Tjerepovets (, ) er by i Vologda oblast i Den Russiske Føderation. Byen ligger ved Rybinskreservoiret ved bredden Sjeksnafloden. Tjerepovets har  indbyggere, og dermed den største by i oblasten.

Geografi

Tjerepovets ligger i den centrale del af den Østeuropæiske Slette, i den sydvestlige del af Vologda oblast, 527 km nord for Moskva og 532 km øst for Sankt Petersborg. Afstanden til oblastens administrative center, Vologda, er 140 km. Tjerepovets ligger i skæringspunktet mellem tre transportruter: 10 km mod nord løber vejen  Vologda - Novaja Ladoga; Gennem Tjerepovets passerer jernbanen mod Vologda og Kirov, der i Vologda har forbindelse med jernbanen Arkhangelsk - Moskva; byen er samtidigt flodhavn på Volga-Østersøkanalen.

Klima

Tjerepovets har tempereret fastlandsklima med tydelige årstids-skiften af vindeneretningen. Det meste af året er domineret af de søndenvinde. Mindre markant østenvind og nordvestlige vinde.

Historie

Omkring 1360 blev et kloster grundlagt i bjergene nær byen Sjeksna (). Omkring klostere fremvoksede bebyggelsen Tjerepovets, der i 1777 fik bystatus. På vepsisk sprog, som østersøfinnerne i området talte, betyder byens navn "Vores fiske bakke".

Konstruktion af Mariinskaja-kanalsystemet i 1810 år havde en betydelig indvirkning på udviklingen af byen. Mariinsk-kanalsystemet forbinder Tjerepovets med Volga-floden mod syd og Østersøen mod vest. På den tid var byen stadig i det meget tidlige udviklingsstadium med befolkningen på 3000 indbyggere i år 1863. I lang tid var byens murervirksomhed med syv arbejdere den eneste større virksomhed i Tjerepovets.

Udviklingen af byen blev mere dynamisk efter reformer i 1861 og fremvæksten af skibsbsværtsindustri. Byen blev snart et fremtrædende skibsbygnings- og logistikcenter, der binder store regionale jernbaner og vandveje sammen. Befolkningen voksede til omkring 10.000 i 1915.

Efter revolutionen, i marts 1918, blev de østlige ujezds i Novgorod guvernement udskilt og omdøbt til Tjerepovets guvernement, hvor Tjerepovets var det administrative center. Det nye guvernement eksisterede i mindre end ti år. I 1927 blev det fusioneret med Leningrad, Novgorod, Pskov og Murmansk guvernement til Leningrad oblast. I september 1937 blev det meste af det tidligere Tjerepovets guvernement overført til det nyoprettede Vologda oblast.

Den efterfølgende udvikling af byen er tæt knyttet til oprettelsen af Tjerepovets metallurgiske anlæg (nu kendt som Severstal) i 1955, det næststørste i Sovjetunionen. I modsætning til størstedelen af de øvrige metallurgicentre i Sovjetunionen var Tjerepovets metallurgiske anlæg placeret langt væk fra de faktiske mineralforekomster og miner. Placeringen blev besluttet ud fra de logistiske fordele ved den veludviklede infrastruktur, med forbindelser mod nord og nordvest med jernbane, vej og vandveje. Der forbandt byen med de fjerntliggende minedriftscentre i Vorkuta og Olenegorsk.

Hurtig vækst i industricentret ændrede byen drastisk, og i begyndelsen af 1960'erne oversteg dets befolkning 100.000 beboere (tre gange større end før anden verdenskrig). I 1970 blev Cherepovets den mest befolkede by i Vologda Oblast.

Sport

Byens ishockeyhold Severstal Tjerepovets spiller i den Ruslands Superliga.

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Vologda oblast

Tjerepovets


VM i fodbold 2018 gruppe H er en af otte indledende grupper ved VM i fodbold 2018. Kampene spilles fra 19. til 28. juni 2018. Gruppen består af Polen, Senegal, Colombia og Japan. De øverst placerede hold vil gå videre til ottendedelsfinalerne.

Stilling

I ottendedelsfinalerne:
 Vinderen af gruppe H vil gå videre til at spille mod toeren i gruppe G.
 Toeren i gruppe H vil gå videre til at spille mod vinderen af gruppe G.

Alle angivne spilletidspunkter er angivet i Centraleuropæisk/dansk tid .

Colombia vs Japan

Polen vs Senegal

Japan vs Senegal

Polen vs Colombia

Japan vs Polen

Senegal vs Colombia

Referencer

Gruppe H

VM i fodbold 2018 gruppe H


Charles A. Bassey (Lagos, 28 de outubro de 2000) é um jogador nigeriano de basquete que atualmente joga no San Antonio Spurs da National Basketball Association (NBA).

Ele jogou basquete universitário em Western Kentucky e foi selecionado pelos 76ers como a 53ª escolha geral no Draft da NBA de 2021.

Primeiros anos
Bassey nasceu em Lagos, Nigéria, onde jogou futebol até os 12 anos, na época com 1,85 m de altura. Naquela idade, ele foi descoberto por um treinador de basquete enquanto vendia frango frito na beira de uma estrada e usava chinelos pequenos demais para ele. Ele parou de jogar futebol logo em seguida, concentrando-se em desenvolver suas habilidades no basquete.

Aos 14 anos, Bassey foi eleito o MVP do acampamento de basquete Giants of Africa, um programa estabelecido pelo executivo do Toronto Raptors, Masai Ujiri.

Carreira no ensino médio
Aos 14 anos, Bassey tinha 2,08 m de altura e mudou-se para os Estados Unidos para continuar sua carreira no basquete na St. Anthony Catholic High School, uma escola particular em San Antonio, Texas. A essa altura, os analistas de recrutamento o consideravam um dos melhores candidatos em sua classe. Como calouro, Bassey teve médias de 20,2 pontos, 17,1 rebotes e 5,9 bloqueios e levou sua equipe para a final da Associação de Escolas Privadas e Paroquiais do Texas (TAPPS).

Antes de sua segunda temporada, ele foi considerado inelegível pelo TAPPS e a sua escola entrou com um recurso. Ele fez sua estreia na temporada e o técnico Jeff Merritt foi demitido por jogar com um jogador inelegível. St. Anthony retirou-se do TAPPS e juntou-se à Texas Christian Athletic League, permitindo que Bassey se tornasse elegível novamente.

Em sua terceira temporada, Bassey foi transferido para a DeSales High School em Louisville, Kentucky e começou a jogar basquete na Aspire Basketball Academy em Louisville. Ele tomou a decisão depois que Hennssy Auriantal, seu tutor legal e assistente técnico do St. Anthony, foi dispensado da escola. Nessa temporada, ele teve médias de 19,4 pontos e 12,8 rebotes.

Recrutamento
Bassey foi um recruta cinco estrelas e um dos melhores pivô na classe de 2018. Em 13 de junho de 2018, ele foi reclassificado para a turma de 2018 e se comprometeu a jogar basquete universitário em Western Kentucky.

Carreira universitária
Em 18 de novembro de 2018, Bassey registrou 25 pontos e 10 rebotes em uma derrota de 78-62 para UCF. Em 31 de janeiro de 2019, ele teve 22 pontos e 18 rebotes, o maior número de rebotes de um calouro de Western Kentucky desde 1972. Como calouro, Bassey teve médias de 14,6 pontos, 10 rebotes e 2,4 bloqueios e foi chamado para a Primeira-Equipe da Conference USA e ganhou o Prêmio de Calouro e Jogador Defensivo do Ano. Ele registrou o maior número de rebotes, bloqueios e duplos-duplos de um calouro na história da universidade.

A segunda temporada de Bassey foi interrompida por uma fratura do planalto tibial que exigiu uma cirurgia. Em 10 jogos, ele obteve médias de 15,3 pontos, 9,2 rebotes e 1,6 bloqueios.

Em 26 de novembro de 2020, Bassey registrou 21 pontos, 14 rebotes e sete bloqueios na vitória por 75-69 sobre Memphis. Em 10 de dezembro, ele teve 29 pontos e 14 rebotes na vitória por 86-84 contra Gardner-Webb. No final da temporada regular de 2020-21, ele foi nomeado o Jogador do Ano da Conference USA e Jogador Defensivo do Ano. Ele teve médias de 17,6 pontos, 11,6 rebotes e 3,1 bloqueios. Após a temporada, ele se declarou para o draft da NBA de 2021, desistindo de sua elegibilidade universitária.

Carreira profissional
Bassey foi selecionado pelo Philadelphia 76ers como a 53ª escolha geral no Draft de 2021. Em 24 de setembro de 2021, ele assinou um contrato de 3 anos e 4.3 milhões com os 76ers.

Estatísticas da carreira

Universitário

Fonte:

Vida pessoal
Pouco depois de chegar aos Estados Unidos aos 14 anos, a mãe de Bassey morreu. Na época, Bassey considerou voltar para a Nigéria, mas seu pai, Akpan Ebong Bassey, o encorajou a ficar por razões financeiras.

O treinador de basquete canadense, Hennssy Auriantal, que dirige a organização Yes II Success que traz jogadores internacionais para escolas particulares americanas, ajudou a trazer Bassey para os Estados Unidos. Em 31 de março de 2017, Auriantal e sua esposa receberam a tutela de Bassey. O pai de Bassey mais tarde entrou com uma petição para reabrir o caso e dar ao organizador do torneio de basquete nigeriano John Faniran a custódia de seu filho, mas a petição foi retirada devido à falta de verificação.

Ligações externas

 Biografia de Western Kentucky Hilltoppers

Basquetebolistas do Philadelphia 76ers
Pessoas vivas
Nascidos em 2000
Basquetebolistas da Nigéria

Charles Bassey


Maximilian (Max) Joseph Haushofer (født 20. september 1811 i Nymphenburg ved München, død 24. august 1866 ved Starnberg-søen) var en tysk landskabsmaler. Han var far til Karl og Max Haushofer

Haushofer, som for en stor del uddannede sig på egen hånd under lange og omfattende rejser og 1844 blev professor ved Kunstakademiet i Prag, har malet pragtfulde landskaber (med udmærkede skymasser) fra Bayerns Højslette; mange værker findes i offentlige samlinger, ved Akademiet i Wien, Rudolfinum i Prag, Nye Pinakotek i München (Walchensee, 1856), Museet i Hannover (Königsee) med flere.

Kilder

Landskabsmalere
Malere fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet

Max Haushofer (kunstner)


Yoghurtis eller frossen yoghurt er en dessert, hvor yoghurt erstatter mælk, madfedt og æg, der ellers ville findes i almindelig flødeis.

Eksterne henvisninger
 Opskrift på yoghurtis

Is

Yoghurtis


Gaston Louis Alfred Leroux (6 Mayıs 1868; Paris - 15 Nisan 1927; Nice), Fransız gazeteci ve polisiye yazarı. Gaston leroux okul yıllarında Alexandre Dumas ile Victor Hugo'nun yapıtlarından esinlenen romanlar yazarak geçiniyordu. Leroux sırf babasını memnun etmek için Hukuk alanında eğitim aldı ve Hukuk alanında çalıştı. Babasının ölümünden sonra, mesleğini bırakarak birkaç gazetede muhabirlik yapmaya ve dünyayı gezmeye başladı. Bu sıralarda birkaç romanını tefrika halinde yayınlamaya başladı. Operadaki Hayalet (1910) isimli yapıtını Palais Garnier Opera Binası'na  duyduğu ilgi ile yazmıştır ve bu yapıtın konusunun gerçek  esrarengiz bir olay olduğunu söylemiştir. Operadaki  Hayalet'in daha sonra Andrew Lloyd Webber tarafından müzikali yapıldı ve birçok kez sinemaya uyarlandı  ayrıca polisiyede başlangıçlardan biri sayılan Sarı Odanın Esrarı gibi romanların yazarıdır. Sarı Odanın Esrarı'yla birlikte polisiye romanlarda kilitli oda cinayeti tarzı başlar, yani, içeri girilmesi veya çıkılması imkânsız olan bir odada cinayet işlenmesinin ve en sonunda dedektif veya zeki bir amatör tarafından katilin yakalanmasının hikâyesi. Ayrıca mesleği gereği bazı suçluların idamını izleyip bunları çalıştığı gazetede yayınlamak zorunda bırakılmış, bu idamları izlemek onu etkilemiştir.Romanlarında da bu etkinin yazıya geçirilmiş hali görülebilir.

1868 doğumlular
1927 yılında ölenler

19. yüzyıl Fransız yazarları
20. yüzyıl Fransız yazarları
19. yüzyıl Fransız gazetecileri
20. yüzyıl Fransız gazetecileri
Operadaki Hayalet

Gaston Leroux


Râul Jebuc este un curs de apă, singurul afluent (de stânga) al râului Sfăraș, care este al patrulea afluent de dreapta (din treisprezece) al râului Almaș, care este, la rândul său, al patrusprezecelea afluent de stânga din treizeci ai râului Someș.

Generalități
Râul Jebuc izvorește din Munții Meseș, se găsește integral în Județul Sălaj, nu are niciun afluent semnificativ, trece doar printr-o localitate, localitatea omonimă, Jebucu, vărsându-se în aval de localitatea Almașu.

Bibliografie
 Administrația Națională Apelor Române - Cadastrul Apelor - București
 Institutul de Meteorologie și Hidrologie - Rîurile României - București 1971

Hărți
 Harta interactivă - județul Sălaj
 Trasee turistice județul Sălaj

Alte referințe
 Harta interactivă - județul Sălaj

Bazinul Someș
Geografia județului Sălaj
Gospodărirea apelor
Râuri din județul Sălaj
Râuri din România

Râul Jebuc


O Oculus Quest é um dispositivo independente com uma plataforma de realidade virtual (tudo-em-um) no formato de um óculos tecnológico de cabeça para jogos eletrônicos (dispositivo tecnológico de imersão em ambiente virtual 3D e em 360°) desenvolvida pela Oculus (divisão da Facebook Inc), no formato de um óculos tecnológico de cabeça que opera com o sistema operacional baseado no Android, lançado em 21 de maio de 2019.

