is a rural district located in Shizuoka Prefecture, Japan. As of July 2012, the district has an estimated population of 19,177 and a population density of 143 persons per km2. The total area was 133.84 km2.

Towns and villages
With the merger of the town of Haruno into the city of Hamamatsu on July 1, 2005, the district is now contiguous only with Mori Town.

Mori

History

Shūchi District was established in the July 22, 1878 cadastral reforms initiated by the Meiji government with one town (Mori) and 53 villages. In a round of consolidation on April 1, 1889, the number of villages was reduced to 12. The village of Yamanashi was elevated to town status on March 13, 1898 and the village of Okuyama became the town of Mizukubo on May 10, 1925. The village of Inui was elevated to town status on November 15, 1928. On September 1, 1948, the village of Kudonishi was transferred to the town of Fukuroi in Iwata District, as were Mizukubo and village of Shironishi on July 1, 1951. In another round of consolidation from 1955 to 1956, the town of Haruno wa created by the merger of Inui with the villages of Kumakiri and Keta, and the remaining villages were consolidated with Mori or Yamanashi. Yamanashi was merged into Fukuroi on January 1, 1963 and Haruno with Hamamatsu on July 1, 2005.

Districts in Shizuoka Prefecture

Shūchi District, Shizuoka


Leo Eino Aario (bis 1928 Engmann) (* 26. November 1906; † 6. August 1998 in Espoo) war ein finnischer Geograph und Geologe.

Von 1945 bis 1953 war er Professor für Geographie an der Universität Turku. Er diente auch als Dekan der naturwissenschaftlichen Fakultät und 1951–53 als Prorektor der Universität. Von 1953 bis 1970 war er Professor für Geographie an der Universität Helsinki. Ab 1963 war Aario Mitglied der Akademie der Naturforscher Leopoldina. 1967 wurde er zum korrespondierenden Mitglied der Göttinger Akademie der Wissenschaften gewählt.

Veröffentlichungen
Biologische Geographie
Pflanzentopographische und paläogeographische Mooruntersuchungen in N-Satakunta
Über die Wald- und Klimaentwicklung an der lappländischen Eismeerküste in Petsamo mit e. Beitr. zur nord- u. mitteleurop. Klimageschichte
Über den südlichen Abfluss des Vor-Päijännesees
Ein nachwärmezeitlicher Gletschervorstoss in Oberfernau in den Stubaier Alpen
Die Kulturlandschaft und bäuerliche Wirtschaft beiderseits des Rheintales bei St. Goar
Der Tümmlerfund von Kolosjoki und die Entwicklungsgeschichte der Wälder Petsamos, in Fennia (1940), digitalisiert
The original garden cities in britain and the garden city ideal in finland
Waldgrenzen und subrezenten [!] Pollenspektren in Petsamo, Lappland
Vegetation und postglaziale Geschichte des Nurmijärvi-Sees

Weblinks

 https://www.helsinki.fi/maantiede/arkisto/web/webdoc12.html

Einzelnachweise

Geograph (20. Jahrhundert)
Geologe (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Åbo Akademi)
Hochschullehrer (Universität Helsinki)
Mitglied der Leopoldina (20. Jahrhundert)
Mitglied der Niedersächsischen Akademie der Wissenschaften zu Göttingen
Hochschullehrer (Universität Turku)
Finne
Geboren 1906
Gestorben 1998
Mann

Leo Aario


Ewout Genemans (La Haya; 7 de febrero de de 1985) es un productor de televisión, presentador de televisión, actor y cantante holandés.

Ewout Genemans presenta el programa Nederland 3 en la cadena de televisión holandesa Z@PP y con su productora 'No Pictures Please' ('Por favor, no fotos'),  se encarga de producir varios programas de televisión.

Biografía
Ewout Genemans nació el 7 de febrero de 1985 en La Haya, Países Bajos.
Tras múltiples trabajos en la televisión holandesa, el 1 de diciembre de 2011 firma un contrato exclusivo con AVRO (televisión holandesa miembro de la UER) para presentar el Festival de la Canción de Eurovisión Junior 2012.

Trabajos

Productor
2008-2009 - trabajos para Nickelodeon y MTV Holanda.
2009 - varias promos para el programa Nederland 3 de la cadena Z@PP.
2009-2010 - Fans! para la cadena SBS 6.
2010 - Heibel langs de lijn para la cadena KRO.
2011 - Voetbalfans para RTL 7
2011 - De Gilfactor para EO.
2011 - Porno in de Polder.
2012 - AVRO TV lab: Flashmob AVRO
2013-2014 Ik heb HET nog nooit gedaan RTL 5
2013 - Buddy for hire RTL 5
2013 - Echte Penoze RTL 4
2014 - From Russia With Love RTL 5
2019 - Ewout & RTL 5

Televisión
2003 - Vrienden zonder grenzen de Teleac/NOT (actor)
2004-2007 - Zoop Nickelodeon (actor)
2007-presente - Willem Wever NCRV (presentador)
2007-2008 - Sudokidz NCRV(presentador)
2007-presente - BZT-Show NCRV (presentador)
2009 - Museumbende AVRO (presentador)
2009-presente - Kinderprinsengrachtconcert AVRO (presentador)
2009-presente - AvaStars LIVE AVRO (presentador)
2010 - S1NGLE NET 5 (invitado)
2010 - Wie wordt Kruimeltje? AVRO (presentador)
2010-presente - Junior Songfestival AVRO (presentador)
2010 - Junior Sintfestival AVRO (presentador)
2011 - Zapp live NCRV/Nederland 3 (presentador)
2011-13- Amsterdam Gay Pride AVRO/Nederland 3 (presentador)
2011 - Onder Wibi's Vleugels AVRO/Nederland 1 (presentador)
2011 - Gouden televizierringgala AVRO/Nederland 1
2012-2013 AVRO Junior Dance AVRO Nederland 3 (presentador con Kim-Lian van der Meij)
2012 Junior Eurovisie Songfestival AVRO (presentador)

Filmografía
2005 - Zoop in Africa
2006 - Zoop in India
2007 - Zoop in South America

Discografía
"Verliefd"
"Ooh Ooh het voelt zo goed"
"Laat me leven"
"Djeo Ma Djula" (Zoop in Africa)
"India you're like magic to me" (Zoop in India)
"Baila Mi Tango" (Zoop in South America)

Referencias

Enlaces externos

No Pictures Please (Web de la productora de Ewout Genemans)

Bibliografía

Presentadores de televisión de los Países Bajos
Actores de los Países Bajos
Cantantes masculinos de los Países Bajos
Cantantes en neerlandés
Nacidos en La Haya

Ewout Genemans


මහාවංශය යනු ලක්දිව මහා විහාර ඉතිහාසය ප්‍රධානකොට රජරට රාජධානියේ ඉතිහාසය පිළිබඳව මහා විහාරික මහානාම හිමි විසින් පාලි භාෂාවෙන් ලියනලද, ඓතිහාසික කාව්‍යයකි

මහානාම හිමියන් විසින් කරවන ලද කොටස
මහාවංශය ආවරණය කරන කාල පරිච්ඡේදය වනුයේ, බුදුන් වහන්සේගේ ලංකා ගමනය සිට .පූ. 543 දී කාලිංගයේ (පුරාතන ඔරිස්සාව) විජය රජතුමා ගේ ආගමනයෙහි සිට, මහාසේන රජතුමා (ක්‍රි.ව. 334–361) ගේ රාජ්‍ය කාලය දක්වා කාලයයි.

 පරිච්ඡේද-37 ගාථා -2913
 මුල් පරිචේද 5 -දඹදිව බුදුසසුන ආරම්භයේ සිට 3 වැනි ධර්ම සංගායනාව දක්වා වු කොටසයි.
 පරිචේද 5 සිට 15 දක්වා පරිචේද 10-බුදු සසුන පිහිටවීමට දායකවූ දේවානම් පියතිස්ස රජුගේ කාලය සදහා
 පපරිච්ඡේද 15 සිට 26 දක්වා පරිචේඡදය 11 බුදුසසුනේ චිරස්ථිතිය සදහා කැපවූ දුටුගැමුණු මහා රජතුමා ගැන විස්තරය.
 පරිච්ඡේද 26 සිට 32 දක්වා පරිච්ඡේද 5 ගාථා 520 -දුටුගැමුණු රජුගේ සිට මහසෙන් රජු දක්වා රජවරු 43 දෙනෙකුගේ විස්තර ඇතුලත් පරිච්ඡේද 5(එයිතිහාසික වටිනාකම වැඩි කොටසයි (මහානාම හිමියන් සිටි කාලයතුල ලියවුන මෙම කොටසේ නිරවද්‍යතාවය ඉතාමත් ඉහලයි.)

13 වැනි සියවසයේ වැඩ සිටි ධම්මකිත්ති හිමියන් විසින්කරවන ලද කොටස

 මහසෙන් රජුගේ සිට මහා පරාක්‍රමබාහු රජු ගේ අවසන් කාලය දක්වා ලියන ලද කොටසයි.

පරිච්ඡේද 37-79 දකවා රචිතයි. පරාක්‍රමබාහු රජු පිළිබඳ පමණක් අධ්‍යාය 18ක් භාවිතා කොට වීරත්වයක් ආරෝපණය කොට තිබේ. හුදෙක් ඉතිහාසය දැක්වීම ම අරමුණු කොට ඇත.

මහාවංශයට


İrlandaca (Gaelige), Hint-Avrupa dil ailesinin Kelt dilleri koluna ait bir dil. İrlanda'nın, Birleşik Krallık'a bağlı Kuzey İrlanda'nın ve Avrupa Birliği'nin resmî dilidir. İrlandaca, Batı Avrupa'da halk dili kullanılarak yazılmış en eski edebiyata sahiptir.

İrlanda'da halkın %36'sı İrlandaca konuşabildiğini belirtmiştir. Buna rağmen günlük dil olarak İrlandaca Gaeltacht adı verilen ülkenin batı kıyılarındakı bazı bölgelerde yoğunlaşmıştır ve genel halkın sadece %1.8'i İrlandacayı günlük bir şekilde kullanmaktadır. Galway, Kerry, Cork ve Donegal, Waterford'un küçük bir kısmı, Mayo ve Meath bölgelerinde anadil, İrlanda'nın geri kalan birçok bölgesi için ikinci dil olarak geçmektedir.

Tarih

Tarihteki ilk ve en eski İrlandaca yazıları M.S. 4. yüzyıllarda çıktığı tahmin edilen Oghamlardır ve çoğunlukla Büyük Britanya'nın batı kesimlerinde bulunmuştur. M.S. 5-6. yüzyıl arasında Latin alfabesine geçilmeye başlanarak Eski İrlandaca adı altında oluşmaya başlamış 10. yüzyıla kadar bu ad altında devam etmiştir.

M.S. 10. yüzyılı içerisinde Orta İrlandacaya dönüşümüyle İrlanda, İskoçya ve Man Adası'nda konuşulmaya başlanmıştır. Ulster Döngüsü de dahil olmak üzere birçoğu İrlanda edebiyatı eseri Orta İrlandaca yazılmıştır. M.S 12 yüzyıl içerisinde modern İrlandacaya, İskoççaya ve Man diline dönüşmeye başlamıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 "Learning Irish?," BBC

Doğal diller
Gal dilleri

Birleşik Krallık'taki diller
İrlanda
Kuzey İrlanda

İrlandaca


Dabar (Digitalni akademski arhivi i repozitoriji) je skupni repozitorij koji korisnicima omogućava pretraživanje digiralnog sadržaja i objekata nastalih kao rezultat djelovanja institucija i njezinih zaposlenika u Hrvatskoj. Radovi koje se može pohraniti i koristiti su: disertacije, recenzirani članci, knjige, radovi s konferencija, podatci istraživanja, studentski završni radovi, slike, nastavni materijali, video i audio zapisi, pre-print radovi, znanstveni i stručni radovi, prezentacije i slično. Danas većinu sadržaja čine pohranjeni diplomski i završni radovi studenata. Zbirka okuplja, trajno pohranjuje i omogućuje slobodan pristup znanstveno-istraživačkoj, intelektualnoj i kreativnoj produkciji nastaloj radom ustanove, odnosno njenih djelatnika i studenata. Sadržaj se može pretraživati po autoru, mentoru, ključnim riječima, godini i tako dalje.

Izvori

Baze podataka
Knjižničarstvo

Dabar (repozitorij)


Interstate 105 (I-105) is an east–west auxiliary Interstate Highway in the Greater Los Angeles urban area of Southern California. It runs from State Route 1 (SR 1) near El Segundo and Los Angeles International Airport (LAX) to I-605 in the City of Norwalk. It is commonly known as the Century Freeway after Century Boulevard which it parallels, and also officially known as the Glenn Anderson Freeway after the late congressman Glenn M. Anderson who advocated for its construction.

Route description

The California Streets and Highways Code defines Route 105 as "from Pershing Drive near El Segundo to Route 605", but Caltrans never constructed the segment from Sepulveda Boulevard to Pershing Drive. Motorists can continue west via Imperial Highway over conventional roadway to Pershing Drive, but it is not part of Route 105 nor is it under state maintenance.
I-105 begins at Sepulveda Boulevard (SR 1) on the southern edge of Los Angeles International Airport (LAX), adjacent to the city of El Segundo. It proceeds generally eastward from there on, crossing the Los Angeles and San Gabriel Rivers before terminating just east of the San Gabriel River Freeway (I-605) in western Norwalk.

