مصر الوسطى هي جزء من المنطقة الواقعة بين مصر السفلى ومصر العليا وتمتد من مدينة أسيوط في الجنوب إلى منف في شمال مصر. في العصور القديمة، تم تقسيم مصر القديمة فقط إلى مصر السفلى والعليا، ولم تكن منطقة مصر الوسطى موجودة ككيان منفصل وكانت تقع داخل مصر العليا. ومع ذلك، استمر هذا التقسيم حتى القرن التاسع عشر عندما شعر علماء الآثار، بسبب الاهتمام الشديد بالتراث الأثري لهذه المنطقة، بالحاجة إلى تقسيم صعيد مصر إلى قسمين منفصلين. نتيجة لهذه الحاجة، ونظراً لوجود مصر العليا والسفلى، تمت صياغة مصطلح «مصر الوسطى»، الواقعة على نهر النيل بين العاصمة المصرية القاهرة وقنا. وتضم محافظات الجيزة والفيوم وبني سويف والمنيا وأسيوط.

تمت تسوية المنطقة منذ عصر ما قبل الأسرات. تثبت العديد من الآثار أهمية في العصور المصرية القديمة. مع بني حسن ودير البرشا وماير وأسيوط، توجد هنا أهم المقابر الملكية في الفترة الانتقالية الأولى والمملكة المصرية الوسطى. جنوب المنيا تل العمارنة، العاصمة السابقة لأخناتون في نهاية الأسرة الثامنة عشر.

علاوة على ذلك، تقع أهم الأديرة القبطية في مصر في هذه المنطقة، حيث يسكن فيها غالبية المسيحيين الأقباط. وتشمل مجمعات الأديرة المهمة الباويت (بالقرب من أسيوط) والأديرة البيضاء ودير المحرق جنوب ملوي.

ييمكن التعرف على منطقة مصر الوسطى اليوم كجزء من وادي النيل، وعلى الرغم من أن الجزء الجغرافي من مصر العليا لا يزال أقرب ثقافيًا إلى منطقة مصر السفلى. لدعم هذا مثال يتعلق باللغة. أي أن سكان بني سويف يستخدمون اللغة المصرية العربية، النسخة المحلية للغة العربية، وكذلك سكان القاهرة وخاصة سكان الريف في دلتا النيل وليس النسخة الصعيدية من اللغة العربية التي يتحدث بها سكان الجنوب ويتحدث بها الصعايدة.

تاريخ
في مصر القديمة، تم تقسيم الإقليم إلى منطقتين كبيرتين تسمى مصر العليا ومصر السفلى، مع الأخذ في الاعتبار مجرى نهر النيل، وقد تم تقسيم هذه المناطق إلى مناطق يحكمها أمراء. تشمل مصر السفلى منطقة دلتا النيل بأكملها حتى منف (حوالي 20 كم جنوب القاهرة). تتكون مصر العليا من منف إلى إلفنتين (بالقرب من أسوان)

ينتمي الجزء الشمالي، الدلتا، إلى مملكة مصر السفلى، وعاصمتها منف. ينتمي الجزء الجنوبي إلى مملكة مصر العليا، وعاصمتها طيبة (بالقرب من الأقصر حاليًا). وهكذا، في الجزء المصري من وادي النيل، اسمياً على الأقل، استمرت مملكتان، «الأرضان».

تفاوت إجمالي عدد المقاطعات بين 37 و 47، وفقًا لبليني الأكبر، من حوالي القرن الأول قبل الميلاد. في زمن سترابو الذي زار مصر حوالي 25 بعد الميلاد، تم تقسيمها إلى 37 مقاطعة، عشرة في مصر السفلى (الدلتا)، و 17 في مصر الوسطى (مقاطعة هيبتا) وعشرة أخرى في مصر العليا (طيبة).

قام المصريون القدماء بفصل حاد عن مصر العليا والأرض الحمراء (الصحراء) عن الأسود (وادي النيل)، دون تمييز مصر الوسطى.

منذ زمن البطالمة (306-221 قبل الميلاد) كان هناك تقسيم إلى ثلاث مقاطعات: مصر السفلى (الدلتا)، مصر الوسطى (اليونانية القديمة: هيبتانومي)، صعيد مصر (طيبة).

استمر انقسام الحكومة في مصر في القرن الخامس، ففصلت مصر الوسطى بين عامي 386 و 395 عن مقاطعة أوغستامنيك. كمقاطعة أركاديا. تضم المقاطعة منطقة هيبتانومي ذات الغالبية التاريخية، باستثناء هيرموبوليس، التي تنتمي إلى طيبة. على الأرجح، خلال هذه الفترة كانت هناك زيادة في عدد الحيازات الكبيرة من الأراضي، والتي كان لها تأثير حاسم في القرون التالية.

في القرن التاسع عشر، تم تصنيف هيبتانومي كفاصل بين طيبة عن الدلتا. وفقًا لبطليموس وأغاتاركيدس، الذين عاشوا لفترة طويلة بعد ظهور الانقسامات الأصلية وربما خضعوا للتغييرات، فقد كتبوا أن «المقاطعات السبعة» هي تلك الخاصة بـ: (1) منف؛ (2) هيراكليوبوليس؛ (3) كروكوديلوبوليس، أعيدت تسميته أرسينوي؛ (4) أفروديتوبوليس؛ (5) أوكسيرينخوس؛ (6) سينوبوليس؛ و (7) هيرموبوليس.

كانت أراضي الواحات الكبرى والصغرى تُعتبر دائمًا جزءًا من هيبتانومي. عواصم المقاطعات، التي يشار إلى مقاطعاتها من قبل عواصم كل من الأقسام، منطقيًا، هكذا: هرموبوليس، من مقاطعة هيرموبوليتان، وما إلى ذلك، كانت أيضًا السكان الرئيسيين في مصر الوسطى.

تضمن هذا الترسيم أعظم ثلاثة أعمال فنية وإبداعية مصرية، وهي أهرامات الجيزة ومتاهة الفيوم والمنطقة الاصطناعية التي تم إنشاؤها بفضل قناة بحر يوسف (قناة يوسف)، مقاطعة أرسينوي أو الفيوم.

مقاطعات مصر الوسطى
في العصور القديمة، أدرجت المقاطعات السبع التالية في هيبتانومي، كما يوحي اسمها، ستة منها هي المقاطعات الست الواقعة في أقصى شمال مصر العليا، أما السابعة، وهي منف، فقد تمت قراءتها عمومًا في مقاطعات مصر السفلى. المقاطعات من الجنوب إلى الشمال، أي من الروافد العليا لنهر النيل إلى الروافد الدنيا:

مراجع

انظر أيضا
 مصر السفلى
 مصر العليا
 جغرافيا مصر

أقاليم مصر
جغرافيا مصر القديمة

مصر الوسطى


جبل المسمى هو جبل عملاق معروف ضمن سلاسل جبال رمان الأسمر ، يقع في منطقة الثنية إلى الشرق من قرية الحامرية جنوب مدينة حائل بنحو 70 كم.

انظر أيضًا
 قائمة جبال السعودية

مسمى

جبل المسمى


Catrai Caraic (Catrai-Craic, Katrai Kraik) ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Letefoho (Gemeinde Ermera). Die Angehörigen der Aldeia Catrai Caraic kamen fast alle in Folge der indonesischen Besetzung 1978 ums Leben.

Geographie

Vor der Gebietsreform 2015 hatte Catrai Caraic eine Fläche von 29,24 km². Nun sind es 17,38 km². Der Suco liegt im Süden des Verwaltungsamts Letefoho. Nördlich liegt der Suco Ducurai, nordwestlich der Suco Haupu und westlich die Sucos Catraileten und Lauana. Im Süden grenzt Catrai Caraic an das Verwaltungsamt Atsabe mit seinem Suco Baboi Leten und im Osten an die zur Gemeinde Ainaro gehörenden Verwaltungsämter Maubisse mit dem Suco Liurai und Hatu-Builico mit seinem Suco Nuno-Mogue. Im Grenzgebiet zu Ducurai entspringt der Fluss Ladibau, der entlang der Grenze nach Westen fließt. Gleiches gilt für den Fluss Coulala, der einem Teil der Grenze zu Baboi Leten bildet.

Nah der Westgrenze liegen die Dörfer Lumutou (Lumotou), Baulisuria (Baulesiria), Manturai, Mealumu (Meallumu), Manukoliria, Colo Coli (Kolkoli), Hatulete und Hatudmei (Hatumede). An der Nordgrenze liegt nah dem Ladibau der Ort Manucoliria. Grundschulen gibt es in Hatuhede, Manucoliria, Manukoliria und Lumutou. Im Westen erhebt sich der Catrai (Caterai, ) mit einer Höhe von  (andere Quelle: ). Er ist ein Ausläufer der Ramelau-Berge, die sich dann zu ihrer Hauptkette an der Ostgrenze erheben. Die Spitze bildet der Tatamailau () im Nachbarverwaltungsamt Atsabe, Osttimors höchster Berg.

Im Suco befinden sich die neun Aldeias Baulisuria, Colo Coli, Hatudmei, Hatugeo, Hatulete, Leburema, Manturai, Manucoliria und Mausormata.

Einwohner
Im Suco leben 2.472 Einwohner (2022), davon sind 1.291 Männer und 1.181 Frauen. Im Suco gibt es 447 Haushalte. Fast 96 % der Einwohner geben Mambai als ihre Muttersprache an. Über 3 % sprechen Tetum Prasa.

Geschichte

Am 18. Mai 1978 wurde die Widerstandsbasis (base de apoio) in Catraileten von den Indonesiern eingekreist und zerstört. Diejenigen, die entkommen waren, flohen nach Lesemau, wo sie nur wenig Nahrung in den Wäldern finden konnten. Indonesische Flugzeuge versprühten Giftstoffe, die sich auf essbare Pflanzen legte und in das Trinkwasser gelangte. Etwa 400 Menschen starben, weil sie das vergiftete Wasser tranken oder Wildpflanzen aßen. Selbst Knollen, die 15 cm unter der Oberfläche wuchsen waren vergiftet. Von den Angehörigen der Aldeia Catrai Caraic starben alle bis auf eine Frau und ihre Enkelin. Die Überlebenden flohen weiter nach Hatulete. Dort wurden sie schließlich vom indonesischen Bataillon 512 und Angehörigen der Zivilverteidigung (Hansip) gefangen genommen und in das Internierungslager im Ort Letefoho gebracht.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Eugenio Soares zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann Carlos do Conceição Soares. Bei den Wahlen 2016 wurde er in seinem Amt bestätigt.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Catrai Caraic (tetum; PDF; 8,5 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Catrai Caraic (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Letefoho (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Ermera (Gemeinde)

Catrai Caraic


An Stipa arida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Marcus Eugene Jones. An Stipa arida in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stipa

Stipa arida


Luca Pellegrini (* 24. März 1963 in Varese, Italien) ist ein ehemaliger italienischer Fußballspieler. Er war die meiste Zeit seiner Karriere für Sampdoria Genua aktiv und gewann mit dem Verein zahlreiche Titel auf nationaler und internationaler Ebene.

Karriere
Luca Pellegrini, geboren am 24. März 1963 im norditalienischen Varese in der Lombardei, begann mit dem Fußballspielen beim örtlichen Verein FC Varese, wo er zunächst die Jugendabteilungen besuchte und im Jahre 1978 in den Profikader aufgenommen wurde. Beim FC Varese spielte Luca Pellegrini, der auf der Position eines Abwehrspielers agierte, seine erste Spielzeit in Italiens zweiter Liga, der Serie B. Aus dieser musste der ehemalige Erstligist jedoch als Tabellenletzter mit nur 24 Punkten aus 38 Saisonspielen absteigen. In der Folgesaison in der Serie C1 spielend, entwickelte sich Luca Pellegrini zum Stammspieler beim FC Varese und war einer der wichtigsten Spieler beim Erreichen der Meisterschaft in der Girona A mit drei Zählern vor Rimini Calcio. Durch seine Leistungen in Varese wurden die Scouts von höherklassigen Vereinen auf Pellegrini aufmerksam, so auch die von Sampdoria Genua. Im Sommer 1980 verließ der talentierte Verteidiger seinen Heimatverein und wechselte zu Sampdoria in die Serie B.

Mit Sampdoria spielte Luca Pellegrini zunächst zwei Jahre lang in der zweithöchsten italienischen Spielklasse, ehe in der Saison 1981/82 der Aufstieg als Tabellenzweiter hinter Hellas Verona gelang. Ähnlich wie auch Verona legte Sampdoria Genua in den Jahren nach dem Aufstieg eine sehr positive Entwicklung hin. In den folgenden Jahren entwickelte sich unter den Trainern Eugenio Bersellini und Vujadin Boškov eine sehr erfolgreiche Mannschaft. In den Jahren 1985, 1988 und 1989 gewann Luca Pellegrini mit Sampdoria Genua, wo zur damaligen Zeit Spieler wie etwa Gianluca Vialli, Roberto Mancini oder Pietro Vierchowod aktiv waren, dreimal die Coppa Italia, den italienischen Fußballpokal. 1986 erreichte man ein weiteres Mal das Endspiel, unterlag aber dem AS Rom. Luca Pellegrini war zur damaligen Zeit absoluter Stammspieler in der erfolgreichen Mannschaft von Sampdoria Genua. Er machte zwischen 1980 und 1991 insgesamt 275 Ligaspiele für die Genueser und erzielte darin vier Tore. Er war Kapitän der Mannschaft von Samp, die am 9. Mai 1990 im Ullevi-Stadion von Göteborg den Europapokal der Pokalsieger im Endspiel gegen den RSC Anderlecht gewann. Bereits im Jahr zuvor stand Sampdoria Genua mit Luca Pellegrini als Kapitän im Endspiel dieses Wettbewerbs, unterlag aber dem spanischen Spitzenverein FC Barcelona. Seinen größten Erfolg als Spieler von Sampdoria Genua konnte Luca Pellegrini im Jahre 1991 feiern. Er war Kapitän der Mannschaft von Sampdoria, die als Tabellenerster der Serie A 1990/91 die erste und bis heute einzige Meisterschaft für den Verein gewann. Das letzte Meisterschaftsspiel, das 3:3 am letzten Spieltag bei Lazio Rom, was das letzte Pflichtspiel von Luca Pellegrini für Sampdoria Genua. Auf dem Höhepunkt seiner Karriere verließ der Abwehrspieler den Verein und ging zum Erstligaaufsteiger Hellas Verona.