Semelhante ao seu antecessor, Oculus Go, o Oculus Quest é um dispositivo autônomo sem fio quesuporta rastreamento posicional com seis graus de liberdade, usando sensores internos e uma série de câmeras na frente do headset em vez de sensores externos. As câmeras também são usadas como parte do recurso de segurança "Passthrough", que mostra uma visão das câmeras quando o usuário sai de sua área de limite designada. Uma atualização de software posterior adicionou o "Oculus Link", um recurso que permite que o Quest seja conectado a um computador via USB, permitindo o uso com softwares e jogos compatíveis com o Oculus Rift.

O Oculus Quest recebeu elogios por seu preço e conveniência, e por ter melhorado a fidelidade gráfica e rastreamento em relação ao Oculus Go, mas foi criticado por ser pesado e por possuir baixa qualidade gráfica em jogos de VR de PC. No lançamento, também enfrentou críticas por estar limitado aos softwares disponíveis na Oculus Store e não ter compatibilidade com versões anteriores dos softwares do Oculus Go. A introdução posterior do Oculus Link levou a reavaliações do Quest, com os revisores elogiando a maior flexibilidade do dispositivo.

Um modelo sucessor, o Meta Quest 2, foi anunciado em 2020.

História
Na Oculus Connect 3 em 2016, o CEO do Facebook, Mark Zuckerberg, revelou que a Oculus estava trabalhando em um headset de realidade virtual (VR) autônomo sob o codinome "Santa Cruz". Na Oculus Connect 4 no ano seguinte, foi anunciado que a Oculus planejava lançar kits de desenvolvimento de software para o novo modelo em 2018. Eles também revelaram os controles de acompanhamento, que seriam semelhantes aos controles de toque do Oculus Rift.

Em 2018, na Connect 5, foi anunciado que o novo headset seria conhecido como Oculus Quest e custaria 399 dólares. Na Facebook F8 de 2019, foi anunciado que o Quest seria lançado em 21 de maio de 2019. No lançamento, o dispositivo custava 399 dólares para a versão de 64 GB, e 499 dólares para a versão de 128 GB.

Um modelo sucessor, o Meta Quest 2, foi anunciado em 16 de setembro de 2020. Foi lançado em 13 de outubro a partir de 299 dólares para a versão de 64 GB, e 399 dólares para a versão de 128 GB. A versão 2 possui o chipset integrado Qualcomm Snapdragon XR2, que processa todo o conteúdo visual sem a necessidade de ser conectado a outra fonte de processamento (como computador, celular, ou vídeo-game).

Especificações
O Oculus Quest usa um system-on-a-chip (SoC) Qualcomm Snapdragon 835 com 4 GB de RAM. Três dos quatro núcleos da CPU de 2,3 GHz do chip são reservados para o software, enquanto o núcleo restante e seus quatro núcleos de menor potência são reservados para rastreamento de movimento e outras funções em segundo plano. Ele roda um sistema operacional baseado no Android, com modificações para melhorar o desempenho em aplicativos de VR. Um smartphone executa o aplicativo do Oculus para realizar a configuração inicial.

Uma tela Pentile OLED de diamante é usada para cada olho, com uma resolução individual de 1440 × 1600 e uma taxa de atualização de 72 Hz. O headset usa a tecnologia de lente de "próxima geração" originalmente introduzida no Oculus Go, que ajuda a ampliar o ponto ideal da lente. Artefatos visuais como "raios solares" são menos proeminentes, mas ainda visíveis em cenas com alto contraste. Ele também possui ajuste de distância interpupilar (DIP) física.

Rastreamento
Ao contrário do Oculus Go, que usava um controle remoto de mão limitado que só suportava rastreamento de movimento limitado, o Quest suporta rastreamento posicional com seis graus de liberdade (em comparação com os três do Go).

Em vez de usar câmeras de sensor externo na área de jogo para rastrear espacialmente o headset e os controles (como foi o caso do Oculus Rift CV1 original), o Oculus Quest utiliza um sistema de rastreamento "de dentro para fora" conhecido como "Oculus Insight". Com base no conceito de localização e mapeamento simultâneos (SLAM), os diodos infravermelhos nos controles Oculus Touch são rastreados por meio de quatro câmeras grandes angulares embutidas na frente do headset. Isso é combinado com a entrada do acelerômetro dos controles e do headset, bem como algoritmos de inteligência artificial (IA) para prever o caminho do movimento quando os controles estão fora do campo de visão das câmeras.

As câmeras também são usadas como parte de um recurso de segurança conhecido como "Passthrough", que exibe uma visão em escala de cinza das câmeras quando o jogador sai de sua área de jogo definida. Na Oculus Connect 6, foi anunciado que o recurso seria atualizado para "Passthrough+" como no Oculus Rift S (que também usa o Insight), tornando-o estereoscópico e corretamente estéreo. Um recurso "Passthrough on Demand" foi adicionado no software do sistema do Quest na sua 15.ª versão, permitindo que o usuário acesse rapidamente a visualização do Passthrough tocando duas vezes no lado esquerdo ou direito do headset.

Rastreamento manual
Durante a Oculus Connect 6, foi anunciado que o rastreamento manual seria adicionado ao Quest no início de 2020, utilizando aprendizado de máquina, o Oculus Insight e "rastreamento baseado no modelo" para reconhecer a posição e o gesto das mãos do usuário sem um hardware adicional.

O rastreamento manual foi introduzido inicialmente como um recurso experimental em dezembro de 2019, como parte do software do sistema do Quest na sua 12.ª versão. Ele foi limitado à interface do usuário principal e aplicativos integrados selecionados, como o navegador da web. Também foi anunciado que o Oculus Quest SDK seria atualizado para adicionar suporte ao recurso. Em maio de 2020, o rastreamento manual saiu da versão beta e ficou disponível para uso em software de terceiros a partir de 28 de maio.

Controles
O Oculus Quest usa os controles Oculus Touch de segunda geração. Seus designs foram modificados para acomodar o Oculus Insight, com seus anéis de rastreamento movidos da parte traseira dos controladores para o topo, para que possam ser rastreados pelas câmeras do headset.

Áudio
O Quest possui alto-falantes embutidos, bem como um par de conectores de áudio de 3,5 mm em cada lado para uso com fones de ouvido externos.

Acessórios
Embora o Oculus Quest tenha áudio integrado, é possível comprar fones de ouvido oficiais no Facebook.

Após o lançamento do recurso Oculus Link, o Facebook lançou um cabo USB-C oficial de 5 m (16 pés) de comprimento projetado para uso com o recurso. Como a confiabilidade dos cabos USB não alimentados com fios à base de cobre diminui a 10 pés (3,0 m), o cabo é de fibra óptica.

Software
O Facebook impõe padrões mais rígidos de conteúdo e qualidade para softwares distribuídos no Oculus Quest em comparação com o Oculus Go e Gear VR, inclusive exigindo que os desenvolvedores passem por uma pré-seleção de seus conceitos para demonstrar "qualidade e provável sucesso no mercado". Em 2021, o Facebook introduziu o "App Lab", uma nova seção na loja on-line que permite que os desenvolvedores carreguem e distribuam aplicativos no Quest sem passar pelo processo formal de revisão. O App Lab foi projetado principalmente para oferecer suporte a modelos de acesso antecipado e pode oferecer suporte à distribuição pública.

O Facebook lançou o headset com mais de 50 títulos que consistem em uma mistura de jogos novos e portados, incluindo títulos como Beat Saber, Moss, Robo Recall, Superhot VR e VRChat. Alguns jogos suportam jogabilidade multiplataforma com suas versões para PC.

Na Oculus Connect 6 em setembro de 2019, foi anunciado que a compatibilidade com versões anteriores com mais de 50 aplicativos e jogos do Oculus Go seria adicionada ao Quest. Além disso, os usuários que compraram aplicativos do Oculus Go seriam elegíveis para baixar versões específicas do Oculus Quest gratuitamente até o final de 2019.

Uso com software para PC
Na Oculus Connect 6, o Facebook anunciou o Oculus Link, uma função que permite que o Quest seja usado com software compatível com o Oculus Rift em um PC via USB. Ficou disponível em versão beta em 12 de novembro de 2019, como parte do software do sistema do Quest na sua 11.ª versão. Inicialmente, o Link suportava apenas conectores USB 3.0. Em maio de 2020, foi adicionado suporte para USB 2.0, embora o Facebook ainda recomende o uso de cabos USB 3.0.

Em 13 de junho de 2021, Zuckerberg afirmou que o Oculus Air Link, um recurso do Quest 2 que permite que o Link seja usado em uma conexão Wi-Fi local, chegaria em breve ao Quest original.

Recepção
Scott Stein, da CNET, opinou que o Quest é "improvavelmente incrível por seu tamanho e preço de 399 dólares", e o comparou ao Nintendo Switch em termos de conveniência. Stein elogiou seu sistema de câmera e controles de movimento, bem como sua qualidade gráfica por estar mais próxima da qualidade de PC do que o Oculus Go (embora ainda limitado em detalhes devido ao uso de hardware de computação móvel). O Quest foi criticado por ser uma plataforma fechada no lançamento — com software limitado à Oculus Store e não ser compatível com softwares lançados para o Oculus Go. Adi Robertson, do The Verge, compartilhou opiniões semelhantes, observando que o Quest era mais pesado e não tão confortável quanto o Rift S, e que seus títulos de lançamento não eram do mesmo calibre que o Oculus Rift de PC em termos de tamanho ou fidelidade gráfica, mas que o Quest ainda incluía um controle deslizante de DIP físico ao contrário do Rift S.

Em maio de 2020, o The Verge reconheceu que o Quest melhorou desde o seu lançamento e se tornou "a coisa mais próxima que existe de um headset VR elegante e quase convencional", citando uma biblioteca de softwares em expansão e a capacidade de usar o headset com um PC via USB por meio do recurso Oculus Link (e por Wi-Fi usando o software de terceiros carregado por sideload Virtual Desktop, que não era "visivelmente pior" do que fazê-lo por USB em sua experiência). Argumentou-se que o Quest "funciona tão bem por si só que é um ótimo sistema por si só", enquanto o Oculus Link permitiu que ele também funcionasse como um headset VR de PC "credível". Mais uma vez, observou-se que o Rift S era menos pesado na frente e que sua tela "troca contraste por resolução e taxa de atualização ligeiramente mais altas" — mas que nem ele nem o Valve Index "funciona como um headset VR sem fio autônomo perfeitamente bom" como o Oculus Quest. A VentureBeat sentiu que o Oculus provavelmente estava "preparando o cenário" para descontinuar a linha Rift em favor da linha Quest, argumentando que "se o Link funcionar como esperado, a maioria dos usuários terá pouca ou nenhuma ideia do que está perdendo — a câmera extra do Rift S, os FPS, e diferenças de resolução não importarão muito."

Vendas
Duas semanas após o lançamento, a Oculus anunciou que havia vendido cerca de 5 milhões de dólares em conteúdo para o Oculus Quest. Na Oculus Connect 6, foi anunciado que o Quest havia criado mais de 20% da receita gerada de todas as plataformas da Oculus, totalizando 20 milhões de dólares. Também foi relatado durante o mesmo evento que o Quest havia, de longe, a maior taxa de retenção de todos os seus fones de ouvido. 317 mil unidades foram vendidas no quarto trimestre de 2019.

Referências

Ligações externas
Página oficial

Ver também

 Estereoscópio
 Google Glass produto do Google
 Oculus Rift – projeto de realidade virtual
 HTC Vive – projeto de VR da HTC em cooperação com Valve
 PlayStation VR – projeto de VR da Sony

 Lista de jogos para o Quest
 Lista de jogos para HTC Vive
 Lista de jogos para PlayStation VR
 Lista de jogos para Oculus Rift

Meta VR
Produtos introduzidos em 2019
Óculos VR independentes
Invenções dos Estados Unidos
2019 na informática

Oculus Quest


Țările Coroanei boeme (spus și Coroana Boemiei sau Coroana boemă; ; , ) desemnează totalitatea țărilor legate de Regatul Boemiei prin monarhie comună și prin relații feudale. Prin Coroana boemă nu se înțelege aici coroana materială a sfântului Venceslau, pe care regele și-o punea pe cap, ci puterea regală care, împreună cu stările, au constituit Boemia. Termenul a fost folosit din 1526, când țările au intrat în componența monarhiei habsburgice, până în 1918.

Istorie

Teritorii

Foste monarhii din Europa
Boemia
Moravia
Silezia
Monarhia Habsburgică
Regate și țări ale Austro-Ungariei

Țările Coroanei boeme


Norbello (sardinski: Norghìddo) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 350 metara i ima 1 228 stanovnika. Prostire se na 26,18 km². Gustoća naseljenosti je 47 st/km².Susjedne općine su: Abbasanta, Aidomaggiore, Borore, Ghilarza i Santu Lussurgiu.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Norbello


Kapitalizm, üretim araçlarının özel mülkiyetine ve bunların kâr amacıyla işletilmesine dayanan bir ekonomik sistemdir. Serbest piyasa ekonomisi olarak 16. yüzyılda ortaya çıkmıştır. Kapitalizmin merkezindeki özellikler özel mülkiyet, sermaye birikimi, ücretli emek, gönüllü takas, bir fiyat sistemi ve rekabetçi pazarları içerir. Kapitalist piyasa ekonomisinde, karar verme ve yatırım finansal ve sermaye piyasalarındaki üretim faktörleri sahipleri tarafından belirlenir. Malların fiyatları ve dağıtımı ağırlıklı olarak piyasadaki rekabet tarafından belirlenir.

Kapitalist ekonomi pratiği Avrupa'da 16. ve 19. yüzyıllar arasında kurumsallaşmıştır ama bazı niteliklerine İlk Çağ'da da rastlanabilir, Orta Çağ döneminde de tüccar kapitalizminin erken biçimleri ortaya çıkmıştır. Feodalizm sona erdiğinden beri kapitalizm Batı dünyasındaki egemen sistemdir, bütün dünyaya da İngiltere başta olmak üzere Avrupa'dan yayılmıştır.

Kapitalizm tanım özellikleri açısından iki farklı özelliktedir. Bunlardan birincisi, üretimin salt kâr amacı güdümlenerek yapıldığı ve bu artı değerin de pazarda satıldığı büyük bir ekonomik sistemin adıdır. Diğer tanım ise kapitalizmin ücretli emeğe dayalı bir ekonomik sistem, bir üretim tarzı olduğu vurgulanır.

