المجمع الفاتيكاني الثاني هو مجمع كنسي كاثوليكي يعتبر بحسب الكنيسة الكاثوليكية المجمع المسكوني الحادي والعشرون. انعقد بدعوة من البابا يوحنا الثالث والعشرون  بين عامي 1962 و1965 ، وصدر عنه جملة من المقررات والمراسيم والدساتير، مكملاً ما عجز المجمع الفاتيكاني الأول عن إنجازه  بسبب سقوط روما بيد الثوار عام 1870 مما أدى لوقف أعماله آنذاك. تمخض عن المجمع إصلاحات مختلفة في جسم الكنيسة كان أبرزها التخلي عن استعمال اللاتينية في الصلاة وإبدالها باللغات المحلية، والإقرار بالحركة المسكونية وغيرها.

الإعلان والأهداف
الإعلان عن هذا المجمع جاء على لسان البابا يوحنا الثالث والعشرون  خلال خطبة ألقاها بتاريخ 25 يناير/كانون الثاني 1959 بعد تسعين يوماً من انتخابه للسدة البابوية ، حيث صرح هذا الأخير عن نيته دعوة أساقفة الكاثوليك في العالم أجمع للحضور إلى الفاتيكان لعقد مجمع مسكوني جديد. وبعكس المجامع السابقة لم تكن غاية المجمع الفاتيكاني الثاني تفنيد بدعة ما أو البت في مسألة تأديبية معينة ، ولكن بحسب كلمة البابا الافتتاحية فقد كان الهدف من هذا المجمع «إزالة تجاعيد الهَرَم (الشيخوخة) من وجه الكنيسة، وإعادة بهائها وشبابها إليها» ، فكانت أهدافه المعلنة تجديد الكنيسة الكاثوليكية روحياً وتحديد موقفها من قضايا العالم المعاصر المختلفة.

بشكل عام يمكن تلخيص أهداف المجمع في النقاط الخمس التالية:
 تطوير علاقات إيجابية للكنيسة الكاثوليكية مع العالم الحديث.
 التخلي عن نظام الحروم القاسي أناثيما (كلمة) المستعمل في المجامع السابقة.
 التأكيد على حقوق الإنسان الأساسية بما يتعلق بالحرية الدينية.
 التأكيد على أن الحقائق الأساسية تُعلم أيضاً في ديانات ومذاهب غير الكاثوليكية.
 إصلاح الروحانية الكاثوليكية والسلطة الكنسية.

مراحل المجمع
تم تكوين لجان تحضيرية للمجمع بتاريخ 5 يونيو/حزيران 1960 بالإضافة إلى أمانتي سر. وافتتحت أعماله يوم 11 أكتوبر/تشرين الثاني 1962 واختتمت بتاريخ 8 ديسمبر/كانون الأول 1965، وحضره أكثر من 2600 أسقف من مختلف أنحاء العالم، إضافة إلى مراقبين من الكنائس البروتستانتية والأرثوذكسية الشرقية والمشرقية.

المرحلة الأولى
بدأت بتاريخ 11 أكتوبر/تشرين الثاني 1962، كان فاتحتها كلمة للبابا يوحنا الثالث والعشرون. انتهت تلك المرحلة بوفاة البابا بتاريخ 3 يونيو/حزيران 1963.

المرحلة الثانية
اشتملت على الجلستين الثانية والثالثة من 29 سبتمبر/أيلول 1963 حتى 4 ديسمبر/كانون الأول من نفس العام، ونتج عنها دستور عن الليتورجيا الكنسية ومرسوم حول إعلام التواصل الاجتماعي.

المرحلة الثالثة
ضمت الجلستين الرابعة والخامسة من 14 سبتمبر/أيلول 1964 إلى يوم 21 نوفمبر/تشرين الثاني من نفس العام. خرج عنها الدستور العقائدي حول الكنيسة، ومرسوم عن المسكونية وعن الكنائس الكاثوليكية الشرقية، وأعلنت فيها مريم العذراء «أماً للكنيسة».

المرحلة الرابعة
بدأت بتاريخ 14 سبتمبر/أيلول 1965 مع الجلسة السادسة وانتهت بتاريخ 7 ديسمبر/كانون الأول 1965 مع الجلسة التاسعة. افتتح بولس السادس هذه المرحلة بإعلانه عن عمله على تشكيل مجمع أسقفي مهمته مساعدة البابا بإدارة الكنيسة. كما صدر عنها أيضاً دستور عقائدي حول الإعلان الإلهي ودستور رعوي عن الكنيسة في العالم المعاصر، بالإضافة لمراسيم تتعلق بوظيفة الأسقف الرعوية وبالتجديد المناسب للحياة الدينية، وأيضاً مراسيم تتحدث عن التثقيف الكهنوتي وعن خدمة وحياة القساوسة وعن رسولية العلمانيين، وكذلك عن الأنشطة التبشيرية للكنيسة. كما تمخضت المرحلة عن تصريحات تناولت التربية المسيحية والحرية الدينية وعن علاقة الكنيسة مع الأديان الأخرى. وحتى قبل أن يتم اختتام المجمع قام البابا بتشكيل لجان لتضع القرارت المتخذة في حيز التنفيذ. احتفل باختتام المجمع بتاريخ 8 ديسمبر/كانون الأول 1965.

مواضيع ذات صلة
 المجمع الفاتيكاني الأول
 طريق الموعوظين الجديد

المراجع

وصلات خارجية

 الموسوعة العربية المسيحية. وثائق المجمع الفاتيكاني الثاني
 نصوص المجمع الفاتيكاني الثاني من الموقع الرسمي للفاتيكان

انحلالات سنة 1965 في إيطاليا
بولس السادس
تأسيسات سنة 1962 في إيطاليا
الفاتيكان في عقد 1960
المسيحية في عقد 1960
إيطاليا في عقد 1960
مجامع رومانية كاثوليكية عقدت في الفاتيكان
مجامع رومانية كاثوليكية عقدت في إيطاليا
مجامع مسيحية
منظمات دينية انحلت في 1965
منظمات دينية مقرها في إيطاليا
منظمات مقرها في روما
يوحنا الثالث والعشرون
منظمات مسيحية أسست في 1962

المجمع الفاتيكاني الثاني


Charles Fossey (* 29. Juli 1869 in Cambrai; † 27. November 1946 in Monte Carlo) war ein französischer Assyriologe.

Fossey studierte von 1891 bis 1894 an der École normale supérieure Altertumswissenschaften. Anschließend wurde er Mitglied der École française d'Athènes. 1898–99 war er am Institut français d'archéologie orientale in Kairo tätig. Seit 1899 lehrte er Assyriologie an der École pratique des hautes études, seit 1907 als Directeur d'Études. Als Nachfolger von Julius Oppert wurde er 1906 Professor für Assyriologie am Collège de France in Paris und lehrte bis zu seiner Emeritierung 1939.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 mit Vincent Scheil: Grammaire assyrienne. Welter, Paris 1901, (Digitalisat).
 La Magie assyrienne. Étude suivie de textes magiques (= Bibliothèque de l'École des Hautes Études, Section des Sciences Religieuses. 15, ). Leroux, Paris 1902, (Digitalisat).
 Manuel d'Assyriologie. Fouilles, écriture, langues, littérature, géographie, histoire, religion, institutions, art. 2 Bände. Leroux, Paris 1904–1926;
 Band 1: Explorations et fouilles. Déchiffrement des cunéiformes. Origine et histoire de l'écriture. 1904, (Digitalisat);
 Band 2: Évolution des cunéiformes. 1926.
 Textes assyriens et babyloniens relatifs à la divination. Geuthner, Paris 1905, (Handschriftlich vervielfältigt; Digitalisat).

Literatur
 René Labat: Charles Fossey. In: Revue d'Assyriologie et d'Archéologie orientale. Bd. 40, Nr. 3/4, 1945/1946, , S. 205–207, .
 Jean Nougayrol: Charles Fossey (1869–1946). In: École pratique des hautes études. Section des sciences religieuses. Annuaire. 1947–1948, , S. 25–29, .

Weblinks

Altorientalist
Hochschullehrer (École pratique des hautes études)
Hochschullehrer (Collège de France)
Mitglied der École française d'Athènes
Franzose
Geboren 1869
Gestorben 1946
Mann

Charles Fossey


Atagi (Autauga), jedno od četiri nekadašnjih sela Alabama Indijanaca koje se nalazilo na području današnjeg okruga Autauga u Alabami. Selo se protezalo dvije milje duž zapadne obale rijeke Alabame, nedaleko od današnjeg Montgomeryja. Hawkins (1798) kaže da je to maleno selo 4 milje niže od Pawoktija, te da stanovnici imaju malo kontakata s bijelcima, ali da su ljubazni. Schooler (u Schoolcraft, Ind. Tribes, iv, 578, 1854) navodi da je selo 1832. imalo 54 obitelji.

Iz imena sela iskovan su oblici Autauga (okrug i potok u Alabami) i Autaugaville, gradić u Alabami. Ostali oblici imewna ovog sela su At-tau-gee (Hawkins, 1799); Autallga; Autauga (Campbell, 1836); Autobas (Swan, 1791) i Dumplin Town (Woodward, 1859). Slo je možda izvorno pripadalo plemenu Tawasa koji su se ujedinili s Alabamama.

Izvori

Indijanska sela
Alabama Indijanci

Atagi


Jennifer Lefort (née en 1976) est une artiste canadienne basée à Gatineau, au Québec.

Biographie
Ses peintures explorent l'abstraction avec une manipulation de la couleur, du récit et de la sensation. Sa liste d'expositions solo comprend des expositions à la Parisian Laundry à Montréal, à la Galerie Drabinsky à Toronto, à la Galerie Trois Points, à la Maison de la culture NDG et à Montréal. Elle remporte de nombreux prix pour son travail, dont le Prix Royal Bank of Canada Painting Award (demi-finaliste, 2007) et le Prix Joseph Plaskett Foundation Award (2005).

Elle obtient un baccalauréat en beaux-arts de l'université Concordia à Montréal et une maîtrise en beaux- arts de l'université York en 2006. Son travail est représenté dans plusieurs collections dont celle du Musée national des beaux-arts du Québec et du Musée d'art contemporain des Laurentides.

Prix et distinctions

 Prix de peinture de la Banque Royale du Canada (Demi-finaliste, 2007)
 Prix de la Fondation Joseph Plaskett (2005)
 Prix Henry Mills (2002)
 Prix de peinture Heinz Jordan (2001).

Expositions personnelles

 À perpétuité, Axenéo7, Gatineau (2019).
"Make-Believe", à Parisian Laundry à Montréal (2010),
 "After Berlin" chez Parisian Laundry à Montréal (2007),
 « Spots & Fabulisms », à la Drabinsky Gallery de Toronto (2006),
 "Faites semblant d'être là, Galerie Trois Points" (2006),
 "Juicy" à la Galerie Trois Points à Montréal (2004),
 « The Systematic Arrangement of Pretty », au SKOL Centre des arts actuels à Montréal (2004),
 "Titillation", à la Maison de la culture NDG, Montréal (2003),
 "Canapé Doublé Un Salon du Nouveau Travail" à Montréal (2002),
 "Candy & Tar", à l'Annexe Belgo à Montréal (2002).

Bibliographie
 Petites comètes, Gary Michael Dault, The Globe and Mail, 3 septembre 2005, pR9
 Le legs de Gaucher, Jérôme Delgado, La Presse, 27 juillet 2002 pD12
 Un hommage approprié, Henry Lehmann, The Gazette, 20 juillet 2002 pI3
 Maille de personnalités, Kevin D'Abramo, The Concordian, 27 mars 2002 p9

Références

Liens externes

Étudiant de l'Université York
Étudiant de l'Université Concordia
Peintre canadienne
Naissance en 1976
Naissance à Montréal

Jennifer Lefort


An Amorphophallus mangelsdorffii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Josef Bogner. An Amorphophallus mangelsdorffii in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Amorphophallus

Amorphophallus mangelsdorffii


Die Königin von Honolulu (plattdeutsch: De Keunigin von Honolulu) ist ein plattdeutsches Volksstück von Gorch Fock aus dem Jahr 1913. Es handelt sich um ein komödiantisches Singspiel.

Die Uraufführung fand 1916 am Thalia Theater in Hamburg statt. Nach 1950 stand das Stück mehrere Jahre auf dem Spielplan des Ohnsorg-Theaters.

Entstehung und Aufbau

Die Königin von Honolulu war eine Auftragsarbeit, die Fock im November 1913 schrieb. Von dem aus vier Akten bestehenden Ursprungswerk sind nur noch Fragmente erhalten geblieben.
Die seit den 1960er Jahren aufgeführte Neufassung des Bühnenstücks von Günther Siegmund besteht aus drei Akten.

Handlung

Um 1910 vertreiben sich sechs Matrosen die Zeit in der Hafenkneipe "Die Königin von Honolulu" im Hamburger Stadtteil St. Pauli. Der Wirt Krischon, genannt Krischon Honolulu, ist früher selbst zur See gefahren und jetzt noch als Heuerbaas tätig. Die sechs Matrosen bedrängen ihren Heuerbaas, ihnen jetzt bald eine neue Heuer zu beschaffen, aber es werden zurzeit keine Matrosen gesucht. Die sechs Matrosen unterhalten sich mit Klönschnack, Musik oder Krischon, der Ewerführer Jonni und die inzwischen volljährige Waise Lieschen sorgen für gute Laune.

Endlich läuft im Hafen eine amerikanische Luxusjacht ein. Die Jacht hat den gleichen Namen wie die Kneipe, nämlich auch "The Queen of Honolulu", also "Die Königin von Honolulu". Der Besitzer, der etwas spleenige Millionär William Thompson, sucht tatsächlich Matrosen für eine Weltreise, die auch nach Honolulu führen soll. Keine Frage, dass die sechs Matrosen versuchen, die Heuer zu bekommen. Als der Wirt erfährt, dass die Fahrt auch zu seinem geliebten Honolulu führen soll, übergibt er die Kneipe seinem Freund, dem Ewerführer Jonni Wiedenbüx, und lässt sich auch anheuern. Lieschen zieht sich Männerkleidung an und möchte auch mit auf große Fahrt. Dazu passt nur nicht, dass der Millionär Frauen nicht ausstehen kann – aber das könnte sich ja ändern.

Aufführungen

Die Uraufführung des Stückes fand am 18. September 1916 im Thalia Theater (Hamburg) durch die Gesellschaft für dramatische Kunst unter der Regie von Richard Ohnsorg statt. Sie war Teil einer Gedenkfeier für den im selben Jahr gefallenen Autor Gorch Fock. Die Aufführung fand äußerst positive Resonanz bei Publikum und Presse, führte innerhalb kurzer Zeit zu 25 Wiederholungen und gilt als Geburtsstunde der niederdeutschen Bühne.

Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde Die Königin von Honolulu im  Ohnsorg-Theater Hamburg aufgeführt, zunächst während der Spielzeit 1950/51, dann 1965/66 und 1975/76 in einer Neufassung von Günther Siegmund mit Musik von Walter Bullerdiek. Letztere, von Günther Siegmund inszenierte Aufführungen wurden auch als Fernsehübertragung des NDR gezeigt und auf Video und DVD vermarktet. Auch eine Schallplattenfassung wurde veröffentlicht.

Mitwirkende in der Spielzeit 1965/66:
 Krischon Honolulu: Otto Lüthje
 Doris: Erna Raupach-Petersen
 Fränzi: Christa Wehling
 Senta: Ulla Mahrt
 Lieschen: Heidi Mahler
 William Thompson: Jochen Schenck
 Hannes Meier: Karl-Heinz Kreienbaum
 Doktor: Rudolf Möller
 Jan: Heinz Lanker
 Tetje: Edgar Bessen
 Scharli: Heini Kaufeld
 Hollander: Rolf Bohnsack
 Jens: Günther Siegmund
 Jonni Wiedenbüx: Werner Riepel
 Antje: Hilde Sicks
 Konsulatsbeamter: Hanno Thurau.

Mitwirkende in der Spielzeit 1975/76: Hilde Sicks, Heidi Mahler, Jens Scheiblich, Jürgen Pooch, Werner Riepel, Edgar Bessen.

Hörspiele
 1926: Die Königin von Honolulu – Regie: Hans Böttcher, mit Richard Ohnsorg (Krischan Honolulu), Elsa Walther (Doris), Edith Scholz (Fränzi, deren Tochter), Edith Künzel (Senta, deren Tochter), Aline Bußmann (Lieschen, eine Waise, Honolulus Pflegetochter), Hermann Möller (Hannes Meier, Steuermann), Hans Langmaack (Jonny Wiedebüx), Hannah Ullrich (Antje, Honolulus Köksch), Paul Möhring (Dokter Albertroß) u. a. – Zwei Live-Übertragungen (ohne Aufzeichnung) in niederdeutscher Sprache am 29. Juni 1926 und am 21. August 1926, hier mit leicht veränderter Besetzung – Produzent: Nordische Rundfunk AG (NORAG)
 1967: De Keunigin von Honolulu – Bearbeitung und Regie: Günther Siegmund. Die Besetzung ist weitgehend mit der der Fernsehübertragung von 1966 (s. oben) identisch. Zusätzlich fungierte hier Rudolf Kinau (jüngerer Bruder von Gorch Fock) als Erzähler. Erstsendung am 9. Oktober 1967 – Produzent: Norddeutscher Rundfunk (NDR). Das Tondokument ist noch erhalten.

Rezension
Fock selbst schätzte sein Werk als schwach ein.

Albrecht Janssen urteilte 1920 in der Literaturzeitschrift Das literarische Echo wie folgt: "Gorch Fock wandelt in 'seiner Königin von Honolulu' alte ausgetretene Wege, und obwohl sein lustiges Stück uns zum herzhaften Lachen reizt, literarische Qualitäten sucht man hier vergebens."

Weblinks

 Heidi Kabel probt mit Rudi Carrell das Stück Die Königin von Honolulu für die Lotterie-Sendung Ein Platz an der Sonne (1977) Foto auf der Webseite der Süddeutschen Zeitung

Einzelnachweise

Kultur (Hamburg)
Komödie
Singspiel
Literatur (Niederdeutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Musical (Werk)
Norddeutscher Rundfunk (Fernsehen)
Gorch Fock (Schriftsteller)
Musik 1916

Die Königin von Honolulu


Thomas Ammann ist der Name folgender Personen:

* Thomas Ammann (Kunsthändler) (1950–1993), Schweizer Kunsthändler
 Thomas Ammann (Politiker, 1953) (* 1953), Schweizer Arzt und Politiker (FDP) aus Waldkirch SG
 Thomas Ammann (Journalist) (* 1956), deutscher Journalist und Filmemacher
 Thomas Ammann (Politiker, 1964) (1964–2022), Schweizer Politiker (CVP) aus Rüthi SG

Thomas Ammann


Les Enquêtes du commissaire Van der Valk () est une série télévisée policière britannique diffusée depuis le  sur ITV, d'après un roman de Nicolas Freeling. Il s'agit de la seconde adaptation des romans. La première série a été diffusée entre 1972 et 1992.

En France, la série est diffusée depuis le  sur France 3. Elle reste inédite dans les autres pays francophones.

Synopsis
Piet Van Der Valk est commissaire de police à Amsterdam à la brigade criminelle qui vit sur un vieux cotre dans le port d'Amsterdam. Il est assez perspicace et enquête souvent en utilisant des méthodes inhabituelles. Comme il connaît la pègre, il a généralement un lien particulier avec les gangsters.

Commentaires
La série se passe au Pays-Bas mais c'est une production britannique et c'est tournée en anglais.

Distribution

Acteurs principaux
 Marc Warren  Commissaire Piet Van der Valk
 Maimie McCoy : Inspectrice Lucienne Hassell
  : Commissaire principale Julia Dahlman
  :
  : Inspecteur Job Cloovers ; considéré comme un génie
 Luke Allen-Gale : Inspecteur Brad de Vries
 Mike Libanon : Cliff Palache, le patron d'un bar où se réunissent les équipiers de Van der Valk
 Peter van Heeringen : Frank, un ancien prêtre devenu sdf ; il fréquente le bar de Cliff Palache et informe parfois l'équipe de Van der Valk
 Loes Haverkort (saison 2) : Lena Linderman, l'amante de Piet Van der Valk

Épisodes
En France, la série est diffusée le dimanche vers 21 h 10 sur France 3.

Première saison (2020)
 Amour à Amsterdam ()
 Extase à Amsterdam ()
 Mort à Amsterdam ()

Seconde saison (2022)
 Trois croix d'Amsterdam ()
 Puzzle à Amsterdam ()
 Vengeance à Amsterdam ()

Troisième saison (2023)
 Titre inconnu en français (")
 Titre inconnu en français ()
 '"Titre inconnu en français ()

Audiences

Saison 1 (2020)

Saison 2 (2023)

Voir aussi

Article connexe
 Van der Valk est la première série (1972-1992) inspiré roman de Nicolas Freeling.
 Liste des séries policières britanniques

Liens externes

Notes et références

Série télévisée créée en 2020
Série télévisée britannique des années 2020
Série télévisée de ITV
Série télévisée policière britannique


Çökertme ağları, istihsal sahalarında suyun dibine veya içine çökertilmek suretiyle kullanılan su ürünleri istihsal vasıtası.

Balık ağları

Çökertme ağları


Aceasta este o listă de filme italiene din 1916:

Lista

Note

Legături externe
 Filme italiene din 1916 la Internet Movie Database

Filme din 1916
italia
Liste de filme italiene

Listă de filme italiene din 1916


Cinci săptămâni în balon este un film românesc din 1966 regizat de Olimp Vărășteanu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1966 în film
 Cinci săptămâni în balon

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1966
Filme de animație

Cinci săptămâni în balon (film din 1966)


A greve geral de 1903 no Rio de Janeiro foi um importante movimento grevista que ocorreu na então capital do Brasil, durante o governo de Rodrigues Alves. A greve foi liderada pela Federação das Ligas Operárias, que contava com a participação de diversos sindicatos e trabalhadores, principalmente nas áreas de transporte, construção civil e serviços públicos.

Greves no Brasil
1903 no Rio de Janeiro

Greve geral de 1903 no Rio de Janeiro


Dette er en liste over Edvard Griegs værker. NB: Titler på norsk.

