Une zone auto-administrée est une subdivision administrative de la Birmanie. Il existe cinq zones auto-administrées et une division auto-administrée. Les zones auto-administrées le sont par des populations allogènes.

Zone auto-administrée des Danu

 Capitale : Pindaya
 Population :

La zone auto-administrée des Danu (en birman : ဓနု ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ ဒေသ, //) est une zone auto-administrée composée de deux cantons dans l'État Shan. La zone est auto-administrée par le peuple Danu. Son nom officiel a été annoncé par décret le 20 août 2010.

La zone auto-administrée des Danu est administrée par un organe directeur, composé d'au moins dix membres, dont des membres du Hluttaw (assemblée) de l'État de Shan élus dans la zone et des membres nommés par les forces armées birmanes. L'organe directeur exerce des fonctions exécutives et législatives et est dirigé par un président. L'organe directeur est compétent dans dix domaines d'action, dont le développement urbain et rural, la construction et l'entretien des routes et la santé publique.

La zone est divisée en deux townships :
 Pindaya Township
 Canton d'Ywangan

Les deux townships font administrativement partie du district de Taunggyi.

Zone auto-administrée des Kokang

 Capitale : Laukkai
 Population :

La zone auto-administrée des Kokang (en birman : ကိုးကန့် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ ဒေသ, //) est une zone auto-administrée dans le nord de l'État Shan. Elle est destinée à être auto-administrée par le peuple Kokang. Son nom officiel a été annoncé par décret le 20 août 2010.

La zone auto-administrée des Kokang est administré par un organe directeur, composé d'au moins dix membres, dont des membres du Hluttaw (assemblée) de l'État Shan élus dans la zone et des membres nommés par les forces armées birmanes. L'organe directeur exerce des fonctions exécutives et législatives et est dirigé par un président. L'organe directeur est compétent dans dix domaines d'action, dont le développement urbain et rural, la construction et l'entretien des routes et la santé publique

La zone autonome de Kokang se compose de deux cantons :
 Canton de Konkyan
 Canton de Laukkaing
Les deux townships font administrativement partie du district de Laukkaing.

Zone auto-administrée des Naga

 Capitale : Lahe
 Population :

La zone auto-administrée des Naga (en birman : နာဂကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ, //), est une zone auto-administrée située dans la région des Naga Hills, au sein de la région de Sagaing. La zone auto-administrée des Naga a été créée selon les termes de la Constitution du Myanmar de 2008. Son nom officiel a été annoncé par décret le 20 août 2010. La zone a été créée pour être auto-administrée par le peuple Naga. Les deux tiers des Naga de Birmanie sont chrétiens, et un tiers pratique le bouddhisme Theravada.

La zone autonome des Nagas est administrée par un organe directeur, composé d'au moins dix membres, dont des membres du Hluttaw (assemblée) régional élus dans la zone et des membres nommés par les forces armées. L'organe directeur exerce des fonctions exécutives et législatives et est dirigé par un président. L'organe directeur est compétent dans dix domaines d'action, dont le développement urbain et rural, la construction et l'entretien des routes et la santé publique.

La zone est composée des trois cantons suivants :
 Lahe
 Leshi
 Nanyun

Sous-comtés :
 Donhee
 Htanparkway
 Mobaingluk
 Pansaung
 Sonemara

Les trois cantons faisaient auparavant partie du district de Hkamti, avant la création de la zone autogérée de Naga.
En 2015, il a été proposé que les cantons de Hkamti et Homalin soient ajoutés à la zone autonome de Naga. Cette proposition a été accueillie favorablement par l'ethnie Nagas mais s'est heurtée à l'opposition d'autres groupes ethniques dans les cantons.

Zone auto-administrée des Pa Laung

 Capitale : Namhsan
 Population :

La zone auto-administrée des Pa Laung (en birman : ပလောင် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ ဒေသ, //), est une zone auto-administrée située dans l'État Shan. Elle a été créée selon les termes de la Constitution du Myanmar de 2008. Son nom officiel a été annoncé par décret le 20 août 2010. La zone a été créée pour être auto-administrée par le peuple Pa Laung.

La zone autonome des Pa Laung est administrée par un organe directeur, composé d'au moins dix membres, dont des membres du Hluttaw (assemblée) régional élus dans la zone et des membres nommés par les forces armées. L'organe directeur exerce des fonctions exécutives et législatives et est dirigé par un président. L'organe directeur est compétent dans dix domaines d'action, dont le développement urbain et rural, la construction et l'entretien des routes et la santé publique.

La zone est composée des deux cantons suivants :
 Namhsan
 Mantong

Zone auto-administrée des Pa'O

 Capitale : Hopong
 Population :

La zone auto-administrée des Pa'O (en birman : ပအိုဝ်းကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသ, //)est une zone auto-administrée composée de trois cantons dans l'État Shan. Son nom officiel a été annoncé par décret le 20 août 2010. Elle se trouve actuellement de facto sous le contrôle de l'.

La zone est administrativement divisée en trois districts :
 Hsi Hseng
 Hopong
 Pinlaung

Zone auto-administrée des Wa

 Capitale : Hopang
 Population :

La zone auto-administrée des Wa (en birman : ဝ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ တိုင်း, //) est une division autonome auto-administrée située dans l'État Shan. Son nom officiel a été annoncé par décret le 20 août 2010. Officiellement, elle est auto-administrée par le peuple Wa, mais elle est de facto actuellement administrée l'État autonome Wa, sous le nom officiel de Région spéciale Wa 2.

Division administrative :
 Canton de Hopang
 Hopang
 Mongmao
 Pangwaun
 Namtit
 Panlong
 Canton de Matman
 Matman Township
 Namphan Township
 Pangsang Township

Notes et références

Liste en rapport avec la Birmanie

Zone auto-administrée (Birmanie)


John Henry Twachtman (4 de agosto de 1853 – 8 de agosto de 1902) fue un pintor estadounidense, célebre por sus paisajes impresionistas, aunque su estilo fue variando a lo largo de su carrera. Los historiadores de arte consideran que el estilo de Twachtman es uno de los más personales y experimentales de su generación. Fue miembro de "Los Diez", un grupo de diez pintores estadounidenses formado en 1898 que estaba en contra de las organizaciones artísticas profesionales y que se conformó para exhibir sus obras como un grupo homogéneo en cuanto al estilo.

Primeros años

Twachtman nació en Cincinnati, Ohio y estudió arte allí por primera vez bajo la tutela de Frank Duveneck. Al igual que muchos otros artistas de la época, después de adquirir las nociones básicas viajó a Europa para continuar sus estudios. Fue alumno de la Academia de Bellas Artes de Múnich entre 1875 y 1877, y visitó Venecia junto a Duveneck y William Merritt Chase. Sus paisajes en esta época exhibían pinceladas débiles, una técnica de aplicación de sombras que aprendió en Alemania. Twachtman también aprendió aguafuerte, y en ocasiones llevaba recipientes con aguafuerte con él para usarlos si le surgía el impulso de representar una escena en el lienzo.

Después de un breve viaje a América, Twachtman estudió desde 1883 hasta 1885 en la Académie Julian, en París, y sus pinturas cambiaron de manera dramática a un estilo tonalista más suave, con predominancia de los colores gris y verde. Durante este período creó lo que varios historiadores de arte consideran como sus obras maestras, incluyendo Arques-la-Bataille, que se encuentra en la colección del Museo Metropolitano de Arte de Nueva York, y Springtime, de la colección del Museo de Arte de Cincinnati.

Madurez

En 1886 regresó a los Estados Unidos y se estableció en Greenwich, Connecticut, donde compró una granja. Solía pintar y exhibir sus obras junto con el artista Julian Alden Weir, y pasaba mucho tiempo en la colonia artística de Cos Cob. Su presencia era vital para la colonia:

Además de sus pinturas al óleo, Twachtman siguió creando aguafuerte y dibujos en pastel. Impartió clases de pintura en la Liga de Estudiantes de Arte de Nueva York desde 1889 hasta su fallecimiento, en 1902. Fue uno de los mejores amigos de Julian Alden Weir, al punto que ambos solían pintar juntos y relacionarse profesionalmente con el pintor de origen danés Emil Carlsen. En 1893, Twachtman recibió una medalla de plata en pintura en la Exposición Mundial Colombina de Chicago; ese mismo año, exhibió sus obras junto con Claude Monet en una galería de Nueva York.

En Connecticut su estilo artístico volvió a cambiar, esta vez por una técnica impresionista muy personal. Twachtman pintó numerosos paisajes de su granja y su jardín en Greenwich, por lo general cubiertos por la nieve. Ejecutó docenas de pinturas de una pequeña cascada de su propiedad, y capturó la escena en diferentes estaciones y momentos del día. Años después, visitó Gloucester, Massachusetts, otro centro de actividad artística a finales del , y produjo una serie de escenas vibrantes que anticipaban un estilo más moderno que ganaría cada vez más espacio en el arte estadounidense.

Twachtman falleció de repente en Gloucester de un aneurisma cerebral, a los cuarenta y nueve años de edad. En la actualidad, sus obras se encuentran en varias colecciones de museos, incluyendo el Museo Metropolitano de Arte de Nueva York, la Galería Nacional de Arte de Washington D. C. y el Museo de Bellas Artes, de Boston.

Véase también
Lista de pintores impresionistas

Referencias

Bibliografía

Peters, Lisa N. "John Twachtman (1853-1902): A 'Painter's Painter,'" Spanierman Gallery, 2006 ISBN 0-945936-77-X

Enlaces externos

Obras completas en johnhenrytwachtman.com
Biografía y obras, Cincinnati Art Museum
Catálogo de las obras de John H. Twachtman
UNCG American Publishers' Trade Bindings: John Henry Twachtman

Pintores de Estados Unidos del siglo XIX
Pintores impresionistas
Nacidos en Cincinnati

John Henry Twachtman


Paii var en app til mobilbetaling via en smartphone , udviklet af fire teleselskaber og udgivet i december 2013. I november 2014 blev Paii opkøbt af Swipp.

Teknologi

 Med en Paiikonto kunne man overføre penge til andre, foretage SMS-køb som fx busbilletter og betale i webshops og apps. Desuden kunne man betale med Paii i fysiske butikker med både mobilbetaling og med trådløs betjening via Near Field Communication (NFC).
 Ved kombination med appen Zerved var det fx muligt at springe køen over ved forudbestilling af varer til pausen i en teaterforestilling: 1) bestilling, 2) betaling, 3) besked om at ordren er klar til servering eller afhentning
 Man oprettede sin Paiikonto med sit mobilnummer og sit NemID. Man betalte enten med et fast tilknyttet betalingskort eller over sin telefonregning.
 Man hentede appen i App Store eller Google Play. Havde man iPhone 5, Android 4.0 eller nyere, kunne man oprette sig direkte via appen. Ellers skulle man bruge sin pc.
 Systemkrav ved download og brug: Med Android skulle man minimum have 3.2 og med IOS skal man minimum have 6.1
 Appen krævede internetadgang ved almindelige overførsler og NFC ved trådløs betaling

Sikkerhed og elektroniske spor
 Appen havde adgang til Identitet, Kontaktpersoner, Billeder og andre mediefiler
 Der lå ikke kontooplysninger på telefonen, og man oplyste kun sit telefonnummer til sine betalere. Når man skulle betale, brugte man modtagerens telefonnummer og sin egen firecifrede pinkode.
 sin Paiikonto blev automatisk spærret efter tre forkerte indtastninger af pinkoden. Man kunne selv låse den op, hvis man selv havde tastet forkert.
 Hvis man mistede sin mobiltelefon, kunne man spærre sin konto
 Når man tilmeldte sig og brugte Paii, efterlod man en række elektroniske spor, som Paii brugte til driften og til at indsamle statistik om sit forbrugsmønster. Paii videregav oplysninger til tredjemand, når det bar nødvendigt for driften af Paii.

Pris
Paii var gratis at downloade, gratis at overføre penge med til andre og gratis at betale med på nettet medmindre salgsstedet opkræver gebyr ved betaling med betalingskort.

Historie
Kilde: https://www.paii.dk/ompaii/presse

2015: Planer om lancering af en ny mobilbetalingsløsning med navnet Swipp, som vil blive tilgængelig for alle bankkunder

2014: Bankernes fælles løsning til mobilbetaling, Swipp , køber Paii den 25. november 2014. Årsagen til, at teleselskaberne er på vej ud af markedet er, at Paii har haft begrænset udbredelse, fx få butikker og kun blandt teleselskabernes egne kunder. Teleselskaberne begrunder salget med, at betalinger ikke er en kerneopgave for teleselskaber.

2013: Appen Paii blev lanceret den 20. december 2013

2012: Firmaet Paii blev stiftet som en selvstændig virksomhed af de fire største teleselskaber i Danmark, TDC , Telenor , Telia og 3

Se også
MobilePay − lignende mobilbetalingsløsning fra Danske Bank

Swipp − de øvrige danske bankers mobilbetalingsløsning

NemID − fælles loginløsning for danske banker og offentlige hjemmesider

Referencer
 Fakta om Paii: https://paii.dk/#facts
 Presse Paii: https://www.paii.dk/ompaii/presse
 Om Paii hos Oister: http://support.oister.dk/hc/da/articles/201507426L%C3%A6saltomPaiiogbetalinge
 Om mobilbetaling hos TDC: http://kundeservice.tdc.dk/mobil-og-mobilbredbaand/funktioner-og-brug/kom-godt-i-gang-med-mobilbetaling
 Om Paii hos Telenor: https://www.telenor.dk/erhverv/kundeservice/kundeservice/mobil/services-og-loesninger/paii/
 Paii i Google Play: https://play.google.com/store/apps/details?id=dk.paii&hl=da
 Paii i App Store: https://itunes.apple.com/dk/app/paii/id781454666?mt=8
 Om Zerved: http://da.zervedapp.com

Mobilsoftware
Etableret i 2013
Ophørt i 2015

Paii


HRK Neum je bosanskohercegovački rukometni klub iz Neuma. Sjedište je u Hotelu Sunce, Neum. Član Rukometnog saveza Herceg-Bosne. Predsjednik je Davor Krešić. Boja dresova je crna.