Kapitalist sistemde üretim sonucu elde edilen gelirin, ürünün maliyetinden fazla olması gerekir ve bunun sonucunda artı değer oluşur. Artı değer işçinin kendi değerini yeniden üretmesi sonucu oluşabilirken, ürünün pazarda belli bir kâr marjı ile satılmasıyla da oluşabilir. Kapitalizm, Türkçede "sermayecilik" veya "anamalcılık" anlamlarına da gelir.

Tarihçe

Modern biçiminde kapitalizm, erken Rönesans döneminde Floransa gibi şehir devletlerinde tarımsal kapitalizmin ve merkantilizmin ortaya çıkışına kadar izlenebilir. Sermaye başlangıçta küçük ölçekte yüzyıllar boyunca tüccar, kiralama ve borç verme faaliyetleri biçiminde ve ara sıra da bir miktar ücretli emekle küçük ölçekli sanayi olarak var olmuştur. Ticaretten sermaye büyümesinin ilk temeli olan basit meta mübadelesi ve dolayısıyla basit meta üretimi çok uzun bir geçmişe sahiptir. İslam'ın Altın Çağı sırasında, Araplar serbest ticaret ve bankacılık gibi kapitalist ekonomik politikaları ilan ettiler. Arap rakamları kullanmaları defter tutmayı kolaylaştırdı. Bu yenilikler, Venedik ve Pisa gibi şehirlerdeki ticaret ortakları aracılığıyla Avrupa'ya taşındı. İtalyan matematikçi Leonardo Fibonacci Arap tüccarlarla konuşarak Akdeniz'i gezdi ve Avrupa'da Hint-Arap rakamlarının kullanımını yaygınlaştırmak için geri döndü.

Tarımda reform hareketi
16. yüzyıl İngiltere'sinde feodal tarım sisteminin ekonomik temelleri, manoryal sistem çöktüğünde ve toprak, giderek daha büyük mülkleri olan daha az toprak sahibinin elinde toplanmaya başladığında önemli ölçüde değişmeye başladı. Serf temelli  emek sistemi yerine işçiler giderek daha geniş ve genişleyen paraya dayalı bir ekonominin parçası olarak istihdam edildi. Sistem, kar elde etmek için tarımın üretkenliğini artırmaları için hem toprak sahiplerine hem de kiracılara baskı yaptı. Aristokrasinin köylü arz fazlalıklarını sömürmeye yönelik zayıflamış zorlayıcı gücü, onları daha iyi yöntemler denemeye teşvik etti ve kiracılar da rekabetçi bir işgücü piyasası içinde gelişmek için yöntemlerini iyileştirmeye teşvik edildi. Arazi kira koşulları, önceki durgun gelenek ve feodal yükümlülük sisteminden ziyade ekonomik piyasa kuvvetlerine tabi hale geliyordu.

Merkantilizm

16. yüzyıldan 18. yüzyıla kadar hüküm süren ekonomik doktrine genellikle merkantilizm denir. Bu dönem keşif çağı, özellikle İngiltere ve Aşağı Ülkeler'den gelen tacirler tarafından yabancı toprakların coğrafi keşfedilmesiyle ilişkilendirildi.

Merkantilizm, metalar hala büyük ölçüde kapitalist olmayan yöntemlerle üretilse de, kâr amaçlı bir ticaret sistemiydi. Karl Polanyi, kapitalizmin ayırt edici özelliğinin "hayali metalar" olarak adlandırdığı yani toprak, emek ve para için genel pazarların kurulması olduğunu ileri sürmesine rağmen, çoğu akademisyen ticari kapitalizm ve merkantilizm çağını modern kapitalizmin kökeni olarak görür. Kendisi, buna göre "İngiltere'de rekabetçi bir işgücü piyasasının 1834 yılına kadar kurulmadığını, dolayısıyla sosyal sistem olarak endüstriyel kapitalizmin bu tarihten önce var olduğunun söylenemeyeceğini" savundu.

İngiltere, Elizabeth Dönemi (1558-1603) sırasında merkantilizme geniş çaplı ve bütünleştirici bir yaklaşım başlattı. Ticaret dengesine ilişkin sistematik ve tutarlı açıklaması 1620'ler ve 1664'te yayınlan Thomas Mun'un "İngiltere'nin Hazinesi Dış Ticaretle veya Dış Ticaretimizin Dengesi Hazinemizin Kuralıdır" argümanıyla kamuoyuna açıklandı.

Devlet kontrolleri, sübvansiyonlar ve tekeller tarafından desteklenen Avrupalı tacirler, kârlarının çoğunu mal alıp satarak elde ettiler. Francis Bacon'un sözleriyle, merkantilizmin amacı "ticaretin açılması ve iyi dengelenmesi; imalatçıların el üstünde tutulması; aylaklığın yasaklanması; israf ve aşırılığın mali kanunlarıyla bastırılması; toprağın iyileştirilmesi ve işlenmesi; fiyatların düzenlenmesi...".

Proto-sanayileşme döneminden sonra, İngiliz Doğu Hindistan Şirketi ve Hollanda Doğu Hindistan Şirketi, Babür Bengal'in büyük katkılarından sonra, büyük bir iş ve ticaret çağı başlattı. Bu şirketler, ulus-devletler tarafından kendilerine verilen sömürgecilik ve yayılmacılık güçleri ile tanımlanıyordu. Bu dönemde merkantilizmin önceki aşamasında ticaret yapmış olan tüccarlar bir yatırım getirisi arayarak Doğu Hindistan Şirketlerine ve diğer kolonilere sermaye yatırdılar.

Sanayi Devrimi

18. yüzyılın ortalarında David Hume (1711–1776) ve Adam Smith (1723–1790) liderliğindeki bir grup ekonomi teorisyeni, dünya servetinin sabit kaldığı ve bir devletin servetini ancak başka bir devlet pahasına artırabileceği inancı gibi düşüncelerle temel merkantilist doktrinlere meydan okudu.

Sanayi Devrimi sırasında sanayiciler, kapitalist sistemde baskın faktör olarak tüccarların yerini aldı ve zanaatkârların, loncaların ve kalfaların geleneksel el sanatlarının değerinin düşürdüler. Ayrıca bu dönemde ticari tarımın yükselişinin yarattığı fazlalık, tarımda artan makineleşmeyi teşvik etti. Endüstriyel kapitalizm, iş süreci ve iş görevlerinin rutini arasında ve içinde karmaşık işbölümü ile tanımlanan imalatın fabrika sistemi gelişimine damgasını vurdu; ve sonunda kapitalist üretim tarzı hakimiyetini kurdu. Ayrıca bu dönemde ticari tarımın artışının yarattığı fazlalık tarımda artan makineleşmeyi teşvik etti. Endüstriyel kapitalizm, iş süreci ile iş görevlerinin rutini arasında ve içinde karmaşık bir işbölümü ile tanımlanan imalatın fabrika sistemi gelişimine damgasını vurdu; ve sonunda kapitalist üretim tarzı hakimiyetini kurdu.

Sanayileşmiş Britanya daha önce merkantilizmin öngördüğü korumacı politikayı sonunda terk etti. 19. yüzyılda Richard Cobden (1804–1865) ve John Bright (1811–1889), inançlarını Manchester Okulu'na dayandırarak daha az gümrük tarifeleri için bir hareket başlattılar. 1840'larda İngiltere 1846'da Mısır Yasaları ve 1849'da Seyir Yasaları'nın yürürlükten kaldırılmasıyla daha az korumacı bir politikayı benimsedi. İngiltere, David Ricardo'nun serbest ticaret savunuculuğuna uygun olarak tarifeleri ve ithalat kotalarını azalttı.

Modern zamanlar

Büyük küreselleşme süreçleri kapitalizmi tüm dünyaya yaydı. Ondokuzuncu yüzyılın başlarında birçok gevşek bağlı piyasa sistemleri, ekonomik ve diğer küreselleşme süreçlerini pekiştirerek nispeten bütünleşik  küresel sistem olarak bir araya geldi. 20. yüzyılın sonlarında kapitalizm, merkezi planlanmış ekonomilerin meydan okumasının üstesinden geldi ve halen sanayileşmş Batı dünyasında karma ekonomi baskın biçimiyle uygulanmakta olan bir sistemdir.

Sanayileşme ölçek ekonomilerini kullanarak ev eşyalarının ucuz üretimine imkan verirken, hızlı nüfus artışı metalar için sürekli talep yarattı. 18. yüzyılın emperyalizmi bu dönemde küreselleşmeyi şekillendirdi.

Birinci ve İkinci Afyon Savaşı'ndan (1839-1860) ve İngilizlerin Hindistan'ı fethinin tamamlanmasından sonra, Asya'nın büyük nüfusu Avrupa ihracatının hazır tüketicileri oldu. Yine bu dönemde Avrupalılar Sahra-altı Afrika ve Pasifik adalarını kolonileştirdiler. Dünyanın yeni bölgelerinin, özellikle de Sahra altı Afrika'nın Avrupalılar tarafından fethi, kauçuk, elmas ve kömür gibi değerli doğal kaynaklar sağladı ve Avrupa emperyal güçleri, kolonileri ve Amerika Birleşik Devletleri arasında ticaret ve yatırımı hızlandırmaya yardımcı oldu: Londra'da yaşayan biri sabah çayını yudumlarken telefonla dünyanın çeşitli ürünlerini sipariş edebilir ve makul bir şekilde bu ürünlerin erkenden kapısının önünde teslim edilmesini bekleyebilir. Irksal ve kültürel rekabetin militarizmi ve emperyalizmi, günlük gazetesinin eğlencesinden biraz daha çoktu. Ağustos 1914'te sona eren bu çağ, insanın ekonomik ilerlemesinde olağanüstü bir dönemdi.

Bu dönemde, küresel finansal sistem esasen altın standardına bağlıydı. Birleşik Krallık bu standardı ilk olarak 1821'de resmi olarak kabul etti. Kısa süre sonra 1853'te Kanada, 1865'te Newfoundland, Amerika Birleşik Devletleri ve Almanya (de jure) 1873'te omu takip ettiler. Telgraf, transatlantik kablo, telsiz telefon, buharlı gemi ve demiryolu gibi yeni teknolojiler dünyada  benzeri görülmemiş bir derecede mal ve bilgilerin taşınmasına imkan verdi.

1930'ların küresel bunalımını takip eden dönemde, hükûmetler dünyanın büyük bir bölümünde kapitalist sistemde giderek daha belirgin bir rol oynadılar.

1950'den günümüze çağdaş kapitalist toplumlar Batı'da gelişti ve bu tür sistem dünyanın farklı bölgelerinde yayılmaya devam etmektedir - 1950'lerden sonra Amerika Birleşik Devletleri, 1960'lardan sonra Fransa, 1970'lerden sonra İspanya, 2015'ten sonra Polonya ve diğerleri bu durumun örnekleridir. Bu aşamada kapitalist piyasalar gelişmiş olarak kabul edilir ve sermaye ve borç için gelişmiş özel ve kamu piyasaları, yüksek yaşam standardı (Dünya Bankası ve IMF tarafından nitelenen), büyük kurumsal yatırımcılar ve iyi finanse edilen bir bankacılık sistemi ile nitelendirilirler. Yatırımların ve diğer kararların önemli bir kısmına karar veren Önemli bir yönetici sınıf ortaya çıktı. Birleşik Krallık'ta Anthony Crosland tarafından 1956 tarihli Sosyalizmin Geleceği adlı kitabında ve Marx'ın 1867'de kapitalizmin durumu üzerine yaptığı araştırmadan 90 yıl sonra Kuzey Amerika'da John Kenneth Galbraith'in 1958 tarihli The Affluent Society, adlı kitabında anlattıkları Marx'ın tasavvur ettiğinden farklı bir gelecek ortaya çıkmaya başladı.

Savaş sonrası patlama 1960'ların sonlarında ve 1970'lerin başlarında sona erdi ve stagflasyon'un artmasıyla ekonomik durum daha da kötüleşti. Keynesçiliğin bırakınız yapsınlar analizleriyle daha uyumlu bir değişikliği Monetarizm, kapitalist dünyada özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde (1981–1989) Ronald Reagan'ın ve Birleşik Krallık'ta (1979–1990) Margaret Thatcher'ın görev sürelerinde artan önem kazandı.   Kamu ve politik ilgi, Keynes'in yönetilen kapitalizminin sözde kolektivist kaygılarından, "yeniden pazarlanan kapitalizm" denilen  bireysel seçim odaklı noktaya kaymaya başladı.

Soğuk Savaş'ın sonu ve Sovyetler Birliği'nin dağılması kapitalizmin I. Dünya Savaşı öncesinden beri görülmemiş şekilde gerçekten küresel bir sistem haline gelmesine izin verdi. Neoliberal küresel ekonominin gelişimi komünizm çökmeden imkansız olurdu.

Harvard Kennedy Okulu ekonomisti Dani Rodrik, kapitalizmin üç tarihsel biçime ayırır:

 19. yüzyılda Kapitalizm 1.0, devletin asgari rolü olduğu (ulusal savunma ve mülkiyet haklarının korunması dışında) büyük ölçüde düzensiz piyasaları gerektiriyordu.
 İkinci Dünya Savaşı sonrası yıllarda Kapitalizm 2.0, devletin piyasaları düzenlemede önemli bir rolü olan Keynesçiliği ve güçlü refah devletlerini gerektiriyordu.
 Kapitalizm 2.1, düzenlenmemiş piyasalar, küreselleşme ve devletlerin çeşitli ulusal yükümlülüklerinin bir bileşimini gerektiriyordu.

Demokrasiyle kapitalizmin ilişkisi

Demokrasi ile kapitalizm arasındaki ilişki, teoride ve popüler siyasi hareketlerde tartışmalı bir alandır. 19. yüzyıl Britanya'sında yetişkin-erkeğe oy hakkı verilmesi sanayi kapitalizmin gelişmesiyle birlikte oldu ve temsili demokrasi kapitalizmle aynı zamanda yaygınlaştı. Bu kapitalistleri demokrasi ile kapitalizm arasında nedensel veya karşılıklı bir ilişki varsaymaya yöneltti. Ancak bazı yazarlara göre 20. yüzyılda kapitalizm, aynı zamanda faşist rejimler, mutlak monarşiler ve tek parti devletleri gibi liberal demokrasilerden oldukça farklı çeşitli siyasi oluşumlara da eşlik etti. Demokratik barış teorisi, demokrasilerin diğer demokrasilerle nadiren savaştığını iddia eder, ancak bu teoriyi eleştirenler bunun "demokratik" veya "kapitalist" olmaları nedeniyle değil, siyasi benzerlik veya istikrar nedeniyle olabileceğini öne sürer. Ilımlı eleştirmenler, daha çok siyasi özgürlük tavizi vermeden otoriter rejimlerin kapitalizmin bazı rekabetçi ilkelerini kullanarak ekonomik büyümeyi yönetebildiklerinden dolayı kapitalist ekonomik büyümenin geçmişte demokrasiye yol açmış olmasına rağmen bu otoriter rejimlerin gelecekte demokrasiye dönüşmeyebileceğini öne sürerler.

