Soad Hosny ( , 26 de janeiro de 1943 - 21 de junho de 2001) foi uma atriz egípcia nascida no Cairo. Ela era conhecida como a " Cinderela do cinema egípcio " e uma das atrizes mais influentes do Oriente Médio e do mundo árabe. Ela ascendeu ao estrelato no final da década de 1950, atuando em mais de 83 filmes entre 1959 e 1991 com crédito de 9 filmes nos 100 maiores filmes da história do Cinema Egípcio. A maioria de seus filmes foi filmada nas décadas de 1960 e 1970. Sua última aparição na tela foi no filme de 1991, The Shepherd and the Women, dirigido por seu ex-marido, Ali Badrakhan.

Início de vida
Soad Muhammad Kamal Hosny nasceu no distrito de Bulaq, no Cairo, Egito, filho de Mohammad Hosni, um notável calígrafo islâmico, e sua segunda esposa, uma egípcia, Gawhara Mohamed Hassan.

Seu pai era descendente de curdos, nascido em Damasco, depois na Síria otomana, que emigrou para o Egito aos 19 anos. Seus pais se divorciaram e sua mãe se casou novamente, com um egípcio, Abdul Monem Hafeez, com quem teve mais seis filhos, dando assim a Soad e suas duas irmãs nada menos que 14 meio-irmãos.

Após a separação e divórcio de seus pais, quando Soad tinha cerca de quatro anos, seu pai retornou a Damasco, levando seus filhos com ele. A família permaneceu em Damasco por vários anos antes de finalmente retornar ao Cairo. Após o retorno de sua família ao Egito, seu pai comprou uma casa no distrito de Khan el Khalili, no Cairo.

A casa de seu pai era conhecida como "a casa dos artistas" porque os principais artistas de todo o mundo árabe visitavam regularmente a casa de Hosni no Cairo para aulas e interação social com o mestre calígrafo. Seu pai, cuja produção artística incluía a produção de quadros para filmes mudos e capas de livros, era bastante conhecido na comunidade artística. Vários de seus filhos se tornaram artistas performáticos. A meia-irmã de Soad, Najat, era atriz e cantora. Seu meio-irmão, Ezz Eddin Hosni (1927–2013), era compositor de música e ensinou música e canto de Soad e Najat. Outro irmão, Sami Hosni tornou-se violoncelista, designer de joias e também calígrafo. enquanto outro irmão, Farooq, era pintor e sua filha Samira também era atriz.

Carreira

Aos três anos de idade, ela começou sua carreira quando cantou no popular programa de TV infantil egípcio, Papa Sharo, um programa popular apresentado pelo proeminente apresentador de programas infantis Mohamed Shaaban. Seu trabalho incluiu uma ampla gama de gêneros – desde comédias leves e romances até sátira política. Sua estreia no cinema foi em Hassan e Nayima (1959). Ela é creditada por atuar em filmes com as estrelas do cinema egípcio mais notáveis, como Omar Sharif, Salah Zulfikar e Rushdy Abaza. Seu papel mais conhecido foi o de uma estudante universitária que se apaixonou por seu professor no filme Watch Out for ZouZou de Hassan El Imam (1972).

Outros créditos cinematográficos importantes incluem seus papéis em Dinheiro e Mulheres (1960), de Hassan Al-Imam, ao lado de Salah Zulfikar, com quem ela estrelou ao lado também no sucesso comercial; Nomeação na Torre (1962) de Ezz El-Dine Zulficar. No ano de 1964, ela estrelou ao lado de Nadia Lutfi em Só para Homens, de Mahmoud Zulfikar, o filme foi um sucesso de bilheteria onde ela interpretou o papel de uma garota disfarçada com aparência de homem para ter a oportunidade de trabalhar em um projeto de gás. Hosny estrelou Too Young for Love (1966) ao lado de Rushdy Abaza.

Em 1970, ela estrelou ao lado de Salah Zulfikar e Rushdy Abaza no filme político; Pôr do sol e nascer do sol (1970) de Kamal El Sheikh. Ela trabalhou em dois filmes com Youssef Chahine durante sua carreira começando com The Choice (1970), e pela quarta vez emparelhando com Salah Zulfikar em Those People of the Nile (1972). Em 1974, ela estrelou em Quem Devemos Atirar?, de Kamal El Sheikh ? (1974) ao lado de Mahmoud Yassin. Seu próximo papel foi uma estudante e ativista política, que foi torturada em Karnak (1975), o filme foi baseado no romance de Naguib Mahfouz. No filme Shafika and Metwali (1979) com Ahmed Zaki e People on the Top (1981) com Nour El-Sherif, ela transforma os números musicais em sátiras mordazes que dão voz aos oprimidos. Para este e seus outros papéis contundentes e politicamente relevantes, ela era vista como parte da intelligentsia.

Durante sua vida, ela era conhecida como a "Cinderela da tela". Ela estrelou filmes de todos os importantes diretores egípcios durante os anos 60 e 70 e interpretou mulheres em tramas complexas. Em sua carreira posterior, ela interpretou mulheres que foram abusadas ou vitimizadas. Devido a doença, ela se aposentou da atuação em 1991. A última aparição de Hosny na tela foi em O Pastor e as Mulheres.

Vida pessoal

Soad Hosny foi casado quatro vezes. Por volta de 1968, ela se casou com o diretor de fotografia Salah Kurayyem; o casamento durou cerca de um ano. Em 1970, Hosny casou-se com o cineasta egípcio Ali Badrakhan ; este casamento durou cerca de onze anos. Ela foi então casada com Zaki Fatin Abdel Wahab, filho de Fateen Abdel Wahab e Leila Mourad em 1981. Este casamento durou apenas cinco meses.  Rumores persistentes afirmam que seu primeiro casamento foi com o ator e cantor, Abdel Halim Hafez (1929-1977), popularmente conhecido como "al Andaleeb al Asmar" [o rouxinol bronzeado], com quem se acredita ter se casado em segredo. No entanto, sua família negou a veracidade de tais rumores.

Ela estava romanticamente ligada a várias celebridades, incluindo a estrela de cinema egípcia, Abdel Halim Hafez. Apesar de nunca usar um vestido de noiva em todos os seus casamentos, Hosni usou o vestido de noiva muitas vezes na tela através de seus filmes, e seu primeiro marido no cinema foi a estrela de cinema egípcia Salah Zulfikar em Dinheiro e Mulheres de 1960. O boato de seu casamento com Abdel Halim Hafez não foi o primeiro em sua vida. No final de 1962, um forte boato se espalhou na imprensa egípcia sobre seu casamento com Salah Zulfikar, que é um dos artistas masculinos mais emblemáticos de seu país de todos os tempos e era popularmente conhecido como "Fares al Ahlem" [o Cavaleiro dos sonhos], durante as filmagens. com Zulfikar em Encontro na Torre. As filmagens das cenas do filme começaram na Torre do Cairo, e a equipe continuou por duas semanas a bordo do navio Aida no Mediterrâneo, e após o término das filmagens, o boato de seu casamento com Salah Zulfikar se espalhou nos jornais e revistas da época. Zulfikar não esqueceu a natureza de seu trabalho anterior como policial e começou com seu senso de segurança para investigar a fonte do boato, para ter certeza de que o trabalhador de iluminação da equipe de filmagem era o dono do boato depois que um beijo foi filmado entre Zulfikar e Soad Hosny, onde o beijo durou três minutos, até que Zulfikar percebeu que eles demoravam muito e disse ao diretor de fotografia, "Pare", e assim o trabalhador construiu esse boato por causa do tiro, mas esse boato foi negado e mais tarde, as duas estrelas de cinema participaram de mais de um filme juntos. Seu quarto e último casamento foi com o roteirista Maher Awad.

Morte

Em 21 de junho de 2001, Soad Hosny morreu depois de cair da varanda do apartamento de sua amiga Nadia Yousri no prédio Stuart Tower, em Londres. Sua morte foi cercada por controvérsias, com as autoridades inicialmente falhando em fornecer detalhes de como ela caiu; uma omissão que alimentou a especulação da mídia e rumores de que sua morte pode ter sido um suicídio ou assassinato, em vez de acidental. O corpo de Soad foi levado de avião para o Cairo e seu funeral lá foi assistido por mais de 10.000 pessoas. Ela foi enterrada no terreno de uma família nos arredores do Cairo. Ela não teve filhos e deixou seu último marido, o escritor Maher Awad, com quem se casou em 1987.

Legado
Em 2013, a cineasta libanesa Rania Stephan usou trechos dos filmes de Hosny para recontar a história de Hosny e a história do cinema egípcio em Os Três Desaparecimentos de Soad Hosny. Foi apresentado na Semana de Arte de Berlim. Os Três Desaparecimentos é um importante arquivo que, seguindo a cronologia da carreira de Hosni, documenta simultaneamente os figurinos, cenários e estilos utilizados entre os anos 1950 e 1990, período que marcou o auge e o declínio do cinema egípcio.

Uma das canções de Hosny, "I'm going down to the Square" tornou-se um "hino" popular durante a Primavera Árabe de 2011.

Filmografia
Ela apareceu em mais de 80 filmes.

Referências

Nascidos em 1943
Atrizes do Egito

Soad Hosny


Fearless (Taylor's Version) je reizdanje Swiftinog albuma Fearless, koje je izašao 9. travnja 2021. U izdanju se nalaze sve pjesme s Fearless albuma ponovno snimljene sa svježim vokalima Swift, uključujući šest bonus pjesama koje nisu dospjele na album iz 2008. godine. Glavni singl, "Love Story" (Taylor's Version)", objavljen je 12. veljače 2021.

Album se sastoji od ponovno snimljenih verzija svih 19 pjesama s platinastog izdanja Fearlessa. "Today Was a Fairytale" i šest dodatnih pjesama "iz trezora" koje nisu uvrštene u Fearless. Rekreirajući instrumentaciju snimke iz 2008. godine, album su producirali Swift, Christopher Rowe, Jack Antonoff i Aaron Dessner. Od 26 pjesama, 12 ih je napisao isključivo Swift. Colbie Caillat, Maren Morris i Keith Urban daju svoj glas.

Swift je u ožujku 2021. godine objavila pjesmu You All Over Me s pjevačicom Maren Morris te je u travnju objavila i Mr. Perfectly Fine.

Pozadina
Swift je izdala svoj drugi studijski album, Fearless, 2008. godine s kritičkim i komercijalnim uspjehom. Distribuirala ga je američka izdavačka kuća Big Machine. Album je proveo 11 tjedana na vrhu američke ljestvice Billboard 200 i postao najprodavaniji album 2009. godine. Singlovi s albuma "Love Story" i "You Belong with Me", katapultirali su Swift u mainstream. Najnagrađivaniji country album u povijesti, Fearless je na 52. svečanosti osvojio četiri nagrade Grammy, uključujući i album godine, prvu od tri Swiftine pobjede u toj kategoriji. Album je certificiran za Diamond od strane Recording Industry Association of America, a zaslužan je za to što je otvorio Swift-in put da postane jedna od najvećih djela njene generacije.

2018. godine, nakon što je snimila šest studijskih albuma pod Big Machineom, Swift je istekao ugovor s izdavačkom kućom. Potpisala je novi ugovor s izdavačkom kućom Republic Records, koja je podružnica Universal Music Groupe. Godine 2019. Big Machine Records kupio je američki talent menadžer i poduzetnik Scooter Braun i njegova tvrtka Ithaca Holdings. Kao dio akvizicije, vlasništvo nad majstorima nad prvih šest studijskih albuma Swifta, uključujući Fearless, preneseno je na Brauna. Master je prva snimka audio snimke s koje se prave kopije za prodaju i distribuciju; vlasnik mastera, dakle, posjeduje sve kopije, poput digitalnih verzija za preuzimanje ili na streaming platformama, ili fizičkih verzija dostupnih na CD-ima i vinilnim pločama. U kolovozu 2019. Swift je otkazala kupnju i objavila svoju namjeru da ponovno snima svojih prvih šest studijskih albuma kako bi posjedovao njihove masterse.

U studenom 2020. Braun je masterse prodao Shamrock Holdingsu, američkoj tvrtki s privatnim vlasništvom u vlasništvu Disneyeve imovine, pod uvjetima stjecanja da će Braun i Ithaca Holdings i dalje imati financijsku korist od albuma. Swift je počela snimati albume u studenom 2020.

Produkcija
Swift je za "People" magazin rekla da nije bitno izmijenila lirski sadržaj, vokalne melodije i instrumentalne aranžmane snimke iz 2008. godine. Međutim, zvučne teksture su promijenjene u ponovnom snimanju. Dodala je da je temeljito proučila album kako bi preslikala svoje nove vokale sa svojim ranim vokalima. Swift je regrutirala članove svog starijeg turneja, koji su svirali instrumente na snimci 2008. godine, da učine isto za ovu novu verziju albuma.

Swift je također snimila dodatnih 6 pjesama koje do sada nisu nikada bile profesionalno snimljene te ih je uvrstala na album pod rednim brojevima 21 do 26. Na Pjesmama "You All Over Me" i "That's When", Swift je zatražila svoje glazbene prijatelje, Maren Morris i Keitha Urbana, da pjevaju s njom.

Popis pjesama

Kompilacije

Ljestvice

Izvori

Albumi Taylor Swift
Albumi iz 2021.

Fearless (Taylor's Version)


Genya Ravan (oprindeligt Genyusha Zelkovicz, født 19. april 1940 i Łódź, Polen), også kendt som Goldie, er en amerikansk rocksanger og -producer. Hun var forsanger i grupperne The Escorts, Goldie & the Gingerbreads og Ten Wheel Drive.

Goldie & the Gingerbreads var den første gruppe bestående udelukkende af kvinder, der fik en kontrakt med et af de store pladeselskaber, da de skrev kontrakt med Atlantic Records i 1964. Gruppen var på turné i Storbritannien, Vesttyskland og Frankrig med en række af især britiske 1960'er-grupper som The Rolling Stones, The Animals, The Beatles, The Yardbirds, The Hollies og The Kinks, og de spillede også mange koncerter i Nordamerika. Gruppen havde ikke den store succes på hitlisterne; deres bedste placering opnåede de med singlen "Can You Hear My Heart Beat", der nåede en 25. plads i Storbritannien. Omkring 1967-68 gik gruppen efterhånden i opløsning.

Ravan fortsatte sin musikalske karriere i gruppen Ten Wheel Drive, som hun var med til at danne i 1968. Gruppen udgav tre album, men fik aldrig sit store gennembrud. Ravan forlod Ten Wheel Drive i 1971, og hun udgav et soloalbum det følgende år. Den blev fulgt af flere, samtidig med, at Ravan begyndte at producere andre musikeres plader. Blandt de musikere, hun var producer for, var Dead Boys (debutalbummet), Ronnie Spector og
TriPod.