The freeway stops short of intersecting with the Santa Ana Freeway (I-5), its parent interstate. Instead, the primary lanes of I-105 terminate at an at-grade intersection with Studebaker Road.

Much of the length of the Century Freeway runs parallel to Imperial Highway. It also runs parallel to (and  south of) Century Boulevard, from which its original name is derived. Century Boulevard, in turn, is named for its position equivalent to 100th Street in the Los Angeles grid.

The Los Angeles Metro Rail C Line runs in the median of nearly the entire length of I-105. The C Line's eastern terminus is at Norwalk, at the interchange between I-105 and I-605;  from the western end of the freeway, the C Line separates onto its own right-of-way at Aviation Boulevard, splitting into two branches: one turning south towards Redondo Beach and one (currently in the testing stages) heading north towards near LAX and future people mover, which is scheduled to open in 2023.

I-105 is part of the California Freeway and Expressway System, and is part of the National Highway System, a network of highways that are considered essential to the country's economy, defense, and mobility by the Federal Highway Administration.

History

Early planning
I-105 was an integral part of a Caltrans 1960s master plan for the Southern California freeway system, but did not open until 1993. The right-of-way was included on several early highway plans since at least 1947, although it was not named the "Century Freeway" until 1956, and was numbered Route 42. In 1965, the Century Freeway was added to the state system originated at State Route 1 (Sepulveda Boulevard) east to Central Avenue in the City of Los Angeles along an alignment very near to the current right-of-way. The current route was added to the Interstate system in 1968.

Design and local opposition
The route was designed between 1968 and 1972 by Caltrans District 7, under the direction of Design Chief Sid Elicks. However, opposition from some of the communities through which the right-of-way would pass slowed the process and led to some reroutings. Many factors contributed to the delay. The growth of the environmental movement in the 1960s created resistance to new freeway construction. Fiscal difficulties brought about by the 1971 Sylmar earthquake and the California tax revolt of the late 1970s further hampered Caltrans' construction efforts.

However, the major source of resistance to the freeway's construction was community opposition and the side effects of these demands. By the early 1970s, most of the areas in the freeway's path (and thus slated to be demolished) were predominantly African-American. Resentment over previous freeway projects' effects on other black communities resulted in significant modifications to the original route. Most cities along the way, weary of the noise and visual blight created by elevated freeways, demanded that the route be built far below grade in a "trench". Also, another source for resistance to the freeway's construction was that much of the I-105 path was going to be built in low income, high crime neighborhoods, which also delayed the freeway's construction until the crime in the areas went down.

Norwalk was opposed to the freeway's proposed route through its city center, and blocked the freeway from reaching its intended terminus at the Santa Ana Freeway (I-5); however, Caltrans had already decided to abandon that section due to the inability of the severely congested Santa Ana Freeway (which would not be improved until 2022) to accommodate any more traffic.

Keith v. Volpe
In 1972, community opposition resulted in a federal lawsuit, Keith v. Volpe, being filed, charging a violation of various civil rights protections and the National Environmental Policy Act (NEPA). An important figure in the freeway's history was Harry Pregerson, a United States federal judge who presided over the lawsuit concerning the freeway's construction and chose to continue presiding over the case despite being promoted to a higher level court. The interchange with I-110 is named the Judge Harry Pregerson Interchange in his honor. In 1972, Judge Pregerson enjoined the further development of the freeway until it has complied with the requirements of NEPA, the California Environmental Quality Act (CEQA), the Federal-Aid Highway Act, and the Uniform Relocation Assistance and Real Property Acquisition Act of 1970.

In 1979, this lawsuit resulted in a Consent Decree, amended in 1981, which imposed several conditions on the development of the freeway, including additional public hearings, preparation of an environmental report, alterations to the design to reduce lanes and intersections, improve carpooling and provide for a transitway, which became the Los Angeles Metro Rail Green Line, now known as the C Line. A portion of the right-of-way was also to be constructed below grade to buffer adjacent areas from the effects of traffic noise. After construction began in the 1980s, failure to perform a complete survey of the area's groundwater deposits, combined with the  below-grade trench through the city of Downey, resulted in buckling and cracking along the eastern portions of the route. At one point, a giant sinkhole opened in the Bellflower Boulevard on-ramp. This resulted in the construction of an elaborate pump system along the freeway between the interchanges with I-710 and I-605.

Century Freeway Housing Program
A significant aspect of the Keith v. Volpe Consent Decree was the requirement that the housing removed to construct the freeway be replaced, leading to the creation of the Century Freeway Housing Program within the California Department of Housing and Community Development.

Notable demolished homes and buildings

The childhood home of Brian, Carl and Dennis Wilson of the Beach Boys was demolished in the mid-1980s to make way for the freeway, as was the house across the street where their bandmate David Marks grew up. In 2005, the Beach Boys Historic Landmark was built on the former site of the Wilson brothers' home and declared a California Historic Landmark.

The birthplace of Metallica, former bassist Ron McGovney's house, stood directly in the path of the route nearby to I-605 in Downey.

Another home in Downey, California, where siblings Richard and Karen Carpenter grew up before forming the musical duo the Carpenters, was also razed for I-105.

Post-construction

Throughout the difficulties, Congressman Glenn M. Anderson (D-San Pedro) tirelessly advocated for the route's construction, making claims it would provide congestion relief along Century, Manchester, and Firestone Boulevards and the Imperial Highway, as well as relieving pressure on the Santa Monica (I-10) and San Diego (I-405) Freeways for travelers between Downtown Los Angeles and LAX. After Anderson's death in 1994, Caltrans honored him by renaming the freeway in his honor. However, the route's original name, "Century Freeway", is still used on a number of maps.

The freeway was originally signed with El Segundo as its westbound control city; however, in recent years, many of the El Segundo signs have been replaced and/or covered with "LAX Airport" signage due to the western terminus' proximity to Los Angeles International Airport.

Shortly before opening, filmmakers had access to use the empty freeway for a number of weeks to film the 1994 motion picture Speed.

Interstate 105 (1964–68)
Previously, the I-105 designation was used for U.S. Route 101 (the Santa Ana Freeway, US 101) from I-5 (the Golden State Freeway) at the East Los Angeles Interchange to the connection to I-10 (the San Bernardino Freeway; this connection had been I-110); it went back to US 101 in 1968.

Exit list

See also

References

External links

 California @ AARoads.com - Interstate 105
 California Highways: I-105
 Interstate 105 @ Asphaltplanet.ca

05-1
1 (California)
105
05-1 California
Interstate 05-1
Inglewood, California
Hawthorne, California

Interstate 105 (California)


Anselmo Silvino (Teramo, Italija, 23. studenog 1945.) je bivši talijanski dizač utega.

Nakon bavljenja boksom i biciklizmom, Silvino se posvetio dizanju utega te s devetnaest godina postaje nacionalni juniorski prvak. Prvi veći rezultat ostvario je na Mediteranskim igrama 1967. u Tunisu kada je osvojio srebro te postavivši novi nacionalni rekord od 370 kg. Na sljedećim Mediteranskim igrama u İzmiru osvaja zlato dok je iste godine bio brončani na Svjetskom prvenstvu u Limi.

Tijekom 1972. Silvino biva brončani na Olimpijadi u Münchenu s time da je olimpijski turnir bio ujedno i svjetsko prvenstvo. Također, medalju istog sjaja osvojio je i na predstojećem europskom prvenstvu u Constanţi.

Tijekom svoje karijere rušio je talijanske rekorde u dizanju utega 43 puta, sudjelovao je na preko 30 međunarodnih turnira dok mu je 1991. godine rodni Teramo dodijelio nagradu Il Paliotto d'oro.

Izvori

Vanjske poveznice
Profil Silvina na Sports-reference.com

Talijanski športaši
Dizači utega

Anselmo Silvino


Balduin 1. (også Baldwin 1., Baudouin 1. og Boudewijn 1.) kan henvise til flere regenter med dette navn:

 Balduin 1. af Flandern (død 879)
 Balduin 1. af Hainaut (ca. 1030–1070)
 Balduin 1. af Jerusalem (efter 1060–1118)
 Balduin 1. af Konstantinopel (1172–1205)
 Baudouin 1. af Belgien (1930–1993)

Se også
 Balduin (navn)

Balduin 1.


Elektriksel potansiyel enerji (Yüklü parçacığın potansiyel enerjisi veya Elektrostatik potansiyel enerji olarak da adlandırılır.), bir "" Elektriksel yük'ünün Elektriksel alan içerisindeki konumuna bağlı olarak depoladığı bir potansiyel enerji çeşididir.

Bu Elektriksel potansiyel enerjinin kinetik enerjiye dönüşebilme potansiyeli vardır. Buna "Kinetik enerjiye dönüşmesi muhtemeldir" de denilebilir.

"" yüküne sahip bir parçacığın, "" elektrik potansiyeli içindeki elektriksel potansiyel enerjisi, "" çarpımına eşittir. Aynı ifade, parçacığın "V" potansiyeli içerisindeki hareketinden doğan dönüşümü de ifade eder.

Geçerli olan SI birimi jouledur.

Formülü

Burada;

"U": (bazı kaynaklarda "EP" sembolü ile gösterilir): Elektriksel potansiyel enerji, Joule(J) biriminde.

"Q ve q": Elektriksel yük, Coulomb(C) biriminde..

"d": "Q>" yüklü noktasal cisim ile "q" yüklü noktasal cisim arasındaki dik uzaklık, Metre(m) biriminde.

"k": Coulomb sabiti, .

Yüklü parçacığın potansiyel enerjisi

Elektrik enerjisi elektrik yükünün elektrik alan içerisindeki konuma bağlıdır. Q yüküne sahip bir parçacığın, V elektrik potansiyeli içindeki elektrik potansiyel enerjisi, QV çarpımına eşittir. Aynı ifade, parçacığın V potansiyeli içerisindeki hareketinden doğan dönüşümü de ifade eder.

Elektriksel enerji yoğunluğu

Elektrik alan içerisinde birim alan başına düşen elektrik enerjisi şu ifade ile gösterilir:

,

burada  maddenin dielektrik sabiti ve E ise elektrik alan vektörüdür. Elektrik alana, etraftaki gerilim hatlarında, kondansatörler ve indüktörlerde ve uzayda elektromanyetik radyasyon olarak yayılan alanlarda rastlanır.

Elektrik
Elektrostatik

Elektriksel potansiyel enerji


An Ponerorchis graminifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Ponerorchis graminifolia in nahilalakip ha genus nga Ponerorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Ponerorchis

Ponerorchis graminifolia


මී ගසේ උද්භිද විද්‍යාත්මක නම
 වන්නේ Madhuca Longifolia යන්නයි. මී ගස ශ්‍රී ලංකාවේ සෑම ප්‍රදේශයකම මෙන් වැවෙන ශාකයක් ලෙස සඳහන් කළ හැකිය. දැනට මී ගස පිළිබඳ කෙරී ඇති පර්යේෂණ අනුව, මෙහි වර්ග හතක් ඇති බව සොයා ගෙන තිබේ. මී ගසේ කඳ මීටර් 20 ක් පමණ උස්වේ. ළපටි, නොමේරූ කොළ බූව සහිත රතු පැහැයෙනුත්, මේරූ කොළ, ළා කොළ පැහැයෙනුත් යුක්තවේ. මී මල් ජූනි, ජූලි මාසයන්හි හට ගන්නා අතර, ඒවා කහ වර්ණයෙන් යුක්ත වෙයි. වවුලන්, මී මල් හා මී ගෙඩි අනුභව කර මී ගස යටට වසුරු දැමූ පසුව, එහි පොහොර නිෂ්පාදනය වෙයි. මේ නිසා, ඉන්දීයවිද
 පර්යේෂක කණ්ඩායමකගේ අදහස වන්නේ, මී ගස යනු පොහොර උපදවන වස්තුවක් බවයි. මී ඇට ආහාරයට ගත් වවුලන් හෙළන වසුරු, කුඩා ගිනි පෙට්ටි පියනක් පමණ වූ ප්‍රමාණයක යූරියා කිලෝ 3ක පමණ රසායනික සංඝටක අඩංගු වේ. එමෙන්ම වවුල් වසුරුවල කිසිම බැර ලෝහයක් අඩංගු නොවේ. එම නිසා පසෙහි සාරවත්භාවයක් ඇති වන බව විද්‍යාඥයන්ගේ අදහසයි. මීට අමතරව මී ගසේ සෑම කොටසක්ම ඖෂධීය ගුණයකින් යුක්තවේ. මී ගස් වගා කිරීමෙන් පාංශු ඛාදනය වළක්වා ගත හැකිය. එම නිසා පැරැණි වැව්වල වෑ කඳු අසල මී වෘක්ෂ වගා කර තිබෙනු දක්නට ලැබේ.

අතීතයේ මී ගසට තිබුණු වටිනාකම

ලංකාවේ පැරැණි පරිසරය රක්ෂණය කිරීමෙහි උනන්දු වූ සෑම පාලකයකුම මී ගස ආරක්ෂා කිරීමෙහිලා කටයුතු කළහ. පැරැණි ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය පිළිබඳ තොරතුරු සපයන සාහිත්‍ය මූලාශ්‍රය සහ පුරාවිද්‍යාත්මක මූලාශ්‍රය මඟින් මී ගස පිළිබඳ තොරතුරු ලබා ගැනීමට හැකිය.