Bei Hellas Verona konnte Luca Pellegrini nicht an die Leistungen aus Zeiten bei Sampdoria Genua anknüpfen. Mit dem italienischen Meister von 1985 stieg er sogleich in die Serie B ab, spielte dort ein weiteres Jahr zweitklassig, verpasste aber den direkten Wiederaufstieg als Tabellenzwölfter deutlich. Danach wechselte Pellegrini, mittlerweile dreißig Jahre alt, erneut den Klub und schloss sich Ravenna Calcio, ebenfalls in der Serie B spielend, an. Mit Ravenna musste er allerdings den Abstieg in die Serie C1 hinnehmen. Nachdem er für Ravenna Calcio jedes einzelne Saisonspiel in der Serie B 1993/94 absolviert hatte, unterschrieb Luca Pellegrini zur Saison 1994/95 einen neuen Kontrakt bei Torino Calcio in der ersten Liga. Dort stand er ein Jahr lang unter Vertrag, konnte sich aber nicht als Stammspieler etablieren. Nach vierzehn Einsätzen im Ligabetrieb der Serie A 1994/95 beendete Luca Pellegrini seine aktive Laufbahn als Fußballspieler im Alter von 32 Jahren. Nach dem Ende seiner Karriere als Fußballspieler arbeitete Luca Pellegrini als Co-Kommentator und Experte im italienischen Fernsehen.

Erfolge
 Italienische Meisterschaft: 1×
1990/91 mit Sampdoria Genua

 Italienischer Pokalsieg: 3×
1984/85, 1987/88, 1988/89 mit Sampdoria Genua

 Europapokal der Pokalsieger: 1×
1989/90 mit Sampdoria Genua

 Serie C1: 1×
1979/80 mit dem FC Varese

Weblinks

 Statistik des Spielers

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Olympiateilnehmer (Italien)
Italienischer Meister (Fußball)
Fußballspieler (AS Varese 1910)
Fußballspieler (FC Turin)
Fußballspieler (Hellas Verona)
Fußballspieler (Ravenna Calcio)
Fußballspieler (Sampdoria Genua)
Geboren 1963
Mann
Italiener
Sieger des Fußball-Europapokals der Pokalsieger
Coppa-Italia-Sieger

Luca Pellegrini (Fußballspieler, 1963)


Ram Oren ist der Name folgender Personen:

* Ram Oren (Autor) (* 1936), israelischer Jurist, Journalist, Autor und Verleger
 Ram Oren (Ökologe) (* 1952), US-amerikanischer Ökologe und Hochschullehrer

Ram Oren


La division Beauman est une formation improvisée du Corps expéditionnaire britannique pendant la Seconde Guerre mondiale, qui a combattu en France contre la 4 armée allemande en juin 1940, pendant le , la dernière offensive allemande de la bataille de France.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Lectures complémentaires

Liens externes
 Philson, A. British Army, 1939–1945: British Expeditionary Force, 10 May 1940: Tables of Organisation and Equipment: Orders of Battle: Volume 2 (Beauman Division: pp. 38–40)
 Supplement to The London Gazette of Tuesday, 21 May 1946 (p. 2,438)

Division de l'armée de terre britannique
Unité ou formation militaire dissoute en 1940
Unité ou formation militaire créée en 1940

Division Beauman


6855 Armellini este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6855 Armellini este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul San Vittore din Bologna. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,29 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 7,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

6855 Armellini


La Nigritelle de Cornelia ou Nigritelle rose ou Gymnadénie de Cornelia (Gymnadenia corneliana) est une orchidée terrestre des Alpes du Sud, appartenant au genre Gymnadenia R. Brown 1813 (précédemment rattachée au genre Nigritella Richard 1817).

Étymologie
Espèce dédiée à la botaniste suisse Cornelia Rudo qui a récolté le type (en 1925, dans les Hautes-Alpes, au-dessus du col du Lautaret).

Description

Plante : petite à robuste, de 10 à  environ.

Feuilles : nombreuses, à la base de la plante principalement.

Fleurs : petites et nombreuses, le plus souvent rosâtres à rougeâtres vers le sommet de l'inflorescence, se décolorant jusqu'au blanchâtre vers la fin de l'anthèse (sauf la var. bourneriasii (E. & R. Breiner) Pellicier rouge foncé et le restant).

Bractées : plus longues que les fleurs à la base de l'inflorescence, aux bords denticulés.

Floraison
De fin juin à fin juillet.

Habitat
Plante de moyenne montagne et de pleine lumière, entre  et  environ, sur pelouses d'alpages calcaires généralement.

Répartition
Alpes du Sud françaises (jusqu'en Savoie et Haute-Savoie) et italiennes.

Protection
En France, espèce protégée régionalement.

En outre, l'espèce est mentionné sur la liste rouge de l'UICN.

Statut de conservation UICN : Préoccupation mineure (LC).

Références bibliographiques
  Pierre Delforge, Guide des orchidées d'Europe, d'Afrique du Nord et du Proche-Orient,  2005, Delachaux et Niestlé, Paris, 640 p.
  Marcel Bournérias, Daniel Prat & al. (collectif de la Société Française d'Orchidophilie), Les Orchidées de France, Belgique et Luxembourg,  2005, Biotope (collection Parthénope), Mèze, 504 p.

Liens externes

+
Espèce d'Orchidaceae (nom vernaculaire)
Orchidée d'Europe
Orchidée de France
Flore en Italie

Nigritelle de Cornelia


Richard W. Farnsworth (født 1. september 1920, død 6. oktober 2000) var en amerikansk skuespiller og stuntman. I 1979 modtog Farnsworth en nominering til en Oscar for bedste mandlige birolle for Hvor vinden raser og i 1999 blev han nomineret til en Oscar for bedste mandlige hovedrolle for filmen The Straight Story.

Død
Han begik selvmord med et riffel den 6. oktober 2000 i Lincoln, New Mexico, USA, efter at blevet diagnostiseret med en uhelbredelig kræftdiagnose.

Eksterne henvisning

Skuespillere fra Californien
Stuntman
Personer fra Los Angeles
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere
Personer der har begået selvmord

Richard Farnsworth


Le canon anti-char de 100 mm T-12 est une arme de conception soviétique.

Utilisateurs
Lors de l'Invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022, le canon est en usage dans les deux armées.

Voir aussi

Notes et références

Arme militaire fabriquée en Union soviétique
Artillerie de calibre 100 mm
Canon antichar
Forces armées de l'Ukraine

MT-12 Rapira


Tinningstedt (Danca: Tinningsted, Frizce: Taningstää), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 8.91 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 200 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Dirk Enewaldsen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-karrharde.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Tinningstedt


12460 Mando este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12460 Mando este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Chichibu de Naoto Satō. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 7,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

12460 Mando


Święciechowo ( Grünhof, Gemeinde Lowin; auch Grünhoff) ist ein Wohnplatz in der polnischen Woiwodschaft Westpommern. Der Ort wurde im 19. Jahrhundert unter Ludolph von Beckedorff ein Zentrum der römisch-katholischen Diaspora in der Provinz Pommern.

Geographische Lage
Der Ort liegt in Hinterpommern, etwa fünf Kilometer südlich der Stadt Resko (Regenwalde), mit der er durch eine Landstraße verbunden ist. Die unmittelbaren Nachbarorte sind im Norden Ługowina (Lowin) und im Osten Dorowo (Dorow). Westlich und südlich liegt das Waldgebiet Raddower Heide.

Geschichte
Der Gutsbezirk Grünhof trat ins Licht einer breiteren Öffentlichkeit, nachdem er  1827 von Ludolph Beckedorff erworben worden war. Beckedorff war leitender preußischer Beamter gewesen, zuletzt Generalbevollmächtigter der Universität Berlin, trat aber zum Katholizismus über und wurde daraufhin aus dem preußischen Staatsdienst entlassen. In Grünhof widmete sich Beckedorff der Landwirtschaft, er gründete 1831 den Regenwalder Landwirtschaftlichen Verein. 1840 wurde er durch König Friedrich Wilhelm IV. in den preußischen Staatsdienst zurückberufen, in den Adelsstand erhoben und 1842 zum Präsidenten des neuerrichteten preußischen Landesökonomiekollegiums gemacht. Beckedorffs Zuckerfabrik in Grünhof produzierte jährlich bis zu 260 Tonnen Zucker, der Reingewinn betrug in den 1840er Jahren jährlich über 900 Taler.

Ab 1855 ließ von Beckedorff in Grünhof eine katholische Kirche errichten, die 1859 vollendet wurde. 1857 gründete er hier das St. Aloysiusstift, was die erste Klostergründung in Pommern seit der Reformation war. Es wurde 1861 mit Borromäerinnen aus dem Kloster Trebnitz besetzt. Die Borromäerinnen richteten hier eine Volksschule und ein Waisenhaus ein, von hier aus erfolgte auch die Gründung katholischer Kinderheime in Stralsund (1862) und Stettin (1867). Im Dezember 1864 wurden in Grünhof 207 Personen gezählt.

1914 wurde in Grünhof auch ein Krankenhaus mit Altenpflegeheim eingerichtet. 1927 fand in Grünhof der Pommersche Katholikentag statt.

Vor 1945 gehörte Grünhof zur Landgemeinde Lowin im Kreis Regenwalde der preußischen Provinz Pommern.

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs besetzte im Frühjahr 1945 die Rote Armee die Region. Kurz darauf wurde Grünhof unter polnische Verwaltung gestellt. Soweit die Dorfbewohner nicht geflohen waren, wurden sie in der nachfolgenden Zeit von der örtlichen polnischen Verwaltungsbehörde vertrieben und durch Polen ersetzt. Das deutsche Dorf Grünhof wurde in Święciechowo umbenannt.

Zunächst blieben die Kirche und ein Bauernhof erhalten.

Söhne und Töchter des Ortes
 Erich von Beckedorff (1855–1936), preußischer Generalleutnant

Literatur
 Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königlich-Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. Teil II,  Band 1: Beschreibung der zu dem Gerichtsbezirk der Königl. Landescollegien in Stettin gehörigen Hinterpommerschen Kreise. Stettin 1784, S. 338–339,    Nr. 20.
 Heinrich Berghaus: Landbuch des Herzogtums Pommern – Schilderung der Zustände dieser Lande in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts.  Teil II: Landbuch des Herzogtums Stettin, von Kamin und Hinterpommern; oder des Verwaltungs-Bezirks der Königl. Regierung zu Stettin.  Band 7:   Der Kreis Regenwald, und Nachrichten über die Ausbreitung der römisch-kathol. Kirche in Pommern. Berlin und Wriezen 1874, S. 723–726.
 Johannes Hinz: Pommern. Lexikon. Bechtermünz Verlag, Augsburg 1996, ISBN 3-86047-185-6, S. 141–142.
 Johannes Hinz: Pommern. Wegweiser durch ein unvergessenes Land. Flechsig-Buchvertrieb, Würzburg 2002, ISBN 3-88189-439-X, S. 143.

Weblinks
 Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft: Der Wohnort  Grünhoff in der ehemaligen Gemeinde Lowin im  Kreis Regenwalde in  Pommern (2011).

Fußnoten

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Westpommern
Gmina Resko

Święciechowo


Parodia maldonadensis ist eine Pflanzenart aus der Gattung Parodia in der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton maldonadensis verweist auf das Vorkommen der Art im uruguayischen Departamento Maldonado.

Beschreibung
Parodia maldonadensis wächst einzeln. Die dunkelgrünen kugelförmigen Triebe erreichen Durchmesser von 3 bis 10 Zentimeter. Der Triebscheitel ist bewollt und bedornt. Die 13 bis 21 gerundeten Rippen sind in niedrige Höcker untergliedert. Die ein bis vier kräftigen Mitteldornen zeigen abwärts und weisen eine Länge von bis zu 2 Zentimeter auf. Sie sind grau mit einer bräunlichen Spitze oder einheitlich fast schwarz. Die fünf bis neun dünnen, spreizenden Randdornen sind weißlich und bis zu 2 Zentimeter lang.

Die goldgelben Blüten erreichen Längen von 3 bis 4 Zentimeter. Die Narben sind dunkelrot. Die weißen Früchte weisen Längen von bis zu 2 Zentimeter auf.

Verbreitung, Systematik und Gefährdung
Parodia maldonadensis ist im Brasilianischen Bundesstaat Rio Grande do Sul sowie in den uruguayischen Departamentos Maldonado und Rocha verbreitet.

Die ersten Pflanzen wurden bei einem Treffen der Deutschen Kakteen-Gesellschaft im November 1903 vorgestellt. Die Erstbeschreibung als Echinocactus acuatus var. arechavaletae (als "arechavaletai") durch Carlos Luis Spegazzini wurde 1905 veröffentlicht. Ebenfalls 1905 beschrieb José Arechavaleta für dieselben Pflanzen die Art Echinocactus arechavaletae (als "arechavaletai"). Er übersah dabei, dass Spegazzini diesen Artnamen (heute ein Synonym von Parodia ottonis) bereits vergeben hatte. Wilhelm Franz Herter stellte 1930 daher den neuen Namen (nom. nov.) Echinocactus maldonadensis auf. Andreas Hofacker stellte die Art 2012 in die Gattung Parodia.