Izvori

Hrvatski rukometni klubovi u Bosni i Hercegovini
Neum

HRK Neum


Histon-lizin N-metiltransferaza 2A (skraćeno KMT2A) je enzim iz porodice metiltransferaza II. Njegova uloga je prebacivanje metilnih skupina sa S-adenozilmetionina na ε-dušike lizinskih ostataka na histonskim repovima H3 podjedinica. Drugim riječima, metilacija H3K4 podjedinice histona.

Ovaj protein poznat je i pod nazivima acute lymphoblastic leukemia 1 (ALL1), myeloid/lymphoid or mixed-lineage leukemia 1 (MLL1) ili zinc finger protein HRX (HRX).

Struktura

Gen
Protein KMT2A kodiran je genom KMT2A koji se nalazi na kromosomu 11q23.3. Sam gen sadrži 37 egzona i evolucijski je očuvan u eukariotima pa se tako može pronaći u raznim životinjama kao što su ribe, ptice, vodozemci i sisavci. Ovaj gen također se može pronaći i u D. melanogaster.

Protein
KMT2A protein sadrži 3969 aminokiselina i težak je 431764 Da. Cijela struktura samog proteina još uvijek nije poznata, ali je utvrđeno da se protein sastoji od 18 funkcionalnih domena, od kojih je najbitnija SET domena. Akronim "SET" dolazi od prva tri proteina pronađenih u ovoj domeni KMT2A proteina u D. melanogaster, a to su: Suppressor of variegation 3–9,  Enhancer of  Zeste, Trithorax. SET domena ima glavnu H3K4 metiltransferaznu aktivnost i upravo ona metilira lizinske ostatke. Nakon što ova domena biva procesirana od strane enzima endopeptidaza taspaza 1 na dva fragmenta: MLL-C i MLL-N, oni heterodimeriziraju te vrše funkciju regulaciju genske ekspresije putem svoje metiltransferazne aktivnosti. Jedan lizinski ostatak može biti metiliran od stranih ovih fragmenata maksimalno 3 puta bez promjene naboja. Drugim riječima, moguće su mono-, bi- i trimetilacije jednog lizinskog ostatka. Osim SET domene, poznate su još neke domene KMT2A proteina kao što su: ZF-CxxC domena, bromodomena, PHD domena.

Protein KMT2A može se pronaći u kompleksu sa nekolicinom drugih proteina kao što su ASH2L, RBBP5, WDR5, DPY30 i drugi. Takve komplekse nazivamo COMPASS (eng. COMplex of Proteins ASsociated with Set1).

Funkcija
Glavna funkcija KMT2A proteina je regulacija genske ekspresije pomoću posttranslacijskih modifikacija (metilacija). Naime, ovaj protein zaslužan je za metilaciju histona H3 lizina K4, epigenetsku modifikaciju koja služi kao okidač koji omogućuje transkripcijsku aktivaciju mnogih gena važnih posebice tijekom embriogeneze. Osim toga, kao transkripcijski ko-aktivator KMT2A protein također sudjeluje i u ranoj hematopoezi. Glavna funkcija KMT2A proteina, ona regulacije genske ekspresije vršenjem posttranslacijskih modifikacija, najviše se očituje tijekom embriogeneze te potom neurogeneze i hematopoeze, važnim razvojnim procesima u ranim stadijima života. Naime, detaljnim znanstvenim istraživanjima utvrđeno je kako je KMT2A protein ključan za pravilnu ekspresiju HOX gena koji su ključni za pravilan morfološki razvoj embrija odnosno određuju plan građe i smjer razvoja dijelova organizma. Također, važnost ekspresije KMT2A proteina u embriogenezi potkrepljena je činjenicom da je ovaj protein utvrđen prisutnim u čak 27 različitih tkiva, točnije 6 organskih sustava: imunološkom, živčanom, mišićnom, spolnom, probavnom, mokraćnom, dišnom i endokrinom. Nadalje, ispitivanjem na životinjama, točnije miševima, zebricama i D. Melanogaster utvrđeno je kako se ekspresija ovog proteina očituje upravo pretežito na omogućavanju pravilne funkcionalnosti stanica imunološkog sustava (memorijska sposobnost Th2 stanica, sposobnost obnavljanja matičnih stanica, pravilno odvijanje hematopoeze) i onih živčanih kako je KMT2A protein kao regulator genske ekspresije zaslužan i za pravilan razvoj prefrontalnog korteksa, kognitivnih sposobnosti i pamćenja. Iz ovog razloga bilo kakva disfunkcija KMT2A proteina ili ekspresije gena kojim je kodiran, KMT2A, rezultira teškim poremećajima kao što su Wiedemann-Steinerov sindrom, akutna mijeloidna leukemija, neurološki poremećaji kognitivnih sposobnosti i izražaja emocija i drugi. Osim spomenutih glavnih funkcija ovog proteina, važno je i spomenuti i one koje ostvaruje stupanjem u interakciju s drugim proteinima posebice onima CREBBP, HIST14F, ASH2L.

Povijesni pregled
Istraživanja proteina počela su 1939. godine kada su Schoenheimer i sur. predložili teoriju "dinamičke ravnoteže" proteina u tijelu, što znači da proteini s kojima je osoba rođena nisu isti kao oni s kojima će umrijeti. 1960-tih godina došlo je do otkrića prisutnosti ε-N-metil-lizina u živih organizama što je navelo znanstvenike da potraže uzrok ovakvom specifičnom postojećem obliku lizina. Ubrzo nakon otkrivena je i protein metilaza I. Godine 1970. Kim i Paik uspjeli su purificirati protein metilazu II iz timusa teleta, a malo kasnije i protein metilazu III. S prolaskom godina i otkrićem novih tehnika, među ostalim i kloniranje gena, znanosti su omogućeni brojni načini za dobivanje velike količine podataka za obradu.

Metode istraživanja
Neke od metoda kojima se ovaj protein može istraživati su: kromatografija na koloni, masena spektrometrija, HMT ispitivanja, difrakcija X-zrakama…

Povezane bolesti

Disfunkcija ili translokacija KMT2A gena rezultira teškim poremećajima: Wiedemann-Steinerov sindrom, akutna mijeloidna leukemija, akutna mijeloična leukemija, neurološki poremećaji – nepravilan razvoj prefrontalnog korteksa, nedostatak sinaptičke plastičnosti, radne memorije, kognitivnih sposobnosti, zastoj u govoru.

Izvori

Enzimi

Histon-lizin metiltransferaza 2A (KMT2A)


Camille er det femte studiealbum af den danske sangerinde og sangskriver Camille Jones. Det udkom den 5. februar 2016 på disco:wax.

I 2012 udsendte Camille Jones de to dansksprogede singler, "Tro, håb & kærlighed" og "Midnat i mit liv", som forløber for en EP. Ugen før EP'ens udgivelse ombestemte Camille Jones sig, da hun ikke var tilfreds med resultatet. I stedet begyndte hun at arbejde på en engelsksproget udgivelse, og den 26. august 2013 udkom singlen "Waiting". Den 26. januar 2015 udkom singlen "All That Matters". Sangen skrev hun mens hun var gravid med sønnen Eddie Bo, der blev født i oktober 2014. Efterfølgende har Camille Jones udtalt om sangen: "Det er et nummer, som handler om at træffe nogle beslutninger og om det, der er ved at ske, den rejse jeg forestillede mig, det ville blive. Af gode grunde vidste jeg ikke, hvordan rejsen ville ende, men hold da op hvor det falder på plads, når jeg hører nummeret her bagefter." Albummets egentlige førstesingle, "Better Way" udkom den 5. februar 2016, og handler ifølge Camille Jones om "at være rastløs og ensom, mens man hungrer efter kærlighed og opmærksomhed".

Musikalsk har Camille Jones søgt tilbage til pop- og soulmusikken, modsat hendes forrige house-prægede album Did I Say I Love You (2011). Camille Jones har tidligere følt sig begrænset som sangskriver i club-musikken, og har derfor vendt tilbage til popmusikken: "Jeg elsker pop, fordi det er her, det nye i musikken ofte sker først, og fordi det er her, det gode beat og den stærke melodi er mest til stede."

Spor

Noter
  angiver vokal producer

Kilder

Popalbum fra Danmark
Album fra 2016

Camille (album)


An Dimorphorchis rohaniana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Phillip James Cribb. An Dimorphorchis rohaniana in nahilalakip ha genus nga Dimorphorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dimorphorchis

Dimorphorchis rohaniana


Uzbekistanski šahovski savez (uzb. Oʻzbekiston Shaxmat federatsiyasi / Ўзбекистон Шахмат Федерацияси), krovno tijelo športa šaha u Uzbekistanu. Sjedište je u Taškentu, ul. Islama Karimova 98a. Osnovan je 1992. i član je FIDE od 1992. godine. Uzbekistan pripada azijskoj zoni 3.4. Predsjednik je Dmitrij Li (ažurirano 21. listopada 2019.).

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Šport u Uzbekistanu
Uzbekistan

Uzbekistanski šahovski savez


Johann Heinrich Böhm ist der Name folgender Personen:

* Johann Heinrich Böhm (Jurist) (1643–1713), deutscher Jurist
 Johann Heinrich Böhm (Offizier) (1708–1783), deutsch-portugiesischer Offizier
 Johann Heinrich Böhm (Schauspieler) (1740–1792), österreichischer Schauspieler, Sänger und Regisseur

Siehe auch:
 Johann Heinrich Böhme

Johann Heinrich Böhm


An Muhlenbergia asperifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Franz Julius Ferdinand Meyen, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Parodi. An Muhlenbergia asperifolia in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Muhlenbergia

Muhlenbergia asperifolia


Honing Hall est un bâtiment classé Grade II * qui se trouve dans un petit domaine près du village de Honing dans le comté anglais de Norfolk au Royaume-Uni. Il est construit en 1748 pour un riche tisserand de Worstead appelé Andrew Chamber.

Description
La maison est de plan rectangulaire et construite sur trois étages. La façade orientée au sud comporte cinq travées avec un fronton sur les trois travées centrales. Sculpté dans la pierre incrustée dans le fronton à face de brique se trouve un blason avec des guirlandes. L'entrée principale avant a des colonnes ioniques surmontées d'un fronton dépassant de la ligne de construction à trois baies avant, le toit est recouvert de tuiles vitrées Norfolk noires. L'extension coté Est est attribuée à l'architecte John Soane et fait partie des transformations réalisées sous ses instructions en 1788 et achevées en 1790. Autour du bâtiment au premier étage, Humphry Repton ajoute un embellissement dans ses modifications de 1792. En 1868, une nouvelle aile de service est ajoutée à l'élévation nord sous la direction de l'architecte Richard Phipson. Il déplace également l'escalier d'origine de 1748 dans la nouvelle aile.

À 130 mètres au nord de la salle se trouvent la remise et l'écurie qui sont également classées Grade II. L'écurie est un bâtiment à un étage construit en briques rouges de Norfolk avec un toit en tuiles et a un plan en forme de U. Au centre de l'édifice se dresse un pignon à redents surmonté d'une tour de l'horloge surmontée d'une coupole.

Jardins
À 150 mètres au sud-ouest de la maison, il y a un jardin clos à trois côtés avec l'élévation sud ouverte. Chacun des trois murs a une entrée voûtée gothique à travers. À l'origine, il y avait des serres adossées le long du mur nord, mais elles ont été démolies. On pense que c'est Repton qui a fait enlever le mur sud dans le cadre de son instruction de raccourcir la profondeur du jardin clos pour ouvrir la vue de son aménagement paysager lorsqu'il est vu depuis le maison.

Les jardins paysagers autour de Honing Hall sont conçus par Humphry Repton en 1792. Il produit l'un de ses remarquables livres rouges de dessins montrant ses idées avant et après. Une grande partie du travail de conception du livre est reprise. Le parc occupe 35 hectares dont la majeure partie se trouve au sud de la maison.

Histoire
La maison actuelle se dresse sur un terrain qui était autrefois occupé par une colonie ou une maison beaucoup plus ancienne qui se trouvait à une courte distance de l'endroit où se trouve l'écurie. On pense que les vestiges de cette maison ont finalement été enlevés juste avant la construction de la maison en 1748. Cette habitation précédente elle-même a remplacé une ancienne habitation médiévale entourée de douves qui se trouvait juste à l'intérieur de la limite nord de la propriété. Cette zone est maintenant une plantation envahie par la végétation, mais les vestiges de trois bras du fossé existent et retiennent encore l'eau. Au centre se trouve une zone surélevée où se dressait autrefois le bâtiment médiéval. Dans les années 1740, la propriété a été achetée par Andrew Chamber qui est un tisserand prospère de Norwich. Il veut construire une maison de campagne pour sa famille et elle est achevée en 1748 par un architecte et constructeur inconnu. Il semble qu'à un moment donné, Chamber ait eu des difficultés financières et, par conséquent, vend la maison et la propriété à Thomas Cubitt en 1784. Il est capitaine dans la milice d'East Norfolk. Son fils appelé aussi Thomas hérite de la maison et à la suite de son mariage en 1784 s'y installe. C'est Thomas Henry Cubitt qui charge l'éminent architecte John Soane de préparer des plans de modification de la maison. Certaines des recommandations de Soane sont reprises par Cubitt, en particulier l'extension en arc semi-circulaire pleine hauteur sur la façade ouest. En 1792, le paysagiste et architecte Humphry Repton est chargé par Thomas de re-concevoir le terrain. Il est également responsable des travaux sur la maison, notamment la modification de l'esthétique de l'extérieur de la maison. Dans le Gazetteer and Directory of Norfolk 1836, le propriétaire de la maison et seigneur du manoir est Edward Cubitt. La maison et le domaine appartiennent toujours à la famille Cubitt.