දේවානම්පියතිස්ස රජතුමා රටවැසියන්ට පණවා තිබූ අණපනත් අතර වෘක්ෂලතාදිය කැපීම තහනම් කර තිබුණි. ඒ අතරින් එක ගසක් වන්නේ මී ගසයි. කවුරුන් හෝ මී ගසක් කපා අසු වුවහොත්, දඬුවම වූයේ මරණීය දණ්ඩනයයි. මී ගසක් කැපීමට කිසිම හේතුවක් ඉදිරිපත් කිරීමට ඉඩක් ලැබුණේ නැත. නිවෙසකට මී අත්තක් පහත් වී තිබුණත්, එම අත්ත නොකපා වෙනත් ස්ථානයකින් නිවෙසක් තනා ගැනීමට රජතුමා ඉඩහසර ලබා දුන් බව සඳහන්වේ. අතීතයේ විසූ ජනයා, තම කටයුතු සඳහා මී ශාකය බොහෝ සෙයින් උපයෝගී කරගත් බව වංසකථා මඟින් පෙනේ. මහාවිහාර සීමා සලකුණු කරන අවස්ථාවේ දී මී ශාකය උපයෝගී කරගත් බව පළමුවෙන්ම තොරතුරු හමු වේ. එය 'කුදුමීරුක' ලෙස මහාවංසයේ සඳහන්වේ. පාලි මහාවංසයෙහි දී ඛුජ්ජමධූලඤ්ච ලෙස එය දක්වා තිබේ. කාවන්තිස්ස රජු මංගල මහා චෛත්‍යය කරවා, එහි විහාරයක්ද කරවා, එම විහාරයේ සීමා ලකුණු කිරීමේ දී එක් මාඉමක් ලෙස කුක්කුලසීව නම් උපාසකයාගේ ගමේ මී ගස සමීපයේ වූ ගොඩැල්ල ගෙන ඇති බව, සිංහල ධාතුවංසයේ සඳහන්වේ. මී ශාකය අතීත ජනතාව අතර බොහෝ ජනප්‍රිය වීම නිසා, මෙලෙස මායිම් ලකුණු කිරීම සඳහා යොදා ගත් බව සිතිය හැකිය. සංඝතිස්ස රජු හා මුගලන් සෙනෙවි අතර ඇති වූ සටනේ දී, සංඝතිස්ස රජුගේ ඇතා මී ගස් සෙවණකට ගොස් ඇති අතර, එම ගසෙහි අත්තක වැදීමෙන් ඇතාගේ සේසත බිම වැටී ඇති බව මහාවංසයේ දෙවැනි කොටසේ දී දක්වයි. මේ විස්තරයෙන් පෙනී යන්නේ, පැරැණි ශ්‍රී ලංකාවේ මී ගස ස්වාභාවිකවම විශාල වශයෙන් හටගත් බවයි. මේ යුගයේ දී, මී ගස නොකැපිය යුතු අවස්ථා ඇති බව පුරාවිද්‍යා මූලාශ්‍රය වන සෙල්ලිපි මඟින් පෙන්වා දෙයි. ක්‍රි. ව. 10වැනි ශත වර්ෂයට අයත් උදාමහායාගේ පුලියම්කුලම් පුවරු ලිපියට අනුව, එක්තරා විහාරයකට පවරා දුන් ගම්බිම්හි මී ගස් කැපීම, රාජකුලිකයන්ට තහනම් කර තිබේ. "රදොලන් වැදැ තලන් මීවන් නොකපනු ඉසා" යනුවෙන් දැක්වෙන්නේ මී ගස් කැපීම තහනම් කර ඇති ආකාරයයි. යම් කිසිවකු එසේ කළ හොත්, මහයාගේ කාර්යාලයේ නිලධාරීන් විසින් සංසිඳවිය යුතු බව ද සඳහන් වේ.

මිහින්තලේ පුවරු ලිපියට අනුව, විහාර භූමියට අයත් තල, මී ආදී ශාක ඵල හට ගන්නා ශාක ප්‍රධානීන්ගේ අවසරය නොමැතිව කැපිය නොහැකිය. මේ ඉඩම් උකස් කර විකිණීමෙන් ද වැළකිය යුතු බවත්, එසේ කළ හොත් ඔවුන් රටින් නෙරපා හැරිය යුතු බවටත් නියෝග කර තිබේ. හතර වැනි කාශ්‍යප රජතුමා විසින් සෑගිරියෙහි විසූ බුද්ධමිත්‍ර භික්ෂුවට, මී ගස් වත්තක් සහ සියඹලා වත්තක් පූජා කිරීමක් පිළිබඳ බුද්ධන්නේහෙල ස්ථම්භ ලිපියෙන් තොරතුරු හෙළි වේ. තුන්වැනි කාශ්‍යප විසින් මිහින්තලාවට කරනු ලැබූ ඉඩම් ප්‍රදානයක දී, එහි ඇති මී ගස් සහ සියඹලා ගස් නොකපන ලෙසට අණ කර තිබේ. එසේ කැපුවහොත්, ඔවුන්ගෙන් දඩ අය කර ගත යුතු බව එම ශිලා ලිපිය සඳහන් කරයි. මේ තොරතුරු අනුව පෙනී යන්නේ, මේ ශාකය මායිම්ව පමණක් යොදා නොගත් අතර, විශාල ආර්ථික වටිනාකමක් ද හිමිකර ගත් බවයි. මේ අනුව පරිසරයේ ඉතා වැදගත් අංගයක් වන වන සම්පත ආරක්ෂා කිරීම පිළිබඳ අතීත පාලකයන් තම අවධානය යොමු කළ අතර, ඒ අතරින් මී ගසට ප්‍රධාන තැනක් හිමි වූ බව පෙනී යයි. ඒ නිසා, මී ගස වනාන්තරයක පරිසරාත්මක වටිනාකමකින් මෙන්ම, ආර්ථික වටිනාකමකින් ද යුක්ත වුණි. ගස් කැපීම, නීතිරීති මඟින් පාලනය කිරීමෙන්, ශාක සම්පත සංරක්ෂණය කිරීමට ගත් පියවර ශිලා ලේඛනවල වාර්තාවේ. සීගිරි ගලේ වැඩුණු යම් යම් ගස් කැපීම කිසිවකු විසින් හෝ කළ නොයුතු බවට තහනම් කරමින් පනවන ලද නියෝග, මිහින්තලේ කුලුනු ලිපියෙහි සඳහන් වේ. මෙහි සඳහන් වන වෘක්ෂ අතර, මී ගස් ද සඳහන් වේ. රාජ්‍ය නීතිය මඟින්, වන සම්පත සංරක්ෂණයෙහිලා දක්වන ලද අවධානය මෙයින් සනාථවේ.

වනාන්තරයක ඇති ශාක සම්පත් සතු ඖෂධීය, දැවමය හා අලංකරණය ආදි ශාකමය වශයෙන් ඇති වටිනාකම පිළිබඳ මනා අවබෝධයක්, පැරැණි රාජ්‍ය පාලකයන් සතුව තිබූ බැව් ඉහත විස්තරයෙන් පැහැදිලි වෙයි. එසේ ආරක්ෂිත ගස්වැල් අතර මී ගසට ප්‍රධාන ස්ථානයක් හිමි වී තිබුණු බව පෙනී යයි. ඒ, එහි ආර්ථික වටිනාකමක් මෙන්ම, ඖෂධීය වටිනාකමක් ඔවුන් දැන සිටි බැවිනි.

මී ගසෙන් තෙල් ලබාගෙන, ජනතාවගේ ප්‍රයෝජනයට ගත් බව වංසකථාවල සඳහන් වේ. ඒ අනුව, දුටුගැමුණු රජු ලෝවාමහාප්‍රාසාදය කරවන අවස්ථාවේ දී සතර වාහල් දොර මී තෙල් පිරවූ සැලි සිය දහස් ගණනක් හා තවත් බොහෝ දේ ජනතාවගේ සේවයට වේතන ලෙස තැබ්බවූ බව, සිංහල ථූපවංසයේ සඳහන් වේ. භාතිකාභය රජු රුවන්මැලි සෑ මළුවෙහි පූජා පවත්වන ලද අවස්ථාවෙහි දී, පහන් දැල්වීම සඳහා එක් තෙල් වර්ගයක් ලෙස මී තෙල් යොදා ගත් බව මහාවංසයේ සඳහන් වේ. පාලි මහාවංසයෙහි දී මේ තෙල් දක්වා ඇත්තේ, 'මධූකතෙලම්හි' ලෙසය. භාතිකාභය රජු මී තෙල් යෙදූ පහන් රුවන්මැලි සෑයට පූජා කළ බව, දීපවංසය සඳහන් කරයි. ථූපවංසය දක්වන්නේ, මේ රජු දාගැබ් මළුවේ සත් දවසක් මී තෙල් පූජා පැවැත් වූ බවය. සාමාන්‍යයෙන් මී තෙල් ලබා ගන්නේ මී ඇටවලිනි. මෙයින් පෙනී යන්නේ, පැරැණි ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාව තම තෙල් අවශ්‍යතාව සඳහා මී ගස උපයෝගී කරගත් බවය. එමෙන්ම මොවුන්, පොල් තෙල්වලට හුරු වීමට ප්‍රථම, මී ශාකයෙන් ලබා ගන්නා තෙල් එදිනෙදා කටයුතුවලට යොදා ගත් බව මේ තොරතුරු අනුව අනුමාන කළ හැකිය.

රටක, ප්‍රදේශයක, ගමක සීමාවක් දැක්වීමේ දී, කඩින් කඩ, තැනින් තැන ඇති පහසුවෙන් හඳුනා ගත හැකි ස්වාභාවිකව පිහිටි ඇළ දොළ සහ ගහ කොළ, ගල් පර්වත, කඳු බෑවුම් වැනි සීමා හෝ සීමා ලකුණු ලෙස ගිනීමට විවිධ ස්වාභාවික අමුද්‍රව්‍ය ගෙන තිබේ. මී ගසත් එසේ මායිම් ලකුණු කිරීමට ගත් වෘක්ෂයක් ලෙස සඳහන් කිරීමට පුළුවන. මේ ශාකය මායිම් ලෙස යොදා ගත් බව කිරිබත් වෙහෙර ටැම් ලිපියෙන් ද තොරතුරු හමු වේ. මෙය ක්‍රි. ව. 898 සිට 914 දක්වා රාජ්‍ය කළ හතර වැනි කාශ්‍යප රජතුමා විසින් පිහිටුවන ලද ලිපියකි. එහි "බමුණ් තුම්රබ් බෙහෙද් ගෙට් දුන් උතුර් මෙ ගිරිවත්තට් පැදුම් දෙසෙන් වෙහෙර් වත්ත හිම් කොට් ඉසා දකුණ් දෙසෙන් මී ගස හිම්කොට් ඉසා පැළෑ දෙසෙන් ගැල්මග හිම්කොට් ඉසා උතුරු දෙසෙන් සංබඩා බැද්ද හිම් කොට් ඉසා මෙ සතර් සීමායෙන් ඇතුළත් වූ වත්තට" යනුවෙනි. මේ අනුව මෙහි සඳහන් වන ඉඩමේ දකුණු සීමාව වන්නේ මී ගසයි.

ක්‍රි. ව. 1484 සිට 1508 දක්වා රාජ්‍ය කළ අටවැනි වීර පරාක්‍රමබාහුගේ ඔරුවල සන්නසෙහි ද මී ගස පිළිබඳ සඳහන් වේ. අතුරුගිරිය ගම ප්‍රදානය කිරීමෙහි දී එහි සීමාවන් දක්වන විට උතුරු දිශාවෙන් පිහිටි මී ගස පිළිබඳව සඳහන් වේ. ගම් සීමා දැක්වීමෙහි දී ස්වභාවික ඇළ දොළ ගස් කොළන් ආදිය ඒ සඳහා උපයෝගී කරගත් ආකාරය මෙම සන්නස් පත්‍රයෙන් පැහැදිලි වෙයි. මී ගසට වැදගත් තැනක් හිමි වූ බව එයින් ද පෙනීයයි. හතර කොරළේ විත්තිය හා ග්‍රාම නාම විස්තරය නමැති කඩඉම් පොතෙහි, ග්‍රාම නාම ඇති වූ සැටි විස්තර කර තිබේ. නිදසුන් ලෙස රණබෙරේ යුද්ධෙට ගැසූ නිසා රංගල්ල කියා ද, වතුර නැති පුහු ඇළ නිසා පුස්සැල්ල කියා ද, කුරු කොස් ගස් ඇති නිසා කුරුකොහොතැන්න කියා ද, දෙමට වනයක් ඇති හෙයින් දෙමටවල කියා ද, මීගස් ඇති පිටියක් නිසා මීපිටිය කියා ද සඳහන්වේ. මේ අනුව මී ගස්වලින් අනූන වනාන්තර ද ස්ථාපිත වී තිබූ බව පෙනී යයි. එමෙන්ම, කාව්‍යශේඛරයෙන් ද, ලංකාවේ මී ගස්වලින් යුක්ත වනාන්තර පිහිටා තිබූ බව පෙනීයයි.