Weitere nomenklatorische Synonyme sind Notocactus maldonadensis  (1943), Wigginsia arechavaletae  (1964), Notocactus neoarechavaletae  (1989, nom. illeg., Art. 52.1) und Parodia neoarechavaletae  (1997, nom. illeg., Art. 58.1).

In der Roten Liste gefährdeter Arten der IUCN wird die Art als "", d. h. als gefährdet geführt.

Nachweise

Literatur
 Sofía Albesiano, Roberto Kiesling: Rehabilitation and Synonymy of Wigginsia corynodes (Cactaceae) In: Haseltonia. Band 15, 2009, S. 33–40 (doi:10.2985/026.015.0104).
 Giovanna Anceschi, Alberto Magli: A synopsis of the genus Parodia Spegazzini s.l. (Cactaceae). In: Bradleya. Band 36, 2018, S. 113–114 (doi:10.25223/brad.n36.2018.a9).

Einzelnachweise

Weblinks

 Eintrag bei notocactus.eu
 Eintrag bei cactusinhabitat

Parodia (Kakteen)
Maldonadensis

Parodia maldonadensis


An Cyrtopodium schargellii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni G.A.Romero, Aymard ngan Germán Carnevali. An Cyrtopodium schargellii in nahilalakip ha genus nga Cyrtopodium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtopodium

Cyrtopodium schargellii


Die Triebwagen DR 135 002 … 059 sind eine in den 1930er Jahren entwickelte Triebwagen-Baureihe der Deutschen Reichsbahn für den Personenverkehr auf Nebenbahnen. Sie gehen in der Ausführung auf den DR 720 bis 722 zurück und gehörten zur ersten größeren Serie zweiachsiger Triebwagen, gefertigt bei Busch Bautzen. Zur Unterscheidung anderer Triebwagen dieser Ära erhielten sie Gattungsbezeichnungen CvT-32b, CvT-34b und CvT-34c. Ein Triebwagen der Serie ist erhalten geblieben und befindet sich als Exponat in dem Traditionsbahnbetriebswerk Staßfurt.

Geschichte

Nach dem Bau von einigen Triebwagen in zahlenmäßig geringer Stückzahl startete mit diesen Fahrzeugen der Bau von Fahrzeugen nach dem Schema des ein Jahr früher entstandenen DR 720 bis 722. In drei Serien (135 002–011, 135 022–031 und 135 051–059) lieferte die Waggonfabrik Bautzen zwischen 1933 und 1935 insgesamt 29 zweiachsige Triebwagen. Außerdem wurden 62 Beiwagen von anderen Firmen hergestellt, ebenfalls in drei Serien (140 032–047, 097–122 sowie 230–249). Unterschiede bei den Triebwagen gab es beim Rahmen, Aufbau und bei der Motorisierung. Waren die ersten Fahrzeuge der ersten Serie (135 002–011) noch vollständig genietet, wurde ab der zweiten Serie (135 022–031) auch schon die Schweißtechnik eingesetzt. Die dritte Serie (135 051–059) war dann komplett geschweißt. In der ersten Serie wurden Daimler-Motoren mit 120 PS verwendet. Sie wurden später durch stärkere Motoren mit 135 PS ersetzt, die dann auch in den späteren Serien Verwendung fanden. Durch die stärkeren Motoren und Verbesserungen am Getriebe und Ersatz der Klotzbremsen durch Trommelbremsen, sowie doppelte Radsatzfederung, konnte bei den Fahrzeugen der dritten Serie die Geschwindigkeit auf 75 km/h gesteigert werden.

Die Triebwagen waren überwiegend in Sachsen und Bayern eingesetzt. Mit Kriegsbeginn wurden die Fahrzeuge zunächst stillgelegt und betriebsfähig abgestellt. Später wurden sie zum Kriegsverkehr bei der Wehrmacht herangezogen. In den 1940er Jahren erhielten einige Triebwagen Gasgenerator-Antrieb, dies wurde nach dem Krieg wieder rückgängig gemacht.

Elf Triebwagen sind als Kriegsverlust anzusehen. Nach dem Krieg gelangten 16 Fahrzeuge zur Deutschen Bundesbahn (DB) und wurden dort als VT 75 900–915 eingestuft. Diese Fahrzeuge wurden bis 1962 ausgemustert. Zwei Fahrzeuge (135 006 sowie 054) gelangten in den Bestand der DR, wobei nur der VT 135 054 zum Einsatz kam. Er wurde zu einem Salonfahrzeug umgebaut. 1970 war er noch erhalten und bekam die Nummer 186 257. Erst 1997 wurde er ausgemustert. Er gehört heute zum Museumsbestand und ist im Bw Staßfurt erhalten.

Eine Sonderform war der 135 060, der mit zu dieser Serie gehörte. Es gab aber einige Konstruktionsunterschiede, daher wird dieser gesondert beschrieben.

Konstruktive Merkmale

Der Daimler-Motor OM 54 war mit dem Getriebe an einem als Schwanenhalsträger ausgebildeten Motortragrahmen unter dem Rahmen aufgehängt. Er ragte teilweise in den Fahrgastraum herein und war mit einer klappbaren Sitzbank abgedeckt. Der etwa 1000 Kilogramm schwere Motor arbeitete nach dem Vorkammerverfahren. Kurbelwelle und Kurbeltrieb waren gleitgelagert. Die Zylinderlaufbahnen wurden mit Spritzöl, die Pleuellager auf der Kurbelwelle mit Drucköl geschmiert. Die Kraftübertragung erfolgte mechanisch auf eine Achse. Es wurde ein Lamellen-Getriebe mit vier Gängen nach der Bauart TAG verwendet, zusätzlich war ein Wendegetriebe integriert.

Der eckige Wagenkasten hatte zurückgesetzte Einstiegsbereiche an den Enden. Es waren Drehtüren eingebaut, die zum Wagenkasten hin angeschlagen waren. Die Triebwagen hatten jeweils fünf rechteckige Seiten- und zwei Stirnfenster. Teilweise verfügten die Wagen über eine Toilette und einen Gepäckraum. Bis auf wenige Maße stimmte die Bauform mit der der DR 720 bis 722 überein. Auffälliges äußeres Unterscheidungsmerkmal waren die beiden quergestellten Kühler auf dem Wagendach.

Zunächst wurden die Triebwagen mit der Abgaswärme beheizt, später wurde die Heizung auf eine Kühlwasser-Umluftheizung umgebaut. Auch eine Führerstandsheizung wurde nachgerüstet.

Die Beiwagen hatten zunächst nur ein 3.-Klasse-Abteil. Aber schon 1935/36 erhielten die meisten Beiwagen eine Toilette. Gleichzeitig wurde in 16 Beiwagen auch ein Postraum eingebaut, in sechs Beiwagen ein 2.-Klasse-Abteil mit sechs oder acht Sitzplätzen. 18 Beiwagen kamen zur DB, 13 Beiwagen zu der DR.

Literatur

Weblinks

 Die Baureihe VT 75 auf triebwagenarchiv.de (Fahrzeugchroniken, Daten, Fotos)
 Fahrzeugübersicht mit Lebensläufen über alle Triebwagen der 135 000-Nummerngruppe
 Fahrzeugübersicht über die Triebwagen
 Fahrzeugliste von dem Eisenbahnmuseum Stassfurt
 Internetseite mit Beschreibung und Modell von dem VT 135.054

Einzelnachweise

DR 135 002
Verbrennungsmotortriebwagen
Schienenfahrzeug (LHB)

DR 135 002 … 059


Afganlar (Hintçe: Aphgan, Farsça: Efgan ve Peştuca: Afgan), Afganistan'ın vatandaşlarına verilen addır. Ancak, "Afgan" sözcüğü belirli bir etnik grubu tanımlamaz, Peştunlar Afganistan'ın en büyük etnik grubu olup nüfusun %42'sini oluştururlar. Tacikler %27, Hazaralar %9, Özbekler %9, Aymaklar %4, Türkmenler %3, Beluciler %2 oranında yer alırlar. Peştuca ve Farsçanın Dari lehçesi Afganistan'da en çok konuşulan diller olup ülkedeki iki resmî dildir.

Kaynakça

Peştuca

Afganlar


Alma Cornea-Ionescu (n. 21 mai 1900, Budapesta, Austro-Ungaria – d. 19 iulie 1977, Timișoara) a fost o compozitoare, pianistă, profesoară și critic muzical din România.

Biografie
A început studiile muzicale la Conservatorul "Fodor" din Budapesta (1912-1916), avându-i profesori pe Antal Siklos (teorie-solfegiu, armonie) și dr. Sandor Kovacs (pian). Între 1924 și 1927 și-a continuat studiile la Conservatorul din Cluj cu profesorii Traian Vulpescu (teorie-solfegiu), Marțian Negrea (armonie, contrapunct, forme muzicale), Augustin Bena (teorie-solfegiu, acustică, estetică muzicală), Ana Voileanu-Nicoară (pian) și Jean Bobescu (muzică de cameră).

Între anii 1928 și 1931 s-a perfecționat la  din Viena cu Paul de Conne (pian), la Konservatorium für Musik și la Internationales Pianisten Seminar din Viena, cu Leo Sirota (pian), Anton Ruzitska (muzică de cameră) și Anton Webern (forme muzicale). A audiat cursuri de istoria muzicii și pedagogia pianului la Internationale Hochschulkursen der Universitat din Viena (1930-1931).

A fost timp de peste douăzeci de ani (1922-1946) profesoară de pian la Conservatorul municipal din Timișoara, apoi (1946-1949) la Conservatorul de muzică și artă dramatică din Timișoara, la Institutul de Arte din Timișoara (1949-1950) și la Liceul de Muzică din Timișoara (1950-1962). A fost lector universitar (1959-1964) și conferențiar (1964-1968) la Institutul Pedagogic de 3 ani din Timișoara. O stradă din Timișoara poartă numele lui Alma Cornea-Ionescu.

Compoziții

Muzică de cameră
 Suită de dansuri bănățene (1921), pentru pian solo;
 Două piese în stil românesc (1930), pentru pian solo, Cluj, 1930;
 10 Variațiuni pe o temă românească (1943), pentru pian solo;
 Suită mică pentru cvartet de coarde (1961);
 10 Piese pentru pian (1965);
 Suita pentru pian nr. 2 (1966);
 Cântec de leagăn și Cântec de iubire (1970), pentru vioară și pian.

Muzică corală
 Lupta noastră (1951), pentru cor mixt și pian, versuri de Gheorghe Pavelescu;
 Cântec de pace (1952), pentru cor mixt și pian;
 Suntem veseli, fericiți (1957), pentru 2 și trei voci cu pian;
 Tot mai frumoasă e patria mea (1959), pentru cor mixt și pian (fanfară sau orchestră).

Muzică vocală
 Două cântece de dor (1952), pentru voce și pian, versuri populare;
 Was wiel die einsame Trane (1954), pentru voce și pian, versuri de H. Heine;
 Și dacă (1954), pentru voce și pian, versuri de Mihai Eminescu;
 Din bătrâni (1956), pentru voce și pian, versuri de Octavian Goga;
 Șase doine pentru voce și pian (1964), versuri populare;
 Când vii și Toamna (1968), pentru voce și pian, versuri de Agripina Foreanu;
 Cântec de dor și jale (1969-1972), pentru voce și pian, versuri populare.

Distincții
În 1957 a fost distinsă cu Ordinul Muncii, clasa III.

Note

Nașteri în 1900
Decese în 1977
Compozitori români
Pianiste din România
Muzicologi români
Profesori români
Critici muzicali români
Timișoreni
Decorați cu Ordinul Muncii
Oameni din Budapesta

Alma Cornea-Ionescu


Þórður Jónsson (1874-1962) var smiður og bóndi á Mófellsstöðum í Skorradal. Hann varð blindur sjö ára gamall af völdum sjúkdóms. Hann hóf snemma smíðastörf og notaði í fyrstu á þau fjögur verkfæri sem til voru á heimili hans en það voru hamar, naglbítur, þjöl og sög. Hann gerði við tæki og smíðaði hrífur, orf, laupa, klyfbera og fleiri nytjatól. Á tvítugsaldri var hann fenginn til aðstoðar við smíði íbúðarhúss að Grund í Skorradal og þreifaði þar á handverkfærum sem hann hafði ekki kynnst áður. Hann lagði þau á minnið og hóf að smíða eigin áhöld og tók að sér viðameiri smíði. Þórður smíðaði ýmsa muni og áhöld, meðal annar smíðaði hann flókna sögunarvél eftir að hafa þreifað á slíkri vél á verkstæði í Reykjavík. Árið 2005 var haldin sýning í Safnahúsi Borgarness á smíðisgripum Þórðar.

Heimildir
 Smíðagripir blinds þjóðhaga, Morgunblaðið 11 október 2005
 Þórður blindi  Vísir Sunnudagsblað - 46. blað (12.11.1939)
 Póstkort af Þórði blinda við sögunarvél sem hann smíðaði (frá 1910 til 1920)

Þórður Jónsson (smiður)


James Love (* 12. Mai 1795 im Nelson County, Kentucky; † 12. Juni 1874 in Galveston, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1833 und 1835 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
James Love besuchte die öffentlichen Schulen in Bardstown. Trotz seiner Jugend nahm er als Freiwilliger am Britisch-Amerikanischen Krieg von 1812 teil. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Barbourville in diesem Beruf zu arbeiten. Gleichzeitig schlug er eine politische Laufbahn ein. Zwischen 1819 und 1831 war er Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. In den 1820er Jahren schloss er sich der Bewegung gegen den späteren Präsidenten Andrew Jackson an und wurde Mitglied der National Republican Party.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1832 wurde Love im neunten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1833 die Nachfolge von Charles A. Wickliffe antrat. Da er bei den Wahlen des Jahres 1834 auf eine weitere Kandidatur verzichtete, konnte Love bis zum 3. März 1835 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Seit dem Amtsantritt von Präsident Jackson im Jahr 1829 wurde innerhalb und außerhalb des Kongresses heftig über dessen Politik diskutiert. Dabei ging es um die umstrittene Durchsetzung des Indian Removal Act, den Konflikt mit dem Staat South Carolina, der in der Nullifikationskrise gipfelte, und die Bankenpolitik des Präsidenten.