Værker med opusnummer

 Op. 1: Fire pianostykker
 Allegro con leggerezza
 Non allegro e molto espressivo
 Mazurka
 Allegro con moto
 Op. 2: Fire Sanger
 Die Müllerin (Adelbert von Chamisso)
 Eingehüllt in grauen Wolken (Heinrich Heine)
 Ich stand in dunkeln Träumen (Heinrich Heine)
 Was soll ich sagen? (Adelbert von Chamisso)
 Op. 3: Poetiske Tonebilder
 Allegro ma non troppo
 Allegro cantabile
 Con moto
 Andante con sentimento
 Allegro moderato
 Allegro scherzando
 Op. 4: Seks Digte
 Die Waise (Adelbert von Chamisso)
 Morgentau (Adelbert von Chamisso)
 Abschied (Heinrich Heine)
 Jägerlied (Ludwig Uhland)
 Das alte Lied (Heinrich Heine)
 Wo sind sie hin? (Heinrich Heine)
 Op. 5: Hjertets Melodier (H. C. Andersen)
 To brune Øjne
 Du fatter ej Bølgernes evige Gang
 Jeg elsker Dig
 Min Tanke er et mægtigt Fjeld
 Op. 6: Humoresker
 Tempo di valse
 Tempo di Menuetto ed energico
 Allegretto con grazia
 Allegro con burla
 Op. 7: Sonate for Piano i e-moll (sommer 1865)
 Op. 8: Sonate for fiolin og klaver nr. 1 i F-dur (1865)
 Op. 9: Romancer og Ballader (Andreas Munch)
 Harpen
 Vuggesang
 Solnedgang
 Udfarten
 Op. 10: Fire Romancer (Christian Winther)
 Taksigelse
 Skovsang
 Blomsterne tale
 Sang paa Fjeldet
 Op. 11: I Høst
 Op. 12: Lyriske stykker, Hefte I
 Arietta
 Vals
 Vægtersang
 Elverdans
 Folkevise
 Norsk
 Stambogsblad
 Fædrelandssang
 Op. 13: Sonate for fiolin og klaver nr. 2 i G-dur (1867)
 Op. 14: To symfoniske stykker
 Adagio cantabile
 Allegro energico
 Op. 15: Romancer
 Margretes Vuggesang fra «Kongsemnerne» (Henrik Ibsen)
 Kjærlighed (H. C. Andersen)
 Langelandsk Folkemelodi (H. C. Andersen)
 Modersorg (Christian Richardt)
 Op. 16: Klaverkonsert i a-moll
 Op. 17: 25 Norske Folkeviser og Danser
 Springdans
 Ungersvenden han bad sin pige
 Springdans
 Niels Tallefjorn den kaute karen
 Jölstring
 Brulåt
 Halling
 Aa grisen hadde eit tryne
 Naar mit öie
 Aa Ole engang i sinde
 På Dovrefjeld i Norge
 Solfager og Ormekongen
 Reiseslaatt
 Jeg sjunger med sorrigfuldt hjerte
 Den sidste laurdags kvelden
 Je veit ei lita jente
 Aa kleggen han sa no te flugga si
 Stabbe-Låten
 Hölje Dale
 Halling
 Sæbygga
 Saa lokka me over den myra
 Saag du nokke te kjæringa mi
 Brulåten
 Rabnabryllaup i Kraakeland
 Op. 18: Romancer og Sange
 Vandring i Skoven (H.C. Andersen)
 Hun er saa hvid (H.C. Andersen)
 En Digters sidste Sang (H.C. Andersen)
 Efteraarsstormen (Christian Richardt)
 Poesien (H.C. Andersen)
 Ungbirken (Jørgen Moe)
 Hytten (H.C. Andersen)
 Rosenknoppen (H.C. Andersen)
 Serenade til Welhaven (Bjørnstjerne Bjørnson)
 Op. 19: Folkelivsbilder (1871)
 Fjeldslåt
 Brudefølget drar forbi
 Fra Karnevalet
 Op. 20: Foran Sydens Kloster (Bjørnstjerne Bjørnson)
 Op. 21: Fire Dikte fra Fiskerjenten (Bjørnstjerne Bjørnson)
 Det første møde
 God morgen!
 Jeg giver mit digt til våren
 Tak for dit råd
 Op. 22: Sigurd Jorsalfar (Bjørnstjerne Bjørnson) (1872)
 Borghilds Drøm
 Ved Mandjevningen
 Kvad: Norrønafolket
 Hyldningsmarsch
 Kongekvadet
 Op. 23: «Peer Gynt» (Henrik Ibsen) (1874-75)
 Prelude til 1. akt: I Bryllupsgården
 Brudefølget drager forbi
 Halling og Springdans
 Prelude til 2. akt: Bruderovet -- Ingrids Klage
 Peer Gynt og Sæterjentene
 Den grønklædde
 I Dovregubbens Hall
 Dans av Dovregubbens Datter
 Peer Gynt forfulgt av Trollene
 Prelude til 3. akt
 Solveigs Sang
 Prelude til 5. akt: Peer Gynts hjemfart
 Solveigs Sang (Uakkompagnert)
 Nattscene
 Kor
 Solveigs Vuggesang
 Morgenstemning
 Op. 24: Ballade i g-moll (1876)
 Op. 25: Sex Digte (Henrik Ibsen) (Ibsensangene) (1876)
 Spillemænd
 En Svane
 Stambogsrim
 Med en vandlilje
 Borte!
 En fuglevise
 Op. 26: Fem Digte (John Paulsen)
 Et Håb
 Jeg reiste en deilig Sommerkvæld
 Den ærgjerrige
 Med en Primula veris
 På Skogstien
 Op. 27: Strykekvartett i g-moll (sep. 1878; urframført Köln 29. okt. 1878)
 Op. 28: Albumblad
 i Ass-dur
 i F-dur
 i A-dur
 i ciss-moll
 Op. 29: Improvisata over to norske folkeviser
 Guten og gjenta på fjøshellen
 Dæ var eigong en Kungje
 Op. 30: Album for Mannsang
 Jeg lagde mig så sildig
 Bådn-Låt
 Torø liti
 Halling
 Dæ æ den største Dårligheit
 Går e ut ein Kveld
 Han Ole
 Halling
 Deiligste blandt Kvinder
 Den store, hvide Flok
 Fantegutten
 Røtnams Knut
 Op. 31: Landkjenning (Bjørnstjerne Bjørnson)
 Op. 32: Den Bergtekne
 Op. 33: Tolv Melodier (Aasmund Olavsson Vinje) (Vinjesangene)
 Guten
 Våren
 Den Særde
 Tyteberet
 Langs ei Å
 Eit Syn
 Gamle Mor
 Det Første
 Ved Rondane
 Et Vennestykke
 Trudom
 Fyremål
 Op. 34: To elegiske melodier for strykeorkester
 Hjertesår
 Våren
 Op. 35: Norske danser
 Allegretto marcato
 Allegretto tranquillo e grazioso
 Allegro moderato alla marcia
 Allegro molto
 Op. 36: Sonate for cello og klaver i a-moll (april 1883; urframført 22. okt. 1883 Dresden)
 Op. 37: Valse-kapriser
 Tempo di Valse moderato i ciss-moll
 Tempo di Valse i e-moll
 Op. 38: Lyriske stykker, hefte II
 Vuggevise
 Folkevise
 Melodie
 Halling
 Springdans
 Elegie
 Vals
 Kanon
 Op. 39: Romancer (ældre og nyere)
 Fra Monte Pincio (Bjørnstjerne Bjørnson)
 Dulgt Kjærlighed (Bjørnstjerne Bjørnson)
 I Liden højt deroppe (Jonas Lie)
 Millom Rosor (Kristoffer Janson)
 Ved en ung Hustrus Båre (Olaf Peder Monrad)
 Hører jeg Sangen klinge (Heinrich Heine, overs: Nordahl Rolfsen)
 Op. 40: Fra Holbergs tid (Holberg-suiten, 1884 for piano, 1885 for orkester)
 Prelude
 Sarabande
 Gavotte
 Air
 Rigaudon
 Op. 41: Klaverstykker etter egne sanger
 Vuggesang
 Liden Håkon
 Jeg elsker dig
 Hun er saa hvid
 Prinsessen
 Jeg giver mit digt til våren
 Op. 42: Bergliot (Bjørnstjerne Bjørnson)
 Op. 43: Lyriske stykker, hefte III
 Sommerfugl
 Ensom vandrer
 I Hjemmet
 Liden Fugl
 Erotik
 Til Foråret
 Op. 44: Reiseminder fra Fjeld og Fjord (Holger Drachmann)
 Prolog
 Johanne
 Ragnhild
 Ingebjørg
 Ragna
 Epilog
 Op. 45: Sonate for fiolin og klaver nr. 3 i c-moll
 Op. 46: Peer Gynt Suite nr. 1
 Morgenstemning
 Åses Død
 Anitras Dans
 I Dovregubbens Hall
 Op. 47: Lyriske stykker, hefte IV
 Valse-Impromptu
 Albumblad
 Melodie
 Halling
 Melankoli
 Springdans
 Elegie
 Op. 48: Seks Sange (oversatt av Nordahl Rolfsen)
 Gruß / Hilsen (Heinrich Heine)
 Dereinst, Gedanke mein / Jeg ved, min Tanke, ved (Emanuel Geibel)
 Lauf der Welt / Verdens Gang (Ludwig Uhland)
 Die verschwiegene Nachtigall / Nattergalen (Johann Wolfgang von Goethe)
 Zur Rosenzeit / I Rosentiden (Johann Wolfgang von Goethe)
 Ein Traum / En Drøm (Friedrich von Bodenstedt)
 Op. 49: Seks Dikte (Holger Drachmann)
 Saa du Knøsen, som strøg forbi
 Vug, o Vove
 Vær hilset, I Damer
 Nu er Aftnen lys og lang
 Jule-Sne
 Foraarsregn
 Op. 50: Olav Trygvason
 Op. 51: Gammel norsk melodi med variasjoner
 Op. 52: Klaverstykker etter egne sanger
 Modersorg
 Det første møte
 Du fatter ei Bølgernes evige Gang
 Solveigs sang
 Kjærlighed
 Du gamle Mor
 Op. 53: To Melodier for Strykeorkester etter egne Sanger
 Norsk
 Det første Møte
 Op. 54: Lyriske stykker, hefte V
 Gjætergut
 Gangar
 Troldtog
 Notturno
 Scherzo
 Klokkeklang
 Op. 55: Peer Gynt Suite Nr. II
 Bruderovet – Ingrids Klage
 Arabisk Dans
 Peer Gynts Hjemfart
 Solveigs Sang
 Op. 56: Tre Orkesterstykker fra Sigurd Jorsalfar
 Prelude: Ved Mannjevningen
 Intermezzo: Borhilds Drøm
 Hyldningsmarsch
 Op. 57: Lyriske stykker, hefte VI
 Svundne Dage
 Gade
 Illusion
 Hemmelighed
 Hun danser
 Hjemve
 Op. 58: Norge (John Paulsen)
 Hjemkomst
 Til Norge
 Henrik Wergeland
 Turisten
 Udvandreren
 Op. 59: Elegiske Digte (John Paulsen)
 Når jeg vil dø
 På Norges nøgne fjelde
 Til Én I
 Til Én II
 Farvel
 Nu hviler du i jorden
 Op. 60: Digte (Vilhelm Krag)
 Liden Kirsten
 Moderen synger
 Mens jeg venter
 Der skreg en Fugl
 Og jeg vil ha mig en Hjertenskjær
 Op. 61: Barnlige Sange
 Havet (Nordahl Rolfsen)
 Sang til juletæet (Johan Krohn)
 Lok (Bjørnstjerne Bjørnson)
 Fiskervise (Petter Dass)
 Kveldsang for Blakken (Nordahl Rolfsen)
 De norske fjelde (Nordahl Rolfsen)
 Fædrelands-Salme (E. Runeberg / Nordahl Rolfsen)
 Op. 62: Lyriske stykker, hefte VII
 Sylphe
 Takk
 Fransk Serenade
 Bækken
 Drømmesyn
 Hjemad
 Op. 63: Zwei nordische Weisen
 Im Volkston
 Kuhreigen und Bauerntanz
 Op. 64: Symfoniske Danser
 Allegro moderato e marcato
 Allegretto grazioso
 Allegro giocoso
 Andante – Allegro molto e risoluto
 Op.65: Lyriske stykker, hefte VIII
 Fra Ungdomsdagene
 Bondens Sang
 Tungsind
 Salon
 I Balladetone
 Bryllupsdag på Troldhaugen
 Op. 66: 19 norske folkeviser
 Kulok
 Det er den største Dårlighed
 En Konge hersked i Østerland
 Siri Dale Visen
 Det var i min Ungdom
 Lok og bådnlåt
 Bådnlåt
 Lok
 Liten va Guten
 Morgo ska du få gifta deg
 Det stander to Piger
 Ranveig
 En liten grå Man
 I Ola-dalom, i Ola-Kjønn
 Bådnlåt
 Ho vesle Astrid vor
 Bådnlåt
 Jeg går i tusind Tanker
 Gjendines Bådnlåt
 Op. 67: Haugtussa (Arne Garborg)
 Det syng
 Veslemøy
 Blåbær-Li
 Møte
 Elsk
 Killingdans
 Vond Dag
 Ved Gjætle-Bekken
 Op. 68: Lyriske stykker, hefte IX
 Matrosernes Opsang
 Bestemors menuett
 For dine Føtter
 Aften på Højfjeldet
 Bådnlåt
 Valse mélancolique
 Op. 69: Fem Digte (Otto Benzon)
 Der gynger en Båd på Bølge
 Til min Dreng
 Ved Moders Grav
 Snegl, Snegl!
 Drømme
 Op. 70: Fem Digte (Otto Benzon)
 Eros
 Jeg lever et Liv i Længsel
 Lys Nat
 Se dig for
 Digtervise
 Op. 71: Lyriske stykker, hefte X
 Der var engang
 Sommeraften (Sommerkvæld)
 Småtrold
 Skovstilhed
 Halling
 Forbi
 Efterklang
 Op. 72: Slåtter, opptegnet av Johan Halvorsen, fri bearbeidelse for piano
 Giböens Bruremarsch
 John Væstafæs Springdans
 Bruremarsch fra Telemarken
 Haugelåt
 Prillaren fra Os Præstegjeld
 Gangar
 Røtnamsknut
 Bruremarsch (efter Myllarguten)
 Nils Rekves halling
 Knut Luråsens halling I
 Knut Luråsens halling II
 Springdans (efter Myllarguten)
 Håvar Giböens Draum
 Tussebrurefæra på Vossevangen
 Skuldalsbruri
 Kivlemøyerne (Springdans)
 Kivlemøyerne (Gangar)
 Op. 73: Stemninger
 Resignation
 Scherzo-Impromptu
 Nattligt Ridt
 Folketone
 Studie
 Studenternes Serenade
 Lualåt
 Op. 74: 4 Salmer fritt efter gamle norske Kirkemelodier
 Hvad est du dog skjøn
 Guds Søn har gjordt meg fri
 Jesus Christus er opfaren
 I Himmelen

Verk uten opusnummer

 EG 101: Larvikspolka
 EG 102: Tre klaverstykker
 Lengsel
 Allegro con moto
 Allegro assai
 EG 103: Ni barnestykker
 Allegro agitato
 Perler
 Ved Gellerts Grav
 Bønn
 Tap
 Femårsdagen
 Allegretto con moto
 Scherzo
 En Drøm
 EG 104: 23 småstykker
 Allegretto agitato
 Lengsel
 Allegro desiderio
 Andante quasi allegretto
 Allegro assai
 Allegro con moto
 En drøm
 Allergo assai
 Perler
 Ved Gellerts Grav
 Vivace
 Preludium
 Allergretto con moto
 Allegretto con moto
 To-stemmig Preludium
 Scherzo
 Molto adagio religioso
 Femårsdagen
 Bønn
 Allegro vivace
 Tap
 Rolig, ikke for hurtig
 Assai allegro furiose
 EG 105: Tre klaverstykker
 Allegro agitato
 Allegretto
 Allegro molto e vivace, quasi presto
 EG 106: Agitato
 EG 107: Sørgemarsj over Rikard Nordraak
 EG 108: Norges melodier
 EG 109: Albumblad
 EG 110: Hvite skyer
 EG 111: Tusseslått
 EG 112: Dansen går
 EG 113: Piano II til fire sonater av Mozart
 EG 114: Fuge i f-moll
 EG 115: Intermezzo
 EG 116: Andante con moto for Pianotrio
 EG 117: Strykekvartett nr. 2 i F-dur
 EG 118: Fragmenter av en pianokvintett
 EG 119: Symfoni i c-moll
 EG 120: Fragmenter av Pianokonsert i h-moll
 EG 121: Siehst du das Meer? (Emanuel Geibel)
 EG 122: Den syngende Menighet (N.F.S. Grundtvig)
 EG 123: Til Kirken hun vandrer (Benjamin Feddersen)
 EG 124: Claras Sang (Benjamin Feddersen)
 EG 125: Soldaten (Chamisso / H. C. Andersen)
 EG 126: Min lille Fugl (H. C. Andersen)
 EG 127: Dig elsker jeg! (Caralis)
 EG 128: Taaren (H. C. Andersen)
 EG 129: Vesle Gut (Kristofer Janson)
 EG 130: Den blonde Pige (I) (Bjørnstjerne Bjørnson)
 EG 131: Odalisken synger (Carl Alfred Bruun)
 EG 132: Bergmanden (Henrik Ibsen)
 EG 133: Prinsessen (Bjørnstjerne Bjørnson)
 EG 134: Suk (Bjørnstjerne Bjørnson)
 EG 135: Til L. M. Lindemans Sølvbryllup (Vilhelm B. Nicolaysen)
 EG 136: Til Generalkonsul Chr. Tønsberg (Johan Bøgh)
 EG 137: Den hvide, røde Rose (Bjørnstjerne Bjørnson)
 EG 138: Den blonde Pige (II) (Bjørnstjerne Bjørnson)
 EG 139: Morgenbøn på Skolen (Fredrik Gjertsen)
 EG 140: Paa Hamars Ruiner (Aasmund Olavsson Vinje)
 EG 141: Jenta (Aasmund Olavsson Vinje)
 EG 142: Attegløyma (Aasmund Olavsson Vinje)
 EG 143: Dyre Vaa (Johan Sebastian Welhaven)
 EG 144: Under Juletræet (Nordahl Rolfsen)
 EG 145: Blåbæret (Didrik Grønvold)
 EG 146: Osterlied (Adolf Böttger)
 EG 147: Simpel Sang (Holger Drachmann)
 EG 148: Du retter tidt dit øjepar (Holger Drachmann)
 EG 149: Valgsang (Bjørnstjerne Bjørnson)
 EG 150: Ave, maris Stella (Thor Lange)
 EG 151: Fædrelandssang (John Paulsen)
 EG 152: Haugtussa-sanger (Arne Garborg)
 Sporven
 I Slåtten
 Veslemøy undrast
 Dømd
 Veslemøy lengtar
 Ku-Lok
 EG 153: Jeg elsket (Bjørnstjerne Bjørnson)
 EG 154: To a Devil (Otto Benzon)
 EG 155: Julens Vuggesang (Adolf Langsted)
 EG 156: Gentleman-Menige (Rudyard Kipling)
 EG 157: Der Jäger (Wilhelm Schultz)
 EG 158: Kantate ved avsløringen av Christie-stauen (Andreas Munch)
 EG 159: Dona nobis pacem
 EG 160: Fire sanger for mannsstemmer
 Norsk Krigssang (Henrik Wergeland)
 Fredriksborg (Christian Richardt)
 Studereliv (Christian Richardt)
 Den sildige rose (Andreas Munch)
 EG 161: Danmark (H. C. Andersen)
 EG 162: To sanger av Jørgen Moe
 Aftenstemning
 Bjørneskytten
 EG 163: Sjømannssang (Bjørnstjerne Bjørnson)
 EG 164: Kantate til Karl Hals (Bjørnstjerne Bjørnson)
 EG 165: Ved J. S. Welhavens Båre (Jørgen Moe)
 EG 166: Oppsang for frihetsfolket i Norden (Bjørnstjerne Bjørnson)
 EG 167: Ved Halfdan Kjerulfs minnestøtte (Andreas Munch)
 EG 168: Inga Litamor
 EG 169: To Mannskorsanger (Olav Lofthus)
 Min deiligste tanke
 Vårt løsen
 EG 170: Sangerhilsen (Sigvald Skavlan)
 EG 171: Holberg-kantate (Nordahl Rolfsen)
 EG 172: Flagvise (Johan Brun)
 EG 173: Kristianiensernes Sangerhilsen (Jonas Lie)
 EG 174: Jædervise (Jonas Dahl)
 EG 175: Impromptu til Griegs Mandskor i Fort Dodge, Iowa (Bjørnstjerne Bjørnson)
 EG 176: Til Ole Bull (Johan Sebastian Welhaven)
 EG 177: Seks sanger med orkester
 Solveigs sang (Henrik Ibsen)
 Soveigs Vuggevise (Henrik Ibsen)
 Fra Monte Pincio (Bjørnstjerne Bjørnson)
 En Svane (Henrik Ibsen)
 Våren (Aasmund Olavsson Vinje)
 Henrik Wergeland (John Paulsen)
 EG 178: Halling
 EG 179: Canon á 4 voci
 EG 180: Andante
 EG 181: Ragnhild (Holger Drachmann)

Eksterne henvisninger
 Edvard Grieg Museum Troldhaugen

Grieg, Edvard

Værker af Edvard Grieg


Orerij (lat. orrerium), mehanički model-sprava kojim se prikazuje kretanje nebeskih tijela oko Sunca. Prva takva sprava bila je posvećena grofu Orreriju pa je po njemu ponijela ime. Orerij je dio planetarija.