I de senere år har hun optrådt i en række koncertsammenhænge, og hun har lavet en række radioprogrammer, hvor hun har præsenteret kvindelige musikere.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Rocksangere fra USA
Musikproducere fra USA

Genya Ravan


Rayyanah Barnawi é uma pesquisadora biomédica e astronauta saudita, selecionada para a Axiom Mission 2 como Especialista de Missão pela ; sua seleção foi anunciada oficialmente em 12 de fevereiro de 2023.

Carreira
Ela possui bacharelado em ciências biomédicas pela Universidade de Otago. Também possui mestrado em Ciências Biomédicas pela , onde estudou a adesão de células-tronco de câncer de mama. Ela tem nove anos de experiência em pesquisa de células-tronco cancerígenas. Quando foi selecionada, ela estava trabalhando como técnica de laboratório de pesquisa no Hospital Especialista Rei Faisal e no Centro de Pesquisa em Riade. Espera-se que, como parte da missão, ela realize experimentos de missão em sua área de atuação. Com sua missão, ela se tornou na primeira mulher da Arábia Saudita a voar ao espaço.

Mulheres cientistas do século XXI
Astronautas da Arábia Saudita
72

Rayyanah Barnawi


El Vaticano es un organización política en el universo ficticio de Trinity Blood. Es una continuación histórica ficticia de la Ciudad del Vaticano. En el universo creado por Sunao Yoshida, este estado es el dominio temporal de la Iglesia católica, pero tiene divergencias con el estado real, muchas de ellas producto de exageraciones históricas, las cuales son muy comunes en Trinity Blood. En el tiempo del desarrollo de la historia, el Vaticano está gobernado por el papa Alessandro XVIII.

Estructura política y social

En la ficción de Sunao Yoshida (que posteriormente fue expandida en el manga y el anime), el Vaticano se ha convertido prácticamente en una potencia mundial hegemónica junto con el Reino de Albión y El Imperio. Todavía conserva para los asuntos religiosos la denominación de Santa Sede.

En la ficción, el Vaticano presenta una apariencia similar al estado actual, pero su dominio temporal es más extenso. Si bien la jefatura de estado está ejercida por el papa, la jefatura de gobierno está ejercida de facto por el Cardenal Francesco Di Medici.

Contrastes de los Vaticanos

En el universo de Trinity Blood el Vaticano presenta un gran contraste con el estado real y actual:
 Este estado aparenta ser más extenso que la Ciudad del Vaticano, pues domina toda la ciudad de Roma y gran parte de Italia, asemejándose a los históricos Estados Pontificios.
 El Vaticano encabeza una alianza conocida como Visión Santa, que representa al mundo humano opuesto a los vampiros del Imperio De La Verdadera Raza.
 El Sumo Pontífice es un preadolescente. En Trinity Blood no se demuestra que existan requisitos para ser papa.
 Las mujeres tienen un mayor poder dentro de la Iglesia Católica.
 El Vaticano vuelve a ser un estado temporal muy poderoso, siendo una de las tres potencias durante el transcurso de la historia de Trinity Blood.
 En el manga y el anime la Basílica de San Pedro es muy distinta a la actual.
 La Inquisición recuperó un papel importante dentro de la Iglesia.

Conflictos con El Imperio

Durante gran parte de la historia retratada en Trinity Blood, El Imperio y El Vaticano han tenido grandes conflictos e incluso llegaron al enfrentamiento armado en varias ocasiones. La razón principal del conflicto es la repulsión de los humanos del Vaticano hacia los vampiros y viceversa. Gracias a los esfuerzos de la emperatriz y de la Cardenal Catherina Sforza, ambos estados fueron aplacando el odio entre ellos y firmaron varios tratados de paz. Sin embargo, los esfuerzos pacifistas son frustrados por la actividad terrorista de la Orden Rosenkreuz en algunas ocasiones.

Personajes de Trinity Blood de El Vaticano

Véase también
 Orden Rosenkreuz

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Novela en castellano: Rage Against the Moon (RAM)
 Novela en castellano: Reborn on the Mars (ROM)
 Novela en inglés: Rage Against the Moon (RAM)
 Novela en inglés: Reborn on the Mars (ROM)
 Sitio oficial del manga en TokyoPOP
 Sitio oficial del manga en Kadokawa
 Sitio oficial del manga en Madman
 Icv2 Tokyopop to Publish 'Trinity Blood' Novels As Well as the Manga.

Trinity Blood

El Vaticano (Trinity Blood)


De aquí y de allá es un EP de la cantautora chilena Isabel Parra, hija de Violeta Parra, lanzado en 1971 por el sello discográfico DICAP, previamente al lanzamiento de su álbum del mismo año y del mismo sello, De aquí y de allá.

En la interpretación del tema «La compañera rescatable» participa la reconocida banda Los Jaivas, y en «Son de la loma» el músico de dicha banda Horacio Salinas.

Lista de canciones

Créditos
 Intérpretes
 Isabel Parra
 Los Jaivas: en tema 2.
 Horacio Salinas: en tema 4.

Referencias

EP de 1971
Álbumes de Discoteca del Cantar Popular
Álbumes de Isabel Parra
Álbumes en español

De aquí y de allá (EP)


Consola de sistem, consola computerului, consola root, consola operatorului sau pur și simplu consola, este o interfață de comunicare utilizator-sistem și reprezintă terminalul pentru implementarea textelor și administrarea mesajelor de sistem, în special pentru BIOS sau boot loader, pentru kernel, din sistemul init și pentru system loader.
Este un dispozitiv fizic alcătuit dintr-o tastatură și un afișaj, inițial fiind un terminal de text dar și un terminal grafic. Conceptul de consolă de sistem se generalizează ca fiind un terminal de computer determinat de console virtuale și terminal emulator.

Înainte de dezvoltarea consolelor de sistem alfanumerice de tip CRT, unele calculatoare precum IBM 1620, foloseau o mașină de scris fizică, iar primul computer programabil,Manchester SSEM, folosea o combinație de switch-uri electromecanice și un sistem de tip CRT pentru a evidenția funcțiile terminalului. Pentru minicomputerele, se folosea o consolă serială RS-232 pentru terminalele de tip DEC VT100. Sistemele mari cu acțiune limitată de tipul celor de la Sun Microsystems, Hewlett-Packard și IBM, încă folosesc console de tip serial, iar în instalații mari porturile consolelor se atașează multiplexelor sau la serverul multiport serial care îi permite unui operator să să conecteze la terminal.

În prezent, consolele seriale sunt folosite pentru a accesa sisteme tip headless cu ajutorul unui terminal emulator care rulează pe un laptop.

Sisteme de calcul

Consolă de sistem


ඉඩෝ භහසාව යනු විවිධ පසුබිම් වලින් එන පිරිස් හට යොදා ගත හැකි නිර්මාන කරනලද පොදු විකල්ප අන්ථ්‍යර්ජාතික භහසාවකි. එය නිර්මාණය කර ඇත්තේ ව්‍යාකරණ, අක්ෂර වින්‍යාස හා කෝෂවිද්‍යාව ඉතාමත් ක්‍රමවත් කරමින්, ඉගෙනීම හා පාවිච්චිය පහසු කිරීමටයි. මේ අයුරින් ඉඩෝ වර්ග කර ඇත්තේ අතිරේක අන්තර්ජාතික භහසාවක් ලෙසයි. එය එස්පෙරාන්ටීඩෝ යැයි, එස්පෙරාන්ටෝ වලින් බිඳි ආ භහසාවලින්, අතිශය ප්‍රසිද්ධියක් ඉසුලූ භහසාවකි.

එස්පෙරන්ටෝ භහෂාවේ ප්‍රත්‍යක්ශ දෝශ මග හැරීමට වූ ප්‍රථිසංස්කරණයක් ලෙස ඉඩෝ භාෂාව 1907දී නිර්මාණය විය. "ඉඩෝ" නම ඇති වුනේ එස්පෙරන්ටෝ වලම 'දරුවා' නැත්තම් දාරකයා යන තේරුමින්ය. එහි ආරම්භයට පසු, එස්පෙරන්ටෝ සමූහයෙන්ම දැවැන්ත රුකුලක් එයට ලැබුණි. නමුත් 1914දී ඉඩෝ භහෂාවට මහත් පරිෂ්‍රමයක් දැරූ ලුයී කොටුරාත් මහතාගේ අභාවයෙන් පසු එහි ජනප්‍රසාදය හීන වුනා. මේකට හේතු දෙකක් තිබුනා: මුලින්ම, තවත් ප්‍රථිසංස්කරණ සමඟ භාෂාව තවත් භේද වුනා; දෙවනුවෙන්, ජාත්‍යන්තර භාෂාවක් විදිහට ඉඩෝ යොදාගත හැකි යැයි යන්න නොදැනුවත්කම. මේ දෝෂ අන්තර්ජාලයත් සමඟ තුරන් වී යතැයි සමහරුන්ගේ මතය.

ඉඩෝ, ඉන්ග්‍රීසි භහසාව මෙන්, අකුරු විසිහයේ (26) ලතින් අකරාදිය යොදාගනී. එය ප්‍රංෂ, ඉතාලියානු, ස්පාඤ්ඤ, ඉංග්‍රීසි, ජැර්මාණු හා රුසියන් බසින් වචන අයත් කරගෙන ඇති අතර එස්පෙරාන්ටෝ භහසාව දන්නා කෙනෙකුට ඉතාමත් ලෙහෙසියෙන් තේරුම් ගත හැකිය.

The Little Prince හා Gospel of Luke ඇතුළු කෘථි රැසක් ඉඩෝ බසට පරිවර්ථනය වී ඇත. 2000 වර්ෂය වනවිට ඉඩෝ කථා කරන පිරිස 100-200 පමණ විය.

ඉතිහාසය
අථිරේක විශ්ව දෙවන බසක් හෝ නව බසක් නිර්මානය කිරීම යන සංකල්ප අළුත් ඒවා නොවේ. පළමුවන් ගොඩනැගුනු භාෂාව ලින්ගුවා ඉග්නෝටා (Lingua Ignota) නමින් හැඳින් වේ. එය දොළොස් වන සියවසේ නිර්මාණය කරන ලද්දකි. එහෙත් 1879යේ වොල්පියුක් බස නිර්මාණය වී ප්‍රචාරය කරන තෙක් මෙවැනි කෘත්‍රීම භාෂා පිළිබඳ නැඹුරුවක් බොහෝ දෙනෙක් තුල පැවතියේ නැහැ. 1887 වර්ෂයේ සිට එස්පෙරාන්ටෝ භාෂාව වඩාත් ප්‍රඡලිත වුනා. මීට අමතරව ලතින් සෛන් ෆ්ලෙක්සියොන් (Latino sine Flexione) සහ ඉඩියොම් නිවුට්‍රල් (Idiom Neutral) භාසා එකතු වුනා. මේ කාල පරිච්ඡේදයේදී ප්‍රංෂ ගණිතඥ්ඥ ලුයී කුතුරාට් "අථිරේක අන්තර්ජාථික භාෂාවක් සම්මත කරගැනීමට නියෝත මණ්ඩලයක්" (Delegation for the Adoption of an International Auxiliary Language) පත් කළා.

ඩිගිටල් යුගය
තවමත් ඉඩෝ භහසාව ඉගෙනීමට උද්‍යෝගී පිරිස් ඇති අතර, අන්තර්ජාලය ඔස්සේ මෙම බස තව තවත් ප්‍රඡලිත වෙනවා. Yahoo! සමඟ ඉඩෝ ඉගෙන ගැනීමට එහි "Idolisto" නැමැති කණ්ඩායමක් පෙනී සිටී. එයින් විසි හතර දෙනෙකුගේ සාම්පලයකින් 54% 2002-2005 වසර වලත්, 32% 1990-2002 දක්වාත්, 8% ඊට පෙර සිටමත් ඉඩෝ බස ඉගෙන ගනිමින් සිටි බව වාර්ථා වේ.

වෙනස් කම්
1922 වසරේ සිට වෙනස්කම් කීපයක්ම ඉඩෝ හට ඇතුලත් කර තියෙනවා.

ස්වර විද්‍යාව
ඉඩෝ හට පණකුරු ශබ්දාණු පහක් තිබේ. [e] හා [ɛ] පණකුරුද [o] හා [ɔ] පණකුරුද භාෂාව පරිශීලී කරන්නාගේ කැමැත්ත මත මාරු කළ හැකිය. /au/ හා /eu/ වචන මූලයන්හීදී සංයුක්ත ස්වර වන අතර උපසර්ග ලෙස භාවිතා වෙද්දී වෙනස් නොවේ.

අක්ෂර වින්‍යාසය

ව්‍යාකරණ

වෙනත්

යොමුව

ඉඩෝ භහසාව


15th Army or Fifteenth Army may refer to:

 15th Army (Wehrmacht), a formation of the German Army during World War II
 Fifteenth Army (Japan), a formation of the Imperial Japanese Army during World War II
 Japanese Fifteenth Area Army, a formation of the Imperial Japanese Army during World War II
 15th Army (People's Republic of China), former name of the Chinese People's Liberation Army's 15th Airborne Corps
 15th Army (RSFSR)
 15th Army (Soviet Union)
 15th Army Group, a combined formation of the United Kingdom and United States armies during World War II
 Fifteenth United States Army, a formation of the United States Army during World War II

See also
XV Corps (disambiguation)
15th Division (disambiguation)
15th Group (disambiguation)
15th Wing (disambiguation)
15th Brigade (disambiguation)
15th Regiment (disambiguation)
15 Squadron (disambiguation)

Fifteenth Army


The Green Line is a  light rail line in Dallas, United States, operated by the Dallas Area Rapid Transit authority (DART).  The US$1.7 billion project opened in phases, starting in 2009.  It operates in addition to the , , and Orange lines.

Route
The southern terminus of the line is currently at Buckner in southeast Dallas near Buckner Boulevard.  The line runs northwest to Fair Park Deep Ellum, before turning west and running through downtown Dallas.  After leaving West End station, the line turns north, running parallel to Interstate 35 past the American Airlines Center.  The line then heads northwest, providing service to Southwestern Medical Center, Love Field, and the cities of Farmers Branch and Carrollton, terminating at North Carrollton/Frankford station in Carrollton. Much of the northern end of the line runs in the right of way of the former Missouri–Kansas–Texas Railroad (which was established by the Dallas and Wichita Railroad).

Trinity Mills Station, near the northern terminus, provides a connection with the A-train line run by the Denton County Transportation Authority (DCTA). This line connects Denton to Carrollton, with stops in Lewisville and Highland Village.  The commuter train may stop in other Denton County cities, should they choose to join the DCTA.