Im Jahr 1837 zog James Love nach Galveston in der damals unabhängigen Republik Texas. Nach der Aufnahme Texas' in die Vereinigten Staaten war er im Jahr 1846 Delegierter auf der Versammlung, auf der die neue Verfassung dieses Staates ratifiziert wurde. Danach wurde er Richter im Galveston County. Anschließend war er bis zum Ausbruch des Bürgerkrieges beim dortigen Bundesgericht angestellt. Während des Krieges diente Love zwei Jahre lang bei den Terry Rangers, einer für die Konföderation kämpfenden Einheit, die aus freiwilligen texanischen Soldaten bestand. Nach dem Krieg war Love zunächst Richter am Kriminalgericht im Galveston und im Harris County. Aus diesem Amt wurde er aber vom Kommandeur der Militärverwaltung der Unionstruppen entlassen. James Love starb am 12. Juni 1874 in Galveston.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der National Republican Party
Richter (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1795
Gestorben 1874
Mann

James Love (Politiker)


An Scleria poklei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M.A.Wadood Khan. An Scleria poklei in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria poklei


Die Serie A 2012/13 war die 81. Spielzeit in der höchsten italienischen Fußball-Spielklasse der Herren. Platz eins und zwei qualifizierten sich automatisch für die UEFA Champions League 2013/14, der dritte Platz spielte in der Qualifikation für die Champions League. Platz vier und fünf qualifizierten sich für die UEFA Europa League 2013/14.

Die Spielserie wurde mit dem Spiel zwischen dem AC Florenz und Udinese Calcio am 25. August 2012 begonnen und endete mit dem 38. Spieltag am 19. Mai 2013. Die Winterpause unterbrach den Spielbetrieb vom 23. Dezember bis 4. Januar für 13 Tage.

Teilnehmer
Insgesamt nahmen an der Saison 2012/13 20 Mannschaften teil. 17 dieser spielten bereits in der letzten Saison in der Serie A, während die übrigen drei Teilnehmer per Aufstieg aus der Serie B sich die Teilnahme erspielten. Die 20 Vereine kommen aus 16 verschiedenen Städten, wobei Genua, Mailand, Rom und Turin jeweils zwei Vereine stellen.

Statistiken

Abschlusstabelle

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der linken Spalte, die Gastmannschaft in der oberen Zeile aufgelistet.

Torschützenliste

Bei gleicher Anzahl von Toren sind die Spieler alphabetisch nach Nachnamen bzw. Künstlernamen sortiert.

Torvorlagenliste

Bei gleicher Anzahl von Torvorlagen sind die Spieler alphabetisch nach Nachnamen bzw. Künstlernamen sortiert.

Scorerliste

Bei gleicher Anzahl von Scorerpunkten sind die Spieler nach mehr geschossenen Toren, bei gleicher Anzahl von Toren alphabetisch nach Nachnamen bzw. Künstlernamen sortiert.

Höchstwerte der Saison
 Höchster Sieg (mit 6 Toren Differenz): Sampdoria Genua – Delfino Pescara 6:0 (22. Spieltag) sowie Lazio Rom – FC Bologna 6:0 (35. Spieltag)
 Torreichste Partie (mit 8 Toren): FC Turin – SSC Neapel 3:5 (30. Spieltag)
Die Gewinner sind jeweils fett markiert.

Spielstätten
Die Spielstätten sind nach der zugelassenen Höchstkapazität geordnet. Von den 17 Spielstätten werden drei von jeweils zwei Vereinen genutzt. Insgesamt haben die 17 Stadien eine Kapazität von 595.569 Plätzen, was einer durchschnittlichen Kapazität von etwa 35.033 Plätzen entspricht.

Zuschauer

Die Sortierung der Zuschauertabelle erfolgt nach dem Zuschauerschnitt (pro Spiel).

Trainerwechsel

Sponsoren

Schiedsrichter
Aufgeführt werden die 21 Hauptschiedsrichter der Serie A, welche regelmäßig Spiele der Spielzeit 2012/13 leiteten. Von den 380 Partien wurden 355 von den 21 Hauptschiedsrichtern geleitet, 24 von Ersatzschiedsrichtern und eine Partie wurde strafverifiziert. (Endstand)

Meistermannschaft
In Klammern sind Spiele und Tore angegeben.

Wissenswertes
 Gegenüber der Saison 2011/12 erfolgte eine Regeländerung im Bereich der Auswechselspieler: Seit Beginn der Spielzeit dürfen in allen italienischen Fußballwettbewerben, also der Serie A, der Coppa Italia und der Supercoppa Italiana, nicht mehr nur sieben Ersatzspieler auf dem Spielberichtsbogen stehen, sondern zwölf, sodass die Kader für ein Spiel ähnlich einer WM oder EM auf insgesamt 23 Spieler aufgestockt werden. Eingeleitet wurde dieser Schritt durch die Initiative von Funktionären der Liga und den Vereinen, die dadurch viele Vorteile erkennen.
 Während der Winterpause wechselte der italienische Nationalspieler Mario Balotelli für etwa 20 Millionen Euro von Manchester City zum finanziell angeschlagenen AC Mailand. In den Medien wurde dem Vereinsbesitzer Silvio Berlusconi vorgeworfen durch den Transfer Wählerstimmen für die Parlamentswahlen Ende Februar auf Kosten des Vereins zu ergattern.
 Im Laufe der Saison kam es zu mehreren rassistischen Äußerungen von Fans gegenüber dunkelhäutigen Spielern mehrerer Vereine. Diese wurden mit Geldstrafen für das Verhalten ihrer Fans belegt. Der italienische Verband, Trainer und Funktionäre sowie FIFA-Präsident Sepp Blatter verurteilen dieses Verhalten und fordern Maßnahmen gegen den Rassismus im italienischen Fußball. Besonders häufig attackiert wurden die Spieler des AC Mailand, die zum Ende der Saison sogar Ziel eines geplanten Angriffes einer Kleingruppe waren.

Verweise

Weblinks

 Offizielle Homepage der Serie A (italienisch)

Siehe auch
 Coppa Italia 2012/13
 Ewige Tabelle der Serie A
 Federazione Italiana Giuoco Calcio
 Fußball in Italien
 Serie A
 Serie B 2012/13
 Supercoppa Italiana 2013

Einzelnachweise

2012
Fußballsaison 2012/13

Serie A 2012/13


ولد الشاعر عبد الواحد الجنجان في منطقة سرت وتوفى بمصر بعد أن هاجر مع عائلته أمام الإيطاليين.
. وكان شاعراً كبيراً عالج مختلف ضروب الشعر وكان في صغـره مشهـوراً بغزلياتـه فـى ((الطق)). غير أن ما يلفت النظر أن هذا الشاعر عندما تقدمت به السن غير غزلياته تلك ولم يبق منها إلا ما هو متعلق بذكر مناقب الفرسان وغيرها من الشئون التي اعتبرها جادة.
ولكن بقيت طبعاً الغزليات يتناقلها الرواة. وكان ابنه (عبد اللطيف) قبل وفاته يعيش في سرت وهو راويته الأول. ويحفظ قصائده على الرواية الأخيرة غالباً. وإن كان يحفظ بعض الشئ من غزليات والده التي قال إنه سمعها من غيره.
و قد خصص جل قصائده في الإشادة بقبائل أولاد سليمان وأحلافهم، واصفاً حياتهم البدوية ومصوراً معاركهم وحراكهم الجهادي.

المراجع

يقال ان عائلة الجنجان اصلها من قبيلة اولاد وافي الشهيرة والتي كانت منتشرة في ضواحي طرابلس والجبل الغربي إلى حدود مسلاته..وقد تشتت هذه القبيلة بعد صراع مرير مع الاتراك على مدى اجيال متعاقبة وهاجر الكثير منها إلى تونس وتشاد والجزائر ومن بقى من هذه القبيلة آثر الانتماء إلى قبائل أخرى أو تغيير اللقب حتى لا يكون مستهدفا من قبل الاتراك والقبائل الموالية لهم...

شعراء شعبيون ليبيون

عبد الواحد الجنجان


Chaerophyllum aromaticum est une espèce européenne de plante de la famille des Apiaceae et du genre Chaerophyllum.

Description
Chaerophyllum aromaticum est une plante herbacée vivace à l'odeur épicée. Elle atteint une hauteur allant jusqu'à  et possède de longues racines rampantes. Les tiges dressées et ramifiées sont hérissées de trichomes blancs tournés vers l'arrière.

Les feuilles alternes ont un pétiole et une gaine foliaire. Les limbes des feuilles sont généralement bipennés. Les folioles de 4 à  de long sont lancéolées à ovales et, en plus de la base du limbe rétréci en forme de coin, sont glabres ou légèrement duveteuses et poilues de blanc. L'extrémité des folioles est pointue et les folioles supérieures sont généralement pointues. Le bord des feuilles est grossièrement dentelé. Il n'y a pas de stipules.

La période de floraison s'étend de juillet à août. La floraison a une forme ombellifère multiflore ; les bractées recourbées sont ciliées. Les tiges florales rayonnent et s'épaississent à peine lors de la fructification.

À l'exception du gynécée, les fleurs sont discrètes et dépourvues de sépales. Les cinq pétales blancs libres sont marginalisés, recourbés et non ciliés. Il n'y a qu'un seul cercle avec cinq étamines libres. Deux carpelles sont fusionnés dans un ovaire infère. Deux styles reposent sur le pavé de style plat et conique.

Les fruits, assis sur des pédoncules incurvés, sont étroits, ovales allongés et légèrement comprimés sur les côtés avec une longueur de 8 à . Ils ont des côtes larges et arrondies, chacune avec une bande d'huile.

Le nombre de chromosomes est 2n = 22.

Répartition
Chaerophyllum aromaticum est courante en Europe centrale, dans le nord de l'Italie, dans la péninsule balkanique, en Europe de l'Est, en Turquie et en Géorgie. En Norvège et en Suède, l'espèce est un néophyte.

Chaerophyllum aromaticum est présente dans des habitats humides tels que les prairies fluviales, les forêts proches des rivières ou les forêts humides et ombragées.

Chimie
Chaerophyllum aromaticum produit de la cholinestérase, la feuille et le fruit du γ-terpinène.

Parasitologie
La fleur a pour parasite , Lasioptera carophila, . Le fruit a pour parasite Kiefferia pericarpiicola. La feuille a pour parasite Neoglanis oxalidis, , , , Aleyrodes lonicerae, Cavariella aegopodii, Aphis fabae fabae, , Erysiphe heraclei, Plasmopara chaerophylli, , , Phytomyza chaerophylli, , , , Epitrimerus chaerophylli. Le collet a pour parasite . La racine a pour parasite , , , .

Notes et références

Liens externes

Apiaceae

Chaerophyllum aromaticum


Kuglački klub "Zanatlija" (KK "Zanatlija"; K.K. "Zanatlija"; Zanatlija Virovitica; Zanatlija) je bio muški kuglački klub iz Virovitica, Virovitičko-podravska županija, Republika Hrvatska.

O klubu
Klub je osnovan 1953. godine pod imenom "Obrtnik", te je 1. travnja 1954. registriran pri Kuglačkom savezu Hrvatske. 1963. godine klub dobiva naziv "Zanatlija". Klub je jedan od inicijatora organiziranja prvenstava obrtničkih kuglačkih klubova Hrvatske.
Osamostaljenjem Hrvatske, članovi kluba uz pomoć Grada Virovitice su uredili kuglanu u sklopu Gradskog Dvorca.
"Zanatlija" se do sezone 2008./09. povremeno natjecao u ligama kuglačke regije "Istok", a uglavnom se ligaški natjecao u "Županijskoj kuglačkoj ligi Virovitičko.podravske županije", te na raznim drugim natjecanjima i turnirima.

Uspjesi

Ekipno

nakon 1991.
 Županijska liga Virovitičko-podravska
 prvak: 2015./16.

do 1991.

Pojedinačno (po disciplinama)

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutarnje poveznice
 Virovitica

Vanjske poveznice
 K.K. Zanatlija, facebook stranica

Izvori

 okvpz.hr, Kuglački klub "ZANATLIJA" iz Virovitice proslavio 60 godina, objavljeno 28. studenog 2014., pristupljeno 4. studenog 2020.
 sportskazajednica-vtc.hr, ADRESE I KONTAKTI PREDSJEDNIKA KLUBOVA, pristupljeno 4. studenog 2020.
 fininfo.hr, KK "ZANATLIJA"

Zanatlija
Šport u Virovitici

Kuglački klub Zanatlija Virovitica


An Kyllinga crassipes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler. An Kyllinga crassipes in nahilalakip ha genus nga Kyllinga, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kyllinga

Kyllinga crassipes


Le barrage Sidi M'hamed Ben Aouda est situé à trois kilomètres au sud du village de même nom dans la Wilaya de Relizane, a pour but de stocker les eaux de l'Oued Mina, affluent de l'Oued Chelif.

Le bassin versant régularisé par le barrage de SMBA est de  ( pour l'ensemble Bakkadha et SMBA) permet un apport moyen inter-annuel compris entre 100 et  de mètres cubes. La capacité de la retenue à la côte de retenue normale de  est de  de mètres cubes.