Izvori

Astronomski instrumenti
Modeli Sunčevog sustava

Orerij


The ; (), less commonly  (), is a double reed woodwind musical instrument in the oboe family. Slightly larger than the oboe, it has a less assertive and a more tranquil and serene tone, and is considered the mezzo-soprano of the oboe family, between the oboe (soprano) and the cor anglais or English horn (alto). It is a transposing instrument, sounding a minor third lower than it is notated, i.e. in A. The bell (called ) is pear-shaped and the instrument uses a bocal, similar to but shorter than that of the cor anglais.

Invention and use
The oboe d'amore was invented in the eighteenth century and was first used by Christoph Graupner in his cantata  (1717). Johann Sebastian Bach wrote many pieces—a concerto, many of his cantatas, and the  movement of his Mass in B minor—for the instrument. Georg Philipp Telemann also frequently employed the oboe d'amore.

Its popularity waning in the late eighteenth century, the oboe d'amore fell into disuse for about 100 years until composers such as Richard Strauss (Symphonia Domestica, where the instrument represents the child), Claude Debussy (Gigues, where the oboe d'amore has a long solo passage), Maurice Ravel, Frederick Delius, and others began using it once again in the early years of the twentieth century. It can be heard in Toru Takemitsu's  (1984), but its most famous modern usage is, perhaps, in Ravel's Boléro (1928), where the oboe d'amore follows the E-flat clarinet to recommence the main theme for the second time. Gustav Mahler employed the instrument once, in  (1901), one of his five Rückert-Lieder. In his orchestration of Mussorgsky's Pictures at an Exhibition, Vladimir Ashkenazy uses the oboe d'amore to highlight the plaintive solo of the  movement.

Modern instruments
Modern makers of oboes d'amore include Howarth of London (instruments in African blackwood or cocobolo wood), F. Lorée in Paris (instruments in African blackwood or violetwood) and others such as French makers , Fossati and Marigaux, Italian maker Bulgheroni (who offer instruments in grenadilla, violetwood, cocobolo, rosewood, palisander, and cocus wood), Japanese maker Joseph and German makers Püchner, Mönnig and Ludwig Franck. New instruments cost approximately £8,250 at 2016 prices (roughly $11,885 US), comparable to the cost of a new cor anglais. This cost, coupled with the limited call for the instrument, leads many oboists not to possess their own oboe d'amore, but to rent one when their work dictates the need. For the same reason, however, second-hand oboes d'amore surface from time to time with very little wear, demonstrating they were well loved (and yet with very little reduction in price over a new instrument).

References

External links

, Gonzalo X. Ruiz, Concerto in A major for Oboe, BWV 1055R
 List of Compositions Featuring the Oboe d'amore on IMSLP page

Single oboes with conical bore
A instruments

Oboe d'amore


O stație de energie electrică este o parte a unei rețele electrice, situată în același loc, fiind constituită în principal din capetele unei linii electroenergetice  de transport sau de distribuție, echipamente electrice, clădiri, și eventual transformatoare electrice.

Prin urmare, o stație electrică este un element de rețea, care servește la transportul și distribuția energiei electrice. Ea face posibilă  ridicarea tensiunii  electrice pentru transmisie, iar apoi la celălalt capăt al liniei electrice coborârea acesteia  pentru consumul energiei electrice  de către utilizatori (persoane fizice sau industriale). Stațiile elecroenergetice  se găsesc  astfel la capetele liniilor de distribuției și de transmisie.

Utilizarea stațiilor de înaltă tensiune

Stațiile de î.t. au trei funcții principale:
 Conectarea unei a treia rețele electrice
 Interconectare între diferite  linii electrice (asigură distribuția energiei electrice între diferite linii conectate la stației)
  Transformarea  energiei electrice în energie de diferite nivele de tensiune

Note

Legături externe

Vezi și

 Transformator
 Rețea electrică

Distribuția energiei electrice

Stație electrică


قبو نبيذ يدل على مكان تحت الأرض يُستعمل لتخزين وحفظ الأغذية والمشروبات وبشكل خاص النبيذ وغيره من المشروبات الكحولية والمنتجات العامة قبل البيع أو الاستهلاك.

قيمة الرطوبة النسبية في القبو ينبغي أن تكون دائما ما بين 70 إلى 80 ٪، وأفضل حتى لو أكثر من 80.

استنادا إلى الخبرة قد تبين أن درجة الحرارة المثلى هي 10-12 درجة مئوية للنبيذ الأبيض و 12-14 درجة مئوية للنبيذ الأحمر

يجب أن يكون القبو مظلماً أو بالأحرى لا ينبغي أن يكون هناك ضوء يرفع درجة الحرارة، كما من الضروري تجنب وجود روائح غير مرغوب فيها، ولذلك يجب تجنب تخزين أي مواد كيميائية أو وقود (ديزل بنزين)، علب الطلاء، المنظفات، الصابون، وحتى المواد التي تتعفن بسرعة مثل الورق والورق المقوى.

المراجع

غرف

قبو نبيذ


William Legge, 10. Earl of Dartmouth, in der Öffentlichkeit bekannt unter dem Namen William Dartmouth, MdEP (* 23. September 1949 in London), ist ein britischer Politiker der UK Independence Party und Adliger. Bis 1997 führte er den Höflichkeitstitel Viscount Lewisham.

Leben
Legge ist mütterlicherseits ein Enkelkind der Autorin Dame Barbara Cartland. Diana Spencer war seine Stiefschwester. Legge besuchte das Eton College und das Christ Church College in Oxford. Er studierte an der Harvard Business School.

Nachdem er 1997 beim Tod seines Vaters Gerald Legge, 9. Earl of Dartmouth, dessen Adelstitel geerbt hatte, war er Mitglied des House of Lords. Durch den House of Lords Act 1999 verlor er seinen Parlamentssitz. Bis 2007 war er Mitglied der Conservative Party.

Legge wechselte zur UK Independence Party. 2009 gelang ihm der Einzug als Abgeordneter in das Europäische Parlament. Im Juni 2009 heiratete er das ehemalige Model Fiona Campbell, die in erster Ehe mit Matt Handbury, dem Neffen von Rupert Murdoch verheiratet gewesen war. Aus einer früheren Beziehung mit Claire Kavanagh hat er einen Sohn, Gerald Glen Legge (* 2005). Da sein Sohn nicht ehelich ist, gilt statt ihm Legges jüngerer Bruder Rupert Legge (* 1951) als voraussichtlicher Erbe (Heir Presumptive) seiner Adelstitel.

Als EU-Parlamentarier ist Legge (im EU-Parlament als William (The Earl of) Dartmouth geführt) Mitglied im Ausschuss für internationalen Handel und stellvertretendes Mitglied im Ausschuss für auswärtige Angelegenheiten.

Weblinks

 Offizielle Webseite von William Legge

Einzelnachweise

Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Mitglied des Europäischen Parlaments für das Vereinigte Königreich
UKIP-Mitglied
Earl of Dartmouth
Mitglied des House of Lords
Brite
Geboren 1949
Mann

William Legge, 10. Earl of Dartmouth


Heimskautsbaugur er landfræðilegt hugtak yfir skilyrðisbundinn hring sem á við annaðhvort Norðurheimskautssvæðið eða Suðurheimskautssvæðið. Þetta eru tveir helstu breiddargráðu hringirnir. Á jörðunni færist norðurheimskautssvæðið norðar á hraðanum 14,5 metrar á ári og var 2017 á  66°33′49.5′′ N. Á suðurheimskautssvæðinu færist svæðið sunnar á hraðanum 14,5 metrar á ári og var 2017 á 66° 33′49′′ S. Heimskautsbaugarnir fylgja oft heimskautsslóðum jarðar. Vegna loftslags þeirra, er stór hluti norðurheimskautsins sjór, sem er með litla búsetu en aftur á móti er suðurskautslandið aðalega land og ís.

Ef jörðin hefði ekkert andrúmsloft þá myndu báðir heimskautsbaugarnir sjá í minnsta lagi einn dag á ári þar sem miðja sólar er stöðugt yfir sjóndeildarhringnum og minnst einn dag á ári þar sem hún er alltaf fyrir neðan sjóndeildarhringinn - heimskautsdagur og heimskautsnótt yrði lengur en nú er, innan baugsins. Að og með heimskautunum (Norður og Suður), eru þekkt landfræðileg kuldasvæði sem haldast þannig allt að hálft árið, það er, svæðið nálægt heimskautunum. Í staðinn veldur endurkast í andrúmslofti og að geislar sólar ná til jarðar óbeint að innan hvors baugs fyrir sig verður yfirborð jarðar ekki fyrir algerri heimskautsnótt, 24 klukkutímum þar sem sólin rís ekki. Af sömu ástæðu, aðeins utan við hvorn baug er enn heimskautsdagur (dagur þar sem sólin sest ekki). (Sjá einnig greinina Norðurheimskautsbaugurinn).
Breiddarbaugar

Heimskautsbaugur


Nolina parryi es una especie de planta con rizoma perteneciente a la familia de las asparagáceas. Es originaria de  Norteamérica.

Descripción
Es una planta casi sin tallo, que forma rosetas leñosas, con caudices ramificados y que forman pequeñas colonias. Los tallos de 5-21 dm de longitud. Con 65-220 hojas por roseta, la hoja fina y alargada, en posición vertical, o laxa, de 50-140 cm x 20-40 mm, raramente glaucas; con los márgenes serrados. Es escapo de 4-17 dm de altura, y 26-90 mm de diámetro.Las inflorescencias paniculadas compuestas,  20 a 130 cm, con brácteas persistentes. El fruto en cápsulas de paredes delgadas, con muesca basal y apical. Semillas de color marrón rojizo, ovales a oblongas.

Distribución y hábitat
Florecen en primavera. Se encuentran en la laderas rocosas del desierto y los bosques de pino piñonero y enebro; a una altitud de 900 - 2100 m; en California.

Taxonomía
Nolina parryi fue descrita por Sereno Watson y publicado en Proceedings of the American Academy of Arts and Sciences 14: 247, en el año 1879.
Citología
El número cromosomático es de: 2n = 38.
Etimología
Nolina: nombre genérico otorgado en honor del botánico francés  Abbé P. C. Nolin, coautor del trabajo publicado 1755 Essai sur l'agricultura moderne.

parryi: epíteto otorgado en honor del botánico Charles Christopher Parry.
Sinonimia
Nolina bigelovii subsp. parryi (S.Watson) A.E.Murray
Nolina bigelovii var. parryi (S.Watson) L.D.Benson
Nolina bigelovii subsp. wolfii (Munz) A.E.Murray
Nolina bigelovii var. wolfii (Munz) L.D.Benson
Nolina parryi subsp. wolfii Munz
Nolina wolfii (Munz) Munz

Referencias

Enlaces externos

parryi
Flora de California
Plantas descritas en 1879
Plantas descritas por S.Watson

Nolina parryi


Geronima Parasole, née vers 1569 et morte en 1622, est une graveuse sur bois italienne.

Biographie
Elle est la sœur d'Isabella Parasole et la belle-sœur de .

On connaît d'elle des gravures sur bois, parmi lesquelles Bataille de Centaures, d'après Antonio Tempesta ainsi qu'une série de scènes de la vie de Saint-Antoine.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

 .
 .

Liens externes

Peintre italien du XVIe siècle
Peintre italien du XVIIe siècle
Peintre italienne
Peintre baroque italien
Graveur italien du XVIe siècle
Graveur italien du XVIIe siècle
Graveuse italienne
Graveur sur bois

Geronima Parasole


Vatanspor er en aarhusiansk fodboldklub fra Aarhus bydelen Brabrand. Vatanspor har i dag 5 hold repræsenteret i JBU's turneringer. Klubbens 1. hold i fodbold spiller i 2016/2017 sæsonen i Danmarksserien. Det er den højeste placering klubben nogensinde har nået, og målet er at etablere sig som et Danmarksserie hold i første omgang, og inden for få år at spille med om oprykning til 2. division. Der klædes stadig om i Sødalskolens ene omklædningsrum til kampene og træning, og først for nylig har klubben fået sit eget klubhus efter en mangeårig kamp. Banen på skolen bliver delt med andre klubber.

Udover 1. holdet har Vatanspor i denne sæson hold i JBU serie 4, serie 5, et oldboyshold og et ungdomshold. Med tilgangen af flere medlemmer er det hensigten at oprette flere fodboldhold, især ungdomshold. Den største årsag til foreningens manglende ungdomshold skal ses i lyset af de nuværende dårlige klubfaciliteter foreningen er i besiddelse af.

Historie

Foreningen Vatanspor blev dannet i 1989 med daværende adresse på Lottesvej 12 kld., 8220 Brabrand, af en lille gruppe unge med tyrkisk baggrund, anført af Mustafa Pelit, som stadig er en del af klubben. Hensigten med dannelsen af foreningen var ønsket om at samle unge med indvandrerbaggrund under et tag og dermed give de unge muligheden for et fælles træfsted. Det var således hensigten at holde de unge væk fra gaderne herunder kriminalitet. Samtidig blev holdet tilmeldt JBU's fodboldturnering og har siden været tilmeldt denne.

Klubbens daværende og nuværende medlemmer har været og er velfungerende integrerede unge mennesker i det danske samfund. På nuværende tidspunkt repræsenterer klubben spillere med rødder fra bl.a. Danmark, Tyrkiet, Iran , Irak, Sudan, Somalia, USA, Færøerne, Bosnien, Libanon, Palæstina og spillere fra 3 forskellige Afrikanske lande. Så alle er velkommen i Vatanspor uanset nationalitet eller religion.

Fankultur

Vatanspor har et fællesskab som man ikke ser i mange klubber. Det er meget unikt i forhold til mange andre klubber. Der er tit  mange frivillige, som på f.eks. kampdage for klubbens fodboldhold er med til at gøre nærområdet mere attraktivt. På en god sommerdag kan der normalt være mellem 400-600 tilskuere, som ikke kun er der pga. fodbolden, men pga. hele atmosfæren omkring klubben. Det er specielt og forståeligt hvorfor interessen for Vatanspor er større end den nogensinde har været.

