكل
 سجن رامون
 سجن كتسيعوت
 سجن شيكما
 سجن أيالون
 سجن تل أبيب
 سجن أوفيك
 سجن ماجن
 سجن نيفا تيرزا
 سجن نيتسان
 سجن غيفون
 سجن هداريم
 سجن هشارون
 سجن ريمونيم
 سجن بتاح تكفا
 سجن حرمون
 سجن غيلبوا
 سجن كيشون
 سجن مجدو سالم
 سجن ديمون
 سجن الكرمل
 سجن طبريا
 سجن جنيد
 سجن جلبوع
 سجن شطة

قيادات ورؤوساء مصلحة السجون
 جروا جرا (أول رئيس للمصلحة)
 بني كنياك (الرئيس الحالي للمصلحة)

مراجع

وصلات خارجية
 إدارة السجون الإسرائيلية
 إدارة السجون الإسرائيلية

انظر أيضا
 صفقة شاليط
 عبد الله البرغوثي
 أحمد سعدات
 حسن سلامة

سياسة إسرائيل
قانون العقوبات في إسرائيل
قوات الأمن الإسرائيلية
منظمات حكومية إسرائيلية

مصلحة السجون الإسرائيلية


Lucăceni este o rezervație naturală silvică în raionul Rîșcani, Republica Moldova. Este amplasată în ocolul silvic Rîșcani, Lucăceni, parcela 19, subparcelele 3, 5, 11,18; parcela 20, subparcela 2. Are o suprafață de 49,6 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Glodeni.

Referințe

Lectură suplimentară

Lucăceni
Raionul Rîșcani

Rezervația naturală Lucăceni


Sofia Boutella () este o dansatoare, model și actriță algeriano-franceză.

Cariera
Născută în Bab El Oued, o suburbie din Algeria pe 3 aprilie 1982. Este fiica unui compozitor pianist jazz Safy Boutella și a unei arhitecte. Sofia a studiat baletul clasic de la vârsta de 5 ani, până când, în 1992 la vârsta de 10 ani, s-a mutat cu familia sa în Franța, unde a început să practice gimnastica ritmică. La vârsta de 18 ani a face parte din echipa națională olimpică.

În același timp, Sofia a studiat dansul hip-hop și participă la unele reclame și filme.

La consacrarea sa artistică a contribuit și participarea într-un spot publicitar de 60 de secunde realizat pentru Nike Women în 2005, urmat de campania publicitară pentru automobilul Mazda 2.

Sofia Boutella a fost observată de către Madonna, care îi oferă să apară în anumite videoclipuri ale  Reginei muzicii pop și să danseze pentru aceasta in turneul ei mondial din 2006 Confessions Tour apoi si la urmatorele turnee mondiale ale Madonnei.

În 2011, este protagonista videoclipului Hollywood Tonight", un single postum pentru regretatul Rege al muzicii Pop, Michael Jackson.

În 2012, Sofia s-a alăturat   distribuției filmului StreetDance2, după care a continuat cu StreetDance 3D, jucând rolul de dansatoare, Eva, și în 2014 ea joacă rolul Gazelle spion letal în filmul Kingsman - Serviciul Secret, alături de Colin Firth, Samuel L. Jackson și Michael Caine.

În 2016 interpretează Jaylah în Star Trek: Dincolo de Limită, cea de-a treisprezecea peliculă din saga.

Filmografia

Cinema
 Le defi, regizat de Blanca Li (2002)
 StreetDance 2, regizat de Max Giwa și Dania Pasquini (2012)
 Kingsman - Serviciul Secret (Kingsman: Serviciul Secret) regizat de Matthew Vaughn (2014)
 Monștrii: Continentul întunecat regizat de Tom Green (2014)
 Star Trek: Dincolo de Limită, regizat de Justin Lin (2016)
 Mumia (Mumia), regia de Alex Kurtzman (2017)
 Blonda atomică (Blonda atomică), regizat de David Leitch (2017)
 Settlers (2021)
 Prizonieri pe tărâmul spiritelor (2021)

Televiziune
 Les Cordier, juge et flic - serie TV, episodul 1 (2004)
 Permis d ' aimer, regizat de Rachida Krim - film TV (2005)

Actriță dublă
 Azur și Asmar, regizat de Michel Ocelot (2006)

Duble actrițe italiene
În versiunile în limba italiană din filmele sale, a fost dublată de:
 Ilaria Latini în Kingsman - Serviciul Secret, Star Trek Beyond.
 Valentina Favazza în StreetDance 2.
 Gaia Bolognesi în Mumia.

Note

Legături externe

Actori algerieni
Actori francezi
Dansatori francezi
Nașteri în 1982
Nașteri pe 3 aprilie

Sofia Boutella


Haplorhini (), the haplorhines (Greek for "simple-nosed") or the "dry-nosed" primates, is a suborder of primates containing the tarsiers and the simians (Simiiformes or anthropoids), as sister of the Strepsirrhini ("moist-nosed"). The name is sometimes spelled Haplorrhini. The simians include catarrhines (Old World monkeys and apes, including humans), and the platyrrhines (New World monkeys).

Haplorhini was proposed by Pocock in 1918 when he realized the tarsiers were actually sister to the monkeys rather than the lemurs, also following findings of Hugh Cuming 80 years earlier and Linnaeus 160 years earlier. For Linnaeus, this ensemble of primates constituted a genus "Simia". For religious reasons, Homo constituted its own genus (which has remained).

The extinct omomyids, which are considered to be the most basal haplorhines, are believed to be more closely related to the tarsiers than to other haplorhines. The exact relationship is not yet fully established – Williams, Kay and Kirk (2010) prefer the view that tarsiers and simians share a common ancestor, and that common ancestor shares a common ancestor with the omomyids, citing evidence from analysis by Bajpal et al. in 2008; but they also note two other possibilities – that tarsiers are directly descended from omomyids, with simians being a separate line, or that both simians and tarsiers are descended from omomyids.