මෙයින් අදහස් වන්නේ, විවිධ පක්ෂීන් විසින් මී මල්වල රොන් උරා බොන ලද බවයි. එමෙන්ම, මී වනයන්ගෙන් ගැවසී ගත් බවයි. මීට අමතරව පූජාවලිය, බුත්සරණ, විසුද්ධිමාර්ග සන්නය, ජාතක අටුවා ගැටපදය, උපාසකජනාලංකාරය, කඩ්කාවිතරණි, වෙසතුරුදා සන්නේ, ධර්මප්‍රදීපිකාව, මහාබෝධිවංස ග්‍රන්ථපද විවරණය, පැරකුම්බා සිරිත සහ 16වැනි ශත වර්ෂයෙහි රචිත යෝගරත්නාකරය වැනි බෞද්ධ ග්‍රන්ථ සහ ආයුර්වේද ග්‍රන්ථවල මී අරටු, මී ඇට, මී ගස්, මී තැලි, මී තෙල්, මී පනු, මී මල්, මී මුරුවට, මී ගස හා එහි අනෙකුත් කොටස් පිළිබඳ තොරතුරු ලබා දෙයි. මෙහි දී මී තැලි යනුවෙන් අදහස් වන්නේ, මී ගෙඩියෙහි කටුවෙහි පලූව යන්නයි. එමෙන්ම, මී පනු යනු මී ගෙඩිවලින් මිරිකා සැදූ බීමකි. මී මුරුවට යනු මී ඇටවලින් තනා ගන්නා පුන්නක්කු ලෙස සඳහන්වේ.

මී ගසෙන් ලබා ගන්නා විවිධ අමුද්‍රව්‍ය යොදා ගෙන විවිධ විවිධ රෝගවලට ප්‍රතිකාර කරන අන්දම, යෝගරත්නාකරයෙහි සඳහන්වේ. මෙහි චිකිත්සා පනස් හයක් පිළිබඳ සඳහන් වේ. එහි අක්ෂි රෝග චිකිත්සාවෙහි මී අරටුව ආශ්‍රිතව ඇසට කරන ප්‍රතිකාරයක් පිළිබඳ දැක්වේ.

මෙහි සඳහන් වන්නේ මී අරටුව යොදාගෙන මී පැණිත් සමඟ මිශ්‍ර කරමින් කරන ප්‍රතිකාරයකි. මීට අමතරව විවිධ රෝග සඳහා මී තෙල් ඇතුළු මී ගසේ විවිධ ද්‍රව්‍ය යොදාගෙන කරන ප්‍රතිකාර යෝගරත්නාකරයෙහි සඳහන්වේ. ඉහත සඳහන් කරුණු අනුව දිවයිනේ ශාක පද්ධතියේ ඉතා සුවිශේෂී ස්ථානයක් මී ගසට හිමි වූ බව පෙනෙයි. වනජීවීන් සඳහා භූමියේ කොටසක් වෙන් කර පවත්වාගෙන යෑම අතීතයේ සිටම, ප්‍රගුණ කරන ලද බවට සාක්ෂි ඇත. රුක් රෝපණය පාරිසරික වශයෙන් ස්වාභාවික පැවැත්ම පරිසරයේ ඇති කිරීමට බෙහෙවින් වැදගත් වේ. ස්වාභාවික වනාන්තරයකින් සිදුව සංරක්ෂණය පූර්ණ වශයෙන් දියුණු කළ ගෙවත්තක් වශයෙන් ද සිදු කිරීමට අවස්ථාව ලැබේ. මේ අනුව මී පැළ ද වගා කරන්නට අතීත පාලකයන් පියවර ගන්නට ඇත. එසේ වගා කරන ලද වෘක්ෂ අතර, මී ගසට සුවිශේෂී ස්ථානයක් ලබා දෙන්නට ඇත. එයට හේතුව වන්නට ඇත්තේ, මී ගස ඖෂධීය ගුණය අතින් මෙන්ම පිරිසුදු වාතය ලබාදෙන මහඟු සම්පතක් මෙන්ම, පරිසරය සංරක්ෂණය කරන මහාර්ඝ වෘක්ෂයක් වූ බැවිනි.

මී ගසෙන් ලැබෙන ප්‍රයෝජන

මී ගස වවුලන්ට හොද වාසස්ථානයකි. මෙම මී ගෙඩි හා මල් කන වවුලන් කුඹුරු පුරා වසුරු දමයි. මෙම වසුරු ගිනිපෙට්ටියක් පමණ ප්‍රමාණයක, යූරියා කිලෝ තුනක පමණ අඩංගු රසායනික සංඝටක තිබෙනවා. ඒ වගේම මෙයින් පසට නයිට්‍රජන් ලැබෙනවා. මෙම වවුලන්ගේ වසුරු වල බැරලෝහ නැත. නමුත් ඇමෝනියා, යූරියා, TDM පොහොරවලින් දෙන රසායනික සංයෝජනය (නයිට්‍රජන්, පොටෑසියම්, පොස්පරස්) මෙම වවුල් වසුරු වලින් ලබාදෙනවා. ඒ වගේම මී ගසේ කොල වැටෙන්න කෙලින්ම කුඹුරට. ඒ කොලත් කුඹුරට පොහොරක් වෙනවා. අපගේ වකුගඩු නරක්වීමට ප්‍රදානම හේතුව රසායනික පොහොර වල තිබෙන බැරලෝහයි. නමුත් මී ගස හරිහැටි ප්‍රයෝජනයට ගන්නවානම් අපිට වකුගඩු ප්‍රශ්නයක් ඇතිවන්නේද නෑ.

සාමාන්‍යයෙන් ගස් වලින් දහවල් කාලයේදී ඔක්සිජන් මුදාහරින අතර රාත්‍රී කාලයේදී කාබන්ඩයොක්සයිඩ් පිට කරයි. නමුත් මීගස දහවලත් රාත්‍රීයේදීත් ඔක්සිජන් පිටකරන අති විශිෂ්ඨ ගසකි.

මීගස ස්වාභාවිකව පලිබෝධ පාලනය කරයි. ගොයමට හානි කරන ගොයම් මැස්සන්, මදුරුවන්, ගොයමට හානිකරන මැස්සන් වැනි සතුන් වවුලන් විසින් ආහාරයට ගැනීම සිදුවෙනවා. ඒවගේම මී ගෙඩි හා මල් ආහාරයට ගන්න එන කුරුල්ලන් මී ගෙඩි නැතිකාලෙට කෘමීන්ව අල්ලන් කනවා. ඉතින් ගොයමට හානිකරන පලිබෝධකයන් ඉබේම නැතිවෙනවා. ආහාර සදහා මෙම මී ගසේ මල්, ගෙඩි සහ තෙල් යොදාගන්නවා. තෙල් සිදීමේදී මී මුරු නමින් හැදින්වෙන අවශේෂ සත්ව ආහාර වලටත්, ගොයමේ පොහොරක් ලෙසත් යොදාගන්නවා.

මී තෙල් නිෂ්පාදනය හා එහි ප්‍රයෝජන

හොදින් වැඩුණු මී ගසකින් වාර්ෂික ඵලදාව කිලෝ ග්‍රෑම් 20 සිට කිලෝ ග්‍රෑම් 200 දක්වා ලබා ගත හැක. ගසට වයස අවුරුදු 10 දී ඵලදාව ලබදීම ආරම්භ වන අතර වයස අවුරුදු 60 පමණ දක්වා ඵලදාව ලබා ගත හැක. තරුණ ශාක වලට වඩා පරිණත ශාක මගින් වැඩි අස්වැන්නක් ලබා දෙයි. මෙම මී තෙල් Palmitic, Stearic, Oleic, Linolic අම්ල සංඝටකයන්ගෙන් යුක්ත වේ. එමෙන්ම මී තෙල් චර්ම රෝග, රූමැටික ආබාධ, හිස රුදාවල් සදහා ද යෝග්‍ය නක බව පැවසේ. මී තෙල් හොද ජීව ඉන්ධනයකි.සබන් වර්ග හා ඩිටර්ජන්ට් වර්ග නිෂ්පාදනයට ද මී තෙල් යොදා ගනී.

මී ඇට වල තෛලමය කොටස් 50% ක් පමණ අඩංගු වේ. පලමුව මී ඇට කුඩා කොටස් වලට කැබලි කරන අතර ඒවා හුමාලයෙන් තම්බනු ලබයි. තැම්බුනු මී ඇට කැබලි හොදින් තලා ගනු ලබන අතර සෙන්ටිග්‍රෙඩ් 63 දී නිස්සාරණය කර ගනු ලබයි.

මූලාශ්‍ර

 http://www.edunews.lk/post-01-14/
 https://www.google.com/search?
 http://www.dinamina.lk/2020/10/01/
 http://vidathanet.blogspot.com/2019/06/blog-post_88.html

මී ගස


Lakshmi Murdeshwar Puri (Índia, 1952), é a ex-Diretora Executiva Adjunta da ONU Mulheres para Apoio Intergovernamental e Parcerias Estratégicas e ex-Secretária-Geral Adjunta das Nações Unidas. Atuou na ONU por 15 anos antes de ter sido diplomata indiana por 28 anos e embaixadora da Índia na Hungria, credenciada também na Bósnia e Herzegovina, entre os anos de 1999 a 2002.

Educação e vida pessoal
Puri graduou-se como Bachelor of Arts (com honras) em História pela Universidade de Delhi e tem mestrado em Humanidades pela Universidade de Punjab, na Índia. Puri tem duas filhas com seu atual esposo Hardeep Singh Puri, um político indiano e ex-diplomata, que desde julho de 2021 atua no governo indiano como Ministro do Petróleo e Gás Natural.

Carreira Política
Puri atuou como diplomata na sede do Ministério das Relações Exteriores da Índia, em Délhi, por 28 anos, onde ocupou vários cargos na formulação de políticas econômicas e na diplomacia bilateral e multilateral, incluindo os cargos de Embaixadora da Índia na Hungria e simultaneamente credenciada na Bósnia e Herzegovina de 1999 a 2002. Participou ativamente nas negociações econômicas e diplomáticas como a Política de atender o Leste (Look East policy), as Relações de Diálogo entre a Índia-ASEAN, a Associação da Orla do Oceano Índico (IORA), a Iniciativa da Baía de Bengala para Cooperação Técnica e Econômica Multissetorial (BIMSTEC), bem como para o Fórum do Grupo dos 15.

Durante seu mandato como embaixadora indiana, ela também trabalhou em estreita colaboração com a primeira operação da ONU de manutenção da paz na Bósnia e Herzegovina, a Força de Proteção das Nações Unidas (UNPROFOR). Além disso, atuou como subsecretária no Japão e na Coreia e, posteriormente, como subsecretária no Paquistão.

Em 2002, Puri ingressou nas Nações Unidas, onde atuou até 2007 como diretora da Divisão de Comércio Internacional de Bens, Serviços e Commodities da Conferência das Nações Unidas sobre Comércio e Desenvolvimento (UNCTAD). De 2007 a 2009, ela assumiu o cargo de Secretária-Geral Adjunta da UNCTAD, fornecendo orientação estratégica e supervisão da organização.

A partir de 2009, assumiu o cargo de Diretora do Escritório do Alto Representante para os Países Menos Desenvolvidos, Países em Desenvolvimento Sem Litoral e Pequenos Estados Insulares em Desenvolvimento.

Em 2011, foi nomeada pelo Secretário-Geral das Nações Unidas, Ban Ki-Moon, para o posto de Secretária-Geral Adjunta para Apoio Intergovernamental e Parcerias Estratégicas na Entidade das Nações Unidas para a Igualdade de Gênero e Empoderamento das Mulheres (ONU Mulheres) e também atuou como uma das duas deputadas da primeira Diretora Executiva da ONU Mulheres, Michelle Bachelet. Na ONU Mulheres ela delineou a visão e impulsionou muitas das campanhas públicas da organização, incluindo as campanhas "UNA-SE para acabar com a violência contra as mulheres" e "Por um planeta 50-50 até 2030: um passo para a igualdade de gênero".

Prêmios e Reconhecimento
Puri recebeu o Prêmio Eleanor Roosevelt de Direitos Humanos em 2016, o Prêmio Novus por defender os Objetivos de Desenvolvimento Sustentável e o Prêmio Global Generation na 7ª Conferência anual Millennium Campus, em 2015.

Em 2017, foi premiada por seu papel em garantir que uma meta específica de igualdade de gênero e empoderamento das mulheres tivesse sido adotada como parte dos Objetivos de Desenvolvimento Sustentável sendo reconhecida por sua defesa e liderança com o prêmio inaugural Diwali Power of One, em uma cerimônia promovida pela organização Diwali Foundation USA, em parceria com as Missões Permanentes da Índia, Bielo-Rússia e Geórgia para as Nações Unidas, realizada na Sede da ONU.

Publicações

 Driving the Gender-Responsive Implementation of the 2030 Agenda for Sustainable Development. UN Women, Maio 2016.
 Aid for Trade: Global and Regional perspectives. (editora e autora da publicação). UNU-CRIS, 2009.
 Addressing the Global Energy Crisis. (editora da publicação). UNCTAD, 2008.
 Interface between Trade & Climate Change. (editora da publicação). UNCTAD, 2007.
 Multilateralism and South-South Cooperation. (coautora da publicação). UNCTAD, 2005.
 Trade and Development Review 2003. (autora da introdução) UNCTAD, 2003.

