La diócesis de Cienfuegos es una diócesis sufragánea de la arquidiócesis de Camagüey. En el 2006 contaba con 293.600 bautizados de una población total de 485.000 habitantes. Actualmente es regida por el obispo Domingo Oropesa Lorente.

Territorio

La diócesis está situada en la región centro-meridional de la isla de Cuba y comprende la provincia de Cienfuegos y el municipio de Trinidad, perteneciente a la provincia de Sancti Spíritus.

La sede episcopal se encuentra en la ciudad de Cienfuegos, donde se encuentra la catedral de la Inmaculada Concepción (Purísima Concepción Inmaculada).

El territorio cuenta con 5360 km² y está subdividido en 22 parroquias.

Historia

La diócesis fue erigida por el papa León XIII con el breve apostólico Actum praeclare el 20 de febrero de 1903, tomando parte de la diócesis de La Habana (hoy arquidiócesis). Originalmente era sufragánea de la arquidiócesis de Santiago de Cuba.

El 30 de junio de 1971 asume el nombre de diócesis de Cienfuegos-Santa Clara, que mantiene hasta el 1 de abril de 1995 cuando es dividida en la presente diócesis y en la diócesis de Santa Clara.

El 5 de diciembre de 1998 entra a formar parte de la provincia eclesiástica de Camagüey

Episcopologio

Obispos de Cienfuegos
 Antonio Aurelio Torres y Sanz, O.C.D. (15 de abril de 1904 - 19 de enero de 1916), dimitió, nombrado Obispo titular de Augile
 Valentín de la Asunción (Manuel) Zubizarreta y Unamunsaga, O.C.D. (3 de enero de 1916 - 24 de febrero de 1922), Administrador Apostólico.
  Valentín de la Asunción (Manuel) Zubizarreta y Unamunsaga, O.C.D. (24 de febrero de 1922 - 30 de marzo de 1925), Nombrado Arzobispo de Santiago de Cuba.
 Valentín de la Asunción (Manuel) Zubizarreta y Unamunsaga, O.C.D. (30 de marzo de 1925 - 2 de enero de 1936), Administrador Apostólico.
 Eduardo Pedro Martínez y Dalmau, C.P. (16 de noviembre de 1935 - 16 de marzo de 1961), renuncia, nombrado Obispo titular de Theuzi.
 Alfredo Antonio Francisco Müller y San Martín (5 de abril de 1961 - 24 de julio de 1971), renuncia.
 Fernando Ramón Prego Casal † (24 de julio de 1971 - 1 de abril de 1995), Nombrado Primer Obispo de Santa Clara
 Emilio Aranguren Echeverría (1 de abril de 1995 - 14 de noviembre de 2005), Nombrado Obispo de Holguín
 Domingo Oropesa Lorente, (natural de Alcázar de San Juan, España), 9 de julio de 2007 -

Obispos Auxiliares de Cienfuegos
 Francisco Ricardo Oves Fernández (25 de abril de 1969 - 26 de enero de 1970), Obispo titular de Montecorvino, nombrado Arzobispo de Arquidiócesis de San Cristóbal de la Habana.
 Fernando Ramón Prego Casal (13 de noviembre de 1970 - 24 de julio de 1971), Obispo titular de Vegesela en Numidia, nombrado Obispo de Cienfuegos-Santa Clara
 Emilio Aranguren Echeverría (30 de abril de 1991 - 1 de abril de 1995), Obispo titular de Cellae en Proconsulari.

Obispos Emérito de Cienfuegos
 Monseñor Antonio Aurelio Torres y Sanz, O.C.D. (19 de enero de 1916 - † 8 de mayo de 1920), Obispo titular de Augile
 Monseñor Eduardo Pedro Martínez y Dalmau, C.P. (16 de marzo de 1961 - † 19 de noviembre de 1987), Obispo titular de Theuzi.
 Alfredo Antonio Francisco Müller y San Martín (24 de julio de 1971 - † 2 de septiembre de 1993)

Estadísticas
De acuerdo al Anuario Pontificio 2020 la diócesis tenía a fines de 2019 un total de 299 400 fieles bautizados.