Haplorhines share a number of derived features that distinguish them from the strepsirrhine "wet-nosed" primates (whose Greek name means "curved nose"), the other suborder of primates from which they diverged some 63 million years ago. The haplorhines, including tarsiers, have all lost the function of the terminal enzyme that manufactures Vitamin C, while the strepsirrhines, like most other orders of mammals, have retained this enzyme. Genetically, five short interspersed nuclear elements (SINEs) are common to all haplorhines whilst absent in strepsirrhines. The haplorhine upper lip, which has replaced the ancestral rhinarium found in strepsirrhines, is not directly connected to their nose or gum, allowing a large range of facial expressions. Their brain-to-body mass ratio is significantly greater than the strepsirrhines, and their primary sense is vision. Haplorhines have a postorbital plate, unlike the postorbital bar found in strepsirrhines. Most species are diurnal (the exceptions being the tarsiers and the night monkeys).

All anthropoids have a single-chambered uterus; tarsiers have a bicornate uterus like the strepsirrhines. Most species typically have single births, although twins and triplets are common for marmosets and tamarins. Despite similar gestation periods, haplorhine newborns are relatively much larger than strepsirrhine newborns, but have a longer dependence period on their mother. This difference in size and dependence is credited to the increased complexity of their behavior and natural history.

Etymology
The taxonomic name Haplorhini derives from the Ancient Greek  (, 'onefold', 'single', 'simple') and  ( (genitive ῥινός), 'nose'). It refers to the lack of a rhinarium or "wet nose", which is found in many mammals, including strepsirrhine primates.

Classification and evolution
Molecular estimates based on mitochondrial genomes suggest Haplorhini and its sister clade, Strepsirrhini, diverged 74 million years ago (mya), but no crown primate fossils are known prior to the beginning of the Eocene, 56 mya. The same molecular analysis suggests the infraorder Tarsiiformes, whose only remaining family is that of the tarsier (Tarsiidae), branched off from the other haplorhines 70 mya. The fossil Archicebus may be similar to the most recent common ancestor at this time.

The other major clade within Haplorhini, the simians (or anthropoids), is divided into two parvorders: Platyrrhini (the New World monkeys) and Catarrhini (the Old World monkeys and apes). The New World monkeys split from catarrhines about 35 - 40 mya and have African origin, while the apes (Hominoidea) diverged from Old World monkeys (Cercopithecoidea) about 25 mya. The available fossil evidence indicates that both the hominoid and cercopithecoid clades originated in Africa.

The following is the listing of the living haplorhine families, and their placement in the Order Primates:
 Order Primates
 Suborder Strepsirrhini: lemurs, lorises, galagos etc.
 Suborder Haplorhini: tarsiers + monkeys and apes
 Infraorder Tarsiiformes
 Family Tarsiidae: tarsiers
 Infraorder Simiiformes: monkeys and apes
 Parvorder Platyrrhini: New World monkeys
 Family Callitrichidae: marmosets, tamarins
 Family Cebidae: capuchins, squirrel monkeys
 Family Aotidae: night or owl monkeys (douroucoulis)
 Family Pitheciidae: titis, sakis, uakaris
 Family Atelidae: howler, spider, and woolly monkeys
 Parvorder Catarrhini Old World anthropoids
 Superfamily Cercopithecoidea
 Family Cercopithecidae: Old World monkeys
 Superfamily Hominoidea: apes
 Family Hylobatidae: lesser apes (gibbons)
 Family Hominidae: great apes

Uncertain placement of extinct early haplorhines
The exact placement of early haplorhine families is uncertain owing to limited evidence. The following sets out a possible order put together by Williams, Kay and Kirk in 2010, based on cladograms put together by Seiffert et al (2005), Marivaux (2006) and Bajpai et al (2008), and should not be seen as definitive. They do not include Propliopithecoidea as they classify them as early catarrhines. Also included are Archicebidae, the discovery of which was announced by Ni et al in 2013. (but see notes below regarding placement).
 Order Primates
 Plesiadapiformes
Strepsirrhini: lemurs, lorises, galagos and their ancestors
Haplorhini
 possible stem Haplorrhini - see explanation below
 Tarsiiformes /Omomyiformes Tarsiers and their ancestors
 Archicebidae
 Tarsiidae
 Anthropoidea/Simiiformes
 Eosimiidae early anthropoids (or simians)
 Amphipithecidae
 Parapithecoidea
 Proteopithecoidea
 Oligopithecidae
 Catarrhini Old World anthropoids
 Platyrrhini New World monkeys

Sigé et al (1990) describe Altiatlasius as an Omomyiform, but also state that it could be an early anthropoid, with the latter view being supported by Godinot (1994) and Bajpai et al (2008).

Kay et al (2004) point out that a case can be made for Amphipithecidae being placed either as adapiformes (i.e. early strepsirrhines) or as early anthropoids, noting in particular that they had a long evolution separate from other groups, and that key parts of their anatomy are missing from the fossil record. They conclude that either possibility is equally plausible.

Kay and Williams (2013, edited by Feagle and Kay), look at possible hypotheses about how oligopiths, parapiths and propliopiths relate to each other and catarrhines and platyrrhines:
- that parapiths and propliopiths are closely related, with their common ancestor being related to oligopiths, and the common ancestor of all three being related to the platyrrhines with extant catarrhines (i.e. cercopithecoidea and hominoidea) being descended from the propliopiths;
- or that parapiths and propliopiths are closely related but their common ancestor is closely related to the platyrrhines and the common ancestor of all three is related to the oligopiths, with extant catarrhines again being descended from the propliopiths;
- or that propliopiths and oligopiths are closely related, and parapiths are related to the common ancestor of both and the common ancestor of all three is related to the platyrrhines, with cercopithecoidea being descended from the parapiths and hominoidea being descended from propliopiths.
- finally, they also consider the hypothesis that oligopiths are adapiformes (i.e. early strepsirrhines rather than early haplorhines)

Ni et al, in announcing Archicebus achilles in 2013 as what they describe as the earliest known primate with such detailed remains, place it somewhat differently to the above as they place Omomyids within Tarsiiformes, with Omomyids and Tarsiidae sharing a common ancestor, and that common ancestor sharing a common Tarsiiform ancestor with the Archicebidae.

Possible stem Haplorrhini are some species which are usually considered to be Strepsirrhini, such as the Notharctidae, and Darwinius.