History

Construction
On February 9, 2007, a trench collapsed during construction on the line killing one construction worker.
On March 12, 2007, the City of Dallas officials and DART made an agreement to make Burbank Station (formerly Love Field Station) a surface-level facility after a long debate of whether or not to make it an underground station.
Effective June 17, 2007, the Live Oak exit on  (U.S. Route 75) was closed until 2009, as part of the Green Line Rail construction around the Bryan/Hawkins intersection. Two bridges in that area were removed and roads were lowered to street level.
On June 8, 2009, full-speed tests of the Green Line were conducted successfully with local officials and members of the media aboard.  The route of the test included the four stations, then still under construction, that joined the DART light rail system in September 2009.

Opening
The Green Line began operation on September 14, 2009, with a route from downtown Dallas southeast to Fair Park; this short route was scheduled to open in time to service the 2009 State Fair of Texas. On December 6, 2010 the line extended further to Pleasant Grove, as well as continuing northwest from Victory Station to Farmers Branch and Carrollton; both extensions, completing the Green Line.

Future plans
The D2 Subway is planned to be implemented in 2028 and will reroute the Green Line's western terminus over the former Blue Line's tracks to terminate at UNT Dallas Station.

Stations

Daily Service
Listed from east to west and south to north

References

External links

 Full DART System Map
 DART Expansion Plans
 Denton County Transportation Authority

Dallas Area Rapid Transit light rail lines
Passenger rail transportation in Texas

Green Line (Dallas Area Rapid Transit)


Kazuyuki Toda (født 30. december 1977) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2001||10||0
|-
|2002||10||1
|-
!Total||20||1
|}

Eksterne henvisninger

 Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2002

Kazuyuki Toda


دزهيدا  هي مدينة في جمهورية بورياتيا في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4854   نسمة.

مراجع

أنهار بورياتيا
مدن بورياتيا

دجيدا


Der Toad River ( für "Kröten-Fluss") ist ein etwa 180 km langer rechter Nebenfluss des Liard River im Nordosten der kanadischen Provinz British Columbia.

Der Toad River wurde nach den zahllosen großen Kröten benannt, welche zu Beginn des 19. Jahrhunderts an seinem Ufer von den Pelzhändlern beobachtet wurden. John McLeod von der Hudson's Bay Company reiste den Fluss im Jahre 1831 aufwärts und beschrieb die vorgefundenen Kröten.

Die Ureinwohner nannten den Fluss "Tsal-eh-chesi".

Flusslauf
Der Toad River entspringt in den Muskwa Ranges im äußersten Norden der Rocky Mountains auf einer Höhe von etwa . Er fließt überwiegend in nördlicher und nordöstlicher Richtung. Dabei durchfließt er den Muncho Lake Provincial Park und mündet schließlich in den Liard River. Der Liard River ist ein Nebenfluss des Mackenzie River, der zum Arktischen Ozean fließt.

Der Toad River entwässert ein Areal von etwa 7150 km². Der mittlere Abfluss liegt bei ungefähr 107 m³/s. Im Juni und Juli treten die größten Abflüsse auf.

Ein Flussabschnitt des Toad River befindet sich im Muskwa-Kechika Management Area.

Weblinks

 Toad River. Geographical Names of Canada

Einzelnachweise

Fluss in den Rocky Mountains
Northern Rockies Regional Municipality

Toad River


Alişuuri İlköğretim Okulu, resmi kaynaklara göre 1906 yılında eğitime başlayan ve Balıkesir'in en eski ilköğretim okulu. Altıeylül İlköğretim Okulu ile birleştirilip şehirdışına taşınması gündemdedir.

Tarihçe
Alişuuri İlköğretim Okulu 1906 yılında eğitim hayatına başlamış olup Balıkesir ve Türkiye'nin en köklü okullarından birisidir. Balıkesir'de meydana gelen büyük deprem sonunda yıkılmış olup yerine yeni binası inşa edilmiştir.

Bugün okulun girişinde okulun tarihi kitabesi de mevcuttur.

Alişuuri İlköğretim Okulu, 1862 yılında Alişuuri Efendi tarafından yaptırılan bu bina 1897'de meydana gelen bir depremle yıkılmıştır.

1906 yılında Kadı Abdülhalim Bey, yıkılan binanın yerine ahşap olarak yenisini yaptırmıştır. Yeni binaya önce "Yeni Medrese" sonra "Darül Hilafetül Aliye" adı verilmiştir. Türk Kurtuluş Savaşı yıllarına kadar bu binada eğitim öğretime devam edilmiştir. Kurtuluş Savaşı başında Balıkesir Kongreleri burada yapılmıştır. 1920 yılından büyük zafere kadar "Millî Alay Karargahı ve Sevkıyat Dairesi" olarak kullanılmıştır.

1923 yılından sonra eğitim ve öğretime tekrar açılmıştır. İlk olarak İmam Hatip Okulu daha sonra Hacıilbey İlkokulu adını almıştır. Alişuuri İlkokulu adını 1935 yılında almıştır. Kadı Abdülhalim Beyin yaptırdığı bu bina yıkılarak yeniden inşa edilmiştir.1969 yılında Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı'nca yeniden Alişuuri İlkokulu olarak hizmete açılmıştır. Bu şekilde 62 yıl hizmet vermiştir.

İlköğretimin sekiz yıla çıkartılması ile birlikte 1997-1998 Eğitim ve Öğretim Yılından itibaren "Alişuuri İlköğretim Okulu" olarak hizmet vermeye devam etmektedir.

İsmini veren şahıs

Alişuuri Efendi; Balıkesir eşrafından olup Osmanlı genelinde de tanınan bir din adamıdır. Eski Karesi vilayetinde vakıf kurmuş; bu vakfa zeytinlikler, arsalar tahsis etmiştir. Bu vakıfın sonucu Alişuuri Mektebi doğmuştur. Bugünkü Alişuuri İlköğretim Okulu'nun olduğu yer eskiden vakfın bir parçasıydı ve Yıldırım Camii'den İbrahim Ağa Camii'ne olan alan Alişuuri mektebine bırakılmıştı.

Bugünkü Alişuuri İlköğretim Okulu'nun girişinde mezarı bulunmaktadır.

Türk Kurtuluş Savaşı esnasında Balıkesir'in savunulmasında yer almış 41 kişi arasında Alişuuri Bey isminde bir zat daha bulunmakla birlikte bununla bir ilgisi yoktur.

Alişuuri Efendi

(? –1869)

Din Bilgini. Zamanın çeşitli bilginlerinin yanında eğitim gördükten sonra, hocalarının destek ve özendirmesi ile İstanbul'a giderek öğrenimini burada tamamladı. 1841-1852 arasında İstanbul'da çeşitli medreselerde müderrislik yaptı. Balıkesir'e dönerek, medrese ve kitaplıklar yaptırdı. Birçok yeni öğrenci yetiştirdi. Ali Şuuri Efendi, Balıkesir'de imar işine de öncülük etti. Halk arasında "Koca Müftü" olarak tanındı ve sevildi.
Yapıtları: Sebha'i Sıbyan, Kâşife.

Tarihi Önemi

Bu okula tarih önem vasfı kazandıran husus ise, Ege ve ahalinde düşman karşısında nasıl hareket edileceğini belirlemek amacıyla toplanan ve telgraflarla Atatürk tarafından da takip edilen "Balıkesir Kongreleri"nin yapıldığı yerdir.

1920 yılından büyük zafere kadar "Millî Alay Karargahı ve Sevkıyat Dairesi" olarak kullanılmıştır.

Adres

 Adres: Alaca Sokak, Hisariçi Mahallesi/Balıkesir
 Tel: 0.266.2431756

Yerleşke

Alişuuri İlköğretim Okulu, betonerme bir yapıda olup tek bir binadan teşkil olmaktadır. Önünde küçük bir bahçesi vardır. Okul, üç kattan oluşmaktadır; zemin kat, giriş katı ve ikinci kat.
Okul bahçesi çocukların oyunları için uygun büyüklükte değildir. Balıkesir Belediyesi çevrede bulunana baraka tipindeki dükkânlarını yıkarak çocuklara oyun sahası kazandırma çalışmaları yapmaktadır.

Etkinlikler

Alişuuri İlköğretim Okulu "halkoyunları" ve "masa tenisi" branşlarında Türkiye çapında büyük başarılara imza atmıştır.Bu sırada büyük emekler harcanmıştır

Halkoyunları

Alişuuri İlköğretim Okulu Balıkesir'de Balıkesir Yöresi Halkoyunlarının gelişmesi için destek veren okulların başında gelmektedir. Okulumuzda halkoyunları faaliyetlerinin başlangıcı 1960'lara kadar gitmektedir. 1991 yılında tüm öğrenci, öğretmen ve velilerin ortak katkılarıyla ilk halkoyunları kıyafetleri yaptırılmıştır. Alişuuri İlköğretim Okulu'na halkoyunları adına başka önem kazandıran olay ise; Balıkesir çapında Türkiye finallerine katılan ilk okul olmasıdır.

 1993 yılında il yarışmalarına katılmış, Balıkesir Yöresi Oyunlarıyla 2. olmuştur.
 1996 yılındaki il yarışmalarına katılmış, Balıkesir Yöresi Oyunlarıyla 3. olmuştur.
 1997 yılındaki il yarışmalarında Balıkesir Yöresi Oyunlarıyla 2. olmuştur.
 1998 yılındaki il yarışmalarında Manisa Yöresi Oyunlarıyla 3. olmuştur.
 1999 yılındaki il yarışmalarında Balıkesir Yöresi Oyunlarıyla 1. ve 2. olmuş; Tekirdağ'da düzenlenen grup yarışmalarında 1. olmuş; Ordu'da düzenlenen Türkiye finallerine katılmıştır.
 2000 yılındaki il yarışmalarında Balıkesir Yöresi Oyunlarıyla 1. olmuş, Eskişehir'de düzenlenen grup yarışmalarında 1. olmuş; Sivas'ta düzenelenen Türkiye finallerine katılmıştır.
 2002 yılındaki il yarışmalarında Balıkesir Yöresi Oyunlarıyla 2. olmuştur.
 2007 yılındaki il yarışmalarında Balıkesir Yöresi Oyunlarıyla 1. olmuş, Bolu'da düzenlenen grup yarışmalarında 1. olmuş; Giresun'da düzenlenen Türkiye finallerinde ise 5. olmuştur.

Masa Tenisi

2001-2002 Öğretim Yılında Masa Tenisi Müsabakalarında Balıkesir 1. olmuş, Kayseri'de yapılan Türkiye Finalinde Erkekler Kategorisinde 64 takım arasında Türkiye 9.su olmuştur.

Alişuuri İlköğretim Okulu Masa Tenisi Ekibi, Muğla'da yapılan Minik Kız ve Minik Erkekler Türkiye Finalinde Türkiye 5.si olmuşlardır.

Lokma Günü

Her yıl Mayıs ayında Alişuuri İlköğretim Okulu Okul Aile Birliği Müderris Alişuuri Efendi'nin ruhuna lokma yaparlar.

Okul Aile Birliği

Okul Aile Birliği Faaliyet Alanı

Okul aile birliği 24 kasım öğretmenler gününde öğretmenler için "yemek" tertip ederler. İlkbaharda bayan veliler için "çay" düzenlenir. Mayıs ayında "kermes" tertip edilir, Yine Mayıs ayında Müderris Alişuuri Efendi ruhuna "lokma" dökülür. Ailelerin ve öğretmenlerin katıldığı "balo" olarak adlandırılan genelde Ocak ayında yapılan okul gecesi düzenlenir. Yardıma muhtaç öğrenciler ile ilgilenilir.

Mezunlar

Alişuuri ilköğretim okulunda günümüze kadar onbinlerce kişi mezun olmuştur. Türkiye genelinde 100 yılını dolduran nadir eğitim kurumlarından biri olan bu okul için mezunların birbirleriyle irtibat kurmaları ve okul için çalışmalar yapmaları gerekmektedir. Bu hususta mezunlar derneği kurma çalışmaları devam etmektedir. Ayrıca Facebook'ta mezunlar buluşuyor.

100. yıl

Okulun resmi kayıtlara göre kuruluş tarihi 1906'dır. 2006 yılında 100. yılını doldurmuştur.

Web Siteleri
 eski sitesi
 yeni sitesi

Balıkesir ilinde bulunan ilköğretim okulları

Alişuuri İlköğretim Okulu


In military terms, 74th Division may refer to:

 74th Division (People's Republic of China), 1949–1952; later the 70th Motorized Infantry Brigade
 74th Division (2nd Formation)(People's Republic of China), 1969–1976
 74th (Yeomanry) Division,  a Territorial Force infantry unit of the British Army in the First World War
 74th Infantry Division (United States)
 74th Rifle Division (Soviet Union), see list of infantry divisions of the Soviet Union 1917–57

See also

 List of military divisions by number

74th Division


El 72º Batallón Aéreo de Reemplazo (72. Flieger-Ersatz-Abteilung) fue una unidad de la Luftwaffe de la Alemania nazi.

Historia
Fue formado el 1 de noviembre de 1938 en Detmold, a partir del 14.º Batallón Aéreo de Reemplazo. El 1 de abril de 1939 es reasignado al I Batallón de Instrucción del 72º Regimiento de Instrucción Aérea.

Referencias
 WW2 - 72. Flieger-Ersatz-Abteilung

Luftwaffe (Wehrmacht)
Batallones aéreos de reemplazo
Unidades militares alemanas de la Segunda Guerra Mundial

72.º Batallón Aéreo de Reemplazo


Avrupa Hava Seyrüsefer Güvenliği Örgütü (EUROCONTROL); öncelikli amacı Avrupa hava trafik yönetimini geliştirmek olan uluslararası bir örgüttür. Merkezi Brüksel'de bulunan örgütün 39 üyesi bulunmaktadır.

EUROCONTROL amacını Avrupa bölgesinde güvenli, verimli ve çevre dostu hava trafik operasyonlarını sağlayabilmek için üye devletleri desteklemek olarak tanımlar. EUROCONTROL devletler, seyrüsefer hizmet sağlayıcıları, sivil ve askerî kullanıcılar, havaalanları, havacılık endüstrisi, profesyonel örgütler ve diğer ilgili Avrupa kuruluşlar ile iş birliği içinde; kısa, orta ve uzun dönem Avrupa hava trafiği stratejileri planlamakta, geliştirmekte ve koordine etmektedir. Ana aktiviteleri seyrüsefer hizmet operasyonları, stratejik ve taktiksel yönetim, hava kontrolör eğitimi, hava sahalarının bölgesel denetimi, yeni ve güvenli teknoloji ve prosedürlerin geliştirilmesi ve de hava seyrüsefer ücretlerinin toplanmasıdır.