Les Cubitt de Honing sont une famille de militaires. Comme déjà mentionné, le premier propriétaire, Thomas Cubitt est capitaine dans la milice East Norfolk ; il est également juge de paix et sous-lieutenant du comté de Norfolk. Edward George Cubitt (1795 - 1865) sert avec les  dragons dans la guerre péninsulaire où il est à Burgos et est décoré pour des actions à la bataille de Vitoria, Pampelune et bataille de Toulouse (1814). Il existe une tablette dédiée à la mémoire d'Edouard dans l'église paroissiale Saint-Pierre et Saint-Paul du village de Honing.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade II dans le Norfolk

Honing Hall


مازن الناطور (6 فبراير 1966 -)، ممثل سوري.

عن حياته
تخرج «المعهد العالي للفنون المسرحية» وبعد تخرجه شارك ببطولة الثلاثية التلفزيونية «الغريب» الذي يعتبر أول أعماله الجماهيرية، كما شارك في بداية حياته الفنية في الأداء الصوتي للرسوم المتحركة حيث شارك صوتيًا بعدد من برامج الرسوم المتحركة منها «الكابتن ماجد»، شهرته جاءت بعد دوره في مسلسل جواهر الذي قدم منه 3 أجزاء مع الممثلة مرح جبر وحقق المسلسل نجاح ومتابعة كبيرة.

من أعماله

التلفزيونية

وقد قام بعام 2006 بالمشاركة في مسلسل أسد الجزيرة مع الفنان محمد المنصور والذي يحكي قصة حاكم الكويت الشيخ مبارك الصباح المعروف باسم مبارك الكبير وقدم من خلاله شخصية الأمير عبد العزيز الرشيد، ولكن تم منع العمل من العرض على القنوات التلفزيونية.

السينمائية

المشاركات الصوتية

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من محافظة درعا
ممثلو مركز الزهرة
ممثلون وممثلات سوريون
مواليد 1385 هـ
مواليد 1966

مازن الناطور


Fibulele mijlocii fac parte din cele patru fibule ale Tezaurului de la Pietroasa care s-au păstrat până astăzi, ca urmare a descoperirii lor pe Dealul Istrița de către doi pietrari, Ion Lemnaru și Stan Avram. Datorită aspectului lor de păsări, numele dat de români tezaurului este de Cloșca cu pui, unde cloșca este fibula mare și puii, celelalte trei fibule. Dintre toate obiectele găsite la Pietroasa, fibulele sunt cele mai remarcabile podoabe de corp din perioada antichității târzii găsite vreodată, ele fiind împodobite cu pietre încrustate.

Referitor la forma pe care o au fibulele mijlocii, este de remarcat ca doar ele, și nu și fibula cea mică, prezintă o analogie cu fibula mare a Tezaurului de la Pietroasa. Aceasta este privitoare doar la forma de cap de pasăre pe care o au, similar fibulei mari. În rest, ele formează o grupă cu fibula mică. Tipul acestora a rezultat de la o combinare a două tipuri de fibule romane provinciale folosite în secolul al III-lea e.n. Este vorba de fibula cu disc, numită scheibenfibel și cea așa numită "cu capete de ceapă". Tipul acesta hibrid s-a folosit cu precădere în secolul al IV-lea. Argumentul forte se găsește pe vasele de argint sau monezile din acest secol, unde apar împărații romani ce au pe umeri astfel de fibule. Există chiar, unele reprezentări de fibule care au prevăzute lănțișoare cu pandantive ca cele de pe fibulele de la Pietroasa. În anul 1889 s-a descoperit la Șimleul Silvaniei un tezaur din aur care are o fibulă asemănătoare, fără lănțișoare, încrustat cu granate, cu un corp oval din onix, care are tubul cu "cu capete de ceapă" pe fața fibulei.

Origini

După cum a rezultat din interogatoriile ce au fost luate în anul 1838 celor care au descoperit tezaurul de la Pietroasa, a reieșit că aceștia au găsit un număr de 22 de obiecte, vase de aur, bijuterii și două inele cu inscripții. Când au fost descoperite, obiectele erau învelite într-o masă neagră de origine necunoscută, probabil un material organic ca pielea sau cârpa cu care au fost acoperite înainte de a fi îngropate. Din cele 22 de piese s-au recuperat doar 12 obiecte. Dintre toate, doar cinci au fost lucrate doar din aur: cana sau ibricul (oenochoe), platoul sau talerul cel mare, frânt în patru, patera sau sinia, cea cu decor în relief cu o statuetă ce ține un pahar în mâini, colanul cu inscripție cu rune gotice și colanul simplu. Celelalte șapte piese: patru fibule, două vase poligonale și un colan, au fost împodobite cu pietre prețioase. Se presupune că cele zece obiecte pierdute au fost patru colane din care două cu pietre prețioase, unul cu inscripție, o fibulă mică presupusă a fi pereche cu cea care s-a păstrat,  o cană similară cu cana oenochoe, o pateră simplă nedecorată și două brățări cu pietre prețioase.

Cele 12 obiecte care au putut fi recuperate, au fost furate în anul 1875 de Dumitru Pantazescu-Popescu din Muzeul de Antichități din București. Ca urmare, colanul cu inscripție a fost tăiat cel puțin în patru bucăți de către argintarul Costache Constantinescu din București, caracterele runice înscrise fiind deteriorate până la a fi indescifrabile. Din fericire, Societatea Arundel a făcut la Londra, cu ceva vreme înaintea furtului, fotografii detaliate ale colanului, astfel încât astăzi, caracterele au putut fi reconstituite cu un grad relativ de exactitate.

Prin faptul că întreagul tezaur prezintă o calitate superioară a meșteșugului cu care au fost realizate obiectele care-l formează, cercetătorii sunt sceptici că acesta ar fi fost confecționat de populația indigenă. În anul 1879 când se înregistra una dintre primele lucrări privitoare la tezaur, Taylor  a speculat ideea că obiectele ar fi o parte din câstigurile pe care goții le-au obținut ca urmare a incursiunilor pe care le făceau în provinciile romane Moesia și Tracia (perioada 238 - 251). Există și o altă teză timpurie pe care a propus-o Alexandru Odobescu în anul 1889, teorie pe care a preluat-o și Constantin C. Giurescu în anul 1976. Aceasta l-a identificat pe Athanaric, regele vizigoților ca proprietar de drept al tezaurului, fiind presupusă dobândirea lui în conflictul pe care Athanaric l-a avut în anul 369 cu Împăratul roman Valens. Catalogul Goldhelm din anul 1994, a adus ipoteza că obiectele componente ale tezaurului ar fi putut fi și cadouri pe care unii conducători germanici le-ar fi primit de la liderii romani.

Descriere
Fibulele sunt o variantă mai sofisticată a acelor de siguranță sau a broșelor de astăzi. În antichitate erau obiecte de podoabă folosite pentru prinderea veșmintelor, astfel având și o utilitate practică. Cum sunt cele din tezaur, adesea ele deveneau adevărate bijuterii. În Imperiul Roman Târziu, caracteristicilor artistice li se alăturau valori simbolice, ca însemne imperiale sau de demnitate, făcând parte din costumația de ceremonie. Se pot vedea în acest sens portretele imperiale de pe monumentele sau monedele de la mijlocul secolului al IV-lea, unde chlamida imperială se prindea cu fibule rotunde de umărul drept. Acestea erau împodobite cu multe pandative și pietre prețioase mari. Fibula mare, cea mică și cele mijlocii, părți componente ale Tezaurului de la Pietroasa, sunt cele mai somptuoase creații ale antichității târzii. Concepția, realizarea și modul de purtare a lor, sugerează o contopire a modelelor și a valorilor lumii barbare cu cele ale Imperiului Roman Târziu. Dacă fibula mare și cea mică, par mai degrabă să aparțină unui port masculin, fiind folosite pentru prinderea mantiei pe umărul drept ca un accesoriu vestimentar și totodată ca însemn de rang, fibulele mijlocii sunt folosite ca pereche, una pe fiecare umăr, în accesoriile vestimentare ale costumului feminin gotic din perioada migrațiilor, acest ultim fapt fiind confirmat de descoperirile funerare.

Cele două fibule alcătuiesc o pereche deoarece fuseseră legate între ele prin intermediul unui lant, ele fiind diferite ca formă de fibula mare sau de fibula cea mică. Fibulele mijlocii erau folosite la fixarea veșmântului pe ambii umeri, prin simetria amplasării. Ca urmare a vandalizării lor de către Anastase arnăutul (Verussi) și a furtului lui Dumitru Pantazescu-Popescu din anul 1875, una din ele a fost turtită și cealaltă a scăpat mai puțin deteriorată. Majoritatea pietrelor care le împodobeau s-au pierdut. Din lanțul care le lega împreună s-a păstrat o mică bucată. Restauratorul Paul Telge a refăcut în anul 1884 lanțul folosind argint și nu aur.

Nu se știe astăzi ce păsări ar fi figurate în aceste podoabe, ele fiind unele cu un gât foarte lung și cu un cioc mare și încovoiat. Alexandru Odobescu a optat pentru ibiși, alți certetători au văzut ulii sau vulturi. Înălțimea fibulelor este de 25 cm.

Corpul păsărilor este unul ovoidal, realizat din două plăci convexe, una fiind fața, cealaltă fondul fibulei, care au fost suprapuse și sudate pe margine. Fața era încrustată cu șiruri din granate plate care aveau formă de cercuri, inimioare și frunzulițe. Acestea inconjurau piatra mare, bombată și ovală aflată în centru. Toate pietrele plate erau gravate pe mijloc cu cercuri concentrice.

Gâtul subțire și lung al fibulelor este arcuit spre spate și prezintă un șir de alveole rotunde și ovale care sunt despărțite de un fir perlat, în care, probabil, erau fixate granate. Marginea gâtului este completată cu alveole mărunte cu pietre și tuburi mici, verticale, care au granulă din aur prinsă în vârf. În partea inferioară a fibulelor, este alipită o placă de forma unei baze de liră care acoperă resortul agrafiei ce este amplasată pe spatele fibulei. Pe fața plăcii erau fixate cinci caboșoane mari, precum și despărțiturile mărunte unde erau prinse granatele plate. Coada păsării este realizată din trei lănțișoare împletite agățate de trei verigi. Lănțișoarele se despart în alte cinci lănțișoare care au în capete cinci boabe ovoidale din aur. Acestea erau fixate în niște capsule gravate cu imbricații și cu granate plate încrustate. Pe spatele fibulelor se vede un ax tubular care are capetele în formă de ceapă. Pe un capăt al axului se afla prins resortul acului, iar pe celălalt teaca.

Referitor la forma pe care o au fibulele mijlocii, este de remarcat ca doar ele, și nu și fibula cea mică, prezintă o analogie cu fibula mare a Tezaurului de la Pietroasa. Aceasta este privitoare doar la forma de cap de pasăre pe care o au, similar fibulei mari. În rest, ele formează o grupă cu fibula mică. Tipul acestora a rezultat de la o combinare a două tipuri de fibule romane provinciale folosite în secolul al III-lea e.n. Este vorba de fibula cu disc, numită scheibenfibel și cea așa numită "cu capete de ceapă". Tipul acesta hibrid s-a folosit cu precădere în secolul al IV-lea. Argumentul forte se găsește pe vasele de argint sau monezile din acest secol, unde apar împărații romani ce au pe umeri astfel de fibule. Există chiar, unele reprezentări de fibule care au prevăzute lănțișoare cu pandantive ca cele de pe fibulele de la Pietroasa. În anul 1889 s-a descoperit la Șimleul Silvaniei un tezaur din aur care are o fibulă asemănătoare, fără lănțișoare, încrustat cu granate, cu un corp oval din onix, care are tubul cu "cu capete de ceapă" pe fața fibulei.

Cu toate că cele patru fibule de la Pietroasa prezintă multe asemănări tehnice, dar și mari diferențe tipologice datorate originilor lor diferite, nu se poate spune că ele ar dovedi în vreun fel diferențe cronologice semnificative. Chiar dacă atelierele unde au fost făurite, par a fi diferite, datarea lor este foarte apropiată. Cercetătorii au ajuns oarecum la unitate de păreri spunând că un stil sau o tehnică diferită nu îndreptățește o datare care să fie mai timpurie de secolul al IV-lea, dar nici după.

Caracteristici tehnice

Fibulele mijlocii în formă de păsări stilizate din aur, legate între ele cu un lănțișor din metal comun. Corpul oval este ornamentat cu palmete, cercuri și inimioare lucrate în tehnica "a jour" dispuse în jurul unui cabochon central. Coada în formă de liră cu casete cloisonné și cabochon prezintă 3 lanțuri împletite, care se ramifică în 5 lănțișoare; cele 5 lănțișoare au la capăt câte un pandantiv în formă de ghindă fațetată. La fibula cu nr.inv. 11432 un pandantiv este din aur, celelalte 4 pandantive și cele 5 lănțișoare sunt din argint. Fibula este ornamentată cu casete înfundate în care se mai păstrează : - 11 almandine mici (6 rotunde, 1 lacrimă, 4 cabochon) de cca 4,00 kt în total; - 2 almandine mici lacrimă de cca 0,75 kt în total; - 1 fragment almandin; Fibula cu nr.inv. 11433 este ornamentată cu casete înfundate, în care se mai păstrează: - 5 almandine mari (3 cabochon și 2 plate) de cca 110,00 kt în total; - 12 almandine mici (5 rotunde, 6 lacrimă, 1 plată trapezoidală) de cca 11,00 kt în total; - 14 almandine mici (5 lacrimă, 9 ovale) de cca 6,00 kt în total. Pe spatele pieselor se păstrează din dispozitivul de prindere axul tubular orizontal cu capete în formă de ceapă (pe care era fixat resortul) și port-agrafa, în formă de teacă, prelungită printr-un tub prismatic ajurat până la capul păsărilor; resortul bilateral și acul, reconstituite din metal comun.

Note

Bibliografie

 .

