Thermoluminescence is a form of luminescence that is exhibited by certain crystalline materials, such as some minerals, when previously absorbed energy from electromagnetic radiation or other ionizing radiation is re-emitted as light upon heating of the material. The phenomenon is distinct from that of black-body radiation.

Physics
High energy radiation creates electronic excited states in crystalline materials. In some materials, these states are trapped, or arrested, for extended periods of time by localized defects, or imperfections, in the lattice interrupting the normal intermolecular or inter-atomic interactions in the crystal lattice. Quantum-mechanically, these states are stationary states which have no formal time dependence; however, they are not stable energetically, as vacuum fluctuations are always "prodding" these states. Heating the material enables the trapped states to interact with phonons, i.e. lattice vibrations, to rapidly decay into lower-energy states, causing the emission of photons in the process.

Use in dating

The amount of luminescence is proportional to the original dose of radiation received. In thermoluminescence dating, this can be used to date buried objects that have been heated in the past, since the ionizing dose received from radioactive elements in the soil or from cosmic rays is proportional to age. This phenomenon has been applied in the thermoluminescent dosimeter, a device to measure the radiation dose received by a chip of suitable material that is carried by a person or placed with an object.

Thermoluminescence is a common geochronology tool for dating pottery or other fired archeological materials, as heat empties or resets the thermoluminescent signature of the material (Figure 1).  Subsequent recharging of this material from ambient radiation can then be empirically dated by the equation:

Age = (subsequently accumulated dose of ambient radiation) / (dose accumulated per year)

This technique was modified for use as a passive sand migration analysis tool (Figure 2). The research shows direct consequences resulting from the improper replenishment of starving beaches using fine sands. Beach nourishment is a problem worldwide and receives large amounts of attention due to the millions of dollars spent yearly in order to keep beaches beautified for tourists, e.g. in Waikiki, Hawaii. Sands with sizes 90–150 μm (very fine sand) were found to migrate from the swash zone 67% faster than sand grains of 150-212 μm (fine sand; Figure 3). Furthermore, the technique was shown to provide a passive method of policing sand replenishment and a passive method of observing riverine or other sand inputs along shorelines (Figure 4).

References

Further reading
 Thermoluminescence dating by M. J. Aitken,
 The Dating Game, Scientific American, June 11, 2001, page 2

External links

Luminescence

Thermoluminescence


Princesse Lily est une opérette en 3 actes du compositeur Victor Alix et du dramaturge Jean-Charles Vaumousse.

Rôle et créateur

 Alice Bonheur : La Reine Natiana
 Jeanne Saint-Bonnet : La Princesse Lily
 André Alerme : Baron Kogloff, un ministre
 Félix Oudart : Le roi Pétaud
 Marcel Vallée : Briffolet, un ministre
 Robert Burnier : Le prince Sylvio
 Louis Florencie
 Rosa Holt
 Lisette Saïda
 Dupray
 Mise en scène : Paul Edmond

Représentations
Au Théâtre des Variétés en 1921.

Musique

 Princesse Lily, tango
 O ma princesse d'amour, valse-hésitation
 Comme une rose fanée, tango
 Fox-trot, sur des motifs de l'opérette

Références

Liens externes

Opérette

Princesse Lily


Heriberto López Molotla, apodado Loquillo, es un pelotari mexicano. Nació el 1 de octubre de 1980. Durante el Campeonato del Mundo de Pelota Vasca de 2002 ganó la medalla de plata en la especialidad de mano individual trinquete, junto a Javier Marín Acatitla. Durante el Campeonato del Mundo de Pelota Vasca de 2006 logró la medalla de oro en individual y en el Campeonato del Mundo de Pelota Vasca de 2010 ganó la medalla de oro en la especialidad de mano parejas trinquete junto a Ángel Serralde Tapia y nuevamente el campeonato mundial en Zinacantepec 2014 dentro de la categoría de mano individual.

Referencias

 Campeones mexicanos del 16º Campeonato Mundial de Pelota Vasca de 2010

Manistas
Pelotaris de México
Deportistas ganadores de campeonato mundial de México

Heriberto López Molotla


بنو تُجيب بطن من بطون السَّكون من قبيلة كندة، تفرع منهم سلالات حكمت سرقسطة وأراغون والمرية بالأندلس ما بين 888 - 1039 م، واستمر نفوذهم بشكل متقطع إلى أن انتهى تماما عام 1091 م.

نسبهم
هم بنو عَدي وسعد ابني أشرس بن شبيب بن السكون بن أشرس بن كندة، أمهما تُجيب بنت ثوبان بن سليم بن ذهل من مذحج، وإليها ينسبون.

إسلامهم
أسلم بنو تُجيب ووفدوا على نبي الإسلام محمد بن عبد الله في السنة التاسعة للهجرة قبل وفود باقي كندة بقيادة الأشعث بن قيس في السنة العاشرة للهجرة. أتوا على محمد في ثلاثة عشر راكبا من عليتهم، وأكرمهم محمد بن عبد الله، ودعا لغلام كان من ضمن الوفد كما ذكر الواقدي: "قدموا سنة تسع، كانوا ثلاثة عشر رجلا، فأجازهم أكثر ما أجاز غيرهم، وأن غلاما منهم قال له رسول الله صلى الله عليه وسلم: «ما حاجتك؟». فقال: يا رسول الله أدع الله يغفر لي ويرحمني ويجعل غنائي في قلبي. فقال: «اللهم اغفر له وارحمه، واجعل غناه في قلبه». فكان بعد ذلك من أزهد الناس".

ساقوا عند قدومهم صدقات أموالهم التي فرض الله عليهم، فسُّر محمد بهم وأكرم مثواهم، وقالوا: "يا رسول الله إنا سقنا إليك حق الله في أموالنا"، فقال محمد: "ردوها فقسموها على فقرائكم"، قالوا: "يا رسول الله ما قدمنا عليك إلا بما فضل عن فقرائنا"، فقال أبو بكر: "يا رسول الله ما قدم علينا وفد من العرب مثل هذا الوفد"، فقال محمد: "إن الهدى بيد الله عز وجل، فمن أراد الله به خيرا شرح صدره للدين".

وقد جاء في بعض تفاسير القرآن وكتب الحديث أنهم هم الذين نزل فيهم قوله تعالى: . عن جابر بن عبد الله قال: "سئل رسول الله صلى الله عليه وسلم عن قوله:  قال: هؤلاء قوم من أهل اليمن، ثم من كندة، ثم من السكون، ثم من تجيب".

مشاركاتهم في عصور الخلافة الإسلامية
شارك بنو تجيب في فتح مصر، وولّى عمرو بن العاص مهمة تخطيط الفسطاط إلى معاوية بن حديج التجيبي. وتولى القضاء إبان خلافة معاوية بن أبي سفيان سُليم بن عتر التُجيبي الذي بقي قاضيا طوال خلافة معاوية. وكان سُليم أول قاض نظر في الجراح وحكم فيها، وكان أول قاض بمصر سجل سجلًا بقضائه. وعبد الرحمن بن معاوية التُجيبي ولي القضاء من قبل والي مصر عبد العزيز بن مروان وكان أول قاض نظر في أموال اليتامى، وضمَّن عريف كل قوم أموال يتامى تلك القبيلة. وأشهر من تولى الشُرط هو عبد الله بن عبد الرحمن التجيبي الذي أجمع الجند على توليته الشُرط عام 131 هـ إلى أن يأتي رأي الخليفة مروان بن محمد، ثم ولي الشرط في ولاية حميد بن قرطبة مصر عام 143 هـ بعد أن استشار الجند، واستمر على الشُرط في ولاية يزيد بن حاتم عام 144 هـ، وفي سنة 152 هـ ولَّى أبو جعفر المنصور، عبد الله بن عبد الرحمن بن معاوية التُجيبي ولاية مصر وتوفي وهو واليها سنة 155 هـ، ثم وليها أخوه محمد بن عبد الرحمن باستخلاف أخيه له، فأقره أبو جعفر على صلاتها، وجعل على شُرطه العباس بن عبد الرحمن التُجيبي، وتوفي محمد بن عبد الرحمن في شوال 155 هـ فكانت ولايته ثمانية أشهر ونصف.

توليهم الحكم بالأندلس
 كان لبني تجيب دورهم في فتوح مصر وإدارتها، لكن كان لهم دور أوضح في الأندلس، فقد شاركوا في فتح الأندلس واستقروا في أراغون عند الفتح وبرز عدة رجال منهم في عهد الإمارة والخلافة الأموية وملوك الطوائف، وتفرعت هذه الأسرة إلى فرعين هما: بنو هاشم ومقرهم سرقسطة، وبنو صُمادح ومقرهم المرية. وأقيم عبد الرحمن التجيبي رسمياً شيخاً عليها. ويجتمع بنو صمادح مع بني هاشم في عبد الرحمن بن عبد الله جدهم الداخل إلى الأندلس، فطردهم أحفاد عبد الرحمن التجيبي من أراغون.

بنو هاشم
 محمد بن عبد الرحمن التجيبي: المكنى بأبي يحيى والمعروف ب«الأنقر». استطاع الاستيلاء على سرقسطة والقضاء على سلطة بني قسي. توفي سنة 312 هـ/ 924 م.
 هاشم بن محمد: خلف والده وأطلق على عائلته بنو هاشم، وتوفي عام 318 هـ/ 930 م، وخصهم الخليفة الأموي عبد الرحمن الناصر بمعاملة حسنة.
 محمد بن هاشم: انتقض على الخليفة الأموي سنة 323 هـ/ 934 م ولحق براميرو الثاني ملك ليون ثم تظاهر بالخضوع للخليفة وألَّب عليه شمال الأندلس كله بما في ذلك مملكة نافار، فاضطر عبد الرحمن الناصر إلى الخروج لقمع هذه الثورة، فاستولى على قلعة أيوب، ثم حاصر سرقسطة فاستسلم محمد بن هاشم، فصفح عنه وحفظ له منصبه لما كان يتمتع به من مقدرة إدارية، ولما كان لبني تُجيب في الشمال من العصبة والأنصار.
 عبد الرحمن بن مطرَّف بن محمد بن هاشم: في أيام المنصور بن أبي عامر، دبَّر عبد الرحمن بن مطرَّف مكيدة للمنصور الذي كشف أمرها وأطاح رأس عبد الرحمن، بيد أنه ندب لحكم سرقسطة يحيى بن عبد الرحمن التُجيبي استبقاء لولاء الأسرة جرياً على سياسة أسلافه وذلك سنة 379 هـ/ 989 م.
 يحيى بن عبد الرحمن التُجيبي: استمر يحيى التُجيبي في حكم سرقسطة وأعمالها بعد عبد الرحمن بن مطرف حتى وفاته سنة 408 هـ/ 1017 م.
 المنذر بن يحيى التُجيبي الأول : يمكن اعتبار المنذر بن يحيى التُجيبي أول أمير للثغر في عهد الطوائف، فحكم سرقسطة وأعمالها حتى وفاته سنة 414 هـ/ 1023 م.
 يحيى بن المنذر : خلف أباه المنذر ولقب بالمظفر توفي سنة 420 هـ/ 1029 م.
 الحاجب معز الدولة (المنذر بن يحيى الثاني): قُتل سنة 430 هـ من قبل أحد بني عمومته وقواده، ويدعى عبد الله بن حكيم لأنه رفض الاعتراف بذلك الدعي الذي نصبه القاضي ابن عبَّاد في إشبيلية وزعم أنه الخليفة المؤيد، وكان لمقتل المنذر بن يحيى أن اشتد الاضطراب في سرقسطة، وكادت تعصف بها الفتنة، لولا إسراع سليمان بن هود وصحبه إلى سرقسطة واستيلاؤهم عليها في غرة محرم 431 هـ/ أيلول 1039 م.وبذلك انتهت رياسة التجيبيين للثغر الأعلى بعد أن امتدت زهاء قرن ونصف.

بنو صمادح
 معن بن محمد بن أحمد بن صمادح التجيبي: في سنة 433 هـ/ 1041 م نجح في الاستحواذ على إمارة المرية الصغيرة التي كان قد أسسها عام 416 هـ/ 1025 م اثنان من الصقالبة هما خيران وزهير، توفي معن عام 443 هـ/ 1051 م.
 أبو يحيى بن معن بن صمادح: سمَّى نفسه معز الدولة، فلما تلقَّبت ملوك الأندلس بالألقاب السلطانية تلقَّب هو أيضاً باسمين من ألقابها، فسمّى نفسه المعتصم بالله الواثق بفضل الله، وقد جرى أبو يحيى مع رجاله على أحسن سيرة في جنده ورعيته، فحسنت أيامه واستقرَّت دولته، وكان من أهل الأدب والمعارف فاضلاً عاقلاً، وكان لأهل الشعر عنده سوق نافقة، فقصده جمع منهم وأقام ملكا بمدينة المرية دام إحدى وأربعين سنة.
 أحمد بن ابن أبي يحيى: سرعان ما اعتزل العرش لقدوم المرابطين، وكان والده قد أوصاه إذا بلغه أن ابن عباد جرى عليه شيء من قبل المرابطين أن يركب البحر إلى قلعة بني حماد، فلما بلغه خلع المعتمد بن عباد، كاتب المنصور بن الناصر الحمَّادي صاحب قلعة بني حماد من عمل بجَّاية واستأذنه في الوصول إلى بلاده، فأذن له حيث بقي في مدينة تنس حتى وفاته.

من أعلامهم
 معاوية بن حديج
 قيسبة بن كلثوم
 ابن باجه
 سليم بن عتر التجيبي
 القاسم بن يوسف التجيبي
 المنذر بن يحيى التجيبي
 أكيدر بن عبد الملك
 صفوان بن ادريس التجيبي
 أبو إسحاق الإلبيري

المراجع
 الكندي، كتاب الولاة والقضاة (المطبعة اليسوعية، بيروت 1908).
 ابن عذاري، البيان المغرب في أخبار الأندلس والمغرب (دار الثقافة، بيروت).
 محمد عبد الله عنان، دول الطوائف منذ قيامها حتى الفتح المرابطي (القاهرة).

استشهادات

أسر أندلسية
العرب في إسبانيا
الثغر الأعلى
سلالات حاكمة عربية
طائفة المرية
طائفة سرقسطة
قبيلة كندة
قبائل يمنية
قبائل حضرمية
موريون

بنو تجيب


Otranto (Otranto lehcesi: Utràntu), Güney İtalya'da Puglia Bölgesinde, Lecce iline bağlı bir komündür.

Coğrafi konum

Otranto Adriyatik Denizi kıyısında bulunan Salento yarımadasının en doğu ucunda konumlanmıştır. Kasabanın hemen güneyinde olan Punta Palascia burnu İtalya yarımadasının en doğu noktasıdır. Şehrin adını verdiği Otranto Boğazı, Adriyatik Denizini İyonya Denizi ile bağlıyor ve İtalya'yı Arnavutluktan ayırmaktadır. Limanı küçük ve ticareti azdır.