|- align="right"
| 1950 || 938 000 || 938 581 || 99.9 || 138 || 22 || 116 || 6797 ||  ||  ||  || 36
|- align="right"
| 1966 || 1 086 480 || 1 278 212 || 85.0 || 31 || 12 || 19 || 35 047 ||  || 23 ||  || 51
|- align="right"
| 1968 || ? || 1 339 663 || ? || 25 || 7 || 18 || ? ||  || 22 || 12 || 17
|- align="right"
| 1976 || 635 895 || 1 363 772 || 46.6 || 21 || 11 || 10 || 30 280 || 1 || 14 || 3 || 51
|- align="right"
| 1980 || 626 000 || 1 367 772 || 45.8 || 27 || 18 || 9 || 23 185 ||  || 13 || 5 || 51
|- align="right"
| 1990 || 716 000 || 1 563 000 || 45.8 || 29 || 15 || 14 || 24 689 ||  || 14 || 15 || 51
|- align="right"
| 1999 || 294 000 || 490 000 || 60.0 || 18 || 8 || 10 || 16 333 || 2 || 11 || 23 || 22
|- align="right"
| 2000 || 294 000 || 490 000 || 60.0 || 17 || 9 || 8 || 17 294 || 2 || 8 || 19 || 22
|- align="right"
| 2001 || 294 000 || 490 000 || 60.0 || 16 || 8 || 8 || 18 375 || 2 || 8 || 23 || 22
|- align="right"
| 2002 || 294 000 || 490 000 || 60.0 || 16 || 8 || 8 || 18 375 || 1 || 10 || 23 || 22
|- align="right"
| 2003 || 294 000 || 490 000 || 60.0 || 18 || 10 || 8 || 16 333 || 1 || 11 || 22 || 22
|- align="right"
| 2004 || 290 000 || 480 000 || 60.4 || 10 || 4 || 6 || 29 000 || 1 || 10 || 23 || 22
|- align="right"
| 2006 || 293 600 || 485 000 || 60.5 || 23 || 16 || 7 || 12 765 || 1 || 12 || 25 || 22
|- align="right"
| 2013 || 293 400 || 484 700 || 60.5 || 15 || 7 || 8 || 19 560 || 1 || 11 || 25 || 22
|- align="right"
| 2016 || 300 356 || 496 415 || 60.5 || 16 || 9 || 7 || 18 772 || 8 || 11 || 21 || 22
|- align="right"
| 2019 || 299 400 || 495 900 || 60.4 || 17 || 7 || 10 || 17 611 || 11 || 14 || 23 || 22
|- align="right"
|colspan=12 |<small>Fuente: Catholic-Hierarchy, que a su vez toma los datos del Anuario Pontificio.
|}

Referencias

Cienfuegos
Cienfuegos
Cienfuegos
Provincia eclesiástica de Camagüey

Diócesis de Cienfuegos


يوميات مدير عام مسلسل كوميدي اجتماعي سوري أنتج عام 1995، وهو من تأليف زياد الريس ومونتاج خالد دهني وإخراج هشام شربتجي وإنتاج الشام الدولية للإنتاج السينمائي والتلفزيوني.

القصة
يتحدث المسلسل عن دكتور (أيمن زيدان) يُعيَّن كمدير عام في إحدى الدوائر الحكومية، ويلاحظ الفساد الكبير في هذه الدائرة فيحاول إصلاحه، فيستعين بصديقه وحيد (زهير عبد الكريم) الذي يعمل في الإخراج على التنكر بأشكال وشخصيات مختلفة والدخول بين الموظفين لكشف الفاسد منهم ويجسد أروع أشكال الكوميديا من خلال المواقف الطريفة التي تحدث أثناء تنكره على مدار حلقات المسلسل.

شارك في التمثيل
 أيمن زيدان بدور المدير العام.
 خالد تاجا بدور ممدوح، نائب المدير العام وهو رأس الفتنة في المؤسسة.
 سعد الدين بقدونس بدور حاجب المدير العام، وهو الموظف الوحيد الذي يؤمن له المدير بأسرار تحركاته وتنكراته.
 نادين الخوري بدور أميرة، زوجة المدير العام.
 بسام لطفي بدور أبو شريف، من أشرف الموظفين بالشركة، يستشيره المدير في عدة مواضيع متعلقة بالعمل وشؤون الموظفين.
 صبحي الرفاعي بدور أبو معتز.
 أيمن رضا بدور سليم، وهو موظف يتم نقله من عدة وظائف نظرا لقلة أمانته.
 أندريه سكاف بدور طارق، ابن المدير العام.
 زهير عبد الكريم بدور وحيد صديق المدير العام، ويعمل مخرجا في التلفاز وصاحب الأفكار التنكرية.
 توفيق العشا بدور سكرتير المدير العام.
 عارف الطويل بدور أكرم، مدير عام المديرية الفرعية وهو إنسان ديكتاتوري.
 أمية ملص بدور مها، ابنة المدير العام.
 حسن عويتي بدور أبو موفق، موظف يشكو دائما من شعر زوجته الغير مسرح.
 أحمد خليفة بدور عبد العظيم واوية، موظف يقوم بتدريس طلاب عنده بالمديرية بالإضافة إلى إعطاء المعاملات إلى عامل البوفيه.
 نزار أبو حجر بدور صابر جابر، حارس المديرية الأحول.
 جرجس جبارة بدور موظف يخاف كثيرا من المدير العام.
 سامر المصري بدور خطيب مها.
 عبد الحميد خليفة بدور عمار، موظف بالفرعية ينوي سرقة مواد متلفة.
 رياض شحرور بدور أبو زاهر، ولديه خزانة فيها مواد تموينية بمكتبه.
 عبد السلام الطيب بدور أبو إياد، مراجع لديه معاملة.
 محمد طرقجي بدور مراجع كبير بالعمر.
 غسان مكانسي بدور مدير المحاسبة بالشركة.
 مأمون الفرخ بدور فرحان موظف.
 حسن اسرب بدور مدير الفرعية بدلا من أكرم.
 حسين صيداوي بدور مهندس كهرباء بالفرعية يترشح لبعثة.
 فهد السكري بدور زياد الحسن، أمين الصندوق الجديد بالفرعية.
 سمير الحكيم بدور مدير البوفيه بالفرعية يشك بأمر المدير العام.
 ليلى بقدونس بدور موظفة تحلم بعريس.
 نجاح سفكوني بدور مدير المخفر.
 داود الشامي بدور مسعود البوفيه.
 وليد العاقل بدور عامل البوفيه.
 عصام عبه جي بدور أبو حسام، خطيب مها ولديه شركة مقاولات.
 سحر فوزي بدور زوجة أبو حسام، أخت أميرة زوجة المدير العام.
 عبد المولى غميض بدور لبيب، رئيس المرآب.
 جمال شقدوحة بدور ماجد، صديق طارق ابن المدير العام.
 ايمان الجابر بدور سكرتيرة المدير العام.
 ميادة الرهونجي بدور سكرتيرة أكرم.
 محمد خاوندي بدور أبو رعد، سمسار بالشركة ويضرب المدير العام بوجهه.
 رضوان قنطار بدور مراجع من حمص.
 فاضل وفائي بدور مراجع من حلب.
 عبد السلام غيبور بدور مروان، الميكانيكي.
 طريف الايوبي بدور شرطي.
 حسام تحسين بك بدور مراجع غني.
 ناصر الشلبي بدور أبو حاتم، مراجع.
 عبد الوهاب الحسكي بدور أبو حامد، أمين المستودع.
 تاج الدين ضيف الله بدور مساعد أبو حامد، ويشترك معه في حرق المستودع.
 رندة عيد بدور دلال، أخت المدير العام.
 محمد آل رشي بدور ابن أخت المدير العام.
 محمد خير التقي بدور أبو موظف يعمل في الشركة. نتيجة لخدمة المدير له يقرر أن يهدي المدير سلة بيض وهو مصر على ذلك.
 مهند قطيش بدور مواطن يتقدم لمسابقة توظيف بالشركة وهو مواطن معه واسطة.
 رافي وهبي بدور لؤي المنحوس، وهو متسابق بلا واسطة.
 سليم تركماني بدور شرطي، يظهر في الحلقة الأخيرة.
 البير حلال بدور والد شاب يتم دهسه بسيارة.
 احمد مسالخي بدور صاحب شقة المخرج وحيد.
 علا عباس بدور زميلة طارق بالجامعة، وهي تحبه حب من طرف واحد.
 رجاء يوسف بدور امرأة من المجتمع المخملي، وهي امرأة تلاحق المدراء من أجل الفضائح.
 خالد تكلة بدور صحفي.
 نضير لكود بدور الوزير.