Üye ülkeler
Üye oluş sırasına göre AB üyesi EUROCONTROL üyeleri:
Belçika, Lüksemburg, Hollanda, Fransa, Almanya, İngiltere, İrlanda, Portekiz, Yunanistan, Malta, Kıbrıs, Macaristan, Avusturya, Danimarka, Slovenya, İsveç, Romanya, Çekya, İtalya, Bulgaristan, Hırvatistan, Slovakya, İspanya, Finlandiya, Polonya, Litvanya

Üye oluş sırasına göre AB üyesi olmayan EUROCONTROL üyeleri:
Türkiye, İsviçre ve Norveç

Kaynakça

Dış bağlantılar
 http://www.eurocontrol.int
 http://www.eurocontrol.fr

Havacılık kuruluşları
Hava Navigasyon Güvenliği Örgütü
1963'te kurulan kuruluşlar

Eurocontrol


රේඛා යන වෙදිකා නාමයෙන් බොහෝ දෙනා හඳුනන භානුරේඛා ගනේසන් (1954 ඔක්තෝම්බර් 10 උපත ලැබූ) ඇය, තමිල් නාඩුවෙන් ඉන්දීය බොලිවුඩ් සිනමාවට බිහි වූ නිළියක වේ.

රංගනයේ බහුශ්‍රැත වූ ඇය, ඛුබ්සූරත් (Khubsoorat) චිත්‍රපටයේ පාසල් සිසුවියකගේ චරිතය සහ ඛූන් භාරි මාන්ග් (Khoon Bhari Maang) චිත්‍රපටයේ තීරණාත්මක ප්‍රතිහිංසක චරිත වෙනුවෙන් දෙවතාවක් හොඳම නිළියට හිමි ෆිල්ම් ෆෙයා සම්මානයෙන් පිදුම් ලද්දීය. උම්රාඕ ජාන් සාම්ප්‍රදායික වේශ්‍යාවකගේ චරිත නිරූපණය වෙනුවෙන් හොඳම නිළියට හිමි ජාතික සම්මානයද හිමි කර ගත්තාය. 1970 දශකයේ සහ ඉන් පසුවද ඇය ඉන්දියාවේ සුප්‍රසිද්ධ සංකේතයක් ලෙස ඉන්දීය මාධ්‍යයන් විසින් සලකනු ලැබීය.

40 වසරක සිනමා දිවිය තුළ චිත්‍රපට 180කට වඩා ඇය රංගනයෙන් දායක වී ඇත. ඇයගේ සිනමා දිවිපෙවෙත තුළ ජනප්‍රියභාවය අවස්ථා කිහිපයකදීම ඔප්නැංවීමට සමත් වූ අතර ඇය හිමිකරගත් තත්ත්වය දිගින් දිගටම පවත්වා ගැනීමේ හැකියාවද ඇය සතු විය. ඉන්දියානුවන් සමාන්තර සිනමාව ලෙස හඳුන්වන, මුඛ්‍යධාරාව සහ කලාත්මක සිනමාව යන දෙවිදියෙහිම දස්කම් පෑ ඇය ආර්ථික වශයෙන් සාර්ථක වූ අතරම ඇයගේ සුවිශේෂී දක්ෂතා වෙනුවෙන් අවස්ථා කිහිපයකදීම දැඩි ප්‍රශංසාවට ලක් විය.

රේඛා


تعتبر وسائل النقل في اليابان من أحدث وأرقى المواصلات في العالم، حيث يصرف عليها كميات طائلة من الاستثمارات سنويا.

يبلغ طول شبكة الطرق المعبدة في اليابان حوالي 1.2 مليون كيلومتر وهي تعتبر أهم وسائل النقل  تكون قيادة السيارات في اليابان على جهة اليسار من الطريق. هناك شبكة واحدة من الطرقات السريعة تربط المدن الرئيسية وتعمل بنظام جمع الرسوم على المداخل.

هناك عشرات من شركات السكك الحديدية اليابانية المتنافسة على سوق نقل الركاب الإقليمي والمحلي، منها على سبيل المثال، 7 شركات جيه آر مؤسسة كينكيتسو، سكة حديد سيبو، وشركة كيو. في كثير من الأحيان تملك هذه الشركات مكاتب عقارات أو مجمعات تجارية بجانب المحطات التابعة لخطوطها. كما هناك نحو 250 قطار شينكانسن فائق السرعة تربط المدن الرئيسية. تعرف جميع القطارات خاصة ووسائل النقل عامة بالتقيد بمواعيدها.

هناك 173 مطار، يعد مطار هانيدا أكبر المطارات المحلية، ويعتبر أكثر مطارات آسيا ازدحاما. وأكبر البوابات الجوية الدولية هي مطار ناريتا الدولي الذي يخدم منطقة طوكيو، ومطار كانساي الدولي الذي يخدم منطقة أوساكا، كوبه، كيوتو، ومطار تشوبو المركزي الذي يخدم منطقة ناغويا. وتشمل أكبر الموانئ ميناء ناغويا، ميناء كوبه، وميناء يوكوهاما.

النقل بالسكك الحديدية

تعتبر خطوط السكك الحديدية في اليابان من الوسائل الرئيسية لنقل الركاب، وخاصة لنقل عدد كبير من الأفراد بسرعة عالية بين المدن الكبرى والمواصلات إلى أماكن العمل في المناطق المزدحمة. تغطي مجموعة من سبع شركات اليابان للسكك الحديدية التي كانت مملوكة للدولة في السابق حتى عام 1987 معظم أنحاء اليابان. كما أن هناك خدمات للسكك الحديدية تشغلها شركات القطاع الخاص وشركات تابعة للحكومات المحلية، أو شركات ممولة من جانب كل من الحكومات الإقليمية والشركات الخاصة. تشتهر القطارات اليابانية بوصولها في الوقت المحدد. أكبر خمس محطات في اليابان هي (محطة شينجوكو، محطة إكه-بوكوكور، محطة شيبويا ، محطة أوميدا ومحطة يوكوهاما) تخدم أكثر من مليوني راكب وسطيا في اليوم، مما يجعل اليابان أكثر بلد باستخدام السكك الحديدية للفرد الواحد.

يبلغ طول السكك الحديدية حوالي 23,670.7 كم تشمل خطوط مشغلة بالكهرباء تماما يبلغ طولها 2,893.1 كم بعرض سكة 1,435 ملم و 89.8 كم بعرض سكة ضيقة 1.372 ملم. وحوالي نصف المسافة 20,656.8 من قياس سكة 1,067 ملم، و 40 كيلومترا من قياس سكة 762 ملم تعمل بالكهرباء.

يعمل نظام مترو الأنفاق في فوكوكا ، كوبه، كيوتو ، ناغويا ، أوساكا ، سابورو ، سينداي، وطوكيو ويوكوهاما.

كان معظم الشعب الياباني يتنقل سيرا على الأقدام حتى الجزء الأخير من القرن التاسع عشر. حيث بني أول خط سكة حديد بين طوكيو ويوكوهاما في عام 1872. واليوم تمتلك اليابان واحدة من أكثر شبكات سكة الحديد تطورا في العالم. قطارات الشينكانسن هي القطارات عالية السرعة في اليابان. يعمل حوالي 250 قطار شينكانسن يوميا. أسرع قطارات الشينكانسن هي سلسلة N700 وسلسلة 500 نوزومي ، والتي تعمل على سرعة قصوى تبلغ 300 كلم / ساعة. تعرف قطارات الشينكانسن بدقة مواعيدها العالية، وأمانها المرتفع. حيث في عام 2003 ، كان متوسط التأخير اليومي لكل قطار على توكايدو شينكانسين حوالي 6 ثوان.

النقل بالطرقات

تملك اليابان حوالي 1.152.207 كيلو متر من الطرق مع 863.003 كلم (من بينها 6.114 كلم من الطرق السريعة) طرق ممهدة، بالإضافة إلى 289.204 كم من الطرق غير المعبدة (إحصاءات 1997). هناك شبكة واحدة للطرق السريعة يكون الدخول إليها عبر بوابات تربط المدن الرئيسية على جزيرة هونشو، وشيكوكو وكيوشو. في هوكايدو وجزيرة أوكيناوا هناك شبكتي طرق سريعة منفصلة عن الشبكة الرئيسية. في عام 2005 ، تحول شركات تحصيل الطرق السريعة التي كانت تابعة لهيئة الطرق العامة إلى شركات خاصة في الملكية العامة، وهناك خطط لبيع أجزاء منها. والهدف من هذه السياسة هو تشجيع المنافسة وخفض رسوم المرور.

توسع النقل الطرقي للركاب والبضائع والنقل بشكل كبير خلال عقد 1980 بسبب زيادة عدد ملاك السيارات الخاصة للسيارات بالإضافة إلى زيادة كبيرة في نوعية ومدى الطرق الوطنية. تنقل شركات الحافلات بما فيها شركة جيه آر باص الركاب لمسافات طويلة على شبكة الطرق السريعة. إضافة إلى الانخفاض النسبي في أسعار النقل في الباصات والمقاعد الفاخرة تقوم الحافلات بنقل الركاب بشكل رئيسي أثناء الليل عندما تكون خدمات النقل الجوي وخدمة القطارات متاحة على نطاق محدود.

نما قطاع الشحن السريع في عقد 1980 حيث سجل 274.2 مليار طن كيلومتر في عام 1990. يتولى الشحن الشاحنات في المقام الأول، حيث في عام 1990 قامت الشاحنات بنقل أكثر من 6 بلايين طن من الحمولات وهو ما يمثل 90 في المئة من حمولة الشحن المحلي ونحو 50 في المئة من كيلومترات النقل الوزني.

من أهم مشاريع البنية التحتية الكبيرة للطرقات في الآونة الأخيرة كان بناء جسر سيتو وطريق أكوا لاين على خليج طوكيو.

على الرغم من أن حوادث الوفيات بدأت تتناقص ويرجع ذلك جزئيا إلى تقييد أكثر صرامة لقوانين القيادة تحت تأثير الكحول إلا أنه في عام 2004 سجّلت 7,358 حالة وفاة على الطرقات اليابانية.

النقل الجوي

يوجد في اليابان العديد من المطارات. وأكبر البوابات الجوية الدولية هي مطار ناريتا الدولي الذي يخدم منطقة طوكيو، ومطار كانساي الدولي الذي يخدم منطقة أوساكا، كوبه، كيوتو، ومطار تشوبو المركزي الذي يخدم منطقة ناغويا. المنفذ الرئيسي للطيران الداخلي هو مطار طوكيو الدولي (مطار هانيدا) الذي يعتبر أكثر مطارات آسيا ازدحاما، بالإضافة إلى مطار أوساكا الدولي (مطار إيتامي) ، ومطار تشيتوسه الجديد خارج سابورو، ومطار فوكووكا.

شركتا الطيران الرئيسيتين هما شركة خطوط ؤول نيبون الجوية والخطوط الجوية اليابانية. بالإضافة إلى ذلك هناك شركات طيران أخرى تشمل سكايمارك، خطوط سكاينيت آسيا وغيرها.

كانت الرحلات الجوية الداخلية في اليابان على مر التاريخ على درجة عالية من التنظيم. حيث من عام 1972 والخطوط الداخلية الثلاثة (JAL, ANA, و JAS) كانت قد خصصت بعض الرحلات حيث تشترك JAL, ANA على الخطوط الرئيسية، وتتشارك ANA و JAS على الخطوط المحلية. كما أن JAL كانت تحتكر النقل على الخطوط الدولية حتى العام 1986. كانت أسعار تذاكر السفر بالطائرة توضع من قبل الحكومة حتى عام 2000، وعلى الرغم أنه كان بإمكان شركات الطيران تعديل مستوى الأسعار بحرية ابتداء من عام 1995 (حيث تم السماح بخصومات تصل حتى 50 ٪). اليوم تقوم شركات الطيران بتحديد الأسعار ولكن الحكومة ما زالت لديها القدرة على استخدام حق النقض بشأن الأسعار المرتفعة جدا.

النقل البحري

هناك 1770 كلم من الطرق المائية في اليابان.

هناك اثنان وعشرون ميناء رئيسي عينت كموانئ هامة من قبل وزارة الأراضي والبنية التحتية والنقل وهي تشيبا ، توياما ، هيميجي، هيروشيما ، كاواساكي ، كيتاكيوشو ، كوبه، كوداماتسو، موروران، ناغويا ، نييغاتا ، أوساكا ، ساكاي / سينبوكو، سينداي / شيغوما، شيميزو ، شيمونوسيكي ، طوكيو ، توماكوماي ، واكاياما ، يوكايتشي، ويوكوهاما.

تربط العبارات بين جزيرتي هوكايدو وهونشو، وأوكيناوا مع جزيرة هونشو وجزيرة كيوشو. كما تربط سفن أخرى أصغر الجزر الصغيرة مع الجزر الرئيسية. كما يوجد خطوط دولية لنقل الركاب إلى الصين، روسيا، كوريا الجنوبية وتايوان. يتناقص عدد ومرات النقل بالعبارات تدريجيا على الجزر الرئيسية بسبب تطور الطرق السريعة والجسور ولكن البعض منها لا يزال يعمل (حتى 2007).

خطوط الأنابيب
تملك اليابان 84 كيلومترا من الأنابيب لنقل النفط الخام، و 322 كم لنقل المنتجات النفطية، و 1،800 كم لنقل للغاز الطبيعي.

المراجع

النقل في اليابان


Ensembles

Ensemble Arbeitersiedlung Barbarahof
Die Wohnsiedlung ist im Ortsteil Wörth unweit des ehemals nordwestlich gelegenen Kohlenbergwerks als Teil einer heute stark baulich veränderten Großsiedlung im Jahr 1951 von der Bayerischen Berg-, Hütten- und Salzwerke AG, Kohlenbergwerk Peißenberg errichtet worden. Die Planung lag bei der Bauabteilung der Generaldirektion. Der Siedlungsbau erfolgte in einer Hochphase des Bergsbaus in Peißenberg und wurde durch Mittel des Marshallplans unterstützt.

Die Arbeitersiedlung Barbarahof besteht aus einer zur Selbstversorgung und Erholung dienenden großen Gartenanlage im Süden, um die herum zueinander versetzt mehrere Häuserzeilen meist mit Vorgärten angeordnet sind, und einer kleinen begrünten Hofanlage im Norden. Die Wohnhäuser sind zweigeschossige Verputzbauten mit knapp überstehenden Satteldächern, Schleppgauben, Fensterläden und Vordächern über den Hauseingängen. Die meisten Wohnhäuser weisen hofseitig rhythmisierend eingesetzte, geschoßübergreifende, hölzerne Balkonflacherker auf. Den Wohnhäusern sind Holzlegen zugeordnet. In der großen Gartenanlage ist nach Westen aus der Mitte gerückt und zur Straßenseite geöffnet die sogenannte Zentrale Holzlege ausgebildet, die einen annähernd quadratischen Hofraum umschließt. Während es sich hier um einen holzverschalten Ständerbau handelt, sind die anderen Holzlegenreihen Massivbauten mit einseitiger Holzverschalung. Als Verbindungsbauten der giebelständigen Wohnhauszeilen im Norden und als Häuserzeilen im Osten schließen sie im Verein mit den Wohnhausbauten und Einfriedungen die große Gartenanlage ab, so dass ein weitgehend geschlossener Hofraum entsteht.