Il est destine à l'alimentation en eau potable des villes de Sidi M'hamed Ben Aouda, Bendaoud et Relizane et à l'irrigation du périmètre de la Mina.

Notes et références

Wilaya de Relizane
Barrage en Algérie

Barrage de Sidi M'hamed Ben Aouda


Çulhaoğlu, Samsun ilinin Asarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1926 yılı kayıtlarında Çuğlu olarak geçmektedir. Çulhaoğlu; daha önceleri bir köy iken, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Coğrafya
Mahalle, Samsun il merkezine 81 km, Asarcık ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Asarcık'ın mahalleleri

Çulhaoğlu, Asarcık


Pokey, Poky or Pokie may refer to:

In entertainment
 Pokey (Mario), a recurring enemy from the Super Mario series
 Pokey (Gumby character), a character from the Gumby television series
 Pokey the Penguin, a surrealistic online comic strip and its eponymous title character
 Pokey, the nickname for "Clyde", the orange ghost, in the arcade game Pac-Man
 Pokey Minch (Porky Minch), a character in the Super NES video game EarthBound (Mother 2), and the Pig King in Mother 3
 The Poky Little Puppy, a fictional character whose name is sometimes shortened to just Poky
 Poky (Yoko Tsuno), a character in comic album series Yoko Tsuno
 Poky (device), a casino gambling machine

People

Nickname
 Pokey Allen (born 1943-1996), football player and head coach
 Pokey Chatman (born 1969), Women's National Basketball Association general manager and head coach
 Pokey LaFarge (born 1983), American musician and songwriter
 Pokey Reddick (born 1964), retired National Hockey League goaltender
 Pokey Reese (born 1973), former Major League Baseball player
 Lillian Watson (born 1950), American former world record holder

Surname
 Diana Pokie, politician in Suriname
 Gregory Pokie (born 1987), footballer in Suriname - see Suriname national football team

Slang
 Pokey, a slang expression for prison
 Pokie or nipple poking, an erect nipple visible beneath clothing. Usually in the plural.
 Pokies, Australian slang for slot machines

Other uses
 POKEY, a digital I/O chip in the Atari 8-bit family of computers and many arcade games
 Any of several species of Poecilotheria, a genus of spiders
 "Pokey Award" by the Straphangers Campaign for the slowest bus route, by vehicle average miles per hour, in New York City.
 Poky, a reference distribution of the Yocto Project

Nicknames

Pokey


La classification internationale de Maastricht a pour but d'établir des catégories permettant de synthétiser le contexte d'un arrêt cardiaque, notamment afin d'orienter la prise de décision concernant le prélèvement d'organes à cœur arrêté

Références

Bioéthique
Transplantation médicale

Classification internationale de Maastricht


Potres u Irpiniji 1732. godine bio je seizmički događaj s magnitudom od 6,6 koji je pogodio Irpiniju i dio Samnija. To se dogodilo 29. studenoga 1732. u 8:40 ujutro po lokalnom vremenu (UTC+1). Epicentar potresa bio je u kampanskim Apeninima, u području doline Ufita, koja je dio današnje pokrajine Avellino. U cijelosti ili djelomično je uništeno dvadesetak naseljenih područja, a deseci su znatno oštećeni. Broj umrlih procijenjen je na 1.940. Šteta od potresa klasificirana je kao "teška" (što ukazuje na štetu između 5 i 24 milijuna američkih dolara), a broj uništenih domova klasificiran je kao "mnogo" (što ukazuje na između 101 i 1000 domova). Potres je na modificiranoj Mercallijevoj ljestvici intenziteta imao X (ekstremno).

Među najrazorenijim zajednicama bile su Mirabella Eclano (koja je sravnjena sa zemljom), Carife, Grottaminarda i Ariano Irpino. Ozbiljne su štete bile u glavnom gradu pokrajine Avellinu, dok su u Beneventu uglavnom bila djelomična urušavanja zgrada.

Povezani članci
 Popis potresa u Italiji

Izvori

 1732-11-29
 1732-11-29

Potres u Irpiniji 1732.


Fra Augustin Kristić (Kreševo, 26. kolovoza 1892. – Travnik, 13. kolovoza 1960.), rimokatolički svećenik, hrvatski zavičajni i crkveni povjesničar, etnolog, etnomuzikolog, pisac za djecu, leksikograf iz Bosne.

Životopis
Rodio se 1892. godine u Kreševu. 1915. se godine zaredio za svećenika. Službovao je u više mjesta. Bio je franjevac, a od 1935. je dijecezanski svećenik. Ostavio je iza sebe bogat znanstveni i književni opus. Najplodniji je pisac kreševskog područja. Intenzivno je proučavao crkvenu i narodnu povijest Hrvata kreševskog kraja ali i cijele BiH svog vremena. Brojni vrijedni radovi iz povijesti, etnologije i etnomuzikologije su iza njega. Umro je u bolnici u Travniku 13. kolovoza 1960. godine.

Djela
Napisao je više knjiga te brojnih studija, članaka, reportaža i ost. priloga. Neka djela još mu nisu objavljena i u rukopisnoj su formi: zbirka dječjih pripovjedaka Put pisanice kroz tri carstva i kraljevstva, Dnevnik', te Rječnik Kreševa i okolice''. Svi mu se rukopisi čuvaju se u arhivu Franjevačkog samostana u Kreševu. Časopisu u kojima je objavio djela su Glasnik Hrvatskih zemaljskih muzeja u Sarajevu, Glasnik zemaljskog muzeja u Sarajevu, Kalendar Napredak, Dobri pastir,
Izabrana djela:
 Spomenica Oblasnog odbora Crvenog Krsta u Sarajevu : izdana prigodom svečanog otvorenja Doma Crvenog Krsta u Sarajevu 22. septembra 1929., 1929. (suautor)
 Građanski život Kreševa, 1939.
 Spomenica 50-godišnjice r.-k. župe Stup 1890 -1940 (urednik), 1941.
 Kreševo; obrtni, građanski i narodni život (Jedno sredovječno središte bosanske Hrvatske.), 1941.
 Hrvatska Bosna - priča djeci - - -, 1941. (autor i ur. Čika Krišto - Augustin Kristič ; crteže radila Silva Rabić, K. B. Lj.)
 Sabor u carstvu leptira ; Mišići i macan, 1943.
 Mala djeca pjevajući - zabavljaju --- : dječji igrokazi s pjevanjem, 1944.
 Etnologija : temeljne značajke prakultura, 1944.
 Članci: Razne vrste aršina i ulčija, Narodno liječenje željezom, Vlačuge i stolac, Lokalizacija gvozdenih majdana i rudnica oko Kreševa, Kulturno-privredni dokumenti Hrvata-katolika Bosne, Narodni nazivi kovačkog obrta u Kreševu, Crkveno-narodni običaji Kreševa, Povijesni spomenici Kreševa, Bosanske crkve i njihovo obskrbljivanje : za Otomanske vlade,

Izvori

Vanjske poveznice
WorldCat
Google Knjige
FFZG

Životopisi, Kreševo
Hrvatski katolički svećenici
Hrvatski povjesničari
Hrvatski etnolozi
Hrvatski pisci za djecu
Etnomuzikologija
Hrvatski muzikolozi
Hrvatski crkveni povjesničari
Hrvatski leksikografi

Augustin Kristić


Kosovsko-resavski dijalekt je staroštokavski dijalekt štokavskoga narječja, kojim se govori u središnjem području Srbije. To je dijalekt kojim se govori u Metohiji, na Kopaoniku, dolinom Zapadne i Velike Morave, u istočnoj Srbiji (Negotin, Zaječar) i istočnom Banatu (Vršac s okolicom). Zapadna granica ovog dijalekta je rijeka Ibar, do njenog utoka u Zapadnu Moravu, preko Kragujevca i Kragujevačke Rače, Smedereva i Smederevske Palanke, južno od Beograda.

Govori rekaških Hrvata pripadaju kosovsko-resavskom dijalektu.

Izvori

Dijalekti štokavskog narječja
Srpski jezik

Kosovsko-resavski dijalekt


අසර්බයිජානයෙහි කාන්තාවෝ නාමික වශයෙන් පුරුෂයන් සහ සමාන නෛතික අයිතිවාසිකම් භුක්ති විඳිති; කෙසේවෙතත්, සමාජීය ලෙසින් වෙනස් ලෙසින් සැලකීම ගැටළුවක් ලෙසින් පවතියි.  රටෙහි සාම්ප්‍රදායික සමාජ ප්‍රතිමාන සහ ඇවුරුනු ආර්ථික ප්‍රගමනය විසින් ආර්ථිකයෙහි කාන්තා භූමිකාව සීමා කර ඇති අතර, ලිංගික ලෙසින් වෙනස් වශයෙන් සැලකීම නිසා කාන්තාවන්ට තම නෛතික අයිතිවාසිකම් භුක්ති විඳීමට ඇතිවූ දුෂ්කරතාවයන් පිළිබඳව වාර්තා ලැබී ඇත.

ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමේ අයිතිවාසිකම්

1918 වසරෙහිදී  අසර්බයිජානු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජය විසින් අසර්බයිජානය තුල සර්වජන ඡන්ද අයිතිය ක්‍රියාත්මක කෙරුණු අතර,  කාන්තාවන් සඳහා ඡන්ද අයිතිය හිමි කර දුන් පළමු මුස්ලිම් රට බවට අසර්බයිජානය පත් විය.

දේශපාලනමය නියෝජනය

2007 වසර වන විට, කාන්තාවන් කිහිපදෙනෙකු විසින් රජයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ තනතුරු හෙබවුණු අතර, ඒවා අතර පාර්ලිමේන්තුවෙහි නියෝජ්‍ය කතානායක, නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරුන් කිහිපදෙනෙක් සහ මධ්‍යම මැතිවරණ කොමිසමෙහි නියෝජ්‍ය සභාපති යන තනතුරු දැක්විය හැකිය. කාන්තාවන් විසින් දේශපාලනයෙහි නියැලීම පිළිබඳ පැනවුණු නෛතික සීමාවන් නොමැත. 2015 වන විට, ආසන125වෙතින් සමන්විත පාර්ලිමේන්තුවෙහි කාන්තාවන් 21 දෙනෙක් නියෝජිතවරියන් ලෙසින් සිටියහ. 2005 සහ 2015 අතර කාලසීමාව තුලදී, පාර්ලිමේන්තුවෙහි කාන්තා මන්ත්‍රීවරියන්ගේ ප්‍රතිශතය සියයට 11 සිට 17 දක්වා ඉහළ ගියේය.

2009 මැයි මස වන විට, කාන්තාවන් විසින් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා අධිකරණයෙහි නියෝජ්‍ය සභාපති ධූරය,  නක්හ්චිවන් ස්වතන්ත්‍ර ජනරජයෙහි කැබිනට් අමාත්‍ය මණ්ඩලයෙහි නියෝජ්‍ය සභාපති, නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරුන් සතර දෙනෙක්, තානාපතිවරයෙක්, අසර්බයිජාන් සහ නක්හ්චිවන්  ස්වතන්ත්‍ර ජනරජයෙහි පාර්ලිමේන්තු කොමසාරිස් යන තනතුරු දරන ලදි. මධ්‍යම මැතිවරණ කොමිසමෙහි සාමාජිකයන් 16 අතරින් 4 ක් කාන්තාවන් විසින් දරන ලද අතර, දිස්ත්‍රික් මැතිවරණ කොමිසම් 125 ක් අතරින් තුනක සභාපතිත්වය දරන ලදි. පවුල්, කාන්තා සහ  ළමා කටයුතු පිළිබඳ රාජ්‍ය කමිටුවෙහි සභාපතිත්වය දැරූ  හිජිරාන් හුසෙනෝවා  සහ සිසුන් ඇතුළත් කිරීම පිළිබඳ රාජ්‍ය කොමිසමෙහි සභාපතිත්වය දැරූ  මලෙය්කා අබ්බාස්සඩේ හැරුණු විට,  නගර හෝ රයෝන් සභාවල හෝ විධායක රජයන්හී ප්‍රධානී තනතුරු හෝ අමාත්‍ය තනතුරු හෝ කාන්තාවන් විසින් නොදරන ලදි. අසර්බයිජාන් ජනරජයෙහි පවුල්, කාන්තා සහ  ළමා කටයුතු පිළිබඳ රාජ්‍ය කමිටුව යනු, රටෙහි කාන්තා අයිතිවාසිකම් සුරැකීම පිළිබඳ අධීක්ෂණය කෙරෙන ප්‍රාථමික රාජ්‍ය කාර්යාංශය වෙයි. 2015 වසරෙහිදී, නක්හ්චිවන් ස්වතන්ත්‍ර ජනරජයෙහි සංස්කෘතික අමාත්‍යවරිය ලෙසින් නටාවාන් ගැඩිමෝවා පත් කෙරිණි. 2016 වන විට, රටෙහි වෘත්තිමය විනිශ්චයකරුවන් අතරින් 11% කාන්තාවන් වූ අතර, මෙය යුරෝපය හා සැලකූ විට පහළ මට්ටමක පැවතිණි.

 නගෝර්නෝ-කරබාහ් යුද්ධයෙහි සක්‍රීය අවස්ථාවෙහිදී අසර්බයිජානයෙහි හමුදාමය සාමාජිකයන් 74,000 දෙනා  අතරින් කාන්තාවන් 2,000 වූ අතර, ඒ අතරින්  600 දෙනා සෘජුවම හමුදාමය මෙහෙයුම් වල නිරත වූහ. කාන්තාවන් සඳහා හමුදා සේවය ස්වෙච්ඡාවෙන් විය හැකි අතර වර්තමානයෙහි අසර්බයිජාන හමුදාවෙහි කාන්තාවන්  1,000 පමණ සේවය කරති.