 .
 . PDF; Summary
Alexandru Odobescu: Le trésor de Petrossa - deuxieme partie (pdf 69 MB) (1896) - accesat 27 noiembrie 2018
Ecaterina Dunăreanu-Vulpe: Tezaurul de la Pietroasa, București, Editura Meridiane, 1967, 54 p. + 18 f.
  mnir.ro: Tezaurul de la Pietroasa, accesat 3 decembrie 2018

Lectură suplimentară
Alexandru Odobescu: Le trésor de Petrossa - tome premier (pdf 17 MB) (1889) - accesat 27 noiembrie 2018
 Alexandru Odobescu: Le trésor de Petrossa - tome deuxieme (pdf 17 MB) - accesat 27 noiembrie 2018
 Alexandru Odobescu: Le trésor de Petrossa - tome troisieme (pdf 4 MB) (1900) - accesat 27 noiembrie 2018

Legături externe

 clasate.cimec.ro: Fibule mijlocii (pui)

Pietroasele
Județul Buzău

Fibulele mijlocii (Tezaurul de la Pietroasa)


Viscount Brentford, of Newick in the County of Sussex, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1929 for the Conservative politician Sir William Joynson-Hicks, 1st Baronet, chiefly remembered for his tenure as Home Secretary from 1924 to 1929. He had already been created a baronet, of Holmsbury, in the Baronetage of the United Kingdom, on 20 September 1919. His younger son, the third Viscount, was also a Conservative politician. On 29 January 1956, two years before he succeeded his elder brother in the viscountcy, he was created a baronet, of Newick.  the titles are held by the third Viscount's son, the fourth Viscount, who succeeded in 1983, a retired solicitor and has served as the president of the Church Society.

The family seat is Cousley Place, near Wadhurst, East Sussex.

Viscounts Brentford (1929)
William Joynson-Hicks, 1st Viscount Brentford (1865–1932)
Richard Cecil Joynson-Hicks, 2nd Viscount Brentford (1896–1958)
Lancelot William Joynson-Hicks, 3rd Viscount Brentford (1902–1983)
Crispin William Joynson-Hicks, 4th Viscount Brentford (b. 1933)

The heir apparent is the present holder's only son Hon. Paul William Joynson-Hicks (b. 1971)
The heir apparent's heir apparent is his eldest son, Tom William Joynson-Hicks (b. 2009)

Arms

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

External links

Viscountcies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1929
Noble titles created for UK MPs

Viscount Brentford


George Howard ist der Name folgender Personen:

* George Howard, 6. Earl of Carlisle (1773–1848), britischer Adliger und Politiker
 George Howard (Politiker) (1789–1846), US-amerikanischer Politiker
 George Howard, 7. Earl of Carlisle (George William Frederick Howard of Carlisle; 1802–1864), britischer Politiker, Militär und Schriftsteller
 George Howard (Fußballspieler, 1881) (1881–1946), englischer Fußballspieler
 George Howard (Fußballspieler, 1883) (1883–1955), englischer Fußballspieler
 George Howard, Baron Howard of Henderskelfe (1920–1984), britischer Politiker
 George Howard (Hebraist) (1935–2018), US-amerikanischer Theologe und Hebraist
 George Howard, 13. Earl of Carlisle (Viscount Morpeth; * 1949), britischer Adliger und Politiker
 George Howard (Musiker) (1956–1998), US-amerikanischer Jazzmusiker
 George Howard (Fußballspieler, 1996) (* 1996), australischer Fußballspieler
 George Elliot Howard (1849–1928), US-amerikanischer Soziologe
 George James Howard, 9. Earl of Carlise (1843–1911), britischer Politiker und Maler

George Howard


Mannucci ist der Nachname von:

 Filippo Mannucci (* 1974), italienischer Ruderer
 Lucia Mannucci (1920–2012), italienische Schauspielerin und Sängerin

Mannucci steht für:
 (2219) Mannucci, Asteroid des Hauptgürtels

Mannucci


An Garnotia courtallensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Arnott Walker Arnott ngan Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Henry Kendrick Thwaites. An Garnotia courtallensis in nahilalakip ha genus nga Garnotia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Garnotia

Garnotia courtallensis


Natpis Um-Laisun (gruz. უმ ლეისუნის წარწერა) starogruzijski je vapnenački nadgrobni natpis napisan gruzijskim pismom Asomtavruli. Otkriven je 2002. godine, na ponovo obnovljenim iskopima iz 1996. godine, u gruzijskom samostanu iz bizantskog razdoblja. On se nalazi u susjedstvu Um-Laisuna, južni dio Sur Bahera, 4,5 km jugoistočno od Starog grada Jeruzalema. Pronađen je u grobnoj kripti ispod polikromiranog mozaičnog poda.

Ukupno je u kripti otkriveno oko 24 ukopa. Prema ljudskim kosturima, svi su bili odrasli muškarci, kao što se moglo očekivati u samostanu. Stanar najvažnije grobnice identificirane gruzijskim natpisom bio je "gruzijski biskup Iohane" (Ivan na starogruzijskom), koji je ujedno bio i najstariji i njegova je dob naglasila njegov poseban status. Kad je umro, imao je 66 ili 67 godina i bolovao je od osteoporoze. Natpis je najraniji poznati primjer za etnonim ႵႠႰႧႥႤႪႨ (kartveli tj. Gruzijac) na bilo kojem arheološkom artefaktu, kako u Svetoj Zemlji, tako i u Gruziji.

Natpis pokriva površinu od 81 × 49 cm usječenu u nadgrobni spomenik. Datira se na kraj 5. ili prvu polovicu 6. stoljeća nove ere. Natpis se čuva u Arheološkom vrtu Knesseta.

Natpis

 Prijevod: Ovo je grob Ivana, biskupa Purtavija, Gruzijca.

Literatura

Tchekhanovets, Y. (2014.) Iohane, Bishop of Purtavi and Caucasian Albanians in the Holy Land
Khurtsilava, B. (2014.) A Georgian Monastery of Purta, Istoriani

Izvori

Arheološki artefakti u Gruziji

Natpis Um-Laisun


Toprakhisar, Altınözü - Hatay ili Altınözü ilçesine bağlı mahalle
 Toprakhisar, Elbistan - Kahramanmaraş ili Elbistan ilçesine bağlı mahalle

Toprakhisar


قصر غرداية تقع في ولاية غرداية وسط شمال الصحراء الجزائرية، إلى الجنوب من العاصمة الجزائر بمسافة 600 كم، وتتربع على مساحة كبيرة تقدر بـ86105 كلم 2 وبساكنة تقارب 334754. عرفت غرداية منذ العصر الحجري، العديد من الحضارات، حيث تشهد عليها الصناعات الحجرية، النقوش الصخرية، والمعالم الجنائزية، كما عرفت خلال الفترة الإسلامية المبكرة تجمعات سكنية على شكل قصور إحتفظ بعضها بالأطلال.

المواقع الأثرية والمعالم التاريخية

القصور
تتميز غرداية بالعديد من القصور العتيقة التي تبدو موحدة في شكلها متجانسة في ألوان
 قصر العطف (تجنينت) تأسس سنة  1012م
 قصر بونورة ( ات بونور) سنة 1048 م
 قصر غرداية (تغردايت) سنة 1085 م
 قصر بني يزقن (ات ايزجن) سنة 1353 م
 قصر  مليكة (ات مليشت) سنة 1355 م
 قصر القرارة سنة 1631 م
 قصر بريان سنة 1690 م

كما تتميز الولاية بالعديد من المعالم الدينية من مساجد ومصليات جنائزية تقام فيها شعائر دينية موسمية زيادة على تفرد المساكن التقليدية بهذه الولاية ، كما يتفرد القصر المزابي بتوفره على فضاءات واسعة للمبادلات التجارية والتي تعتبر مركزا للحياة الحضارية . تعرف قصور ولاية غرداية بنظام خاص لتوزيع المياه على الواحات الغناء ، التي يستفاد منها للاستجمام صيفا ، زيادة بالتمتع بثمارها.

الصناعات التقليدية
تعتبر زربية غرداية من أهم الصناعات التقليدية التي تلقى رواجا كبيرا. زيادة على الأبسة الصوفية كالقندورة والفيلة والخمري، كما تشتهر الولاية بالنقش على النحاس والخشب وصناعة الجلود والفخار والتحف الفنية.

أعياد ومواسم :
عيد الزربية
عيد القصر القديم بالمنيعة
عيد المهري
الزيارات والوعدات

أعلام غرداية
 الشيخ عمي سعيد بن علي الجربي ت: 1521م
الشيخ محمد علي دبوز 1635-1716
عبقري نظام تقسيم المياه الشيخ حمو والحاج 1635 -1716
الشيخ امحمد بن يوسف اطفيش 1821-1914
 الشيخ سيدي أحمد بن الحرمة 1835-1924
الشاعر قدور بن لخضر بيتور 1860-1924
السيدة مامه نسليمان 1863-1931
عميد الصحافة الشيخ أبو اليقظان إبراهيم 1888-1973
 رائد الحركة الإصلاحية بالجنوب الجزائري الشيخ إبراهيم بن عمر بيوض 1898- 1981
 عبد الرحمن باكلي 1901-1986
 الثورة الجزائرية مفدي زكريا 1908-1977
 الشيخ حمو بن محمد عيسى النوري 1913-1992
 الوطني الثائر رمضان حمود 1906-1929
 الشاعر صالح خباشة 1930-2016
 الدكتور بحاز إبراهيم بن بكير
 الشاعر الدكتور خرفي 1932 -1998

قصور حسب البلد

قصر غرداية


Tokorcs é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 351 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Tokorcs


An × Serapicamptis in uska genus han Liliopsida. An Serapicamptis in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Serapicamptis

× Serapicamptis


An Vriesea koideae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Werner Rauh. An Vriesea koideae in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea koideae


Paul Schommer est un biathlète américain, né le  à  Appleton.

Biographie
Durant sa jeunesse, il pratique la lutte, mais doit faire face à son anorexie, ainsi que le décès de son père dans un accident de voitiure. Il devient skieur lors de sa deuxième année au lycée, puis est initié au biathlon au sein de l'équipe de ski de St. Scholastica College.

Détecté dans un camp par l'équipe nationale en 2015, Schommer fait ses débuts internationaux en 2016 dans le cadre de l'IBU Cup.

Après deux deux top 30 en IBU Cup, il fait ses débuts et marque ses premiers points en Coupe du monde à Antholz-Anterselva ( de l'individuel).

Après deux saisons sans réussite en termes de résultats, il s'illustre de nouveau en fin d'année 2019 en IBU Cup, où il monte sur son son premier podium à l'occasion du sprint d'Obertilliach. Il est ensuite de nouveau appelé en Coupe du monde et dispute de multiples étapes, ainsi que les Championnats du monde à Antholz, où il se classe notamment  de l'individuel et huitième du relais. En 2021, il marque un point au classement général de la Coupe du monde avec une  à la poursuite d'Hochfilzen.

 d'entrée de saison 2021-2022 en Coupe du monde à Östersund, il obtient son premier top dix à ce niveau au mois de janvier à Antholz, avec le neuvième rang sur l'individuel, qui le place dixième au classement de la spécialité et lui donne le droit de disputer sa première mass-start dans l'élite. Il est ensuite sélectionné dans l'équipe américaine pour les Jeux olympiques 2022 de Pékin où il obtient notamment la  place en relais mixte et la  en individuel. Il termine la saison au  rang du classement général de la Coupe du monde.

Palmarès

Jeux olympiques d'hiver

Légende :
 - : non disputée par Schommer

Championnats du monde

Légende :
 — : non disputée par Schommer

Coupe du monde
 Meilleur classement général :  en 2022.
 Meilleur résultat individuel : .

Classements en Coupe du monde

IBU Cup
1 podium.

Références

Liens externes

Naissance en juin 1992
Naissance à Appleton (Wisconsin)
Biathlète américain
Biathlète (homme) aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Paul Schommer


Sel, genellikle kuru olan araziyi sular altında bırakan bir su taşkını olayıdır. "Akma halinde olan su" anlamına gelen kelime, gelgitin içeri akışına da uygulanabilmektedir. Taşkınlar hidroloji disiplinin bir çalışma alanıdır. Tarım, inşaat mühendisliği ve halk sağlığı gibi alanlarda önemli bir endişe kaynağıdır. Genellikle insanların çevreye verdiği değişiklikler, sellerin yoğunluğunu ve sıklığını arttırır. Örneğin; ormansızlaşma ve sulak alanların kaldırılması gibi arazi kullanımı değişiklikleri, su seti akışındaki değişikliklere ve iklim değişikliğine yol açar. Aynı zamanda deniz seviyesinin yükselmesi gibi daha büyük çevresel sorunlara da yol açmaktadır.

Seller, orman yangınlarından sonra dünyadaki en yaygın ikinci doğal afet olarak kabul edilir.

Sel; nehir, göl veya okyanus gibi su kütlelerinden su taşması halinde meydana gelir. Seller suyun üst üste geldiği veya setlerin kırıldığı zaman suyun bir kısmının olağan sınırlarından kaçmasına neden olabilir  ya da alansal bir taşkında doymuş bir zeminde yağmur suyunun birikmesi ile ortaya çıkabilir. Bir gölün veya başka bir su kütlesinin boyutu, yağıştaki mevsimsel değişiklikler ve kar erimesi ile değişmektedir. Bu boyuttaki değişikliklerin mülkleri su basmadığı veya evcil hayvanları boğmadığı sürece önemli kabul edilmesi olası değildir.

Seller, özellikle su yolundaki kıvrımlarda veya mendereslerde meydana gelir. Fakat akış hızı nehir kanalının kapasitesini aştığında ise nehirlerde de meydana gelebilir. Taşkınlar, nehirlerin doğal taşkın ovalarında olmaları halinde evlere ve iş yerlerine zarar verir. Nehirlerdeki taşkın hasarı, nehirlerden ve diğer su kütlelerinde uzaklaştırılarak ortadan kaldırılabiliyorken insanlar geleneksel olarak bu nehir kıyılarında yaşamakta ve çalışmaktadırlar. Çünkü araziler genellikle düz ve verimli olduğundan kolay ticaret, sanayi ve seyahat erişimi sağlamaktadır.