Ekstern henvisning
 http://vatanspor.dk/klubben.html
 http://aarhus.lokalavisen.dk/vatanspor-sigter-mod-danmarksserien-/20151204/artikler/712019187/1449

Fodboldklubber i Danmarksserien
Brabrand
Sportsklubber i Aarhus

Vatanspor


An Philodendron pachycaule in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kurt Krause. An Philodendron pachycaule in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron pachycaule


ليوبومير لوفريتش، من مواليد 28 مايو 1920 في نوفي ساد، وتوفي في 26 أغسطس 1994 في بلغراد في صربيا، لاعب كرة قدم يوغسلافي سابق ومدرب كرة قدم يوغسلافي سابق.

درب منتخب يوغسلافيا لكرة القدم في كأس الأمم الأوروبية لكرة القدم 1960 وبطولة كأس العالم لكرة القدم 1962.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية صرب
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 1948
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
فائزون بميداليات فضية أولمبية من يوغوسلافيا
لاعبو النجم الأحمر بلغراد
لوفريتش
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف أولمبيون
لوفريتش
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
لاعبو نادي يوغوسلافيا
مدربو كأس أمم أوروبا 1960
مدربو كأس العالم 1962
مدربو كرة قدم صرب
مدربو كرة قدم يوغوسلاف
مواليد 1920
مواليد في نوفي ساد
وفيات 1994
وفيات في بلغراد
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1948
رياضيون من نوفي ساد
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو كرة قدم من نوفي ساد

ليوبومير لوفريتش


قصر غياض قصر تاريخي يقع في غرب بلدة قفار في حائل وتعود ملكيتهُ إلى قبائل بني تميم حيث تم استخدامه في صد وردع الحملات العثمانية على بلاد حائل ونجد. كما تُعد قُفار هي عاصمة بني تميم في منطقة حائل

قصر غياض والحملات التركية على بلاد حائل ونجد
 ذكر الأمير 'ضاري بن فهيد آل رشيد في كتابه : أن عيسى بن عبيد الله آل علي طلب عسكر من خورشيد باشا على أمل أن يستعيد إمارة أجداده في حايل فأعطاه 500 عسكري نظامي فهجم على حائل التي كان فيها عبد الله بن علي الرشيد عامل الدولة السعودية الثانية فما كان من عبد الله إلى أن فر هارباً حتى نزل على بني تميم في بلدهم قفار وكان زعيمهم الأمير حُميّر بن فريح بن عيادة التميمي وكان رجل قوي وخشن فقام بإخفاء عبد الله ومن معه من أسرته آل رشيد في مخزن قصر غياض المشهور هو ومن معه من أسرته ووعده بالنصرة فلما علم عيسى بن علي بذلك غضب وهجم على قفار ومعه العساكر التركية فلم يحصل على شيء لقوة أهلها وثابتهم ولم يلبثوا إلا أياماً قلائل حتى خرج عليهم بني تميم وأرجفوا فيهم وقاموا بإجلائهم عن قفار وحائل ثم خرج عبد الله بن رشيد وعاد إلى حائل وأستتب له الأمر في حائل

اثار القصر
من أهم الأثار البرج الذي يحمل اسم القصر، ويوجد في مدينة حائل العديد من الأحياء التي تزخر بالمياني التقليدية مثل: مغيضة، وسرحة، ولبدة، والعلياء. ويوجد حول القصر أيضاً بعض الآبار المهدمة والمردومة.

انظر ايضاً
 حائل
 قصر برزان

وصلات خارجية
 قفار حكاية حاضرة تحولت إلى أطلال.

المراجع

قصور تاريخية في السعودية
مواقع أثرية في منطقة حائل

قصر غياض


Danzandarjaagiin Sereeter ( ), né le , est un lutteur mongol qui pratiquait la lutte libre et la lutte gréco-romaine.

Sept fois champion de Mongolie, médaillé d'argent aux championnats d'Asie et de bronze aux championnats du monde, Sereeter participe à ses premiers Jeux olympiques à Tokyo en 1964 mais quitte le tournoi après deux défaites. Il fait nettement mieux en 1968 à Mexico, où il obtient une médaille de bronze en lutte libre dans la catégorie poids légers. Également présent à Munich en 1972, dans la catégorie des poids mi-moyens, il subit deux défaites qui mettent fin à ses prétentions.

Diplômé de l'Institut d'éducation physique d'Oulan-Bator en 1973, il mène une carrière d'entraîneur, notamment en Chine, après sa retraite sportive. Il avait auparavant servi au ministère de la Sécurité de Mongolie.

Très populaire dans son pays, il a reçu de nombreuses décorations dont celle de l'Ordre de l'Étoile Polaire.

Notes et références

Liens externes

Médaillé de bronze olympique mongol
Lutteur aux Jeux olympiques d'été de 1972
Lutteur aux Jeux olympiques d'été de 1968
Lutteur aux Jeux olympiques d'été de 1964
Naissance en avril 1943

Danzandarjaagiin Sereeter


Sirtaki sau syrtaki (în ) este un dans popular de origine greacă, coregrafiat de Giorgos Provias pentru filmul Zorba Grecul (1964). Este un dans popular grecesc de apariție recentă și un amestec de mișcări lente și rapide ale dansului hasapiko. Dansul și acompaniamentul muzical compus de Míkis Theodorakis sunt, de asemenea, numite Dansul lui Zorba.

Numele sirtáki provine de la cuvântul grecesc syrtos - de la σύρω (τον χορό), care înseamnă "trage (dansul)" -, un nume comun pentru un grup de dansuri tradiționale cretane caracterizate prin așa-numitul stil "tras", spre deosebire de pidikhtos (πηδηχτός), un stil săltat. În ciuda acestui fapt, sirtaki încorporează atât elemente syrtos (în părțile mai lente), cât și elemente pidikhtós (în părțile mai rapide).

Note

Dansuri populare
Cuvinte și expresii în limba greacă

Sirtaki


වර්ගීකරණයේ සත්ත්ව විද්‍යාත්මක පද්ධති.

රූප විද්‍යාත්මක චිත්‍රණයේදී වර්තමාන සහ වඳවී ගිය සත්ව වර්ග හඳුනා ගැනීම සහ කාලය  හා අවකාශය තුල ඔවුන් ගේ පැතිරීම හඳුනා ගැනීමට සම්බන්ධ වන ක්‍රමානුකූල ගවේශණය හා තොරතුරු වගුගත කිරීම ඇතුලත් වේ.
1.	පැරණි කාලයේ කෞතුකාගාර සදන්නන් සහ ඔවුන්ගේ නවීන නියොජිතයන් වන සත්ත්ව විද්‍යාත්මක එකතූන්ගේ ආකර්ෂකයන් සහ විස්තර කරන්නන්.
2.	පැරණි ගවේශකයන් සහ නවීන ස්වභාවවේදී සංචාරකයන් සහ සත්ව භූවිද්‍යාව පිළිබඳ ලේඛකයන් සහ
3.	පොසිල එකතු කරන්නන් සහ පාෂාණිධාතුක විද්‍යඥයින්,
මෙම මතෘකාව යටතේ එන ප්‍රධාන කාණ්ඩවල සත්ව    විද්‍යාත්මක සෙවකයින්ය. අනුක්‍රමයෙන්, හන්ටර් සහ කුවියර්ගේ කාලය වන තෙක්ම අධ‍්‍යයනයන් සම්බන්ඳ වූයේ වැඩිවශයෙන්ම මතුපිට රෑප විද්‍යාත්මක චිත්‍රණය සමග වන අතර අද වන  තුරුම කිසිවෙක් සතුන්ගේ ආකාරය පිළිබඳව වෙනත් අකාරවලට අධ්‍යනය කිරීම ගැන සළකා නැති අතර අභ්‍යන්තර ව්‍යුහය , පටක විද්‍යාව, කළල  විද්‍යාව පිළිබඳව සිය විෂය පථයට ඇතුලත් කර නොමැත.සත්ත්ව විද්‍යාවේ නියම අරුණලු උදාවන්නේ මධ‍්‍යතන යුගයේ පෞරණික යුගයට පසු එඩ්වඩ්. එඩ්වඩ්. වොට්න් යන ඉංග්‍රීසි ජාතිකයාගේ නමත් සමඟ සම්බන්ධ වීමෙනි. ඔහු 1492 ඔක්ෆර්ඩ් හි  උපත ලබා වෛද්‍යවරයෙක් ලෙස ලන්ඩනයේ ක්‍රියකර 1552දී මිය ගියේය.ඔහු ඩි ඩිෆරන්ටීස් ඇනිමාලියම්  යනුවෙන් 1552දී පැරීසියෙදී ග්‍රන්තයක් ප්‍රකාශ කරන ලදී.බොහෝ විෂයන්ගෙන් ඔහු ඇරිස්ටෝටල්ගේ අනුගමිකයකු වන අතර.ඔහු විවිධ මනඃකල්පිත සංකලනයන් උගන්වමින් මධ්‍යතන යුගය පුරා සත්ව විද්‍යාත්මක දැනුමේ පදනම පිහිටුවීය. වෝටන්ගේ දක්ෂතවය වූයේ පෞරණික හා මනඃකල්පිත  වර්ධනයන් ප්‍රතික්ෂේපකර  ඇරිස්ටෝටල්ගේ මතයන් වෙත නැවත පැමිණීම සහ පරිසරය නිරීක්ෂණයි. ඇරිස්ටෝටල්ගේ සන්තථිකත්වය පිළිබඳ වර්ගීකරනයේ සංකල්පය හා සංසන්දනය කරන විට 16,17, හා 18 වන සියවස් වල සත්ත්ව විද්‍යාවේ දියුණුවක් නොතිබූ තරම්ය.

පාරිසරික විද්‍යාව-වර්ගීකරණයේ සත්ත්ව විද්‍යාත්මක පද්ධති.


An Cymbidium chloranthum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Cymbidium chloranthum in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. c. chloranthum
 C. c. palawanense

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cymbidium

Cymbidium chloranthum


1956 අක 33 දරණ නිල භාෂා පනත මගින් ලංකාවේ එතෙක් එකම නිල බසවූ ඉංග්‍රීසි බස වෙනුවට ජනගහනයෙන් 70% කට අධික භාෂාව කථා කරන සිංහල බස ලංකාවේ නිල භාෂාව ලෙස නීති ගත විය.

විවිධ මත
මෙම නීතියට පක්ෂ වු අයගේ මතය වුයේ මෑතකදී නිදහස ලබාගත් ප්‍රජාවක් ඔවුන්ගේ අධිරාජ්‍ය ස්වාමිවරුන්ගෙන් ඈත් වීමට ගත් උත්සාහයක් ලෙසයි. එහෙත් එම මතයට විරුද්ධ අය කියා සිටියේ මෙය මහජාතික භාෂා ආධිපත්‍යයක් සුළු ජාතිය වෙත අයුතු ලෙස බලය පෙන්වීමට ගත් උත්සාහයක් ලෙසිනි.

බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය

බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයන් යටතේ ශ්‍රී ලංකාවද(සිලෝන්) යටත් විජිතයක් වශයෙන් පාලනය කටයුතු කෙරුණි. ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් 1944 දී නිදහස් අධ්‍යාපනය පනත ස්ථීර වන තෙක් ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ලද අධ්‍යාපන ඉහළ පෙළ පැලැන්තියට පමණක් අයිති එකක් විය. සාමාන්‍ය ජනතාවට ඒ පිළිබදව තිබුණේ ස්වල්ප දැනුමකි. ඉංග්‍රීසි භාෂා ප්‍රවීණත්වය විශේෂ සුදුසුකමක් ලෙස සැලකු සිවිල් සේවයේ රැකියාවලින් වැඩි ප්‍රතිශතය දෙමළ ජනතාවට හිමිවිණි. මෙම තත්ත්වය ඔවුන්ගේ ජනගහනයේ ප්‍රතිශතයට වඩා වැඩි තත්ත්වයකි.

ලංකා සම සමාජ පක්ෂයේ සාමාජිකයෙකු වු එන්.එම්. පෙරේරා සහ පිලිප් ගුණවර්ධන 1936 රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවට තේරී පත්වීමෙන් පසු ඉංග්‍රීසි වෙනුවට රාජ්‍ය භාෂා ලෙස සිංහල සහ දෙමළ යොදා ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටියහ. 1936 නොවැම්බරයේදී දිවයින පුරා නාගරික හා පොලිස් උසාවි වල නඩු කටයුතු ස්වභාෂාවෙන්ම කළ යුතු යැයි ද පොලිස් ස්ථානවල සටහන් ලිවිය යුත්තේ විස්තර කරන්නාගේ භාෂාවෙන් යැයිද කරන ලද ඉල්ලීමක් රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේදී සම්මත විය. පසුව එය නීති ලේකම් වෙත යොමු කරන ලද නමුත් එම කරුණ සම්බන්ධයෙන් කිසිවක් නොකෙරුණු අතර 1956 දක්වා 'ඉංග්‍රීසිය' රාජ්‍ය පාලන භාෂාව විය.

නිදහසෙන් පසු ලංකාව

1948 දී ශ්‍රී ලංකාව ඩොමිනියම් තත්ත්වය ලබා ගත්තේ සාමකාමී අරගලයකිනි. බ්‍රිතාන්‍යයන්ගෙන් ලංකාවේ රදළ පැලැන්තිය වෙත බලය මාරුවීම දක්වා ආ මාවත සාමකාමී විය. නිදහස ලැබුණු පළමු වසර කිහිපයේ ප්‍රධාන ජන වර්ග දෙක වු සිංහල හා දෙමළ ප්‍රභූ පන්තියේ උවමනා එපාකම් තුළනය කරගැනීමට උත්සාහයක් තිබුණි. සිංහලයින් බොහෝ දෙනෙක් බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය යටතේ දෙමළ ජනයා භුක්ති විදි වරප්‍රසාද පිළිබඳ නොමනාප වුහ. මෙම තත්ත්වයට ප්‍රධාන හේතුව වුයේ "බෙදා පාලනය කිරීමේ" ප්‍රතිපත්තියයි.

1951 දී ප්‍රගතිශීලි සොලමන් ඩයස් බණ්ඩාරනායක ඔහුගේ පක්ෂය වු ප්‍රතිගාමි එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් වෙන්වී අලුත් පක්ෂයක් පිහිටුවා ගත්තේය. එය මැද පිළිවෙතක් අනුගමනය කරන පක්ෂයකි. එහි නම ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය යන්නයි. මෙම පක්ෂය විසින් නිල භාෂා පනත සම්මත කර ගන්නා ලදී

සටහන්

සිංහල භාෂාව
ඉතිහාසය - ලංකා

නිල භාෂා පනත, ලංකාව


Isfiskeri paa Ringkøbing Fjord er en dokumentarfilm fra 1947 instrueret af Holger Rasmussen efter eget manuskript.