Siyaset bilimciler Torben Iversen ve David Soskice, demokrasi ve kapitalizmi birbirini destekleyen unsurlar olarak görür. Robert Dahl "On Democracy" de "kapitalizmin demokrasi için faydalı olduğunu çünkü ekonomik büyüme ve büyük orta sınıf demokrasi için iyiydi" der. Ayrıca, piyasa ekonomisinin tiranlık ve otoriterlik risklerini azaltan, ekonomi üzerindeki hükümet kontrolünün yerine geçtiğini savunmuştu.

Friedrich Hayek (1899–1992) Serfliğe Giden Yol (1944) adlı kitabında ekonomik özgürlüğün kapitalizmde var olan serbest piyasa anlayışı siyasi özgürlüğün bir gereği olduğunu iddia etti. Ne üretileceğine ve kalemlerin zorlama olmaksızın nasıl dağıtılacağına karar vermenin tek yolunun piyasa mekanizması olduğunu savundu. Milton Friedman ve Ronald Reagan da bu görüşü desteklediler. Friedman, merkezi ekonomik operasyonlara her zaman siyasi baskının eşlik ettiğini iddia etti. Ona göre, piyasa ekonomisindeki işlemler isteğe bağlıdır ve gönüllü faaliyetin imkan verdiği büyük çeşitlilik, baskıcı siyasi liderler için temel tehdittir ve zorlama güçlerini büyük ölçüde azaltır. Friedman'ın bazı görüşleri, özgürlüğün yaşaması ve gelişmesi için kapitalizmin hayati önem taşıdığına inanan John Maynard Keynes tarafından da paylaşıldı. Demokrasi, siyasi özgürlük ve insan hakları üzerine uluslararası araştırmalar yürüten ve bunları savunan Amerikan düşünce kuruluşu Freedom House, "Freedom House tarafından ölçüldüğü şekliyle siyasi özgürlük seviyesi ile Wall Street Journal/Heritage Foundation anketi tarafından ölçüldüğü şekliyle ekonomik özgürlük arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olduğunu" iddia etti.

Kapitalizmin bakış açıları

Klasik politik ekonomi
Ekonomik düşüncedeki "klasik" gelenek Britanya'da 18. yüzyıl sonunda ortaya çıkmıştır. Adam Smith, David Ricardo ve John Stuart Mill gibi klasik politik ekonomistler kapitalist ekonomide üretim, dağılım ve malların değişimi gibi konuların analizini yaparak yayımlamışlardır ve bu çalışmalar günümüzdeki çoğu iktisadi çalışmanın da hâlen temelini oluşturmaktadır.

Adam Smith'in Merkantalizmi eleştiren ve "doğal özgürlüğün sistemi" mantığını açıkladığı Milletlerin Zenginliği kitabı klasik politik ekonominin başlangıcı sayılır. Smith, bu ünlü kitabında geliştirdiği çeşitli kavramları açıklar ve bu kavramlar bugün de kapitalizmle ciddi anlamda ilişkilendirilmektedir. Bu kavramların başında da piyasanın görünmez el metaforu gelmektedir, kişisel çıkar isteğinin istemsiz olarak toplum için de en üst düzeyde ortak bir yarar sağlayacağını söylemektedir. Kendi zamanının tekellerini, gümrüklerini ve devletin getirdiği sınırlamaları eleştirmiştir ve piyasanın en adil ve etkili hakem olacağını söylemiştir. Bu görüş, klasik politik ekonominin en önemli ikinci ve modern çağı etkileyen en önemli ekonomistlerden biri olan David Ricardo tarafından da paylaşılmıştır. Ekonomi Politik ve Vergi Prensipleri (1817) isimli kitabında, bir grubun bir malı göreceli olarak daha az maliyetle üretebildiği bir durumda ticaretin ticaret yapan her iki taraf için de nasıl faydalı olacağına dayanan Karşılaştırmalı üstünlükler kuramını açıklar. Bu ilke serbest ticaret anlayışını destekler. Ricardo, enflasyonun paranın ve kredinin niceliğindeki değişmeyle yakından ilgili olduğunu da söylemiş, azalan verim kuramının da savunuculuğunu yapmıştır.

Klasik politik ekonomi anlayışı, hükûmetin ekonomiye müdahalesini en aza indirgemeyi savunan geleneksel liberalizm doktriniyle yakından ilişkilidir.

Marksist politik ekonomi
Karl Marx, üretici güçler ve üretim ilişkilerinin belirli bir tarihsel andaki ilişkileriyle üretim biçimini belirlediğini söyler, kapitalizm de üretim araçlarına ve sermayeye sahip olan burjuva sınıfının çıkarına işleyen, onu meşru kılan bir sistemdir.

Marx, metaların kullanım değeri ve piyasa içindeki değişim değerini birbirinden ayırır. Marx'a göre sermaye, yeni bir meta üretmek amacıyla satın alınan metanın yarattığı ekstra değişim değerinden oluşur. Emek gücünün kendisi kapitalizmde bir meta haline gelir, emek gücünün değişim değeri ücret olarak yansır, fakat bu da kapitalist için ürettiği değerden daha azdır. Bu farklılık artı değer yaratır ve kapitalistin sermaye birikimini ve kârını oluşturur. Kapital isimli kitabında Marx, kapitalist üretim biçiminin işçilerin yarattığı artı değere el koyma biçimiyle farklılaştığını yazar—bundan önceki toplumlarda da artı değere el konulurdu, fakat kapitalizm buna üretilen metaların satış değeri aracılığıyla el koyduğu için bir ilktir. Sermaye sahibi veya burjuvanın çıkarına çalışan bu döngü de sınıf savaşının temelini oluşturur.

Vladimir Lenin, Emperyalizm, Kapitalizmin En Yüksek Aşaması (1916) çalışmasında Marksçı bakış açısını yenileyerek, kapitalizmin yeni kaynaklar ve piyasalar bulmak amacıyla zorunlu olarak tekelci kapitalizme - Lenin bu durumu emperyalizm olarak da tanımlıyordu - sebep olacağını, bunun da kapitalizmin son ve en yüksek aşamasını temsil ettiğini söyledi.

Weberci politik ekonomi

Alman sosyolog Max Weber, kapitalizmin tanımlayıcı niteliklerinin anlaşılmasında büyük bir etki yaratmıştır. Weber'e göre piyasa değişimi, üretime göre kapitalizmin daha belirleyici bir özelliğidir. Kapitalist girişimler, önceki ekonomik sistemlerdeki faaliyetlerin aksine üretimi rasyonelleştirmişler, bu da verimlilik ve üretkenliğin en üst seviyeye çıkarılması isteğidir. Weber, henüz kapitalist ekonomiye geçilmediği zamandaki çalışanların, loncadaki usta ile çırak gibi, kişisel ilişkilere dayanan çalışmayı anladıklarını söyler.

Weber, Protestan Ahlakı ve Kapitalizm Ruhu (1904-1905) isimli kitabında kapitalizmin, geleneksel ekonomik hareketleri nasıl değiştirdiğinin izini arar. Rasyonel aktivitenin ruhu, kapitalist değişimi önleyen geleneksel kısıtlamaları ortadan kaldırmış ve modern kapitalizmin gelişmesini sağlamıştır. Bu ruh giderek tedavinin edilmiş bir hukuka dayandırılmıştır, bunların arasında ücretli işçilerin emeğini yasal olarak satabilme "özgürlüğü", teknolojinin rasyonel ilkelere dayanan bir üretimin organizasyonunu sağlayabilmesi için desteklenmesi, işçilerin ev ve iş yeri arasındaki hayatının kamusal ve özel yaşam olarak ayrımının net olarak belirlenmesi sayılabilir. Bu yüzden Weber kapitalizmi, Marx'ın aksine, üretim araçlarının değişmesinin birincil sonucu olarak görmez. Onun yerine kapitalizmin kökeni, politik ve kültürel dünyada ortaya çıkan yeni girişimcilik ruhunun yükselmesinde yatar. Protestan Ahlakında, bu ruhun doğuşunun da Protestanlığın, özellikle Kalvinizmin yükselişiyle ilgili olduğunu söyler.

Weber'e göre kapitalizm, insanlık tarihinin en gelişmiş ve karmaşık ekonomik sistemidir. İlerlemiş iş ortaklıkları, kamu kredisi ve modern dünya bürokrasisi kapitalizmle yakından ilişkilidir. Yine de Weber kapitalizmin rasyonelleşmiş eğilimlerinin, kültürel değerler ve kurumlar için potansiyel bir tehdit oluşturduğunu ve insan özgürlüğünü bir "demir kafes (stahlhartes Gehäuse)" içine sıkıştırabileceğini söyler.

Alman Tarihçi Okulu ve Avusturya Okulu
Alman Tarihçi Okulu'na göre, kapitalizm esas olarak piyasalar için var olan üretim teşkilatlarına dayanarak tanımlanır. Bu görüş Weber'le benzer bir kuramsal temeli paylaşır fakat para ve markete yaptığı vurguyla ondan farklı bir yere konur. Alman Tarihçi Okulu takipçilerine göre, geleneksel iktisadi hareket biçimlerinden kapitalizme geçiş, kredi ve para üzerindeki Orta Çağ kısıtlamalarının yerini kar güdüsüyle yakından ilişkili para ekonomisinin almasıyla ortaya çıkar.

19. yüzyıl sonlarına doğru Alman Tarihçi Okulu'ndan daha farklı bir yere oturtulan Carl Menger ile ortaya çıkan Avusturya Okulu, sonraki jenerasyon takipçileriyle birlikte 20. yüzyılda da etkili olmuştur. Avusturya Okulu'nun öncülerinden Joseph Schumpeter kapitalizmin "ister istemez her kapitalist teşebbüsün ergeç bu gelişime uymak zorunda olacağı" yaratıcı yıkımına vurgu yapmıştır. Piyasa ekonomilerinin sürekli değişim geçireceği gerçeğine dayanan bu düşünce, sürekli yükselen ve düşen sanayilerin olacağını söyler. Schumpeter'in popülerleştirdiği bu düşünce, çağdaş ekonomistleri etkilemiştir ve ekonominin büyümesi için kaynağın küçülen sanayilerden gelişmiş sanayilere doğru akması gerektiği sonucu çıkmıştır. Ama kaynağın düşen sanayilerden çekilmesinin, kurumsal direnmenin değişik biçimlerinden dolayı, güç ve yavaş olacağını gerçeğini de belirtmişlerdir.

Avusturyalı ekonomistler Ludwig von Mises ve Friedrich Hayek piyasa ekonomisini 20. yüzyıldaki planlı ekonomi düşüncesine karşı savunmuşlardır. Sadece piyasa kapitalizminin kompleks ve modern bir ekonomi yaratacağını söylemişlerdir. Çünkü modern ekonomi, birbirinden çok ayrı ve geniş bir mal ve hizmetler düzeni, oldukça fazla tüketici ve şirket pozisyonu yaratır ve piyasa kapitalizmi dışındaki herhangi bir ekonomik düzende bilgi, o düzenin bilgiyi elinde tutabilme kapasitesini aşar ve bu da bilgi ve haberleşme sorunu yaratır. Arz ekonomisi düşünürleri Avusturya Okulu çalışmaları üzerine kurar ve "her arz kendi talebini yaratır" diyen Say Kanunu'nu özellikle vurgular.

Ayrıca bakınız

 Anti-kapitalizm
 Komünizm
 Büyük ayrışma
 Ekonomik sosyoloji
 Serbest piyasa
 Görünmez el
 Piyasa sosyalizmi
 Gözetim kapitalizmi
 Perestroyka

Kaynakça

Muhasebe
Bankacılık
İşletme
Ekonomik liberalizm
Finans
Üretim ekonomisi
Toplum felsefesi
Batı kültürü

Kapitalizm


අද ලොවට ගැලපෙන වේගයෙන් යුක්තව රැහැන් රහිත ක්‍රමයට තොරතුරු හුවමාරු කල හැකි තාක්ෂණික ක්‍රමයක් ජපානයේ transferjet.org හදුන්වා දී ඇත.මෙම තාක්ෂණය transfer jet ය.

Transfer jet


Nihility je drugi studijski album poljskog sastava tehničkog death metala Decapitated. Objavljen je 19. veljače 2002.

Popis pjesama

Zasluge

Decapitated

 Sauron – vokali, tekstovi, glazba
 Martin – bas-gitara, glazba
 Vitek – bubnjevi, glazba
 Vogg – gitara, glazba

Ostalo osoblje

 Jacek Wiśniewski – naslovnica albuma
 Sławomir Wiesławski – produkcija, inženjer zvuka
 Wojciech Wiesławski – produkcija, inženjer zvuka
 Tomasz Pouch – fotografije

Izvori

Poljski glazbeni albumi
Albumi iz 2002.

Nihility


Heavenly Place es el álbum debut de Jaci Velasquez, el cual fue lanzado a principios de octubre de 1996. El álbum consta de 10 temas, de los cuales la mitad (5) , fueron lanzados como sencillos.

Lista de canciones
If This World
Un Lugar Celestial (A Heavenly Place)
Flower In The Rain
On My Knees
Shelter
Baptize me
We Can Make A Difference
I Promise
We Will Overcome
Thief Of Always

Sencillos
If This World
Flower In The Rain
On My Knees (se realizó un videoclip para esta canción)
Un Lugar Celestial (A Heavenly Place) (se realizó un videoclip para esta canción)
We Can Make A Difference

Referencias

Álbumes de 1996
Álbumes de Jaci Velasquez

Heavenly Place


A Região Geográfica Imediata de Propriá é uma das 6 regiões geográficas imediatas do Estado de Sergipe, uma das três regiões geográficas imediatas que compõem a Região Geográfica Intermediária de Aracaju e uma das 509 regiões geográficas imediatas do Brasil, criadas pelo IBGE em 2017.