ශ්‍රම වෙළෙඳපොළෙහි සහභාගිත්වය

අසර්බයිජාන කාන්තාවන් අතරින් බහුතරයක් නිවෙසින් පිටත රැකියාවන්හී නිරත වන නමුදු, උස් ව්‍යාපාරික තනතුරු ඇතුළු ඉහළ-මට්ටමෙහි රැකියා අතර කාන්තාවන් අවනියෝජනය වෙති. අසර්බයිජානයෙහි කාන්තාවන් සඳහා ව්‍යපාරික ක්ෂේත්‍රයෙහි අවස්ථා පවතින්නේ මඳ වශයෙනි. බැංකු ණය ලබාගැනීමේදී ඔවුන් දුෂ්කරතාවන්ට මුහුණ දෙන්නේ ඔවුන් සහතික වශයෙන් ඉදිරිපත් කරන දේපොළ සාමාන්‍යයෙන් ලියාපදිංචිව ඇත්තේ ඔවුන්ගේ පුරුෂ ඥාතීන්ගේ නම් වලින් බැවිණි. බොහෝවිට බැංකු විසින් කාන්තාවන් සඳහා ණය ලබාදීමේදී විශ්වාසනීයත්වයක් නොදක්වන අතර එසේ සිතන විටෙකදී හෝ කාන්තාවන්ගේ ව්‍යාපාරයක් බරපතළ ලෙසින් හෝ වෙළෙඳපොළෙහි තරග වැදිය හැකි ලෙසින් හෝ නොසැලකෙයි. සමහරක් අවස්ථාවන්හිදී, වාර්තා හා ලේඛන භාරගන්නා රජයේ ආයතනයන්හී පුරුෂ සේවානියුක්තියන් විසින් දියත් කෙරෙන කටකතා ප්‍රචාරයන්ට සහ සමහර විටෙක ලිංගික හිරිහැරකිරීම වලට ව්‍යාපාරික කාන්තාවන් ලක් වෙති.

ආශ්‍රිත

අසර්බයිජානය

අසර්බයිජානයෙහි කාන්තාවෝ


Panzerfaust ("zırh yumruğu" ya da "tank yumruğu"), II. Dünya Savaşı'nda Almanların geliştirdiği en etkili tanksavar silahıydı. 6 milyon adet üretildi. Bugün kullanılan RPG roketlerinin babası sayılır. 90 mm çapında boşluklu imla hakkıyla dolu patlayıcı başlığı vardı. Ağırlığı 5–10 kg, boyu bir metre kadardı. Boru şeklindeki gövdesi düşük derece çelikten üretilmiştir. Etki menzili 60 metreydi. Almanlar tarafından piyade mangalarına dağıtılmış daha sonra bu tanksavarı taşıyan özel tanksavar birlikleri oluşturulmuştu. Atış sürati ve etkisi yüksekti. Düşman tanklarını 200 mm' ye kadar delebiliyordu. Zaten hali hazırdaki Rus tanklarının zırh kalınlığı da 125 mm'yi geçemiyordu.

Fakat daha sonraları Rus ordusu bu etkili silaha karşı koymanın tek yolunun tanklarını Panzerfaust menziline girmeden saldırmak olduğunu düşünmüş ve Alman askeri birliklerine 100 metreden fazla yaklaşmama kararı almıştır. Batı Cephesi'nin son günlerinde Alman ordusunda Rus tanklarıyla çarpışabilecek tank birliği kalmadığı için Panzerfaust taşıyan milis birlikleri "Volkssturm" oluşumuna ağırlık verildi. Berlin Muharebesi sırasında Rus tank birlikleri binaların arasında Panzerfaust için ideal hedefler haline gelmiş ve ağır zayiat vermişlerdir.

Almanya hakkındaki izlenimlerden biridir.

Tanksavarlar

Panzerfaust


Podsavezna nogometna liga Slavonska Požega je okupljala klubove s područja tadašnje Općine Slavonska Požega, a danas to područje zauzimaju gradovi Požega, Pleternica, Kutjevo te općine Velika, Jakšić, Kaptol, Brestovac i Čaglin. ŠNK Papuk Velika je kao prvak općinske lige izravno prešao u viši rang natjecanja u Međupodsaveznu nogometnu ligu (N. Gradiška – Sl. Požega).

Tablica

Izvori
 Nikola Brekalo, Ivica Šulc, Stjepan Marković: 80 godina nogometa u Jakšiću (1932. – 2012.), Jakšić, 2012.

1968-69
Slavonska Požega

Podsavezna nogometna liga Slavonska Požega 1968./69.


Una comunidad intencional es una comunidad de personas residentes diseñada para tener un grado alto de trabajo en equipo, superior al de otro tipo de comunidades.

Los miembros de una comunidad intencional tienen una visión social, política o espiritual (comunidades cuáqueras y anarcocristianas) en común y siguen el mismo tipo de vida alternativo (alternative lifestyle) compartiendo responsabilidades y recursos.

Algunas de estas comunidades son las de covivienda, ecoaldeas, communes, survivalist retreats, kibbutzim, ashrams y algunas cooperativas de vivienda.

Los miembros nuevos suelen ser elegidos por miembros de la comunidad más que por propietarios de las tierras (si es que la tierra no es propiedad de la comunidad).

Véase también
 Brotherhood Church
 Covivienda
 Ecoaldea
 Ecoanarquismo
 Subcultura
 Walden dos

Referencias
 Christian, D. (2003) Creating a Life Together: Practical Tools to Grow Ecovillages and Intentional Communities  New Society Publishers.
 Curl, John (2007) Memories of Drop City, the First Hippie Commune of the 1960s and the Summer of Love: a memoir. iUniverse. .
 Kanter, Rosabeth Moss (1972) Commitment and Community: communes and utopias in sociological perspective. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
 McLaughlin, C. and Davidson, G. (1990) Builders of the Dawn: community lifestyles in a changing world.  Book Publishing Company.
 Lupton, Robert C. (1997) Return Flight: Community Development Through Reneighboring our Cities, Atlanta, Georgia:FCS Urban Ministries.
 Moore, Charles E. Called to Community: The Life Jesus Wants for His People. Plough Publishing House, 2016.
 "Intentional Community." Plough, Plough Publishing, www.plough.com/en/topics/community/intentional-community.

Enlaces externos
 Intentional Communities Website*  Intentional Communities

Barrios por tipo

Comunidad intencional


Ponte Morandi (română: Podul Morandi) sau  viaductul Polcevera a fost un pod de pe autostrada A10 din Genova, Italia. Podul, una din principalele legături cu Franța și o parte din Drumul European E80, a traversat râul Polcevera între districtele Sampierdarena și Cornigliano din Genova. Viaductul a fost construit între 1963 și 1967 și a fost deschis pe 4 septembrie 1967; a fost numit după designerul său, Riccardo Morandi.

Pe 14 august 2018, podul s-a prăbușit parțial, omorând cel puțin 43 de persoane, în timp ce între 10 și 20 sunt încă date dispărute.

Istoric

Design
Podul a fost proiectat de către Riccardo Morandi. Este similar cu proiectul său din 1957 pentru podul General Rafael Urdaneta, situat la ieșirea din Lacul Maracaibo din vestul Venezuelei, și conectarea orașului Maracaibo cu restul țării, care s-a prăbușit parțial în 1964, când petrolierul Exxonmobil Maracaibo s-a ciocnit cu deschiderea podului.

Localnicii au poreclit structura Brooklyn Bridge.

Construcție
Viaductul a fost construit între 1963 și 1967 de către Società Italiana per Condotte d'Acqua. Podul avea o lungime de 1102 metri, o înălțime de 45 de metri la nivelul de rulare și trei piloni din beton armat ajungând la 90 metri în înălțime; deschiderea maximă a unei secțiuni a fost de 210 metri.

Viaductul a fost deschis oficial pe 4 septembrie 1967 în prezența președintelui italian Giuseppe Saragat.

Prăbușire

Pe 14 august 2018 în jurul orei 11:30, ora locală (ora 9:30 UTC), în timpul unei furtuni cu ploaie torențială, o secțiune de  din Ponte Morandi s-a prăbușit. Prăbușirea a fost centrată pe pilonul vestic și a trecut râul Polcevera, precum și o zonă industrială din Sampierdarena. Martori oculari au raportat că podul a fost lovit de fulger înainte să se prăbușească. Între 30 și 35 de mașini și trei camioane au căzut odată cu podul.

O mare parte din podul prăbușit și vehicule de pe el au căzut în râul  Polcevera umflat de ploaie. Alte segmente au aterizat pe șinele căilor ferate Torino–Genova și Milano–Genova și pe depozitele ce aparțin  companiei iteliene de energie Ansaldo Energia, depozite care erau în mare parte goale, pentru că prăbușirea a avut loc în ajunul zilei de Adormirea Maicii Domnului (sărbătoare publică).

Ipotezele inițiale sunt ca o slăbiciune structurală sau o alunecare de teren a provocat prăbușirea. Podul era în curs de întreținere la momentul colapsului, inclusiv consolidarea fundației drumurilor.

Potrivit ziarului Corriere della Sera, aceasta a fost cea de-a 11-a prăbușire de pod în Italia începând cu anul 2013.

Victime și eforturi de salvare
Patruzeci și trei de persoane au fost confirmate decedate, cincisprezece au fost rănite și între 10 și 20 au fost date dispărute. Cei morți erau cetățeni din Italia (30), Franța (4), Chile (3), Albania (2), și Columbia, Peru, Republica Moldova și România (1 de fiecare).

Supraviețuitorii au fost transportați la spitalele din apropiere, mulți în stare critică. Davide Capello, fostul portar pentru Cagliari, a supraviețuit fără a fi rănit și a fost capabil să plece de la masina lui, chiar dacă a căzut de la 30 de metri, înainte de a fi prins între părți ale podului prăbușit.

Zona de sub partea rămasă a podului, inclusiv mai multe case, a fost evacuată. Începând cu a doua zi   ora 02:00 (Miezul mopții UTC), douăsprezece persoane au fost încă date dispărute, și vocile lor ar putea fi auzite de sub moloz; eforturile de salvare au continuat prin intermediul unor tehnici utilizate frecvent după cutremure.

Președintele italian Sergio Mattarella a prezidat funeraliile de stat pentru 18 dintre victime sâmbătă, 18 august.

Demolare și reconstruirea noului pod
Ultimii doi piloni (10 și 11) ai podului au fost dărâmați folosind o tonă de explozibili pe 28 iunie 2019. Apoi s-a planificat eliminarea întregului pod, împreună cu mai multe case și apartamente din împrejurimi.

Construcția noului pod, numit Ponte San Giorgio (Podul Sfântul Gheorghe), a fost proiectată de arhitectul genovez Renzo Piano, pe 25 iunie 2019, și lucrările au fost finalizate în primăvara anului 2020. Noul pod a fost inaugurat pe 3 august 2020.

Referințe

Legături externe

 Foto documentația de Ponte Morandi, 8 august 2015

Viaducte
Clădiri și structuri din Italia
Provincia Genova
Fondări în 1967
Poduri rutiere

Ponte Morandi


Hartmut Nordsieck (né le , mort le ) est un malacologiste.

Publications

1969
  Nordsieck H., 1969. « Zur Anatomie und Systematik der Clausilien, IV. Cochlodina dubiosa und ihre Stellung im Genus Cochlodina ». Archiv fur Molluskenkunde.
  Nordsieck H., 1969. « Zur Anatomie und Systematik der Clausilien, V. Genitalsystem und Systematik des Genus Cochlodina ». Archiv fur Molluskenkunde.
  Nordsieck H., 1969. « Zur Anatomie und Systematik der Clausilien, VI. Genitalsystem und Systematik der Clausiliidae, besonders der Unterfamilie Alopiinae ». Archiv für Molluskenkunde.
  Nordsieck H., 1969. « Die Cochlodina-Arten des westlichen Mittelmeerraumes ». Archiv für Molluskenkunde.

1977
  Nordsieck H., 1977. « Zur Anatomie und Systematik der Clausilien, XVIII. Neue Taxa rezenter Clausilien ». Archiv für Molluskenkunde, , , ,  Francfort-sur-le-Main [17 octobre].

Références

Liens externes

Malacologiste

Hartmut Nordsieck


The Daily Sport was a tabloid newspaper published in the United Kingdom by Daily Sport Ltd., which specialised in celebrity news and softcore pornographic stories and images. The daily paper was launched in 1991 by David Sullivan, following its former Sunday sister title, Sunday Sport (first published in 1986). It ceased publication and entered administration on 1 April 2011.

Following the purchase on 7 June by the telecom, travel and internet entrepreneur Grant Miller, the new online Daily Sport was relaunched on 17 August 2011 with sports coverage plus classified advertising for the first time in its twenty-year history. There are not thought to be any plans for a print relaunch; however, Midweek Sport, Weekend Sport and Sunday Sport are still published by Sunday Sport (2011) Ltd.

Focus and content
The Daily Sport did not normally include news, although in 2008 Lembit Öpik (then a Liberal Democrat MP) began a regular weekly political column. Instead, its coverage indulged more in tabloid journalism, with an emphasis on celebrities, bad behaviour and toilet humour.

The Daily Sport, like the Sunday Sport, was known for ridiculous headlines to entirely fabricated stories. Later editorial practice meant an end to such stories and an increased focus on celebrity news and sexual revelations.

Daily Sport often published fake nude pictures of celebrities and also paparazzi 'upskirt' and 'downblouse' or nipple slip pictures. The fake nude pictures were published with the appropriate disclaimers and captions, although the front cover image was often accompanied by a titillating caption, like "Tender tips make tastier tea". In September 2008, The Sport was criticised by the Press Complaints Commission for glamourising suicide by publishing a "Top yourself tourism list".