Tarihçe

Otranto Seferi

II. Mehmed'in Kaptan-ı Deryası Gedik Ahmet Paşa tarafından 28 Temmuz 1480′de şehrin kıyısına çıkartma yapıldı. İki hafta sonra 11 Ağustos 1480'de Otranto Kalesi Osmanlı güçlerince ele geçirildi. 13 ay Osmanlı egemenliğinde kalan kale, 11 Eylül 1481′de teslim oldu.

Etkileri
Osmanlı Devleti gücü, 14 Ağustos 1480 tarihinde Otranto'nun 813 sakinini toplu idam etme iddiası ile Katolik kilisesine göre Otranto Şehitleri oluşmuştur. 1771 senesinde mukaddes sayıldılar, 12 Mayıs 2013'te Papa I. Franciscus tarafından aziz yapıldılar. Azizliğin ilanı ise 11 Şubat 2013'te, Papa XVI. Benedictus'ın aynı zamanda papalıktan istifa niyeti ile beraber açıklandı.

Nüfus gelişimi

Otranto komününün nüfusu (31.12.2010 tahminleri itibarıyla) 5.548 kişidir ve nüfus yoğunluğu 72,81 kişi/km² olur. Otranto komününün belediye sınırları içinde nüfusunun 19. ve 20. yüzyıllarda gelişmesi resmi nüfus sayımı sonuçlarına göre şu gösterimde özetlenmiştir:
Kişi

Komşu komünler

Otranto komününün şu komünlerle ortak sınırları bulunmaktadır: Cannole, Carpignano Salentino, Giurdignano, Melendugno, Palmariggi, Santa Cesarea Terme, Uggiano la Chiesa

Resimler

Otranto

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Lecce (il)

Dış bağlantılar

 Otranto Komünü resmi websitesi

Puglia'daki şehirler ve kasabalar
Adriyatik Denizi'ndeki liman kentleri

Otranto


Gazi, İstanbul'un Sultangazi ilçesinde bulunan 32.845 nüfuslu mahalledir.

Ayrıca bakınız
 2012 Sultangazi saldırısı
 Gazi Mahallesi olayları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Gazi Mahallesi 2015 Seçim Sonuçları

Sultangazi'nin mahalleleri

Gazi, Sultangazi


Salutări de la Agigea este un film românesc din 1984 regizat de Cornel Diaconu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Șerban Ionescu, Ștefan Velniciuc și Doina Deleanu.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Șerban Ionescu — Ștefan Aștefanei, șofer de basculantă
 Ștefan Velniciuc — Rădoi, profesorul supraveghetor al elevilor
 Doina Deleanu — Lia Mihai, muncitoare la cantină, logodnica lui Aștefanei
 Nae Caranfil — Dan Ionescu, elev premiant (menționat Nicolae Caranfil)
 Florentin Dușe — Pavel, elev brigadier
 Cristian Șofron — Aurel, elev brigadier
 Cerasela Stan — Geta, pontatoare pe șantier
 Manuela Ciucur — Corina, membră a Cineclubului "Floarea de colț"
 Dan Puric — Sile, elev brigadier
 Cristian Rotatu — Anghel Dumitru, elev brigadier
 Atanase Lascu — Spiridon, elev brigadier
 Dan Berlogea
 Ionel Mihăilescu — șofer de basculantă
 Ionel Frățilă
 Dan Nanoveanu — comandantul Șantierului Național al Tineretului
 Ion Cojar — tatăl lui Dan
 Maria Dumitrache-Caraman — mama lui Dan
 Magda Catone — excavatoristă
 Rodica Ciapă
 Emil Sasu
 Anton Bereni
 Matei Ion
 Vasile Gherghilescu
 Mircea Stoian
 Avram Birău
 Miruna Birău
 Dorina Urmaciu
 Virgil Simion
 Ovidiu Miculescu
 Dina Marin

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.460.136 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1984 în film

Filme din 1984
Filme regizate de Cornel Diaconu
Filme românești
Filme în limba română
Filme de comedie românești
Filme cu acțiunea pe șantier

Salutări de la Agigea


බුද්ධිමය දේපළ නීතිය අරමුණ

බුද්ධිමය දේපළ හිමිකම නිර්මාණකරුවන්ට සිය නිර්මාණයන් සම්බන්ධයෙන් පරම හිමිකමක් ලබාදීම තුලින් කතුවරයා හෝ නව නිර්මාණකරුවාට සිය නිර්මාණය පිලිබඳ තොරතුරු රහසක් ලෙස තබාගන්නවා වෙනුවට එය වැඩිදියුණු කිරීම හා ඒ පිළිබඳ තොරතුරු බෙදාහදා ගැනීම කෙරෙහි පෙළඹවීමක් ඇති කරවයි. බුද්ධිමය දේපළ නීති මඟින් සහතිකකොට ඇති නෛතික රැකවරනය එකී නිර්මාණය මඟින් ආර්ථික සංවර්ධනය වෙත වන සැලකියයුතු දායකත්වය විසින් සමතුලිත කරවනු ලබයි.

ආර්ථික විද්‍යාඥයින් දක්වා සිටින්නේ එක්සත් ජනපදයේ විශාල ව්‍යාපාරයන් සතු දේපළ වලින් තුනෙන් දෙකක්ම ස්පර්ශ කළ නොහැකි දේපළ වන බවයි. මේ ආකාරයට බුද්ධිමය දේපළ රැකවරනය මත යැපෙන කර්මාන්තයන් විසින් බුද්ධිමය දේපළ නොවන කර්මාන්තයන්ට වඩා එක් සේවකයකුට 72 % ක වටිනාකමක් එක්කරයි.

මීට අමතරව ලෝක බුද්ධිමය දේපළ සංවිධානය සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ විශ්ව විද්‍යාලය විසින් සිදුකරන ලද හවුල් පර්යේෂණ ව්‍යාපෘතියක් මඟින් ආසියාතික රටවල් හයක බුද්ධිමය දේපළ පද්ධතිවල බලපෑම මැනීමට කටයුතු කරන ලද අතර එහිදී පෙනීගියේ බුද්ධිමය දේපළ පද්ධතීන් ශක්තිමත් කිරීම සහ ආර්ථික වර්ධනය අතර පැහැදිලි සම්බන්ධතාවයක් පවතින බවයි. කෙසේවෙතත් මෙම සම්බන්ධතාවය හේතුඵල වශයෙන් තහවුරු කළ නොහැක්කකි.

බුද්ධිමය දේපළ නීතිය අරමුණ


An Leptochloa monticola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mary Agnes Chase. An Leptochloa monticola in nahilalakip ha genus nga Leptochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leptochloa

Leptochloa monticola


Louis de Bonis (* Oktober 1934 in Marseille) ist ein französischer Paläontologe und Experte für die Evolution und die Systematik der Raubtiere des Oligozäns und der Primaten des Neogens, speziell des Miozäns.

Leben
Louis de Bonis wuchs in Marseille auf und studierte dort Geologie unter Suzanne Fabre-Taxy und Georges Corroy. Nach dem Abschluss des Studiums 1957/58 in den Fächern Mineralogie in Montpellier und angewandte Geologie in Marseille verpflichtete er sich von 1959 bis 1962 zum Dienst in den französischen Streitkräften.

1962 setzte er seine universitären Studien fort und erwarb an der Universität von Paris einen weiteren Abschluss im Fachgebiet Paläontologie der Wirbeltiere und Paläoanthropologie sowie 1963 den Doktorgrad mit einer Studie über Wirbeltiere aus dem späten Eozän. 1970 folgte die Habilitation an der neugegründeten Sorbonne, an deren Vorläufer – der Universität von Paris – er bereits seit 1963 als Wissenschaftlicher Assistent beschäftigt war.

1980 wurde de Bonis zum Professor für Wirbeltierpaläontologie und Paläoanthropologie an der Universität Pierre und Marie Curie berufen. Er wechselte aber noch im gleichen Jahr auf eine Professur an der Universität Poitiers, wo er bis zu seiner Emeritierung im Jahr 2003 tätig blieb.

Forschung
Nach seinem Wechsel an die Universität von Poitiers spezialisierte sich Louis de Bonis auf die Erforschung der Stammesgeschichte der Primaten in der Zeit zwischen rund 20 und 5 Millionen Jahren vor heute. Ferner erforschte er die Stammesgeschichte der Katzenartigen und der Arctoidea (der Bären, Robben und Marder-Verwandten).

Neben den Ergebnissen eigener Ausgrabungen von fossilen Raubtieren im Südwesten von Frankreich und an anderen Orten in Frankreich – sowie in Algerien, Dschibuti, Rumänien und Tschad – publizierte de Bonis unter anderem über den Zusammenhang von Umwelt- und Klimaveränderungen auf die Evolution der Säugetiere in Griechenland.

Er gehörte in den frühen 1970er-Jahren zudem zu den ersten Paläontologen, die die Faktorenanalyse für ihr Forschungsgebiet nutzbar machten.

1977 ordnete er von ihm im Norden Griechenlands entdeckte Primaten-Fossilien aus dem späten Miozän der neuen Gattung Ouranopithecus zu und führte zugleich die neue Art Ouranopithecus macedoniensis ein.

Louis de Bonis war 2002 einer der Co-Autoren der Erstbeschreibung von Sahelanthropus tchadensis.

Ehrungen
1975 wurde Louis de Bonis der A. C. Bonner-Preis der Académie des sciences zuerkannt. Ferner ist er Ehrendoktor der Aristoteles-Universität Thessaloniki.

Literatur
 Stéphane Peignéa, Gildas Merceron und Georges D. Koufos: Louis de Bonis: 50 years of paleontological research on mammals. In: Geodiversitas. Band 31, Nr. 4, 2009, S. 693–707, doi:10.5252/g2009n4a693 (mit frei zugänglicher ausführlicher Bibliographie),

Weblinks

Belege

Paläontologe
Hochschullehrer (Universität Pierre und Marie Curie)
Hochschullehrer (Universität Poitiers)
Ehrendoktor der Aristoteles-Universität Thessaloniki
Franzose
Geboren 1934
Mann

Louis de Bonis


Colocviul Brâncuși este un film documentar românesc din 1967 regizat de Paula Segall.

Prezentare

Note

Legături externe
 http://aarc.ro/filme/film/colocviul-brancusi-1967

Vezi și
 1967 în film

Filme documentare românești
Filme în limba română
Filme din 1967

Colocviul Brâncuși


Ford CVH bezeichnet eine Motorenbaureihe von Ford, die 1980 mit dem neu entwickelten Ford Escort eingeführt wurde. Anfang der 1990er Jahre wurde der Motor nach und nach durch den neuen Zetec 16V ersetzt. In Europa wurde der Motor bis zur Markteinführung des Ford Focus 1998 eingesetzt, in Nordamerika wurde er in leicht veränderter Form bis 2004 im US-amerikanischen Focus verwendet.

Allgemeines
Der Ford CVH ist ein Viertakt-Reihenvierzylindermotor mit zwei Ventilen pro Zylinder. Der Block besteht aus grauem Gusseisen, der Zylinderkopf aus Aluminium. Die Abkürzung CVH steht für "Compound Valve Hemispherical", "in zwei Ebenen V-förmig angeordnete Ventile im halbkugelförmigen Brennraum". Der CVH hat eine obenliegende Nockenwelle, die Ventile werden über Hydrostößel und Kipphebel betätigt. Nur der Escort RS1600i verfügte über mechanische Stößel und im Ford Sierra kamen auch Rollenstößel zum Einsatz. Nockenwelle und Wasserpumpe werden über einen Zahnriemen angetrieben. Die Nebenaggregate wurden bei Einführung über einen Keilriemen angetrieben, dieser wurde in den 1990er Jahren durch einen Flachrippenriemen ersetzt.

Für den europäischen Markt war der Motor mit einem Hubraum von 1,1 bis 1,8 Litern erhältlich, für den amerikanischen Markt waren zusätzlich Versionen mit 1,9 und 2,0 Litern verfügbar.

Der Motor sollte bei seiner Einführung einen Großteil der wesentlich älteren Kent- und OHC-Motoren ablösen und wurde außer in den Modellen Escort und Orion in den Modellen Fiesta und Sierra eingeführt. Der Motor gilt als relativ langlebig und wartungsarm, sofern Öl- und Zahnriemenwechselintervalle eingehalten werden. Bauartbedingt unterliegen Nockenwelle und Ventilstößel einem relativ hohen Verschleiß, ab 100.000–150.000 km muss mit einem Austausch gerechnet werden. Dieser gestaltet sich allerdings bei diesem Motor vergleichsweise einfach. Kritisiert wurde der Motor wegen seiner starken Vibrationen, vor allem bei höheren Drehzahlen.

Durch seine Konstruktion erwies sich der Motor als äußerst geeignet für Tuningmaßnahmen und auch Leistungssteigerungen bis weit über 147 kW (200 PS) bei den Turbomodellen sind bei Verwendung entsprechender Komponenten möglich. Auch für die Hersteller von sog. "Kit-Cars" war der Motor interessant, weil er kompakt war und in großer Stückzahl produziert wurde.

1,1 Liter
Der kleinste Motor der Baureihe war mit einer niedrigen Verdichtung von 8,5:1 als LC  (Low Compression) mit und als HC (High Compression) mit einer Verdichtung von 9,5:1 erhältlich. Der LC leistet 40 kW (55 PS) bei 6000 min−1 und gibt bei 4000 min−1 ein maximales Drehmoment von 80 Nm ab, der HC 43 kW (59 PS) und 84 Nm bei gleichen Drehzahlen. Der Hubraum von 1117 cm³ ergibt sich aus 73,96 mm Bohrung und 64,98 mm Hub. Das Gemisch bereitete ein Einfach-Gleichdruckvergaser von Ford auf. Dieser Motor war nur mit einem manuell zu schaltenden Viergang-Getriebe erhältlich und wurde aufgrund unbefriedigender Verbrauchswerte ab 1983 wieder durch den Valenciamotor mit 1,1 Litern Hubraum ersetzt.

1,3 Liter
Der CVH mit 1,3 Liter Hubraum wurde länger produziert als der kleinste Vertreter der Baureihe. Der Motor wurde auch noch im Fiesta '84 eingesetzt, mit Einführung des Escort '86 im Februar 1986 jedoch in allen Fahrzeugen von Ford durch die 1,4-Liter-Variante ersetzt. Der Motor leistet in der Regel 51 kW (69 PS) bei 6000 min−1 und erreicht ein maximales Drehmoment von 100 Nm bei 4000 min−1. Der Hubraum von 1296 cm³ ergibt sich aus 79,96 mm Bohrung und 64,52 mm Hub. Dieser Motor war mit verschiedenen Vergasertypen erhältlich, unter anderem einem Einfach-Gleichdruckvergaser von Ford oder einem Registervergaser von Weber.