References

Literature cited

 Primate Taxonomy (Smithsonian Institution Press, 2001), Colin Groves ()
 Primates in Question (Smithsonian Institution Press, 2003), Robert W. Shumaker & Benjamin B. Beck ()
 Neotropical Primates 10(3)

Primate taxonomy
Extant Paleocene first appearances
Taxa named by R. I. Pocock
Taxa described in 1918

Haplorhini


An Costularia chamaedendron in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni André Guillaumin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Georg Kükenthal. An Costularia chamaedendron in nahilalakip ha genus nga Costularia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Costularia

Costularia chamaedendron


Avusturya Komünist Partisi (Almanca: Kommunistische Partei Österreichs), Avusturya'da komünist bir siyasi partidir.
Parti, 1918 yılında kurulmuştur. 2006 Millî Meclis Seçiminde 47.578 oy alan (1.01%) parti, parlamentoda herhangi bir koltuk kazanamamıştır. Partinin genel başkanları Melina Klaus ve Mirko Messner'dir.

Tarihçe

Partinin kuruluşu

Avusturya Komünist Partisi'nin Alman-Avusturya Komünist Partisi adı altında kuruluşu 3 Kasım 1918'de Sovyet Ekim Devrimi'nden sonra gerçekleşti. Kuruluş konferansı Viyana Favoriten'de yapıldı.

Komünist partinin ilk dönemi farklı ve kısmen birbiriyle çatışma halinde bulunan gruplardan oluşuyordu: Elfriede Friedländer çevresindeki grup, Franz Koritschoner çevresindeki sol sosyal-demokratlar, I. Dünya Savaşı sırasında Avusturya Sosyaldemokrat Partisi'nden (SPÖ) uzaklaştırılan gençlik derneği üyeleri ve daha sonraları aralarında Karl Tomann ve Johann Koplenig'in de bulunduğu Sovyetler Birliği'nden geri dönen eski savaş tutukluları.

Partinin ilk eylemi 12 Kasım'da cumhuriyetin ilanı nedeniyle yapılan kitlesel gösteri sırasında yapıldı. Parlamentonun önüne üzerinde "yaşasın sosyalist cumhuriyet!" yazılı bir pankart asan komünistler, ayrıca parlamentonun girişinde asılı bulunan kırmızı-beyaz-kırmızı çizgili Avusturya bayrağını indirerek, bayrağın ortasındaki beyaz şeridi çıkarttılar ve kırmızı şeritlerin uçlarını birbirine bağladılar. Böylece kendilerine göre yeni cumhuriyetin bayrağının hangi renkte olması gerektiğini gösterdiler.

Avusturya'da konseylerin (sovyetlerin) oluşması Almanya'nın ve Rusya'nın aksine sadece büyük kentlerle sınırlı kaldı. Ayrıca kurulan Kızıl Muhafızlar kısa süre sonra sosyal-demokrat güvenlik birlikleri içinde eridiler. 12 Kasım 1918'de komünistler tarafından gerçekleştirilen darbe girişimi birkaç saat içinde bastırıldı.

Birinci Cumhuriyet

Birinci Cumhuriyet döneminde KPÖ sosyal-demokrasiden kopan Josef Frey çevresinde örgütlenen geniş Yeni Sol grubunun 1921'deki katılımına karşın fraksiyon kavgaları nedeniyle etkisiz kaldı. Ulusal parlamentoya giremedi. Ancak Aşağı Avusturya, Yukarı Avusturya, Salzburg ve Steiermark'ta yerel parlamentolara katılabildi. Bununla birlikte KPÖ işsizler hareketinde ve yaklaşan faşizme karşı önemli bir rol oynadı.

1933 yılında KPÖ Engelbert Dollfuß'un yönetimindeki Avusturya Faşizmi tarafından yasaklandı ve çalışmalarını yasadışı olarak sürdürmeye başladı. Zaten parti 1920'lerden beri yeraltı çalışmasına hazırlanıyordu. Sosyal-demokrat partinin de yasaklanmasıyla birçok eski SPÖ taraftarı yeraltında KPÖ ile birlikte çalışmaya başladılar.

KPÖ 12 Şubat 1934'te Sosyal demokratlara yakın Republikanischer Schutzbund'un (Cumhuriyetçi Savunma Birliği) faşizme karşı başlattığı işçi ayaklanmasına aktif bir şekilde katıldı. Ancak ayaklanma başarısız oldu. 1920'li yıllardan itibaren dünya komünist hareketinde hakim olan sosyal-demokrasinin sosyal faşizm olduğu yolundaki tespitlerden vazgeçen KPÖ, Komintern'in 1935'teki 7. kongresindeki temel ilkeleri benimsedi ve kapılarını hayal kırıklığına uğramış sosyal-demokratlara açtı. Şubat ayaklanmasının bastırılmasından sonra kısa süre içinde KPÖ'nün üye sayısı 4.000'den 16.000'e yükseldi.

1930'lu yılların sonlarında KPÖ'nün önemli isimlerinden Alfred Klahr tarafından Alman ulusundan bağımsız bir Avusturya ulusu bulunduğuna dair ilk teorik yaklaşım ortaya atıldı. O zamana kadar birçok sosyal-demokrat için de Alman ulusuna dahil olmak normal kabul ediliyordu. Bu yüzden 1938 yılında Avusturya'nın Hitler Almanya'sı tarafından ilhak edilmesine karşı KPÖ tarihi "Avusturya Halkına!" başlıklı çağrıyla karşı koydu ve birçok siyasi partinin aksine bağımsız bir Avusturya'yı savundu.

Nazizme Karşı Direniş

Nazizm döneminde KPÖ Avusturya direnişinde önemli bir rol oynadı. Komünistler kısmen Hristiyan demokratlar, Katolikler ve Köylüler gibi eski politik rakipleriyle birlikte mücadele verdiler. Direniş sırasında 2.000'den fazla komünist yaşamını yitirdi.

İkinci Cumhuriyet

Avusturya Cumhuriyeti'nin yeniden kuruluşundan sonra KPÖ Sovyet işgal yönetiminin de desteğiyle ulusal bir öneme kavuştu. Karl Renner'in kurduğu ilk hükümette 10 sosyalist ve 9 Hristiyan sosyal bakanın yanında, 7 tane de komünist bakan görev yaptı. Johann Koplenig yardımcı şansölye, Franz Honner içişleri bakanı ve Ernst Fischer de eğitim bakanı oldu. Ülkenin yeniden kuruluş yıllarında KPÖ "kapitalist yeniden kuruluşa" karşı çıktı ve Marshall Planı'nı reddetti.

25 Kasım 1945'te yapılan ilk serbest genel seçimde sadece 174.257 oy (% 5,42) alan KPÖ sadece 4 üyeyle parlamentoda temsil hakkı kazandı.