اقرأ أيضا
 يوميات مدير عام 2 إنتاج 2011.

المراجع

وصلات خارجية

مسلسلات تلفزيونية كوميدية سورية

يوميات مدير عام (مسلسل)


The papillary muscles are muscles located in the ventricles of the heart.  They attach to the cusps of the atrioventricular valves (also known as the mitral and tricuspid valves) via the chordae tendineae and contract to prevent inversion or prolapse of these valves on systole (or ventricular contraction).

Structure
There are five total papillary muscles in the heart; three in the right ventricle and two in the left.  The anterior, posterior, and septal papillary muscles of the right ventricle each attach via chordae tendineae to the tricuspid valve.  The anterolateral and posteromedial papillary muscles of the left ventricle attach via chordae tendineae to the mitral valve.

Blood supply
The mitral valve papillary muscles in the left ventricle are called the anterolateral and posteromedial muscles.
 Anterolateral muscle blood supply: left anterior descending artery - diagonal branch (LAD) and left circumflex artery - obtuse marginal branch (LCX)
 Posteromedial muscle blood supply: right coronary artery - posterior interventricular artery (RCA)
The posteromedial muscle ruptures more frequently because it only has one source of blood supply, hence RCA occlusion can cause papillary muscle rupture.

Function
The papillary muscles of both the right and left ventricles begin to contract shortly before ventricular systole and maintain tension throughout. This prevents regurgitation—backward flow of ventricular blood into the atrial cavities—by bracing the atrioventricular valves against prolapse—being forced back into the atria by the high pressure in the ventricles.

Clinical significance
Papillary muscle rupture can be caused by a myocardial infarct, and dysfunction can be caused by ischemia. Both complications may lead to worsening of mitral regurgitation.

Additional images

See also
Trabeculae carneae

References

External links
 } — "Heart: The Right Atrioventricular (Tricupsid) Valve" (anterior, posterior, septal papillary muscles)
  — "Heart: The Left Atrioventricular (Mitral) Valve" (anterior, posterior papillary muscles)
 } — "Right atrioventricular bundle branch, anterior view"
 Definition of Papillary muscle
 MedicineNet Search Results

Cardiac anatomy

Papillary muscle


Glenea magdelainei é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae.

Referências

Borneo catalog 2005

magdelainei

Glenea magdelainei


Petenaea, monotipski biljni rod smješten u vlastitu porodicu Petenaeaceae, dio reda Huerteales. jedina je vrsta P. cordata iz Gvatemale, Belizea i Meksika.

P. cordata  je veliki grm ili drvo koje naraste do deset metara visine. Nekada je uključivano u porodice Elaeocarpaceae i Tiliaceae (sinonim za Malvaceae), dok je porodica opisana tek 2010

Izvori

Huerteales

Petenaea


Les BARONS est le club omnisports qui regroupe l'ensemble des équipes sportives qui représentent le Séminaire de Sherbrooke, un collège privé de la ville de Sherbrooke, au Québec.

C'est plus de 40 équipes, soit environ 500 élèves, dans une dizaine de sports qui défendent fièrement les couleurs de leur institution.