Etimoloji
Sel kelimesi, Cermen dillerinde yaygın bir kelime olan Eski İngilizcedeki "flod" kelimesinden gelmektedir.

Ana Türleri

Alansal
Su, yağış ve kar erimesi ile sızarak veya kaçarak daha hızlı eridiğinde düz veya alçak alanlarda selleri meydana getirir. Fazlalık bazen tehlikeli derinliklere kadar yerinde birikir. Yüzey toprağı doymuş hale gelerek su tablasının bir taşkın yatağı gibi sığ olduğu yerlerde bir veya bir dizi fırtınadan gelen yoğun yağmur nedeniyle sızmayı etkili bir şekilde durdurabilir. Sızıntılar ayrıca donmuş zemin, kaya, beton, kaldırım veya çatılar yoluyla ihmal edilebilir derecede yavaşlatılır. Alansal taşkın, taşkın yatakları gibi düz alanlarda ve bir akarsu kanalına bağlı olmayan yerel çöküntülerde başlar, çünkü kara akışının hızı yüzey eğimine bağlıdır. Endorheik havzalar, yağışların buharlaşmayı aştığı dönemlerde alan selleri yaşayabilir.

Riverine ( Kanal )

Seller; nemli bölgelerdeki en küçük geçici akarsulardan, kurak iklimlerdeki normal kuru kanallara ve dünyanın en büyük nehirlerine kadar her türlü nehir ve dere kenarlarında meydana gelir. Toprak üstü akış, toprak üstü alanlarda meydana geldiğinde tortulların akışla toplandığı ve asılı madde veya yatak yükü olarak taşındığı çamurlu bir sele neden olabilir. Lokalizel sel; heyelanlar, buz, enkaz veya kunduz barajları gibi drenaj engellerinden kaynaklanabilir veya daha da kötüleşebilir.

Yavaş yükselen seller en yaygın olarak büyük havza alanlarına sahip büyük nehirlerde görülür. Akıştaki artış sürekli yağış, hızlı kar erimesi, muson yağmurları veya tropikal siklonların bir sonucu olabilir. Bununla birlikte, kuru iklime sahip bölgelerde büyük nehirler büyük havzalara sahip olduğundan dolayı hızlı sel olayları yaşanabilmektedir. Ancak küçük nehir kollarının havzaları daha küçük olduğundan dolayı yağış, küçük bölgelerde çok yoğun olabilir.

Ani sellerde dahil olmak üzere hızlı sel olayları, daha küçük nehirlerde, dik vadilere sahip nehirlerde, geçirimsiz arazide uzunluğunun büyük bir kısmı boyunca akan nehirlerde veya normal olarak kuru kanallarda daha sık görülür. Nedeni lokalize konvektif yağış (yoğun gök gürültülü fırtınalar) veya bir baraj, toprak kayması, buzulun arkasında oluşturulan bir yukarı akıştan ani bir salınım olabilir. Bir durumda; ani bir sel baskını, dar bir kanyondaki popüler bir şelalede Pazar günü öğleden sonra suyun tadını çıkaran sekiz kişiyi öldürdü. Gözlemlenen herhangi bir yağış olmadan, akış hızı sadece bir dakika içinde saniyede yaklaşık 50 ila 1.500 metreküp'e (1.4 ila 42m³/s) arttı. Bir hafta içinde aynı yerde iki büyük sel meydana geldi, ancak o günlerde hiç kimse şelalede değildi. Ölümcül sel; drenaj havzasının dik, çıplak kaya yamaçlarının yaygın olduğu ve ince toprağın zaten doymuş olduğu bir kısımdaki fırtınadan kaynaklanmaktadır.

Ani sel baskınları, Amerika Birleşik Devletleri'nin Güneybatısındaki Arroyos olarak bilinen ve başka yerlerde birçok isimle bilinen kurak bölgelerdeki normalde kuru kanallarda görülen en yaygın sel türüdür. Bu ortamda gelen ilk sel suyu kumlu dere yatağını ıslatırken tükenir. Böylece selin ön kenarı daha sonra daha yüksek akışlardan daha yavaşça ilerler. Sonuç olarak hidrografın yükselen kolu, akış hızı o kadar büyük olana kadar, taşkın aşağıya doğru hareket ettikçe daha hızlı hale gelir ve toprağı ıslatarak tükenmeyi önemsiz hale getirir.

Nehir Ağzı Ve Kıyı
Haliçlerdeki seller genellikle rüzgarların ve düşük barometrik basıncın neden olduğu fırtına dalgalarının ve yüksek nehir akışlarını karşılayan büyük dalgaların bir kombinasyonundan kaynaklanır.

Kıyı bölgeleri, yüksek gelgitler ve denizdeki büyük dalga olayları ile birleşen fırtına dalgalanmaları ile sular altında kalabilir. Bu da sel savunmasını aşan dalgalara veya şiddetli durumlarda tsunami ve tropikal siklonlara neden olabilir. Tropikal bir siklondan veya ekstratropik bir siklondan gelen bir fırtına dalgası bu kategoriye girer. NHC (Ulusal Kasırga Merkezi) tarafından yapılan açıklamalara göre: "Fırtına dalgası, tahmin edilen astronomik gelgitlerin üstünde ve bir fırtınanın ürettiği ilave bir su yükselmesidir." Fırtına dalgası, astronomik gelgit kombinasyonu nedeniyle su seviyesi artışı olarak tanımlanan fırtına gelgiti ile karşılaştırılmamalıdır. Su seviyesindeki bu artış, özellikle fırtına dalgalanması bahar gelgiti ile çakıştığı zaman kıyı bölgelerinde aşırı sellere neden olabilir, bu da bazı durumlarda fırtına gelgitlerinin 20 fit veya daha fazla olmasına neden olur.

Kentsel Sel
Kentsel sel, özellikle fırtına kanalizasyonları gibi drenaj sistemlerinin kapasitesini aşan yağışların neden olduğu daha yoğun nüfuslu bölgelerde, yerleşik bir ortamda arazi veya mülkün su altında kalmasıdır. Kentsel sel bazen ani sel veya kar erimesi gibi olaylarla tetiklense de, etkilenen toplulukların belirli taşkın yatakları içinde veya herhangi bir su kütlesinin yakınında olup olmadığına bakılmaksızın, topluluklar üzerindeki tekrarlayan ve sistemik etkileri ile karakterize edilen bir durumdur. Nehirlerin ve göllerin potansiyel taşması dışında; kar erimesi, yağmur suyu, veya hasarlı su şebekelerinden salınan sular mülk üzerinde ve kamusal geçiş haklarında birikerek bina duvarlarında ve zeminlerden sızabilir veya kanalizasyon boruları, tuvaletler ve lavabolar arayıcılığıyla binalara yedeklenebilir.Kentsel alanlarda taşkın etkileri, akan suyun hızını arttıran mevcut asfalt yollar ve caddeler ile şiddetlenebilir. Geçimsiz yüzeyler yağmurun toprağa sızmasını engeller böylece yerel drenaj kapasitesini aşabilecek daha yüksek bir yüzey akışına neden olur.

Kentleşmiş alanlardaki taşkın akışı hem nüfus hem de alt yapı için bir tehlike oluşturmaktadır. Yakın zamandaki bazı felaketler arasında 1998'de Nimes (Fransa) ve 1992'de Vaison-La-Romaine (Fransa) su baskınları, 2005'te New Orleans (ABD) sel felaketi ve 2010-2011 yazında Queensland'da (Avustralya), Rockhampton, Bundaberg, Brisbane'deki seller yer alıyor. Kentsel ortamlardaki taşkın akışları, yüzyıllarca süren sel olaylarına rağmen nispeten yakın zamanda incelenmiştir. Son zamanlarda yapılan bazı araştırmalar, su basmış alanlardaki bireylerin güvenli tahliyesi için kriterleri dikkate almıştır.

Felaket
Felaket nehir taşkınları, genellikle bir barajın çökmesi gibi büyük altyapı arızalarıyla ilişkilidir. Ancak bir heyelan, deprem veya volkanik patlamadan kaynaklanan drenaj kanalı modifikasyonundan da kaynaklanabilir. Örnekler arasında, taşkınlar ve laharlar yer alır. Tsunamiler, en çok deniz altı depremlerinden kaynaklanan ve felaketle sonuçlanan kıyı taşkınlarına neden olabilir.

Nedenleri

Yukarı Eğim Faktörleri
Doğal yağışlardan, kontrollu veya kontrolsuz rezervuar salınımlarından bir drenaj kanalına ulaşan suyun miktarı, yeri ve zamanlaması, aşağı akış konumlarındaki akışı belirler. Bazı yağışlar buharlaşır, bazıları toprakta yavaşça süzülür, bazıları ise geçici  kar veya buz olarak ayrılabilir. Bazıları kaya, kaldırım, çatılar ve doymuş veya donmuş zemin gibi yüzeylerden hızlı akış oluşturabilir. Drenaj kanalına hızlı bir şekilde ulaşan yağışların oranı; kuru, düz bir zeminde hafif yağmur için sıfırdan, biriken karda sıcak yağmurlar için yüzde 170'e yükseldiği gözlemlenmiştir. Yağış kayıtlarının çoğu, sabit bir zaman aralığı içinde alınarak ölçülen su derinliğine dayanır.

Yağış eşiğinin sıklığı, gözlemlerin mevcut olduğu toplam süre boyunca bu eşiği aşan ölçümlerin sayısına göre belirlenebilir. Bireysel veri noktaları, ölçülen her derinliği gözlemler arasındaki zaman dilimine bölerek yoğunluğa dönüştürür. Yağış olayının süresi, ölçümlerin bildirildiği sabit zaman aralığından daha az ise, bu yoğunluk gerçek tepe yoğunluğundan daha az olacaktır. Konvektif yağış olayları (gök gürültülü fırtınalar), orografik yağışlardan daha kısa süreli fırtına olayları üretme eğilimindedir. Yağış olaylarının süresi, yoğunluğu ve sıklığı sel tahmininde önemlidir. Yağış olaylarının süresi, yoğunluğu ve sıklığı sel tahmininde önemlidir. Kısa süreli yağış, küçük drenaj havzalarında sel için daha önemlidir.

Taşkın büyüklüğünü belirlemede en önemli faktör yukaru eğim faktörüdür. ilgilenilen bölgenin su havzasında olan yukarı yönündeki arazi alanıdır. Yağış yoğunluğu, yaklaşık 30 mil kare veya 80 kilometre kareden daha küçük havzalar için ikinci en önemli faktördür. Ana kanal eğimi, daha büyük su havzaları için ikinci en önemli faktördür. Kanal eğimi ve yağış yoğunluğu, sırasıyla küçük ve büyük havzalar için üçüncü en önemli faktör haline gelmektedir.

Konsantrasyon süresi, Yukarı akış drenaj alanının en uzak noktasından, ilgili alanın taşmasını kontrol eden drenaj kanalının noktasına ulaşmak için gereken zamandır. Konsantrasyon süresi, ilgi alan için kritik tepe yağış süresini belirler. Yoğun yağışların kritik süresi, çatı ve otopark drenaj yapıları için sadece birkaç dakika olabilirken, birkaç gün boyunca kümülatif yağışlar nehir havzaları için kritik olabilmektedir.

Aşağı Eğim Faktörleri
Yokuş aşağı akan su, sonunda hareketi yavaşlatan aşağı akış koşullarıyla karşılaşır. Kıyı su baskınlarının nihai kısıtlaması genellikle okyanus veya doğal gölleri oluşturan bazı kıyı su baskınlarıdır. Taşkın alçak arazilerde, gelgit dalgalanmaları gibi yükseklik değişiklikleri, kıyı ve nehir ağzı taşkınlarının önemli belirleyicileridir. Tsunamiler ve fırtına dalgalanmaları gibi daha az tahmin edilebilir olaylar da büyük su kütlelerinde yükseklik değişikliklerine neden olabilir. Akan suyun yüksekliği, akış kanalının geometrisi ve özellikle kanal derinliği, akış hızı ve içindeki tortu miktarı ile kontrol edilir. köprüler ve kanyonlar gibi akış kanalı kısıtlamaları, kısıtlamanın üzerindeki su yüksekliğini kontrol etme eğilimindedir. Drenajın herhangi bir erişimi için gerçek kontrol noktası, değişen su yüksekliği ile değişebilir, bu nedenle daha uzak bir nokta daha yüksek su seviyelerinde kontrol edene kadar daha yakın bir noktada daha düşük su seviyelerini kontrol edebilir.

Etkili taşkın kanalı geometrisi, bitki örtüsünün büyümesi, buz veya enkaz birikimi ya da taşkın kanalı içindeki köprülerin, binaların veya barajların inşası ile değiştirilebilir.

Tesadüf
Aşırı sel olayları genellikle yoğun kar yığınını eriten, yüzen buzdan kanal tıkanıklıkları üreten ve kunduz barajları gibi küçük engellerin serbest bırakılması ve alışılmadık derecede yoğun, sıcak yağışlar gibi tesadüflerden kaynaklanır. Tesadüfi olaylar, yalnızca engellenmemiş drenaj kanalları içinde akan yağış akışını dikkate alan basit istatistiksel tahmin modellerinde beklenenden daha sık taşkınlara neden olabilir. Kanal geometrisinin enkaz modifikasyonu, ağır akışlar sökülmüş odunsu bitki örtüsünü, tekneler ve demiryolu ekipmanları da dahil olmak üzere taşkından  hasar görmüş yapıları ve araçları hareket ettirdiğinde yaygındır. 2010-2011 Queensland selleri sırasında yapılan son saha ölçümleri, yalnızca akış hızına, su derinliğine veya spesifik momentuma dayanan herhangi bir kriterin, hız ve su derinliği dalgalanmalarının neden olduğu tehlikeleri hesaba katamayacağını göstermiştir. Bu düşünceler, akış hareketi tarafından sürüklenen büyük enkaz ile ilgili riskleri daha da göz ardı etmektedir.