Pessoas vivas
Nascidos em 1952
Indianos
Alunos da Universidade de Deli

Lakshmi Murdeshwar Puri


Artem Lobov (  ; født 11 august 1986 i Nisjnij Novgorod i Rusland, er en russisk-irsk MMA-udøver som siden 2015 har konkurreret i organisationen Ultimate Fighting Championship (UFC). Han har været professionel siden 2010 og medvirkede i The Ultimate Fighter: Team McGregor vs. Team Faber og har ligeledes konkurreret i ACB, såvel som britiske organisationer Cage Warriors og Cage Contender. Han træner i Dublin og er medlem af SBG Ireland. Han er ligeledes god ven af irske Conor McGregor.

Mesterskaber og hæder

Mixed martial arts
 Ultimate Fighting Championship
 Fight of the Night (1 gang) vs. Cub Swanson

Referencer

Eksterne henvisninger
 Artem Lobov – UFC.com
 Artem Lobov – Sherdog.com

MMA-udøvere fra Rusland
Personer fra Nisjnij Novgorod

Artem Lobov


غيم فورج (بالإنجليزية:Gameforge) هي شركة تنتج وتنشر اللألعاب الإلكترونية المباشرة على الإنترنت باستعمال متصفح الأنترنت أو تحميل اللعبة وتثبيتها على الحاسوب. تم إنشاء الشركة من طرف ألكسندر روسنر سنة 2003 بمدينة كارلسروه.

أشهر الألعاب
من أشهر الألعاب التي حصل بعضها على جوائز عديدة:
 أوجيم OGame
 غلادياتوس Gladiatus
 بايت فايت Bitefight
 فارس المعركة Battleknight
 إيكاريام ikariam
 ماتين2 metin2 وهي اعظمهم واكثرهم شهرة

مقالات ذات صلة
 إيكاريام

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع على الويب
 موقع ميتين 2 على الويب

شركات البرمجيات
شركات ألعاب فيديو
شركات ألعاب فيديو ألمانية
شركات أسست في 2003
شركات مقرها في بادن فورتمبيرغ
شركات مقرها في كارلسروه
مطورو ألعاب فيديو
مواقع ألعاب المتصفح

غيم فورج


Heikendorf er administrationsby og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Schrevenborn i den nordlige del af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Heikendorf er beliggende på østbredden af Kielerfjorden mellem Mönkeberg og Laboe. Ved Kielerfjorden ligger Ubådsmindesmærket Möltenort.

Fiskerlandsbyen Heikendorf var i tidligere tider en kunstnerkoloni, og værker derfra er grundlaget for et kunstmuseum der åbnede i år 2000. Også Adolf Brütts "Fischer" minder om malerkoloniens blomstringstid.

I Möltenort havn ligger det tidligere fyrskib Læsø Rende, nu som museumsskib.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Heikendorf


ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික ඒකදේශික පක්ෂියෙකි.ශ්‍රී ලංකාවේ සෑම ප්‍රදේශයකම දැකිය හැක.වනාන්තර ගෙඋයන් හා ඵල හටගන්නා ප්‍රදේශවල රංචු වශයෙන් නිතරම ගැවසේ.විද්‍යාත්මක නාමය megalaima rubricapilla වේ.

රත් මූණත් කොට්ටෝරුවා


One Girl's Confession é um filme noir estadunidense escrito e dirigido por Hugo Haas. O filme é estrelado por Cleo Moore e foi lançado em 6 de abril de 1953 pela Columbia Pictures.

Elenco
 Cleo Moore ...Mary Adams
 Hugo Haas ...Dragomie Damitrof
 Burt Mustin ...Jardineiro
 Russ Conway ...Policial
 Gayne Whitman ...Promotor público
 Martha Wentworth ...Velha senhora
 Glenn Langan ...Johnny

Filmes dos Estados Unidos de 1953
Filmes policiais dos Estados Unidos
Filmes de mistério dos Estados Unidos
Filmes noir
Filmes em preto e branco
Filmes da Columbia Pictures
Filmes em língua inglesa

One Girl's Confession


6007 Billevans este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6007 Billevans este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kushiro de Seiji Ueda și Hiroshi Kaneda. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 4,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

6007 Billevans


مسييه 6 , عنقود الفراشة هو عنقود نجمي مفنوح يقع في كوكبة العقرب. ويقع العنقود في بالقرب من مركز المجرة، وي بعد عن الأرض بمسافة تبلغ 1600 سنة ضوئية. وأطلق عالم الفلك الأمريكي روبرت بورنهام ميسييه 6 بأنه مجموعة نجمية تشبه الفراشة، ووصفها بأنها «مجموعة نجمية ساحرة يوحي ترتيبها بمخطط فراشة بأجنحة مفتوحة». ويبلغ القدر الظاهري لمسييه 6 حوالي 4.2+ , وتم أدراجه في الكتالوج العام الجديد NGC 6405.

خصائصه
يقدّر عمر ميسييه 6 بحوالي 1,000,000 سنة. ومعظم النجوم الساطعة والمرئية فيه هي نجوم زرقاء شديدة الحرارة وشابة تنتمي إلى الفئة الطيفية B4-B5. ومع ذلك فإن ألمع نجم في مسيه 6 هو عملاق برتقالي ينتمي إلى الفئة الطيفية K.و أسمه BM Scorpii (HD 160371)، وهو نجم متغير نصف دائري، ويظهر أختلافات في السطوع تتراوح من 5.5+ إلى 7+. والنجوم الموجودة في مسييه 6 تشكلت في نفس السحابة الجزيئية التي تكون با العنقود بعد 51 - 95 عام من تكون العنقود وتتحرك جميعها معاً في الفضاء. أي أنهم غير مرتبطين ببعضهم البعض عن طريق الجاذبية. وأفضل وقت لرؤيته هو في فصل الصيف عندما تكون كوكبة العقرب في أعلى نقطة لها في السماء ويكون أسهل لمن هم يعيشون في النصف الشمال من الأرض

اقرأ أيضاً
 نجم
 مجرة
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 نجم نيوتروني
 ثقب أسود

مراجع

وصلات خارجية
 Messier 6, DS Messier page

أجرام الفهرس العام الجديد
ذراع الجبار
عناقيد مفتوحة
فهرس مسييه
كوكبة العقرب
أجرام فلكية اكتشفت في 1654

عنقود الفراشة


Danubio Fútbol Club er úrúgvæskt knattspyrnulið frá Montevídeó, stofnað þann 1. mars árið 1932. Stórliðin Peñarol og Nacional bera höfuð og herðar yfir önnur félög í Úrúgvæ, en Danubio hefur þó fjórum sinnum orðið landsmeistari og er það lið fyrir utan risana tvo sem síðast fagnaði sigri (2013-14). Félagið leikur í efstu deild úrúgvæsku deildarkeppninnar.

Sagan
Danubio var stofnað bræðrunum Mihail (Miguel) og Ivan (Juan) Lazaroff, sem fæddir voru í Búlgaríu. Nafnið vísar til stórfljótsins Dónár sem markar einmitt landamæri Búlgaríu til norðurs. Árið 2017 ákváðu stuðningsmenn félagsins í almennri kosningu að minnast stofnenda sinna enn betur með því að endurnefna heimavöll sinn, Jardines del Hipódromo María Mincheff de Lazaroff Stadium til heiðurs móður þeirra Lazaroff-bræðra. Til að minna enn á búlgarskar rætur félagsins hefur þriðji búningur Danubio verið með borða í búlgörsku fánalitunum yfir brjóstið.

Aðalbúningur Danubio er svartur og hvítur og var tekinn upp þegar við stofnun félagsins. Var hann innblásinn af búningi Montevideo Wanderers, sem urðu árið 1931 síðasta áhugamannaliðið til að verða landsmeistari í Úrúgvæ.

Í skugga stórliða

Danubio keppti fyrst í efstu deild árið 1948, þar sem það afrekaði að sigra Peñarol sem verið hafði ósigrað í þrjátíu leikjum. Félagið hafnaði í þriðja sæti á þessu fyrsta ári. Það sem eftir var aldarinnar lék Danubio í efstu deild með tveimur undantekningum, árið 1959-60 og 1969-70 þegar liðið féll en fór beint aftur upp.

Á níunda áratugnum átti Danubio sitt fyrra blómaskeið. Það fagnaði sínum fyrsta meistaratitli árið 1988 eftir að hafa unnið 18 leiki af 24 og tapað bara tvívegis. Árið eftir komst félagið í undanúrslit Copa Libertadores í fyrsta og eina sinn, eftir að hafa slegið báða úrúgvæsku risana úr keppni, en tapaði að lokum gegn meistaraefnunum í Atlético Nacional de Medellín.

Keppnisfyrirkomulagið í Úrúgvæ hefur tekið ýmsum breytingum í gegnum tíðina og í kringum aldamótin var mótinu tvískipt þar sem krýndir voru meistarar bæði fyrri og seinni hluta tímabilsins, sem mættust svo í úrslitaeinvígi. Árin 2001 og 2002 komst Danubio í úrslitin en tapaði í bæði skiptin fyrir Nacional.

Betur tókst til árið 2004 þegar Danubio varð meistari í annað sinn. Sigurmark í þriðju mínútu uppbótartíma í úrslitaleiknum gegn Nacional réði þar úrslitum. Leiktíðina 2006-07 endurtók liðið leikinn og varð úrúgvæskur meistari eftir að hafa unnið bæði fyrri og seinni hluta deildarkeppninnar, en endaði í þriðja sæti í úrslitakeppninni og missti því af sæti í Copa Libertadores.

Síðasti titillinn

Fjórði og síðasti meistaratitillinn vannst leiktíðina 2013-14. Mótið var afar óvenjulegt þar sem hvorgt stóru liðanna tveggja komst í úrslitaeinvígið. Danubio og Montevideo Wanderers þurftu þrjá leiki til að knýja fram sigurvegara og réðust úrslitin ekki fyrr en í vítaspyrnukeppni, en áður hafði Danubio jafnað leikinn með hjólhestaspyrnumarki á lokamínútu framlengingar.

Eftir meira en hálfrar aldar samfellda dvöl í efstu deild féll Danubio niður um deild árið 2020. Dvölin í næstefstu deild varð þó aðeins eitt ár og komst það strax aftur í hóp þeirra bestu.

Titlar
Úrúgvæskur meistari (4): 1988, 2004, 2006–07, 2013–14

Kunnir leikmenn
 Álvaro Recoba
 Ruben Sosa
 Diego Forlán
 Edinson Cavani
 Cristhian Stuani
 Jose Gimenez

Úrúgvæsk knattspyrnufélög
Stofnað 1932

Danubio F.C.


An Serapias garganica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Helmut Baumann ngan Siegfried Künkele. An Serapias garganica in nahilalakip ha genus nga Serapias, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Italy. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Serapias

Serapias garganica


Puschkino (, , ) ist ein Ort in der russischen Oblast Kaliningrad. Er gehört zur kommunalen Selbstverwaltungseinheit Stadtkreis Bagrationowsk im Rajon Bagrationowsk.

Geographische Lage
Puschkino liegt am Flüsschen Pasmar (russisch: Maiskaja) und ist zehn Kilometer von Bagrationowsk (Preußisch Eylau) entfernt. Durch den Ort führt eine Nebenstraße, die die Rajonshauptstadt und frühere Kreisstadt mit Krasnosnamenskoje (Dollstädt) und Slawskoje (Kreuzburg) verbindet und weiter bis zur russischen Fernstraße R 516 (ehemalige Reichsautobahn Berlin–Königsberg "Berlinka") führt. Eine Bahnanbindung besteht nicht.

Geschichte
Der früher Posmahlen genannte Ort war vor 1945 ein kleines Dorf mit einer Försterei. 1874 wurde der Ort in den neu errichteten Amtsbezirk Wogau eingegliedert, zu dem er bis 1945 gehörte. Der Amtsbezirk lag im Landkreis Preußisch Eylau im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen.

Damals bestand Posmahlen aus zwei Landgemeinden, die erst am 20. April 1881 fusionierten: Posmahlen zu Waldkeim und Posmahlen zu Wogau.

Im Jahre 1910 zählte Posmahlen 253 Einwohner. Am 30. September 1928 vergrößerte sich der Gemeindebezirk durch die Eingemeindung des Gutsbezirks Sophienberg (russisch: Sewerjanka, nicht mehr existent). So lebten 1933 395 und 1939 noch 329 Einwohner in Posmahlen.

1945 kam Posmahlen infolge des Zweiten Weltkrieges zur Sowjetunion und erhielt 1947 den im heutigen Russland sehr häufig vorkommenden Namen Puschkino. Bis etwa 1970 war der Ort Verwaltungssitz des Dorfsowjets Puschkinski selski Sowet im Rajon Bagrationowsk. Nach dessen Verlegung nach Slawskoje blieb Puschkino weiterhin Namensgeber dieses Dorfsowjets bzw. Dorfbezirks. Von 2008 bis 2016 gehörte der Ort zur Landgemeinde Dolgorukowskoje selskoje posselenije und seither zum Stadtkreis Bagrationowsk.

Puschkinski selski Sowet/okrug 1947–2008
Der Dorfsowjet Puschkinski selski Sowet (ru. Пушкинский сельский Совет) wurde im Juni 1947 eingerichtet. Sein Verwaltungssitz war zunächst der Ort Puschkino. Anfang der 1950er Jahre wurde offenbar der Perwomaiski selski Sowet (Kavern) an den Puschkinski selski Sowet angeschlossen. Im Jahr 1954 wurde (mindestens) der Nordteil des aufgelösten Oktjabrski selski Sowet (Moritten) angeschlossen. Vor 1975 wurde der Verwaltungssitz des Dorfsowjets nach Slawskoje verlegt. Nach dem Zerfall der Sowjetunion bestand die Verwaltungseinheit als Dorfbezirk Puschkinski selski okrug (ru. Пушкинский сельский округ). Im Jahr 2008 wurden die verbliebenen sieben Orte des Dorfbezirks in die neu gebildete Landgemeinde Dolgorukowskoje selskoje posselenije eingegliedert.