En 2007, 2009 et 2013, le Réseau du sport étudiant du Québec a attribué au Séminaire de Sherbrooke le titre provincial d'« école ayant le plus contribué au développement des activités physiques et sportives », à la suite de la construction et de la rénovation de trois gymnases, d'une palestre, d'une piscine, d'une salle de conditionnement physique et d'un plateau extérieur.

Temple de la Renommée
Depuis 2016, la direction des Barons introduit annuellement un ancien athlète ayant porté les couleurs du club.

Jean-Benoît Jubinville
Porteur de ballon étoile des Barons lors de la première saison de l'équipe de football collégiale en 1988, l'athlète a réussi, en deux saisons, à emmener le club jusqu'en finale du Bol d'Or. Il jouera deux saisons avec les RedMen de McGill avant de devoir brusquement arrêter sa carrière de joueur, à la suite d'une blessure au cou.

C'est alors que commence sa carrière d'entraîneur. En 1997, après seulement cinq saisons à la barre de l'équipe juvénile de football des Barons, il réussit à enfin mettre la main sur le si convoité Bol d'Or. Trois ans plus tard, en 2000, il parvient à répéter l'exploit de nouveau, toujours avec les Barons. À quatre reprises, au cours de ses huit années à la barre des Barons, il parvient à emmener l'équipe en pole position de la ligue.

En 2003, il devient l'entraineur des Volontaires du Cégep de Sherbrooke et met la main sur quatre Bol d'Or consécutifs, soit de 2006 à 2009, avant de se retirer en 2011, à la suite de soucis de santé.

En 2016, il est devenu le tout premier membre du Temple de la Renommée des Barons et est aujourd'hui le premier directeur des sports francophone de l'Université Bishop's.

Jacques Chapdelaine
 a toujours eu un grand talent en sports. Avant de commencer le football, il jouait au hockey et son talent lui a même permit de se faire repêcher en 1971 par les Castors de Sherbrooke, une ancienne équipe de la LHJMQ. N'ayant malheureusement pas pu se faire une place dans l'équipe, Chapdelaine rejoint alors l'équipe collégiale AAA du College Champlain et domine son niveau, si bien qu'en 1983, il a été repêché par les Lions de la Colombie-Britannique, dans la LCF.

Après une carrière de sept saisons dans lesquelles il a évolué avec les Lions, les Alouettes, les Tiger-Cats et les Stampeders, Chapdelaine devient entraineur des Gaiters de l'université Bishop's. Au fil des saisons, ses talents se font remarquer et après être passé par l'Université Laval, par les Stampeders, les Eskimos, et les Roughriders, il devient l'entraineur-chef des Alouettes de Montréal pendant les saisons 2016 et 2017.

Durant sa grande carrière d'entraineur, il a remporté une Coupe Vanier (avec l'Université Laval) et trois Coupes Grey, en tant qu'entraîneur adjoint avec les Stampeders et les Lions.

Notes et références

Club omnisports au Canada

Barons du Séminaire de Sherbrooke


المضخم هو نبيطة الكترونية ترفع الجهد الكهربائي أو التيار أو تزيد من سعة الإشارة (مطال الإشارة) عن طريق استقبال إشارة المدخل وتضخيمها فتنتج إشارة أكبر في المخرج. ويُستعمل المضخم في اتصالات اللاسلكي والإذاعة كما يستعمل بكثرة في المستقبلات الضعيفة. تدعى العلاقة بين إشارة المدخل وإشارة الخرج بدالة النقل والنسبة بين سعتي الإشارتين كسب المضخم أو معامل التضخيم.

أو بمعنى آخر :

مطال جهد المخرج = الكسب * مطال جهد المدخل

أو:

معامل التضخيم =مطال جهد المخرج/مطال جهد المدخل

و يعتمد معامل التضخيم أو الكسب على مقاومتي الدخول والخروج في الدارة.

هو عبارة عن دائرة إلكترونية تزيد من قوة الإشارة باستخدام مصدر طاقة خارجي

انظر أيضًا
 مكبرات
 تخميد
 معامل التخميد
 مولد نبضات
 محول تضمين

المراجع

استحداثات 1906
إلكترونيات استهلاكية
إلكترونيات صوتية
جيتار كهربائي
دارات إلكترونية
دارات تشابهية
مضخمات

مضخم


إنت عمري فيلم مصري من إنتاج عام 2005.

قصة الفيلم
يوسف مهندس شاب ناجح متزوج من امرأة جميلة ولديه ابن عمره ستة سنوات، يعيش حياة مستقرة حتى يعلم أنه مصاب بمرض السرطان، فيرفض مصارحة اسرته الصغيرة ويذهب للعلاج بمفرده وهناك يقابل راقصة باليه تعاني من نفس المرض، يقع في حبها ويصبح علاجهما هو الحب حتى تعلم زوجته وتجد نفسها امام اختيار صعب، هل تترك زوجها مع حبيبته الجديدة حتى ينجح العلاج أم تمارس حقها كزوجة تريد الحفاظ على زوجها حتى وهو مريض.