Bazı araştırmacılar, kesip doldurarak oluşturulan ulaşım koridorları ile kentsel alanlarda depolama etkisinden bahsetmişlerdir. Menfezler enkaz tarafından engellenirse ve akış sokaklar boyunca yönlendirilebilirse, menfezler dolgulara dönüştürülebilir. Çeşitli çalışmalar, fırtına olayları sırasında sokaklardaki akış kalıplarını, yeniden dağılımını ve sel modellemesi üzerindeki etkilerini incelemiştir.

Etkileri

Birincil Etkileri
Selin başlıca etkileri arasında can kaybı ve köprüler, kanalizasyon sistemleri, yollar ve kanallar dahil olmak üzere binalara ve diğer yapılara verilen hasar yer alır.

Sel de sık sık o zaman güç kaybına yol açtığı etkiler çalmak olan enerji iletim ve bazen güç üretimi, hasar. Bu, içme suyu arıtımı ve su temini kaybını içerir, bu da içme suyu kaybına veya ciddi su kirliliğine neden olabilir. Ayrıca kanalizasyon bertaraf tesisleri kaybına neden olabilir. Sel sularında insan kanalizasyon ile birlikte temiz su eksikliği, Selin konumuna bağlı olarak tifo, giardia, cryptosporidium, Kolera ve diğer birçok hastalığı içerebilen su kaynaklı hastalık riskini artırır.

"Bu, 2000 yılında Mozambik'teki yüzlerce insanın limpopo Nehri evlerini sular altında bıraktıktan sonra mülteci kamplarına kaçmasıyla oldu. Kısa bir süre sonra hastalandılar ve sağlıksız koşullar tarafından yayılan Kolera ve şişmiş nehir kıyılarında gelişen sivrisinekler tarafından yayılan sıtmadan öldüler."

Yollara ve ulaşım altyapısına verilen hasar, etkilenenlere yardım seferber etmeyi veya acil sağlık tedavisi sağlamayı zorlaştırabilir.

Sel suları genellikle tarım arazilerini sular altında bırakır, bu da araziyi çalışamaz hale getirir ve ekinlerin ekilmesini veya hasat edilmesini önler, bu da hem insanlar hem de çiftlik hayvanları için yiyecek eksikliğine neden olabilir. Bir ülke için tüm hasatlar aşırı sel koşullarında kaybolabilir. Bazı ağaç türleri, kök sistemlerinin uzun süre su basmasına dayanamayabilir.

İkincil Ve Uzun Vadeli Etkiler
Turizmde geçici bir düşüş, yeniden yapılanma maliyetleri veya fiyat artışlarına yol açan gıda kıtlığı nedeniyle ekonomik sıkıntı, şiddetli sellerin ortak bir etkisidir. Etkilenenler üzerindeki etki, özellikle ölümler, ciddi yaralanmalar ve mülk kaybı meydana geldiğinde, etkilenenlere psikolojik hasara neden olabilir.

Kentsel sel, kronik olarak ıslak evlere neden olabilir, bu da iç mekan küfünün büyümesine neden olur ve özellikle solunum semptomları olmak üzere olumsuz sağlık etkilerine neden olur. kentsel sellerin de etkilenen mahalleler için önemli ekonomik etkileri vardır. Amerika Birleşik Devletleri'nde, endüstri uzmanları ıslak bodrumların mülk değerlerini yüzde 10-25 oranında azaltabileceğini ve bir ev satın almamanın en önemli nedenlerinden biri olduğunu tahmin ediyor. ABD'ye göre Federal Acil durum yönetimi Ajansı (FEMA), küçük işletmelerin yaklaşık yüzde 40'ı bir sel felaketinden sonra kapılarını asla yeniden açmıyor. Amerika Birleşik Devletleri'nde, hem evlerde hem de işletmelerde sel hasarına karşı sigorta mevcuttur.

Seller de büyük bir yıkıcı güç olabilir. Su aktığında, köprüler, yapılar, evler, ağaçlar, arabalar gibi her türlü bina ve nesneyi yıkma yeteneğine sahiptir... Örneğin, 2007 yılında Bangladeş'te bir milyondan fazla evin tahrip edilmesinden bir sel sorumluydu. Ve Amerika Birleşik Devletleri'nde her yıl seller 7 milyar dolardan fazla hasara neden oluyor.

Yarar
Seller (özellikle daha sık veya daha küçük seller), yeraltı suyunu yeniden şarj etmek, toprağı daha verimli hale getirmek ve bazı topraklarda besin maddelerini arttırmak gibi birçok fayda sağlayabilir. Sel suları, yağışların yıl boyunca çok eşit olmayan bir şekilde dağıtılabileceği ve tarım arazisindeki zararlıları öldürebileceği kurak ve yarı kurak bölgelerde çok ihtiyaç duyulan su kaynaklarını sağlar. Tatlı su selleri özellikle nehir koridorlarında ekosistemlerin korunmasında önemli bir rol oynamaktadır ve taşkın yatağı biyoçeşitliliğinin korunmasında önemli bir faktördür. Sel, besin maddelerini göllere ve nehirlere yayabilir, bu da biyokütlenin artmasına ve balıkçılığın birkaç yıl içinde iyileşmesine neden olabilir.

Bazı balık türleri için, su basmış bir taşkın yatağı, az sayıda yırtıcı hayvan ve gelişmiş besin veya gıda seviyeleri ile yumurtlama için oldukça uygun bir yer oluşturabilir. hava balıkları gibi balıklar, yeni habitatlara ulaşmak için sellerden yararlanır. Kuş popülasyonları, sellerin neden olduğu gıda üretimindeki artıştan da kar elde edebilir.

Periyodik sel, Dicle-Fırat nehirleri, Nil Nehri, İndus Nehri, Ganj Nehri ve sarı nehir boyunca eski toplulukların refahı için gerekliydi. Yenilenebilir bir enerji kaynağı olan hidroelektrik canlılığı, sel eğilimli bölgelerde de daha yüksektir.

Taşkın Güvenliği Planlaması
Amerika Birleşik Devletleri'nde, Ulusal Hava Servisi, seller için "arkanı dön, Boğulma" tavsiyesini verir; yani, insanların geçmeye çalışmak yerine sel bölgesinden çıkmalarını önerir. En temel düzeyde, sellere karşı en iyi savunma, öngörülebilir riskleri sel tehlike bölgelerini işgal etmenin yararları ile dengelerken, yüksek değerli kullanımlar için daha yüksek bir zemin aramaktır.:22-23 hastaneler, acil durum operasyon merkezleri ve polis, yangın ve kurtarma hizmetleri gibi kritik toplum güvenliği tesisleri, en az sel riski olan alanlarda inşa edilmelidir. Kaçınılmaz olarak taşkın tehlikesi olan alanlarda olması gereken köprüler gibi yapılar, taşkınlara dayanacak şekilde tasarlanmalıdır. Sel için en çok risk altındaki alanlar, bir sel yakın olduğunda insanlar daha güvenli bölgelere çekildikçe geçici olarak terk edilebilecek değerli kullanımlara konulabilir.

Taşkın güvenliği planlaması, aşağıdakiler de dahil olmak üzere analiz ve mühendisliğin birçok yönünü içerir:

-önceki ve şimdiki sel yüksekliklerinin ve su basmış alanların gözlemlenmesi,

-istatistiksel, hidrolojik ve hidrolik model analizleri,

-gelecekteki sel senaryoları için su basmış alanların ve taşkın yüksekliklerinin haritalanması,

-uzun vadeli arazi kullanım planlaması ve düzenlenmesi,

-selleri kontrol etmek veya dayanmak için yapıların mühendislik tasarımı ve inşaatı,

-ara dönem izleme, tahmin ve acil müdahale planlaması ve

-kısa vadeli izleme, uyarı ve yanıt işlemleri.

Her konu, zaman, mekan ve ilgili insanlar arasında değişen kapsam ve ölçek ile farklı ama ilgili sorular sunar. Taşkınlarda çalışan mekanizmaları anlama ve yönetme girişimleri en az altı bin yıldır yapılmıştır.

Amerika Birleşik Devletleri'nde, Devlet Taşkın Yöneticileri Derneği tüm olumsuz etkilere neden olmadan sel nedeniyle mevcut ve gelecekteki kayıpları, maliyetleri ve insan acı hafifletmek ve taşkın doğal ve yararlı işlevlerini korumak için eğitim, politika ve faaliyetleri teşvik etmek için çalışır. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki afet azaltma için en iyi uygulama örneklerinden oluşan bir portföy, Federal Acil durum yönetimi Ajansı'ndan edinilebilir.

Kontrol

Ana Madde: Taşkın Kontrolü
Dünyanın birçok ülkesinde, sellere eğilimli su yolları genellikle dikkatli bir şekilde yönetilmektedir. Gözaltı havzaları, barajlar, demetler, rezervuarlar ve savaklar gibi savunmalar, su yollarının kıyılarını taşmasını önlemek için kullanılır. Bu savunmalar başarısız olduğunda, kum torbaları veya taşınabilir şişirilebilir tüpler gibi acil önlemler genellikle selleri durdurmaya çalışmak için kullanılır. Kıyı selleri, deniz duvarları, plaj beslenmesi ve bariyer Adaları gibi kıyı savunmaları ile Avrupa ve Amerika'nın bazı bölgelerinde ele alınmıştır.

Nehirlerin ve akarsuların yakınındaki kıyı bölgesinde, birçok su yolunun uzun süreler boyunca dolaşmasına neden olan doğal kuvvetleri yavaşlatmak veya tersine çevirmek için erozyon kontrol önlemleri alınabilir. Barajlar gibi taşkın kontrolleri, taşkınların oluşumunu ve şiddetini azaltmaya çalışmak için zaman içinde inşa edilebilir ve muhafaza edilebilir. ABD'de, Mühendisler, ABD Ordusu gibi taşkın kontrolü barajlar ağı korur.

Kentsel sellere eğilimli alanlarda, bir çözüm insan yapımı kanalizasyon sistemlerinin ve yağmursuyu altyapısının onarımı ve genişletilmesidir. Başka bir strateji, doğal drenaj kanalları, gözenekli kaldırımlar ve sulak alanlar (toplu olarak yeşil altyapı veya sürdürülebilir kentsel drenaj sistemleri (köpük) olarak bilinir) yoluyla sokaklardaki, otoparklardaki ve binalardaki geçirimsiz yüzeyleri azaltmaktır. Sel eğilimli olarak tanımlanan alanlar, ara sıra sellere tahammül edebilecek parklara ve oyun alanlarına dönüştürülebilir. Yönetmelikler, geliştiricilerin yağmur suyunu yerinde tutmalarını ve binaların yükselmesini, taşkın duvarları ve barajlarla korunmasını veya geçici su baskınlarına dayanacak şekilde tasarlanmasını gerektirecek şekilde kabul edilebilir. Mülk sahipleri, su akışını binalarından uzaklaştırmak ve yağmur varillerini, Karter pompalarını ve çek valfleri kurmak için mülklerini yeniden düzenlemek gibi çözümlere de yatırım yapabilirler.

Bazı bölgelerde, belirli türlerin (kunduzlar gibi) varlığı taşkın kontrol nedenleri için yararlı olabilir. Kunduzlar, nehirden aşağı doğru hareket eden sel dalgalarının yüksekliğini azaltacak (şiddetli yağışlar sırasında) ve insan yapılarına verilen zararı azaltacak veya ortadan kaldıracak kunduz barajları inşa eder ve bakımını yapar, barajların yakınında (genellikle tarım arazilerinde) küçük seller pahasına. Bunun yanı sıra, yaban hayatı popülasyonlarını da artırıyor ve kirleticileri (gübre, gübre, bulamaç) filtreliyorlar. İngiltere çevre Bakanı Rebecca Pow, gelecekte kunduzların "kamu yararı" olarak kabul edilebileceğini ve toprak sahiplerine arazilerinde olması için para ödeneceğini belirtti.

Sel Bilgilerinin Analizi
Bir dere ulaşımında bir dizi yıllık maksimum akış hızı, 100 yıllık sel ve diğer tekrarlama aralıklarının taşkınlarını tahmin etmek için istatistiksel olarak analiz edilebilir. Hidrolojik olarak benzer bir bölgedeki birçok sahadan elde edilen benzer tahminler, doğrudan analiz için yeterli veri olmaksızın akışa ulaşmak için taşkın tekrarlama aralıklarının dolaylı olarak tahmin edilmesine izin vermek için her drenaj havzasının ölçülebilir özellikleri ile ilişkili olabilir.

Kanal erişimlerinin fiziksel süreç modelleri genellikle iyi anlaşılmıştır ve belirli kanal koşulları için su basması derinliğini ve alanını ve taşkın yatağı haritalama ve taşkın sigortasında kullanım gibi belirli bir akış hızını hesaplayacaktır. Tersine, son bir Selin gözlemlenen su basması alanı ve kanal koşulları göz önüne alındığında, bir model akış hızını hesaplayabilir. Çeşitli potansiyel kanal konfigürasyonlarına ve akış hızlarına uygulanan bir reach modeli, değiştirilmiş bir kanal için en uygun tasarımın seçilmesine katkıda bulunabilir. 2015 yılı itibarıyla, 1D modelleri (kanalda ölçülen taşkın seviyeleri) veya 2D modelleri (taşkın yatağının uzunluğu boyunca ölçülen değişken taşkın derinlikleri) olmak üzere çeşitli reach modelleri mevcuttur. HEC-RAS, Hidrolik Mühendislik Merkezi modeli, en popüler yazılımlardan biridir, sadece ücretsiz olarak mevcut olduğu için. TUFLOW gibi diğer modeller, hem nehir kanallarında hem de tüm taşkın yatağında taşkın derinliklerini elde etmek için 1D ve 2D bileşenlerini birleştirir.