Der 1947 umbenannte Ort Kamenka (Krücken), der zunächst in den Puschkinski selski Sowet eingeordnet wurde, kam dann (vor 1975) zum Tschapajewski selski Sowet.

Kirche
Die mehrheitlich evangelische Bevölkerung Posmahlens war vor 1945 in das Kirchspiel Dollstädt (heute russisch: Krasnosnamenskoje) eingepfarrt. Es gehörte zum Kirchenkreis Preußisch Eylau (Bagrationowsk) in der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union. Letzter deutscher Geistlicher war Pfarrer Herbert Wensky (2. August 1891 – 10. September 1978), der zeitweise auch der ostpreußische Leiter der Reichsschrifttumskammer war.

Heute liegt Puschkino im Einzugsbereich der in den 1990er Jahren neu gegründeten evangelischen Dorfkirchengemeinde Gwardeiskoje (Mühlhausen). Sie ist eine Filialgemeinde der Auferstehungskirche in  Kaliningrad (Königsberg) und gehört zur Propstei Kaliningrad der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäische Russland (ELKER).

Einzelnachweise

Weblinks
 Puschkino bei bankgorodov.ru (russisch)

Puschkino

Puschkino (Kaliningrad, Bagrationowsk, Dolgorukowo)


Ralph Lawrence Hansch (* 20. Mai 1924 in Edmonton, Alberta; † 29. Februar 2008) war ein kanadischer Eishockeytorwart. Bei den Olympischen Winterspielen 1952 gewann er als Mitglied der kanadischen Nationalmannschaft die Goldmedaille.

Karriere
Ralph Hansch spielte während seiner Karriere als Eishockeytorwart unter anderem für die Edmonton Flyers und Camrose Maroons. Mit den Edmonton Mercurys, zu denen er erst wenige Monate vor Turnierbeginn stieß, repräsentierte er 1952 Kanada bei den Olympischen Winterspielen. Im Anschluss an die Winterspiele beendete er seine Eishockeykarriere und wurde Feuerwehrmann.

International
Für Kanada nahm Hansch an den Olympischen Winterspielen 1952 in Oslo teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille gewann. Während des Turniers trug er die Rückennummer 0 – als einziger Eishockeyspieler in der Olympiageschichte.

Erfolge und Auszeichnungen
 1952 Goldmedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationaltorwart (Kanada)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1952
Olympiasieger (Eishockey)
Geboren 1924
Gestorben 2008
Mann
Kanadier

Ralph Hansch


إراتينون (Ερατεινόν) وعرفت حتى عام 1926 باسم إمبلي ماهاليسي  أو إريتلي ماهالي، هي قرية تابعة لبلدية نيستوس في الوحدة الإقليمية كافالا في منطقة مقدونيا الشرقية وتراقيا. بلغ عدد سكانها 649 نسمة حسب تعداد 2011. تقع على ارتفاع 8 أمتار في سهل خريسوبولي. تشتهر القرية بالبطيخ وينظم فيها مهرجان البطيخ.

كان سكان إراتينو في بداية القرن العشرين مسلمين، ووفقًا لبيانات الجيش اليوناني كان عددهم 130 نسمة في عام 1911.  وفقًا لتعداد عام 1928، كان عدد سكانها 384 نسمة، وفي التعدادات التالية كان مسار السكان على النحو التالي: 1940: 584 نسمة، 1951: 761 نسمة، 1961: 871 نسمة، 1971: 834 نسمة، 1981: 944 نسمة، 1991: 781 نسمة. تم فصل إراتينو عن كومونة خريسوبولي وتم تأسيسها كمقر لكومونة إيراتينوس في مقاطعة نيستوس في عام 1933. أصبحت جزءًا من بلدية خريسوبولي مع تطبيق برنامج كابوديسترياس .

مراجع

مدن اليونان

إراتينون (كافالا)


Samarra-kulturen er en kalkolitiske arkæologisk kultur i det nordlige Mesopotamien, der er nogenlunde dateret til 5.500-4.800 f.Kr. Den overlapper delvist Hassuna og tidlig Ubaid. Samarra-kulturen blev først anerkendt under udgravninger ved den tyske Arkæolog Ernst Herzfeld på lokaliteten Samarra. Andre steder, hvor Samarra-genstande er blevet fundet, inkluderer Tell Shemshara, Tell es-Sawwan og Yarim Tepe.

Ved Tell es-Sawwan beviser kunstvanding - herunder dyrkning af hør - fastslår tilstedeværelsen af en velstående fastboende kultur med en meget organiseret social struktur. Kulturen er primært kendt for sin fint lavet keramik dekoreret med stiliserede dyr, herunder fugle og geometriske mønstre på mørk baggrund. Denne vidt eksporterede type af keramik, en af de første udbredte, relativt ensartede keramik stilarter i det gamle Mellemøsten, blev først anerkendt i Samarra. Samarra-kulturen var forløberen til den mesopotamiske kultur Ubaid.

Noter

Højkulturer

Samarra-kulturen


An Aechmea warasii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edmundo Pereira. An Aechmea warasii in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aechmea

Aechmea warasii


Gilson Miguel (Luanda, 26 de Julho de 1997) mais conhecido por Lurhany é um rapper, cantor e compositor angolano. Ficou conhecido com o single "Ninguém Me Pega", lançado em 2016. É considerado como novo talento do rap/trap angolano.

Referências

Cantores de Angola
Nascidos em 1997
Rappers de Angola
Naturais de Luanda

Lurhany


Matea Pletikosić (født 24. april 1998 i Sinj, Kroatien) er en kroatisk/montenegrinsk håndboldspiller, som spiller for ŽRK Budućnost og Montenegros håndboldlandshold.

Hun blev udtaget til landstræner Bojana Popović' trup ved VM i kvindehåndbold 2021 i Spanien, hvor det montenegrinske hold blev nummer 22.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Kroatien
Håndboldspillere fra Montenegro
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020

Matea Pletikosić


Futbolo Klubas Elektra var en fodboldklub fra den litauiske by Mažeikiai.

Historie
Klubben blev stiftet i 1961 og gik konkurs i 1971 (1972).

1961 – ETG (Elektrotechnikos gamykla);
1962 – Elektra Mažeikiai;

Historiske slutplaceringer
Historiske slutplaceringer.

Noter

Eksterne kilder/henvisninger
 foot.dk
 RSSSF

Fodboldklubber i Litauen
Etableret i 1961
Ophørt i 1971
Tidligere fodboldklubber i Litauen

Elektra Mažeikiai


Le  (abréviation : ZfBw) est un journal de langue allemande pour la construction et l'architecture. Il est apparu pour la première fois en 1851, puis, de 1924 à 1927, séparé en une partie construction de bâtiments - et une partie constructions mécaniques. En 1931, le Zeitschrift für Bauwesen est fusionné avec le Zentralblatt der Bauverwaltung. Les deux magazines sont publiés par l'éditeur Wilhelm Ernst & Sohn à Berlin, qui, avec ces deux titres, a dans son programme les principales revues professionnelles d'ingénieurs civils de l'époque. À la fin du , la Zeitschrift für Bauwesen tirait à  et la Zentralblatt der Bauverwaltung à 5 000.

Le contenu du Zeitschrift für Bauwesen est, entre autres, des notifications officielles, des présentations de nouveaux bâtiments dans le bâtiment et le génie civil. Les bâtiments présentés se sont concentrés sur les structures de circulation et les bâtiments publics. Le magazine est publié avec une fréquence variable, mais au moins trimestrielle. La plupart des années ont douze numéros, en plus de la table des matières, il y a aussi un atlas avec des gravures sur cuivre et des planches en couleur, qui résument les articles avec des illustrations élaborées, qu' a principalement créées pendant de nombreuses années.

Édition
L'éditeur est d'abord le ministère prussien des Travaux publics et après la Première Guerre mondiale, le ministère prussien des Finances. Le magazine est géré par :

 1851 :
 1851-1875 : Georg Erbkam
 1876-1882 :
 1883-1884 :
 1885-1912 :
 Carl Schäfer
 1913-1918 :
 Gustave Meyer

,  et  font partie des éditeurs de longue date.

Statistiques
Après la  en 1871, il semble possible pour la première fois de collecter et de publier des statistiques nationales uniformes sur la construction publique. L'organisation faîtière de l' (VDAI), fondée en 1871, exige l'introduction de telles statistiques à partir de 1876. L'administration municipale des bâtiments de Berlin effectue les premiers tests, dont les résultats sont publiés dans la Wochenblatt für Architekten und Ingenieure (ZDB-ID 161379-0). En 1881, l'ingénieur civil des chemins de fer  publie une note sur les statistiques du bâtiment pour le compte du VDAI. Le , le ministre des Travaux publics, Albert von Maybach, publie une circulaire par laquelle tous les gouvernements royaux et les sénéchaussées reçoivent l'instruction de communiquer chaque année au ministère des données statistiques sur les constructions et les ouvrages hydrauliques achevés dans leur région au cours de l'année écoulée. Seuls les nouveaux bâtiments dont le coût de construction est de  ou plus doivent être inclus. En plus du rapport annuel qui est obligatoire à partir de 1881, les constructions depuis la fondation de l'empire doivent également être enregistrées et rapportées afin d'obtenir de meilleures séries chronologiques. Immédiatement après la fondation de l'empire, les paiements des réparations françaises déclenchent un boom qui s'achève en 1873 avec la crise des démarrages, mais produit un nombre incalculable de projets de construction.

Les résultats des statistiques sont publiés à partir de 1884 sous forme de suppléments au Zeitschrift für Bauwesen. La publication s'est produite dans 14 groupes principaux:

 I. Églises, le plus souvent divisées en églises à nef ou Églises à plusieurs nefs ou à voûtes croisées
 II. Les presbytères, avec les différents besoins d'espace causés par le célibat, divisés en presbytères évangéliques et catholiques
 III. Écoles élémentaires ainsi que des logements officiels pour les enseignants
 IV Lycées et autres bâtiments scolaires pour l'enseignement secondaire ainsi que des appartements officiels pour les enseignants
 V. Séminaires de formation des enseignants
 VI. Gymnase
 VII Bâtiments universitaires
 VIII Instituts scientifiques et artistiques, collections, musées
 IX. Lycées techniques
 X. Hôpitaux
 XI. Bâtiments ministériels et gouvernementaux
 XII. Palais de justice sans prisons
 XIII. Prisons et établissements pénitentiaires
 XIV. Immeubles du bureau des impôts
 XV. Bâtiments résidentiels pour forestiers
 XVI Bâtiments de domaine, notamment bâtiments d'habitation pour locataires, bâtiments de ferme et écuries
 XVIII. Bâtiments de haras
 XVIII. Bâtiments du département de l'administration du génie hydraulique, tels que les phares et les bâtiments résidentiels pour les fonctionnaires

Les statistiques de chacun de ces grands groupes sont publiées dans un ou plusieurs tableaux. Dans le tableau principal, il y a une ligne pour chaque structure, donnant toujours le nom et le but de la structure, l'emplacement et le comté d'emplacement, l'année de début et d'achèvement de la construction et le coût. De plus, il y a les dimensions les plus importantes, de brèves informations sur les matériaux de construction utilisés et des indicateurs d'utilisation tels que le nombre de places scolaires, qui permettent de calculer les coûts associés. Les chiffres clés typiques tels que les coûts par mètre carré de surface bâtie ou les coûts par mètre cube d'espace clos sont indiqués directement dans le tableau. Ces coûts n'incluent pas les coûts fonciers. Pour de nombreux bâtiments, il existe un plan d'étage à l'échelle 1:1000 dans le tableau principal. Des bâtiments similaires (bâtiments typiques) sont répertoriés les uns en dessous des autres afin d'éviter de répéter le plan d'étage dans les tables spéciales, en plus de la table principale. Des statistiques sur l'activité de construction pour les districts administratifs et une comparaison des coûts connexes sont présentées.

Les statistiques sont recueillies jusqu'en 1918 et, après traitement, sont publiées pour la dernière fois en 1920. Dans la période 1871-1918, il couvre ainsi tous les grands bâtiments publics du génie civil et du génie hydraulique de l'Empire allemand.