Die Siedlung Barbarahof orientiert sich in ihrer Hofbildung deutlich an städtebaulichen Konzeptionen der Vorkriegszeit. Die aufgelockerte Struktur und die versachlichten Bauformen, die mit den hölzernen Balkonerkern und Fensterläden den Anschluss an den Heimatstil suchen, lassen den Einfluss der Moderne erkennen. Die Wohnsiedlung bildet damit ein wichtiges Zeugnis der Industriegeschichte und Bergarbeiterkultur Peißenbergs ebenso wie des konservativen Siedlungsbaus der Nachkriegsmoderne.

Aktennummer: E-1-90-139-2

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Peißenberg

|}

Andere Ortsteile

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Peißenberg

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Peissenberg
Baudenkmaler Peissenberg

Liste der Baudenkmäler in Peißenberg


"Republička nogometna liga Bosne i Hercegovine" je predstavljala ligu trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1979./80.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bilo "Jedinstvo" iz Brčkoga.

Ljestvica

 "Rudar Ljubija" (Prijedor) – iz mjesta Ljubija, ali djelovali i nastupali u Prijedoru

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Regionalna liga BiH – Jug 1979./80.

Vanjske poveznice

Izvori

 Dario Hamzić: Fudbalski klub "Rudar" Ljubija : 1928. – 1992., Rijeka, 2014., , str. 147-150
  Rajko Petrović, Sonja Petrović: Fudbalski klub "Radnik" Bijeljina : (1919-2003) , Bijeljina, 2010.,  (karton), str. 239-245
 Limun Papić, Tomo Marić: FK Kozara 1913-1988, Bosanska Gradiška, 1989., str. 214
 Milan Ždrale: FK "Jedinstvo"-Brčko (1919 - 1989), Brčko, 1989., str. 78
 forum.sportsport.ba, Vremeplov 4: Ligaška takmičenja od 1945-1992. godine, (prema raznim izvorima), objave od 11. ožujka 2011., pristupljeno 18. listopada 2017.

1979-80

1979-80

Republička nogometna liga Bosne i Hercegovine 1979./80.


Major-General Kouprasith Abhay (; apelidado 'Fat K'; 1926–1999?) foi um destacado líder militar do Reino do Laos durante a Guerra Civil Laociana. Descendente de uma família socialmente proeminente, sua carreira militar foi consideravelmente auxiliada pela influência deles. No início de 1960, foi nomeado para o comando da Quinta Região Militar, que incluía a capital do Laos, Vientiane. Afastado desse comando a 14 de dezembro por participação dúbia na Batalha de Vientiane, foi reconduzido em outubro de 1962. Exerceu o cargo até 1 de julho de 1971, controlando assim as tropas na capital e arredores. Ao longo dos anos, estaria envolvido de uma forma ou de outra nos golpes de 1960, de 1964, de 1965, de 1966  e de 1973. Seu serviço foi marcado por uma rivalidade mortal com outro general laosiano, Thao Ma; essa rixa foi a grande responsável pelas duas últimas tentativas de golpe contra o governo.

Depois que o governo real do Laos caiu para os comunistas em 1975, Kouprasith retirou-se para o exílio na França.

Notas

Referências
 Anthony, Victor B. and Richard R. Sexton (1993). The War in Northern Laos. Command for Air Force History. .
 Conboy, Kenneth and James Morrison (1995), Shadow War: The CIA's Secret War in Laos. Paladin Press. .
 Steiglitz, Perry (1990). In a Little Kingdom. M.E. Sharpe, 1990. ISBNs 0873326172, 9780873326179.
 Stuart-Fox, Martin (2008) Historical Dictionary of Laos. Scarecrow Press. ISBNs 0810864118, 978-0-81086-411-5.

Militares do Laos
Pessoas da Guerra Civil do Laos

Kouprasith Abhay


The year 1920 in architecture involved some significant events.

Events
 Construction of Welwyn Garden City in England begins with Louis de Soissons as architect and town planner.
 Edith Hughes establishes her own architectural practice, in Glasgow, the first British woman to do so.
 In the first issue of the Purist art magazine L' Esprit Nouveau co-founded by him, Charles-Édouard Jeanneret-Gris adopts the pseudonym Le Corbusier.

Buildings and structures

Buildings opened
 November 11 – The Cenotaph, Whitehall, London, designed by Edwin Lutyens.

Buildings completed
 Ajuria Enea, Vitoria-Gasteiz, Spain, designed by Alfredo Baeschlin.
 Coliseum Theatre (Kuala Lumpur), Malaysia.
 Hartford Times Building, Hartford, Connecticut, designed by Donn Barber
 Manitoba Legislative Building in Winnipeg, Manitoba, Canada.
 Oak Tower, Downtown Kansas City, Missouri, USA.
 Oslo Synagogue, Norway.
 Teatro Municipal (Lima), Peru.
 Bankstown Reservoir in Sydney, Australia

Awards
 AIA Gold Medal – Egerton Swartwout
 Olympic silver medal – Holger Sinding-Larsen of Norway for Project for a gymnastics school (no other medals awarded)
 RIBA Royal Gold Medal – Charles Louis Girault
 Grand Prix de Rome, architecture: Michel Roux-Spitz

Births
 January 23 – Gottfried Böhm, German architect (died 2021)
 July 16 – Peter Yates, English architect (died 1982)
 August 21 – Vincent Scully, American architectural historian (died 2017)
 September 2 – Romaldo Giurgola, Italian-American-Australian academic architect, professor and author (died 2016)
 October 21 – William Whitfield, English architect (died 2019)
 December 28 – Bruce McCarty, American architect (died 2013)

Deaths
 March 12 – Hermann Eggert, German architect (born 1888)
 May 17 – Jean-Louis Pascal, academic French architect (born 1837)
 May 18 – Frank Matcham, English theatrical architect and designer (born 1854)
 July 31 – Thomas Tryon, American architect (born 1859)
 October 22 – Ruggero Berlam, Italian architect (born 1854)

References

1920 in architecture


A depressão subtropical Issa foi um ciclone raro registrado no sul da África do Sul. O sistema de baixa pressão e o La Niña foram os responsáveis pelo maior morticínio registrado na África Austral nesta temporada até aqui, com ao menos 395 pessoas mortas pelas chuvas. Foi a décima-primeira depressão catalogada na temporada de ciclones no Índico Sudoeste de 2021-2022.

Entre 8 e 13 de abril de 2022, chuvas fortes no sudeste da África do Sul levaram a inundações mortais. Particularmente, as áreas atingidas foram por dentro e ao redor de Durban. Além das mortes, várias casas, incluindo estradas principais, transporte, comunicação e sistemas elétricos também foram destruídos pelas inundações, e esse dano prejudicou muito os esforços de recuperação e de socorro.

Antecedentes

Boletins da MFR e do JTWC
A MFR notou uma zona de distúrbio do clima perto da costa do sudeste do país em 12 de abril de 2022. O sistema se intensificou ao encontrar pouco cisalhamento do vento e temperaturas acima do normal no oceano, alcançando o status de "depressão subtropical". Como a tormenta, causou severos estragos, recebeu o nome Issa, o que foge do padrão definido, já que depressões por si só não são nomeadas. Um dia depois, em boletim não oficial, o JTWC informou que o ciclone se transformou em "tempestade subtropical", algo que a MFR não confirmou e manteve a classificação do sistema como depressão.

Fenômeno La Niña
Devido aos efeitos de uma La Niña, a África do Sul registrou precipitação acima da média em 2022. Em janeiro, muitas regiões experimentaram suas chuvas mais fortes desde que os registros confiáveis começaram em 1921. A África Austral, como um todo, experimentou vários ciclones tropicais devastadores e eventos de inundação no verão de 2021-2022.

Em 11 de abril, um ciclone subtropical se estabeleceu ao longo da costa leste da África do Sul. Seu fluxo no sentido horário trouxe ar úmido subtropicais em direção à nação, resultando em fortes chuvas em KwaZulu-Natal. A precipitação mais intensa caiu nos municípios de eThekwini, ILembe e Ugu. Durante o período de 8 a 12 de abril, a maior parte de KwaZulu-Natal viu mais de 50 mm (2,0 in) de chuva, com áreas costeiras registrando mais de 200 mm (7,9 in). Em um período de 24 horas de 11 a 12 de abril, o aeroporto de Virginia registrou 304 mm (12,0 in) de precipitação.

Estragos causados pela tormenta
As chuvas torrenciais causadas pela depressão, destruíram dezenas de casas, lavaram estradas e provocaram deslizamentos de terra. Em 13 de abril, foi anunciado que 59 pessoas foram mortas em KwaZulu-Natal, 45 em e Thekwini e 14 em iLembe; mas o número ainda pode aumentar já que algumas áreas ainda estão isoladas.

O primeiro-ministro de KwaZulu-Natal, Sihle Zikalala, afirmou que pelo menos 2 000 casas e 4 000 favelas foram danificadas ou destruídas. Cinco pessoas foram mortas em uma favela perto de Clare Estate. Uma mulher e três crianças morreram em Tongaat quando seu carro foi arrastado por um rio cheio. Duas pessoas morreram em Verulam quando sua casa desabou.

A estrada costeira N2 Highway sofreu vários alagamentos, com pontes destruídas. As pistas no sentido sul da N3 Highway, que liga Durban e Johannesburgo, foram fechadas devido a inundações e detritos.

A portuária Transnet suspendeu as operações em Durban. Isso ocorreu no início da noite de segunda-feira, 11 de abril, e um centro de comando composto pela companhia, clientes e operadores foi criado para monitorar as atividades no porto. As fortes chuvas danificaram as estradas que levam ao porto e à N3 que leva à cidade. O transporte para o porto também  foi suspenso. As empresas de transporte de carga foram instruídas a não enviar carga de transporte para Durban. No porto de Richards Bay, os terminais estavam operando, mas com capacidade limitada.

Uma represa operada pela empresa Eskom foi sobrecarregada pelo aumento das águas, tornando-a inoperável. O CEO da Eskom, Andre de Ruyter, anunciou na terça, 12 de abril, que apagões contínuos ocorreriam naquela noite devido a problemas na rede causados pelo excesso de chuvas. Na instalação de armazenamento por bomba de Drakensberg, detritos excessivos nas grades que protegem as turbinas precisavam ser limpos; e no esquema de armazenamento por bombeamento de Ingula, as barragens superiores e inferiores estavam em plena capacidade e o esvaziamento da barragem superior poderia resultar em inundações. Outros problemas em KwaZulu-Natal foram linhas de energia derrubadas e subestações inundadas.

Ocorreram danos na infraestrutura de telefonia móvel da província. A empresa Vodacom relatou 400 torres impactadas principalmente por quedas de eletricidade e inundações e problemas com conduítes de fibra inundados. Outra empresa, a MTN Group afirmou que 500 sites foram afetados por inundações e quedas de energia nas salas.

Os rios Amanzimtoti, Umbilo e Umgeni transbordaram, inundando as comunidades vizinhas. Favelas construídas ao longo dos rios sofreram grandes danos. Aproximadamente 100 escolas foram danificadas e 500 foram fechadas em todo o país.

Danos à infraestrutura prejudicaram os esforços de socorro. Foi solicitado apoio aéreo da Força de Defesa Nacional da África do Sul para ajudar na recuperação. Alguns sawues de contêineres danificados foram relatados no porto Transnet.

Ver também
Ciclone Gombe
Tempestade tropical moderada Ana (2022)

África do Sul
Ciclones na África do Sul
Ciclones tropicais em 2022
Temporada de ciclones no Índico Sudoeste de 2021-2022

Depressão subtropical Issa


The chukar partridge (Alectoris chukar), or simply chukar, is a Palearctic upland gamebird in the pheasant family Phasianidae. It has been considered to form a superspecies complex along with the rock partridge, Philby's partridge and Przevalski's partridge and treated in the past as conspecific particularly with the first. This partridge has well-marked black and white bars on the flanks and a black band running from the forehead across the eye down the head to form a necklace that encloses a white throat. Native to Asia, the species has been introduced into many other places and feral populations have established themselves in parts of North America and New Zealand. This bird can be found in parts of Middle East and temperate Asia.

Description

The chukar is a rotund  long partridge, with a light brown back, grey breast, and buff belly. The shades vary across the various populations. The face is white with a black gorget. It has rufous-streaked flanks, red legs and coral red bill. Sexes are similar, the female slightly smaller in size and lacking the spur. The tail has 14 feathers, the third primary is the longest while the first is level with the fifth and sixth primaries.

It is very similar to the rock partridge (Alectoris graeca) with which it has been lumped in the past but is browner on the back and has a yellowish tinge to the foreneck. The sharply defined gorget distinguishes this species from the red-legged partridge which has the black collar breaking into dark streaks near the breast. Their song is a noisy chuck-chuck-chukar-chukar from which the name is derived. The Barbary partridge (Alectoris barbara) has a reddish-brown rather than black collar with a grey throat and face with a chestnut crown.

Other common names of this bird include chukker (chuker or chukor), Indian chukar and keklik.

Distribution and habitat
This partridge has its native range in Asia, including Jordan, Israel, Palestine, Lebanon, Syria, Turkey, Kurdistan, Iran, Afghanistan, Tajikistan, Pakistan and India, along the inner ranges of the western Himalayas to Nepal. Further west in southeastern Europe it is replaced by the red-legged partridge, Alectoris rufa. It barely ranges into Africa on the Sinai Peninsula. The habitat in the native range is rocky open hillsides with grass or scattered scrub or cultivation. In Israel and Jordan it is found at low altitudes, starting at  below sea level in the Dead Sea area, whereas in the more eastern areas it is mainly found at an altitude of  except in Pakistan, where it occurs at . They are not found in areas of high humidity or rainfall.

It has been introduced widely as a game bird, and feral populations have become established in the United States (Rocky Mountains, Great Basin, high desert areas of California), Canada, Chile, Argentina, New Zealand and Hawaii. Initial introductions into the US were from the nominate populations collected from Afghanistan and Nepal. The birds are hunted across the dry, rocky Columbia Basin, especially in the vicinity of the Snake River in Washington and Oregon. It has also been introduced to New South Wales in Australia but breeding populations have not persisted and are probably extinct. A small population exists on Robben Island in South Africa since it was introduced there in 1964.

The chukar readily interbreeds with the red-legged partridge (Alectoris rufa), and the practice of breeding and releasing captive-bred hybrids has been banned in various countries including the United Kingdom, as it is a threat to wild populations.