Tam drenaj havzalarının fiziksel süreç modelleri daha da karmaşıktır. Birçok süreç bir noktada veya küçük bir alanda iyi anlaşılmış olsa da, diğerleri tüm ölçeklerde iyi anlaşılmamıştır ve normal veya aşırı iklim koşullarında süreç etkileşimleri bilinmeyebilir. Havza modelleri tipik olarak arazi-yüzey işlem bileşenlerini (bir kanala ne kadar yağış veya kar erimesinin ulaştığını tahmin etmek için) bir dizi reach modeliyle birleştirir. Örneğin, bir havza modeli, 100 yıllık bir fırtınadan kaynaklanabilecek akış hidrografını hesaplayabilir, ancak bir fırtınanın tekrarlama aralığı nadiren ilişkili selinkine eşittir. Havza modelleri, sel tahmininde ve uyarısında ve arazi kullanım değişikliği ve iklim değişikliğinin etkilerinin analizinde yaygın olarak kullanılmaktadır.

Sel Tahmini

Ana Maddeler: Taşkın Tahmini Ve Taşkın Uyarısı
Sellerin meydana gelmeden önce tahmin edilmesi, önlemlerin alınmasına ve insanların uyarılmasına izin verir, böylece sel koşulları için önceden hazırlanabilirler. Örneğin, çiftçiler hayvanları alçak alanlardan kaldırabilir ve kamu hizmetleri, gerektiğinde hizmetleri yeniden yönlendirmek için acil durum hükümlerini yerine getirebilir. Acil servisler, acil durumlara ortaya çıktıkça cevap vermek için vaktinden önce yeterli kaynağa sahip olmak için hükümler de yapabilir. İnsanlar su basacak alanları tahliye edebilir.

Su yolları için en doğru sel tahminlerini yapmak için, akış akışlarını ölçülen geçmiş yağış olaylarıyla ilişkilendiren uzun bir zaman serisi tarihsel verilere sahip olmak en iyisidir. bu tarihsel bilgiyi, rezervuarlardaki yedek kapasite, yeraltı suyu Seviyeleri ve alan akiferlerinin doygunluk derecesi gibi havza alanlarındaki hacimsel kapasite hakkında gerçek zamanlı bilgi ile birleştirmek de en doğru sel tahminlerini yapmak için gereklidir.

Yağış ve genel hava tahmin tekniklerinin Radar tahminleri de iyi sel tahmininin önemli bileşenleridir. Kaliteli verilerin mevcut olduğu alanlarda, bir Selin yoğunluğu ve yüksekliği oldukça iyi bir doğrulukla ve bol miktarda teslim süresi ile tahmin edilebilir. Bir sel tahmininin çıktısı tipik olarak beklenen maksimum su seviyesi ve bir su yolu boyunca kilit konumlarda gelişinin muhtemel zamanıdır, ve aynı zamanda bir Selin muhtemel istatistiksel geri dönüş süresinin hesaplanmasına izin verebilir. Birçok gelişmiş ülkede, sel riski altındaki kentsel alanlar 100 yıllık bir selden korunmaktadır-bu, herhangi bir 100 yıllık zaman diliminde yaklaşık %63'lük bir olasılıkla bir seldir.

Taunton, Massachusetts'teki ABD Ulusal Hava Servisi (NWS) Kuzeydoğu nehir tahmin Merkezi'ne (RFC) göre, kentsel alanlarda sel tahmini için bir kural, en az 1 inç (25 mm) yağış almasıdır. Birçok NWS Rfc'si, daha büyük su havzalarında ani sel veya sellere neden olmak için kısa bir süre içinde düşmesi gereken toplam yağış miktarını gösteren ani Sel rehberliği ve kafa suyu rehberliği yayınlamaktadır.

Amerika Birleşik Devletleri, gerçek hidrolojik bilgisayar modellemesi (USGS), ABD Jeolojik araştırmalar bakıldığında, veri kullanır zaman, çeşitli kooperatif gözlem ağları, çeşitli otomatik hava sensörleri (NOHRSC) NOAA Ulusal Operasyonel Hidrolojik Uzaktan Algılama Merkezi, çeşitli hidroelektrik şirketler, vb için entegre bir yaklaşım. günlük veya gerektiği gibi hidrolojik tahminler oluşturmak için beklenen yağış ve/veya kar erimesinin kantitatif yağış tahminleri (QPF) ile birlikte. NWS ayrıca, Saint Lawrence Seaway bölgesinde olduğu gibi hem ABD hem de Kanada'yı etkileyen hidrolojik tahminler konusunda Environment Canada ile işbirliği yapmaktadır.

Küresel Taşkın İzleme Sistemi, "gfms", dünya çapında taşkın koşullarını haritalayan bir bilgisayar aracı, çevrimiçi olarak mevcuttur. Dünyanın herhangi bir yerindeki kullanıcılar, kendi bölgelerinde sellerin ne zaman meydana gelebileceğini belirlemek için GFMS'Yİ kullanabilirler. GFMS, NASA'nın Dünya gözlem uydularından ve küresel yağış ölçüm uydusu "GPM"den gelen yağış verilerini kullanır. GPM'DEN gelen yağış verileri, toprağa ne kadar su aktığını ve akışa ne kadar su aktığını belirlemek için bitki örtüsü, toprak tipi ve araziyi içeren bir arazi yüzey modeli ile birleştirilir.

Kullanıcılar, küresel Haritadaki her 12 kilometrelik ızgara noktasında her 3 saatte bir yağış, akış, su derinliği ve sel istatistiklerini görüntüleyebilir. Bu parametreler için tahminler gelecekte 5 gündür. Kullanıcılar, 1 kilometrelik çözünürlükte su basması haritalarını (su ile kaplandığı tahmin edilen alanlar) görmek için yakınlaştırabilirler.

En ölümcül seller
Ana madde: en ölümcül sellerin listesi

Aşağıda, 100.000 kişi veya daha yüksek ölü sayısına sahip olayları gösteren dünya çapında en ölümcül sellerin bir listesi bulunmaktadır.

Ölü sayıları                                                 Olayın ismi                                                                  Yaşandığı yer     Yaşandığı yıl

Efsanelerde ve dinde
Sel efsaneleri (büyük, uygarlığı yok eden seller) birçok kültürde yaygındır.

Dini metinlerde ilahi misilleme şeklinde sel olayları da tanımlanmıştır. Örnek olarak, Genesis sel anlatısı Yahudilik, Hıristiyanlık ve İslam'da önemli bir rol oynamaktadır.

Ayrıca bakınız

 Doğal afetler
 Sel kontrolü
 Ekstrem hava olayları

Kaynakça

Kaynakça

 O'Connor, Jim E. & John E. Costa (2004) Dünyanın En Büyük Selleri, Geçmişi ve Bugünü: Sebepleri ve Büyüklükleri [Genelge 1254], Washington, DC: ABD İçişleri Bakanlığı, ABD Jeolojik Araştırması
 Thompson, MT, (1964). New England'daki Tarihsel Taşkınlar [Jeolojik Araştırma Su Temini Belgesi 1779-M]. Washington, DC: Amerika Birleşik Devletleri Hükümeti Baskı Ofisi .
 Powell, W. Gabe, 2009, Yerel Taşkın Ovası Yönetimi için Hidrolojik Model Girdisi Olarak Ulusal Tarım Görüntü Programı (NAIP) Verilerini Kullanarak Arazi Kullanımı/Arazi Örtüsünü (LULC) Tanımlama, Uygulamalı Araştırma Projesi, [ http: //ecommons.txstate. edu / arp / 296 /  Texas Eyalet Üniversitesi - San Marcos

Dış Bağlantılar
 Dünya Meteoroloji Örgütü'nden Taşkın Yönetimi ile ilgili İlişkili Program
 Sel ve doğal tehlike araştırma gelen anız yangını ve Doğal Tehlikeler CRC
 Uluslararası Sel İnisiyatifi  adlı UNESCO

Sel


An Pennisetum trachyphyllum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pilg.. An Pennisetum trachyphyllum in nahilalakip ha genus nga Pennisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pennisetum

Pennisetum trachyphyllum


Le balalaïka contrebasse (, ), est la version dans les contrebasses du balalaïka, un luth de Russie.

Instrument à cordes pincées
Instrument de la musique russe
Luth (organologie)

Balalaïka contrebasse


Milko Popović (Popovići Žumberački, 7. ožujka 1895. – Zagreb, 8. kolovoza 1971.) bio je sveučilišni profesor i akademik. Njegovo najpoznatije djelo je Žumberački dijalekt s sintaksom i rječnikom.

Životopis
Rođen je 7. ožujka 1895. u Popovićima Žumberačkim, na jugozapadnom dijelu Žumberka na granici prema Sloveniji. Njegova obitelj preselila se 1916. godine na imanje u Suhoru , Slovenija. Klasičnu gimnaziju završio je u Zagrebu, a na Filozofskom fakultetu struku filozofije i slavistike s doktoratom u Zagrebu i Pragu 1921. godine. Gimnazijsko školovanje proveo je u Grkokatoličkom sjemeništu u Zagrebu.

Glavno polje njegovog djelovanja bila je fonologija. Od brojnih radova na tom području ističe se Betonung in der Mundart von Žumberak, koji je tiskan u njemačkome listu Zeitschrift für Slavische Philologie, koji je izlazio u Berlinu i Leipzigu.

Bio je prvi predsjednik Društva Žumberčana (dans KUD Žumberčani) osnovanog 1934. godine u Zagrebu.

Za djelo Žumberački dijalekt iz 1938. dobio je nagradu Akademije u Zagrebu.

Umro je 8. kolovoza 1971. godine u Zagrebu.

Odabrana djela
 Najljepša djela slavenske književnosti, 1924.,
 Kratki pregled slavenske književnosti : najljepša djela, 1925.,
 Poetika ili Nauk o pjesništvu, 1926.,
 Žumberački dijalekt, 1938.,
 Sintaksa i rečnik žumberačkog dijalekta, 1941.,
 Fonetički radovi, 1944.,
 Fonološki pravopis, 1951.,
 Fonologija, 1959.,
 Filozofija značenja, 1959.,
 Tematska fonetika, 1963.,
 Seljačka buna u Hrvatskoj godine 1593. [i.e. 1573.] i žumberački uskoci obeju vera, 1964.,
 Seljačka buna u Hrvatskoj godine 1593. i Žumberački uskoci obeju vera s dosad nepoznatim ličnostima obeju strana, te osvrt na najnovije delo o toj buni J.V. Brombeja u izdanju Akademije nauka u Moskvi, 1964.,
 Tematska fonetika. 40 izd. 3. svezak., 1964.,
 Philosophie des Wesens : Ontonomer ästhetismus, 1965.,
 Das System der phonetischen Interpunktion, 1967.,
 Autobiographie : (Auszug.), 1968.,
 Slavische Akzentologie : Einleitung, 2000.,

Izvori

Vanjske poveznice
 Milko Popović na Seoski turizam i hostel Flores
 Milko Popović na worldcat.org
 Milko Popović na stranici Knjižnice grada Zagreba

Hrvatski dijalektolozi

Milko Popović


Carl Klings (geboren am 3. März 1828 in Wald bei Solingen; gestorben nach 1900) war ein deutscher Messerschmied und Sozialist.

Leben
Carl Klings war der Sohn von Johann Peter Klings und Johanna Maria Hallbach und wurde am 24. März 1828 getauft. Er war führend an den Solinger Unruhen vom 16. und 17. März 1849 beteiligt. Im Januar 1851 sprach Peter Gerhard Roeser vor zahlreichen Arbeitern in Solingen, die in Verbindung mit dem Bund der Kommunisten in Köln standen. Der Solinger Revolutionär Hermann Madenheim übergab ihm 1851 u. a. die Gesammelten Aufsätze von Karl Marx. Klings organisierte verschiedene Veranstaltungen und Versammlungen von Arbeitern in den Jahren 1855 bis 1857. Im Juli 1861 gründete er den Arbeiterbildungsverein in Solingen. Im März 1862 gründete Klings in Solingen einen Arbeiterkonsumverein, deren Geschäftsführer er wurde. Am 11. April 1863 billigte die Generalversammlung des Solinger Arbeiterbildungsvereins das Offene Antwortschreiben des Leipziger Zentralkomitees. Carl Klings wurde in den siebzehnköpfigen Vorstand des ADAV gewählt. Am 14. Juni 1863 wurde eine Gemeinde des Allgemeinen Deutschen Arbeitervereins in Solingen gebildet. Am 27. September 1863 hielt Ferdinand Lassalle eine Versammlung in Solingen ab, die wegen Störungen durch Anhänger der Deutschen Fortschrittspartei polizeilich aufgelöst wurde. Nach dem Tode von Lassalle wandte sich Klings am 28. September 1864 an Karl Marx mit der Frage, wer als Nachfolger von Lassalle geeignete wäre: Bernhard Becker oder Moses Hess. Marx antwortete: "Beide sind ehrlich. Keiner derselben ist fähig, eine bedeutende Bewegung zu lenken." In den nachfolgenden Kämpfen innerhalb des ADAV stand Siebel gegen den Präsidenten Becker und unterstützte Sophie von Hatzfeldt. Gleichzeitig wird berichtet, dass er "mit Glut und Blut" zu Marx und Friedrich Engels stand.

1869 wanderte Carl Klings mit seiner Familie in die USA aus. Im März 1872 hielt er vor den deutschen Genossen eine Rede zum Andenken an die Pariser Kommune. Im Sommer 1872 vertrat er eine der drei deutschsprachigen Chicagoer Sektionen auf dem ersten Föderal-Kongress der Internationale in New York.
Wilhelm Liebknecht, der zahlreiche Artikel für den Workingmen's Advocat geschrieben hatte, bat über Friedrich Adolf Sorge Klings, seine Beiträge auch bezahlt zu bekommen.

In Chicago gründete er 1874 die Zeitung "Vorbote". Er war Mitglied der "The Workingmen's Party of Illinois", die sozialistische Ziele verfolgte. und der 1876 gegründeten "Workingmen's Party of the United States" (WPUS). 1870 gründete er die Wochenzeitung "Der Deutsche Arbeiter".

Er nahm 1874 die amerikanische Staatsbürgerschaft an. Bei der Volkszählung 1880 in Cook im Bundesstaat Illinois bestand die Familie von Karl Klings aus seiner Frau Bertha (geboren 1830), der Tochter Hulda (geboren 1863) und den Söhnen Carl (geboren 1865) und Max (geboren 1877). In der Volkszählung von 1900 wohnte er "Ward 9, Cook, Illinois". In der nächsten Volkszählung ist er nicht mehr erfasst. Vermutlich starb er zwischen 1901 und 1910.