1,4 Liter

Im Februar 1986 ersetzte dieser Motor den CVH mit 1,3 Litern Hubraum. Der 1,4-Liter-Motor wurde wie der 1,1-Liter ebenfalls als LC- und HC-Variante angeboten. Er leistet um 55 kW (75 PS) bei 5600 min−1, das maximale Drehmoment von 109 Nm liegt bei 4000 min−1 an. Der Hubraum von 1392 cm³ ergibt sich aus 77,24 mm Bohrung und 74,30 mm Hub. Die Gemischaufbereitung erfolgte durch einen Registervergaser oder eine Zentraleinspritzung.

1,4 Liter PTE
Der PTE (auch: PT-E) war eine überarbeitete Version des CVHs, der ab 1994 ausschließlich mit 1,4 Liter Hubraum in den Modellen Escort und Fiesta angeboten wurde. Der Motorblock wurde überarbeitet, um Geräusche und Vibrationen bei hohen Drehzahlen zu verringern. Das Gemisch erzeugte eine sequentielle Multi-Point Einspritzung, dazu wurde der Zylinderkopf leicht geändert.

1,6 Liter

Die 1,6-Liter-Variante war bereits mit Markteinführung des Escort mit 58 kW (79 PS) erhältlich. Bis Anfang der 1990er Jahre wurde dieser Motor jedoch hauptsächlich für die sportlichen XR und RS-Modelle verwendet. Der Hubraum von 1596 cm³ ergibt sich aus 79,96 mm Bohrung und 79,52 mm Hub. Der Kurbeltrieb ist bei allen Motoren gleich. Mit flacheren Kolben wird die Verdichtung bei Turbo- und MFI-Modellen mit G-Kat gesenkt. Bei den RSi- und EFI-Motoren wird die Verdichtung durch andere Kolben und/oder geänderte Brennräume erhöht. Der Motorblock ist bei allen Modellen gleich, Ausnahmen sind ein zusätzlicher Anschluss die Ölversorgung des Turboladers bei den Turbomodellen oder die Bohrung für einen OT-Geber bei den EFI-Modellen. Die Zylinderköpfe unterschieden sich dagegen in mehreren Details. Wenige Motoren sind sogenannte "lean-burn"-Varianten mit einem herzförmigen Brennraum. Dieser wurde unter anderem ab September 1986 im Fiesta XR2 eingesetzt, um bessere Abgaswerte zu erreichen. Bei den EFI-Motoren haben die Einlasskanäle zusätzliche Aussparungen, damit die Einspritzventile sauber auf die Einlassventile spritzen konnten. Bei den MFI-Modellen ragen die relativ langen und dünnen mechanischen Einspritzdüsen der Bosch K-Jetronic weit in den Einlasskanal, was eine zusätzliche Aussparung unnötig macht.

Ein CVH EFI wiegt trocken und ohne Kupplung 119 kg.

RS1600i

Der Motor des Escort RS1600i unterscheidet sich in einigen wichtigen Details von den anderen 1,6-Liter-Motoren. Für den als Homologationsmodell entwickelten Escort wurde der Motorblock des Escort XR3 unverändert übernommen, der Zylinderkopf hingegen erfuhr zahlreiche Änderungen. Dieser hat größere, runde Auslasskanäle, ab Werk bearbeitete Ein- und Auslasskanäle, strömungsgünstigere Einlassventile, eine geänderte Nockenwelle mit 272 Grad und 110 Grad Spreizung und mechanische Ventilstößel. Außen wurde ein Ventildeckel mit Kühlrippen aus Aluminiumguss anstelle des Blechdeckels verwendet. Der Auspuffkrümmer ist strömungsgünstiger gestaltet, der Einlasskrümmer hat andere und längere Trichter und auch eine andere Form des Luftsammlers. Für ein besseres Ansprechverhalten erhielt der RS1600i die große Drosselklappe von den 2,8-Liter-Einspritzmotoren der Modelle Capri und Granada. Eine weitere Besonderheit dieses Motors ist die elektronische Kennfeldzündung, die in dieser Form von Ford erstmals verwendet wurde. Ein Unterdrucksensor dient der Lasterkennung, die Kurbelwellenstellung wird mit einem OT-Geber an der Unterseite des Getriebes aufgenommen. Dafür ist ausschließlich beim RS1600i ein Zahn des Anlasserzahnkranzes mit einem speziellen Metall beschichtet. Der Zündrechner stammt von AFT (Atlas Fahrzeugtechnik GmbH), die roten Doppelfunkenzündspulen von Prüfrex. Der Motor leistet gegenüber dem XR3i mit diesen Änderungen zusätzliche 7 kW (10 PS). Allerdings ist die Zündanlage etwas anfällig und viele Werkstätten waren mit dieser damals neuartigen Technik überfordert. Kundenfahrzeuge mit Zündungsproblemen wurden deshalb häufiger auf einen gewöhnlichen kontaktlosen Zündverteiler umgerüstet.

RS Turbo
Im Oktober 1984 wurde auf dem Genfer Auto-Salon der erste Escort Turbo vorgestellt und damit auch die leistungsstärkste Serienvariante eines CVH-Motors. Die Verdichtung des 1,6-Liter-Motors wurde mit Flachkolben von Mahle auf 8,3:1 gesenkt. Mit 0,5 bar Ladedruck, der von einem Garrett T3-Turbolader erzeugt wird, leistet der Motor 97 kW (132 PS). Die Einspritzanlage ist eine KE-Jetronic von Bosch. Wie auch im RS1600i ist dieser Motor mit einer elektronischen Kennfeldzündung ausgerüstet. Allerdings hat das ESC-II System (electronic spark control) weiterhin einen Zündverteiler, der durch einen Hallgeber das Drehzahlsignal für das Steuergerät erzeugt. Der Motor wurde auch im Escort der vierten Baureihe bis 1990 verwendet. Im Fiesta '89 war dieser Motor auch erhältlich, hier aber mit einer elektronischen EFI-Einspritzanlage, die fast unverändert vom XR2i/XR3i übernommen wurde. Wegen des engeren Motorraums im Fiesta und für ein besseres Ansprechverhalten wurde bei gleicher Nennleistung ein kleinerer Garrett T2-Lader eingebaut. Wie auch im Escort hat der Motor im Fiesta keinen Katalysator, weshalb der Fiesta RS Turbo in Deutschland nie angeboten wurde.

Die Turbomotoren bieten eine einfache Möglichkeit der Leistungssteigerung. Im Serienzustand sind die Motoren ohne größere Probleme mit bis zu 132 kW (180 PS) zu fahren. Dies lässt sich relativ einfach durch eine Umprogrammierung der Steuergeräte und einer Erhöhung des Ladedrucks bewerkstelligen. Bei mehr Leistung sollte allerdings in bessere Kolben und eine bessere Kühlung investiert werden. Sowohl KE-Jetronic als auch EFI sind für Leistungen bis ca. 184 kW (250 PS) geeignet. Bei mehr Leistung und mehr Hubraum kommen die Seriensysteme an ihre Grenzen.

Technische Daten

1,8 Liter
Dieser Motor wurde ausschließlich im Ford Sierra verbaut. Die Bohrung war identisch mit der vom 1,6-Liter-Modell, durch eine andere Kurbelwelle mit einem Hub von 88 mm wurde der Hubraum entsprechend erhöht. Der Motor im Sierra war der einzige CVH, der mit Rollenstößeln mit einem hydraulischen Ventilspielausgleich ausgerüstet war. Trotz des größeren Hubraums brachte es der Motor lediglich auf 65 kW (88 PS). Die Kurbelwelle dieses Motors war auch die Basis für diverse Tuningmaßnahmen. Mit ihrer Hilfe und anderen Kolben wurde der Hubraum bei den 1,6-Liter-Motoren der XR- und Turbomodelle auf rund 1,9 Liter erhöht.

1,9 Liter

Für den amerikanischen Markt wurde der Escort mit einem CVH-Motor mit 1,9 Liter Hubraum ausgestattet. Die Bohrung beträgt 82 mm und der Hub 88 mm. Der Motor erreichte 64 kW (87 PS) und 140 Nm mit Vergaser und 67 kW (91 PS) mit Einspritzanlage. Im Escort GT erreichte der Motor 81 kW (110 PS) und 155 Nm. 1991 erhielt der Motor eine vollsequentielle Einspritzanlage und einen neuen Ventildeckel, die Leistung betrug nun 66 kW (90 PS).

2,0 Liter
Der größte Serienhubraum eines CVH wurde durch größere Zylinder als in der 1,9-Liter-Variante erreicht. Der Hub blieb mit 88 mm unverändert, die Bohrung wurde auf 84,8 mm erhöht. Dieser Motor gilt als der laufruhigste aller CVH-Motoren und war ebenfalls in Europa nicht erhältlich. Im Jahr 2004 wurde mit Vorstellung des neuen Ford Focus die Produktion des CVH endgültig eingestellt.

Verwendung (Europa)

Abkürzungen
 LC: low compression, niedrig verdichtet
 HC: high compression, hoch verdichtet
 VV: variable venturi, Ford Vergaser
 2V: Weber Doppelvergaser
 FI: fuel injection, mechanische Kraftstoffeinspritzung. Bei HC-Modellen: Bosch K-Jetronic, bei LC-Modellen: Bosch KE-Jetronic
 CFI: central fuel injection, zentrale Kraftstoffeinspritzung
 EFI: electronic fuel injection, elektronisch geregelte Ford Kraftstoffeinspritzung (multi-point)

Weitere Verwendung
Der britische Autohersteller Reliant verwendete den CVH im Reliant Scimitar SS.
Aufgrund der kompakten Bauweise und der großen Verbreitung dieses Motors wurde der CVH zudem in vielen Kit Cars verbaut.

Modifikationen

Schrick 16V
1982 wurde von der Firma Dr. Schrick GmbH, heute AVL Schrick in Eigenregie ein mehrteiliger Zylinderkopf für den CVH mit 1,6 Litern Hubraum entwickelt. Für jede der beiden obenliegenden Nockenwellen gab es einen eigenen Träger ("Cam-Carrier"), der mit dem Unterteil des Zylinderkopfes verschraubt wurde. Jeder Nockenwellenträger hatte einen eigenen Ventildeckel. Die Prototypen leisteten mit dem Ansaugkrümmer des RS1600i-Motors, einem Rohr-Abgaskrümmer und angepasster Zündung 99 kW (135 PS).

Im Gegensatz zu dem 16V-Zylinderkopf, den Cosworth für die OHC-Motoren entwickelte und den Ford im Hinblick auf Motorsportaktivitäten übernahm (Sierra RS Cosworth, Escort RS Cosworth) ging der Schrick-Zylinderkopf nie in Serie. Mögliche Gründe hierfür sind, dass Ford für den CVH kein größeres Potential im Rennsport sah und für die Massenfertigung eine einfachere und günstigere Konstruktion bevorzugte. Eine andere Möglichkeit ist, dass sich das Design des Zylinderkopfes bei der Auswahl der Technik für den neuen Zetec-Motor nicht gegen die anderen Vorschläge durchsetzen konnte. Mit Einführung des Zetec-Motors gab Schrick das Projekt endgültig auf.

ZVH
Bei Leistungssteigerungen werden oft Hubraumvergrößerungen vorgenommen. So wurde von einigen Firmen (unter anderem Hurricane Racing Engines aus den Niederlanden, deren Produkte von Ford Richter vertrieben wurden) für den 1,6-Liter-CVH-Motor eine Hubraumerhöhung auf knapp 1,9 Liter angeboten. Dabei wurde die Kurbelwelle des 1,8-Liter-CVH aus dem Sierra mit anderen Kolben verwendet. Der Block wurde dazu von knapp 80 mm auf etwa 82,5 mm aufgebohrt. Dies führte allerdings durch die dünnen Zylinderwände zu einer größeren Anzahl an Motorschäden bei diesen Motoren. Um dieses Problem zu umgehen, fanden Tüftler aus Großbritannien gegen Ende der 1990er Jahre eine einfache wie auch effektive Lösung. Sie machten sich die Tatsache zunutze, dass der neue Zetec-E-Motor eine direkte Weiterentwicklung des CVH war und so die Position der Zylinder, der Wasser- und Ölkanäle und der Zylinderkopfschrauben bei diesen Motoren identisch waren.

Moderne, frei programmierbare Einspritzanlagen waren zu dieser Zeit noch teuer und aufwändig zu bedienen und so wurden durch die Kombination der beiden Motoren sowohl die Problematik eines haltbaren Motorblocks als auch der Anpassung vorhandener Serienkomponenten an einen anderen Zylinderkopf gelöst. So wurde vorrangig bei den Turbomotoren des Escort RS der Zylinderkopf samt Einspritzanlage, Zündverteiler und Abgaskrümmer mit Turbolader beibehalten und mit einem Zetec-Block kombiniert. Die Verwendung sowohl der 1,8- als auch der 2,0-Liter-Blöcke war dabei möglich, mit entsprechenden Kolben wurde ein Hubraum von bis zu 2.100 cm³ erreicht. Je nach Kombination konnte der Block auch mit Serienkolben verwendet werden, was die Kosten weiter reduzierte. Am Block selbst mussten nur kleine Anpassungen wie z. B. ein Adapter für die Wasserpumpe des CVH vorgenommen werden. Die Anpassung der KE-Jetronic des Escort RS Turbo und der EFI-Einspritzanlage des Fiesta RS Turbo an den größeren Hubraum war durch einen zusätzlichen Chip oder das Aufspielen anderer Kennfelder relativ einfach zu bewerkstelligen. Da frei programmierbare Einspritzanlagen heute zu erschwinglichen Preisen angeboten werden, verliert der ZVH zunehmend an Bedeutung.

Die Bezeichnung ZVH setzt sich aus Zetec und CVH zusammen.

Literatur
  (englisch)
 All you need to know about... CVH TURBO In: fastford, Ausgabe September 2012; Future Publishing Ltd., Bath, UK; S. 98–102 (englisch)
 All you need to know about... ZVH TURBO In: fastford, Ausgabe Oktober 2012; Future Publishing Ltd., Bath, UK; S. 100–104 (englisch)

Weblinks

Einzelnachweise

Motorenmodell (Reihenmotor)
CVH
Motorenmodell (Ottomotor)

Ford CVH


Efor testi; kalp-damar hastalıklarının tanı ve takibinde yaygın olarak kullanılan bir testtir.
Efor testi, kişiye belli kriterlere uygun şekilde egzersiz yaptırılarak kalp iş yükünün arttırılması ve bu yüklenme esnasında kalp kasının beslenmesinde yetersizliğe yol açabilecek bir kalp damar hastalığının olup olmadığının araştırılmasıdır.

Belli yaş ve kilo için girilen verilere dayanarak hastanın kalbinin hesaplanan hıza ulaşabilmesi ve beklenen süreler içerisinde normale dönmesinin test edilmesi şeklinde özetlenebilir.

Kardiyoloji
Tıbbi testler

Efor testi


Diese Liste der Landesstraßen im Regierungsbezirk Köln ist eine Auflistung der Landesstraßen im nordrhein-westfälischen Regierungsbezirk Köln. Als Abkürzung für diese Landesstraßen dient der Buchstabe L.