É composta por 16 municípios.

Tem uma população estimada pelo IBGE para 1.º de julho de 2017 de 158 861 habitantes e área total de 2 387,337 km².

Referências
Regiões geográficas imediatas de Sergipe

Região Geográfica Imediata de Propriá


An Serapicamptis cytherea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Brigitte Baumann ngan Helmut Baumann, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni H.Kretzschmar, Eccarius. An Serapicamptis cytherea in nahilalakip ha genus nga Serapicamptis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Greece. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Serapicamptis

Serapicamptis cytherea


Carter County is the name of five counties in the United States:

 Carter County, Kentucky
 Carter County, Missouri
 Carter County, Montana
 Carter County, Oklahoma
 Carter County, Tennessee

See also
 Carter Country, a TV series (1977–1979)

Carter County


Ana Vučak Veljača (Zagreb, 29. studenog 1986.) je hrvatska televizijska, filmska i kazališna glumica.

Uloge

Televizijske uloge
 "Zabranjena ljubav" kao Brankica (2005.)
 "Mamutica" kao Ivana (2010.)
 "Stella" kao djevojka u baru (2013.)
 "Kud puklo da puklo" kao Goga (2014.)
 "Crno-bijeli svijet" kao konobarica Vlasta (2015.)
 "Prava žena" kao Karla Nola (2016. – 2017.)
 "McMafia" kao prodavačica bescarinske prodavaonice (2018.)
 "Čista ljubav" kao djevojka u kafiću (2018.)

Filmske uloge
 "Iza sna" kao Lana (2014.)
 "Zbog tebe" kao Ena (2016.)
 "Otac" kao djevojka #1 (2017.)
 "Posljednji Srbin u Hrvatskoj" kao Sabiha Hodžić (2019.)

Voditeljske uloge
 "Parlaonica" (početkom 2000-tih - 2009.)
 "Kuhan i pečen" (2019. – 2020.)

Sinkronizacija
 "Angry Birds Film" kao Eva (2016.)

Vanjske poveznice

Hrvatski televizijski glumci
Hrvatski filmski glumci
Hrvatski kazališni glumci
Životopisi, Zagreb

Ana Vučak


Edward James Hughes  (17 Ağustos 1930 – 28 Ekim 1998) İngiliz şair, çevirmen ve çocuk yazarı. Eleştirmenler tarafından sık sık kuşağının en iyi şairlerinden ve yirminci yüzyılın en büyük yazarlarından biri olarak nitelendirilmiştir. 1984 yılında Birleşik Krallık Kraliyet Şairi olarak atandı ve ölümüne kadar bu makamda kaldı. 2008'de The Times gazetesinin, "1945 sonrası en büyük 50 İngiliz yazar" listesinde Hughes dördüncü sırada yer aldı.

Hughes 1956'da Amerikalı şair Sylvia Plath ile evlendi, bu evlilik Plath'ın 1963'te 30 yaşında intiharına kadar sürdü. Son şiirsel çalışması, Doğumgünü Mektupları (1998) Plath ile birlikteliklerini konu alır.

Yapıtları
Hughes'un ilk koleksiyonu The Hawk in the Rain (1957), önemli eleştiriler aldı. 1959'da 5.000 dolar getiren Galbraith ödülünü kazandı. Belki de en önemli eseri Crow (1970), bolca övgü alsa da eleştirmenleri ikiye bölmüş, evrene apokaliptik, acı, alaycı ve gerçeküstü bir bakış açısıyla ve bazen basit görünen, çocuksu anlatımla yaklaşmıştır. Crow, Hughes'un kariyeri boyunca birkaç kez değiştirildi. Opusunda, aynı anda Tanrı, Doğa ve Hughes'un ikinci kişiliği olan totemik Karga'nın evrenini yarattı. Crow'un yayınlanması, Hughes'un şiir kariyerini İngiliz doğa şiirinin diğer biçimlerinden farklı olarak şekillendirdi.

1971'de The London Magazine ile yaptığı röportajda Hughes; William Blake, John Donne, Gerard Manley Hopkins ve T. S.Eliot'ın ilham aldığı kişiler olduğunu söylemiştir. Ayrıca Schopenhauer, Robert Graves'in kitabı Beyaz Tanrıça ve  Bardo Thödol (Tibet Ölüler Kitabı)'ndan da bahsetmiştir. Hughes, kendi şiirine ek olarak, başta klasikler olmak üzere Avrupa oyunlarından çeviriler yaptı. Ovidius'tan Masallar (1997), Ovidius'un Metamorfozlar'ından bir dizi serbest şiir çevirisi içerir. Ayrıca çocuklar için hem şiir hem de düz yazı türünde eserler verdi. En başarılı kitaplarından biri, anneleri Sylvia Plath'ın intiharından sonra çocuklarını teselli etmek için yazdığı Demir Adam'dır. Kitap, daha sonra, Pete Townshend'in aynı adı taşıyan 1989 tarihli konsept albümünün ve 1999 animasyon filmi Demir Dev'in ilham kaynağı oldu.

Kaynakça

İngiltere Devlet Şairlik Nişanı sahipleri
Royal Society of Literature üyeleri
20. yüzyıl çevirmenleri
Massachusetts Amherst Üniversitesi öğretim üyeleri
Birleşik Krallık Liyakat Nişanı sahipleri
Guardian Ödülü sahipleri
İngiliz çocuk kitabı yazarları
Britanyalı yazarlar
Bağırsak kanserinden ölenler
İngiltere'de kanserden ölenler
Pembroke College'da öğrenim görenler
20. yüzyıl İngiliz şairleri
20. yüzyıl İngiliz roman yazarları
1998 yılında ölenler
1930 doğumlular
Yorkshire doğumlu yazarlar

Ted Hughes


Le Leica M11 est un appareil photographique numérique télémétrique de 60 mégapixels fabriqué par Leica et annoncé le .

Caractéristiques techniques

Notes et références

Liens externes
 .

Appareil photographique numérique
M11

Leica M11


IOTA je kriptovaluta otvorenog koda. IOTA je namijenjena za prijenos podataka i plaćanja bez provizija između uređajaima na Internetu stvarа. Projekt su 2015. godine osnovali David Senstebø, Sergej Ivančeglo, Dominik Shiner i Sergej Popov.

Maksimalna moguća količina kriptovalute je 2 779 530 283 277 761 Iota. U sustavu nije predviđen majning (emisija), stvaranje novih Iota je nemoguće. IOTA je navedena na burzi kriptovaluta pod imenom MIOTA. Vrijednost IOTA-e fluktuira kao i ostale kriptovalute. U travnju 2021. je IOTA imala tržišnu kapitalizaciju od 6,4 milijarde dolara. IOTA transakcije su besplatne bez obzira na njihovu veličinu. Vrijeme potvrde transakcija je kratko. Broj simultano obrađenih transakcija nije ograničen, a sam sustav je lako skalabilan. IOTA je pod kontrolom neprofitne zaklade "IOTA Foundation", koja je registrirana u Njemačkoj.

Na temelju IOTA-a je otvoren u studenom 2017. Data Marketplace, javno tržište za podatke koje pružaju vanjski senzori. Tržište omogućuje povezanim uređajima da sigurno prenose, kupuju i prodaju male količine različitih podataka bilo kome. U projektu su sudjelovali više od dvadeset globalnih organizacija, uključujući Deutsche Telekom, Bosch, Microsoft, Orange, Fujitsu i brojne druge tvrtke. Obični korisnici interneta mogu također prodavati svoje podatke na tržištu.

Izvori

Kriptovalute

IOTA


سيدي عكاشة  إحدى بلديات ولاية الشلف التابع لـ دائرة تنس.

المصادر
 بلديـة سيدي عكاشة على موقـع ولاية الشلف

سيدي عكاشة

سيدي عكاشة


Burmahancı, Antalya ilinin Serik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Antalya il merkezine 36 km, Serik ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Serik'in mahalleleri

Burmahancı, Serik


Via Sacra (tal. Via Sacra) (Sveta ulica) bila je glavna ulica u drevnom Rimu, koja je vodila od Kapitola, pored nekih od najvažnijih religijskih mjesta Rimskog foruma (gdje je bila najšira ulica), pa do Koloseja.

Cesta je bila tradicijska ruta ceremonije Rimskog trijumfa koja je kretala u predgrađima grada Rima i prolazila kroz Rimski forum.
U 5. stoljeću pr. Kr., cesta je bila specijalno napravljenja da bi je se zaštitilo od kiše. Kasnije je bila popločana a tijekom Neronove vladavine obložena je kolonadama.

Bila je svjedok velikog broja dobrih i loših događaja u povijesti drevnog Rima, svečanskih rimskih festivala i veličanstvenih uspjeha pobjedonosnih generala. Bila je svakodnevno mjesto okupljanja Rimljana, mjesto gdje su se bacale kocke, gdje se razgovaralo i pregovaralo o poslovima.

Mnogobrojne prostitutke stajale su pored ulice tražeći potencijalne mušterije.

Literatura

Vanjske poveznice

Via sacra

Via Sacra


İncirci, Adana ilinin Feke ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Mahallenin adının nereden geldiği ve tarihçesi hakkında bilgi yoktur.

Coğrafya
Adana iline 142 km, Feke ilçesine 20 km uzaklıktadır.

Âşık Arzu Bacı
İncirci köyünde 1964 yılında doğmuştur. Çocuk yaşta evlendirilmiştir. Okula gidememiş ancak ortaokul dahil dışarıdan bitirmiştir. Şiire daha çocuk yaşlardan itibaren merak salmıştır. Saz çalmayı kendi kendine öğrenmiştir.

Esen yeller, uçan kuşlar, deryalar,
Aşkı müjdeleyen yardan ne haber
Hayaller, uykular, tatlı rüyalar
Gönlümde çağlayan yardan ne haber

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet
 Arzu Bacı - Genel Bilgiler

Feke'nin mahalleleri

İncirci, Feke


Die SA Tennis Open 2010 waren ein Tennisturnier, welches vom 1. bis 7. Februar 2010 in Johannesburg stattfand. Es war Teil der ATP World Tour 2010 und wurde im Freien auf Hartplatz ausgetragen. In derselben Woche wurden in Santiago de Chile die Movistar Open sowie in Zagreb die PBZ Zagreb Indoors gespielt, die genau wie die Movistar Open zur Kategorie ATP World Tour 250 zählten.

Titelverteidiger im Einzel war Jo-Wilfried Tsonga, der nicht mehr an Turnier teilnahm. Im Finale gewann Feliciano López gegen Stéphane Robert in zwei Sätzen mit 7:5 und 6:1, der so seinen zweiten Karrieretitel gewann. Im Doppel waren Jamie Cerretani und Dick Norman die Titelverteidiger. Nur Cerretani trat erneut an (mit Prakash Amritraj) und schied im Viertelfinale aus. Im diesjährigen Finale setzten sich Rohan Bopanna und Aisam-ul-Haq Qureshi gegen Karol Beck und Harel Levy in drei Sätzen durch. Sie gewannen ihren zweiten Titel als Partner.

Das Teilnehmerfeld der Einzelkonkurrenz bestand aus 32 Spielern, jenes der Doppelkonkurrenz aus 16 Paaren. Das Gesamtpreisgeld betrug 442.500 US-Dollar, die gesamten finanziellen Verbindlichkeiten lagen bei 500.000 US-Dollar.

Qualifikation
Die Qualifikation fand vom 30. Januar bis 1. Februar 2010 statt. Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Folgende Spieler hatten die Qualifikation überstanden und spielten im Hauptfeld des Turniers:

Preisgelder und Weltranglistenpunkte
Es wurden die folgenden Preisgelder und Weltranglistenpunkte für das Erreichen der jeweiligen Runde ausgezahlt bzw. gutgeschrieben. Spieler, die über die Qualifikation ins Hauptfeld einzogen, erhielten die angegebenen Qualifikationspunkte zusätzlich zu denen für das Erreichen der jeweiligen Runde. Ansonsten sind die Beträge nicht kumulativ zu verstehen. Preisgelder für den Doppelwettbewerb gelten pro Team.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks und Quellen

Turnier der ATP World Tour 2010
Tennisturnier in Johannesburg

SA Tennis Open 2010


Knus er en dansk kortfilm fra 2007, der er instrueret af David Adam efter manuskript af ham selv og Sissel Dalsgaard Thomsen.

Handling
Bella er plaget af mareridt fra oplevelser i sin barndom, oplevelser, der fylder meget i hendes bevidsthed. En barndom præget af svigt, overgreb og en altoverskyggende følelse af, at være uønsket. Bella kan ikke undslippe følelsen af, at livet er en ond cirkel af afvisninger, hvor nutid og fortid smelter sammen, og hvor hun altid ender som taberen.

Medvirkende
 Mette Riber Christoffersen, Bella 21 år
 Jelena Bundalovic, Bella 14 år
 Anders Hove, Niels
 Carsten Bjørnlund, Onkel
 Laura Drasbæk, Sophia
 Pelle Nordhøj Kann, Daniel
 Birgitte Hjort Sørensen, Lotte
 Sarah Boberg, Mor
 Henrik Prip, Far
 Peter Willumsen, Mand i vindue
 Maria Esther Lemvigh, Kvinde i vindue

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Ungdomsfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Knus (film)


Pernå (), Finlandiya'nın Doğu Uusimaa bölgesinde bulunan bir belediyeydi. Belediye, 1 Ocak 2010 tarihinde Ruotsinpyhtää ve Liljendal belediyeleri ile birlikte Loviisa ile birleşmiştir. Yüzölçümü 1,107.07 km² olan belediyenin nüfusu 31 Aralık 2009 tarihi itibari ile 3,961 idi.

Pernå, Doğu Uusimaa bölgesinin en eski belediyesiydi. Günümüzdeki Lapinjärvi ve Loviisa belediyeleri aslında Pernå'nun birer parçasıydılar. Yazılı Fincenin kurucusu Mikael Agricola 16. yüzyılın başlarında Pernå'da doğmuştur. Kıyıya yakın olması ve küçük bir nehre sahip olmasıyla modern zamanın ulaşım yolları yerine su yollarının kullanılması Pernå'yu daha çekici kılmaktaydı. Pernå'daki birçok mâlikane Finlandiya'nın İsveç'in bir parçası olduğu dönemlere kadar uzanmaktadır.