Systematics and taxonomy

The chukar partridge is part of a confusing group of "red-legged partridges". Several plumage variations within the widespread distribution of the chukar partridge have been described and designated as subspecies. In the past the chukar group was included with the rock partridge (also known as the Greek partridge). The species from Turkey and farther east was subsequently separated from A. graeca of Greece and Bulgaria and western Europe.

Subspecies
The chukar has 14 recognized subspecies:

 A. c. chukar (nominate species) (J. E. Gray, 1830) - eastern Afghanistan to eastern Nepal
 A. c. cypriotes (Hartert, 1917) - southeastern Bulgaria to southern Syria, Crete, Rhodes and Cyprus
 A. c. dzungarica (Sushkin, 1927) - northwestern Mongolia to Russian Altai and eastern Tibet
 A. c. falki (Hartert, 1917) - north central Afghanistan to Pamir Mountains and western China
 A. c. kleini (Hartert, 1925) - northern Greece through Bulgaria and north Turkey to the Caucasus
 A. c. koroviakovi (Zarudny, 1914) - eastern Iran to Pakistan
 A. c. kurdestanica (Meinertzhagen, 1923) - Caucasus Mountains to Iran
 A. c. pallescens (Hume, 1873)  - northeastern Afghanistan to Ladakh and western Tibet
 A. c. pallida (Hume, 1873) - northwestern China
 A. c. potanini (Sushkin, 1927) - western Mongolia
 A. c. pubescens (R. Swinhoe, 1871) - inner Mongolia to northwestern Sichuan and eastern Qinghai
 A. c. sinaica (Bonaparte, 1858) - northern Syrian Desert to Sinai Peninsula
 A. c. subpallida (Zarudny, 1914) – Kyzyl Kum and Kara Kum Moutains (Tajikistan)
 A. c. werae (Zarudny and Loudon, 1904) – eastern Iraq and southwestern Iran

Population and status

This species is relatively unaffected by hunting or loss of habitat. Its numbers are largely affected by weather patterns during the breeding season. The release of captive stock in some parts of southern Europe can threaten native populations of rock partridge and red-legged partridge with which they may hybridize.

British sportsmen in India considered the chukar as good sport although they were not considered to be particularly good in flavour. Their fast flight and ability to fly some distance after being shot made recovery of the birds difficult without retriever dogs. During cold winters, when the higher areas are covered in snow, people in Kashmir have been known to use a technique to tire the birds out to catch them.

Behaviour and ecology
In the non-breeding season, chukar partridge are found in small coveys of 10 or more (up to 50) birds. In summer, chukars form pairs to breed. During this time, the cocks are very pugnacious in their calling and fighting. During winter they descend into the valleys and feed in fields. They call frequently during the day and especially in the mornings and evenings. The call is loud and includes loud repeated chuck notes and sometimes duetting chuker notes. Several calls varying with context have been noted. The most common call is a "rallying call" which when played back elicits a response from birds and has been used in surveys, although the method is not very reliable. When disturbed, it prefers to run rather than fly, but if necessary it flies a short distance often down a slope on rounded wings, calling immediately after alighting. In Utah, birds were found to forage in an area of about  and travel up to  to obtain water during the dry season. The home range was found to be even smaller in Idaho.

The breeding season is summer. Males perform tidbitting displays, a form of courtship feeding where the male pecks at food and a female may visit to peck in response. The males may chase females with head lowered, wing lowered and neck fluffed. The male may also perform a high step stiff walk while making a special call. The female may then crouch in acceptance and the male mounts to copulate, while grasping the nape of the female. Males are monogamous. The nest is a scantily lined ground scrape, though occasionally a compact pad is created with a depression in the centre. Generally, the nests are sheltered by ferns and small bushes, or placed in a dip or rocky hillside under an overhanging rock. About 7 to 14 eggs are laid. The eggs hatch in about 23–25 days. In captivity they can lay an egg each day during the breeding season if eggs are collected daily. Chicks join their parents in foraging and will soon join the chicks of other members of the covey.

As young chukars grow, and before flying for the first time, they utilize wing-assisted incline running as a transition to adult flight. This behaviour is found in several bird species, but has been extensively studied in chukar chicks, as a model to explain the evolution of avian flight.

Chukar will take a wide variety of seeds and some insects as food. It also ingests grit. In Kashmir, the seeds of a species of Eragrostis was particularly dominant in their diet while those in the US favoured Bromus tectorum. Birds feeding on succulent vegetation make up for their water needs but visit open water in summer.

Chukar roost on rocky slopes or under shrubs. In the winter, birds in the US selected protected niches or caves. A group may roost in a tight circle with their heads pointed outwards to conserve heat and keep a look out for predators.

Chukar are sometimes preyed on by golden eagles.

Birds in captivity can die from Mycoplasma infection and outbreaks of other diseases such as erysipelas.

In culture
The name is onomatopoeic and mentions of chakor in Sanskrit, from northern Indian date back to the Markandeya Purana (c. 250-500 AD). In North Indian and Pakistani culture, as well as in Hindu mythology, the chukar sometimes symbolizes intense, and often unrequited, love. It is said to be in love with the moon and to gaze at it constantly. Because of their pugnacious behaviour during the breeding season they are kept in some areas as fighting birds.

Gallery

References

External links

 Chukar – Alectoris chukar – USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
 eNature.com – Chukar

Alectoris
Birds described in 1830
Birds of Azerbaijan
Birds of Eurasia
Birds of Georgia (country)
Birds of West Asia
Fauna of Iraq
Game birds
Taxa named by John Edward Gray

Chukar partridge


Hartmanns Begravelse er en dansk dokumentarisk optagelse fra 1900, der er instrueret af Peter Elfelt.

Handling
Komponisten Johan Peter Emilius Hartmann bisættes fra Vor Frue Kirke i København. Stort følge af blandt andet studenter.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1900

Stumfilm fra Danmark
Danske film omhandlende København i 1900-tallet

Hartmanns Begravelse


L'aéroport de Rize-Artvin ( ) est un aéroport situé au large de la province de Rize, dans le nord-est de la Turquie. Il a ouvert ses portes le  avec un vol assuré par Turkish Airlines.

L'aéroport est situé au large de la côte du village de Yeşilköy dans le district de Pazar de la province de Rize.  Il est à 34 kilomètres à l'est de Rize et à environ 75 kilomètres à l'ouest d'Artvin.  Il a été construit sur un sol obtenu en remplissant une partie du rivage de la mer Noire par des roches provenant de carrières voisines à Merdivenli, Hisarlı, Kanlımezra et Kuzeyce. Pour remplir jusqu'à 30 m -mer profonde,  au moins 85 millions de tonnes de roche sont nécessaires. Le bâtiment de l'aéroport couvre une superficie de 4500 m²  , et la piste est de 3000 m de long avec 45 m de largeur parallèle au rivage. Les travaux de construction ont commencé avec le premier coup de pioche en 2017.   Il est prévu que l'aéroport desserve environ deux millions de passagers par an. Le coût de construction a été budgétisé à ₺ 750 millions (env. 206 millions de dollars).

Situation

Compagnies aériennes et destinations

Édité le 17/05/2022

Références

Aéroport sur une île artificielle
Rize-Artvin

Aéroport de Rize-Artvin


Hracholusky (deutsch Hracholusk) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt acht Kilometer westlich von Netolice und gehört zum Okres Prachatice.

Geographie

Lage
Hracholusky befindet sich in den als Netolická pahorkatina (Nettolitzer Hügelland) bezeichneten nördlichen Ausläufern des Blanský les. Das Dorf liegt rechtsseitig des Baches Zlátý potok an dessen Zufluss Hracholuský potok. Östlich des Ortes liegt der Stauweiher Vráto. Im Osten erhebt sich die Dubnice (559 m), südöstlich der Vystroužek (598 m), im Südwesten die Osule (646 m) und westlich die Ostrá (527 m). Am südlichen Ortsrand verläuft die Straße II/145 zwischen České Budějovice und Vimperk.

Nachbarorte sind Strunkovice nad Blanicí und Protivec im Norden, Velký Bor im Nordosten, Kratochvíle und Petrův Dvůr im Osten, Obora und Žitná im Südosten, Paseky, Vrbice und Brdová im Süden, Vitějovice und Na Osuli im Südwesten, Běleč und Těšovice im Westen sowie Budkov und Svojnice im Nordwesten.

Gemeindegliederung
Die Gemeinde Hracholusky besteht aus den Ortsteilen Hracholusky (Hracholusk), Obora (Tiergarten, auch Thiergarten), Vrbice (Felbern) und Žitná (Schittna), die zugleich auch Katastralbezirke bilden.

Nachbargemeinden

Geschichte
Die erste urkundliche Erwähnung des Dorfes erfolgte im Jahr 1334 als Besitz des Wilhelm von Strakonitz. Dieser verkaufte die Herrschaft Bavorov 1351 an die Brüder Peter, Jobst, Johann und Ulrich von Rosenberg, die 1355 als neuen Herrschaftssitz die Helfenburg erbauen ließen. Im Helfenburger Urbar von 1580 sind für Hracholusky 41 Besitzer von Höfen aufgeführt, zudem gab es noch zwei Häusler, drei Müller und einen Kretscham. Peter Wok von Rosenberg schloss zum Ende des 16. Jahrhunderts die Dörfer Hracholusky, Vitějovice, Svojnice und Žernovice an die Herrschaft Libějovice an. 1599 sind im Libějovicer Urbar in Hracholusky 40 Familien und die Schänke nachweislich. Nach dem Tode von Peter Wok erbte Peter von Schwanberg den Besitz. Dessen Güter wurden nach der Schlacht am Weißen Berg von Kaiser Ferdinand II. konfisziert, der sie 1620 seinem Feldmarschall Charles Bonaventure de Longueval überließ. Während des Dreißigjährigen Krieges verödeten zahlreiche Gehöfte. Im Februar 1628 war das Dorf zudem von einem schweren Hochwasser des Zlatý potok betroffen. 1801 verkaufte Johann Joseph von Buquoy das Gut an den Reichsfürsten Joseph II. zu Schwarzenberg. Dieser unterstellte das Gut dem Peterhof. Im Jahr 1835 bestand Hracholusk aus 92 Häusern mit 594 Einwohnern. Das Dorf umfasste auch ein Wirtshaus, zwei Mühlen, eine Brettsäge und eine Ölpresse. Pfarr- und Schulort war Vitějovice. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb Hracholusk zum Gut Libiegowitz untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Hracholusky/Hracholusk ab 1850 eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft Prachatice/Prachatitz. Nach dem Münchner Abkommen und der daraus resultierenden Abtrennung des Bezirks Prachatitz verblieb Hracholusky 1938 bei der "Resttschechei" und wurde dem Bezirk Písek zugeschlagen. Zum Ende des Zweiten Weltkrieges wurde der Ort wieder Teil des Okres Prachatice. Im Jahr 1961 erfolgte die Eingemeindung von Obora, 1976 kamen noch Vrbice und Žitná hinzu.

Sehenswürdigkeiten

 Kapelle in Hracholusky, errichtet 1824 im Empirestil. Sie wurde zwischen 2008 und 2010 saniert.
 Giebelhöfe im südböhmischen Bauernbarock aus der Mitte des 19. Jahrhunderts
 Ehemalige Dorfschmieden in Hracholusky und Žitná
 Neogotische Kapelle in Žitná

Einzelnachweise

Weblinks

 Geschichte von Hracholusky

Ersterwähnung 1334

Hracholusky u Prachatic


Rock, 1950'lerde ABD'de "rock and roll" olarak doğan, 1960'larda ve sonrasında farklı tarzlara ayrılarak özellikle İngiltere ve ABD'de gelişen bir müzik türüdür. Kökleri 1940'ların ve 1950'lerin rock and roll'una dayanır. Rock and roll ise blues, rhythm and blues ve country müzikten yoğun biçimde esinlenmiştir. Rock müzik; electric blues ve folk, caz, klasik müzik gibi diğer müzik kaynaklarından da esinlenir.

Müzikal açıdan rock, elektro gitar merkezlidir ve genellikle elektro bas gitar ve davulun da dahil olduğu rock grupları tarafından icra edilir. Tipik rock şarkıları dört dörtlük ölçüde olsa da tür, giderek çeşitlenen bir hale gelmiştir. Pop müzikte olduğu gibi şarkı sözleri sıklıkla romantik bir aşkı konu alır, ancak sosyal ve politik konuların vurgulandığı çeşitli temalara da sıkça rastlanır. Rock müzisyenlerinin çoğunluğunu beyaz erkeklerin oluşturması, rock müzikte değinilen konuların şekillenmesinde temel faktörlerden biri olarak görülmektedir. Rock, pop müziğe kıyasla müzisyenliğe, canlı performanslara ve özgünlüğe daha fazla önem verir.

"Altın çağ" veya "klasik rock dönemi" denilen 1960'ların sonlarında farklı rock alt türleri ortaya çıkmaya başladı. Bunlar arasında blues rock, folk rock, country rock, raga rock ve jazz-rock gibi melez türler de sayılabilir. Bu alt türlerin çoğu, 1960'larda karşı kültür hareketinden etkilenen psikedelik rock'ın gelişimine katkıda bulundu. Bu hareketten doğan diğer alt türler arasında sanatsal öğeleri daha yoğun kullanan progresif rock; şovmenliği ve görselliği öne çıkaran glam rock; kendi içinde büyük bir çeşitliliğe sahip olan ve yüksek ses, güç ve hıza vurgu yapan heavy metal sayılabilir. 1970'lerin ikinci yarısında doğan punk rock; bu türlerin abartılı, özgünlükten uzak ve ana akıma dönüşen yanlarına bir tepki olarak doğdu. Punk rock, çoğunlukla sosyal ve politik eleştiriler içeren şarkı sözlerine sahip, daha ham ve enerjik, abartıdan arındırılmış bir formdur. Punk, 1980'lerde ortaya çıkan new wave ve post-punk gibi diğer alt türlerin ve alternatif rock hareketinin gelişimine öncülük etti. 1990'lardan itibaren alternatif rock; rock müzik alanında öne çıkmaya; grunge, Britpop ve indie rock formlarıyla ana akım olmaya başladı. Ardından pop punk, rap rock ve rap metal gibi yeni füzyon alt türler ortaya çıktı. 2000'li yılların başlarında ise bazı gruplar, garage rock/post-punk ve synthpop gibi türlerle "geri dönüş" yaparak rock'ın köklerine dönme denemelerinde bulundu.

Rock müzik, çeşitli kültürel ve sosyal hareketleri de içine aldı ve onlar için bir ifade biçimi haline geldi. 1960'larda İngiltere'de mod ve rocker alt kültürleri, ABD'de San Francisco'dan yayılan hippie alt kültürü örnek gösterilebilir. Benzer şekilde, 1970'lerde punk kültüründen doğan fakat ondan görsel olarak ayrılan goth ve emo alt kültürleri ortaya çıktı. Folk müzik geleneğinden gelen protest şarkı geleneğini benimseyen rock müzik; politik aktivizmin yanı sıra ırkçılık, seks ve uyuşturucu kullanımıyla ilgili sosyal mesajlarla da ilişkilendirilir. Ayrıca tüketim çılgınlığına ve uyguculuğa bir başkaldırı olarak görülür.