Die Landesstraßen im Gebiet des Landschaftsverbandes Rheinland  tragen Nummern aus dem Bereich der Zahlen von 1 bis 499. Dabei war eine nach geographischen Gesichtspunkten vorgenommene Nummerierung wohl ursprünglich vorhanden. Heute ist sie kaum noch zu erkennen.

Die Bundesautobahnen und Bundesstraßen werden gestalterisch hervorgehoben.

Liste
Der Straßenverlauf wird in der Regel von Nord nach Süd und von West nach Ost angegeben.

Siehe auch
 Liste der Bundesstraßen in Deutschland
 Liste der Bundesautobahnen in Deutschland
 Liste autobahnähnlicher Straßen
 Landesstraßen in Nordrhein-Westfalen
 Liste der Landesstraßen in den Regierungsbezirken Arnsberg, Detmold, Düsseldorf und Münster

Weblinks
 Straßensystem in Nordrhein-Westfalen

Quelle

 Landesvermessungsamt Nordrhein-Westfalen, Kreiskarten 41 bis 48

Einzelnachweise

!Koln


La Iglesia de San Pedro es una iglesia parroquial ubicada en la ciudad chilena de Coquimbo. Es el principal centro religioso católico en la comuna, y se ubica frente a la Plaza de Armas de Coquimbo.

La iglesia fue construida a mediados del  en los terrenos donados por Buenaventura Argandoña Subercaseaux. El 19 de noviembre de 1857 fue nombrada parroquia por el obispo de La Serena, Justo Donoso Vivanco.

Su primer presbítero fue Pedro Antonio Vargas, hasta el 14 de septiembre de 1858, fecha en que fue sucedido por José Domingo Chocorro. Este se mantuvo en dicho cargo hasta su fallecimiento en 1891. El 21 de febrero de ese año Julio Víctor de la Cruz fue designado presbítero, desempeñándose hasta su muerte el 9 de diciembre de 1892.

Referencias

San Pedro
Iglesias de Chile del siglo XIX
Arquitectura de los años 1850
Años 1850 en Chile
Coquimbo
Arquitectura de Coquimbo

Iglesia de San Pedro (Coquimbo)


The original national flag of Burundi (Kirundi: ibendera ry'Uburundi) was adopted after the country's independence from Belgium on 1 July 1962. It went through several revisions and now consists of a white saltire which divides the field into alternating red and green areas. The center of the saltire merges into a white disk, on which there are three red solid six-pointed stars outlined in green. The current ratio is 3:5, which was changed from 2:3 on 27 September 1982.

Symbolism

The flag is divided into four parts by a white saltire. The upper and lower parts are red in color, while the left and right ones are green in color. The white color of the saltire represents peace, green represents the nation's hopes placed on future development, and red symbolizes the suffering of the nation during its freedom struggle. The three stars in triangular configuration stand for the three ethnic groups of Burundi: the Hutu, the Twa and the Tutsi. The three stars also stand for the three elements of the national motto: Unité, Travail, Progrès ("Unity, Work and Progress"), which can be seen on the coat of arms of Burundi. They also represent the loyalty that the citizens of the nation have pledged to their God, king and country.

Colors
The colours are defined in the constitution as simply green, white, and red.  Nowhere does the government document any specific colour shades.
For lack of any official standard, the colours used at the 2012 Olympics are shown in the table below.

Construction Sheet

History

When the monarchy ruled over Burundi a variant flag featuring a karyenda (a drum said to have divine power) was used. It was believed that the drum's messages could be understood only by the mwami (rulers) who made it the laws of the state. Following the abolition of the monarchy in November 1966, the karyenda was removed from the flag and the other flag was adopted soon after. The karyenda was replaced with a sorghum plant which is an important agricultural product of the country.

See also
List of Burundian flags

References

External links

Flags introduced in 1967
Flags introduced in 1982
Flag
Flags of Africa
Burundi

Flag of Burundi


Placa de rezonanță este acea suprafață a unui instrument cu coarde alături de care coardele vibrează, în mod uzual prin intermediul călușului. Pianele, chitarele, banjo-urile și multe alte instrumente cu coarde încorporează  plăci de rezonanță. Proprietățile rezonante ale plăcii de rezonanță și interiorul instrumentului măresc cu mult intensitatea sonoră a vibrațiilor corzilor.

Funcționare

Placa de rezonanță funcționează după principiul vibrațiilor provocate. Coarda vibrează ușor și provoacă vibrația plăcii, și în ciuda diferențelor de mărime și compoziție, determină placa să vibreze la aceeași frecvență. Aceasta produce același sunet ca și coarda singură, fiind diferit doar timbrul. Vibrația corzii produce aceeași cantitate de energie chiar și în absența plăcii, dar suprafața mai mare a plăcii de rezonanță a sunetului determină mișcarea unui volum de aer mai mare, ceea ce produce un sunet mai puternic.

Plăcile de rezonanță sunt, în mod uzual, construite din , deși și alte materiale sunt utilizate, cum ar fi pielea și plasticul în instrumentele din familia banjo-ului. Plăcile de rezonanță din lemn au în mod obișnuit una sau mai multe  de forme variate: rotunde, ovale, sau de forma literei f ; așa numitele . Apar pe multe instrumente cu coarde ciupite, cum ar fi chitarele și mandolinele. Găurile f sunt utilizate în instrumentele din familia viorii. Lăutele au în mod obișnuit  stilizate.

Suprafața superioară a unei plăci de rezonanță, în funcție de instrument, este numită placa superioară sau burtă. În mod obișnuit este făcută din lemn de esență moale, cel mai des molid. Partea din spate, cunoscută ca spate, nu are găuri de sunet și este făcută din lemn de esență tare, cum ar fi arțarul și părul.

Într-un pian de concert, placa de rezonanță este parte a corpului pianului. Într-o pianină aceasta este o placă mare, verticală situată în spatele instrumentului. Harpa are o placă de rezonanță sub coarde.

Mai general, orice suprafață tare se poate comporta ca o placă de rezonanță. Un exemplu este atunci când se lovește diapazonul păstrându-l deasupra mesei pentru a-i amplifica sunetul.

Note

Bibliografie

Vezi și
 Ernst Chladni
 Clavecin
 Pian

Legături externe
 Prepararea lemnului pentru plăcile de rezonanță
 Foc în muzică

Construcția instrumentelor muzicale
Pian
Clavecin
Vioară

Placă de rezonanță


Olaylar
 2 Şubat - 1106 Büyük Kuyrukluyıldızı, ilk kez dünyada gözlendi.

Doğumlar
 Papa III. Celestine, papa (ö. 1198)
 İbn-i Tufeyl, Evrim fikrini de içeren Hayy bin Yakzan adlı felsefi romanın yazarı, Endülüslü hekim, hukukçu ve filozof (ö. 1186)
 Aleksios, Bizans İmparatoru II. İoannis ile karısı Macaristanlı İrini'nin en büyük oğulları (ö. 1142)
 I. Muhammed, Haşhaşî lider, Elemûtlar-Nizârî Devleti hükümdârı (ö. 1157)

Ölümler
 7 Ağustos - IV. Heinrich, Kutsal Roma imparatoru (d. 1050)
 11 Eylül - Fahrülmülk, Büyük Selçuklu İmparatorluğu veziri, Nizâmülmülk'ün oğlu (d. 1042 / 1043)

1106


කොම්ප්ටන්–මිලර් පදක්කම යනු, ඕස්ට්‍රේලියාව සහ එංගලන්තය අතර පැවැත්වෙන එක් එක් අළු බඳුන ක්‍රිකට් තරගාවලියක් තුල තරගාවලියේ වීරයා වෙනුවෙන් පිරිනැමෙන ප්‍රදානයකි.

මෙම ප්‍රදානයෙහි සමාරම්භය 2005 වසරෙහි සිදුවූ අතර, එංගලන්තයෙහි පිතිකරු ඩෙනිස් කොම්ප්ටන් සහ ඕස්ට්‍රේලියාවෙහි සියළු-ඉරියව් ක්‍රීඩක කීත් මිලර් අනුව නම් කෙරිණි.  එංගලන්ත සහ වේල්ස් ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලයෙහි (ECB) ප්‍රධාන විධායක ඩේවිඩ් කෝලියර් පවසන පරිදී, "ඩෙනිස් කොම්ප්ටන් පැවතුනේ අපර-යුද්ධ පස්වරු දර්ශන මූර්තියක් ලෙසිනි – ජීවිතයට ආදරය කරමින් සහ ජීවත්වීම වෙනුවෙන් අත්‍යන්තයටම ආදරය දක්වමින් සිටියෙකි. කීත් මිලර්ද මෙවැනිම ආකල්පයක් දැරූ අතර ඔවුන් දෙදෙනා මහත් විරූද්ධවාදීන් වූවා සේම මහත් මිතුරන්ද වූහ."

නව පදක්කම ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණේ  2005 අළු බඳුන තරගාවලියෙහි පළමු ටෙස්ට් තරගය ඇරඹීමට මෙහොතකට පෙර වන අතර, ප්‍රදානය තුලින් බුහුමනට ලක්වූ ක්‍රීඩකයන් දෙදෙන  නියෝජනය කරමින් මිලර්ගේ වැන්දඹුව මාරි චැල්මන් සහ කොම්ප්ටන්ගේ පුත් රිචඩ් සහභාගී වූහ. තරගාවලියෙහි නායකයන් දෙදෙනවූ, මයිකල් වෝන් සහ රිකී පොන්ටිං යන දෙදෙනද සහභාගි වූහ.

පදක්කම්ලාභීහූ

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
ද කොම්ප්ටන්–මිලර් මෙඩ්ල් ඊස් බෝර්න්

ක්‍රිකට් ප්‍රදාන සහ අනුස්ථිතීන්
 2005 වසරෙහිදී සංස්ථාපිත ප්‍රදාන

කොම්ප්ටන් මිලර් පදක්කම


Devekayası, Kütahya ilinin Tavşanlı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1921 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Kütahya il merkezine 34 km, Tavşanlı ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Tavşanlı belde ve köyleri

Devekayası, Tavşanlı


Katsuyoshi Kuwahara (født 30. maj 1944) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1965||2||0
|-
!Total||2||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Katsuyoshi Kuwahara


is a town located in Tagawa District, Fukuoka Prefecture, Japan.

As of 2016, the town has an estimated population of 5,127 and a density of 360 persons per km². The total area is 14.24 km².

The town is known for its small, palm-sized mangoes.

References

External links

Ōtō official website

Towns in Fukuoka Prefecture

Ōtō, Fukuoka


Francisco Collado, más conocido como Paco Collado (Vallecas, Madrid, España, 9 de diciembre de 1960), es un actor, monologuista y humorista español. Ha desarrollado gran parte de su carrera como colaborador en Cruz y Raya y de los programas en solitario de José Mota.

Biografía
Paco Collado nació en el madrileño barrio de Vallecas en 1960. Actualmente reside en Moratalaz con su pareja y sus 3 hijos. Debutó en televisión en la década de los 90 en el programa de  Lluvia de Estrellas imitando a Joan Manuel Serrat. Es un colaborador habitual de los trabajos de José Mota y Juan Muñoz (Cruz y Raya). Desde noviembre de 2013 comienza a colaborar en el programa Me resbala de Antena 3.

Personajes

"El Aberroncho"
"El Aberroncho" es el personaje más famoso de Collado. Aparecido por primera vez en la temporada inicial de La Hora de José Mota en 2009, "El Aberroncho" es un sujeto rústico tocado con una boina, cuya mayor característica es su voz cavernosa, espesa y arrastrada, basada en la de Rafael Taibo, narrador de los documentales de El Mundo Submarino de Cousteau. Generalmente, "El Aberroncho" aparece dando largos discursos sin sentido, utilizando una gramática confusa y llena de palabras y frases como "¡Joaquineee!" o "aberroncharse contra el rocaje vivo", y siempre usando una temática absurdista protagonizada por animales personificados como "el borrico Isaías" (o Jeremías), "la jineta Montse", "el oso Matías" y otros, todos ellos narrados con gran sapiencia por "El Aberroncho". Junto a todo ello, suele intercalar silbidos entre las palabras, y ocasionalmente rompe a cantar canciones populares. A pesar de sus extravagantes apariciones, "El Aberroncho" es considerado por Collado como un personaje benigno.

El origen de la expresión "¡Joaquineee!" proviene de una anécdota de Collado con Joaquín Luqui y el mismo Rafael Taibo. Collado se encontraba haciendo un curso de arte dramático cuando conoció a Joaquín Luqui, y se hicieron amigos con rapidez. Un día, estando ambos en Radio Madrid, Taibo se acercó y saludó a Luqui entonando «¿Cómo estás, Joaquiiiinnnee?». De ahí salió la expresión más famosa del Aberroncho. El nombre del personaje originalmente fue pensado por Collado como "El Abejaruco", pero decidió cambiarlo por El Aberroncho en un golpe de improvisación mientras rodaba el primer capítulo de La Hora de José Mota.

"El Espindargo"
El Espindargo es un personaje utilizado por Collado en la segunda temporada de La Hora de José Mota. El concepto original del personaje es un locuaz taxista que ofrece a su pasajero (José Mota) la posibilidad de disfrutar de una tarifa reducida, en la que disminuye el precio del viaje si le permite desahogarse con él. Tras la afirmativa del pasajero, el "Espindargo" comienza un vehemente y entusiasta monólogo sobre música, cine y otros temas, desatendiendo la conducción del taxi y desorientando y alarmando cada vez más al cliente. Normalmente, el taxista termina atacándole a puñetazos y golpeándole con una sartén hasta que finaliza el trayecto.

Después su primera aparición, "El Espindargo" comenzó a aparecer no sólo conduciendo un taxi, sino también una ambulancia, pilotando un avión, de maître en unos baños e incluso apareciendo como un compañero de celda del otro personaje.

"Burriagas"
"Burriagas" aparece en los sketches de "El Tío La Vara" y "La Leyenda del Tío La Vara" en La Hora de José Mota. Era el consejero del "Tío La Vara", al que apoyaba en su lucha contra el "Capitán Fanegas" hasta la muerte de ambos. Tras el fallecimiento de su amigo se llevó la vara, pero fue incapaz de controlar su poder y ella corrompió su mente, en clara parodia de la criatura "Gollum" de El Señor de los Anillos. Termina siendo controlado por el malvado Tendero.

"Ricardo Boquerone"
Ricardo Boquerone es una parodia del cantante Tonino Carotone, caracterizado por su tendencia a cantar continua e insistentemente la canción Me cago en el amor de dicho autor. El personaje es un galán italiano que sostiene un puro en la mano y ostenta un bigote negro pintado, siempre vestido con traje, corbata y sombrero, y que, en ocasiones, mueve los labios de forma extraña. En varias de sus apariciones trata de seducir a mujeres (e incluso a hombres) susurrándoles en italiano al oído, pero estos intentos suelen fracasar por el visible hastío que "Boquerone" produce en todo aquel que le oye. A pesar de ello, la mayoría de sus sketches suelen terminar con él saliendo de un lugar con un tropel de gente a sus espaldas, cantando una versión instrumental de la mencionada canción.