Liens externes

 Copies numériques des années 1851-1931 à la Bibliothèque centrale et d'État de Berlin
 Copies numériques de la sous-série Atlas
 Copies numériques de la sous-série Preuves statistiques, concernant les bâtiments publics prussiens du domaine de la construction de bâtiments (1883 - 1894) qui ont été achevés et facturés ou seulement achevés dans l'année ...
 Copies numérisées de la sous-série Preuves statistiques relatives aux bâtiments achevés dans les années ... avec la participation des agents du bâtiment de l'État (1894 - 1920)
 Copies numérisées de la sous-série Documentation statistique sur les immeubles de grande hauteur de l'administration des chemins de fer prussiens (1894-1918) achevée dans les années ...
 Copies numérisées de la sous-série Preuve statistique des bâtiments remarquables achevés par l'administration de l'armée prussienne dans les années ... à ... (1896-1913)
 Copies numérisées de la sous-série Preuves statistiques des travaux de génie hydraulique réalisés par l'État prussien (1900-1904)
 Copies numériques de la sous- série Preuve statistique des bâtiments municipaux dans le district gouvernemental de Cologne des années .. (1888)
 Copies numériques de la sous- série Preuves statistiques relatives aux coûts d'installation, d'entretien et de fonctionnement des systèmes de chauffage et de ventilation centraux installés dans les bâtiments publics prussiens depuis 1875 .. (1892)

Références

Titre de presse créé en 1851
Titre de presse disparu en 1931

Zeitschrift für Bauwesen


ඉස්ලාමීය නව වසර ලෙසින්ද හැඳින්වෙන,  හිජ්රා නව වසර යනු,  ( ) නව ඉස්ලාමීය දින දසුන් වසරක ඇරඹුම සනිටුහන් කරන දිනය වන අතර, වසර ගණනය වර්ධනය කෙරෙන දිනයයි.

ග්‍රෙගෝරියානු අනුරූපතාව

ඉස්ලාමීය චන්ද්‍ර වසර,  ග්‍රෙගෝරියානු සූර්ය වසරට වඩා, දින එකොළසත් දොළසත් අතර ප්‍රමාණයකින් කුඩා බැවින්, සෑම වසරකම ග්‍රෙගෝරියානු වසරෙහි එකම දිනයක ඉස්ලාමීය නව වසර පතිත වන්නේ නැත.

ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුනේ පහත දිනයන් ඉස්ලාමීය නව වසරට අනුරූප වෙයි:

ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු

ඉස්ලාමීය නව වසර


Asya'ın Sesi (Kazakça: Азия Дауысы, Azïya Dawısı; Rusça: Голос Азии, Golos Azii), her yıl Kazakistan'da düzenlenen ve "Avrupa'nın Eurovision Şarkı Yarışması" ayarında ancak Asya kıtası çapında bir şarkı yarışması.

İlki 1989 yılında düzenlenen yarışmaya Türkiye 1992 yılında Şehnaz ile jürinin birinciden daha üstün tuttugu grand prix ödülünü 1994 yılında ise Suavi ile birincilik ödülünü, 1998 yılında ise Burcu Güneş ile jüri özel ödülünü almıştır.

Almatı
Uluslararası müzik festivalleri
Kazakistan'daki müzik festivalleri
Şarkı yarışmaları

Asya'nın Sesi


NGC 7371 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Vodenjaku.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7371
  Auke Slotegraaf: NGC 7371 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7371 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7350 - 7399

7371

NGC 7371


Anne Frank Zentrum din Berlin este o organizație parteneră germană a Casei Anne Frank din Amsterdam. Prezentând viața Annei Frank ea promovează memoria crimelor comise în timpul regimului național-socialism și mesajul transmis de Jurnalul Annei Frank.

Istoric
Centrul Anne Frank datează din anul 1994, când a fost pregătită la Berlin expoziția itinerantă "Die Welt der Anne Frank. 1929–1945". Cu ocazia aniversării a 50 de ani de la eliberarea de regimul nazist, ea a fost prezentată în șase orașe germane. Asociația înființată special pentru coordonarea expoziției și-a luat angajamentul să continue prezentarea temelor respective. După încheierea unui acord de colaborare cu Casa Anne Frank din Amsterdam, a fost deschis pe 12 iunie 1998 Anne Frank Zentrum din Berlin-Mitte.

Expoziție permanentă la Berlin
Din noiembrie 2006, Anne Frank Zentrum conține expoziția permanentă "Anne Frank. hier & heute", care a devenit posibilă prin cooperarea menționată mai sus. Ea prezintă povestea vieții Annei Frank și o plasează în contextul acelui timp. Prin intermediul documentelor, obiectelor, imaginilor și filmelor vizitatorii realizează o incursiune în lumea tinerei scriitoare.

În plus, tinerii din Berlin vin să vorbească despre temele tratate de Anne Frank în jurnalul ei, cum ar fi identitatea personală, valorile umane, războiul și curajul civic.

Expoziții itinerante
Pe lângă expoziția permanentă Anne Frank Zentrum oferă mai multe expoziții itinerante de patru săptămâni, destinate în special tinerilor.  Cele cinci expoziții diferite au fost prezentate deja în mai multe localități din Germania.

Alte activități
Instituția oferă cursuri de formare interculturală la nivel național pentru profesori, precum și pe tema antisemitismului. Prin intermediul materialelor didactice interculturale, Centrul are o contribuție importantă la educarea copiilor și a tinerilor.

Începând din 2011, Anne Frank Zentrum promovează proiectele "Kriegskinder" și "70 Jahre danach. Generation im Dialog" pe tema dialogului între generații. Accentul este pus pe experiențele din copilărie și tinerețe ale generației născute înainte de 1941. Tinerii și vârstnicii din diverse orașe vin aici pentru a discuta unii cu alții.

Anne Frank Zentrum din Berlin este una dintre numeroasele instituții din întreaga lume, în care austriecii pot presta face un serviciu memorial de douăsprezece luni, în loc să presteze serviciul militar sau civil.

Anne Frank Zentrum este din decembrie 2013 membru al Initiative Transparente Zivilgesellschaft.

Note

Legături externe

 Webseite des Anne Frank Zentrums Berlin
 Webseite des Projekts "Kriegskinder"
 Verein Gedenkdienst

Anne Frank
Muzee din Germania

Anne Frank Zentrum


شبكة إبر مصفوفة أو صفيفة مغارز شبكية   اختصاراً PGA، و هي تشير إلى طريقة تواصل بين وحدة المعالجة المركزية و لوحة الأم. حيث أن وحدات المعالجة تحتوي في أسفلها على مجموعة من الإبر مصفوفة بشكل مربع، وفي أغلب الأحيان لا تكون مغطية لكافة الجزء السفلي من وحدة المعالجة المركزية. و تضع الإبر على مسافة 2.54 ملي متر من بعضها. و غالبا ما تستخدم في لوحات إلكترونية مطبوعة إمّا عن طريق ثقوب أو عن طريق مقابس. و تستخدم عادة عندما تحتاج وحدة المعالجة إلى وصلات عديدة أكثر من الوصلات التي تؤمنها دي آي بي.

أنواع شبكة إبر مصفوفة

هناك العديد من أنواع شبكة إبر مصفوفة أهمها:

 شبكة إبر مصفوفة بالبلستك (Plastic Pin Grid Array)
 شبكة إبر مصفوفة متداخلة (Staggered Pin Grid Array)
 شبكة إبر مصفوفة بالخزف (Ceramic Pin Grid Array)
 شبكة إبر مصفوفة بالبلستك العضوي (Organic Pin Grid Array)
 شبكة إبر مصفوفة برقاقة مقلوبة (Flip-chip pin grid array)

إقراء أيضا

 مقبس وحدة المعالجة المركزية

مراجع

تقنيات توصيل الرقاقات
مقابس وحدة المعالجة المركزية

مصفوفة إبر شبكية


An Encyclia clovesiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lou Christian Menezes ngan Vitorino Paiva Castro. An Encyclia clovesiana in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia clovesiana


Viscount Rochdale, of Rochdale in the County Palatine of Lancaster, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 20 January 1960 for John Kemp, 2nd Baron Rochdale. He was Chairman of the woollen manufacturing firm of Kelsall & Kemp Ltd and a former President of the National Union of Manufacturers and Governor of the BBC. The title of Baron Rochdale, of Rochdale in the County Palatine of Lancaster, was created in the Peerage of the United Kingdom on 14 February 1913 for his father, George Kemp. He was Chairman of Kelsall & Kemp Ltd, a Brigadier-General in the Army, and former Member of Parliament for South East Lancashire and Manchester North West.  the titles are held by his grandson, the third Viscount, who succeeded his father in 2015.

Barons Rochdale (1913)
George Kemp, 1st Baron Rochdale (1866–1945)
John Durival Kemp, 2nd Baron Rochdale (1906–1993) (created Viscount Rochdale in 1960)

Viscounts Rochdale (1960)
John Durival Kemp, 1st Viscount Rochdale (1906–1993)
St John Durival Kemp, 2nd Viscount Rochdale (1938–2015)
Jonathan Hugo Durival Kemp, 3rd Viscount Rochdale (b. 1961)

The heir presumptive is the present holder's only nephew George Thomas Kemp (b. 2001)

There are no other heirs in line to the titles.

Arms

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

External links

Viscountcies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1960

Viscount Rochdale


Ioan Iosif este numele purtat de mai mulți oameni:
Ioan Iosif (1883-1949), preot, delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Ioan Iosif (1887-1969), avocat, delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Ioan Iosif (dezambiguizare)


Sona Iskander gizi Akhundova-Garayeva (Bacu, 16 de outubro de 1898 - 19 de outubro de 1971) foi uma poetisa e uma das primeiras mulheres no Azerbaijão a receber educação superior. Era mãe do compositor Gara Garayev e do médico Mursal Garayev.

Primeiros anos
Sona Iskander gizi Akhundova nasceu em 16 de outubro de 1898 em Bacu. Seu pai era Iskander Mirza Abdulhuseyn bey oglu Akhundov, formado pela Universidade de Cracóvia-Jagiellonian, e sua mãe Zuleykha Bayramalibeyova, uma das mulheres instruídas e iluminadas de seu tempo.

Aos 13 anos, os pais de Akhundova a enviaram para uma escola para meninas no município de Bacu. Depois de se formar nesta escola, ela continuou seus estudos na filial de Bacu da Escola St. Nina. Mais tarde, Akhundova estudou música para piano.

Akhundova mostrou interesse por poesia quando ainda estava na escola. Com a ajuda de Shafiqa khanum, ela encontrou e leu poemas de Mirza Alakbar Sabir e também conheceu poemas satíricos, artigos e caricaturas publicadas na revista Molla Nasreddin.

Sona Akhundova-Garayeva morreu em 19 de outubro de 1971.

Trabalho
Um dos mais famosos poemas de Akhundova, Vatan, foi incluído no livro Ashugs and poets of Azerbaijan publicado em 1974.

Resenhas sobre os poemas de Sona khanum foram publicadas no início do século passado em "Sada", "Ishik", "Kaspi", "Zaqafqazskaya rech" e outros jornais. Akhundova cooperou com o primeiro jornal feminino "Ishig" e publicou regularmente seus poemas lá.

Vida Pessoal
Akhundova se casou com Abulfaz Garayev, um médico proeminente, cientista honrado, com o qual teve dois filhos - Gara e Mursal Garayevs. Gara Garayev se tornou um compositor conhecido mundialmente, enquanto Mursal Garayev - um médico proeminente.

Legado
Em 16 de outubro de 2018, o Sindicato dos Escritores do Azerbaijão apresentou o livro "Sona Akhundova-Garayeva. A Memorial Book " dedicado ao 120.º aniversário de Akhundova-Garayeva na Casa-Museu de Gara Garayev. O livro foi escrito em três línguas: azerbaijani, inglês e russo.

Notas

Poetas do Azerbaijão
Escritoras do Azerbaijão

Sona Akhundova-Garayeva


كوريل بانت   برنامج رسم صنع ليحاكي بأكبر قدر ممكن من الدقة متطلبات وسائل الاعلام التقليدية المرتبطة بالرسم، الصور الزيتية، والرسم المطبعي.
لتستخدم بواقعية وإبداع احترافيين من طرف الفنان التشكيلي بوصفه أداة فنية إبداعية.

الفنون الإعلامية
يقدم مجموعة واسعة من المواد والأدوات للفنانين التشكيليين الممتهنين في وسائل الإعلام المختلفة. مع مساعدة من انجاز رسومات صادقة حيث يكون المستخدم قادرا على التصوير والرسم بطريقة سهلة مرتبطة بشتى وسائل الإعلام. وهناك أيضا عدد قليل من المواد غير التقليدية مثل الصورة المخروطية، أنماط الأقلام، والتشويه، أدوات الفنية المختلفة تسمح للمبتدئين باستخدام التطبيقات والتعديلات على الصور.

مراجع

برمجيات كوريل
فن رقمي
محررات رسوميات نقطية

كوريل بينتر


Parmezan (tal. Parmigiano Reggiano), tvrdi, polumasni žuti sir od neobranog kravljeg mlijeka. Pikantnog je okusa i mirisa. Potječe iz okolice talijanskog grada Parme, odakle mu dolazi ime.

Izvori

Talijanski sirevi
Kravlji sirevi

Parmezan


Thysanolaena, monotipski biljni rod smješten u vlastiti tribus Thysanolaena, dio potporodice Panicoideae, porodica trava. Jedina je vrsta T. latifolia, trajnica iz suptropske i tropske Azije. Uvezena je i u neke druge države.

Stabljika može narasti od 2 do 4 metra visine. Koristi se u izradi metala, a uzgaja se i kao ukrasna biljka.

Sinonimi
 Agrostis maxima Roxb.
 Arundo minutiflora Brongn.
 Melica latifolia Roxb. ex Hornem.
 Myriachaeta arundinacea Zoll. & Moritzi
 Myriachaeta glauca Moritzi ex Steud.
 Neyraudia acarifera (Roxb. ex Hornem.) Conert
 Panicum acariferum Trin.
 Sporobolus gigas (Steud.) Miq.
 Sporobolus scoparius J.Presl
 Thysanolaena acarifera Arn. & Nees
 Thysanolaena agrostis Nees
 Thysanolaena assamensis Gand.
 Thysanolaena birmanica Gand.
 Thysanolaena malaccensis Gand.
 Thysanolaena maxima (Roxb.) Kuntze
 Thysanolaena sikkimensis Gand.
 Vilfa gigas Steud.
 Vilfa scoparia (J.Presl) Steud.