Karakteristik özellikler

Geleneksel olarak rock sound'unun merkezinde yükseltilmiş elektro gitar vardır. 1950'lerde rock and roll'un popüler hale gelmesiyle modern şeklini alan rock sound'u, electric blues gitaristlerinin sound'larından da etkilenmiştir. Rock müzikte elektro gitar sesi genellikle bir elektro bas gitarla, davul ve zillerden oluşan bir bateri kitiyle desteklenir. Elektro bas gitar kullanımının öncüsü, aynı dönemin caz müzisyenleridir. Bu üç çalgıya ek olarak piyano veya org gibi klavyeler ve synthesizer'lar da sıklıkla kullanılır. Temel rock çalgı düzeni, temel blues grubu düzeninden (dikkat çekici ön gitar, ikinci bir telli çalgı, bas ve davul) esinlenilmiştir. Rock müzik yapan müzisyenlerden oluşan gruplara "rock grubu" denir. Rock grupları genellikle üç (özellikle rock, metal ve punk rock'ta) ila beş üyeden oluşur. Üyeler vokal, ön (lead) gitar, ritim gitar, davul ve bazen klavye veya diğer çalgılar gibi bir veya daha fazla görev üstelenebilir.

Popüler müziğin daha önceki türlerini aksine, rock şarkı sözleri oldukça geniş bir konu yelpazesine sahiptir. Aşkın yanı sıra seks, düzene başkaldırı, sosyal sorunlar ve yaşam biçimleri ele alınır. Bu temalar; Tin Pan Alley pop geleneği, folk müzik ve rhythm and blues gibi çeşitli kaynaklardan miras alınmıştır. Rock müzikte beyaz, erkek ve çoğunlukla orta sınıf müzisyenlerin ağırlığı dikkat çeker. Bu durum, müzik tarzına ve şarkı sözlerine de yansır.

1960 sonlarında "rock and roll" yerine "rock" terimi kullanılmaya başlandığından beri rock, pop müzikle kıyaslanmıştır. Rock'ın pop müzikle ortak birçok karakteristik özelliği olmasına rağmen müzisyenliğe ve canlı performanslara verdiği önem, ele aldığı ciddi konular ve özgünlük ideolojisiyle poptan farklılaşır. Rock müzisyenleri genellikle türün geçmişi ve gelişimi hakkında bilgi sahibidir. Sosyomüzikolog Simon Frith şöyle der: "Rock, poptan ve rock and roll'dan öte bir şeydi. Rock müzisyenleri beceri ve tekniğe verdikleri önemi, romantik bir sanatsal ifade kavramıyla özgün ve içten bir şekilde birleştiriyordu."

Tarihçe

Rock müzik akımının başlamasında Rock and Roll (veya Rock'n Roll) ve rockabilly gibi müzik türleri önemli rol oynamışlardır. Rock müzik Blues adlı müzik türünden doğrudan olarak etkilenmiştir. Onun için Blues felsefesini incelemeden rock müzik felsefesi incelenemez. Blues'u icad eden siyahlar, beyazlardan gördüğü zulüm karşısında sistemlerini üstü kapalı bir şekilde belirtmişlerdir. Bunu gittikçe geliştiren blues sanatçıları bu sistemin üzerindeki örtüyü yavaş yavaş kaldırmaya, müziklerini de aynı şekilde daha açık hale getirmeye başlamışlardır. Sözlerin ve müziğin sistemi yansıtması artık gittikçe isyan boyutuna girmeye başladı. İşte böyle bir dönemde rock adını duyurmaya başladı. Caz'dan etkilenen Blues artık Rock'ı doğurmuştu. Müzikte elektro gitarın kullanılmasının en büyük sebebi ise distortion adı verilen ses efektinin kulakları tırmalayıcı tınısının isyanı ve acıyı en iyi şekilde yansıttığının düşünülmesidir.

1950'lerin Rock sanatçıları, Sam Phillips, Jackie Brenston ("Rocket 88" adlı albümüyle), Bill Haley, Elvis Presley, Chuck Berry, Bo Diddley, Fats Domino, Little Richard, Jerry Lee Lewis, Gene Vincent ve diğerleridir.

İngiliz rock'ının 1960'larda gelişmesiyle "rock müzik" tanımı yaygınlaşmıştır. "İngiliz Fethi" olarak adlandırılan bir akımla, bu müzik tarzı tekrar Amerika'da yayıldı ve hatırı sayılır bir etkiyle uluslararası bir fenomen haline geldi. Rock günümüzde birçok türü altında barındırarak oldukça yaygın olarak dinlenen bir müzik türü haline gelmiştir.

1970 dönemine kadar ortaya çıkan Rock müzik sanatçılarından bazıları şunlardır:Aerosmith, The Rolling Stones, The Animals, Pink Floyd, Cream, The Yardbirds, Black Sabbath, The Who, The Pretty Things, Queen, Deep Purple, Led Zeppelin, Bob Dylan, The Doors, The Byrds, Steve Harly,The Beatles ve diğerleridir.

1980 dönemi, Rock müziğin önemli bir dönemidir. Sözler ve müzik gitgide sertleşmeye başlar.

Hard rock'tan sonra, müzik ve sözler tamamen sertleşmeye başlar ve ortaya heavy metal çıkar. 1980 sonrası rock müzik sanatçıları, Sex Pistols, Metallica, Nirvana, The Clash, The Damned, Black Flag, Bad Brains, Twisted Sister, Mötley Crüe, Muse, Green Day, The Killers, Guns N' Roses, Slayer, Manowar, King Diamond ve diğerleridir.

Rock türleri

Rock müzik, birçok dala ayrılır. Ancak rock müzik, asıl olarak 3 ana türe ayrılır.

Normal Rock
Bu Rock türü, normal rocktır ve Rock türleri arasında en hafif olanıdır. Bu tür de kendi arasında dallara ayrılır:
 Rock and roll
 Alternatif rock
 Anadolu rock
 Indie rock
 Psychedelic rock
 Punk rock
 Senfonik rock
 Folk rock
 Glam rock
 Arena rock
 Blues rock
 Garaj rock
 Soft Rock
 Grunge

Hard rock
Rock müzikte, müzik ve sözler gittikçe sertleşmeye başlar. Bu durum hard rock'ı ortaya çıkarır. Müzik artık sadece siyahların acılarını ve sistemleri anlatan ulusal bir yapıdan, bütün dünyayı ilgilendiren sorunlara ve siyasete karılan evrensel bir yapıya yol almaya başlar.

Hard Rock, kökenleri 1960 başları Garaj Rock'ı ve Jazz'a dayanan bir rock and roll tarzıdır. Elektro gitar, bas gitar ve davulların sert şekilde kullanılması tipik özelliğidir. Hard rock terimi, overdrive kullanımı yoğun, daha melodik gitarlara sahip, jazz ve blues'tan sert heavy metal'den yumuşak bir tarzı betimler. Deep Purple ve Led Zeppelin bu tarzın başını çeken gruplardandır.

Heavy metal
Rock müziğin muhalif yanını gittikçe kaybettiğini düşünenlerin başlattığı müzik türüdür. Heavy metal; karanlık, sert ve geneli ölümü ya da kötü şeyleri anlatan tarzdır. Heavy metalciler siyahı benimsemişlerdir. Siyah onlar için vazgeçilmezdir. Kısaca siyah heavy metal'in rengidir diyebiliriz. Heavy metal kendi arasında yüzlerce türe ayrılır. Bazıları şunlardır:
 Thrash metal
 Death metal
 Black metal
 Power metal
 Folk metal
 Alternatif metal
 Nu metal
 Endüstriyel metal

Türkiye'de rock müzik
Türkiye'de rock müzik anlayışı, ilk olarak Anadolu halk müziği ile rock müziğin birleşimi olan müzik türü Anadolu rock olarak ortaya çıkmıştır. Erkin Koray, Barış Manço, Cem Karaca, Fikret Kızılok, Edip Akbayram ve Moğollar buna örnektir. İlhan İrem ise Senfonik rock'ın Türkiye'deki ilk temsilcilerinden olmuştur. 90'lı yılların başında Türk rock müziğini yeniden canlandıran ve Türkiye'de rock müziğin temelini oluşturan; Pentagram, Haluk Levent, Kurban, Dr. Skull ve Bulutsuzluk Özlemi gibi gruplar albümler çıkarmışlardır. 90'lı yılların sonunda ise Özlem Tekin, Şebnem Ferah, Teoman, gibi solo sanatçıların yanı sıra Mor ve Ötesi, Kargo, Vega, Ayna gibi gruplar albüm yapmışlardır. 2000'li yıllarda ise solo çalışmalar yapan Barış Akarsu, Hayko Cepkin ve Emre Aydın ve bar performansları yapan gruplardan Pinhani, Redd, Duman, Malt da rock müzik piyasasında yer almışlardır. maNga  ile nu metal, Kurban Athena  Deli ile punk rock, Grup Yorum ile folk rock, Yavuz Çetin ile blues rock tanınmaya başlanmıştır. 2010'lu yıllarda Murat İlkan gibi solo sanatçıların yanı sıra Almora, Knight Errant ve Dream Ocean, senfonik rock ifadesi ile müzik piyasasında yer almışlardır.

Punk rock grupları genelde daha ufak çapta hayran kitlesine ulaşmıştır. Bunun sebebi punk kültürünün Türkiye'de çok fazla yayılmamış olmasıdır. Ancak punk rock yapan grup sayısı oldukça fazladır. Örnek olarak Athena, Deli, Rashit, Kurban, less ve Not Made In China söylenebilir.

2015'den sonra Türkiye'de Rock müzik yapan gruplar ve sanatçılar azalmış olsa da 2020'den sonrasında Gripin,Dolu Kadehi Ters Tut, Yüzyüzeyken konuşuruz, Adamlar, Madrigal gibi Indie/Alternative Rock grupları ve hatta eski Rock sanatçıları gençler arasında ünlü olmaya başlamıştır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Rock müzik tarzları listesi
 Türkçe rock
 Post-endüstriyel müzik
 Postmodern müzik

Rock müzik tarzları
21. yüzyıl müzik tarzları
20. yüzyıl müzik tarzları
Amerika Birleşik Devletleri'nde kültür
Amerika'da müzik tarzları
Afrikalı Amerikan kültürü
Afro-Amerikan müzik
Birleşik Krallık'ta kültür
Britanya'da müzik tarzları
1950'lerde geçici akımlar
Popüler müzik

Rock müzik


An Dracontioides salvianii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduardo G. Gonçalves. An Dracontioides salvianii in nahilalakip ha genus nga Dracontioides, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dracontioides

Dracontioides salvianii


Terrorangrebet i Vestberlin blev udført den 5. april 1986 hvor tre personer blev dræbt og 229 andre blev såret da diskoteket La Belle blev bombet i Vestberlin. Diskoteket, som var placeret i Roxy-Palast-bygningen, blev ofte besøgt af soldater fra det amerikanske militær hvoraf to mistede livet og 79 andre blev såret ved angrebet.

En bombe blev placeret under et bord nær disc jockeyens bås, bomben eksploderede klokken 01:45. To personer; Nermin Hannay, en tysk-tyrkisk kvinde og US Army sergenten Kenneth T. Ford døde øjeblikkeligt. En anden sergent, James E. Goins, døde som følge af sine skader to måneder senere. Et antal af de andre ofre fik livsvarige mén som følge af eksplosionen.

USA's regering beskyldte Libyen for at stå bag bombeangrebet og præsident Ronald Reagan beordrede gengældelsesangreb på Tripoli og Benghazi i Libya ti dage senere. 30-45 mennesker mistede livet under angrebene, inklusiv oberst Muammar Gaddafis adoptivdatter, disse angreb blev fordømt af FN's generalforsamling.

I en kendelse fra en retssag i USA i 2001 afgjorde man at bomben var blev placeret af libyske spioner i samarbejde med den libyske ambassade.

Anklage og gengældelse
Libyen blev beskyldt for at stå bag bombningen efter vestlige efterretningstjenester opfangede en telex-besked fra Libyen til sin ambassade i Østberlin hvori man lykønskede dem for et "veludført arbejde". Præsident Ronald Reagan gengældte ved at beordre luftangreb mod den libyske hovedstad Tripoli og havnebyen Benghazi (se Operation El Dorado Canyon). Mindst 30 soldater og 15 civile blev dræbt.

Retssag og dom
På trods af rapporterne der beskyldte Libyen for at stå bag angrebet på natklubben blev ingen enkeltpersoner officielt beskyldte for angrebet før 1990 og Tysklands genforening og åbningen af Stasis arkiver. I Stasis arkiver fandt den tyske anklager Detlev Mehlis en forbindelse til Musbah Abdulghasem Eter, en libyer som havde arbejdet for den libyske ambassade i Østberlin. Han stod opført i arkivet som en agent og Mehlis mente at han var den libyske efterretningstjenestes primære kontakt på ambassaden.

Eter og fire andre mistænkte blev arresteret i 1996 i Libanon, Italien, Grækenland og i Berlin. Retssagen begyndte et år senere. I 2001 blev Eter og to palæstinensere, Yasser Mohammed Chreidi og Ali Chanaa, dømt i delstatsretten (Landgericht) i Berlin for meddelagtighed i mord. Chanaa's tyske ekskone, Verena, blev dømt for mord. De blev alle idømt fængselsstraffe fra 12-14 år.

Anklagemyndigheden med Mehlis i spidsen beviste udover enhver tvivl at de tre mænd havde bygget bomben i Chanaas' lejlighed. Man mente at sprængstofferne blev bragt til Vestberlin i libysk diplomatpost. Verena Chanaa og hendes søster, Andrea Häusler, bragte bomben ind i natklubben i en taske fem minutter før den eksploderede. Andrea Häusler blev frifundet da det ikke kunne bevises at hun kendte til bomben i tasken.

Baggrund
Dommeren, Peter Marhofer, udtalte at det ikke var klart hvorvidt Gaddafi eller den libyske efterretningstjeneste rent faktisk havde beordret angrebet, selvom der var indicier for at de havde. To uger før bombningen havde Gaddafi opfordret til terrorangreb mod amerikanske interesser overalt i verden efter 35 libyske søfolk mistede livet i den vestlige del af Store Syrte som var et omstridt område i middelhavet efter et amerikansk-libysk sammenstød.