Apareció por primera vez en el segundo programa de La noche de José Mota que emitió Telecinco y a partir de entonces ha ido ganando fama, llegando a hacer apariciones conjuntas con el mismo Carotone. Collado concibió al personaje como la versión italiana del "Aberroncho", dotado de un carisma muy similar.

Trabajos

Cine
 Sin rodeos (película) (2018)
 Torrente 5: Operación Eurovegas (2014)
 Torrente 4: Lethal Crisis (Crisis letal) (2011).
 Los siete pecados capitales de provincia (2011).
 Ekipo Ja (2007).
 Isi & Disi, alto voltaje (2006).
 Torrente 3: El protector (2005).
 Torrente 2: Misión en Marbella (2001).
 ¡Ja me maaten...! (2000).
 Torrente (1998).
 Ni se te ocurra... (1990).

Televisión
 El pueblo (2021-2023)
 ¿Y si sí? (2021)
 Hoy no, mañana (2019)
 El acabose (2017)
 José Mota presenta... (2015-2018)
 Un Dos Chef (2014)
 Los Tele Tipos (2014)
 Me resbala (2013-2015)
 La noche de José Mota (2013)
 La hora de José Mota (2009-2012)
 Plaza de España: Basílio 1x01 (2011).
 El club del chiste (1x02) (2011).
 Sábado Noche (1x01) (2006).
 Cruz y Raya.com (2001-2004).
 Este no es el programa de los viernes (1998-2001)
 Estamos de vuelta (Dos) (1996-1998)
 Esta noche cruzamos el Mississippi (1995-1997).
 Estamos de vuelta (1995)
 Tutti Frutti (1991).

Teatro
 Monólogos en La Chocita del Oro (2010).
 El Aberronchow (2012).

Colaboraciones
 Colaboración villancico "Regálale la Navidad" con José Mota, Oscar Casañas, los hermanos Fominaya, entre otros (2012).

Referencias

Enlaces externos

 Paco Collado en IMDb

Humoristas de España del siglo XXI
Presentadores de televisión de España
Actores de televisión de España
Actores de teatro de España
Actores de cine de España

Paco Collado


Hary ist ein Ortsteil der Stadt Bockenem in Niedersachsen. Das Dorf hatte am 1. Oktober 2011 368 Einwohner. Es liegt drei Kilometer entfernt westlich von Bockenem und fünf Kilometer entfernt von der östlich verlaufenden A 7.

Geschichte
Am 1. März 1974 wurde Hary in die Stadt Bockenem eingegliedert.

Politik
Aufgrund seiner geringen Einwohnerzahl wird Hary nicht von einem Ortsrat, sondern von einer Ortsvorsteherin vertreten. Aktuell ist Michaela Tegtmeyer (CDU) in dieser Funktion.

Kirche
 Die Katharinenkirche, eine Saalkirche, wurde im Jahr 1753 in barockem Stil erneuert. Eine umfassende Instandsetzung ist in den Jahren 1987/88 erfolgt.

Weblinks
 Hary beim Hildesheimer Kulturportal Kulturium

Einzelnachweise

Geographie (Bockenem)
Ort im Landkreis Hildesheim
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Hildesheim)
Gemeindeauflösung 1974

Hary (Bockenem)


Institut national des langues et civilisations orientales (INALCO) - francusko je sveučilište specijalizirano za podučavanje jezika i kultura svijeta. Njegova pokrivenost pokriva jezike srednje Europe, Afrike, Azije, Amerike i Oceanije.

Langues O'je naziv koji su generacijama davali učenici Specijalne škole, zatim Kraljevske, pa Carske, pa Nacionalne, na istočnim jezicima Pariza, koji je svoj današnji naziv dobio 1971. Među njima je mnogo učitelja - istraživači, lingvisti i diplomati.

Poznati profesori
 Katica Ćulavkova, makedonska pjesnikinja

Izvori

Vanjske poveznice
 INALCO

Pariz
Visokoškolske ustanove u Francuskoj


Le château de Moret-sur-Loing est un ancien château fort, de nos jours en ruines, dont les vestiges se dressent sur l'ancienne commune française de Moret-sur-Loing, au sein de la commune nouvelle de Moret-Loing-et-Orvanne dans le département de Seine-et-Marne, en région Île-de-France.

Le château est inscrit partiellement aux monuments historiques.

Localisation
Le château est bâti sur le rebord du plateau du Gâtinais, au-dessus du Loing et de l'ancienne commune de Moret-sur-Loing, dans le département français de Seine-et-Marne. Il surveillait, peu en amont avec la confluence de la Seine, le pont au franchissement de la rivière sur la vieille route de Paris à la Bourgogne.

Historique

Description
Le château est assis sur le rebord du plateau et ses défenses secondaires descendent en escalier vers la rivière. La ville s'est installée à la tête du pont et sur les pentes de la butte du château. Son donjon rectangulaire à contreforts remonte à .

Protection aux monuments historiques
Le donjon est inscrit par arrêté du , et les parties subsistantes de l'enceinte du donjon sont inscrites par arrêté du .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Seine-et-Marne
 Liste des châteaux de Seine-et-Marne
 Moret-sur-Loing

Liens externes

Moret-sur-Loing
Moret-sur-Loing
Moret-sur-Loing
Monument historique inscrit en 1926
Monument historique inscrit en 1974

Château de Moret-sur-Loing


Danaja je slavno ulje na platnu koje je 1907. godine naslikao slavni austrijski slikar Gustav Klimt. Slika potječe iz Klimtove "zlatne" faze koja se odlikuje intenzivnim dekorativnim lirizmom i formalnom stilizacijom.

Mitska Danaja je bila popularna tema početkom 20. stoljeća jer je korištena kao prikaz božanske ljubavi i simbol transcendentnosti. Naime, prema mitu, dok je kraljevnu Danaju njezin otac, kralj Arga, Akrisios, zatočio u brončani toranj, posjetio ju je i zaveo sam Zeus u obliku neodoljive zlatne kiše. Kao plod ovog obljuba rođen je mitski junak Perzej.

Za razliku od svojih slavnih prethodnika (Titian, Corregio, Rembrandt) čije su Danaje naslikane kao privlačne žene koje leže na mekanim udobnim ležaljkama u pratnji sluškinja, Klimtova je Danaja prikazana sama. No, postavljanjem modela s podignutom nogu, ova slika odaje počast Titianovim slikama s istom temom. Žuto-zlatna boja koja se ističe na slici predstavlja vrhunac Zeusova zavođenja Danaje u obliku zlatne kiše. Očito je iz njezina izraza na licu da je seksualno uzbuđna izazvana zlatnim strujanjem. Još i danas se mogu pronaći različita mišljenja o tomu da li je Klimt želio prikazati Danaju kao naivnu i čistu djevojku ili kao djevojku svjesnu svoje ljepote i seksualnosti. Bujna valovita crvenkasta kosa koja je simbol predanosti, s mnogobrojnim pramenovima koji obavijaju Danajino rame, u finom su formalnom suglasju s mekim naborima tamne i prozirne lake tkanine. U ovom je radu Danaja uvijena u raskošan kraljevski ljubičasti veo koji se odnosi na njezino carsko podrijetlo. Danajin veo je prošaran zlatnim ornamentima kružnog oblika, što također predstavlja harmoniju sa zlatnom kišom. Upravo taj veo, ostatak Danajine odjeće, ide u prilog mišljenju kako Danaja ne spava već slavi smrt svoga djevičanstva. Svim tim kružnim pojedinostima slike, dinamičnu ravnotežu daje crvenkasta bradavica Danajine dojke. Osim pojedinih crvenkastih dijelova njezinog tijela, važnost čini i veličina njezinog bedra što ukazuje bogatstvo oblika ženskog tijela. Promatranjem ovog djela uočljivo je da se umjetnik usredotočio na žensko tijelo i senzualni erotizam u svom radu koji je rezultirao nekim od najljepših djela moderne umjetnosti. Ostala djela koja su u sličnom stilu kao Danaja su Klimtova "Medicina" (1900. – 1907.) i "Vodene zmije" (1904. – 1907.).

Bilješke

Vanjske poveznice

  Gustav Klimt - Danae, the-artinspector.de  Posjećeno 10. svibnja 2018.
 Danae (Gustav Klimt, 1907), Nicanor Parra 2014. na blocdejavier.wordpress.com  Posjećeno 10. svibnja 2018.

Slike Gustava Klimta
Secesija

Danaja (Klimt)


اليوم الدولي للمهاجرين هو يوم دولي أعلنته الجمعية العامة للأمم المتحدة في 4 ديسمبر 2000، على أن يكون يوم 18 ديسمبر من كل عام هو يوما دوليا للمهاجرين بعد الأخذ بعين الاعتبار الأعداد الكبيرة والمتزايدة للمهاجرين في العالم (القرار رقم 45/93). وفي مثل هذا اليوم كانت الجمعية العامة قد اعتمدت الاتفاقية الدولية لحماية حقوق جميع العمال المهاجرين وأفراد أسرهم (القرار رقم 45/158).

تحتفل الكثير من الدول الأعضاء، وكذلك المنظمات الحكومية الدولية والمنظمات غير الحكومية باليوم الدولي للمهاجرين، بعدة طرق من بينها نشر معلومات عن حقوق الإنسان والحريات الأساسية لجميع المهاجرين وأيضا من خلال تبادل الخبرات ووضع الإجراءات التي تكفل حماية تلك الحقوق.

المصادر

أيام الأمم المتحدة
اليونسكو
مناسبات ديسمبر

اليوم الدولي للمهاجرين


Prattsville est une ville (town) située dans l'État américain de l'Arkansas, dans le comté de Grant.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Ville en Arkansas
Comté de Grant (Arkansas)

Prattsville (Arkansas)


වෑකන්ද වලව්ව  2002 වසරේ ශ්‍රී ලංකාවේ තිරගත වූ, ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද, ශ්‍රී ලංකාවේ ධනවත් පාන්තිකයන්ගේ ජීවිත ගැන කියැවෙන සම්මානනීය සිංහල චිත්‍රපටයකි. එහි අධ්‍යක්ෂවරයාට අනූව, සිනමා කෘතිය නිර්මාණයට පාදක කොට ගෙන තිබෙන්නේ, ඇන්ටන් චෙකොෆ්ගේ චෙරි උයන (The Cherry Orchard) නාට්‍යය කථාංගය වේ.

වෑකන්ද වලව්ව චිත්‍රපටය, 2003 කෑන්ස් සිනමා උළෙලටද ඉදිරිපත් කෙරුණි.

රංගන ශිල්පීන්

ඇකඩමි සම්මානයට ඉදිරිපත් වීම
ශ්‍රී ලංකා සිනමා ඉතිහාසය තුල, හොඳම විදෙස් භාෂා චිත්‍රපට කාණ්ඩය යටතේ 2003 ඇකඩමි සම්මානය සඳහා ඉදිරිපත් කල, පළමු ශ්‍රී ලංකික අධක්ෂණය සහිත චිත්‍රපටය වූවේද වෑකන්ද වලව්ව චිත්‍රපටයයි.

මේවාද බලන්න
ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්

ආශ්‍රිත

වෙනත්
ෆිල්ම් රිවීව් ඉන් ස්පිරිචුවලිටි ඇන්ඩ් හෙල්ත් බයි ෆෙඩ්‍රික් ඇන්ඩ් මේරි ඈන් බෘසෙට්
ෆිල්ම් රිවීව් ඉන් ස්ලැන්ට් මැගසින්
Film de Culte
පේජ් ඉන් රොට්න් ටොමාටෝස්
Asiatica Film Mediale 2003
Le Domaine
ඒෂියා-පැසිපික් ආර්ට්ස්

බාහිර සබැඳි

ශ්‍රී ලංකා ජාතික චිත්‍රපට සංස්ථාව - නිල වෙබ් අඩවිය
ඔෆීෂියල් වෙබ් සයිට් ඔෆ් ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් ඉන් ඇසෝසියේෂන් විත් මිනිස්ට්‍රි ඔෆ් කල්චරල් එෆෙයාර්ස්, ශ්‍රී ලංකා

2002 චිත්‍රපට
සිංහල චිත්‍රපට

වෑකන්ද වලව්ව


An Haworthia viscosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Adrian Hardy Haworth. An Haworthia viscosa in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Haworthia

Haworthia viscosa


Nicolae Enache Praida () a fost un actor român.

Biografie
În 1956 a absolvit Institutul de Artă Teatrală și Cinematografică"Ion Luca Caragiale" din București.
A fost nominalizat la premiul Gopo pentru cel mai bun actor în rol secundar.

Filmografie

 Viața nu iartă (1959)
 Aproape de soare (1961)
 Cartierul veseliei (1965)
 Răscoala (1966)
 Subteranul (1967)
 Canarul și viscolul (1970) - jandarmul
 Asediul (1971)
 Puterea și adevărul (1972)
 Felix și Otilia (1972)
 Conspirația (1973)
 Departe de Tipperary (1973)
 Capcana (1974) - Cismarul
 Actorul și sălbaticii (1975) - pompierul
 Ilustrate cu flori de cîmp (1975) - milițian
 Prin cenușa imperiului (1976)
 Urgia (1978)
 Înainte de tăcere (1978)
 Totul pentru fotbal (1978)
 Omul care ne trebuie (1979) - Grigore
 Am o idee!... (1981)
 Orgolii (1982) - turnătorul "Canaris"
 Înghițitorul de săbii (1982)
 Un echipaj pentru Singapore (1982)
 Pădurea nebună (1982) - tatăl lui Darie
 Năpasta (1982)
 Ochi de urs (1983)
 Ca-n filme (1984) - nea Matei, portarul institutului
 Surorile (1984) - activistul comunist Barcan
 Moara lui Călifar (1984)
 Punct... și de la capăt (1987)
 Anotimpul iubirii (1987)
 Moromeții (1987)
 Figuranții (1987)
 Marea sfidare (1990)
 Casa din vis (1992)
 Patul conjugal (1993)
 Dragoste și apă caldă (1993)
 Crucea de piatră (1994)
 Terente, regele bălților (1995)
 Căsătorie de probă (2003) - Cerșetorul
 Ryna (2005) - bunicul Rynei
 Cu un pas înainte (2007) - Tatăl Monicăi (1 episod, 2007)
 Portretul luptătorului la tinerețe (2010) - Cioban Sandu
 Cum mi-am petrecut sfârșitul lumii (2006) - Titi
 Anticamera (2008) - Avramescu
 Îngerașii (2008) - Domnul Sterescu
 Miracolul (1988)
 Singur de cart (1983)
 Destinatia Mahmudia (1981)
 Învingătorul (1981)
 Tridentul nu raspunde (1980)
 Alexandra și infernul (1975)
 La datorie (1968)
 De Pretore Vincenzo (1962) - vânzător de baloane
 Porto-Franco (1961)
 Vara romantica (1961)
 Furtuna (1960)
 La mere'' (1953)

Referințe și note

Legături externe
http://www.imdb.com/name/nm0695137/
http://www.cinemarx.ro/persoane/Nicolae-Praida-100511.html
http://www.istoriafilmului.ro/creator/4090/nicolae-praida
http://www.cinemagia.ro/actori/nicolae-praida-66169/
http://aarc.ro/cineasti/cineast/nicolae-praida

Nașteri în 1933
Decese în 2008
Actori români
Absolvenți ai Universității Naționale de Artă Teatrală și Cinematografică "Ion Luca Caragiale" din București

Nicolae Praida


السعدية قريطيف واشتهرت باسمها الفني ثريا جبران (16 أكتوبر 1952، الدار البيضاء - 24 أغسطس 2020، الدار البيضاء) ممثلة مسرحية وسينمائية مغربية، امتد عملها المسرحي منذ أواخر الثمانينات حتى التسعينات. شغلت منصب وزيرة الثقافة في الحكومة المغربية سنة 2007، لتصبح أول وزيرة فنانة في تاريخ المغرب السياسي. تحمل ثريا وسام الاستحقاق الوطني المغربي، ووسام الجمهورية الفرنسية للفنون والآداب.