Bununla birlikte kimi sanayi ve maden bölgelerinde (Grünbach ve Hüttenberg gibi) KPÖ % 30'dan daha yüksek oy aldı. Karintiya'nın Sloven bölgesinde de yüksek oylara ulaştı. Slovenlerin çoğunlukta olduğu Zell bölgesinde parti % 54,8 oy aldı. Ancak bu pozisyonunu Tito Yugoslavya'sının Sovyetler Birliği ile ilişkilerini kesmesinden sonra sürdüremedi.

Buna karşın Leopold Figl'ın kurduğu hükümet KPÖ'ye bir bakanlık önerdi. Karl Altmann enerji bakanı oldu. Soğuk Savaş'ın başlaması ve Marshall Planı görüşmeleri sonucu 1947'de Altmann bakanlıktan istifa etti ve KPÖ muhalefet partisi haline geldi. 1949 yılındaki genel seçimlerde sosyal-demokratlardan ayrılan Erwin Scharf'ın Sosyalist İşçi Partisi (SAP) ile seçim ittifakı yapan KPÖ 213.066 oy alarak oyların % 5,08'ini elde etti ve 5 sandalye kazandı. Scharf böylece yeniden parlamentoya girdi. 1953 Şubat seçimlerinde de parti Halk Muhalefeti (VO) adıyla 228.159 oy (% 5,28) elde etti ve parlamentoda 4 sandalye kazandı.

1950 Ekim Grevi

26 Eylül-6 Ekim 1950 tarihinde ücret artışlarının iki katı fiyat artışı öngören bir tasarıya karşı büyük bir grev hareketi başladı. Amerikan işgal bölgesinde başlayan grev daha sonra Sovyet işgal bölgesinde ağırlık kazandı. 4 Ekim'de girişilen genel grev başarısız oldu. Sosyalist partiye yakın duran sendika konfederasyonu ÖGB greve karşı çıktı. İnşaat ve Ağaç İşleri Sendikası'nın başkanı Franz Olah'ın örgütlediği grupların uyguladığı terör üzerinde grev sona erdi. KPÖ bu grevde yönetici rol oynadı. İktidarda bulunan Hristiyan demokrat ÖVP ve sosyal demokrat SPÖ koalisyonunun temsilcileri grevi "halk demokrasisi kurmak yolunda bir darbe girişimi" olarak adlandırdılar. Komünistler bu suçlamaları reddettiler. Aslında komünistlerin ulaşmak istedikleri, burjuva-demokratik sistemi bu grev yoluyla istikrarsızlaştırarak yeniden politik önem kazanmaktı. İktidarı hedefleyip hedeflemedikleri günümüzde halen tartışmalıdır. Sendikanın şiddeti kadar Prag darbesinin hemen sonrasındaki greve karşı hükûmetin antikomünist propagandasının da grevin yenilgisinde etkisi oldu. Amerikalılarla çatışma yaşamak istemeyen Sovyet işgal bölgesi yönetimi de grevcilerin beklentilerinin aksine, greve karşı mesafeli durdular.

Bağımsızlık Kavgası

Moskova'daki gizli dosyaların kısa süre önce yayınlanmasından sonra KPÖ ile Moskova'daki politbüro arasında yakın ilişki olduğu ortaya çıktı. Partinin lideri Johann Koplenig'in Stalin'le düzenli ilişkisi vardı. Sovyetler'in Avusturya ile ilgili planları ve ayrıca Sovyetler'in böyle bir planı olmamasına karşın, Almanya gibi Avusturya'nın da bölünmesi planı parti içinde tartışıldı, ancak parti tarafından bu proje reddedildi. Böyle bir bölünme Avusturya'nın bir kısmının NATO üyesi olması, Batı Almanya ve İtalya ile bağlantı kurması demekti. Bununla birlikte tarafsız bir Avusturya İsviçre'yle birlikte İtalya ve Avusturya arasında bağımsız bir hat çizecekti.

Böylece KPÖ Sovyetler tarafından bağımsızlığın koşulu olarak öne sürülen tarafsızlık politikasından yana tavır aldı. 15 Mayıs 1955'te imzalanan ve bağımsız Avusturya Cumhuriyeti'nin yeniden kuruluşunu sağlayan devlet sözleşmesi ve 26 Ekim 1955'te parlamentoda bugünkü FPÖ'nün öncüsü olan VdU'ya karşı ÖVP, SPÖ ve KPÖ tarafından sağlanan tarafsızlık kararı mücadelesinde KPÖ aktif bir rol oynadı. Soğuk Savaş'ın doruğuna varmasından sonra KPÖ tarafsızlık politikası yüzünden diğer partiler tarafından vatana ihanetle suçlandı.

Zayıflama ve Kriz

Savaş sonrası hızlı ekonomik kalkınma boyunca ve 1955'te işgal döneminin sona ererek İkinci Cumhuriyet'in ilanından sonra KPÖ etkisini yitirmeye başladı. Bu dönemde KPÖ de dünya komünist hareketinin genelinde olduğu gibi Stalin yönelimli bir Marksizm-Leninizm anlayışını savunuyordu. Ancak SBKP'nin 20. Kongresi'nde Kruşçev'in başlattığı Stalin karşıtı yönelim KPÖ'de de karşılık buldu. Parti Stalinizm'den uzaklaştı. Ancak stalinizmin ve buna bağlı sorunların derinlemesine analizine ancak reel sosyalizmin yıkılmasından sonra, 1990'lı yıllardan sonra başlandı.

Daha 1956'da Macaristan'daki ayaklanmanın öncesinde partinin izlediği çizgi KPÖ'yü gerek yerel seçimlerde (Salzburg 1954) gerekse Viyana'daki oy artışına karşın diğer eyaletlerdeki ağır kayıpların yaşandığı 1956 Mayıs genel seçimlerinde başarısızlığa götürdü. Seçimlerin sonunda SAP ve KPÖ birleşti.

Bu dönemde Macaristan'daki ayaklanmayla da bağlantılı olarak partiden kopuşlar başladı. Parti kimi önemli isimlerini kaybetti. Mayıs 1959 seçimlerinde de KPÖ 142.578 oyla (% 3,27) parlamentonun dışında kaldı.