A large portion of advertising was for adult goods and services, such as phone-sex chat lines and Internet chat and sexually intimate sites. A feature of the paper was the classified advertisements, which in reality were a series of short advertisements for massage parlours and escort services across the country. In later years, the classified adverts had also become a place for swingers to advertise.

The Daily Sport pioneered the football crossword in the United Kingdom. The soccer crossword positioned in the back pages alongside the football journalists reports was unique in the fact that the clues were solely devoted to questions which related to the country's national game. After two years of his work appearing in the Daily Sport the grid also became a regular feature in the Sunday Sport editions.

The Sport claimed to have launched the careers of numerous models, among them Louise Hodges who modeled throughout the 1990s Linsey Dawn McKenzie, who began posing topless for the newspaper in 1994, and Cherry Dee who began posing topless for them in 2003 when they were both 16 (the legal age for such activity in the United Kingdom at the time). Among recent popular Sport models were Kelly Bell, Hannah Claydon and Lauren Pope; however, very few Sport models also appeared in the other tabloids which the paper regarded as its rivals.

The Daily Sport and Sunday Sport were sold by David Sullivan to Sport Media Group in 2007. The papers were relaunched in April 2008 under the editorial leadership of Barry McIlheney and James Brown, the founder of Loaded. In October 2008, Pam McVitie was appointed the first female editor of the Daily Sport. In 2009, SMG had to be bailed out by David Sullivan and Gold Group International, after having been put up for sale by its owners.

Publication was suspended from 1 April 2011 after Sport Media Group ceased trading and was broken up by administrators. Entrepreneur Grant Miller acquired the rights to the Daily Sport and relaunched it online through a new company Daily Sport Limited. Sullivan now publishes the Midweek Sport (Wednesdays), Weekend Sport (Fridays) and Sunday Sport, through his company Sunday Sport (2011) Limited.

Circulation
Circulation levels in 2009 were 84,000 and rising, but they then fell sharply with the company's financial difficulties. The publication now only exists online.

See also
 Sport Newspapers

References

External links
 "Daily Sport shares plunge" Roy Greensalde, The Guardian 22 April 2008
 "Daily Sport unveils £1m redesign", The Guardian, 21 April 2008

National newspapers published in the United Kingdom
Newspapers established in 1991
1991 establishments in the United Kingdom
Defunct newspapers published in the United Kingdom
Daily newspapers published in the United Kingdom
Nudity in print media

Daily Sport


Spider-Man, på dansk kaldet Edderkoppen, er en amerikansk animeret tv-serie baseret på Marvel Comics superhelt Spider-Man. Serien blev i USA sendt på Fox Kids fra og med den 19. november 1994 til den 31. januar 1998. Tv-serien produceredes af John Semper, Jr. og produktionsselskabet var Marvel Films Animation. Seriens instrumentale signaturmusik blev fremført af Joe Perry fra Aerosmith. Genudsendelser kan ses gratis på Marvel.com. I Danmark blev tv-serien først sendt på TV2, og senere på Fox Kids med ny dubbing.

Handling
TV-serien omhandler Spider-Man og hans alter ego Peter Parker under hans college-år på Empire State University. Da historien begynder har Peter allerede fået sine superkræfter og arbejder deltid som freelance fotograf på Daily Bugle. Serien indeholder de fleste af Spider-Mans klassiske skurke, inklusive Kingpin, Green Goblin, Lizard, Skorpionen, Doctor Octopus, Mysterio, Shocker, Rhino, Vulture, Kamæleonen og Venom. Under seriens gang har Peter intereseret sig for Mary Jane Watson, Felicia Hardy og hendes alter ego, Black Cat. Serien indeholder også optræden af diverse andre Marvel-superhelte, inklusive X-Men, Fantastic Four, Iron Man, Daredevil, Blade, Doctor Strange, Punisher og Captain America.

Referencer

Animerede tv-serier fra USA
Amerikanske tv-serier fra 1990'erne

Spider-Man: The Animated Series


El suanpan () es un ábaco de origen chino, descrito por primera vez en un libro de la Dinastía Han, el Supplementary Notes on the Art of Figures escrito por Xu Yue, aunque el diseño exacto de este suanpan se desconoce. Usualmente, un suanpan mide aproximadamente 20 cm de largo y, según su aplicación, es de ancho variable y con más de siete filas: 2 cuentas en cada fila superior y 5 en la parte inferior. Esta configuración se utiliza tanto para cómputos decimales como hexadecimales. Las cuentas son por lo general redondeadas y hechas de madera dura. Se contabilizan las cuentas al moverlas a través de los fieles, pudiéndose restaurar la posición inicial instantáneamente, con un rápido tirón a lo largo del eje horizontal para alejar las cuentas del centro.

El suanpan tiene otras funciones además del conteo. A diferencia de las tablas de conteo utilizadas en la enseñanza elemental, se han desarrollado técnicas muy eficientes con suanpan para hacer multiplicaciones, divisiones, adiciones, substracciones y raíz cuadrada y cúbica a gran velocidad.

El suanpan moderno consta de 4+1 cuentas, las coloreadas indican posición y reinician a cero. Cuando se reinicia a cero, dos palancas mecánicas empujan las cuentas superiores a la posición superior, y las cuentas inferiores a la posición inferior. Este mecanismo reemplaza la rotación rápida a través del eje horizontal para restaurar la posición original por fuerza centrífuga.

Historia

En El festival Qingming junto al río(fig.1) pintado por Zhang Zeduan (1085–1145) durante la dinastía Song (960-1279), se  muestra un suanpan al lado del libro de cuentas y de prescripciones, sobre el contador de un boticario (aunque la identificación del objeto con un ábaco es materia de debate).

El suanpan 5+1 apareció durante la época de la dinastía Ming; una ilustración de un libro de 1573 muestra un suanpan con una cuenta arriba y cinco abajo. (fig.2)

Las similitudes entre el ábaco chino y el ábaco romano sugieren que pueden haberse inspirado uno del otro, pues hay evidencia de intercambio comercial entre China y el Imperio romano. Sin embargo, una conexión directa no ha podido ser demostrada, la similitud entre los ábacos puede ser incidental, derivadas ambas del hecho de contar con los cinco dedos de la mano. Mientras que los modelos chino y romano (y casi todos los japoneses actuales) tienen 4 más 1 cuentas por lugar decimal, la versión antigua del suanpan chino tenía 5 más 2, lo que permitía algorítmos aritméticos menos desafiantes, y también permitía el uso del sistema de numeración hexadecimal. En lugar de correr sobre alambres como en los modelos chino y japonés, las cuentas de los romanos corrían por surcos, lo que presumiblemente volvía los cálculos aritméticos más lentos.

Otra posible fuente del suanpan son las varillas de conteo chino, que operaban con un lugar posicional decimal, y con un lugar vacío para el cero.

Abalorios
Hay dos tipos de cuentas en el suanpan, los de la parte inferior al separador, y los de la parte superior. Los de la parte inferior suelen llamarse "abalorios de tierra», y se les asigna el valor de 1 en su columna. Los de la parte superior reciben el nombre de «abalorios del cielo» y llevan el valor de 5 en su columna. Las columnas son como los «lugares» en los números arábigos: una de las columnas, generalmente situada a la extrema derecha, representa las unidades; a su izquierda las decenas, centenas, millares, y así sucesivamente; si hay columnas a su derecha, representan las décimas, centésimas, y así sucesivamente.

El suanpan es un ábaco 2:5, dos abalorios del cielo y cinco abalorios de tierra. Si se compara con el soroban, un ábaco 1:4, se podría pensar que el suanpan tiene dos cuentas «extra» en cada columna. De hecho, para representar números decimales, o para sumarlos o restarlos, estrictamente solo se necesita una cuenta superior y cuatro cuentas inferiores en cada columna. Puede ser que estas cuentas extra hayan sido usadas para representar números hexadecimales en el suanpan y para sumarlos o restarlos. Además, algunos métodos «antiguos» para multiplicar o dividir decimales utilizan esas cuentas extra, como la «Técnica de la Cuenta Extra» o la «Técnica de la Cuenta Suspendida».

Al  finalizar un cálculo decimal con suanpan, nunca se da el caso que las cinco cuentas en la parte inferior terminen todas arriba; si se diera esta situación, las cinco cuentas se tiran hacia atrás y una cuenta de acarreo en la parte inferior toma su lugar. De manera similar, si dos de las cuentas superiores están abajo, se vuelven a tirar para arriba, y una cuenta de acarreo de la parte inferior de la siguiente columna a la izquierda se mueve hacia arriba. Para cálculos hexadecimales, se utilizan cada una de las cuentas de las siete columnas. El resultado de la operación efectuada se deduce de las cuentas acumuladas alrededor del separador entre las cuentas superiores y las inferiores.

Existen diferentes métodos para efectuar una división en el suanpan. Algunos de ellos requieren del uso de la llamada «Tabla China de División».

Las dos cuentas situadas más al extremo, el «abalorio de tierra» más bajo y el «abalorio del cielo» más alto, no se utilizan normalmente para sumas y restas. Son esenciales (compulsivas) en algunos métodos de multiplicación (dos de los tres métodos las requieren) y en métodos de división (especialmente la tabla de división Qiuchu 九歸, uno entre tres métodos). Cuando el resultado intermedio (en multiplicación y división) es mayor que 15 (quince), la más baja de las cuentas superiores se mueve a medio camino para representar diez (xuanchu, suspendido). Luego la misma fila puede representar hasta 19 (compulsivamente en los pasos intermedios en multiplicación y división tradicionales con suanpan).

Las nemotécnias/lecturas del método chino de la división [Qiuchu] tiene sus orígenes en el uso de palillos de bambú [Chousuan], que es una de las razones por las que muchos creen que la evolución del suanpan es independiente del ábaco romano.

Este sistema chino de división (i.e. con «tabla de división») no se utilizaba cuando los japoneses cambiaron su ábaco a una fila superior y cuatro filas inferiores alrededor de los años 1920´s.

Las barras y los abalorios se lubrican seguido para asegurar el movimiento rápido y suave.

Sistema decimal
Este instrumento funciona como un sistema de numeración de base biquinario en el cual los acarreos y cambios son similares al sistema decimal. Dado que cada fila representa un dígito en el sistema decimal, la capacidad de cómputo con suanpan está limitada únicamente por la cantidad de filas que tiene. Cuando un matemático se queda sin filas, otro suanpan se puede añadir a la izquierda del primero. En teoría, el suanpan se puede expandir indefinidamente de esta manera.

Sistema hexadecimal
El sistema tradicional chino de unidades de peso era un sistema hexadecimal. Un jin (斤) equivale a dieciséis liang (兩). Los suanpan se utilizaban comúnmente en los mercados para realizar cálculos en estas unidades hexadecimales. Cuando todas las cuentas del suanpan han sido utilizadas, cada columna puede ser usada para representar números entre 0 y 15 (0 y F en la notación hexadecimal moderna). Los cálculos en decimal y hexadecimal son muy similares excepto por una cuenta extra en la parte superior e inferior.

Declive en el uso moderno
La aritmética con suanpan era aún enseñada en la escuela en Hong Kong hasta entrados los años 1960s, y en la República de China hasta los 1990's. Sin embargo, cuando el uso de calculadoras de bolsillo se volvió accesible, la voluntad de los escolares de aprender el uso del suanpan decreció dramáticamente. En los primeros días de las calculadoras de bolsillo, a menudo aparecían en los medios noticias sobre operadores con suanpan ganando a las calculadoras electrónicas en concursos de aritmética. Las primeras calculadoras electrónicas solo podían manejar 8 a 10 dígitos significativos, mientras que el suanpan se puede construir virtualmente hasta una precisión ilimitada. Cuando la funcionalidad de las calculadoras mejoró más allá de las simples operaciones aritméticas, la mayoría de la gente se dio cuenta de que el suanpan nunca podría realizar cálculos de funciones más complejos - como los de trigonometría - más rápido que una calculadora. Hoy en día, a medida que las calculadoras se vuelven más accesibles, aunque el suanpan no se usa comúnmente en Hong Kong o Taiwán, muchos padres aún envían a sus hijos a tutores o escuelas privadas - y gubernamentales - auspiciadas después de las actividades escolares, para aprender cuentas aritméticas como ayuda al aprendizaje y como base para mejorar la aritmética mental, o como asunto de preservación cultural. Las competiciones de velocidad aún se llevan a cabo. El suanpan aún se utiliza en otras partes de China y Japón, así como en algunos lugares de Canadá y Estados Unidos.

En la China continental, los antiguos contables y personal financiero debían pasar ciertos grados de exámenes en aritmética de cuentas antes de ser calificados. Desde 2002 o 2004, este requerimiento ha sido completamente reemplazado por contabilidad computacional.

Miscelánea
 El suanpan está íntimamente relacionado con el sistema de numeración chino Suzhou.
 Muchos templos taoístas en China y Taiwán cuelgan grandes suanpanes como recordatorio a los seguidores contra las maquinaciones, ya que los cálculos del Hombre nunca ganarán a los del Cielo.
 El ábaco suanpan fue utilizado en el cálculo de los datos de ingeniería para el desarrollo de la primera bomba atómica china.

Véase también
 Ábaco
 Numeración Suzhou
 Numeración con varillas
 Soroban

Notas

Referencias

Enlaces externos

 Suanpan Tutor - See the steps in addition and subtraction
 A Traditional Suan Pan Technique for Multiplication

Ciencia y tecnología de China
Calculadoras mecánicas
Ábaco
Patrimonio Cultural Inmaterial de la Humanidad en China

Suanpan


North Augusta est une ville des comtés d'Aiken et d'Edgefield, dans l'État de la Caroline du Sud, aux États-Unis. En 2020, elle compte une population de .