Literatur
 Hermann Schlüter: Die Internationale in Amerika. Ein Beitrag zur Geschichte der Arbeiter-Bewegung in den Vereinigten Staaten. (= Sozialistische Arbeiter-Bibliothek. 6). Deutsche Sprachgruppe der Sozialist Partei der Vereinigten Staaten, Chicago 1918.
 Heinz Rosenthal: Die Anfänge der Arbeiterbewegung in Solingen 1849–1868. Hrsg. vom  SPD-Unterbezirk Langenfeld, Langenfeld 1953.
 Karl-Heinz Leidigkeit: Zur Tradition des Bundes der Kommunisten nach dem Kölner Kommunisten Prozeß. In: Beiträge zur Geschichte der deutschen Arbeiterbewegung. Heft 4, Berlin 1962, S. 866–869.
 Heinz Hümmler: Opposition gegen Lassalle. Die revolutionäre proletarische Opposition im Allgemeinen Deutschen Arbeiterverein  1862/63–1866. Rütten & Loening, Berlin 1963, S. 90 ff.
 Die I. Internationale in Deutschland (1864–1872). Dokumente und Materialien. Dietz Verlag, Berlin 1964.
 Martin Hundt: Klings, Carl. In: Geschichte der deutschen Arbeiterbewegung. Biographisches Lexikon. Dietz Verlag, 1970, S. 241–242.
 Wilhelm Liebknecht. Briefwechsel mit deutschen Sozialdemokraten. Band I: 1862–1878. Hrsg. von Georg Eckert. Van Gorcum & Comp., Assen 1973, ISBN 90-232-0858-7, S. 422, 813.
 Der Bund der Kommunisten. Dokumente und Materialien. 1849–1851. Band 2, Dietz Verlag, Berlin 1982, S. 229–232.
 Der Bund der Kommunisten. Dokumente und Materialien. 1851–1852. Band 3, Dietz Verlag, Berlin 1984, S. 261, 455, 458, 486, 487.
 Christiane Kling-Mathey: Gräfin Hatzfeld. 1805 bis 1881. Eine Biographie. Verlag J. H. W. Dietz Nachfl., 1989, ISBN 3-8012-0142-2, S. 154, 159, 286, 292.
 Elliot Shore, Ken Fones-wolf (Hrsg.): The German-American radical press. The shaping of a left political culture, 1850–1940. University of Illinois Press, Urbana 1992, ISBN 0-252-01830-3.
 Timothy Messer-Kruse: The Haymarket conspiracy. Transatlantic anarchist networks. University of Illinois Press, Urbana 2012, ISBN 978-0-252-03705-4, S. 45, 46, 196.

Weblinks
  Karl Marx an Carl Klings (Entwurf) 4. Oktober 1864 Marx-Engels-Werke. Band 31, S. 415–418.
 Chicago Times 14. Dezember 1874
 Chicago Times 19. März 1875

Einzelnachweise

Person (Solingen)
Revolutionär 1848/49
Person (Bund der Kommunisten)
ADAV-Mitglied
Person (Internationale Arbeiterassoziation)
Person (Genossenschaftswesen)
Deutscher Emigrant in den Vereinigten Staaten
US-Amerikaner
Deutscher
Geboren 1828
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Carl Klings


Raznojedi Emery, 1886, raznojedi, podred kukaca u redu Coleoptera.
 Polyphaga (Blattodea) Brullé, 1835, rod kukaca u porodici Corydiidae,

Polyphaga


Un tioeter este o grupă funcțională ce conține sulf, cu structura C–S–C. Ca și majoritatea compușilor cu sulf, tioeterii volatili au un miros neplăcut. Un tioeter este analog unui eter, cu diferența că tioeterul are un atom de sulf în locul unui atom de oxigen. Proprietățile celor două clase de compuși sunt oarecum similare.

Obținere
De obicei, tioeterii se obțin prin reacții de alchilare a tiolilor:
R–Br + HS–R′ → R–S–R′ + HBr
Aceste reacții sunt de obicei realizate în mediu bazic, baza având rolul de a converti tiolul într-un tiolat mai nucleofil. În mod analog, tioterii se mai pot obține în urma reacției dintre disulfuri și reactivi organolitici:
 R3CLi + R1S–SR2 → R3CSR1 + R2SLi

O altă metodă de sintetizare a tioeterilor presupune adiția unui tiol la o alchenă:
R–CH=CH2 + HS–R′ → R–CH2–CH2–S–R′
Această reacție este adesea catalizată de radicali liberi.

Proprietăți chimice

Oxidare

Hidrogenoliză

Vezi și
 Tial
 Tiol
 Tioester
 Sulfoxid

Referințe

Grupe funcționale

Tioeter


فيليكيي بيتشكيف (Великий Бичків) هي مدينة في مقاطعة زاكارباتسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 9314  نسمة.

أعلام
 إيفان ياريمتشوك

مراجع

مدن أوكرانيا

فيليكيي بيتشكيف


Mary Delany, verw. Mary Pendarves, geb. Mary Granville (* 14. Mai 1700 in Coulston; † 15. April 1788 in Windsor) war eine englische Malerin, Gartenkünstlerin und Briefschreiberin.

Leben und Wirken
Mary Granville wurde in einem kleinen Landhaus in Wiltshire geboren, als Tochter von Bernard Granville, Enkel des bekannten Sir Bevil Granville. Als junges Mädchen lernte sie zehnjährig Georg Friedrich Händel kennen, als dieser sich erstmals in London aufhielt. Sie wurde Händels treueste Verehrerin und der Kontakt sollte bis zu seinem Tod 1759 andauern.

Ihr erster Mann war Alexander Pendarves, ihr zweiter der irische Geistliche Patrick Delany, der Dekan der Grafschaft Down in Irland. Unter dem Namen ihres zweiten Mannes, als Mrs. Delany, wurde sie bekannt als Autorin einer 1861 herausgegebenen sechsbändigen Autobiographie und Korrespondenz mit den aristokratischen Verwandten und Freunden, u. a. dem Königshaus, Jonathan Swift und Händel. Wir verdanken ihr nicht nur persönlich gefärbte Kommentare zu Kunst und Wissenschaft der Zeit ganz allgemein, sondern auch über Händel und die Aufführungen seiner Werke. Dieses umfangreiche Werk ist auch eine ausgezeichnete Quelle zum Studium des häuslichen Lebens auf Schloss Windsor zur Regierungszeit Georgs III. und der Königin Charlotte.

Mary Delany erlangte in einer späten Karriere Berühmtheit als Schöpferin von aus Papier geschnittenen Blumen, die heute im British Museum zu sehen sind. Mit detailgenauem Naturalismus und außerordentlicher Fingerfertigkeit fertigte sie aus manchmal mehreren Hundert bemalten und auf schwarzem Grund zusammengeklebten Papierblättchen über 1000 Decoupagen an, welche die gesamte ihrer Zeit bekannte Flora nachahmen. Die Arbeiten unternahmen auch den Versuch, neue botanische Kenntnisse mithilfe der Collagetechnik zu dokumentieren und zu katalogisieren – sie selbst bezeichnete ihre Papiermosaike als Flora Delanica. Das Königshaus schätzte ihre Kunst sehr und stellte ihr ein kleines Haus in Windsor zur Verfügung.

Mary Delany gehörte auch der Londoner Blaustrumpfgesellschaft an. George Ballard widmete ihr sein Hauptwerk Memoirs of several ladies of Great Britain, who have been celebrated for their writings or skill in the learned languages, arts and sciences. (1752).

Literatur
 Autobiography and Correspondence of Mary Granville, Mrs Delany: With Interesting Reminiscences of King George the Third and Queen Charlotte; Cambridge University Press, 2011, ISBN 978-1-108-03838-6
 Mark Laird and Alicia Weisberg-Roberts: Mrs. Delany and her Circle, London 2009, ISBN 978-0-300-14279-2
 Ruth Hayden: Mrs.Delany: Her Life and Her Flowers, British Museum Press 2000, ISBN 978-0-7141-2627-2
 Ellen T. Harris: Mary Delany in: Landgraf, Annette und Vickers, David: The Cambridge Handel Encyclopedia, Cambridge University Press 2009, ISBN 978-0-521-88192-0, S. 186f.
Clarissa Campbell Orr: Mrs Delany. A life, New Haven: Yale University Press 2019, ISBN 9780300161137.

Weblinks

Autor
Botaniker (18. Jahrhundert)
Brief (Literatur)
Maler (Vereinigtes Königreich)
Engländer
Geboren 1700
Gestorben 1788
Frau

Mary Delany


فينتشينزو فيوريلو  (مواليد 13 يناير 1990 في جنوى - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي ساليرنيتانا الإيطالي منذ 2021 في مركز حراسة المرمى.

روابط خارجية

مراجع

حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من جنوة
فائزون بميداليات فضية في الألعاب المتوسطية لإيطاليا
فائزون بميداليات في الألعاب المتوسطية في كرة القدم
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو بسكارا 1936
لاعبو ريجينا
لاعبو ساليرنيتانا
لاعبو سامبدوريا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من جنوة
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي سبيزيا
لاعبو نادي ليفورنو
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 2009
مواليد 1990
مواليد في جنوة

فينتشينزو فيوريلو


Richard Alan Bonynge (Sídney, 29 de septiembre de 1930) es un pianista y director de orquesta australiano.

Bonynge se educó en el Sydney Boys High School antes de estudiar piano en el Royal College of Music de Londres. Abandonó su beca musical, continuando sus estudios de piano en privado, y se convirtió en un profesor privado para cantantes. Uno de ellos fue Joan Sutherland, a quien él había acompañado en Australia. Pronto se casaron y se convirtieron en un dúo, primero (hasta 1962) haciendo recitales. Cuando el director correspondiente para un recital de arias operísticas enfermó, Bonynge se adelantó y, desde entonces en adelante, dirigió virtualmente todas las interpretaciones de su esposa.

Su estreno como director de ópera en escena tuvo lugar en 1963 en Vancouver, donde dirigió Fausto. El mismo año, también en Vancouver, dirigió Norma por vez primera, protagonizada por Sutherland y Marilyn Horne. También dirigió a la Orquesta de Cámara Inglesa en muchas grabaciones.

Al hacer cierta investigación y leer sobre compositores belcantistas italianos y Massenet, Richard Bonynge descubrió la propia afirmación de Massenet sobre su ópera Esclarmonde como su "mejor logro". Esto despertó la curiosidad de Bonynge, incluso más debido a que Esclarmonde había caído en total olvido y se representó raramente desde el final del . Obtuvo una dañada partitura vocal de ella en París, y posteriormente compró toda la partitura orquestal en una subasta en Nueva York. Aunque su esposa, inicialmente, fue escéptica al respecto, Richard Bonynge se entusiasmó con la ópera y al final la convenció de que debía interpretar el papel de Esclarmonde ella misma. De manera que los estrenos en la Ópera de San Francisco y la Metropolitan Opera tuvieron lugar en 1974 y 1976, respectivamente.

En 1977 fue el director musical fundador de la orquesta de la Ópera de Vancouver (en su creación), cuando él dirigió Le roi de Lahore representada allí (en la que también intervino su esposa).

Bonynge hizo su estreno en el Metropolitan el 12 de diciembre de 1966, y su última interpretación allí fue el 6 de abril de 1991. La mayor parte de estas representaciones él dirigió allí entre 1966 y 1987 fueron con su esposa cantando. Al principio, su especialidad (hasta principios de los años setenta) fue música del  y principios del , en su mayor parte repertorio belcantista (Rossini, Bellini y Donizetti). Luego gradualmente añadió también Verdi medio (La traviata, Rigoletto, El trovador), Offenbach (Los cuentos de Hoffmann), entonces también Massenet (Esclarmonde y Werther). También ha grabado tres ballets de Delibes – La Source, Coppélia y Sylvia, y los tres ballets de Chaikovski – El lago de los cisnes, La bella durmiente y El cascanueces.

Desde 2007, dirigió una serie de interpretaciones en unos pocos teatros de ópera alrededor de los EE. UU. (Gran Ópera de Florida, Teatro de Ópera de Michigan), y ahora está principalmente implicado con la compañía de Ópera de Australia (Lucía de Lammermoor en agosto de 2008, y en 2006 para la Ópera de Queensland; Capuletos y Montescos en Melbourne y Sídney a mediados de 2009).

Honores
Richard Bonynge fue nombrado Comendador de la Orden del Imperio Británico (CBE) por sus servicios a la música en 1977. En 1983, fue nombrado Oficial de la Orden de Australia, y en 1989 Commandeur de la Orden Nacional del Mérito. En 2009, Bonynge fue premiado con el Premio Memorial Sir Bernard Heinze de 2009.

Referencias

Enlaces externos

 Richard Bonynge: Biografía en la página web "Melba Records"
 "Richard Bonynge: Maestro of bel canto"
 Dame Joan Sutherland y Richard Bonynge interpretando ópera en el parque
 Joan Sutherland y Luciano Pavarotti con Richard Bonynge en un concierto en la Ópera de Sídney, 1983
Entrevista de Bruce Duffie con Joan Sutherland y Richard Bonynge
 Bonynge buscando sus raíces irlandesas – Artículo de 2005 en Opera-Opera
 Material sobre Richard Bonynge en la colección de la Biblioteca Nacional de Australia
 Biografía de Richard Bonynge en "Colbert Artists"
 Imagen de Richard Bonynge

Directores de orquesta de Australia
Comendadores de la Orden Nacional del Mérito
Ganadores del Premio Grammy
Miembros de la Orden de Australia
Directores de orquesta en el Teatro Real
Comendadores de la Orden del Imperio Británico
Miembros Honorarios de la Real Academia de Música
Graduados honorarios de la Universidad de Monash
Nacidos en Sídney

Richard Bonynge