Handling
Filmen skildrer en gammel, nu forbudt, fiskemetode. Optagelserne er sket under isperioden i begyndelsen af 1947 under medvirken af ældre fiskere, der tidligere har været med til at anvende metoden, og som ejede eller kunne konstruere de gamle redskaber.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1947
Fiskeri
Dokumentarfilm fra Danmark

Isfiskeri paa Ringkøbing Fjord


Sandro Carlo Cortez Viana de Aguilar (* 14. Mai 1973 in Luanda, Angola) ist ein portugiesischer Filmproduzent, Filmregisseur und Filmeditor.

Werdegang
Nach Abschluss der Lissaboner Filmhochschule (ESTC – Escola Superior de Teatro e Cinema) gründete er Anfang 1998 die Filmproduktionsfirma O Som e a Fúria ("Der Ton und der Zorn"), die seit 2003 auch als Verleih für ihre Produktionen auftritt. Sie wurde zu einem wichtigen Faktor für den portugiesischen Kurzfilm, produzierte aber auch Langfilme wie den Überraschungserfolg "Aquele Querido Mês de Agosto" ("Jener geliebte Monat August", 2008) von Miguel Gomes.

Aguilars Hauptaugenmerk gehört dem Kurzfilm. Er drehte selbst eine Reihe Kurzfilme, bei denen er vor allem durch seine poetische Film- und Tonsprache auffiel. Seine Werke gewannen verschiedene Preise, u. a. beim Filmfestival Locarno, der Biennale Venedig, und den Curtas Vila do Conde, dem Kurzfilmfestival von Vila do Conde. Aguilar übernahm in der Folge den Filmschnitt für eine Reihe Kurzfilme, nicht nur der eigenen Produktionsfirma. Sein Kurzfilm Mercúrio gewann bei den Oberhausener Kurzfilmtagen 2011 den Hauptpreis.

Für das Jahr 2012 sind bisher zwei Veröffentlichungen von ihm als Produzenten erschienen. Neben dem prämierten Tabu – Eine Geschichte von Liebe und Schuld von Regisseur Miguel Gomes ist dies der aktuelle Film von Manoel de Oliveira, Gebo and the Shadow ("Gebo et l´ombre").

Filmografie (Auswahl)

Regie
 2010: Mercúrio
 2010: Voodoo
 2008: A Zona
 2007: Arquivo
 2003: Corpo e Meio
 2002: Remains
 2000: Sem Movimento
 1998: Estou Perto
 1996: Cadáver Esquisito

Produktion
 1999: Entretanto (R: Miguel Gomes)
 2002: Remains (auch Regie)
 2003: Um Círculo Perfeito (R: Carlos Ramos)
 2003: A Olhar Para Cima (R: João Figueiras)
 2003: Anónimo (R: João Carrilho)
 2003: Mercado do Bolhão (R: Renata Sancho)
 2004: A Rapariga no Espelho (R: Pedro Fortes)
 2004: A Cara que Mereces (R: Miguel Gomes)
 2005: Das Mädchen mit der toten Hand (A Rapariga da Mão Morta) (R: Alberto Seixas Santos)
 2006: Rapace (R: João Nicolau)
 2006: Realce (R: João Carrilho)
 2007: Primeiro Vôo (R: Nuno Bernardo)
 2007: Arquivo (auch Regie)
 2008: Alpha (R: Miguel Fonseca)
 2008: A Zona (auch Regie)
 2008: Aquele Querido Mês de Agosto (R: Miguel Gomes)
 2009: Tony (R: Bruno Lourenço)
 2009: Ruínas (R: Manuel Mozos)
 2009: A Religiosa Portuguesa (R: Eugène Green)
 2010: Voodoo (auch Regie)
 2010: Mercúrio (auch Regie)
 2010: A Espada e a Rosa (R: João Nicolau)
 2010: Na Escola (R: Jorge Cramez)
 2011: Nuvem (R: Basil da Cunha)
 2012: Solo (R: Mariana Gaivão)
 2012: As ondas (R: Miguel Fonseca)
 2012: Tabu – Eine Geschichte von Liebe und Schuld (R: Miguel Gomes)
 2012: Terra de Ninguém (R: Salomé Lamas)
 2012: O Gebo e a Sombra (R: Manoel de Oliveira)
 2012: O Dom das Lagrimas (R: João Nicolau)
 2012: Sinais de Serenidade (Kurzfilm, auch Regie)
 2012: Entrecampos (Kurzfilm, R: João Rosas)
 2013: Campo de Flamingos sem Flamingos (Doku., R: André Príncipe)
 2013: Gambozinos (Kurzfilm, R: João Nicolau)
 2013: Redemption (Kurzfilm, Doku, R: Miguel Gomes)
 2013: Rei Inútil (Kurzfilm, R: Telmo Churro)
 2013: Jewels  (Kurzfilm, auch Regie)
 2013: Dive: Approach and Exit  (Kurzfilm, auch Regie)
 2014: False Twins (Kurzfilm, auch Regie)
 2014: O Velho do Restelo (Kurzfilm, R: Manoel de Oliveira)
 2015: Volta à Terra (R: João Pedro Plácido)
 2015: 1001 Nacht-Trilogie: Der Ruhelose, Der Verzweifelte, Der Verzauberte (R: Miguel Gomes)
 2015: Bunker (Kurzfilm, auch Regie)
 2015: A Torre (Doku, Kurzfilm, R: Salomé Lamas)
 2015: Maria do Mar (Kurzfilm, R: João Rosas)
 2015: The Secret Agent (R: Stan Douglas)
 2015: John From (R: João Nicolau)
 2015: Rio Corgo (Doku., R: Sérgio Da Costa, Maya Kosa)
 2016: Briefe aus dem Krieg (Cartas da Guerra) (R: Ivo Ferreira)
 2016: Eldorado XXI (Doku., R: Salomé Lamas)
 2016: À Noite Fazem-se Amigos (Kurzfilm, R: Rita Barbosa)
 2017: Coup de Grâce (Kurzfilm, R: Salomé Lamas)
 2017: Mariphasa (auch Regie)
 2017: Ramiro; R: Manuel Mozos
 2017: Far from Amazonia (Longe da Amazônia, R: Francisco Carvalho)
 2018: Extinção (Doku., R: Salomé Lamas)
 2018: Sara F. (Kurzfilm, R: Miguel Fonseca)
 2018: Como Fernando Pessoa Salvou Portugal (Kurzfilm, R: Eugène Green)
 2018: Hotel Império (R: Ivo Ferreira)
 2018: Il Sogno Mio d'Amore (Doku., Miguel Moraes Cabral, Nathalie Mansoux)
 2019: Frankie (R: Ira Sachs)
 2019: Technoboss (R: João Nicolau)
 2019: Patrick (R: Gonçalo Waddington)
 2019: Viveiro (Doku., R: Pedro Filipe Marques)
 2019: O Filme do Bruno Aleixo (R: João Moreira, Pedro Santo)
 2020: Armour (auch Regie)
 2020: Nha Mila (Kurzfilm, R: Denise Fernandes)
 2020: A Terra do Não Retorno (Kurzfilm, R: Patrick Mendes)

Literatur
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do Cinema Português 1989 - 2003 Editorial Caminho, Lissabon 2005, ISBN 972-21-1763-7

Weblinks

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Einzelnachweise

Filmproduzent
Filmregisseur
Drehbuchautor
Filmeditor
Portugiese
Geboren 1973
Mann

Sandro Aguilar


Adão Pretto Filho ou Simplesmente Adão Pretto (Viamão, ) é um político brasileiro, filiado ao Partido dos Trabalhadores (PT).

Biografia
Adão Pretto Filho é filho de Adão Pretto (que foi deputado federal e faleceu em 2009) e de Otília Pretto, irmão do deputado estadual e ex-candidato a Governador, Edegar Pretto;apesar de ter em seu registro como natural de Viamão se considera natural do município de Miraguaí.

Trajetória política
Sempre foi ligado às questões camponesas, tendo iniciado sua trajetória política na Juventude do Partido dos Trablhadores. Em 2016, foi eleito Vereador com 1.367 votos pelo município de Viamão pelo Partido dos Trabalhadores. Em 2020, concorreu ao cargo de vice-prefeito de Viamão na chapa encabeçada pelo Partido Democrático Trabalhista, ficando em segundo lugar com 23.637 votos. Com o apoio de figuras públicas importantes, como João Pedro Stédile, o ex-Governador Olívio Dutra e o Senador Paulo Paim, em 2022 se elegeu deputado estadual pelo estado do Rio Grande do Sul com 66.457 votos.

Como parlamentar, carrega bandeira política da reforma agrária, na defesa da causa dos movimentos sociais populares, em especial aos ligados as questões do campo como a defesa dos interesses dos pequenos agricultores e da luta do MST.

É integrante do Movimento HeForShe, atuando no combate à violência contra as mulheres.

Ver também
Acampamento Adão Pretto
Adão Pretto

Naturais de Viamão
Família Pretto
Deputados estaduais do Rio Grande do Sul
Membros do Partido dos Trabalhadores

Adão Pretto Filho


Sipi Falls is a series of three waterfalls located at the foothills of the eponymous extinct volcano, Mount Elgon, in Uganda, with views over the Karamoja Plains. The falls are situated to the northeast of Sironko and Mbale, adjacent to Mount Elgon National Park, which is in close proximity to the Kenyan border. Considered a tourist attraction by the local population, the falls account for 10–20% of all tourist visits to Uganda every year.

At its highest point, the primary, largest, and most frequented of the three waterfalls known as Sipi Falls stands at 95 meters high. The middle waterfall, known as Simba Falls, lies further upstream to the east. This waterfall has a drop of 74 meters. Further uphill is Ngasire Falls, the third waterfall, which has a drop of approximately 85 meters.

Location
The falls are located two miles northeast of the town of Sipi and 170 miles northeast of the capital, Kampala. The falls were formed by the Sipi River flowing from the upper slopes of Mount Elgon. They terminate in the Lake Kyoga Basin.

Name origin
The term 'Sipi' is thought to have its origins in the local word 'sep,' which denotes an indigenous plant resembling a wild banana. This plant is commonly found along riverbanks and is characterized by its translucent, green fronds featuring a crimson rib, giving it the appearance reminiscent of a wild banana.

Economy
Tourism and agriculture, particularly coffee agriculture, are the main sources of income in the area surrounding the falls.

References

Waterfalls of Uganda
Kapchorwa District

Sipi Falls


Das Internationale Institut für Nationalitätenrecht und Regionalismus (INTEREG) widmet sich Minderheitenfragen, Regionaler Demokratie sowie dem Nationalitäten- und Völkerrecht im Rahmen von Forschung, Publikationen, Konferenzen und Erwachsenenbildung. Es ist ein gemeinnütziger Verein mit Sitz in München, wo es in den Räumlichkeiten der Ackermann-Gemeinde untergebracht ist.

Grundsätze und Arbeitsweise
Das INTEREG hat zum Ziel, an einem Nationalitäten- und Volksgruppenrecht mitzuwirken, das die Prinzipien Regionaler Demokratie umsetzt. In der Vergangenheit lag der Schwerpunkt der Arbeit des Instituts auf der unabhängigen und langfristigen Konfliktbearbeitung, beispielsweise in Südafrika und dem Nahen Osten. Mittlerweile konzentriert sich das Institut vornehmlich auf die Situation von Minderheiten, insbesondere, wie die Themen der Jahrestagungen und der Veröffentlichungen ausweisen, in Ostmitteleuropa. Im Rahmen dessen ist auch ein "Vorschlag einer Minderheitenschutzbestimmung in der Charta der Grundrechte der Europäischen Union" erarbeitet worden.

Zur Verwirklichung dieser Grundsätze arbeiten ca. 100 Persönlichkeiten verschiedener Professionen, Fachrichtungen und Herkünfte zusammen. Das Institut arbeitet eng mit den betroffenen Gruppen zusammen.

Publikationen
Zu den Publikationen gehören:
 Guy Héraud, Die Prinzipien des Föderalismus und die Europäische Föderation, München 1978.
 Fried Esterbauer (Hg.), Regionalismus, Phänomen – Planungsmittel – Herausforderung für Europa, Eine Einführung, München 1978.
 Felix Ermacora, Nationalitätenkonflikt und Volksgruppenrecht im 20. Jahrhundert, vol. 2: UNO – Europarat, Ansätze – Hindernisse für Konfliktverständnis und Konfliktlösung, München 1978.
 Karl Möckl, Draft of a Convention between the States Members of the Council of Europe on their Regionalization, München 1980 (auf englisch, französisch und deutsch).
 Charta Gentium et Regionum, Brünner Programm, München 1994, 2. Auflage 1997 (in 28 europäischen Sprachen).
 Helmut Slapnicka, Die rechtlichen Grundlagen für die Behandlung der Deutschen und der Magyaren in der Tschechoslowakei 1945–1948, München 1999.
 Dieter Blumenwitz u. a., Vorschlag einer Minderheitenschutzbestimmung in der Charta der Grundrechte der Europäischen Union, München 2000 (auf deutsch, englisch und französisch), 2. Auflage 2001 (nur deutsch, mit Dokumenten).
 Rudolf Grulich, »Ethnische Säuberung« und Vertreibung als Mittel der Politik im 20. Jahrhundert, München 1998, 4. Auflage 2002.
 Manfred Kittel / Horst Möller / Jiří Pešek / Oldřich Tůma, Deutschsprachige Minderheiten in Europa 1945. Bilanzen eines deutsch-tschechischen Projekts, München 2007 (ISBN 978-3-9806626-3-5).
 Maximilian Opitz, European Governance. Neue Chancen für den Minderheitenschutz durch die Europäische Union, München 2008 (ISBN 978-3-9806626-4-2).
 Eugenie Trützschler von Falkenstein, Die Stellung der Regionen in Europa, München 2010 (ISBN 978-3-9806626-5-9).