النشأة
ولدت بمدينة الدار البيضاء وتحديدا بدرب بوشنتوف في عمق درب السلطان، قادتها قدماها إلى دار الأطفال عين الشق ليس كنزيلة دائمة، بل كزائرة مواظبة على التواجد في فضاء يجمع أفرادا من عائلتها. فقدت والدها والتحقت أمها بالمؤسسة الخيرية لتشغل مهمة مربية، وهو ما قادها لاكتشاف هذا المكان، خاصة أن علاقتها بالدار، التي تجاوزت حدود مقر عمل أمها إلى فضاء تربوي، قد ازدادت تماسكا بعد أن عاشت فترة طويلة تحت رعاية محمد جبران زوج شقيقتها، الذي كان نزيلا بالمؤسسة الخيرية وإحدى الدعامات المسرحية بها، قبل أن يختار الوزرة البيضاء ويصبح مسؤولا عن مصحة دار الأطفال لفترة طويلة من الزمن، بعد أن حاز على شهادة الدولة في التمريض. لم يكن جبران، الذي «أعار» اسمه العائلي للسعدية، مجرد متعهد للطفلة وعنصر أساسي في المنظومة التربوية، بل ساهم إلى جانب دوره في المجال الطبي في استقطاب مجموعة من الوجوه المسرحية إلى دار الأطفال، كما كان إلى جانب عبد العظيم الشناوي، من الأوائل الذين اشتغلوا بالمسرح من أبناء المؤسسة الخيرية، في الوقت الذي كان أغلب النزلاء يفضلون التعاطي للرياضة وكرة السلة على الخصوص.

المسيرة الفنية
تألقت الطفلة على خشبة المسرح البلدي وانتزعت تصفيقات الجمهور، وكانت بدايتها في عالم مسرح الهواة وعمرها لا يتعدى عشر سنوات بالرغم من دورها الصغير في المسرحية. كانت ثريا تحرص على متابعة نبض «الخيرية» من خلال والدتها التي تقاسمها هموم المؤسسة.

اختارت الطفلة سكة المسرح بعد أن شجعها سي محمد والشناوي على السير بعيدا في هذا المجال، خاصة أن المخرج الراحل فريد بن مبارك، أستاذ المسرح، شجعها على الاحتراف، والالتحاق بمعهد المسرح الوطني بالرباط عام 1969، بالرغم مما كان يشكله الانتماء للمسرح من خطورة على صاحبه، إذ كانت الأعمال المسرحية «الملتزمة» تحت مراقبة المخبرين السريين والعلنيين.

ارتبطت الأعمال الفنية لثريا جبران بالبسطاء، وبرعت في أداء أدوار التعبير عن معاناة المحرومين والمهمشين، لأنها عاشت في «خيرية» عين الشق مشاهد حية لكائنات تجتر الأحزان.

كان لها دور في تأسيس الفرق المسرحية (مسرح الفرجة)، (مسرح الشعب)، و(مسرح الفنانين المتحدين)، وأسست وأدرات فرقة (مسرح اليوم). عملت إلى جانب الطيب الصديقي، والمخرج المسرحي عبد الواحد العوزري.

من الوقوف على الخشبة إلى الجلوس على كرسي وزارة الثقافة، هنا أيضا كان الهاجس الخيري حاضرا في برامجها بإعطاء الأولوية للجانب الاجتماعي للفنانين، من خلال مجموعة من التدابير كقانون الفنان وبطاقة الفنان والتغطية الصحية للمشتغلين في هذا القطاع.

أعمالها

أفلام
 1982: غياب، فيلم قصير من إخراج سعد الشرايبي
 1982: دموع الندم، فيلم من إخراج حسن المفتي
 1983: بامو، من إخراج إدريس المريني
 1984: عنوان مؤقت، من إخراج مصطفى الدرقاوي
 1984: الناعورة، من إخراج عبد الكريم الدرقاوي ومولاي إدريس الكتاني
 1984: الزفت، من إخراج الطيب الصديقي
 1986: غراميات، من إخراج لطيف لحلو
 1988: قفطان الحب المنقط بالهوى، من إخراج مومن السميحي
 1991: الصمت، فيلم قصير من إخراج مصطفى الدرقاوي
 1998: زنقة القاهرة، من إخراج عبد الكريم الدرقاوي
 2001: شفاه الصمت، من إخراج حسن بنجلون
 2001: قصر السوق، من إخراج إدريس شويكة
 2001: جنة الفقراء، من إخراج إيمان المصباحي
 2001: أمواج البر، من إخراج محمد إسماعيل
 2002: عطش، من إخراج سعد الشرايبي
 2003: جوهرة بنت الحبس، من إخراج سعد الشرايبي
 2003: رحيل البحر، من إخراج فريدة بورقية
 2007: أركانة، من إخراج حسن غنجة
 2007: عود الورد، من إخراج لحسن زينون

مسلسلات
 2002: صقر قريش
 2003: ربيع قرطبة

مسرحيات
 ديوان عبد الرحمن المجذوب 1980.
 مسرحية أبو نواس 1984.
 مسرحية ألف حكاية وحكاية في سوق عكاظ 1985.
 مسرحية أربع ساعات في شاتيلا 2001.
 مسرحية الشمس تحتضر.
 مسرحية امتى نبدوا.
 مسرحية بوغابة.
 مسرحية امرأة غاضبة.
 مسرحية حكايات بلاحدود.
 مسرحية النمرود في هوليوود.
 مسرحية الجنرال.
 مسرحية طير الليل.
 مسرحية اللجنة.
 مسرحية أيام العز.

وفاتها
توفيت يوم الاثنين 24 أغسطس 2020 الموافق 5 محرم 1442 هـ، عن عمر ناهز 67 عامًا، في مستشفى الشيخ خليفة بن زايد آل نهيان بمدينة الدار البيضاء بعد معاناتها مع مرض السرطان.

طالع أيضا

 سينما مغربية
 نور الدين بكر
 أحمد المعنوني
 حسن الجندي
 ياسين أحجام
 يوسف الجندي (ممثل مغربي)

 عبد الحق الزروالي
 فاطمة وشاي
 خديجة أسد
 حبيبة المذكوري
 عبد الإله عاجل
 أمينة رشيد
 محمد بن براهيم (ممثل)

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من الدار البيضاء
سياسيات مغربيات في القرن 21
سياسيون مغاربة في القرن 21
سياسيون من الدار البيضاء
مخرجات مسرح
مخرجون مسرحيون مغاربة
ممثلات أفلام مغربيات
ممثلات مسرح مغربيات
ممثلون من الدار البيضاء
ممثلون وسياسيون مغاربة
مواليد 1372 هـ
مواليد في الدار البيضاء
وزراء ثقافة المغرب
وزراء حكومة المغرب
وزيرات مغربيات
وفيات 1442 هـ
وفيات السرطان في المغرب
وفيات بسبب جائحة فيروس كورونا في المغرب
وفيات في الدار البيضاء

ثريا جبران


was a town located in Saeki District, Hiroshima Prefecture, Japan.

On November 1, 2004, Ōgaki, along with the towns of Nōmi and Okimi (all from Saeki District), and the former town of Etajima (from Aki District), was merged to create the city of Etajima and no longer exists as an independent municipality.

As of 2003, the town had an estimated population of 8,765 and a density of 329.76 persons per km2. The total area was 26.58 km2.

External links
 Official website of Etajima in Japanese

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture

Ōgaki, Hiroshima


Giovanni Francesco Loredan (Venecija, 27. veljače 1607. – Peschiera del Garda, 13. kolovoza 1661.) bio je mletački književnik i političar, član bogate plemićke obitelji Loredan.

Biografija
Giovanni Francesco Loredan rodio se u Veneciji u granu Santa Maria bogate plemićke obitelji Loredan kao sin Lorenza Loredana i Leonore Boldù. Kad su mu oba roditelja umrla dok je bio vrlo mlad, odgojio ga je stric Antonio Boldù, a učiteljem mu je bio Antonio Colluraffi, koji se više puta spominje u publikacijama Accademije degli Incogniti.

Svoju je mladost podijelio između napornog učenja i ekstravagantnog načina života. Pohađao je nastavu poznatog aristotelovskog filozofa Cesarea Cremonija u Padovi i počeo, prije 1623. godine, oko sebe okupljati skupinu učenjaka koji su tada osnovali Accademiju degli Incogniti (hrv. Akademija nepoznatih), također zvanu Loredanska akademija. Kao osnivač Accademije degli Incogniti i član mnogih drugih akademija, imao je blizak kontakt s gotovo svim učenjacima toga vremena. On i njegov krug odigrali su presudnu ulogu u stvaranju moderne opere. Osim književne djelatnosti, sudjelovao je i u javnim poslovima. S dvadeset godina zabilježen je u Zlatnoj knjizi, ali karijera mu je započela prilično kasno: u rujnu 1632. izabran je u Vijeće mudraca, a 1635. bio je financijski upravitelj tvrđave Palmanova. Po povratku reorganizirao je Accademiju degli Incogniti i, 1638. godine, usprkos pokušajima da to izbjegne, bio je dužan, kao jedini potomak njegove obiteljske grane, ugovoriti brak s Laurom Valier. 1648. napravio je skok u rang javnog tužitelja koji je držao nekoliko puta u 1650-ima. Nakon toga pridružio se uredu državnih inkvizitora i postao član Vijeća desetorice. 1656. godine ušao je u Malo vijeće (ven. Minor Consiglio), to jest među šest patricija koji su zajedno s duždem činili Signoriju. Međutim, možda je tada bio gurnut s funkcije, jer sljedećih godina više nije obnašao važne funkcije. 1660. bio je providur u Peschieri na jezeru Garda. Sljedeće godine, 13. kolovoza 1661., tamo je i umro.

Sekundarni izvori

 Accademico Eteroclito (Francesco Maidalchino), Il Loredano. Panegirico, Venezia 1634.
 G. Brunacci, Vita di Giovan Francesco Loredan, Venezia 1662.
 A. Lupis, Vita di Giovan Francesco Loredan senator veneto, Venezia 1663.
 V. Brocchi, L'accademia e la novella nel Seicento: Giovan Francesco Loredan, "Atti del R. Istituto veneto di scienze, lettere e arti", s. 7, IX (1897–98), str. 284–311.
 N. Ivanoff, Giovan Francesco Loredan e l'ambiente artistico a Venezia nel Seicento, "Ateneo veneto", III 1965, pp. 186–190.
 A. Morini, Sous le signe de l'inconstance. La vie et l'oeuvre de Giovan Francesco Loredan (1606-1661), plemeniti vénitien, fondateur de l'Académie des Incogniti, dis., Université de Paris IV, 1994.
 A. Morini, Giovan Francesco Loredan: sémiologie d'une crise, "Revue des études italiennes", XLIII 1997, pp. 23–50.
 M. Miato, L ' Accademia degli Incogniti di Giovan Francesco Loredan. Venezia (1630. – 1661.), Firenze 1998.
 A. Morini, Giovan Francesco Loredan (1606-1661): le retour à la bergerie, u: Soulèvements et ruptures: l'Italie en quête de s revolution. Actes du Colloque du CSLI, cura di B. Toppan, Nancy 1998, pp. 73–88.
 Giovan Francesco Loredano, Morte del Volestein e altre opere, a c. di L. Manini, La Finestra editrice, Lavis 2015 .
 Rosand, Ellen, Opera u Veneciji sedamnaestog stoljeća: stvaranje žanra. Sveučilište California Press, 2007

Izvori

Životopisi, Mletačka Republika
Mletačko plemstvo
Povijest Italije do 1815.

Giovanni Francesco Loredan


Les Voix du tocsin est un tableau du peintre Albert Maignan réalisé en 1888 et conservé au Musée de Picardie à Amiens.

Histoire

Lors d'une visite du clocher de l'église de Saint-Prix, village près de Paris où il résidait, Albert Maignan conçu le projet de réaliser un tableau de grand format représentant une cloche battant à la volée. Cette œuvre fut longuement mûrie, modifiée à plusieurs reprises est enfin terminée en 1888. Exposée au Salon puis à l'Exposition universelle de 1889, elle fut présenté à l'Exposition française à Moscou en 1891 et en 1892, exposé au Musée de Picardie à Amiens. L'accueil chaleureux du public amiénois, incita, par la suite, Albert Maignan à léguer son fonds d'atelier et sa collection d'objets d'art antiques et médiévaux au musée. Propriété de l'État, Les Voix du tocsin fut mis en dépôt au musée de Picardie dès 1892.

En 1918, le tableau fut roulé puis évacué à la suite de la destruction partielle du musée de Picardie, lors de la dernière offensive allemande au cours de la Grande Guerre. Invisible depuis cette date, le tableau fut restauré de 2016 à 2019 à la Fondation Taylor.

Caractéristiques

Il fallut six années d'effort à Albert Maignan pour réaliser ce qu'il considérait comme son « œuvre capitale ». Inspirée par les œuvres de Raphaël et de Michel-Ange, cette œuvre monumentale illustre sous une forme allégorique, un moment d'histoire : une  cloche sonnant à la volée, actionnée par des génies tirant les cordes donne l'alerte. Les corps dénudés et enchevêtrés des génies barrent la composition. Dans le coin inférieur gauche, des flammes s'échappent d'un toit d'église qu'on peut identifier à la cathédrale de Strasbourg. Au premier plan, gît un drapeau tricolore en lambeau.

Le tableau illustre la fureur et le bruit d'une nuit de combats de septembre 1870 lors de la guerre franco-prussienne. Albert Maignan renouait ainsi avec les tableaux d'histoire qui l'avait fait connaîtra au début de sa carrière.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 Bruno Foucart, François Legrand, Véronique Alemany-Dessaint, Olivia Voisin, Albert Maignan. peintre et décorateur du Paris fin de siècle, cat. exp. Paris, Fondation Taylor,  - , Paris, éd. Norma, 2016, Notice.