Chreidi blev udleveret til Tyskland i forbindelse med retssagen. Han havde arbejdet i det libyske folkebureau i Østberlin da bomben detonerede. Chreidi havde efter sigende forbindelser til den palæstinensiske terrorist Abu Nidal, som boede i Tripoli og var finansieret af Libyen i 1980'erne. Eter var efter sigende den libyske efterretningstjenestes kontaktperson på ambassaden i Østberlin.

Kompensation
Den 17. august 2003 rapporteredes det i medierne at Libyen havde tilkendegivet overfor den tyske regering at man var klar til at forhandle kompensationer til ofrene for bombeangrebet, dog ikke de amerikanske ofre. Et år senere, den 10. august 2004, underskrev Libyen en aftale om at betale 35 millioner dollar i kompensation.

I oktober 2008 betalte Libyen 1,5 milliarder dollar til en fond der skal kompensere pårørende til ofrene for et antal forskellige episoder:
 Ofrene for Lockerbiebombeangrebet - de sidste 20 % af det beløb der blev aftalt i 2003.
 De amerikanske ofre for bombeangrebet i Vestberlin i 1986
 De amerikanske ofre for bombningen af UTA Flight 772 i 1989
 De libyske ofre for de amerikanske angreb på Tripoli og Benghazi i 1986.

Se også
 Operation El Dorado Canyon (1986)
 Store Syrte-episoden (1981)
 Store Syrte-episoden (1989)
 Pan Am Flight 73
 Pan Am Flight 103
 UTA Flight 772

Referencer

Eksterne henvisninger
 BBC Flashback: The Berlin disco bombing
 Operation El Dorado Canyon
 'La Belle' verdict favours Libya

Terrorhandlinger i Tyskland
Begivenheder i 1986
Massakrer i Tyskland

Terrorangrebet i Vestberlin i 1986


غلوكوز-6- فوسفاتاز هو الإنزيم الذي يحفز عملية فصل مجموعة الفوسفات من غلوكوز-6-فوسفات.

التفاعل المحفز

 <---- H2O +

يتم تحويل غلوكوز-6- فوسفات إلى غلوكوز عن طريق فصل مجموعة فوسفات. وهذا التفاعل في اتجاه واحد

مراجع

إنزيمات
EC 3.1.3

غلوكوز 6-فسفاتاز


5454 Kojiki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5454 Kojiki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiso de Hiroki Kosai și Kiichiro Hurukawa. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,17 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 5,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1977
Centura de asteroizi

5454 Kojiki


Hvað er í blýhólknum? er leikrit eftir Svövu Jakobsdóttur.

Tilvísanir

Íslensk leikrit

Hvað er í blýhólknum?


سام روكويل  (ولد في 5 نوفمبر عام 1968) هو ممثل أمريكي. اشتهر بأدواره القيادية في فيلم لاون دوغس (كلاب الحديقة) لعام 1997، وفيلم اعترافات عقلية خطيرة لعام 2002، وفيلم رجال عود الثقاب لعام 2003، ودليل المسافر إلى المجرة لعام 2005، وقمر لعام 2009، والمختلين السبعة لعام 2012، والسيد رايت لعام 2015، وريتشارد جيويل لعام 2019. ولعب أدوارًا داعمة في فيلم حلم ليلة منتصف الصيف لعام 1999، والميل الأخضر لعام 1999، وبحث المجرة لعام 1999، وملائكة تشارلي لعام 2000 وفروست ونيكسون لعام 2008، وآيرون مان لعام 2010، وإدانة لعام 2010، ورعاة البقر والكائنات الفضائية لعام 2011، وفي الخلف تمامًا لعام 2013، وثلاث لوحات خارج إيبينغ، ميزوري لعام 2017، والنائب العام 2018، والأرنب جوجو لعام 2019.

في عام 2017، فاز أداء روكويل بصفته ضابط شرطة عنصري مضطرب في فيلم الجريمة ثلاث لوحات خارج إيبينغ، ميسوري بجائزة الأوسكار لأفضل ممثل مساعد. ورُشّح في نفس الفئة في العام التالي لتمثيله دور جورج دبليو بوش في 2018 في فيلم النائب. في عام 2019، لعب دور بوب فوس في مسلسل فوس/فيردون من نوع السيرة الذاتية الذي عُرض على إف إكس، وحصل على ترشيح لجائزة بريمتايم إيمي لأفضل ممثل رئيسي في مسلسل، وفاز بجائزة نقابة ممثلي الشاشة للأداء المتميز لممثل ذكر في مسلسل قصير، أو فيلم تلفزيوني.

على خشبة المسرح، ظهر روكويل في مسرحيات من بينها زو ستوري لعام 2001، وبيهايند ذا سبوكان لعام 2010، وفول فور لف لعام 2015. وأدى صوت لشخصيات في جي-فورس لعام 2009، وإف فور فاميلي لعام 2015 (منذ عام 2015 حتى الوقت الحاضر)، وترولز حول العالم، وذا ون آند أونلي إيفان (كلاهما في عام 2020).

الحياة المبكرة والتعليم
ولد روكويل في 5 نوفمبر 1968 في دالي سيتي، كاليفورنيا. وهو الطفل الوحيد للممثلَين بيت روكويل وبيني هيس. بعد طلاقهما عندما كان في الخامسة من عمره، ربّاه والده في سان فرانسيسكو، وأمضى الصيف مع والدته في نيويورك. في سن العاشرة، قدم عرضًا قصيرًا على المسرح وهو يلعب دور همفري بوجارت في عرض كوميدي ارتجالي في إيست فيلادج مع والدته.

بدأ دراسته الثانوية في مدرسة سان فرانسيسكو للفنون مع مارغريت تشو وعائشة تايلر، لكنه حصل على دبلوم المدرسة الثانوية من مدرسة يوربان بيونيرز، وهي مدرسة بديلة على غرار مدرسة أوتوورد باوند. أوضح روكويل، «أردت فقط أن أشرب الكحول، وأغازل الفتيات، وأذهب إلى الحفلات». واشتهرت المدرسة بأنها المكان الذي يذهب إليه متعاطي القنب الذين يبحثون عن مدرسة من السهل التخرج منها. انتهى الأمر بالمدرسة بمساعدته على استعادة الاهتمام بالأداء. بعد الظهور في فيلم مستقل خلال سنته الأخيرة، انتقل إلى نيويورك لمتابعة مهنة التمثيل. التحق لاحقًا ببرنامج تدريب الممثلين المحترفين في استوديو ويليام إسبر في نيويورك.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دالي سيتي (كاليفورنيا)
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة للأداء المتميز
فائزون بجائزة نقابة ممثلي الشاشة لأفضل أداء من قبل طاقم ممثلين في فيلم سينمائي
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو ألعاب فيديو أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون حائزون على جائزة الدب الفضي لأفضل ممثل
ممثلون حائزون على جائزة أوسكار لأفضل ممثل مساعد
ممثلون من سان فرانسيسكو
ممثلون من منطقة خليج سان فرانسيسكو
ممثلون من ولاية كاليفورنيا
مواليد 1968
مواليد في دالي سيتي (كاليفورنيا)

سام روكويل


Vinzenz Marschall (* 13. November 1889 in Torkenweiler, einem Wohnplatz von Eschach (das heute ein Ortsteil von Ravensburg ist); † 25. Februar 1959 in Bregenz) war ein deutscher Maler und Zeichner. Er betätigte sich auch auf anderen Gebieten der bildenden Kunst wie Radierung und Holzschnitt.

Leben
Der Sohn eines Bauern absolvierte eine Ausbildung zum Maler und Vergolder. Eine Kunstakademie besuchte er nicht, obwohl er sich später als Kunstmaler bezeichnete. Wie sein älterer Bruder Josef (1887–1917) arbeitete er zunächst für die Dorn'sche Buchhandlung des Verlags Karl Alber und schuf Buchillustrationen und Vorlagen für Ansichtskarten, hauptsächlich mit Motiven aus dem süddeutschen Raum. Während des Ersten Weltkrieges kämpften die Brüder Marschall an der Westfront; ihre Erlebnisse hielten sie in Zeichnungen und Skizzen fest, die heute z. T. im Ravensburger Stadtarchiv aufbewahrt werden. Josef Marschall fiel im Oktober 1917, wohingegen Vinzenz lebend zurückkehrte. 1921 heiratete er Maria Schmidinger. Sie stammte aus Schwarzenberg im Bregenzer Wald. Aus der Ehe ging ein Sohn hervor.

Nach mehreren Jahren Mitarbeit bei Alber wurde Vinzenz Marschall freischaffender Künstler. Er erledigte Auftragsarbeiten wie Albumblätter, Schießscheiben, Etiketten etc. Daneben schuf er auch Radierungen und Holzschnitte. Ein wiederkehrendes Motiv war dabei die Stadt Ravensburg. Die Art-Déco-Fenster in der Bierhalle in der Rossstraße 3 in Ravensburg sind mit "Vincenz Marschall" signiert und mit "1925" datiert.

In seinen späteren Lebensjahren wohnte Vinzenz Marschall mit seiner Ehefrau im historischen Ravensburger "Rebhäusle" in der Schlierer Straße und kümmerte sich um den städtischen Rebgarten. 1958 zog das Ehepaar zu seinem Sohn nach Bregenz, wo Vinzenz Marschall recht bald starb.

Neben den Werken aus der Zeit des Krieges befinden sich auch weitere Zeichnungen Vinzenz Marschalls, ebenso wie Werke seines Bruders, im Ravensburger Stadtarchiv.

In den 1990er Jahren fand in Ravensburg eine Ausstellung mit Werken der Brüder Marschall statt. Ein Katalog ist nicht erschienen.

Einzelnachweise

Literatur
 Das Allgäu, Oberstdorf / Hindelang und Umgebung nach Original Aquarellen von V. Marschall, Bodensee-Verlag o. J.
 Der Bodensee in Bildern. Nach Originalen von V. Marschall, Bodensee-Verlag 1922
 Oberammergau. Bilder aus dem Passionsspieldorf Oberammergau. Nach Originalen, mit einem Geleitwort von Ferdinand Feldigl, Bodensee-Verlag o. J.
 Rothenburg ob der Tauber. Malerische Bilder nach Original Aquarellen von V. Marschall, Bodensee-Verlag 1922
 Süddeutsches Land, Bodensee-Verlag o. J.

Maler (Deutschland)
Bildender Künstler (Ravensburg)
Deutscher
Geboren 1889
Gestorben 1959
Mann

Vinzenz Marschall


Tomi Shimomura (født 8. december 1980) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Cerezo Osaka, JEF United Chiba, Montedio Yamagata, Shonan Bellmare og Giravanz Kitakyushu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tomi Shimomura


عبد العزيز الحماد (7 يوليو 1946 - 17 يونيو 2010)، فنان تشكيلي وممثل سعودي. أحد رواد الحركة الفنية التشكيلية والدرامية السعودية. ولد في محافظة الزلفي. من أشهر أعماله البرنامج الإذاعي الشهير سواليف الناس، التي كتبه وأخرجه بنفسه. أقيم أول معرض فني له منتصف السبعينات في مدينة الرياض. مثل في المسرح ثم التلفزيون، وكان أول مسؤول عن الفنون التشكيلية بجمعية الثقافة والفنون عند تأسيسها. توفي الحماد في 17 يونيو 2010 جراء مرض السرطان.

حياته
ولد في محافظة الزلفي وانتقل مع أهله إلى أثيثة ثم شقراء ثم الدلم وصولاً إلى الرياض، وكان والده يعمل في البناء، وتوفي والده وهو في سن الخامسة. تخرج من معهد إعداد المعلمين الابتدائي بالرياض عام 1962، وعمل في مهنة التدريس، والتحق بعدها بمعهد التربية الفنية بالرياض عام 1963 وتخرج عام 1967، ثم ابتعث من قبل وزارة المعارف في حينها لإكمال دراسته في الفن التشكيلي في الولايات المتحدة الأمريكية.

وفي أثناء دراسته في المعهد كان يمثل في المسرح ومعه عدد من زملاءه من بينهم الممثل محمد الطويان، وفي عام 1968 مثل في أول عمل تلفزيوني من تأليفه وهو مسلسل الوجه الآخر والذي أخرجه سعد الفريح. وفي عام 1969 شارك في المسلسل التونسي عمارة العجائب، مع عدد من الممثلين السعوديين. وفي عام 1970 شارك ولأول مرة في الإذاعة بمسلسل من كتابته بعنوان سواليف الناس.

أسرته
في عام 1970 تزوج من الإعلامية سلوى شاكر، ولديهما ستة أبناء هم حسام، فيصل، مهند، بدر، بسمة، هالة.

من أعماله

التلفزيون
 1968: الوجه الآخر.
 1969: عمارة العجائب.
 1970: المهند.
 1971: العباقرة الثلاثة.
 1972: أحلام سعيدة.
 1972: حكاية مثل.
 1974: غداً تشرق الشمس.
 1997: الوهم.
 شقة الحرية.
 خلك معي.
 شئون عائلية.
 2000: أساطير شعبية.
 1974: أيام لا تنسى.
 طاش ما طاش.
 2003: ولا في الأحلام.
 2009: أبجد هوز.

الإذاعة
 سحابة صيف.
 المهمة الأخيرة.
 سواليف الناس.
 متحف بلا رواد.

وفاته
توفي الفنان عبد العزيز الحماد في يوم الخميس 5 رجب 1431هـ الموافق 17 يونيو 2010 في مستشفى  الجامعي في مدينة بيتسبيرج في ولاية بنسيلفانيا الأمريكية، حيث كان يعاني من ورم لمفاوي في اللثة. ثم تمدد إلى الرئة.

المراجع

أشخاص من الزلفي
فنانون تشكيليون سعوديون
مذيعون سعوديون
ممثلون وممثلات سعوديون
مواليد 1365 هـ
مواليد 1946
مواليد في محافظة الزلفي
وفيات 1431 هـ
وفيات 2010
وفيات بسبب السرطان

عبد العزيز الحماد


إميل كونستانتينسكو  (مولود في 19 نوفمبر 1939) في مولدوفا ,سياسي روماني, رئيس جمهورية رومانيا (1996-2000) خلفه وسبقه إيون إيليسكو.

روابط خارجية

مراجع

أرثوذكس شرقيون رومانيون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بيندر (مولدوفيا)
أعضاء الكنيسة الرومانية الأرثوذكسية
جيولوجيون رومانيون
حائزون على النجم الأكبر لوسام الخدمات لجمهورية النمسا
حائزون على وسام القديس ميخائيل والقديس جرجس
حائزون على وسام الملك توميسلاف
حائزون على وسام نجمة رومانيا
خريجو جامعة بوخارست
رومانيون من أصل مولدوفي
رؤساء رومانيا
عمدات جامعة بوخارست
محامون رومانيون
مواليد 1939
مواليد في بيندر (مولدوفيا)

حاصلون على وسام ميشيل الشجاع
أعضاء هيئة تدريس جامعة بوخارست

إميل كونستانتينسكو