Pernå isminin kökeni belirsizdir. Ural sözcüğü olan "pern" ıhlamur veya ıhlamur ağacı anlamına gelirken İsveççede "å" çay anlamına gelmektedir.

Kaynakça

Finlandiya'daki kaldırılan belediyeler

Pernå


Los fixelídidos (Phyxelididae) son una familia de arañas araneomorfas, que forman parte de la superfamilia de los titanecoideos (Titanoecoidea), junto con los titanécidos.

Distribución
Su distribución se reduce principalmente a una gran zona de África y Madagascar, aunque también se las encuentra en Asia Menor, Borneo y Sumatra, donde el género Vytfutia aparece representado con una especie en cada isla.

Sistemática
Con la información recogida hasta el 31 de diciembre de 2011, Phyxelididae cuenta con 54 especies descritas comprendidas en 12 géneros. Su género más diverso es Phyxelida con 19 especies.
 Ambohima Griswold, 1990 (Madagascar)
 Kulalania Griswold, 1990 (Kenia)
 Lamaika Griswold, 1990 (Sudáfrica)
 Malaika Lehtinen, 1967 (Sudáfrica)
 Matundua Lehtinen, 1967 (Sudáfrica)
 Namaquarachne Griswold, 1990 (Sudáfrica)
 Phyxelida Simon, 1894 (África, Madagascar, Chipre, Turquía)
 Pongolania Griswold, 1990 (Sudáfrica)
 Themacrys Simon, 1906 (Sudáfrica)
 Vidole Lehtinen, 1967 (Sudáfrica)
 Vytfutia Deeleman-Reinhold, 1986 (Sumatra, Borneo)
 Xevioso Lehtinen, 1967 (África)

Referencias
 Griswold, C., J. Coddington, N. Platnick, and R. Forster (1999): "Towards a Phylogeny of Entelegyne Spiders (Araneae, Araneomorphae, Entelegynae)". Journal of Arachnology 27:53-63.
 Platnick, Norman I.</span> (2012): The world spider catalog, version 12.5. American Museum of Natural History.
 Texas A&M University, Department of Entomology - Synopsis of the described Araneae of the World.

Véase también
 Anexo:Especies de Phyxelididae
 Anexo:Taxonomía de las arañas

Enlaces externos

Phyxelididae

Phyxelididae


Ahmad Mahmoud (født november 1987 i Faxe) er en dansk forfatter og debattør med dansk-palæstinensiske rødder. Han er uddannet maskinmester og udgav i 2015 bogen Sort land om sin opvækst i det almene boligkvarter Askerød i Greve Strand. Han har ved en række lejligheder deltaget i den offentlige debat om indvandring og integration, ikke mindst med budskabet om, at den unge generation i indvandrerghettoerne bør tage et opgør indefra med trækkene i den patriarkalske kultur, der præger nogle af miljøerne.

Opvækst

Ahmad Mahmoud blev født i Faxe 1987 i en dansk-palæstinensisk familie som den næstyngste af syv børn. Som fem-årig flyttede han med familien til det almene boligkvarter Askerød i Hundige, hvor han tilbragte resten af sin barndom, som han siden har skildret i bogen Sort land. Imod familiens traditioner flyttede han som ung mand hjemmefra, selvom han stadig var ugift, og færdiggjorde siden en uddannelse som maskinmester.

Sort land

I Sort land skildrer Mahmoud livet i Askerød med tæsk i hverdagen, koranskoler, arrangerede ægteskaber, bander og fastlåste kønsrollemønstre. Bogen indledes med et digt om børn og forældre af den libanesiske digter Khalil Gibran. I forordet skriver Mahmoud, at bogen ikke handler om etnicitet eller religion, men om en bestemt kultur, som den findes i nogle beboelsesområder. Ifølge Mahmoud er bogen mest af alt skrevet som et opråb til dem, der lever i disse kulturelle parallelsamfund, og som fastholder deres børn i de samme mønstre. Samtidig mener han, at der er behov for hjælp fra det omliggende samfund i form af oplysning, krav og anerkendelse

Bogen vakte stor opmærksomhed ved udgivelsen og har ligget på bestsellerlisterne for selvbiografier i flere måneder siden udgivelsen. I Jyllands-Postens anmeldelse blev Ahmad Mahmoud kaldt for en menneskeklog mønsterbryder og "en vigtig stemme fra ghettoverdenen". Anmeldelserne i Politiken kaldte bogen en "kritik af en ghettokultur, der holder sine børn fanget i en voldelig mekanik, der ikke har andet formål end reproduktionen af familien og opretholdelsen af dens hierarki."  I Weekendavisen kaldte Aydin Soei bogen "velgørende og vigtig i sin skildring af en etnisk underklasse domineret af et patriarkalsk livssyn", men mente også, at der manglede nogle væsentlige aspekter i fortællingen for at forstå Mahmouds udvikling.

Rolle i samfundsdebatten

Ahmad Mahmoud trådte oprindelig frem i offentligheden i kølvandet på udgivelsen af Yahya Hassans digtsamling i efteråret 2013. I et debatindlæg i Politiken og siden i en række interview bekræftede han Hassans fortællinger om et parallelsamfund blandt nogle indvandrergrupper, hvor det "handler om en rådden kultur. En kultur, som det haster så meget med at ændre. Det kan man ikke gøre på en dag, men synliggørelse og en erkendelse af, at det her foregår, er det første skridt."

Siden har han ved forskellige andre lejligheder kommenteret forskellige integrationsspørgsmål, f.eks. nogle imamers negative rolle for integrationen i Danmark.

Folketingskandidat

Ahmad Mahmoud blev i 2018 valgt som Socialistisk Folkepartis folketingskandidat i Greve og Solrød. Han trak sig dog som kandidat inden folketingsvalget i 2019.

Kilder

Eksterne henvisninger

Sort land - fortællinger fra ghettoen. Omtale på litteratursiden.dk.

 Ghettogenerationen må tage opgøret med forældrenes rådne kultur. Interview med Ahmad Mahmoud i Politiken 31. oktober 2015.

Faglitterære forfattere fra Danmark
Debattører fra Danmark
Danskere i 2000-tallet

Ahmad Mahmoud


El Puente de la Reina Juliana es un puente de cuatro carriles sobre la Bahía de Santa Ana en Willemstad, capital de Curazao, en las antiguas Antillas Neerlandesas.  Recibe su nombre de la Reina Juliana I de los Países Bajos. El puente original cayó en 1967 y su sustituto, el puente actual, se inauguró el 30 de abril de 1974.

Con una altura de 56.4 m sobre el mar en su punto más elevado, para permitir el paso de embracaciones, es uno de los más altos del mundo. Pesa 3.400 toneladas.

La vista desde su cúspide incluye Punda, Otrobanda y el Schottegat.

Enlaces externos

Referencias

Arquitectura de Curazao
Puentes de Curazao
Puentes de Willemstad

Puente Reina Juliana


An Cymbopogon dependens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bryan Kenneth Simon. An Cymbopogon dependens in nahilalakip ha genus nga Cymbopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbopogon

Cymbopogon dependens


Prima Doamnă a României este denumirea onorifică neoficială  pentru soția președintelui României.

În prezent
Actuala Primă Doamnă este Carmen Iohannis, soția celui de al 5-lea președinte al României, Klaus Iohannis. În prezent trăiesc încă trei dintre precedentele  prime doamne: Maria Băsescu, soția lui Traian Băsescu; Nina Iliescu, soția lui Ion Iliescu și Nadia Ileana Bogorin, soția lui Emil Constantinescu. Elena  Ceaușescu , soția președintelui României comuniste, Nicolae Ceaușescu a murit (executată) la revoluția din  1989.

Vezi și
Prima Doamnă a Republicii Moldova

Note

Prima Doamnă a României


Midlands este o zonă a Angliei centrale care se învecinează cu Sud Estul, Sud Vestul, Nord Vestul, Estul Angliei și cu Yorkshire și Humber. Cel mai mare oraș al său este Birmingham. Corespunde în mare parte Regatului Mercia din Evul Mediu timpuriu, și a jucat un rol important în revoluția industrială a secolelor al XVIII-lea și al XIX-lea. În scopuri statistice, Midlands este împărțit în West Midlands și East Midlands.

Întindere
Deși nu există o definiție precisă, când este definit ca fiind alcătuit din regiunile East Midlands și West Midlands (descrise de mai jos), Midlands cuprinde  Derbyshire, Herefordshire, Leicestershire, Lincolnshire (exceptând burgurile din Lincolnshire de Nord și Lincolnshire de Nord-Est), Northamptonshire, Nottinghamshire, Rutland, Shropshire, Staffordshire, Warwickshire, Worcestershire și districtele metropolitane din West Midlands. Dacă nu se ține cont de limitele regionale oficiale, se poate spune că Midlands ar include și Peterborough (istoric parte din Northamptonshire) și districtele menționate anterior din Lincolnshire.

În plus, există o regiune informală cunoscută sub denumirea de  care ar putea fi definită ca înglobând părțile de sud din East Midlands și comitatele Bedfordshire, Buckinghamshire și Oxfordshire din . În schimb, deși părțile nordice ale comitatelor Derbyshire și Nottinghamshire fac parte oficial din Midlands, ele sunt adesea considerate a fi în , nordul Derbyshire-ului aflându-se aproape de orașele Sheffield și Manchester, iar nordul Nottinghamshire-ului lângă Sheffield. Cu toate acestea, ele sunt incluse în regiunea informală , care include, de asemenea, Lincolnshire și Staffordshire, împreună cu părțile sudice din Cheshire și South Yorkshire din nordul Angliei, într-o măsură mai mică.
Cu limite mai restrânse decât zona cunoscută în mod tradițional ca Midlands, două regiuni ale Angliei (foste regiuni ale oficiilor Guvernului) o reprezintă împreună: West Midlands și East Midlands. Acestea sunt, de asemenea, circumscripții ale Parlamentului European și .

West Midlands cuprinde:

 comitatul metropolitan (7) West Midlands (cu burgurile sale metropolitane)
 (4) Staffordshire, (6) Warwickshire și (8) Worcestershire (cu districtele respective)
 autoritățile unitare (1) Herefordshire, (2) Shropshire, (5) Stoke-on-Trent și (3) Telford și Wrekin

East Midlands cuprinde:

 comitatele nemetropolitane (1) Derbyshire, (6) Leicestershire, (5) Lincolnshire, (9) Northamptonshire și (3) Nottinghamshire (cu districtele respective)
 autoritățile unitare din (2) Derby, (7) Leicester, (4) Nottingham și (8) Rutland

Deși fac parte din comitatul ceremonial Lincolnshire, autoritățile unitare Lincolnshire de Nord și Nord-Est (nereprezentate) se află de fapt în regiunea Yorkshire și Humber și, prin urmare, nu se află în regiunea recunoscută oficial ca East Midlands.

Cele două regiuni au o populație combinată de 10.350.697 (estimare la jumătatea anului 2014),  și o suprafață de .

Cea mai mare conurbație din Midlands, care include orașele Birmingham și Wolverhampton, este acoperită aproximativ de  West Midlands (care include și orașul Coventry);  aferentă extinzându-se în zonele învecinate din Shropshire, Staffordshire, Warwickshire și Worcestershire.

Diverse părți din Midlands, în special Warwickshire și Leicestershire, sunt uneori denumite Inima Angliei, în special în literatura turistică, având în vedere că centrul geografic al Angliei este considerat a fi în acest arc.

Diferite zone din Midlands au propriul lor caracter distinctiv, dând naștere multor grupuri de istorie locală și patrimoniu industrial. Nottingham a jucat un rol notabil în Războiul Civil Englez, care este comemorat într-o serie de nume de loc (Parliament Terrace, Parliament Street, Standard Hill). Zone precum Valea Ambra și Erewash din Derbyshire combină mediul rural atractiv cu moștenirea industrială și au canale istorice și situri asociate cu industria minieră. , în mare parte orașele , Sandwell, Wolverhampton și Walsall, au jucat un rol important în revoluția industrială.
[ nevoie de citare ]

Geografie
Midlands este predominant o zonă șeasă, deși dealurile izolate, cum ar fi , din conurbația Black Country (la 271 m) oferă priveliști întinse. Zonele montane se află în vestul și nordul regiunii, cu  la vest, aproape de granița cu Țara Galilor, și zona  din sudul Peninilor, în nordul regiunii. Dealurile Shropshire ating o înălțime de  în  și cuprind ,  și creasta . , care trece prin mijlocul  (AONB) Shropshire Hills, este o creastă lungă, joasă, care se întinde pe peste . Districtul Peak atinge înălțimi cuprinse între ;  este punctul cel mai înalt la .  Mai la sud, granița galeză ajunge la peste  altitudine, la  care, la , este astfel punctul cel mai înalt din Herefordshire.

Dealurile Malvern sunt alcătuite din unele dintre cele mai vechi stânci din Anglia (în jur de 680 de milioane de ani) și se extind pe aproximativ  prin două comitate din West Midlands (Worcestershire și Herefordshire), precum și nordul Gloucestershire-ului din Sud-Vest. Cel mai înalt punct al dealurilor este  la  deasupra nivelului mării (referință SO Grid SO768452).

Note

Regiunile Angliei

Midlands


رولا مصطفى خرسا أو رولا خرسا ، هي إعلامية مصرية.

المسيرة المهنية

تدرّجت رولا في حياتها المهنية حيث بدأت في إذاعة البرنامج الأوربي ثم سافرت إلى لندن وعملت بقناة البي بي سي ثم عادت وعملت مراسلة للتلفزيون المصري وقدمت عدة برامج مثل برنامج في العمق على القناة الثانية المصرية وبرنامج القصة ومافيها مع رولا ثم غابت عن الشاشة لعدة سنوات بسبب حساسية موقع زوجها عبد اللطيف مناوي رئيس قطاع الأخبار بالتلفزيون المصري. جاءها عرض من رجل الأعمال محمد عبد المتعال مدير شبكة تلفزيون الحياة للعمل في برنامج توك شو يومي وكان المقرر أن يعرض باسم الناس ورولا ثم استقر فريق العمل على اسم الحياة والناس. حقّقَ البرنامج نجاحاً ملحوظاً بسبب أسلوب رولا الهادئ وحسن اختيار موضوعاتها وضيوفها حيثُ استضافت لأول مرة اللواء أحمد رشدي وزير الداخلية الأسبق بعد 23 عاماً من صمته والناشطة السياسية شاهيناز النجار كما استضافت حاخاماً أمريكياً معروفاً بمناهضته للصهيونية.