Articles connexes

 Albert Maignan
 Musée de Picardie
 Allégorie (arts visuels)

Liens externes

 Les Voix du tocsin
 Fondation Taylor : Les Voix du tocsin

Tableau d'un peintre français
Tableau réalisé en 1888
Peinture allégorique
Instrument de musique dans la peinture
Église dans la peinture
Cathédrale Notre-Dame de Strasbourg
Incendie dans la peinture
Grand Est dans la peinture
Guerre franco-allemande de 1870 dans la peinture
Œuvre conservée au musée de Picardie

Les Voix du tocsin


Edward Valentine Blomfield ( - ) est un érudit classique anglais et frère de l'évêque Charles James Blomfield.

Biographie
Blomfield est né à Bury St Edmunds, le deuxième fils des six enfants de Charles Blomfield (1763–1831), un maître d'école (tout comme le grand-père d'EV Blomfield, James Blomfield), et conseiller municipal en chef de Bury St Edmunds, et sa femme, Hester (1765–1844), fille d'Edward Pawsey, un épicier de Bury.

Edward acquiert une grande réputation pour l'apprentissage et les réalisations générales, étant un bon linguiste et dessinateur moderne, ainsi qu'un brillant érudit  du Caius College, Cambridge, en 1807.

En 1811, il obtient son BA et se classe treizième wrangler. Il obtient cependant des distinctions classiques qui sont alors ouvertes au concours : il est médaillé Browne en 1809 et 1810 (l'année précédente, il est battu par un candidat, mais reçoit un prix de livres du vice-chancelier, le Dr Barnes), prix des membres en 1812, et enfin médaillé classique du premier chancelier .

Son propre collège ayant tous ses membres, il fut élu à un poste de maître de conférence classique à l'Emmanuel College  qu'il conserve jusqu'à sa mort en 1816. Il est mort d'une fièvre contractée lors d'une longue tournée de vacances en Suisse cette année-là. Il réussit, après être tombé malade à Douvres, à rejoindre Cambridge, où il meurt le 3 octobre, et est enterré à l'Emmanuel College Chapel, dans le cloître où se trouve une tablette à sa mémoire, avec une inscription de son frère, Charles James .

En 1813, il se rend en Allemagne et fait la connaissance de quelques-uns des grands érudits de ce pays. A son retour, il publie dans le Museum Criticum (n° ii), un intéressant mémoire sur « L'état actuel de la littérature classique en Allemagne ».

Travaux
Son travail principal est une traduction de la grammaire grecque de Matthiae, un livre encore sans égal dans sa manière. Il le termine au printemps de 1816, avec l'intention de le compléter d'index et d'annexes, à l'automne. Son frère Charles James l'édite, avec un court essai sur les vertus et l'apprentissage du traducteur. Edouard a lu ce livre au cours d'une tournée en Allemagne, entreprise en 1813, dès que les événements de cette année-là ont ouvert le continent aux voyageurs anglais. Un autre fruit de cette tournée est un article au Museum Criticum sur "L'état de la littérature classique en Allemagne", un sujet qui est alors presque inconnu en Angleterre. Outre quelques autres articles versés au ' Museum ', Blomfield a projeté un lexique grec-anglais pour remplacer les anciens lexiques grec-latin de Scapula et Hedericus, qui donnaient des difficultés inutiles aux étudiants et n'étaient ni complets ni exacts. Il publie un exemplaire de son Lexique, qui est bien accueilli, et ses plans semblent avoir été rationnels et prometteurs .

Références

Liens externes

Étudiant de Gonville and Caius College
Décès en octobre 1816
Naissance en février 1788
Décès à 28 ans

Edward Valentine Blomfield


Samuel McRoberts, né à Malta Bend le  et décédé à New York le , est un avocat, homme d'affaires et général américain.

Biographie
Il fréquente l'Université Baker, où il obtient une maîtrise en 1894. Il est également diplômé de l'Université du Michigan en 1893 avec un LL.B. et est admis au barreau.

McRoberts pratique le droit à Chicago. De 1895 à 1900, il est avocat pour Armour and Company, avant de passer au département financier. Son succès en tant que directeur et cadre le conduit à être nommé trésorier de la société et directeur général en 1904. Pendant qu'il est chez Armour, il est également président de l' pendant trois ans.

Il déménage à New York en 1909, devenant vice-président de la National City Bank of New York jusqu'à sa démission en 1917.

En 1917, il est des hommes d'affaires et dirigeants d'entreprise dont les services sont sollicités par le gouvernement en raison de leur expertise dans la fabrication, ainsi que d'autres compétences en matière de production et de gestion de matériel. McRoberts est d'abord nommé major pour le service dans l'Ordnance Department à Washington, D.C.. Le 28 novembre 1917, il est promu colonel et nommé chef de la Division des achats. Le 8 août 1918, il est promu général de brigade et envoyé en France, où il sert jusqu'à la fin de la guerre. Au cours de son service militaire, McRoberts fourni des conseils et des orientations sur la sélection des sites pour les usines, ainsi que d'autres fonctions de gestion, y compris les finances et la budgétisation, la conception des chaînes de montage et les calendriers de production.

Après la guerre, McRoberts reprend sa carrière commerciale. En 1922, il devint président de la , poste qu'il occupe jusqu'à sa retraite en 1925. En outre, il siège au conseil d'administration de plusieurs institutions financières et d'autres sociétés, dont l' et la Chicago, Milwaukee, St. Paul and Pacific Railroad.

Il fait des dons à de nombreuses causes caritatives. Il publie deux livres, The Extension of American Banking in Foreign Countries' (1910) et Russia's Future Needs for Capital'' (1916).[3] L'Université Baker lui a décerné le diplôme honorifique de LL.D. en 1919. Il est président de l' de 1930 à 1932.

Sources

Naissance en décembre 1868
Décès en septembre 1947
Avocat américain du XIXe siècle
Étudiant de l'université Michigan Law School
Chevalier de la Légion d'honneur
Récipiendaire de l'Army Distinguished Service Medal
Général des Forces armées des États-Unis
Homme d'affaires américain
Décès à 78 ans

Samuel McRoberts (1868-1947)


الطريق الثوري ، أول رواية للكاتب ريتشارد ييتس، وكان الدور النهائي لجائزة الكتاب الوطني في عام 1962 جنبا إلى جنب مع كاتش 22 وMoviegoer. عندما تم نشرها عن طريق Atlantic-Little، وبراون في 1961، تلقت اشادة من النقاد، وصحيفة نيويورك تايمز استعرضتها قائلة بأنها «متقنة... كتاب رائع ومقلق للغاية.»

في عام 2005 تم اختياره من قبل تايم بوصفه واحدا من أفضل 100 رواية باللغة الإنكليزية من 1923 إلى الوقت الحاضر.

العنوان
عندما قابل ديويت هنري وجيفري كلارك ياتس في برنامج وينتر، في 1972 شرح ياتس موضوع العنوان:

ما لم يذكره ياتس أن عنوان الكتاب مستعار من الطريق ثوري فعلي والذي كان يقع بداية على بعد بضعة أمتار من بيت الطفولة في سكاربورو، نيويورك.

ملخص الرواية
مجموعة في عام 1955، الرواية تركز على آمال وتطلعات فرانك أبريل ويلر، الواثق كونيتيكت عن سكان الضواحي الذين يرون انفسهم مختلفين جدا عن جيرانهم في عقارات الثوري هيل. في المشهد الافتتاحي، يبدا أبريل كهاوى سيئ للغاية في الإنتاج الدراميللغابة المتحجرة :

كانت تعمل وحدها، وتتباطا وتتبابوضوح مع كل سطر. قبل نهاية الفصل الأول يتاكد الجمهور كتاكد الممثلين أن يقولوا انها كانت قد فقدت قبضتها، وسرعان ما يكونوا جميعا متاثرين لها. كانت قد بدأت بالتناوب بين إيحاءات مسرحية كاذبة وبيضاء وبين الجمود؛ فقد كان كتفيها مشتبكان عاليا، وعلى الرغم من المكياج الكثير فانك تستطيع أن ترى دفء الإذلال الإنساني في وجهها ورقبتها.

و بعد العرض فان فرانك وأبريل تصارعا بشدة على جانب الطريق السريع.

وسعيا للخروج من وهدة الضواحي، فان أبريل يقنع فرانك أنه ينبغي أن تتحرك إلى باريس، حيث سوف تعمل وتقدم الدعم له في حين أنه يدرك ان طموحه مبهم ليكون شيئا آخر غير عامل مكتب.ووعد فرانس يضع عصابة عن مشاكلهما الزوجية في الوقت الحاضر. وفرانك (الذي تسرد الرواية من وجهة نظره كثيرا)يظن انه على الرغم من أنها تعبر ظاهريا إلى أبريل، لا يبدو مشجع لفكرة فرانس كما أبريل، والقيام بها للحصول على الحد الأدنى في العمل من دون وضع أي تقرير بديل. أبريل، في المقابل، تقوم باتخاذ خطوات ملموسة لتحقيق هذه الخطوة. عندما تضع طفلهما الثالث، وتخطط لمغادرة أميركا، ليس لان فرانك يحظى بالإطراء والمديح والثناء من رؤسائه في العمل، وبداية لتحديد وظيفته مع الدنيوية.

أبريل، تطغى عليها نتيجة للحالة، وغير قادرة على التعامل مع الذين يعيشون على الطريق الثوري لفترة غير محددة، ومحاولات لإفشال ذات طفلها، وبذلك يتم نقله إلى المستشفى ويموت بسبب فقدان الدم. اما فرانك، التي تضرر بشدة خلال هذه المحنة، وشعر بالذنب العميق من نتائجها، فقد ترك كقوقعة فارغة لرجل.

الموضوع
في أكتوبر 1999 مسألة مراجعة بوسطن، نقلت ييتس على موضوعه المركزي: «إذا كان عملي على موضوع معين، فهو موضوع بسيط: أن معظم البشر وحيدون، وهنا تكمن مأساتهم». الإحباط الذي سببه ويلرز والتوق إلى شيء أفضل يمثل البقايا المهلهلة من الحلم الأميركي.

أهمية أدبية
ستيوارت O'Nan قال في كتابته The Lost World of Richard Yates : كيف لكاتب كتاب Age of Anxiety ان يختفي هكذامن الكتابة"

وليام Styron، الذي كان قدم قراءة للرواية في افتتاح الفصل في جامعة بوسطن، ودعا الطريق الثوري قائلا: «كتاب ماهر، ساخر، جميل يستحق أن تكون كلاسيكي».

و قال عنهكورت فونيغوت بأنه: "غاتسبي العظيم في وقتى... واحد من أفضل الكتب لواحد من أبناء جيلي".

تينيسي وليامز أشاد أيضا بالكتاب قائلا: «هنا هو أكثر من الكتابة الجميلة، وهو إضافة إلى الكتابات الجيدة، ممايجعل من الكتاب كتابا غزيرا ومفعما بالحياة. إذا كان الأمر يحتاج إلى المزيد لتقديم تحفة في الخيال الأمريكي الحديث، وأنا متأكد من أنني لا أعرف ما هو عليه».

فيلم التكيف
كاتب السيناريو جوستين Haythe اعد الرواية لتصوير فيلم عن طريق Evamere Entertainment(سابقا HartSharp Entertainment) مع بي بي سي فيلمز. الطريق الثوري قد اخرج من قبل سام منديس مخرج فيلم (American Beauty) والذي رشح للأوسكار وتيتانيك النجوم كيت وينسلت وليوناردو دي كابريو، جنبا إلى جنب مع الحائز على جائزة الاوسكار تيتانيك النجم كاثي بيتس. ولقد فتحت في 26 ديسمبر 2008 استعراض عن طريق ديفيد Ansen ، وديفيد Denby ، وتود ماكارثي، وميك لاسال، وجريج وايت، وبيتر ترافرز، و روجر ايبرت وغيرهم من النقاد السينمائيين البارزين.

المراجع

وصلات خارجية

 مراجعة للرواية
 [http://www.nysun.com/arts/reconsiderations-richard-yatess-revolutionary-road/81093/ Reconsiderations]
 مقال عن الرواية والفيلم في «الرئيس الجديد للجمهورية«

الخيال في 1955
الإجهاض في الخيال
خيانة زوجية في روايات
روايات أمريكية اقتبست سينمائيا
روايات أمريكية في 1961
روايات أولى
روايات تجري أحداثها في كونيتيكت
روايات تقع أحداثها في عقد 1950
كتب عن الاكتئاب

الطريق الثوري


Iradam war eine polnische Automarke.

Unternehmensgeschichte
Adam Gluck-Głochowski arbeitete seit 1921 an dem Entwurf eines Kleinwagens. 1925 gründete er das Unternehmen Inż. Adam Gluck-Głochowski in Krakau und begann mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname Iradam war abgeleitet von den Vornamen Irena und Adam des Ehepaars Głuchowski. 1939 endete die Produktion nach nur wenigen hergestellten Exemplaren.

Fahrzeuge

Das Unternehmen stellte Kleinwagen her. Im ersten Modell sorgte ein Einbaumotor von J.A.P. mit 495 cm³ Hubraum für den Antrieb der bei 1800/min 6 PS leistete. Der Motor war im Heck montiert. Die Höchstgeschwindigkeit betrug 58 km/h. Der Verbrauch lag bei 3,5 bis 4 Liter auf 100 km. Der Motor wurde mit einem mechanischen Hebel links neben dem Fahrer angeworfen. Zur Gewichtserleichterung war der Fahrzeuglängsträger mit etlichen Erleichterungsbohrungen versehen. Später fand ein Motor von J.A.P. mit 600 cm³ Hubraum Verwendung. In den 1930er Jahren trieb ein Zweizylinder-Zweitaktmotor mit 1000 cm³ die Fahrzeuge an. Im Angebot waren offene und geschlossene Karosserien, die Platz für vier Personen boten.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 2 G–O. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)

Weblinks
 GTÜ Gesellschaft für Technische Überwachung mbH (abgerufen am 4. März 2012)
 Foto

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Polen)
Unternehmen (Krakau)

Iradam


Hòn Bà es un islote en el Mar de China Meridional. El islote pertenece a Vietnam,  que lo incluye administrativamente como parte de la provincia de Ba Ria-Vung Tau. El islote es famoso, gracias al templo que existe en su territorio. Se localiza en las coordenadas geográficas , Posee una superficie de 0,90 kilómetros cuadrados con un largo de 130 metros y un ancho de 90 metros.

Véase también
 Geografía de Asia
 Geografía de Vietnam

Referencias

Enlaces externos

Archipiélagos e islas de Vietnam

Hòn Bà


Bourne puede hacer referencia a:

Geografía
 Bourne, una población en Massachusetts, Estados Unidos.
 Bourne, una población en Lincolnshire, Inglaterra.
 El río Bourne, en Wiltshire, Inglaterra.
 El río Bourne, en Berkshire, Inglaterra.
 El río Bourne, en Dorset, Inglaterra.
 El río Bourne, en Chertsey, Inglaterra.
 El río Bourne, en Addlestone, Inglaterra.
 El río Bourne, en Kent, Inglaterra.