بطولة
 هاني سلامة
 منة شلبي
 نيللي كريم
 هشام سليم
 رجاء الجداوي
 عبد الرحمن أبو زهرة
 أحمد خميس
 محمد رجب

ردود النقاد
لاقى الفيلم ردود فعل سلبية من النقاد واعتبره الكثير دون المستوى، ويقول الناقد السينمائي طارق الشناوي إن «الخط الدرامي للفيلم لم يتعمق في فكرة فلسفة الموت التي يقدمها وكيفية مقاومة الإنسان للإحساس باقتراب النهاية». واتفقت معه الناقدة أمينة الشريف في أن الفيلم أقل من مستوى تمثيل مصر في المسابقة الرسمية لمهرجان القاهرة، إلا أنها اعتبرت السيناريو «يقدم فكرة جديدة في التغلب على المرض بالحب والإرادة وهذا المفهوم الذي طرحه المخرج يشكل نوعية جديدة في الإخراج بالنسبة له عن فيلمية السابقين العاصفة ووزواج بقرار جمهوري».

واعترفت الشريف بأن الأداء التمثيلي كان «محدودا بالنسبة لبطل الفيلم هاني سلامة حيث كان ايقاعه بطيئا وكذلك بالنسبة للفنانة منة شلبي التي تقوم بدور الزوجة في حين أن أداء نيللي كريم جاء متنوعا وغنيا».

وعابت الناقدة نهاد إبراهيم من صحيفة الشرق الأوسط نص السيناريو الضعيف ولامت المخرج في خلق فيلم سطحي وكتبت: « المشكلة الكبرى في فيلم أنت عمري هي تغلب منطق الاستسهال التام على كل شيء، بداية من الأوراق التي اكتفت بطرح مجرد عناوين قضايا مؤثرة تستدر العطف والدموع من دون أن تستكمل باقي الطريق وتجتهد في الإبداع».

أشاد الناقد أحمد عبد الفتاح في جريدة الرياض بالمخرج خالد يوسف في تقديم حالة سينمائية بعيدة عن المشهيات التجارية، لكنه انتقد نص الفيلم حيث كتب: «المشاهد يشعر وكأن أبطال الفيلم يتسولون التعاطف من كم الدموع التي أغرقت عيونهم، فلا يوجد مقطع في الفيلم يخلو من الدموع، فضلاً عن ضعف جمل الحوار التي لم تكن في مستوى الحالة».

روابط خارجية

مصادر

أفلام مصرية إنتاج 2005
أفلام منة شلبي
أفلام نيللي كريم
أفلام هاني سلامة

إنت عمري (فيلم 2005)


Bundesliga 2017-2018 a fost cel de-al 55-lea sezon de Bundesliga, eșalonul superior al fotbalului din Germania. Sezonul a început pe 18 august 2017 și s-a încheiat pe 12 mai 2018.

Stadioane și locații

Personal și sponsori

Schimbări de antrenori

Clasament

Rezultate

Statistici

Golgheteri

Hat-trick-uri

Portari cu meciuri fără gol primit

Note explicative

Note

Sezoane Bundesliga
2017 în fotbal
2018 în fotbal

Bundesliga 2017-2018


Beskytterens dilemma er en dansk kortfilm fra 1968 instrueret af Jørgen Ekberg efter eget manuskript.

Medvirkende

 Benne Arvidsen
 Jørgen Ekberg
 Anne-Lise Gabold
 John Larsen

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 1968

Beskytterens dilemma


Poliplasti su vrsta polimernih materijala. Naziv u trgovini za poliplaste je plastika. Prije su nazivani i plastičnim masama. Dijelimo ih na dvije skupine s obzirom na ponašanje tijekom preradbe i prema njihovim uporabnim svojstvima. Poliplaste obično rabimo kao konstrukcijske materijale. Prema ponašanju tijekom preradbe i prema svojim uporabnim svojstvima dijele se na plastomere i duromere. Rijetkost je da se polimerne tvari rabe u izvornu obliku nastalom u polimerizaciji. Primješavaju im se brojni dodatci (aditivi), koji im znatno bitno poboljšavaju neka svojstva pa postaju tehnički uporabljivi. Nekim se plastomerima dodaju omekšavala (plastifikatori). Mogu im se dodavati i ojačala.

Izvori

Polimeri

Poliplast


Ecilda Paullier ist eine Stadt in Uruguay.

Geographie
Ecilda Paullier befindet sich auf dem Gebiet des Departamento San José in dessen Sektor 5 in der Cuchilla Pavón. Der Ort liegt im Südwesten San Josés nahe der westlich gelegenen Grenze zum Nachbardepartamento Colonia, die dort vom Arroyo Cufré gebildet wird. Unmittelbar südöstlich befindet sich der Ort Scavino. Weitere Ansiedlungen in der Nähe sind das am Río de la Plata gelegene Boca del Cufré im Südwesten, La Boyada in südöstlicher Richtung sowie im Westen Colonia Valdense und Nueva Helvecia. Wenige Kilometer südlich entspringt der zum Einzugsgebiet des Arroyo Pavón zählende Arroyo Sauce. Nördlich Ecilda Paulliers fließt der Arroyo Escudero. Die Entfernung zu Montevideo beträgt rund 100 Kilometer, bis nach Buenos Aires sind es etwa 150 Kilometer Luftlinie.