الحياة الشخصية

تزوجت رولا خرسا من الإعلامي عبد اللطيف المناوي وانجبت منه ثلاثة أبناء. بحلول 14 سبتمبر 2018؛ تزوّجت رولا خرسا للمرة الثانية بعد طلاقها من زوجها السابق عبد اللطيف المناوي.

المراجع

وصلات خارجية

 صفحة مقالات رولا خرسا على موقع جريدة المصري اليوم

أشخاص على قيد الحياة
إعلاميات مصريات
شخصيات تلفزيونية مصرية
صحفيات مصريات
مذيعات مصريات
مواليد 1961

رولا خرسا


Quezaltepeque est une municipalité du département de La Libertad au Salvador.

La ville est située au nord-ouest de la capitale San Salvador et au nord de la capitale départementale Santa Tecla.

Avec , elle occupe le cinqième rang par sa population dans le département de La Libertad, se situant après Santa Tecla, Colón, San Juan Opico et Ciudad Arce figurant parmi les municipalités départementales de plus de .

La municipalité a obtenu le statut de ville (en espagnol: ciudad) en 1905.

La ville se situe au nord de l'imposant volcan Quetzaltepec et à 15 kilomètres de la capitale San Salvador.

Elle est la patrie de Salvador Sánchez qui fut le Président de la République du Salvador de 2014 à 2019.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Département de La Libertad

Liens externes

Municipalité dans le département de La Libertad

Quezaltepeque (Salvador)


La rivière Ziotte est un cours d'eau de Basse-Terre en Guadeloupe prenant sa source au nord du Dos d'Âne et au sud du Morne Bel-Air et se jetant dans la mer des Caraïbes.

Géographie

Longue d'environ , la rivière Ziotte prend sa source à  d'altitude sur le flanc nord du Dos d'Âne.

Proche de son embouchure, elle reçoit la rivière Maya. Son cours est régulier et elle se jette à l'extrémité nord de la plage de Grande Anse.

Notes et références

Voir aussi
 Sentier du littoral de Deshaies

Liens externes

 Rivière Ziotte sur Mapcarta

Madame
Sainte-Rose (Guadeloupe)

Rivière Ziotte


Januar

 1. januar – Shirley Chisholm, amerikansk demokratisk politiker (født 1924).
 2. januar – Arnold Denker, amerikansk skakspiller og forfatter (født 1914).
 3. januar – Will Eisner, amerikansk tegneserietegner (født 1917).
 6. januar – Makgatho Mandela, søn af Nelson Mandela (født 1950).
 8. januar – Alex Brask Thomsen, dansk finansmand og milliardær (født 1919).
 12. januar – Poul Reinau, dansk musiker og reklamemand (født 1923).
 14. januar – Rudolph Moshammer, tysk modesigner (født 1940).
 17. januar – Zhao Ziyang, kinesisk formand (født 1921).
 19. januar – Bent Henius, dansk journalist (født 1920).
 20. januar – Per Borten, norsk politiker (født 1913).
 21. januar – Ambro Kragh, dansk journalist, chefredaktør og forfatter (født 1937).
 22. januar – Patsy Rowlands, engelsk skuespillerinde (født 1931).
 23. januar – Johnny Carson, amerikansk tv-vært (født 1925).

Februar

 2. februar – Birgitte Federspiel, dansk skuespillerinde (født 1925).
 3. februar – Ernst Mayr, tysk-amerikansk biolog (født 1904).
 5. februar – Gnassingbé Eyadéma, Togos præsident (født 1935).
 8. februar – Jimmy Smith, amerikansk jazzorganist (født 1925).
 10. februar – Arthur Miller, amerikansk forfatter (født 1915).
 12. februar – Jørgen Bitsch, dansk forfatter, filmproducent og eventyrer (født 1922).
 17. februar – Dan O'Herlihy, irsk-amerikansk skuespiller (født 1919).
 17. februar – Jens Martin Knudsen, dansk fysiker og marsforsker (født 1930).
 20. februar – Hunter S. Thompson, amerikansk journalist og forfatter (født 1937).
 21. februar – Ara Berberian, amerikansk operasanger (født 1930).
 25. februar – Peter Benenson, grundlæggeren af menneskeretsorganisationen Amnesty International (født 1921).
 27. februar – James Avati, amerikansk illustrator (født 1912).

Marts

 3. marts – Rinus Michels, hollandsk fodboldspiller (født 1928).
 6. marts – Teresa Wright, amerikansk skuespillerinde (født 1918).
 6. marts – Hans Albrecht Bethe, tysk-amerikansk fysiker og nobelprismodtager (født 1906).
 7. marts – Ib Rehné (Kairo), Danmarks Radios mangeårige korrespondent i Mellemøsten (født 1922).
 8. marts – Aslan Maskhadov, tjetjenske leder (født 1951).
 8. marts – Johannes Meyer Andersen, dansk maler (født 1918).
 10. marts – Dave Allen, irsk komiker (født 1936).
 17. marts – George F. Kennan, amerikansk politolog og diplomat (født 1904).
 26. marts – James Callaghan, tidligere britisk premierminister (født 1912).
 26. marts – Henrik Sartou, dansk teaterinstruktør (født 1964).

April

 2. april – Johannes Paul II, pave (født 1920).
 5. april – Saul Bellow, amerikansk forfatter og nobelprismodtager (født 1915).
 6. april – Fyrst Rainier af Monaco (født 1923).
 9. april – Andrea Dworkin, amerikansk forfatter (født 1946).
 18. april – Claus Bjørn, dansk historiker og kongehusekspert (født 1944).
 19. april – Niels-Henning Ørsted Pedersen, dansk jazzbasist (født 1946).
 19. april – Ruth Hussey, amerikansk skuespillerinde (født 1911).
 23. april – John Mills, engelsk skuespiller (født 1908).
 23. april – Ebbe Kløvedal Reich, dansk forfatter (født 1940).
 23. april – Romano Scarpa, italiensk tegneseriestegner (født 1927).
 24. april – Ezer Weizman, israelsk præsident (født 1924).
 26. april – Maria Schell, østrigsk-schweizisk skuespillerinde (født 1926).
 30. april – Lone Kellermann, dansk sangerinde (født 1943).

Maj

 12. maj – Monica Zetterlund, svensk sanger og skuespiller (født 1937).
 20. maj – Paul Ricoeur, fransk filosof (født 1913).
 25. maj – Jurij Moskvitin, dansk filosof, komponist og journalist (født 1938).
 26. maj – Eddie Albert, amerikansk skuespiller (født 1906).

Juni
{|style="float: right; width: 40%; border: #99B3FF solid 1px;text-align:center;margin-left:1em;"

 1. juni - George Mikan, amerikansk basketballspiller (født 1924).
 18. juni – Nanna Ditzel, dansk designer (født 1923).
 20. juni – Jack S. Kilby, amerikansk fysiker og nobelprismodtager (født 1923).
 24. juni – Paul Winchell, amerikansk skuespiller (født 1922).
 25. juni – John Fiedler, amerikansk skuespiller (født 1925).
 27. juni – Domino Harvey, britisk lykkejæger (født 1969).

Juli

 6. juli – Evan Hunter, amerikansk forfatter også kendt som Ed McBain (født 1926).
 6. juli – Claude Simon, fransk forfatter og nobelprismodtager (født 1913).
 12. juli – Axel Strøbye, dansk skuespiller (født 1928).
 17. juli – Sir Edward Heath, britisk premierminister 1970-1974 (født 1916).
 18. juli – William Westmoreland, amerikansk general (født 1914).
 21. juli – Long John Baldry, britisk musiker (født 1941).
 26. juli – Erno Müller, dansk skuespiller (født 1917).
 29. juli – Erik Korshagen, dansk arkitekt (født 1926).
 31. juli – Wim Duisenberg, tidligere leder af Den Europæiske Centralbank (født 1935).

August

 1. august – Kong Fahd af Saudi-Arabien (født 1921).
   1. august – Constant, hollandsk COBRA-kunstner (født 1920).
   1. august   – Kaj Dorph-Petersen, dansk chefredaktør (født 1924).
 6. august – Robin Cook, den tidligere britiske udenrigsminister (født 1946).
   6. august – Ibrahim Ferrer, cubansk musiker og sanger (født 1927).
 7. august – Sven Methling, dansk filminstruktør og manuskriptforfatter (født 1918).
 8. august – Barbara Bel Geddes, amerikansk skuespillerinde (født 1922).
 13. august – David Lange, newzealandsk politiker (født 1942).
 15. august – Karen Inge Halkier, dansk atlet og universitetslektor (født 1937).
 31. august – Józef Rotblat, polsk-født britisk fysiker og nobelprismodtager (født 1908).

September

 2. september – Holger Munk Andersen, dansk skuespiller (født 1924).
 5. september – Villy Fuglsang, tidligere folketingsmedlem for Danmarks Kommunistiske Parti (født 1909).
 7. september – Aase Clausen, dansk skuespiller (født 1914).
 14. september – Robert Wise, amerikansk filminstruktør (født 1914).
 17. september – Torben Dorph-Petersen, dansk forfatter (født 1960).
 20. september – Simon Wiesenthal, nazi-jæger (har sporet over 1000 nazister bl.a Adolf Eichmann) (født 1908).
 21. september – Preben Philipsen, dansk filmproducent (født 1910).
 23. september – Ghazala Khan bliver myrdet af sin storebror (født 1986).
 27. september – Pol Bury, belgisk multikunstner (født 1922).

Oktober

 1. oktober – Paul Pena, amerikansk sanger (født 1950).
 7. oktober – Charles Rocket, amerikansk skuespiller (født 1949).
 10. oktober – Lilly Helveg Petersen, dansk politiker (født 1911).
 12. oktober – Baker Knight, amerikansk musiker (født 1933).
 14. oktober – Oleg Lundstrem, russisk jazzmusiker (født 1916).
 15. oktober – Rik Van Nutter, amerikansk skuespiller (født 1929).
 16. oktober – John Larch, amerikansk skuespiller (født 1914).
 17. oktober – Johnny Haynes, engelsk fodboldspiller (født 1934).
 23. oktober – William Hootkins, amerikansk skuespiller (født 1948).
 24. oktober – Rosa Parks, forbillede for borgerrettighedsbevægelsen i USA (født 1913).
 24. oktober – Henrik S. Nissen, dansk historiker (født 1933).

November

 1. november – Skitch Henderson, amerikansk pianist og komponist (født 1918).
 3. november – Geoffrey Keen, engelsk skuespiller (født 1916).
 4. november – Sheree North, amerikansk skuespillerinde (født 1932).
 5. november – Link Wray, amerikansk rock'n'roll guitarist, sangskriver og sanger (født 1929).
 5. november – John Fowles, engelsk forfatter (født 1926).
 8. november – Bo Högberg, svensk bokser og tidligere europamester (født 1938).
 9. november – K. R. Narayanan, Indiens første kasteløse (Dalit) præsident 1997-2002 (født 1921).
 11. november – Keith Andes, amerikansk skuespiller (født 1920).
 13. november – Eddie Guerrero, mexicansk wrestler (født 1967).
 18. november – Birthe Backhausen, dansk skuespillerinde (født 1927).
 19. november – Erik Balling, dansk filminstruktør (født 1924).
 23. november – Constance Cummings, engelsk skuespillerinde (født 1910).
 24. november – Pat Morita, amerikansk skuespiller (født 1932).
 25. november – George Best, én af verdens bedste fodboldspillere gennem tiderne. (født 1946).
 26. november – Ingálvur av Reyni, én af Færøernes mest fremstående maler (født 1920).
 28. november – Sven Egil Thiede, dansk admiral og forsvarschef (født 1924).
 28. november – Marc Lawrence, amerikansk skuespiller (født 1910).

December

 1. december – Jack Colvin, amerikansk skuespiller (født 1934).
 3. december – Kåre Kristiansen, norsk politiker (født 1920).
 4. december – Percy Brandt, svensk skuespiller (født 1922).
 5. december – Liu Binyan, kinesisk forfatter (født 1925).
 6. december – Charly Gaul, luxembourgsk cykelrytter (født 1932).
 10. december – Finn Ziegler, dansk violinist og kapelmester (født 1935).
 12. december – Annette Strøyberg, dansk/fransk skuespillerinde (født 1936).
 14. december – Ole Berggreen, dansk filminstruktør og manuskriptforfatter (født 1919).
 16. december – John Spencer, amerikansk skuespiller (født 1946).
 17. december – Mustafa Ertan, tyrkisk fodboldspiller (født 1926).
 19. december – Vincent Gigante, amerikansk gangster (født 1928).
 21. december – Emma Mc-Kinney Møller, hustru til Mærsk Mc-Kinney Møller (født 1913).
 21. december – Johan Fjord Jensen, dansk litteraturhistoriker (født 1928).
 23. december – Yao Wenyuan, kinesisk politiker (født 1931).
 25. december – Birgit Nilsson, svensk sopran (født 1918).
 26. december – Vincent Schiavelli, amerikansk skuespiller (født 1948).
 28. december – Patrick Cranshaw, amerikansk skuespiller (født 1919).

Referencer

Døde i 2005


Schweppes ( , ) is a beverage brand that originated in the Republic of Geneva; it is made, bottled and distributed worldwide by multiple international conglomerates, depending on licensing and region, that manufacture and sell soft drinks. Schweppes was one of the earliest forms of a soft drink, originally being regular soda water created in 1783. Today, various drinks other than soda water bear the Schweppes brand name, including various types of lemonade and ginger ales.

The company has held the British royal warrant since 1836 and was the official sponsor of Prince Albert's Great Exhibition in Hyde Park, London in 1851.