1965 yılında yapılan 19. Kongre'de Franz Muhri partinin yeni başkanı seçildi ve parti Avrupa Komünizmi'ne yöneldi. Gerek bu yönelim, gerekse de partinin 1966 genel seçimlerinde SPÖ yararına seçimlerde aday göstermemesi parti içinde önemli tartışmalara neden oldu. Bu tartışmalar SSCB'nin 1968'de Çekoslovakya'ya askeri müdahalesiyle daha da şiddetlendi. KPÖ önceleri Çekoslovakya müdahalesini eleştirirken, 1971'de görüşlerini değiştirerek Sovyet çizgisini savunmaya başladı. Bu çizgiyi eleştiren eski eğitim bakanı Ernst Fischer partiden uzaklaştırıldı ve ancak 1998'de itibarı iade edildi. Ancak parti içi tartışmaların tek kaynağı Sovyet politikasına yönelik tutum değildi. Avusturya'daki ekonomik ilişkilere ve politikalara yönelik tahmin ve strateji sorunları ile sosyal-demokrasiyle ilişkiler sorunu da bu tartışmalarda önemli bir yer tutuyordu.

Hızla üye kaybeden partinin üye sayısı savaşın hemen sonrasında 150.000 iken 1965'te 36.400'e, 1974'te 20.000'e ve günümüzde de 2.500'e indi.

Reel sosyalizmin yıkılışından sonra

1990 Ocak ayında partiyi yenilemek ve hataları ortaya koymak adına Walter Silbermayr ve Susanne Sohn partinin başına geçirildi. Bu ikilinin 1990 genel seçimlerinde sol bir seçim ittifakı kurma çabası başarısız oldu. Parti üyelerinin üçte birini kaybetti. Seçimlerin sonrasında Silbermayr ve Sohn çevresinde bulunan merkez komite üyeleri partinin dağıtılmasını ve partinin "çoğulcu bir sol" harekete dönüşmesini savundular. Ancak bu çizgileri parti içinde karşılık bulmayınca Mart 1991'de görevlerinden çekildiler.

Bu dönemde Avrupa Ekonomik Topluluğu ve Avrupa Birliği karşıtı politika yapan parti, 1990'ların başlarında Avusturya'nın Avrupa Birliği'ne katılımını sıklıkla Hitler Almanyası'nın Avusturya'yı ilhak etmesiyle karşılaştırdılar. Bununla birlikte KPÖ bugün Avrupa Birliği Anayasası'na karşı bir çizgi izlese de, birlikten çıkmayı öncelikli bir hedef olarak görmemekte, uzun vadeli bir seçenek olarak kabul etmektedir. Ayrıca globalleşme karşıtı hareketin bir parçası ve feminist bir parti olarak KPÖ 2004 Avrupa Birliği seçimlerinde LINKE listesiyle birlikte Avrupa Sol Partisi'nin bir parçası olarak aday çıkartmıştır.

Novum Kararı ve mali kriz

Doğu Almanya'nin yıkılışından sonra Sosyalist Birlik Partisi'ne (SED) ama aynı zamanda da KPÖ'ye ait olan Novum ihracat şirketinin mal varlığı dava konusu oldu. Bu şirketten elde edilen gelirler KPÖ'nün başlıca mali kaynağıydı. Alman mahkemesinin şirketin mal varlığının SED'e ait olduğuna dair verdiği karar sonucu KPÖ şirketteki malvarlığının tümümü yitirdi.

Böylece partide bir mali kriz baş gösterdi. Parti ücretli çalışan tüm elemanlarını işten çıkarttı ve haftalık yayın organı Volksstimme'yi kapattı. Partinin faaliyetlerine devam etmesi komünistlerin gönüllü faaliyetine bağlı hale geldi. Ayrıca 2003 yılına kadar her yıl geleneksel olarak Viyana Prater'de düzenlenen Volksstimme Festivali de 2004 yılında düzenlenemedi.

Mali sorunlarına çözüm arayışı içindeki Walter Baier yönetimindeki parti yönetimi partiye ait olan, ancak 1990 yılında anarşist gruplarca işgal edilerek bir kültür merkezi haline getirilmiş olan partinin eski merkez binası olan Ernst Kirchweger Haus (EKH) binasını 600.000 Euro'ya sattı. Binayı satın alanlar çok kısa bir süre sonra binayı 1,7 Milyon Euro'ya Viyana Belediyesi'ne devretti. Partinin sol bir kültür merkezinin bulunduğu binayı, binayı kullananlarla görüşmeden ve hatta parti içinde de konuyu tartışmadan satması ülke içinde ve dışındaki sol çevrelerde yoğun bir eleştiriye neden oldu. KPÖ özellikle binanın satılmaması için bütün olasılıkları denememekle eleştirildi. Ayrıca parti yönetimi, binanın satıldığı kişilerin 1970'li yıllarda Neonazi grubu Aktion Neue Rechte üyesi olduklarını bildikleri halde satışı gerçekleştirmekle suçlandı. Parti yönetimi binayı satın alanların Neonazi olduklarını bilmediklerini duyurdu.

Bu gelişmeler üzerine EKH yanlıları, Ocak 2005'te parti çalışanlarının arabalarına, evlerine ve parti merkez binasına yönelik şiddet eylemlerinde bulundular.

Parti içi çatışma

1994 yılından itibaren parti içinde partinin başında bulunan Walter Baier çevresiyle ile esas olarak nVs (neue Volksstimme) dergisi çevresinde birleşen muhalefet grubu arasında bir çatışma ortaya çıktı. Muhalefet Baier ekibini revizyonizm ve marksizme ihanetle suçlarken, Baier ekibi de muhalefeti stalinist eğilimler taşımakla suçladı.

2000 yılı yazında parti yönetiminden 12 üye yaklaşan parti kongresi için kurulan siyasi platforma karşı tavır aldılar. Onlara göre platform partinin çoğulcu sol adına nesnel olarak dağılmasına eğilimliydi ve Avusturya ve Avrupa'nın ekonomik ve politik ilişkilerini yeterince tahlil edemiyorlardı. Bu 12 üye merkez yönetimin siyasi platformuna karşıt tezler içeren bir bildiri sundular. Kongre platform kararı vermedi ve geniş bir program tartışması açılmasına karar verdi. Ancak bu tartışma parti içi çatışmalar nedeniyle yapılamadı.

Nisan 2001'de merkez yönetimin internette açılan tartışma forumunu kendilerine yönelik yoğun saldırılar yüzünden kapatması üzerine çatışma keskinleşti.