Démographie
Lors du recensement de 2010, la ville comptait une population de , tandis qu'en 2030, elle s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Comté d'Aiken
Comté d'Edgefield
Ville en Caroline du Sud

North Augusta (Caroline du Sud)


الطوقان  هو  من الطيور يتبع ال الطوقانية من  نقاريات الشكل.

أنواع طائر الطوقان
 طوقان كبريتي
 طوقان قصير
 طوقان قنواتي المنقار
 طوقان أخضر المنقار
 طوقان ملتبس
 طوقان أبيض الحنجرة
 طوقان توكو

انظر أيضاً
 طوقان الجبل
 طويقان أخضر
 طويقان ثنائي اللون
 الأركاري

مراجع

طوقان (طائر)
طائر الطوقان
طوقانية

طوقان (جنس)


Cádiz Club de Fútbol, S.A.D.,oftast þekkt sem Cádiz, er spænskt knattspyrnufélag með aðsetur í Cádiz í Andalúsíuhéraði á Spáni.
Félagið var stofnað árið 1910, þeir spila í La Liga, og spila heimaleiki sína á Estadio Ramón de Carranza.

Heimasíða Félags
https://www.cadizcf.com/

spænsk knattspyrnufélög
stofnað 1910

Cádiz CF


Die Kreuzkirche ist eine evangelische Kirche im Dortmunder Stadtteil Berghofen, Fasanenweg 18. Sie ist das Gotteshaus der evangelischen Kirchengemeinde Berghofen, die der Evangelischen Kirche von Westfalen angehört.

Die Kirche steht unter Denkmalschutz, sie ist eingetragen in die Liste der Baudenkmale des Stadtbezirks Aplerbeck.

Bis 1895 gehörten die evangelischen Christen Berghofens zur Georgsgemeinde in Aplerbeck. Dort wurde bereits 1872 eine dritte Pfarrstelle für die Berghofer Christen eingerichtet, und seit 1890 wurden in einer Kapelle in Berghofen Gottesdienste abgehalten. Nachdem die Berghofer Gemeinde 1895 selbständig wurde, wuchs der Wunsch nach einer eigenen Kirche. Schließlich wurde im Jahr 1929 die Kreuzkirche nach Entwürfen des Architekten L. Behrens gebaut.

Die Kirche hat Fassaden aus Sandstein und ist stilistisch zwischen Expressionismus (mit Anklängen an gotische Formen) und Neuem Bauen einzuordnen. 1967 erfolgte ein Umbau und 1991/1992 eine Renovierung durch das Architekturbüro von Lothar Kallmeyer und Wolfgang Herbst.

Die Motive ihrer Fenster stellen Szenen aus dem Neuen Testament dar. Ein als "Bethlehemfenster" bezeichnetes Fenster beginnt die szenische Abfolge auf der rechten Seite im hinteren Teil der Kirche, es folgen Fenster zu Karfreitag, Ostern und Christi Himmelfahrt. Mit vier Spitzbogenfenstern zu Pfingsten enden diese Darstellungen.

Das Geläut der Kirche besteht aus drei Bronzeglocken in den Tönen  e', g' und a'.

Weblinks

 Website der Kirchengemeinde

Einzelnachweise

Dortmund Berghofen
Kirchengebäude in Dortmund
Berghofen
Berghofen
Baudenkmal in Dortmund
Dortmund

Kreuzkirche (Berghofen)


Mánadúnurt (fræðiheiti: Epilobium luteum) er plöntutegund af eyrarrósarætt.  Mánadúnurt er ræktuð á Íslandi til skrauts. Hún er frá norðvesturhluta N-Ameríku.

Tilvísanir

Dúnurtir
Eyrarrósarætt

Mánadúnurt


Broué steht für:

 Broué, Gemeinde im Département Eure-et-Loir, Frankreich

Broué oder Broue  ist der Familienname folgender Personen:
 Michel Broué (* 1946), französischer Mathematiker
 Pierre Broué (1926–2005), französischer Historiker, Autor und Trotzkist
 Salomon de la Broue (um 1530–um 1610), französischer Reitlehrer

Siehe auch:
 Tour de Broue, Turm in Frankreich

Broué (Begriffsklärung)


Dyskinesi er en betegnelse, som anvendes til at beskrive bevægelser, der er knyttet til behandling med psykofarmaka. Anvendes især til at beskrive bevægelser af mund og ansigt (orofacial dyskinesi)

Neurologiske sygdomme

Dyskinesi


هشام شربتجي (2 مارس 1948 - 16 مايو 2023) مخرج سوري مواليد دمشق. يعد من مؤسسي نهضة الدراما السورية في الخمسة والعشرين سنة الأخيرة.

عن حياته
وُلد هشام شربتجي في 2 مارس 1948، في مدينة دمشق وتحديدا منطقة المهاجرين وتعلم في مدارسها. تألفت عائلته من أب وأم وثلاثة أبناء. حصل على شهادة البكالوريوس من أكاديمية الفنون (المعهد العالي للفنون المسرحية) في القاهرة عام 1972 ، بعدها سافر إلى ألمانيا ليكمل دراسته، وبدأ مشواره في العديد من الأعمال التي تركت بصمةً واضحة في ذهن المشاهد على مستوى الساحة العربية، كما تميزت أعماله بخفة الظل وملامستها لهموم الناس في الصميم، وعالج قضايا الناس عبر أعمال كوميديةٍ بسيطة قريبة من هموم الناس في كل مكان. لُقب بـ«شيخ الكار». هو والد المخرجة رشا شربتجي.

كانت له البصمة الأكبر عندما أطلق مع الفنان ياسر العظمة سلسلة المسلسلات السورية الكوميدية الشهيرة مرايا ابتداء من مرايا 84، ومن ثم مرايا 86، ومرايا 88 قبل أن يبتعد عن إخراج السلسلة ليتابع بها ياسر العظمة بمفرده مع مخرجين آخرين منهم مأمون البني، ولكن شربتجي عاد وأخرج مرايا 2006.

وفاته
توفي هشام شربتجي صباح يوم الثلاثاء 26 شوال 1444 هـ الموافق 16 مايو 2023 عن عمر ناهز 75 عاماً، بعد صراع مع المرض وبعد أشهر من انتكاسات عانى منها إثر جلطة دماغية كان تعرض لها قبل عامين تقريباً.

أعماله
له أعمال تلفزيونية سورية شهيرة نذكر منها:

مراجع

أشخاص من دمشق
مخرجون سوريون
مواليد 1948
وفيات 1444 هـ
وفيات 2023
مواليد 1367 هـ
خريجو المعهد العالي للفنون المسرحية (مصر)

هشام شربتجي


Sfincterul anal extern sau sfincterul extern al anusului, mușchiul sfincter anal extern, mușchiul sfincter extern al anusului (Musculus sphincter ani externus) este un mușchi striat, cu contracție voluntară,  lat, de formă ovalară care înconjoară în formă de inel partea inferioară a canalului anal și anusul. Are forma unei benzi circulare formată din trei porțiuni: porțiunea subcutanată,  porțiunea superficială și porțiunea profundă. Sfincterul anal extern se află sub control nervos somatic și, prin urmare, sub control voluntar, conștient; inervația lui este dată de nervii rectali inferiori, ramuri din nervul rușinos (pudendal), format de fibre care provin din ramurile anterioare a  doua, a treia și a patra (S2-S4) ale nervilor spinali sacrați. În repaus sfincterul anal extern se află într-o stare de contracție tonică prelungită și asigură continența (reținerea) materiilor fecale și gazelor intestinale prin închiderea canalului anal. Relaxarea sfincterului anal extern permite expulsia materiilor fecale în cursul defecației. În traumatisme, leziuni ale măduvei spinării sau boli neurologice, dar mai ales în cursul parturiției (nașterii) pe cale naturală, are loc lezarea nervilor rușinoși care inervează sfincterul anal extern și ca urmare apariția incontinenței anale (incapacitatea de a reține fecalele în rect).

Bibliografie
 Victor Papilian. Anatomia omului. Volumul II, Splanhnologia. Ediția a XI-a, revizuită integral de prof. univ. dr. Ion Albu. Editura  BIC ALL, București 2006
 Viorel Ranga. Anatomia omului (Biblioteca studentului medicinist). Nr. 3 - Tubul digestiv abdominal și glandele anexe. Splina. Editura: CERMA, București 2002
 Mihail Ștefaneț. Anatomia omului. Volumul II. Universitatea de Stat de Medicină și Farmacie Nicolae Testemițanu. Centrul Editorial-Poligrafic Medicina, Chișinău, 2008
 Z. Iagnov, E.  Repciuc, G. Russu. Anatomia omului. Viscere. Editura   Medicală, București 1958
 I. C. Voiculescu, I. C. Petricu. Anatomia și fiziologia omului. Editura Medicală, București 1971
 Mircea Ifrim, Gheorghe Niculescu. Compendiu de anatomie. Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1988
 Ioan Haulică. Fiziologie umană. Ed. a 3-a, revizuită și adăugită. București: Editura Medicală, 2007.
 I. Baciu. Fiziologie. Ediția a II-a revizuită. Editura Didactică și Pedagogică, București, 1977
 Arthur C. Guyton, John E. Hall. Tratat de fiziologie a omului. Ed. a 11-a. Editura Medicala Callisto, București, 2007
 Arthur C. Guyton. Fiziologie (Fiziologia umană și mecanismele bolilor). Editura Medicală Amaltea, București, 1997.
 Nicolae Angelescu (red.). Tratat de patologie chirurgicală. Volumul 2. Editura Medicală, București, 2003
 Schwartz. Principiile chirurgiei / Shires, Spencer, Daly Fischer, Galloway. Volumul 2. Seventh Edition / Prima ediție în limba română. Editura Teora, București 2005
 Pierre Kamina. Anatomie clinique. Tome 3 - Thorax, abdomen. 4e édition Édition. Maloine 2014
 Les fondamentaux de la pathologie digestive. Chapitre 5. Rectum-Canal anal. CDU-HGE - Editions Elesevier-Masson. 2014
 Gray's Anatomy. The Anatomical Basis of Clinical Practice, by Susan Standring. 40th Edition. Churchill Livingstone 2008
 José Marcio Neves Jorge and Angelita Habr-Gama. Anatomy and Embryology of the Colon, Rectum, and Anus. in "The ASCRS Textbook of Colon and Rectal Surgery. Springer, 2007"

Legături externe
 Muscle sphincter externe de l'anus. Dictionnaire médical de l'Académie de Médecine

Rect

Sfincterul anal extern


Vladimir Klavdiyeviç Arsenyev (Rusça: Влади́мир Кла́вдиевич Арсе́ньев) (1872 - 1930), Rus Uzak Doğusunda askeri seyahatler yapan yazar, kâşif ve botanikçi.

Doğu Sibirya florası için çok sayıda yeni bitki türü tanımlamıştır. Yerli bir kapan avcısı olan Dersu Uzala ile birlikte Ussuri havzasında 1902 ile 1907 yılları arasında yaptığı askeri haritacılık seyahatlerini Ussuri Diyarında (По Уссурийскому Краю 1921) ve Dersu Uzala (Дерсу Узала 1923) adlı kitaplarda anlatmıştır.

Arsenyev'in Vladivostok'ta bulunan aile evi, yazarın adını taşıyan bir müzeye dönüştürülmüştür.

Ayrıca bakınız
 Dersu Uzala
 Dersu Uzala (film)

Kaynakça
 "По Уссурийскому Краю" (Ussuri Diyarında, 1921)
 "Дерсу Узала" (Dersu Uzala, 1923)
 "Мифы, легенды, предания и сказки народов Дальнего Востока" (Uzak Doğu halklarının destanları, öyküleri, inançları ve gelenekleri'') International Institute of Ethnolinguistic and Oriental Studies (IIEOS), ISSN 1230-3283 ; 10, ISBN 83-902273-4-7)

Dış bağlantılar
 Vladimir Arsenyev hakkında yazı (Rusça)
 Uluslararası Dersu Uzala sevenler sitesi (İngilizce, Rusça, Lehçe, Macarca)
 Ussuri Diyarında, Rusça metin

1872 doğumlular
Sankt Peterburg doğumlular
1930 yılında ölenler
Rus gezi yazarları
Rus kâşifler
Sibirya kâşifleri
Vladivostok
Primorski Krayı

Vladimir Arsenyev


Glenea tringaria é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Francis Polkinghorne Pascoe em 1867.  É conhecida a sua existência em Sulawesi.

Referências

Borneo catalog 2005

tringaria
Coleópteros descritos em 1867

Glenea tringaria


Træfpunkt 0059 er en telefonitjeneste, der blev oprettet af den daværende Tele Danmark i 1980'erne. Tjenesten gør det muligt for op til seks personer ad gangen at tale sammen anonymt på en fælles linje. Tjenesten har gennem årene haft forskellige navne, men "træfpunkt" og/eller "59" har altid indgået i navnet.

Tjenesten kunne oprindeligt nås på nummeret 0059 i en tid, hvor specialtjenester typisk havde et firecifret nummer. Tjenesten blev hurtigt populær, men snart også for nogle telefonabonnenter, idet nogle personer brugte den så meget, at deres telefonregninger blev ekstraordinært høje. Tjenesten har gennem tiden også været baggrund for alvorlige forbrydelser, når ensomme personer derigennem har mødt og sidenhen er blevet ofre for personer med forbryderiske tendenser eller hensigter.

Tilsvarende tjenester findes også i andre lande, fx Sverige i form af "Heta linjen" fra Televerket, der opstod ved en fejl hos værket, men snart blev institutionaliseret.

Om tjenesten blev der tidligt skrevet sange, blandt andet "0059", som blev indspillet af Bjarne Liller, først udsendt på albummet Byen springer ud (1985).

Referencer

Telefoni

Træfpunkt 0059