Weblinks
 Offizielle Website
 Charta Gentium et Regionum in 28 europäischen Sprachen

Einzelnachweise

Vertriebenenthematik
Sudetendeutsche in München
Geschichtswissenschaftliches Forschungsinstitut
Politikwissenschaftliches Forschungsinstitut
Rechtswissenschaftliches Forschungsinstitut
Forschungsinstitut in München
Verein (München)

Internationales Institut für Nationalitätenrecht und Regionalismus


Ram Bergman (født ca. 1970-1975 i Rischon LeZion, Israel) er en israelsk filmproducer. Han er bedst kendt for at have produceret filmene Brick (2005), Looper (2012) og Star Wars: The Last Jedi (2017), der alle er blevet skrevet og instrueret af Rian Johnson.

Bergman har produceret mere end 25 film siden 1994. I 2013 producerede han Don Jon af og med Joseph Gordon-Levitt. I juni 2014 blev han hyret til at producere Star Wars: Episode VIII, senere annonceret som Star Wars: The Last Jedi, sammen med Kathleen Kennedy. De skal desuden producere efterfølgeren, den endnu unavngivne Episode IX.

Bergman er ejer og grundlægger af produktionsfirmaet Ram Bergman Productions.

Referencer

Eksterne henvisninger

Filmproducere
Personer fra Israel

Ram Bergman


Gal Gadot-Varsano (; født 30. april 1985) er en israelsk skuespiller og model. Som skuespiller, er Gadot kendt for sin rolle som Gisele Yashar i The Fast and The Furious film-serien. I 2016, begyndte Gadot at spille rollen som Wonder Woman i DC's Udvidede Univers, startende med Batman v Superman: Dawn of Justice og fortsætter som hovedrollen i Wonder Woman (2017). Hun er tidligere soldat i den israelske hær og gjorde tjeneste i militæret i to år.

I de forløbne år, har hun været rangeret som en af de højest betalte modeller i Israel, bag Bar Refaeli. Hun lægger ansigt til Gucci's Bamboo parfume.

Priser og nomineringer

Referencer

Eksterne henvisninger

Jøder fra Israel
Fotomodeller fra Israel
Skuespillere fra Israel

Gal Gadot


La peña de los Parra, vol. II es un álbum lanzado en Chile en 1968, que corresponde al segundo de los trabajos que se produjeron en torno a la Peña de los Parra, famosa peña folclórica chilena abierta en 1965 en Santiago por los hermanos Isabel y Ángel Parra, hijos de Violeta Parra.

En este disco, a diferencia del anterior, solo participa el dúo Isabel y Ángel Parra. Es el cuarto álbum de estudio oficial de dicho dúo. La canción 4, así como las dos que conforman la pista 10, fueron recopiladas por Violeta Parra.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de Chile de 1968
Álbumes de Arena
Álbumes de Ángel Parra
Álbumes de Isabel Parra
Álbumes en español

La peña de los Parra, vol. II


Frankie Bellevan je stripovski lik kojeg je stvorio Andrea Lavezzolo kao podrška Malom Rendžeru.

Biografija
Komična podrška Malom Randžeru, gotovo nerazdvojnog suputnika, prvi put se pojavio u 5 broju serije. Izgleda kao stari hvalisavac, varalica na kartama, s bijelim brkovima izuzetne duljine, koji je u prošlosti doista vidjelo sve. S lošom tendencijom da često upadne u nevolje, on zapravo ima prilično iskustvo koje mu omogućuje da prođe u najzahtjevnijim situacijama. Sporedni lik koji se ponekad pretvara u istinskog protagonista, svojim gafovima i njegovim hvalisanjem čini priču vrlo živahnom i zabavnom.

Progonjen od strane bizarne Annie Četiri Pištolja, koja ga želi učiniti svojim osmim mužem, uvijek uspijeva postići čak i po cijenu sramnih povlačenja. Uzbudljiv Frankie također ističe ekstravagantnu naviku da se obraća prijateljima i suparnicima sugestivnim i nepoznatim nazivima.

Frankie Bellevan


Un ghodiyu ou ghodiyo est un berceau pour enfant formé d'un cadre en bois et d'un hamac en tissu (jholi).

Cet appareil est originaire du Gujarat et de la région de Marwar, en Inde, pour aider les bébés à dormir. Les Indiens utilisent ce type de lit depuis des siècles pour que leur bébé puisse s'endormir rapidement et obtenir le repos dont il a besoin tout en développant de bonnes habitudes de sommeil. Un dispositif au fonctionnement similaire provenant du sud de l'Inde est appelé jhula ou parnu .

Structure
Un ghodiyu est un type de balançoire avec une structure en forme de V renversé aux deux extrémités de l'axe centrale. Il était à l'origine fabriqué en bois (appelé ), mais à l'époque moderne, des matériaux solides et durables comme l'acier inoxydable sont utilisés pour sa fabrication. Le cadre est souvent accroché à un hamac qui harnache le jeune bébé.

Généralement, un ghodiyu est conçu pour avoir un centre de gravité bas.

Pliables et démontables, les ghodiyus sont facilement transportables et peuvent être utilisés dehors

Bienfaits supposés
Les Indiens pensent que le mouvement de balancement apaise et détend l'enfant et l'endort rapidement en reproduisant le confort et la sécurité du ventre de sa mère. Les mères indiennes affirment que l'utilisation d'un ghodiyu pour leur enfant peut soulager les symptômes de coliques du bébé grâce au mouvement de balancement qui, selon elles, détend le bébé.

Références

Articles connexes
Charpai

Liens externes

Lit (mobilier)
Ameublement en Inde
Matériel de puériculture

Ghodiyu


An Scaphyglottis michelangeliorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Germán Carnevali ngan Julian Alfred Steyermark. An Scaphyglottis michelangeliorum in nahilalakip ha genus nga Scaphyglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scaphyglottis

Scaphyglottis michelangeliorum


Olena Yuriivna Prytula (en  ; , née le ) est une journaliste ukrainienne, ancienne rédactrice en chef, propriétaire (et ancien cofondatrice) dUkrayinska Pravda, un journal en ligne influent qui se concentre sur l'actualité et la couverture de la vie politique en Ukraine.

 Jeunesse
Née à Zavoljie, dans l'Oblast de Nijni Novgorod, elle et ses parents déménagent dans la ville d'Izmaïl sur le Danube en Ukraine. Elle fait ses études d'ingénieur en électroacoustique et en ultrasons à l'Institut polytechnique d'Odessa. Influencée par les changements sociaux dramatiques en Union soviétique, elle quitte sa carrière d'ingénieur et devient journaliste. Elle commence sa carrière de journaliste en tant que correspondante de l'agence de presse UNIAR, puis travaille comme pigiste pour Reuters en Crimée, correspondante pour l'agence de presse Interfax-Ukraine à Kiev et en Crimée.

 Ukrayinska Pravda
En 2000, elle devient l'un des fondatrices d'''Ukrayinska Pravda. Le meurtre du cofondateur du site, le journaliste Gueorgui Gongadzé, qui avait ouvertement protesté contre la censure croissante du gouvernement, attire l'attention sur les questions de liberté d'expression en Ukraine.

L'Ukraine est témoin de la révolution orange au cours de laquelle le site joue un rôle central en fournissant des informations opportunes au public dans une atmosphère de bouleversements et de restrictions de la presse. Dans les années 2000 (décennie), elle fait le choix de compléter le contenu d'Ukrayinska Pravda avec des sites d'informations portant sur l'économie, le style de vie, l'actualité locale et un format tabloïd, créant ainsi un groupe intégré de médias Internet.

Olena Prytula, qui parle russe, insiste pour que les pages d'accueil de ses sites d'information restent en langue ukrainienne, bien qu'une version traduite en russe soit également fournie. L'ancienne version traduite en anglais disponible est interrompue et mise hors ligne.

En mai 2021, elle vend 100% des droits sociaux dUkrayinska Pravda'' à Dragon Capital. Les parties sont convenues que la politique éditoriale du journal resterait inchangée. Selon Dragon Capital, l'investissement est .

Références

Liens externes

 Page Prytula chez Mother Jones
 CV sur le portail de l'UNESCO

Naissance en mars 1967
Journaliste ukrainienne

Olena Prytoula


فوزي شاوشي من مواليد (5 ديسمبر 1984) في برج منايل، ولاية بومرداس هو لاعب كرة قدم جزائري يلعب في مركز حارس مرمى ، يحرس مرمى نادي شباب برج المنايل حالياً.
.

حياته الأولى
ترعرع فوزي في الحي الشعبي 20 أوت 1956 في شارع بوصبع، والده رشيد شاوشي حارس سابق في عدة أندية على رأسها الفريق الأصلي شباب برج منايل ثم اتحاد الحراش، ووالدته سرباح حورية. فوزي هو الابن الثالث في ترتيب العائلة. درس الابتدائية في مدرسة غزالي ببرج منايل، والمتوسطة بإكمالية حمود هاشمي في برج منايل أيضاً لكنه توقف عن الدراسة في السنة التاسعة أساسي بسبب اهتمامه الكبير بحراسة المرمى التي نشأت معه منذ الصغر.

بداياته مع الرياضة
بدأ فوزي شاوشي مشواره الرياضي كحارس مرمى في فئة البراعم مع فريق الشباب الرياضي في برج منايل، وكان الحارس الرئيسي دون منازع، إذ كان له الفضل الكبير في فوز فريقه في البطولة الوطنية عام 1990. في الموسم الرياضي (2005 - 2006) لعب مع فئة الأكابر وكان السبب الرئيسي في صعود فريق شباب برج منايل من الدور الجهوي الأول إلى ما بين الرابطات، أين كان شاوشي صانع ألعاب الفريق والنجم الأول، فقد استطاع الحفاظ على مرماه إذ أنه لم يتلق طوال 32 مباراة كاملة إلا سبعة أهداف، ولذلك أصبح محل إعجاب عدد من الأندية الجزائرية من القسم الوطني الأول مثل اتحاد العاصمة، الشباب الرياضي بجاية، أولمبي الشلف وشبيبة القبائل.

انضمامه مع منتخب الجزائر لكرة القدم
بعد لعبه مع عدة أندية قوية في القسم الأول والإمكانيات التي أظهرها الحارس الممتاز منذ بداية مشواره الرياضي والبراعة العالية في الدفاع عن مرماه، أهله ليكون ضمن التشكيلة الجزائرية التي عمل المدرب الجزائري رابح سعدان على تدعيمها بالعناصر الشابة المؤهلة، التحق بمنتخب الجزائر لكرة القدم عام 2008 وسافر معهم إلى فرنسا للتبرص المتعلق ببداية التصفيات لكأسي أفريقيا والعالم.

شارك مع منتخب بلاده في المباراة الفاصلة الشهيرة بين الجزائر ومصر في إطار تصفيات مونديال 2010 على ملعب أم درمان بالسودان وكان من أحد نجوم المباراة بعدما نجح في الحفاظ على نظافة شباكه ليقود محاربي الصحراء إلى كأس العالم بعد غياب 24 عاما.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجال جزائريون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
جزائريون في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من برج منايل
أشخاص من ولاية بومرداس
حراس مرمى جزائريون
حراس مرمى كرة قدم سجلوا أهداف
قبائليون
لاعبو أهلي برج بوعريريج
لاعبو الرابطة الجزائرية المحترفة الأولى لكرة القدم
لاعبو شبيبة القبائل
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2010
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم جزائريون
لاعبو منتخب الجزائر في كأس العالم 2010
لاعبو منتخب الجزائر لكرة القدم
لاعبو مولودية الجزائر
لاعبو نادي برج منايل
لاعبو وفاق سطيف
مواليد 1405 هـ
مواليد 1984
مواليد في برج منايل

فوزي شاوشي


Rösli Spiess, née le  à Glaris où elle est morte le , est une musicienne et professeure de musique suisse.

Biographie
Fille de Franz Spiess, musicien, et de Katharina née Weiss, Rösli Spiess grandit à Sondershausen, en Thuringe, où son père était premier violon dans l'orchestre de la cour. La nomination de ce dernier à l'Orchestre philharmonique de Dresde poussa la famille à y déménager, avant de retourner à Glaris en 1905.

Rösli Spiess reçut de son père ses premières leçons de violon à l'âge de neuf ans et se produisit en concert déjà pendant son enfance et son adolescence. Elle suivit la classe de concert de Willem de Boer au conservatoire de Zurich (1912-1913), puis l'enseignement d'Henri Petri à l'école de musique de Dresde. La situation politique incertaine et le décès de Petri l'incitèrent à rester à Glaris après les vacances d'été de 1914. Elle poursuivit ses études en 1916-1917 auprès de Fritz Wirt au conservatoire de Bâle.

Ses apparitions comme soliste ou avec des musiciens de renom attirèrent rapidement l'attention du monde musical suisse. À partir de 1918, elle participa à des soirées de musique de chambre avec le Spiess-Zweygberg-Quartett, composé aussi de son père, de Viktor Zack et de Lennart von Zweygberg. Elle fut admise au sein de l'Association suisse des musiciens en 1920. Elle se produisit en concert en 1923 avec le pianiste August Schmid-Lindner à Stuttgart et Munich, notamment dans des œuvres de Max Reger et d'Othmar Schoeck.

Malgré les succès rencontrés en Suisse et à l'étranger, elle renonça à poursuivre une carrière de violoniste. Célibataire et sans enfants, elle seconda son père dans le développement de la Musik- und Orchesterschule Glarus, où dès les années 1930 elle donna de plus en plus de cours de violon, piano et violoncelle, et poursuivit la tâche après le décès de celui-ci en 1956. Dès 1949, elle se consacra entièrement à l'enseignement. À la fin des années 1950, elle encouragea certains de ses étudiantes et étudiants les plus doués à fonder le Musikkollegium Junger Glarner, devenu plus tard le Glarner Musikkollegium. Le 18 mars 1973, elle donna un concert d'adieu avec la Musik- und Orchesterschule Glarus. En 1974, Rösli Spiess fut la première femme à recevoir le prix de la culture du canton de Glaris pour ses mérites dans le domaine de la pédagogie musicale.

Sources

Liens externes

Naissance en janvier 1896
Naissance à Glaris
Musicien suisse
Pédagogue suisse
Pédagogue en musique classique
Décès en décembre 1974
Décès dans le canton de Glaris
Décès à 78 ans

Rösli Spiess


Henry Cogswell College is a former private institution of higher learning that was based in Washington state from 1979 to 2006. The college offered bachelor's degrees in business administration, computer science, digital arts, electrical engineering, mechanical engineering, mechanical engineering technology, and professional management. It was named after temperance movement crusader Henry D. Cogswell. Historically, the college had an enrollment of 300 students that relied mainly on Boeing-related tuition.

History

Henry Cogswell College was founded in 1979 in Kirkland, Washington as Cogswell College North (at the time, an affiliate of Cogswell College in Sunnyvale, California), largely to provide engineering education to local Boeing employees. The college also operated night and summer classes at Shoreline Community College before permanently moving to south Kirkland.