2002 Ocak ayında Attersee-Çevresi'nin partinin yeniden yapılandırılmasına yönelik bir konsepti yayınlandı. Bu konsept çeşitli parti çalışanlarının görevden alınmasını ve görece Ortodoks-marksist bir çizgiyi savunuyordu. Bunun üzerine partinin ücretli aygıtına dayanan parti yönetimi, parti basını üzerinden "fraksiyonculuk" suçlamasını ön plana çıkarttı.

2002 Mayıs ayında bir grup parti üyesi yayınladıkları açık mektupla Walter Baier'ın istifasını istediler. Gelişmeler üzerine merkez yönetim 32. Parti Kongresi'nin 2002 yılı sonunda yapılmasına karar verdiyse de, genel seçimlerin öne alınması sonucu kongre 2003 başına ertelendi. Kongrede birinde içerikle ilgili, diğerinde kişisel soruların ele alındığı iki oturum düzenledi.

İlk oturumda 27 Nisan 2003'te uzlaşma olarak Manfred Groß'un "KPÖ neyi savunuyor?" başlıklı metni üzerinde anlaşma sağlandı. 1997 yılında açıklanan kadın programının geçersiz ilan edilmesi önerisi çoğunluk tarafından reddedildi. Yine kongre katılımcıları stalinizmin reddedilmesini kabul etti. Partinin Avrupa Birliği'ne yönelik eleştirel tutumu güçlendirilirken sadece Birlik'ten çıkılmasına yönelik talepte bulunmak indirgemeci bulunarak reddedildi.

İkinci oturumda Walter Baier'ın karşısında KPÖ Tirol eyalet başkanı Manfred Eber ve kadın eşbaşkan Heidemarie Ambrosch'un yerine KPÖ Tirol çalışanı Petra Stöckl aday oldu. Baier 204'e karşı 183 oyla Eber'i geri bırakırken, Stöckl 197'ye karşı 188 oyla Ambrosch'a karşı üstünlük sağladı. Böylece partinin iki eşbaşkanı karşıt gruplardan seçilmiş oldu.

Şiddetlenen çatışma sonucu merkez yönetimde bulunan 4 Baier karşıtı görevlerinden ayrıldılar. Buna karşın kadın toplantısının önerisi üzerine Margit Kain istifa eden Stöckl'ın yerine eşbaşkan olarak atandı.

Çatışmanın keskinleşmesi

Çatışma 2004 yılında parti konferansında Avrupa Sol Partisi'ne katılım kararı alınmasıyla keskinleşti. Buna karşın KPÖ AB'den çıkma seçeneğini tümüyle dışarıda bırakmıyordu. Aralık 2004'te yapılan 33. Kongre'de kurulan platformda bu seçenek dile getirildi. Parti AB parlamentosu seçimlerine LINKE Liste (Sol Liste) ittifakı çerçevesinde Leo Gabriel'i ilk aday göstererek katıldı. Gabriel haftalık Profil dergisinde dayanışmacı bir Avrupa istediğini, ama sosyalist bir Avrupa istemediğini söyleyerek sosyalizm aleyhinde açıklamalarda bulundu. Bu açıklamalar parti muhalefeti içinde öfkeli eleştirilere neden oldu. Birçok parti örgütü seçim çalışmalarını boykot etti. Seçim sonuçları 19.530 oyla (% 0,77) yüzdelik oran olarak 1999'daki KPÖ oylarının (20.497 oy, % 0,73)biraz üzerindeydi.

Aynı zamanda çatışmalar son kongrede kurulan program komisyonu içinde Walter Baier taraftarlarının azınlığa düşmesiyle keskinleşti. Komisyon Baier taraftarları tarafından boykot edildi, bu komisyonun program taslağı merkez yönetimin geri kalanı tarafından reddedildi ve parti basınında yayınlanmadı.

2004 Nisan ayında parti içindeki ortodoks çevre tarafından Kommunistische Initiative (Komünist İnisiyatif) kuruldu ve Otto Bruckner, Gerhard Bruny ve Werner G. Murgg hareketin sözcüsü olarak seçildi. Bu grup 2004 Haziran'ında KPÖ yönetim üyelerini marksizme ihanetle suçlayan bir mektup yayınladılar. Bununla birlikte muhalefet bir bütünlük oluşturmuyordu. Farklı nedenlerle bir araya gelen üye ve sempatizanlardan oluşuyordu.

33. Kongre

Yeni bir kongre için parti yönetimi üzerindeki baskı üzerine yönetim 11 ve 12 Aralık 2004'te 33. Parti Kongresi'ni delege kongresi olarak Linz-Ebelsberg'te toplanmaya çağırdı. Ancak bu çağrı 32. Kongre kararlarıyla çelişiyordu. 32. Kongre bir delege kongresi değil, bir üye kongresiydi ve bu kongrenin kararları 33. Kongre'nin de bir üye kongresi olmasını ön görmüştü. Kongrenin KPÖ'nün en yüksek karar organı olması nedeniyle bir tüzük ihlali olduğunu savunan muhalefet, partinin böylesi durumlarda karar veren hakem komisyonunu göreve çağırdı. Ancak bu komisyon da, kongrenin kongre çağrısının biçimini belirleyemeyeceğine ve dolayısıyla bir tüzük ihlali bulunmadığına karar vermesine karşın, Ottakring ilçesi parti örgütü tüzüğe başvurarak kendi başlarına bir üye kongresi örgütlemeye çalıştılar. Ancak bu girişim parti yönetiminin mahkeme tehditleri sonucu iptal edildi. Delege kongresi 4-5 Aralık 2004'te 76 delegenin katılımıyla Ebelsberg'te toplandı. Kongre muhalefet, Tirol KPÖ ve yerel seçimlerde büyük bir başarı kazanan Graz ve Steiermark KPÖ tarafından boykot edildi. Kongrenin konuları AB anayasasının ve AB hizmetler yönergesinin reddedilmesi, kamu mülkiyetinin savunulması ve İkinci Cumhuriyet'in 50. yılı olan 2005 yılına yönelik faaliyetlerdi. Walter Baier karşıt hiçbir adayın katılmadığı seçimlerde % 89,4 oy alarak tekrar seçildi. Ayrıca parti tüzüğünde değişiklikler yapıldı.