Geschichte
Auf den 16. Mai 1883 datiert die Gründung von Ecilda Paullier, das zunächst als Santa Ecilda von europäischen Einwanderern als landwirtschaftliche Siedlung errichtet wurde. Den Gründungsvertrag mit der Regierung schloss dabei an jenem Tag der aus Frankreich stammende Federico Paullier, auf dessen Frau Ecilda Capdevilla de Paullier der Name zurückzuführen ist. Ab 1886 bewirtschafteten die Brüder Paullier von ihrer dort gelegenen Estancia "Escudero" die Gegend. Die heute noch erhaltene, als nationales Erbe (Patrimonio Nacional) klassifizierte Cabaña Paullier bildete dabei den Kern der Ansiedlung und wurde später zum Wahrzeichen Ecilda Paulliers. Bald darauf wurde auch ein Telegrafenamt vor Ort eingerichtet. Ein später durch die Paulliers gemeinsam mit Pedro Risso begonnenes Unternehmensprojekt, dass die Einfuhr von Hartholz aus Paraguay zum Gegenstand hatte, scheiterte auch durch die Revolutionswirren des Jahres 1896. In der Folge versteigerte die Banco de Londres den Grundbesitz. Nachdem infolge des Ley No. 3.748 am 6. April 1911 noch unter der Bezeichnung Santa Ecilda der Ort als Pueblo (Dorf) klassifiziert wurde, erfolgte am 17. November 1964 durch das Ley No. 13.299 die Zuerkennung der Bezeichnung Villa. Im Jahr 2012 wurde mittels Gesetzesinitiative die Ernennung zur Ciudad (Stadt) eingeleitet.

Infrastruktur
Durch den Ort führt die Ruta 1, auf die dort an ihrem Kilometerpunkt 102 die Ruta 11 trifft.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von Ecilda Paullier beträgt 2.585 (Stand: 2011), davon 1.299 männliche und 1.286 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Ecilda Paullier (PDF; 106 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento San José

Ecilda Paullier


Apodolirion, biljni rod iz porodice zvanikovki, dio je podtribusa Haemantheae. Postoji nekoliko vrsta (6) raširenih po JužnojAfrici, sve su lukovičasti geofiti.

Vrste
 Apodolirion amyanum D.Müll.-Doblies
 Apodolirion bolusii Baker
 Apodolirion buchananii (Baker) Baker
 Apodolirion cedarbergense D.Müll.-Doblies
 Apodolirion lanceolatum (Thunb.) Benth. & Hook.f. ex B.D.Jacks.
 Apodolirion macowanii Baker

Izvori

Amaryllidoideae

Apodolirion


Un réfrigérateur à énergie solaire ou réfrigérateur solaire est un réfrigérateur fonctionnant à l'énergie directement fournie par le soleil de type photovoltaïque ou thermique.

Les réfrigérateurs à énergie solaire sont conçus pour garder au frais les denrées périssables telles que la viande et les produits laitiers sous les climats chauds et servent notamment à conserver des vaccins à  température de conservation.

Ils sont généralement utilisés dans des endroits hors réseau électrique publique.

Histoire
À l'Exposition universelle de Paris de 1878, l'ingénieur Augustin Mouchot présente le moteur Mouchot et remporte une médaille d'or pour ses travaux, notamment la production de glace à l'aide de la chaleur solaire concentrée.

Les réfrigérateurs solaires ont été introduits dans les pays en voie de développement pour réduire l'utilisation de glacières à absorption alimentées au kérosène ou au gaz, qui sont les dispositifs les plus courants. Celles-ci sont utilisées pour le stockage des vaccins et les usages domestiques dans les zones d'alimentation électrique faible ou inexistante. Ces glacières sont responsables de la production de grandes quantités de dioxyde de carbone car elles brûlent un litre de kérosène par jour, ce qui d'autre part nécessite un approvisionnement constant en carburant coûteux et malodorant. Elles peuvent également être difficiles à régler, geler accidentellement des médicaments ou provoquer la perte d'aliments sains. L'utilisation du kérosène comme combustible est aujourd'hui largement déconseillée pour trois raisons : le coût récurrent du combustible, la difficulté de maintenir une température précise et le risque de provoquer des incendies.

En 2019 a été produit un réfrigérateur portable, grand public, à énergie solaire utilisant un compresseur sans balai, une batterie au lithium et des panneaux solaires. Cet appareil permet de garder les aliments et les boissons au frais sans glace et peut également recharger un téléphone.

Technologie
Les réfrigérateurs solaires possède une couche d'isolation épaisse et un compresseur fonctionnant sur courant continu. Traditionnellement, les réfrigérateurs et les refroidisseurs de vaccins à énergie solaire utilisent des panneaux solaires pour la production d'électricité et des batteries au plomb pour la stocker pendant les jours nuageux et la nuit pour continuer à assurer leur service. Ces réfrigérateurs sont coûteux et nécessitent des accumulateurs lourds qui ont tendance à se détériorer, en particulier dans les climats chauds, ou sont mal utilisées à d'autres fins. De plus, les batteries ont besoin d'entretien, doivent être remplacées environ tous les trois ans et constituent des déchets dangereux pouvant entraîner une pollution par le plomb. Ces problèmes plus les coûts plus élevés qui en résultent ont été des freins à l'utilisation de réfrigérateurs à énergie solaire dans les régions en voie de développement.

Au milieu des années 1990, la NASA a breveté un réfrigérateur à énergie solaire qui utilisait un matériau à changement de phase plutôt qu'une batterie pour stocker l'énergie. Des produits industriels actuels reprennent cette technologie et sont commercialisés pour stocker des denrées alimentaires et des vaccins. Les réfrigérateurs solaires à entraînement direct ne nécessitent pas de batteries, mais de l'énergie thermique solaire, qui est stockée chimiquement. Ces réfrigérateurs sont de plus en plus utilisés pour stocker des vaccins dans des zones reculées.