History

In the late 18th century, German-Genevan scientist Johann Jacob Schweppe developed a process to manufacture bottled carbonated mineral water based on the discoveries of English chemist Joseph Priestley. Schweppe founded the Schweppes Company in Geneva in 1783 to sell carbonated water. In 1792, he moved to London to develop the business there. In 1843, Schweppes commercialised Malvern Water at the Holywell Spring in the Malvern Hills, which was to become a favourite of the British Royal Family until parent company Coca-Cola closed the historic plant in 2010 to local outcry.

In 1969, the Schweppes Company merged with Cadbury to become Cadbury Schweppes. After acquiring many other brands in the ensuing years, the company was split in 2008, with its US beverage unit becoming Keurig Dr Pepper and separated from its global confectionery business (now part of Mondelez International). Keurig Dr Pepper is the current owner of the Schweppes trademark in Canada and United States.

The Coca-Cola Company owns the Schweppes brand in several territories, including 21 European countries. In a further 22 European countries, the brand is owned by Schweppes International Limited (a subsidiary of Suntory).

In China, Hong Kong and Taiwan, Swire's subsidiary Swire Coca-Cola produces Schweppes branded beverages.

The Japanese Asahi Group bought Schweppes Australia in 2008 from Cadbury, and owns the trademark in Australia.

Mainstay Schweppes products include ginger ale (1870), bitter lemon (1957), and tonic water (the first carbonated tonic – 1871).

Marketing

During the 1920s and 1930s, the artist William Barribal created a range of posters for Schweppes. In 1945, the advertising agency S.T.Garland Advertising Service Ltd., London coined the word "Schweppervescence", which was first used the following year. Thereafter it was used extensively in advertisements produced by Garlands, who sold copyright of this word to the Schweppes Company for £150 five years later when they relinquished the account.

An ad campaign in the 1950s and 1960s featured a real-life veteran British naval officer named Commander Whitehead, who described the product's bubbly flavour (effervescence) as evanescence. Comedian Benny Hill also appeared in a series of Schweppes TV commercials in the 1960s.

Another campaign in the 1950s and 1960s, "Schweppeshire", was written by Stephen Potter, the inventor of gamesmanship.

Another campaign, voiced by British actor William Franklyn, made use of onomatopoeia in their commercials: "Schhh… You know who." after the sound of the gas escaping as one opens the bottle.

Other ad campaigns featured a leopard named Clive, voiced by Kelsey Grammer and Stephen Fry. One radio campaign featured John Cleese.

References

External links

Schweppes History Movie - 13 minute video on the history of Schweppes

British royal warrant holders
Food and drink companies established in 1783
Ginger ale
Keurig Dr Pepper brands
Coca-Cola brands
Suntory
Soft drinks manufacturers
Soft drinks

Schweppes


Kirkeslavisk er et liturgisk sprog, der anvendes indenfor visse ortodokse kirker i lande med slaviske sprog, af hvilke den Den russisk-ortodokse kirke er den største.

Sproget er en mere moderne variant af oldkirkeslavisk, som skabtes af de byzantinske munke og helgener Kyrillos og Methodios og deres medhjælpere i 800-tallet. Kirkeslavisk har også fungeret som litteratursprog frem til cirka 1800. I dag betragtes det som et uddødt sprog, der kun anvendes i liturgien.

Referencer

Eksterne henvisninger
   Stockholms universitets institut for slaviske sprog - Medeltidens tredje stora skriftspråk - kyrkoslaviskan

Sydslaviske sprog
Sprog i Europa
Liturgi

Kirkeslavisk


Cord Mente, auch Cor(d)t, Curd, (* um 1500 in Braunschweig; † 1574) war ein deutscher Glocken- und Geschützgießer. Er war von 1532 bis 1550 Büchsen- und Zeugmeister der Stadt Braunschweig, nachfolgend herzoglicher Zeugmeister in Wolfenbüttel.

Leben
Der Sohn des Bronzegießers Hinrik Mente d. J. entstammte einer überregional bekannten Braunschweiger Gießerfamilie. Der Ruf der Braunschweiger Gießkunst war zu Mentes Zeit so bedeutend, dass Landgraf Philipp von Hessen 1532 seinen Zeugmeister zur Begutachtung nach Braunschweig sandte.

Zeugmeister der Stadt Braunschweig
Nachdem die Stadt Braunschweig 1531 dem protestantischen Schmalkaldischen Bund beigetreten war, drohte eine erneute Auseinandersetzung mit dem welfischen Landesherrn. In dieser Zeit goss Mente für die Stadt eine Vielzahl von Geschützen, wofür auch Glocken, Leuchter und Kirchengerät eingeschmolzen wurden. Mente wurde 1532 vom Rat der Stadt zum Büchsen- und Zeugmeister auf Lebenszeit ernannt. Im Jahre 1542 nahm er an der Belagerung der herzoglichen Residenzstadt Wolfenbüttel durch die Truppen des Schmalkaldischen Bundes teil. Die Festung ergab sich am 12. August 1542. Nach der Schlacht bei Mühlberg 1547 brach die Schmalkaldische Herrschaft jedoch zusammen und die Stadt Braunschweig musste für Kaiser Karl V. 12 Geschütze als Sühnegabe gießen.

In herzoglichen Diensten
Die Spannungen zwischen dem Rat der Stadt Braunschweig und Herzog Heinrich d. J. führten 1550 dazu, dass Mente das mehrmalige unerlaubte Verlassen der Stadt als Konspiration mit dem Feind ausgelegt wurde. Er floh nach Wolfenbüttel und trat spätestens 1556 in herzogliche Dienste. Die Bestallung zum Obersten Zeugmeister datiert vom 25. Oktober 1561. Diese ist von Herzog Julius am 26. Dezember 1570 auf drei Jahre erneuert worden. 1570/71 organisierte Mente ein Probeschießen mit einer neu erfundenen Munition, den Harzer Schlacken-Kanonenkugeln. Diese wurden seit 1569 aus Nebenprodukten der Erzverhüttung in hoher Stückzahl gegossen und auch exportiert. Er verfasste dazu 1574 ein schriftliches Gutachten. Mente war auch an Baumaßnahmen beteiligt, darunter der Wiederaufbau der Wolfenbütteler Verteidigungsanlagen, der Ausbau der Sommerresidenz in Hessen und der Umbau der Harzburg.

Für die berühmte Handschriftensammlung der Wolfenbütteler Herzog August Bibliothek ist Mente insofern von Bedeutung, als er Herzog Julius am 17. Juni 1555 eine Handschrift aus dem 15. Jahrhundert über die Fechtkunst schenkte. Diese wurde der erste Zugang der Sammlung.

Mente starb um 1574 als vermögender Bürger und wurde in der Marienkapelle in Wolfenbüttel bestattet. Nach ihm ist die dortige Cort-Mente-Straße (mit t!) benannt.

Familie
Mente war verheiratet Margareta Behren (1501–1597), Tochter des Ratsherren der Neustadt Hans Behren. Im Jahre 1546 kaufte er ein Haus in der Weberstraße 43. In Wolfenbüttel lebte die Familie seit 1561 in einem Wohnhaus auf dem Damme, heute Schlossplatz 19. Der jüngste, in Goslar nachweisbare Sohn Julius († 1595) arbeitete wie der Vater als Bronzegießer.

Werke
Besondere Bedeutung haben die beiden in der Wolfenbütteler Hauptkirche BMV erhaltenen Arbeiten, eine reich geschmückte Glocke aus dem Jahre 1566 und das ursprünglich für die Schlosskapelle geschaffene Taufbecken von 1571. Weitere Werke Mentes sind im Folgenden aufgeführt:

 Bronzene Schlagglocke im Kloster Wienhausen, Gemeindekirche (1525)
 Epitaph für Dompropst Levin von Veltheim im Hildesheimer Dom (1531)
 Geschütz "Judas Thaddäus" für die Stadt Hannover (1536)
 Zwei bronzene Flaschenzüge für Häuser in Göttingen (1539)
 Grabplatte des Herzogs Erich I. von Braunschweig-Calenberg in der ev.-luth. Kirche St. Blasius in Hann. Münden (1541)
 Acht Geschütze für die Stadt Einbeck (1541–1550)
 Sieben Geschütze namens "Jupiter", "Lerche", "Schwan", "Strauß", "Zaunkönig", "Samson" und "Der fliegende Drache" für die Stadt Hildesheim (1544–1549)
 Geschütz "Nachtigall" für die Stadt Hannover (1547)

Literatur
 Horst-Rüdiger Jarck (Hrsg.): Braunschweigisches Biographisches Lexikon. 8. bis 18. Jahrhundert, Braunschweig 2006, S. 495.

Einzelnachweise

Glockengießer
Künstler der Angewandten Kunst (Braunschweig)
Person (Wolfenbüttel)
Deutscher
Geboren im 15. oder 16. Jahrhundert
Gestorben 1574
Mann

Cord Mente


Das Computerspiel Unknown Horizons (vormals OpenAnno) ist eine Mischung aus Wirtschaftssimulation und Echtzeit-Strategiespiel. Es wurde maßgeblich von den ersten Ausgaben der Anno-Spielreihe inspiriert. Dabei versucht es aber kein Nachbau zu sein, sondern neue Aspekte in das Spiel zu bringen, während bewährte Element erhalten bleiben. Die Darstellung der Spielwelt erfolgt in isometrischer Perspektive.

Entwicklung
Das Spiel setzt auf die Programmiersprache Python und verwendet die Flexible Isometric Free Engine, kurz FIFE. Die Entwicklung erfolgt offen unter der GNU General Public License. Das Projekt war ursprünglich rein deutschsprachig, wechselte jedoch in eine englischsprachige Dokumentation, um Verständigungsprobleme zu vermeiden. Am Google Summer of Code nahm das Projekt zweimal teil. Dort wurde die künstliche Intelligenz der Computergegner verbessert.

Spielprinzip
Das Spiel beginnt mit einem einzelnen Schiff, mit dem die Welt erkundet wird. Es gilt eine Siedlung aufzubauen und die Bevölkerung zufrieden zu stellen. Diese hat je nach Schicht unterschiedliche Bedürfnisse. Hierfür muss eine Warenwirtschaft aufgebaut werden. Ein effizientes Wegenetz ist notwendig, damit die Waren im Kontor eingelagert werden können. Die unterschiedlichen Gewerbe müssen geschickt platziert werden: der Fischer benötigt etwa Zugang zur Küste und ein Holzfäller einen Waldbereich. Fehlende Rohstoffe müssen durch Handel importiert werden. Geld wird durch Besteuerung der Bevölkerung eingenommen.

Rezeption
Unknown Horizons wurde 2009 in der Heise-Software-Collection erwähnt. Das Spiel, dem noch viel Feinschliff fehle, befinde sich in einer frühen Phase. Immer wieder komme es zu Darstellungsfehlern oder es würden nicht fertiggestellte Grafiken angezeigt. Auch eine spannende Einzelspielerkampagne sei lediglich angekündigt. Der Aufstieg der Siedler geschehe recht schnell, sodass alle Gebäude früh verfügbar seien. Das Spiel wird in zahlreichen Linux-Distributionen ausgeliefert. Es erinnere stark an Anno 1602, sei jedoch recht unbekannt und halbfertig.

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Freies Computerspiel
Linux-Spiel
Mac-OS-Spiel
Windows-Spiel
Wirtschaftssimulation

Unknown Horizons


Die Plaza Independencia ist ein Platz in der uruguayischen Hauptstadt Montevideo.

Die 1836 durch den Militäringenieur José M. Reyes angelegte und im Folgejahr vom italienischen Architekten Carlo Zucchi entworfene Plaza Independencia bildet den zentralen und größten Platz Montevideos. Er ist am östlichen Ende der Ciudad Vieja angesiedelt und befindet sich an der Grenze zum Barrio Centro. Von der Plaza in Richtung Osten und damit in den Stadtteil Centro führt mit der Avenida 18 de Julio eine der bedeutendsten Straßen der Hauptstadt. 1860 folgte die Systematisierung der Fassaden an der Plaza Independencia durch den Architekten Bernardo Poncini, 1905 eine Gestaltung des Platzes durch Carlos Thays.

Um die Plaza Independencia sind zahlreiche historische und prägende Bauwerke Montevideos angesiedelt. Während im Westen als letztes Überbleibsel der alten Stadtmauer das isoliert stehende Stadttor, die Puerta de la Ciudadela, den Weg in die Fußgängerzone der Calle Sarandí und somit die eigentliche Altstadt öffnet, befindet sich mit Blick von der Plaza Independencia linker Hand davon und folglich im südlichen Westen des viereckigen Platzes das Edificio Ciudadela. In Sichtweite davon, aber nicht mehr unmittelbar an den Platz anschließend, steht das Teatro Solís.

Die Südseite der Plaza flankieren der Präsidentensitz Torre Ejecutiva und der vormalige Regierungssitz Palacio Estévez, während im Norden beispielsweise das Radisson Montevideo Victoria Plaza Hotel gelegen ist. Am Ostrand des Platzes geben südlich der Palacio Salvo und nördlich der Palacio Rinaldi den Blick in die Avenida 18 de Julio frei.

In der Mitte des teils mit Palmen bepflanzten Platzes befindet sich seit 1924 eine die Plaza überragende, von Angel Zanelli entworfene, 17 Meter hohe und 30 Tonnen schwere Artigas-Statue, die den uruguayischen Nationalhelden José Gervasio Artigas als Reiter in östliche Richtung reitend zeigt. Dieses Monument thront über dem unter der Erdoberfläche gelegenen Artigas Mausoleum, in dem sich, bewacht von zwei Soldaten, die sterblichen Überreste des Wegbereiters der uruguayischen Unabhängigkeit befinden.

Seit 1975 ist die Plaza Independencia als Monumento Histórico Nacional klassifiziert.

Literatur
 Guía Arquitectónica y Urbanística de Montevideo. 3. Auflage. Intendencia Municipal de Montevideo u. a., Montevideo u. a. 2008, ISBN 978-9974-600-26-3, S. 62, 136.

Weblinks

 Plaza Independencia auf der Internetpräsenz der Stadtverwaltung (spanisch); abgerufen am 28. Februar 2012
 360°-Blick über die Plaza Independencia und Informationen zum Platz (spanisch); abgerufen am 28. Februar 2012

Platz in Montevideo
Monumento Histórico Nacional (Uruguay)
Platz in Südamerika
Kulturdenkmal (Montevideo)

Plaza Independencia (Montevideo)