The college moved to Everett, located near Boeing's largest assembly plant, in 1996, leasing space in a former Bon Marché department store. In 2000, the college moved into the historic Federal Building in downtown Everett, spending $2 million to renovate the 1917-built office building. Off-campus classes were also held at a Boeing facility in the south Puget Sound (about 30 miles from Everett) to accommodate students living in that area. Limited classes continued to be offered at the Boeing facility even after the main campus moved to Everett. The institution closed on September 1, 2006, due to a decline in enrollment and substantial deficit.

References

External links
Cogswell College North newspaper ad from 1984.

Educational institutions established in 1979
Educational institutions disestablished in 2006
Defunct private universities and colleges in Washington (state)
1979 establishments in Washington (state)
2006 disestablishments in Washington (state)
Education in Everett, Washington

Henry Cogswell College


Yeşilada, Kabadüz - Ordu ili Kabadüz ilçesine bağlı mahalle
 Yeşilada, Ünye - Ordu ili Ünye ilçesine bağlı mahalle
 Yeşilada, Devrek - Zonguldak ili Devrek ilçesine bağlı köy

Yeşilada


Henry Medwall, né en  et mort au début du , homme d'Église et notaire public anglais, est le premier dramaturge de langue anglaise connu.

Éléments biographiques
Henry Medwall, originaire de Southwark, né en 1462, fait ses études au collège d'Eton à partir de 1475, à l'âge de 13 ans ; il est admis au King's College à Cambridge en 1480, et le quitte en 1483. Il est diplômé en droit ; de 1489 à 1500, il est au service comme notaire public du cardinal John Morton, archevêque de Cantorbéry en 1486 et lord grand chancelier du roi  en 1487, dans sa résidence londonienne à Lambeth Palace, jusqu'à la mort de ce dernier en 1500.

Medwall reçoit les ordres mineurs en 1490 ; en 1492, il est indiqué comme ayant un bénéfice à Balinghem dans le Calaisis, alors sous autorité anglaise, mais ne semble pas avoir quitté Londres.

Il disparaît des sources après le .

Œuvres
Il est l'auteur de deux pièces de théâtre :
 une comédie, Fulgens and Lucres (Fulgens et Lucrèce) : elle met en scène Lucrèce, fille du sénateur romain Fulgens, qui doit choisir entre deux prétendants : un patricien, Publius Cornelius, et un plébéien, Gaius Flaminius. La pièce utilise la forme rhétorique du débat : les deux prétendants plaident chacun leur cause devant Lucrèce ; celle-ci, malgré les charmes superficiels, la richesse et la noblesse de Publius, choisit finalement Gaius Flaminius, de modeste extraction mais bon gestionnaire, dévoué à son pays, témoignant d'un vrai amour pour la jeune fille et qui démontre ainsi une vraie noblesse. Une intrigue secondaire comique met en scène les serviteurs respectifs de Cornelius et de Gaius qui essaient de gagner l'amour de Joan, la servante de Lucrèce. La pièce a vraisemblablement été représentée pour la première fois à la cour d'Angleterre lors des fêtes de Noël 1496-1497. La pièce est imprimée au début du  sous le titre Here is conteyned a godely interlude of Fulgens Cenatoure of Rome. Lucres his doughter. Gayus flaminius. and Publius. Cornelius. of the disputacyon of noblenes... by mayster Henry Medwall ; l'édition est attribuée à John Rastell à Londres et datée de 1512.
 une moralité de 1412 vers qui a pour titre Nature a été écrite vers 1490 ; elle a pour sujet le voyage de l'Homme vers le salut. Elle commence par un monologue de dame Nature qui décrit et loue l'ordre de l'univers, puis enjoint à l'Homme qui, accompagné de sa nourrice Innocence, va entamer son voyage dans le Monde, d'obéir à Raison et de dominer Sensualité.

Éditions
 The plays of Henry Medwall. Edited by Alan H. Nelson, Cambridge, D. S. Brewer ; Totowa, Rowman and Littlefield, 1980 (collection : Tudor interludes ; 2), 237 p. .

Références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .

Liens externes

Naissance en 1462
Dramaturge du XVe siècle
Élève du collège d'Eton
Dramaturge anglais
Dramaturge anglais du XVe siècle

Henry Medwall


Valdez har flere betydninger:

Stednavne
 Valdez, Ecuador
 Valdez, Venezuela

i USA
 Valdez, Alaska
 Valdez, Colorado
 Valdez, Florida
 Valdez, Californien
 Valdez, New Mexico

Se også
 Exxon Valdez – olietanker

Valdez


Hrvatska starokatolička crkva u znaku tradicije i suvremenosti je hrvatski dokumentarni film iz 2016. godine. Prikazuje nastajanje, razvitka i aktivnog života članova ove Crkve i njenih župa u Zagrebu, Šaptinovcima kod Našica i Dubravama Donjim u BiH. Prikazan je središnji lik ove Crkve od osnivanja 1924., osnivača i prva biskupa Marka Kalogjere, njegove obitelji i brojnih osoba iz svijeta javnosti i vjerskih zajednica. Zaštitni znak hrvatskih starokatolika su Grgur Ninski, Josip Juraj Strossmayer i Marko Kalogjera. Zabilježeno je svjedočenje župljana o postupcima vlasti NDH koja je zatvarala i progonila pripadnike ove Crkve. Snimljen u produkciji HRT-a, u režiji Nevena Mihaela Dianeževića i po scenariju Augustina Bašića. Producent je Draško Vrgoč, snimatelj Damjan Petrović, a montažer Ivor Ivezić.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi
Filmovi 2010-ih


Ilie Românul (n. 1888, Domașnea – d. 1962, Domașnea) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Ilie Românul, născut în comuna Domașnea în anul 1888, a urmat studiile la Școala Normală din Deva urmând ca la terminarea acestora să ocupe funcția de învățător în locul natal unde va participa de altfel și la constituirea Gărzii Naționale de aici. Tatăl său a fost președinte C.N.R. din localitate. Își va găsi sfârșitul în anul 1962 în Domașnea.

Activitatea politică
A fost numit delegat titular al cercului electoral Caransebeș la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia de la 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1888
Decese în 1962
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Învățători români

Ilie Românul


Silvia porumbacă (Sylvia nisoria), numită și silvie undulată, privighetoare porumbacă, este o pasăre migratoare din familia silviidelor, ordinul paseriformelor, răspândită în Asia Centrală și de Vest, precum și în centrul și estul Europei, lipsind în zonele occidentale ale continentului european. Este o specie migratoare care iernează în estul continentului african: în Etiopia, Kenia, Tanzania și Uganda. Sunt descrise 2 subspecii: Sylvia nisoria nisoria și Sylvia nisoria merzbacheri. În România și Republica Moldova cuibărește subspecia Sylvia nisoria nisoria, care este un oaspete de vară. În România este destul de frecventă, întâlnindu-se în toată țară în regiunile joase și de dealuri. Populația cuibăritoare din România este cuprinsă între 165.000 și 330.000 de perechi. Cele mai mari efective sunt înregistrate în Rusia, Ucraina și Ungaria. În Republica Moldova se întâlnește în zonele împădurite. Preferă regiunile deschise cu tufișuri și cu copaci izolați, pădurile rare și poienile cu tufărișuri și lăstărișuri, viețuind în același habitate cu sfrânciocul roșiatic. Pe alocuri se întâlnește în zăvoaie, sălcișuri și perdele cu tufărișuri din lungul râurilor, luncilor și în alte zone umede. Limita altitudinală a cuibăritului este de 1.600 m. Este o pasăre mică, având o lungime de 16-17 cm și o greutate de 19-29 grame. Este cea mai mare dintre silviile din România. Longevitatea maximă înregistrată în natură este de 11 ani și 9 luni. Partea superioară a corpului este cenușie, aripile și coada sunt mai închise, brune. Capul cenușiu pronunțat, cu penele de pe frunte și de pe creștet înfoiate în stare de deranj, alcătuind un moț caracteristic de forma unei căciulițe. Se deosebește de alte silvii după desenul pestriț, porumbac, cu striații dese transversale, undulate sau semilunare, de culoare cenușie, de pe flancuri, abdomen și piept. Remigele terțiare, tectricele supraalare și supracodalele au vârfurile albicioase, iar coada destul de lungă are marginile albe. La mascul irisul este galben viu, marginile gușii și flancurile cu pete semilunare cenușii-închis, axilarele sunt alb-roz cu dungi brunii. La femelă irisul este galben-șters, gușa fără pete cenușii, iar pe flancuri petele sunt foarte puține, zona axilară este tot alb-roz, însă fără dungi. Este o specie omnivoră, dar consumă predominant insecte: muște, furnici, greieri, lăcuste, coleoptere mici, larvele unor fluturi, dar și păianjeni. Din hrana sa vegetală fac parte pomușoarele și semințele, în special murele și boabele de soc, care sunt consumate mai ales la sfârșitul verii și toamna. Hrana o culeg de pe sol, în zbor sau de pe frunzele și tulpinile arbuștilor. Sosește din cartierele de iernare prin aprilie-mai. Masculul construiește inițial o platformă nefinisată pentru cuib. După formarea perechii, femela folosește materialul acestei platforme pentru a construi un cuib mai elaborat din fire fine de vegetație ierboasă, căptușit pe dinăuntru cu păr de mamifere. Cuibul este amplasat la o înălțime mică de la sol, de obicei la o înălțime de maximum 1 m, în vegetația deasă, arboricolă sau cățărătoare, obișnuit într-un arbust cu spini, în vecinătatea unuia de sfrâncioc roșiatic, acest lucru se explică prin agresivitatea crescută a ambelor specii față de prădători, beneficiind astfel reciproc de pe urma acestui tip de comportament și pot să crească în siguranță puii. Femela depune, în jumătatea a doua a lunii mai, 3-6 ouă de culoare gălbui-albicioasă, ornate cu puncte și pete mici, violacee sau surii,  cu o dimensiune medii de 21×16 mm. Clocesc ambii părinți în egală măsură timp de 12-16 zile. Puii devin zburători și părăsesc cuibul la 12-13 zile după eclozare, dar rămân în preajma adulților circa 3 săptămâni. Pot să scoată două rânduri de pui pe sezon. După depunerea ouălor unii masculi abandonează femelele și ponta și caută un nou teritoriu pentru atragerea altei femele (astfel de masculi sunt numiți poligami), în acest caz femela incubează singură ouăle și hrănește, de asemenea, singură puii. O parte dintre masculi rămân însă cu prima femelă și în astfel se formează o relație monogamă. Silvia porumbacă migrează toamna pentru a ierna în Africa de Est. Are un cântec plăcut, emis în zbor sau de pe un copac sau tufar, asemănător cu cel al silviei de zăvoi, dar mai sonor, cu fraze mai scurte, cu un sunet aspru intercalat. Strigătul de alarmă și de contact este aspru: " trrrrt" sau "trrrrt-trrrt", încetinit spre final, destul de asemănător cu cel al unei vrăbii de casă furioase. Este o pasăre folositoare, deoarece circa 90% din nevertebratele consumate reprezintă insecte fitofage, periculoase silviculturii și agriculturii.

Note

Legături externe
 Silvie porumbacă Sylvia nisoria. SOR
 Barred Warbler (Sylvia nisoria). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona.
 Fauvette épervière Sylvia nisoria - Barred Warbler. Oiseaux.net
 Barred Warbler Sylvia nisoria (Весhstеin, 1795). Birds of Kazakhsta n
  Sylvia nisoria (Bechstein, 1795) - Ястребиная славка. Позвоночные животные России.
 Barred warbler -Sylvia nisoria. YouTube. Video
 Sperbergrasmücke (Sylvia nisoria). YouTube. Video

Sylviidae
Păsări din România
Păsări din Republica Moldova

Silvie porumbacă


Álvaro Cruz Vargas (San Juan de Rioseco, Cundinamarca, 1949) es un político colombiano. El 30 de octubre de 2011 ganó la Gobernación de Cundinamarca por la alianza entre el Partido de la U, Cambio Radical, Partido Conservador y el Partido Liberal. Fue Gobernador de Cundinamarca entre los periodos 2001-2003 y 2012-2015. En agosto de 2015 renunció a su cargo de gobernador tras estar implicado en un escándalo de corrupción del Carrusel de la contratación.

Ingeniero Civil de la Pontificia Universidad Javeriana, 1971. Ha ejercido su profesión en firmas nacionales y multinacionales, donde participó en los más importantes proyectos hidroeléctricos del país durante más de dos décadas (años 70 y 80). Se ha desempeñado como consultor, asesor de proyectos y megaproyectos y constructor de obras civiles.
Su trayectoria política y pública se inició en 1980, año en que es elegido como concejal del municipio de San Juan de Ríoseco, cargo para el que también fue elegido en otros municipios de Cundinamarca.

Entre 1998 y 1999 fue nombrado Secretario de Obras Públicas; durante este mismo periodo fue Gobernador encargado en varias oportunidades. Álvaro Cruz Vargas fue elegido Diputado a la Asamblea de Cundinamarca en tres períodos; ocupó el cargo de Gerente General de la Corporación de Abastos de Bogotá S.A.,Cruz fue asesor financiero y jefe de obra de ICM e Incoasfaltos. Empresa investigada por presuntas irregularidades en la contratación de Bogotá. , fue Secretario de Hacienda y Secretario de Obras Públicas del Departamento y elegido popularmente como Gobernador de Cundinamarca entre 2001–2003. Siendo gobernador fue designado como Presidente de la Federación de Gobernadores

Álvaro Cruz, presentó su carta de renuncia como gobernador el 11 de agosto de 2015 al recibir citación a imputación de cargos por parte de la Fiscalía General de la Nación, con relación a su presunta participación en el Carrusel de la contratación

El 1 de octubre de 2015 el exgobernador Álvaro Cruz se entrega en la ciudad de Bogotá.

El 6 de octubre de 2015 el exgobernador Álvaro Cruz es recluido en el búnker de la fiscalía tras aceptar los cargos por su implicación en el carrusel de la contratación y por cohecho al intentar sobornar a un procurador delegado con el único fin de dilatar el proceso penal en su contra, meses después es trasladado a la cárcel La Picota.

Mediante la resolución No. 18 de 2015 la Sociedad Colombiana de Ingenieros impuso la máxima sanción contemplada en sus estatutos: declaró nulo su carácter de socio.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en San Juan de Rioseco
Condenados por corrupción en Colombia
Ingenieros de Colombia
Gobernadores de Cundinamarca
Alumnado de la Pontificia Universidad Javeriana

Álvaro Cruz