Usage
Les réfrigérateurs et d'autres appareils solaires à énergie solaire sont couramment utilisés par les personnes vivant hors réseau. Ils fournissent un moyen de préserver les aliments sans raccord au réseau électrique public. Les réfrigérateurs solaires sont de ce fait aussi utilisés dans les refuges et les camps comme alternative aux réfrigérateurs à absorption, car ils peuvent fonctionner en toute sécurité toute l'année. Ils maintiennent des fournitures médicales à des températures appropriées dans des endroits éloignés et permettent le stockage temporaire du gibier chassé.

Articles connexes
 Les énergies renouvelables dans les pays en développement
 L'énergie solaire

Références

Énergie solaire
Réfrigération

Réfrigérateur à énergie solaire


Macrolidele reprezintă o clasă de compuși organici macrociclici cu grupă funcțională lactonă, care au atașate diferite dezoxi-zaharide (de exemplu, cladinoză și dezoazmină). Ciclurile pot fi constituite din 14 până la 16 atomi și pot conține atomi de oxigen sau de azot. Unele macrolide au proprietăți antibiotice și antifungice, iar de aceea sunt utilizate ca medicamente.

Istoric
Prima macrolidă descoperită a fost eritromicina, care a fost utilizată pentru prima dată în anul 1952. Eritromicina a fost folosită pe scară largă ca alternativă la tratamentul cu penicilină în cazul pacienților care prezintă alergie la aceasta sau în cazul infecțiilor penicilino-rezistente. Ulterior au fost dezvoltate prin semisinteză și alte macrolide, printre care se numără azitromicina și claritromicina. Acestea au fost proiectate în așa fel încât să poată fi absorbite mai ușor și să provoace mai puține efecte secundare (eritromicina produce reacții secundare la nivel gastrointestinal la majoritatea pacienților aflați sub tratament).

Utilizări medicale
Antibioticele macrolidice sunt utilizate în tratamentul infecțiilor cauzate de bacterii Gram-pozitive (precum Streptococcus pneumoniae) și limitat pentru cele produse de bacterii Gram-negative (precum Bordetella pertussis, Haemophilus influenzae). Spectrul de activitate al macrolidelor este mai extins decât cel al penicilinelor, fiind astfel utilizate ca alternativă pentru pacienții cu alergie la acestea. Majoritatea tulpinilor de streptococi, pneumococi, stafilococi și enterococi sunt sensibile la macrolide. În plus, spectrul este extins și pe Legionella pneumophila, Mycoplasma, Mycobacteria, unele specii de Rickettsia și Chlamydia.

Mecanism de acțiune

Antibacterian
Macrolidele sunt inhibitori ai biosintezei proteice bacteriene, și se crede că acest efect se datorează blocării acțiunii peptidil-transferazei care are rolul de a lega catena peptidică în alungire de următorul aminoacid (efect similar cu cel al cloramfenicolului). De asemenea, macrolidele inhibă procesul de translație de la nivel ribozomal. Un alt mecanism propus este cel de disociere prematură al peptidil-ARNt de pe ribozom.

Cu alte cuvinte, antibioticele macrolidice se leagă reversibil de situsul P al subunității 50S a ribozomului bacterian, având un efect bacteriostatic. Moleculele se concentrează activ în leucocite, fiind astfel transportate direct la locul producerii infecției.

Imunomodulator

Exemple

Antibiotice

Azitromicină
Claritromicină
Eritromicină
Fidaxomicină
Josamicină
Midecamicină
Oleandomicină
Roxitromicină
Spiramicină
Troleandomicină

Ketolide
Sunt analogi macrolidici cu funcție cetonică:
Telitromicină - prima ketolidă aprobată
Cetromicină
Solitromicină

Macrolide non-antibiotice
Imunosupresoare: tacrolimus, pimecrolimus și sirolimus

Antifungice
Sunt macrolide polienice cu acțiune antifungică:
 Amfotericină B
 Natamicină
 Nistatină

Note

Vezi și
 Antibiotic
 Antifungic
 Lincosamide
 Streptogramine

Macrolidă


El término Catania puede hacer referencia a:

Geografía
 La provincia italiana de Catania.
 La ciudad italiana de Catania.
 El municipio italiano Militello in Val di Catania.
 La localidad italiana Gravina di Catania.
 La localidad italiana San Gregorio di Catania.
 El Golfo de Catania.
 La Llanura de Catania.

Deporte
 El equipo de fútbol Calcio Catania.
 El equipo de baloncesto Grifone Catania.
 El equipo de waterpolo Associazione Sportiva Orizzonte Catania.

Personajes
 La virgen Águeda de Catania.
 El tirano Mamerco de Catania.
 El bajo español Julio Catania (1921-2002).

Lugares
 La Universidad de Catania.
 El aeropuerto Catania-Fontanarossa.

Historia
 La Batalla de Catania.

Catania (desambiguación)


Das Krankenhaus Lehe in Bremerhaven-Lehe, Wurster Straße 49/Eckernfeldstraße 5, war von 1906 bis 1976 ein Krankenhaus und wurde danach Sitz des Gesundheitsamts sowie später auch von anderen städtischen Dienststellen.

Das Ensemble wurde 2010 unter Bremer Denkmalschutz gestellt.