Parti içi çatışma sırasında muhalefetten pek çok kişi partiden çıkartıldı ve yönetimi antidemokratik davranmakla suçlayan birçok üye de partiden ayrıldı.

Partinin şimdiki durumu

27 Şubat 2006'da Walter Baier 11 Mart 2006'dan itibaren parti başkanı görevinden ayrılacağını bildirdi. Her ne kadar Baier kendi politikasını savunduysa ve başarılı ilan ettiyse de bu istifanın merkezi KPÖ'nün girdiği krizin bir ifadesi olduğu dile getirildi. 11 Mart 2006'da merkez yönetim Melina Klaus ve Mirko Messner'i başkan seçti.

33. Kongre kararlarını kabul etmeyen Steiermark KPÖ o zamandan bu yana politikasını bağımsız bir şekilde belirlemektedir. Buna karşın kendisini KPÖ'nün bir parçası olarak görmektedir. Halen gerek Steiermark KPÖ gerekse de Salzburg KPÖ 33. Kongre temelinde oluşmuş olan merkez yönetime kendi temsilcilerini göndermeyi reddetmektedirler.

Parti içinde ortaya çıkan Kommunistische Initiative grubu günümüzde tümüyle partiden uzaklaştırılmıştır ve yeni bir komünist parti hazırlığı yapmaktadır.

KPÖ'nün komsomol örgütü Kommunistische Jugend Österreichs (Avusturya Komünist Gernçliği - KJÖ) de yeni bir gençlik örgütü kurmak isteyen parti yönetimiyle gergin bir ilişki sürdürmektedir.

Üniversiteli komünistlerin organizasyonu Kommunistische StudentInnen Verband (Komünist Öğrenciler Birliği - KSV) da merkez partinin politikasına karşı bir çizgiyi savunmaktadır. Özellikle Mayıs 2007'de yapılan öğrenci derneği seçimleri öncesinde parti yönetiminin Viyana Üniversitesi'nde KSV'ya karşı ama yine KSV adını kullanan yeni bir öğrenci örgütü kurması (KSV-Lili) öğrenci örgütünün parti yönetimine ağır suçlamalarda bulunmasına neden olmuştur.

Partinin Genel Başkanları
 Johann Koplenig (1927-1965)
 Franz Muhri (1965-1990)
 Walter Silbermayr ve Susanne Sohn (1990-1991)
 Otto Bruckner, Margitta Kaltenegger ve Julius Mende (Bundessprecher) (1991-1994)
 Walter Baier (1994-2006)
 Melina Klaus ve Mirko Messner (2006-günümüz)

KPÖ ve seçimler
KPÖ 1945'ten itibaren federal parlamentoda 1959'a, Salzburg eyalet parlamentosunda kesintilerle 1949'a, Aşağı Avusturya eyalet parlamentosunda 1959'a, Burgenland eyalet parlamentosunda 1956'ya, Viyana eyalet parlamentosunda 1969'a ve Karintiya ile Steiermark eyalet parlamentolarında 1970'e kadar temsil edildi. Yukarı Avusturya, Tirol ve Vorarlberg'te KPÖ eyalet parlamentolarına hiç giremedi. Federal parlamentonun ve eyalet parlamentolarının dışında kaldığından beri partinin çalışmalarında ağırlık işyerleri ve sendika çalışmalarına kaydı.

Sürekli bir yerel politikayla KPÖ Steiermark'ta güçlendi ve Graz KPÖ yerel seçimlerde % 20,75'lik bir oya ulaşabildi. Bu seçimlerdeki başarı daha çok sevilen aday Ernest Kaltenegger'in etkisiyle gerçekleşti. Fakat Graz 2008 yılındaki Yerel İntihâbında, KPÖ oylarını ikiye bölündü.

Ayrıca bakınız
 Avrupa komünizmi
 Volksstimme
 Mirko Messner
 Avusturya Marksizmi

Dış bağlantılar
 KPÖ Resmi Internet Sitesi

Kaynakça

Avusturya Komünist Partisi


An Tetraria microcarpa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stanley Thatcher Blake. An Tetraria microcarpa in nahilalakip ha genus nga Tetraria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tetraria

Tetraria microcarpa


An Agrostis kamtschatica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni N.S. Probatova. An Agrostis kamtschatica in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis kamtschatica


The Symphony No. 6 in F major, Op. 68, also known as the Pastoral Symphony (German: Pastorale), is a symphony composed by Ludwig van Beethoven and completed in 1808. One of Beethoven's few works containing explicitly programmatic content, the symphony was first performed alongside his fifth symphony in the Theater an der Wien on 22 December 1808 in a four-hour concert.

Background
Beethoven was a lover of nature who spent a great deal of his time on walks in the country. He frequently left Vienna to work in rural locations. The composer said that the Sixth Symphony is "more the expression of feeling than painting", a point underlined by the title of the first movement.

The first sketches of the Pastoral Symphony appeared in 1802. It was composed simultaneously with Beethoven's more famous Fifth Symphony. Both symphonies were premiered in a long and under-rehearsed concert in the Theater an der Wien in Vienna on 22 December 1808.

Frank A. D'Accone suggested that Beethoven borrowed the programmatic ideas (a shepherd's pipe, birds singing, streams flowing, and a thunderstorm) for his five-movement narrative layout from Le Portrait musical de la Nature ou Grande Symphonie, which was composed by Justin Heinrich Knecht (1752–1817) in 1784.

Instrumentation
The symphony is scored for the following instrumentation:

Woodwinds
1 piccolo (fourth movement only)
2 flutes
2 oboes
2 clarinets in B
2 bassoons

Brass
2 horns in F and B
2 trumpets in C and E (third, fourth, and fifth movements only)
2 trombones (alto and tenor, fourth and fifth movements only)

Percussion
Timpani (fourth movement only, in F and C (Tonic-dominant))

Strings
Violins I, II
Violas
Cellos
Double basses

Form

The symphony has five, rather than the four movements typical of symphonies preceding Beethoven's time, although there are no pauses between the last three movements. Beethoven wrote a programmatic title at the beginning of each movement:

{| class="wikitable"
!
!German title
!English translation
!Tempo marking
!Key
|-
|I.
|Erwachen heiterer Empfindungen bei der Ankunft auf dem Lande
|Awakening of cheerful feelings on arrival in the countryside
|Allegro ma non troppo
|style="white-space: nowrap;" |F major
|-
|II.
|Szene am Bach
|Scene by the brook
|Andante molto mosso
|style="white-space: nowrap;" |B major
|-
|III.
|Lustiges Zusammensein der Landleute
|Merry gathering of country folk
|Allegro
|style="white-space: nowrap;" |F major
|-
|IV.
|Gewitter, Sturm
|Thunder, Storm
|Allegro
|style="white-space: nowrap;" |F minor
|-
|V.
|Hirtengesang. Frohe und dankbare Gefühle nach dem Sturm
|Shepherd's song. Cheerful and thankful feelings after the storm
|Allegretto
|style="white-space: nowrap;" |F major
|}
The third movement ends on an unresolved cadence that leads straight into the fourth. A performance of the work lasts about 35-46 minutes, depending on the choice of tempo and whether the repeats in the 1st and 3rd movements are omitted.