Personajes reales
 Edward G. Bourne (1860-1908), historiador e hispanista estadounidense.
 Evan Bourne (1983), nombre artístico del luchador profesional estadounidense Matthew Korklan.
 James Bourne (1983), cantante y compositor inglés.
 Randolph Bourne (1886-1918), escritor estadounidense.
 Stephen Bourne, informático autor del Bourne Shell.

Ficción
 Jason Bourne es un personaje de ficción creado por el novelista Robert Ludlum.
 The Bourne Identity, novela y película cuyo personaje protagonista es Jason Bourne.
 The Bourne Supremacy, novela y película cuyo personaje protagonista es Jason Bourne.
 The Bourne Ultimatum, novela y película cuyo personaje protagonista es Jason Bourne.
 The Bourne Legacy, película cuyo personaje protagonista es Aaron Cross.

Otros
 Bourne Shell, programa informático cuya función consiste en interpretar órdenes.

Bourne


Die Bulgarian International 2001 im Badminton fanden Ende Oktober 2001 statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=2F8456D9-481B-408C-851D-A07B8F4F2E6B

2001
Badminton 2001

Bulgarian International 2001


Filme sovietice din: 1971 — 1972 — 1973

Aceasta este o listă de filme produse în Uniunea Sovietică în 1972.

Referințe și note

Legături externe
 Filme sovietice din 1972 la Internet Movie Database

1972
Sovietică, Uniunea
Filme

Listă de filme sovietice din 1972


كأس اليابان  هو أعلى مستوى سباق خيل في اليابان. يجري هذا السباق في نهاية شهر نوفمبر على حلبة سباق طوكيو في تشوفو، طوكيو بمسافة 2400 متر على أرضية عشبية. تبلغ قيمة الجائزة للسباق 533 مليون ين حيث يعتبر من أعلى جوائز سباقات الخيل في العالم.

معلومات السباق
 حلبة السباق: حلبة سباق طوكيو
 المسافة: 2400 متر
 حالة المسار، عشبي، يساري
 تقييم الجري: عمر 3 سنوات وفوق، أصيل
 وزن:
 عمر 3 سنوات وفوق 55 كغ
 عمر 4 سنوات وفوق 57 كغ
 2 كغ مسموحة لفصائل نصف الكرة الأرضية الجنوبي لعمر فوق 3 سنوات
 عوامل الأمان: 18

جوائز
مجموع كلي بقيمة 533,500,000 ين
 الجائزة الأولى 250,000,000 ين
 الجائزة الثانية 100,000,000 ين
 الجائزة الثالثة 63,000,000 ين
 الجائزة الرابعة 38,000,000 ين
 الجائزة الخامسة 25,000,000 ين

الفائزون

{| class = "sortable" | border="1" cellpadding="0" style="border-collapse: collapse; font-size:90%"
|- bgcolor="#77dd77" align="center"
| width="36px" | عام
| width="132px" | رابح
| عمر
| width="135px" | فارس
| width="150px" | مدرب
| width="190px" | مالك
| زمن
|-
| 1981
| Mairzy Doates
| 5
| أنتوني اسموسين
| John Fulton
| Arno Schefler
| 2:25.3
|-
| 1982
| Half Iced
| 3
| Don MacBeth
| Stanley M. Hough
| Bertram R. Firestone
| 2:27.1
|-
| 1983
| Stanerra
| 5
| Brian Rouse
| فرانك دون
| فرانك دون
| 2:27.6
|-
| 1984
| Katsuragi Ace
| 4
| Katsuichi Nishiura
| Kazumi Domon
| Ichizo Node
| 2:26.3
|-
| 1985
| Symboli Rudolf
| 4
| Yukio Okabe
| Yuji Nohira
| Symboli Bokujo
| 2:28.8
|-
| 1986
| Jupiter Island
| 7
| Pat Eddery
| كلايف بريتن
| Marquess of Tavistock
| 2:25.0
|-
| 1987
| Le Glorieux
| 3
| Alain Lequeux
| Robert Collet
| Sieglinde Wolf
| 2:24.9
|-
| 1988
| Pay The Butler
| 4
| Chris McCarron
| روبرت جاي فرانكل
| Edmund A. Gann
| 2:25.5
|-
| 1989
| Horlicks
| 6
| Lance O'Sullivan
| Dave O'Sullivan
| Graham de Gruchy
| 2:22.2
|-
| 1990
| Better Loosen Up
| 5
|
| David Hayes
| Gabe Farrah, et al
| 2:23.2
|-
| 1991
| Golden Pheasant
| 5
| Gary Stevens
| تشارلز إي. ويتنغهام
| McNall / واين جريتزكي
| 2:24.7
|-
| 1992
| Tokai Teio
| 4
| Yukio Okabe
| Shoichi Matsumoto
| Masanori Uchimura
| 2:24.6
|-
| 1993
| Legacy World
| 4
| Hiroshi Kawachi
| Hideyuki Mori
| Horse Tajima Co.
| 2:24.4
|-
| 1994
| Marvelous Crown
| 4
| Katsumi Minai
| Makoto Osawa
| Sadao Sasahara
| 2:23.6
|-
| 1995
| Lando
| 5
| ميخائيل روبرتس
| Heinz Jentzsch
| Gestüt Haus Ittlingen
| 2:24.6
|-
| 1996
| Singspiel
| 4
| فرانكي ديتوري
| Michael Stoute
| محمد بن راشد آل مكتوم
| 2:23.8
|-
| 1997
| Pilsudski
| 5
| Michael Kinane
| Michael Stoute
| Lord Weinstock
| 2:25.8
|-
| 1998
| El Condor Pasa
| 3
| Masayoshi Ebina
| Yoshitaka Ninomiya
| Takashi Watanabe
| 2:25.9
|-
| 1999
| Special Week
| 4
| Yutaka Take
| Toshiaki Shirai
| Hiroyoshi Usuda
| 2:25.5
|-
| 2000
| T M Opera O
| 4
| Ryuji Wada
| Ichizo Iwamoto
| Masatsugu Takezono
| 2:26.1
|-
| 2001
| Jungle Pocket
| 3
| Olivier Peslier
| Sakae Watanabe
| Yomoji Saito
| 2:23.8
|-
| 2002
| Falbrav
| 4
| فرانكي ديتوري
| Luciano d'Auria
| Scuderia Rencati
| 2:12.2
|-
| 2003
| Tap Dance City
| 6
| Tetsuzo Sato
| Shozo Sasaki
| Yushun Horse Syndicate
| 2:28.7
|-
| 2004
| Zenno Rob Roy
| 4
| Olivier Peslier
| كازو فوجيساوا
| Shinobu Oosako
| 2:24.2
|-
| 2005
| Alkaased
| 5
| فرانكي ديتوري
| Luca Cumani
| Michael Charlton
| 2:22.1
|-
| 2006
| Deep Impact
| 4
| Yutaka Take
| Yasuo Ikee
| Kaneko Makoto Holdings Co.
| 2:25.1
|-
| 2007
| Admire Moon
| 4
| Yasunari Iwata
| Hiroyoshi Matsuda
| Darley Japan Farm Co. Ltd.
| 2:24.7
|-
| 2008
| Screen Hero
| 4
| Mirco Demuro
| Yuichi Shikato
| Teruya Yoshida
| 2:25.5
|-
|2009
|فودكا
|5
|كريستوف لومير
|Katsuhiko Sumii
|Yuzo Tanimizu
|2:22.4
|-
|2010
|Rose Kingdom
|3
|Yutaka Take
|Kojiro Hashiguchi
|Sunday Racing
|2:25.2
|-
|2011
|بوينا فيستا (توضيح)
|5
|Yasunari Iwata
|Hiroyoshi Matsuda
|Sunday Racing Co Ltd
|2:24.2
|-
|2012
|Gentildonna
|3
|Yasunari Iwata
|Sei Ishizaka
|Sunday Racing Co Ltd
|2:23.1
|-
|2013
|Gentildonna
|4
|ريان مور (فارس)
|Sei Ishizaka
|Sunday Racing Co Ltd
|2:26.1
|-
|2014
|حماة
|4
|Christophe Soumillon
|Katsuhiko Sumii
|U Carrot Farm
|2:23.1
|-|

اقرأ أيضاً
 طوكيو يوشون
 كأس رويال السعودي

مراجع

الرياضة في اليابان
سباقات الخيل في اليابان
سباقات خيل

كأس اليابان


Timin (C5H6N2O2, 2-oksi-4-oksi-5-metilpirimidin, 2,4-dioksi-5-metilpirimidin, 5-metilurasil), DNA'daki nükleik asitlerin bazlarından biri olan moleküldür. Adenin ile bir baz çifti oluşturabilir. Adenin ile aralarında 2 adet zayıf Hidrojen bağı bulunur.

Timin, deoksiriboz ile birleşince bir nükleosit olan timidin'i oluşturur. Timidin, bir, iki ya da üç fosforik asit grubuyla birleşerek sırasıyla TMP, TDP ve TTP'yi (timidin monofosfat, timidin difosfat ve timidin trifosfat) oluşturur.

RNA'da timin yerine urasil bulunur.

Pirimidinler
Nükleobazlar

Timin


Kim Utzon (født 1. januar 1957 på Frederiksberg) er en dansk arkitekt og søn af Jørn Utzon.

Utzon er uddannet ved Kunstakademiets Arkitektskole hvor han studerede i 1976–1981. Senere gik han ind i Utzon Associates hvor han samarbejdede med faren og broren Jan Utzon. Dette samarbejde førte blandt andet til opførelse af Paustians Hus i København.

Utzon har drevet arkitektfirmaet Kim Utzon Arkitekter siden 1985.

Udvalgte værker
 Paustians Hus
 Arbejdsgiverforeningen for Handel, Transport og Services hus
 Utzonsenteret i Aalborg i samarbejde med Jørn Utzon
 Dunkers kulturhus i Helsingborg

Priser
 1987 – Betonelement-Prisen for Paustians Hus, sammen med broren Jan og faren Jørn
 2001 – Eckersberg Medaillen
 2004 – Betonelement-Prisen for Kalkbrænderihavnen i København, Dunkers kulturhus i Helsingborg og Rosendahl A/S domicil i Hørsholm

Eksterne kilder og henvisninger

Arkitekter fra Danmark
Modtagere af Eckersberg Medaillen
Personer fra Frederiksberg

Kim Utzon


Le Marechal Chapochnikov () est un destroyer de la classe Oudaloï mis en service dans la marine russe en 1985. Il est nommé d'après le maréchal Boris Chapochnikov.

Historique
Le 6 avril 2003, le Marechal Chapochnikov appareille en compagnie de l'Amiral Panteleïev et le pétrolier Vladimir Kolechitski, pour un déploiement dans l'océan Indien, où des exercices avec la marine indienne sont prévus pour mai 2003. Un certain nombre de navires de la flotte de la mer Noire, ainsi que, éventuellement, des sous-marins lance-missiles de croisière, rejoindront le déploiement.

Le 6 mai 2010, l'infanterie navale russe déployée depuis le Marechal Chapochnikov secourt le pétrolier détourné MV Université de Moscou. L'ensemble de l'équipage s'en est sorti indemne. Le pétrolier avait été détourné par des pirates somaliens le 5 mai 2010 au large de Socotra. Les commandos du Marechal Chapochnikov ont tué un pirate tandis que 10 autres seront capturés lors de la libération du pétrolier.

En novembre 2014, le destroyer fait partie d'un déploiement de quatre navires dans les eaux internationales au large de l'Australie. Le déploiement serait lié au sommet du G-20 à Brisbane en 2014 et aux tensions croissantes entre les deux nations.

En 2017, le navire reçoit des mises à niveau de ses systèmes d'armes et de ses capteurs. La mise à niveau comprend le système de lancement vertical 3S14 avec 16 systèmes de lancement vertical pour les missiles de la famille Kalibr et deux lanceurs 3S24 pour le complexe de missiles quadruple 3M24.

Le 16 février 2018, un incendie ravage le navire à l'encrage à Vladivostok. Les 106 membres d'équipage sont évacués. Le 10 juillet 2020, alors reclassé comme frégate, il commence les essais en mer après avoir reçu des mises à niveau. En avril 2021, il lance des missiles Kalibr contre une cible terrestre et une cible navale, situées respectivement à plus de 1 000 km et 100 km. Une autre modernisation est achevée à l'automne 2021.

Du 21 au 23 juin 2022, le Marechal Chapochnikov et la corvette  visitent le port de Manille aux Philippines. Le 25 juin, les navires ainsi que le pétrolier Pechenga arrivent dans la baie de Cam Ranh, au Viêt Nam. Le 5 septembre, le destroyer participe à l'exercice  en mer du Japon. Le 15 septembre, il prend part à la seconde patrouille navale conjointe russo-chinoise, avec les corvettes Sovershenny, Gromky, Aldar Tsydenzhapov et le pétrolier Pechenga.

Du 21 au 27 décembre 2022, le Marechal Chapochnikov et le croiseur russe (navire amiral) de la flotte du Pacifique Varyag, les corvettes russes  et  ont effectué des exercices conjoints en mer de Chine orientale avec la marine chinoise.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des navires de la flotte maritime militaire de Russie

Liens externes

Bateau lancé en 1984
Destroyer de la Marine soviétique
Destroyer de la Flotte maritime militaire de Russie
Navire construit en Russie

Marechal Chapochnikov (destroyer)


Kusumlar, Bursa ilinin Orhaneli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Kusumlar mahallesi'nün adı Osmanlı arşiv kayıtlarına göre hiçbir değişikliğe uğramadan günümüze kadar gelmiştir.

Coğrafya
Bursa iline 62 km, Orhaneli ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Orhaneli'nin mahalleleri

Kusumlar, Orhaneli


Copanca este o rezervație naturală silvică în raionul Slobozia, Transnistria, Republica Moldova. Este amplasată în ocolul silvic Copanca, Copanca, parcelele 41, 43, 44. Are o suprafață de 167 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Bender.

Referințe

Copanca
Geografia Transnistriei

Rezervația naturală Copanca


Brautarholt er þorp í  Skeiða- og Gnúpverjahreppi. Íbúar voru 65 árið 2023.

Þar er sundlaugin Skeiðalaug og félagsheimili. Auk þess er þar leikskóli, tjaldsvæði og hótel.

Tengill
Brautarholt á South.is

Tilvísanir
Þéttbýlisstaðir Íslands
Skeiða- og Gnúpverjahreppur

Brautarholt (Skeiða- og Gnúpverjahreppi)


Prikubanski  es un jútor del raión de Krasnoarméiskaya del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en la orilla derecha del río Kubán (en el lugar donde surge su distributario Anguélinski), frente a Yekaterínovski y junto al Bosque Rojo del Kubán, 35 km al sudeste de Poltávskaya y 41 km al oeste de Krasnodar. Tenía 500 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Novomyshastovskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Прикубанский.

Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net
 en Panoramio
 en Panoramio

Localidades del raión de Krasnoarméiskaya del krai de Krasnodar

Prikubanski (Krasnoarméiskaya, Krasnodar)