Geschichte

Vorgeschichte

In der Kreisstadt Lehe gab es bis zum Anfang des 20. Jahrhunderts eine sehr schlechte Krankenversorgung. In den Armenhäusern, zuerst 1865 am Leher Markt, dann 1872 an der Wurster Straße am Stadtrand das Kösters Höhren (heute Marie-von-Seggern-Heim), wurden die Kranken versorgt. Der Aufenthalt kostete 15 Groschen am Tag.

1877 wurde ein "Krankenhaus" mit nur sechs Betten in Bremerhaven eingerichtet. Später mussten Kranke zum 1882 errichteten Krankenhaus an der Bogenstraße ausweichen. 1887 konnten schon 61 Kranke gepflegt werden.

Klinikneubau
1892 wurde über eine Erweiterung des Hospitals oder einen Neubau nachgedacht. Der Flecken Lehe hatte 1905 bereits 31.826 Einwohner aber erst von 1904 bis 1906 wurde nach Plänen des Stadtbaumeisters Heinrich Lagershausen das Krankenhaus Lehe errichtet und am 1. September 1906 eröffnet. Erster ärztliche Leiter war Dr. Adolf Heß. Fast zeitgleich waren in der Gemeinde Geestemünde ein Krankenhaus in der Hartwigstraße (1. März 1905) und in Bremerhaven das katholische St.-Joseph-Hospital in der damaligen Wilhelmstraße – heute Wiener Straße (20. Dezember 1904) entstanden.

Das zweiflügelige Krankenhaus mit drei Hauptgeschossen wurde für 120 Betten erbaut. Das Gebäude wurde von der Straße zurückversetzt in eine Parklandschaft gebaut, die sich an der Rückseite fortsetzte. Das Gebäude im Stil des Historismus ist durch zahlreiche Vor- und Rücksprünge gegliedert, die für viel Licht und gute Lüftung sorgten. Eine einfache Gestaltung mit einem Wechsel zwischen Putz- und rotsteinsichtigen Ziegelflächen sorgt für die Gliederung. Übergiebelte Risalite im Stile märkischer Neogotik, die in der Trauflinie von Rotsteinbögen eingefasst werden, steigerten den Entwurf.

Aus hygienischen Gründen vom Haupthaus getrennt, lag an der Eckernfeldstraße das eingeschossige Isolierhaus, dass von 1908 bis 1909 um ein Geschoss erhöht wurde. Die  benachbarte Waschküche mit der Desinfektion und die Leichenhalle waren an der Abbestraße. Die Leichenhalle, mit einer Maßwerkrose im Giebelfeld, hat eine sakrale Note und war früher mit Buntglasfenstern verziert.

1906 stand das Krankenhaus noch abseits von den Wohngebieten am Flötenkiel. Nur wenige Häuser standen an der Wurster Straße. Die Wohnsiedlung auf dem Eckernfeld und das kleine Villenviertel an der Wurster Straße entstanden erst nach Errichtung der Klinik.

1909, nach der Vergrößerung des Isolierhauses, erhöhte sich die Bettenzahl auf 150. Das Krankenhaus umgab ein Gartenpark mit einem durchgehenden Rundweg.

Weitere Entwicklung
1929 erfolgte nach Plänen von Stadtbaurat Wilhelm Kunz eine erhebliche Verlängerung des Haupthauses durch das Röntgen-Institut. Der Anbau aus der Zwischenkriegszeit ist ebenfalls sehr sachlich gestaltet. Zwei Eingangsportale haben eine klassizistische Formensprache. Der neue Haupteingang zur Wurster Straße ist mit einer Figurengruppe in dunkelbrauner Majolika versehen. Im Vestibül (Vorhalle) befinden sich gut erhaltene, hochwertige Fliesenausstattungen.

Der Bau einer eingeschossigen Augenklinik, die inzwischen wieder abgebrochen ist, folgte 1972.

Neue Nutzung
Das Krankenhaus wurde 1976 geschlossen, nachdem die Stadt das  Zentralkrankenhaus Reinkenheide (heute Klinikum Bremerhaven) eröffnet hatte. Das Krankenhausgebäude wurde Sitz des Gesundheitsamts und danach auch von anderen städtischen Dienststellen wie dem Umweltschutzamt.

Literatur
 Gerhard Dörks: Das öffentliche Gesundheitswesen. In: Bremerhaven heute. 1964.
 Harry Gabcke, Renate Gabcke, Herbert Körtge, Manfred Ernst: Bremerhaven in zwei Jahrhunderten. (Band I bis III von 1827 bis 1991.) Nordwestdeutsche Verlagsgesellschaft, Bremerhaven 1989/1991, ISBN 3-927857-00-9 / ISBN 3-927857-37-8 / ISBN 3-927857-22-X.

 Jessica Pannier: Parktor, Bootshaus, Oberrealschule und Co., Wie Stadtbaumeister Heinrich Lagershausen das Gesicht Lehes prägte. Bd. 25 der Veröffentlichungen des Stadtarchivs Bremerhaven, Bremerhaven 2019, S. 70–82, ISBN 978-3-923851-33-1.

Weblinks

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Bremerhaven
Bremerhaven im 20. Jahrhundert
Ehemaliges Krankenhaus in der Freien Hansestadt Bremen
Bauwerk in Bremerhaven
Bauwerk des Historismus in Bremerhaven
Bauwerk des Rundbogenstils in der Freien Hansestadt Bremen
Gegründet 1906
Aufgelöst 1976
Lehe (Bremerhaven)

Krankenhaus Lehe