I. Allegro ma non troppo

The symphony begins with a placid and cheerful movement depicting the composer's feelings as he arrives in the country. The movement, in  meter, is in sonata form, and its motifs are extensively developed. At several points, Beethoven builds up orchestral texture by multiple repetitions of very short motifs. Yvonne Frindle commented that "the infinite repetition of pattern in nature [is] conveyed through rhythmic cells, its immensity through sustained pure harmonies."

II. Andante molto mosso

The second movement is another sonata-form movement, this time in  and in the key of B major, the subdominant of the main key of the work. It begins with the strings playing a motif that imitates flowing water. The cello section is divided, with just two players playing the flowing-water notes on muted instruments, and the remaining cellos playing mostly pizzicato notes together with the double basses.

Towards the end is a cadenza for woodwind instruments that imitates bird calls. Beethoven helpfully identified the bird species in the score: nightingale (flute), quail (oboe), and cuckoo (two clarinets).

III. Allegro

The third movement is a scherzo in  time, which depicts country folk dancing and reveling. It is in F major, returning to the main key of the symphony. The movement is an altered version of the usual form for scherzi, in that the trio appears twice rather than just once, and the third appearance of the scherzo theme is truncated. Perhaps to accommodate this rather spacious arrangement, Beethoven did not mark the usual internal repeats of the scherzo and the trio. Theodor Adorno identifies this scherzo as the model for the scherzos by Anton Bruckner.

The final return of the theme conveys a riotous atmosphere with a faster tempo. The movement ends abruptly, leading without a pause into the fourth movement.

IV. Allegro

The fourth movement, in F minor and  time, is the part where Beethoven calls for the largest instrumentation in the entire piece. It depicts a violent thunderstorm with painstaking realism, building from distant thunder (quiet tremolos on cellos and basses) and a few drops of rain (eighth-note passages on the violins) to a great climax with loud thunder (timpani), lightning (piccolo), high winds (swirling arpeggio-like passages on the strings), and heavy downpours of rain (16-note tremolo passages on the strings). With the addition of the trombones later in the movement, Beethoven makes an even more tremendous effect. The storm eventually passes, with an occasional peal of thunder still heard in the distance. An ascending scale passage on the solo flute represents a rainbow. There is a seamless transition into the final movement. This movement parallels Mozart's procedure in his String Quintet in G minor K. 516 of 1787, which likewise prefaces a serene final movement with a long, emotionally stormy introduction.

V. Allegretto
The finale, which is in F major, is in  time. The movement is in sonata rondo form, in an Intro-[A-B-A]-C-[A-B-A]-Coda structure. Like many finales, this movement emphasizes a symmetrical eight-bar theme, in this case representing the shepherds' song of thanksgiving.

The final A section starts quietly and gradually builds to an ecstatic culmination for the full orchestra (minus piccolo and timpani) with the first violins playing very rapid triplet tremolo on a high F. There follows a fervent coda suggestive of prayer, marked by Beethoven pianissimo, sotto voce; most conductors slow the tempo for this passage. After a brief period of afterglow, the work ends with two emphatic F-major chords.

In popular culture
 The symphony was used in the 1940 Disney animated film Fantasia, albeit with alterations and mythology in the length of the piece made by conductor Leopold Stokowski.
 The beginning of the first movement is used in the episode Itchy & Scratchy & Marge of the series The Simpsons during the idealised outside children playing sequence.

See also
 Symphony No. 2 (Brahms)

Notes

References

Antony Hopkins, The Nine Symphonies of Beethoven (Scolar Press, 1981, ).
David Wyn Jones, Beethoven: Pastoral Symphony (Cambridge University Press, 1995, ).
Charles Rosen, The Classical Style (2nd edition 1997, W.W. Norton & Company, New York, ).
Sixth and Seventh Symphonies (Dover Publications, Inc., 1976, ).

Further reading
Frogley, Alain (1995). "Beethoven's Struggle for Simplicity in the Sketches for the Third Movement of the Pastoral." Beethoven Forum, vol. 4, no. 1, pp. 99–134.

Lorenz, Christoph L. (1985). "Beethovens Skizzen zur 'Pastoralen.'" Die Musikforschung, vol. 38, no. 2, pp. 95–108.
Russell, Tilden (Spring 2003). "Unification in the Sixth Symphony: The Pastoral Mode." Beethoven Forum, vol. 10, no. 1, pp. 1–17.
Will, Richard (Fall 2002). "The Nature of the Pastoral Symphony." Beethoven Forum, vol. 9, no. 2, pp. 205–215.

External links

Interview with Christoph Eschenbach

1808 compositions
06
Compositions in F major

Symphony No. 6 (Beethoven)


Jussieu puede referirse a:

Personas
 Adrien-Henri de Jussieu (1797 - 1853), médico y botánico francés (abreviaturas: Adr.Juss. o A.Juss.);
 Antoine de Jussieu (1686 – 1758), médico, botánico y naturalista francés (abreviatura: Ant.Juss.);
 Antoine-Laurent de Jussieu (1748 – 1836), médico y botánico francés (abreviatura: Juss.);
 Bernard de Jussieu (1699 - 1777), médico y botánico francés (abreviatura: B.Juss.);
 Joseph de Jussieu (1704 - 1779), botánico francés (abreviatura: J.Juss.);

Otros
 Campus de Jussieu, campus universitario en París;
 Estación de Jussieu, estación del metro de París ;
 Sardinella jussieu, pez de la familia Clupeidae;
 Sistema de Jussieu, sistema de taxonomía vegetal.

Jussieu