Izvori

Panicoideae
Flora Indije
Flora Kine
Flora Laosa
Flora Bangladeša
Flora Malaje
Flora Mjanmara
Flora Nepala
Flora Pakistana
Flora Šri Lanke
Flora Tajlanda
Flora Vijetnama
Flora Filipina
Flora Tajvana
Flora Bornea
Flora Sumatre
Flora Nove Gvineje
Flora Jave
Flora Kambodže

Thysanolaena


La , est une chanson populaire au Mexique, qui a été créée par , le  à Querétaro, sur une mélodie qu'il avait composée quelques années plus tôt, lorsqu'il était engagé dans l'une des musiques militaires des troupes de Pancho Villa. Son auteur la présente, en 1918, au premier concours national de la chanson Mexicaine () que le journal El Imparcial vient de créer.

Interprètes

Reconnaissances publiques

Le , le conseil municipal de Huajuapan a promus la Canción mixteca, hymne municipal, et cette décision est devenu officielle lors de sa publication dans le journal officiel de l'état Oaxaca, le .

Sources
 .
 .
 .

Notes et références
Notes

Références

Liens externes

Chanson mexicaine
Chanson en espagnol
Chanson populaire
Chanson de 1929

Canción mixteca


El Censo 1981 fue una enumeración detallada de la población peruana. Fue el octavo Censo Nacional de Población y el tercero de Vivienda, se realizó el 12 de julio de 1981.

La población censada ascendía a 17 005 210, la población total —población censada menos la omitida— fue de 17 762 231. La tasa de omisión durante dicho censo fue de 4,1%.

El Perú era predominantemente urbano —el 65,2% de los peruanos residía en centros urbanos—.  La distribución demográfica por regiones naturales demostró que en 1981 el 39,7% del total residía en la sierra, el 49,8% en las costa, y el 10,6% en la selva.

Referencias

Véase también
 Demografía del Perú

Enlaces externos
 Instituto Nacional de Estadística e Informática

Censos de Perú
Perú en 1981
Censos en 1981

Censo peruano de 1981


Albert Reich () a fost un pictor, grafician, desenator și ilustrator german.

Biografie
Albert Reich, fiul unui cizmar, a absolvit în 1898, Școala de Arte Aplicate din Nürnberg, devenind pictor decorativ. În perioada 1901/1902 a beneficiat de o bursă a Fundației Maximilian în valoare de 360 de mărci. Apoi, pe 30 octombrie 1902, s-a înscris la Academia Imperială de Arte Frumoase din München. Acolo i-a avut ca profesori pe Johann Caspar Herterich, Heinrich von Zügel și Peter von Halm.

Din 1907 până la moartea sa, el a lucrat ca ilustrator al revistei Die Oberpfalz imprimate de Laßleben Verlag din Kallmünz. În 1911, el a preluat școala de pictură în aer liber a lui Melchior Kern, pe care a condus-o până la izbucnirea Primului Război Mondial. Primele sale picturi erau inspirate din viața rurală. Pe 31 mai 1912 s-a căsătorit la Scharbow cu eleva sa, pictorița Elisabeth "Lisbeth" Anna Karla Martha, născută Sellschopp (n. 24 iulie 1884, Lexow -d. 9 ianuarie 1958, München). Din această căsătorie s-au născut patru fiice. Lisbeth Reich a lucrat, de asemenea, la ilustrarea unora din cărțile sale.

Primul Război Mondial și anii de după război
În timpul războiului Reich a ilustrat ca pictor de război jurnalele militare ale Corpului Alpin german, descriind faptele de arme eroice și romantice ale militarilor germani. A creat în 1920, împreună cu Theodor Strasser, un memorial de război pentru biserica parohială Adormirea Maicii Domnului din Duggendorf, iar în 1922/1923 a realizat un alt memorial de război pentru piața centrală a localității Kallmünz. În același loc s-a aflat până în 1912 casa sacristanului. Reich a realizat pictura plafonului fără remunerație financiară. Proiectul structural al memorialului a fost efectuată de către Georg Hauser (1892-1968) din Kallmünz.

Perioada național-socialismului
Reich a fost național-socialist încă de la început. Împreună cu prietenul său, Dietrich Eckart, a realizat coperta primei ediții a cărții politico-ideologice Mein Kampf a lui Adolf Hitler. În 1930, el a fondat în cartierul Milbertshofen din München o filială a NSDAP și apoi s-a dedicat artistic mișcării naziste. Odată cu venirea la putere a lui Hitler în 1933, obiectivele militarist-propagandistice ale nazismului pot fi observate în imaginile sale. Reich, care era, de asemenea, prieten cu Christian Weber, a fost menționat în Volkischer Beobachter drept "probabil [...] primul artist vizual, [care] cu creionul și pensula a devenit propagandist al național-socialismului". În contextul festivităților organizate pentru aniversarea a 125 de ani de la primul Oktoberfest din München a avut loc în 1935 o mare paradă aniversară sub motto-ul "Oraș mândru - țară veselă", iar Reich a fost desemnat să se ocupe cu organizarea și direcția artistică a festivităților. El a fost însărcinat, de asemenea, cu realizarea programului artistic al Festivalului internațional al curselor de cai de pe Hipodromul Riem. În această calitate, el a proiectat, printre altele, procesiunea jubiliară din 25 iulie 1936 intitulată "500 de ani de curse de cai germane la München". El a participat de mai multe ori cu picturi în Marea expoziție de artă germană organizată în clădirea Haus der Deutschen Kunst.

Mormânt

Rich a fost îngropat în cimitirul de război Waldfriedhof (parcela 63; mormântul 24) din München-Großhadern.

Omagii și critici
În martie 1942 Biroul Rosenberg a solicitat numirea ca profesor a lui Albert Reich; el a lucrat din 1921 ca pictor, membru al SA și luptător politic în cadrul mișcării naziste. Adolf Hitler i-a acordat titlul de profesor în 1942, la scurt timp după moartea sa, în semn de recunoaștere a activității sale în sluba regimului nazist.

La scurt timp după aniversarea unui mileniu de atestare documentară, rolul lui Reich a fost din ce în ce mai criticat în orașul său natal din cauza aderării sale la cauza nazistă. Strada care i-a purtat numele începând din anii 1950 în cartierul Wolfstein din orașul său natal Neumarkt a fost redenumită în 2011 după mai mulți ani de discuții. Consiliul de construcții al primăriei a acceptat, în sfârșit, în noiembrie 2010 o moțiune a organizației Freien Liste Zukunft (FLitZ) pentru redenumirea străzii. O placă suplimentară fusese deja pusă sub indicatorul străzii în care se menționa că Reich a fost un "susținător dezastruos al național-socialismului". În afară de Reich, mai exista și un teolog protestant cu același nume.

Strada a fost redenumită în 2011 după proprietarul de magazin și cofondatorul organizației locale Neumarkt a Partidului Social-Democrat Josef Geiß, care a fost deportat în 1933, împreună cu alți social-democrați, în lagărul de concentrare Dachau. Geiß s-a mutat din oraș în 1937.

Cărți cu ilustrații
Reich a publicat mai multe cărți ilustrate și a ilustrat cărți, broșuri de propagandă și articole de ziar. A conceput afișe și cărți poștale ilustrate. Erdal a publicat în 1934 un album cu imagini intitulat Weltkrieg 1914/18 cu ilustrații realizate de Reich.

Publicații proprii
 Mit meinem Corps durch Serbien : Ein Kriegstage- und Skizzenbuch. R. Oldenbourg Verlag, München și Berlin 1916.
 Verdun : Ein Kriegsskizzenbuch. Lucas-Verlag, München 1916. (Prefață: Franz Carl Endres)
 Durch Siebenbürgen und Rumänien : Ein Gedenkwerk für ("Gruppe Krafft" und) rumänische Kriegsteilnehmer. Lucas-Verlag, München 1917.
 Unser deutsches Alpenkorps in Tirol : Ein Erinnerungswerk. Verlag Jos. C. Huber, Dießen am Ammersee 1917.
 Gegen Italien mit dem deutschen Alpenkorps : Ein Erinnerungswerk. Selbstverlag, München 1918. (Text von Karl Reich)
 Gegen Italien mit der 14. Armee : Ein Erinnerungswerk. Selbstverlag, München 1918. (Text de Karl Reich)
 Das Deutsche Alpenkorps im Westen und Rückmarsch in Serbien : Ein Erinnerungswerk für Kriegsteilnehmer (im Felde beim Alpenkorps) mit 130 Bildern. Bayerisches Kriegsarchiv, München 1926.
 Aus Adolf Hitlers Heimat. Eher-Verlag, München 1933. (Geleitwort von Oscar Robert Achenbach und mit Aufnahmen von Lisbeth Reich)
 Dietrich Eckart, ein deutscher Dichter und der Vorkämpfer der Völkischen Bewegung. Eher-Verlag, München 1933. (mit Neuaufnahmen von Lisbeth Reich)
 Vom 9. November 1918 zum 9. November 1923 : Die Entstehung der deutschen Freiheitsbewegung. Eher-Verlag, München 1933. (Text de Oscar Robert Achenbach)
 Von deutscher Art und deutscher Tat : Das Buch d. Hitlerjugend von Albert Reich. Eher-Verlag, München 1934 (Erstauflage). (Text: Joseph Berchtold)
 Französisch-Flandern und Artois. Ein Kriegserinnerungswerk 1940–41. Eher-Verlag, München 1942. (Enthält auch Stiche von Adam Frans van der Meulen u. a.)

Ilustrații de carte
 Friedrich Thieme: Die Weihnachts-Kiste und andere Humoresken. Habbel-Verlag, Regensburg 1911. (auch mit Illustration von Elisabeth Sellschopp)
 Franz Drexl: Die Befreiungskriege : 1813–1815 / Dem deutschen Volke erzählt. Habbel-Verlag, Regensburg 1913 (Erstauflage).
 Josef Schuberth: Singt! : Teil 4. Ein-, zwei-, drei- und vierstimmige. Lieder, Arien und Balladen für höhere Lehranstalten und für Haus zusammengestellt. Koch Verlag, Nürnberg 1914 (Erstauflage).
 Johann Peter: Volksedlinge : ein Heldenbuch für die deutsche Jugend. Lucas-Verlag, München 1916.
 J[ohann] B[aptist] Laßleben: Du deutsches Kind! Eine Gabe für unsere Jugend. Hochwald-Verlag, München 1919.
 J. B. Laßleben: Abenteuer im Walde. Für die deutsche Jugend. Hochwald-Verlag, München 1919.
 Margarete Gebhardt: Sagen und Geschichten aus der Lausitz : Für die Jugend erzählt. (Heftreihe). Rauert & Pittius, Sorau 1921–1923.
 Franz Xaver von Schönwerth: Die Rübenprinzessin und andere Märchen : Nacherzählt von Oberlehrer J. B. Laßleben. Michael Laßleben, Kallmünz o. J. [1923].
 Reichsarchiv (Hrsg.): Die Tragödie von Verdun 1916. 1. Teil. Die deutsche Offensivschlacht. Verlag Gerhard Stalling, Oldenburg/Berlin 1926.
 Konrad Krafft von Dellmensingen: Der Durchbruch am Isonzo. (Zweiteiliges Werk). Verlag Gerhard Stalling, Oldenburg/Berlin 1926 (Tl. 1)/1928 (Tl. 2).
 Werner Beumelburg: Loretto. Dargestellt auf Grund einer historischen Studie von Wolfgang Fürstner. Verlag Gerhard Stalling, Oldenburg 1927.
 Thilo von Bose: Das Marnedrama 1914. (vierteiliges Werk). Verlag Gerhard Stalling, Oldenburg 1928.
 Hans Zöberlein: Der Glaube an Deutschland : ein Kriegserleben von Verdun bis zum Umsturz. Eher-Verlag, München 1931 (Erstauflage).
 Oberste SA-Führung (Hrsg.): SA-Liederbuch. Verlag Jos. C. Huber, Dießen am Ammersee 1933. (Prefață de Ernst Röhm)
 Hans Zöbelin: Der Befehl des Gewissens : Ein Roman von den Wirren der Nachkriegszeit und der ersten Erhebung. Eher-Verlag, München 1937 (Erstauflage).
 Otto Doderer: Das Landserbuch : Heiteres und Besinnliches aus den Feldzeitungen des Weltkrieges ; Die Frontsoldaten von 1914–1918 ihren Kameraden von 1939–1940. Verlag Gerhard Stalling, Oldenburg 1940.

Note

Bibliografie
 Reich, Albert. In: Hermann Alexander Müller (Vorb.); Hans Wolfgang Singer (Hrsg.): Allgemeines Künstler-Lexikon. Leben und Werke der berühmtesten Bildenden Künstler. Band 6, Nachtrag 2 mit Berichtigungen, Rütten & Loening, Frankfurt/M. 1922, p. 230 (online)
 Biographie: Reich Albert. In: Die Oberpfalz. Verlag Laßleben, Kallmünz 1942. p. 63.

Legături externe

  Albert Reich în Catalogul Bibliotecii Naționale a Germaniei (Informații despre Albert Reich • PICA • Căutare pe site-ul Apper)

Nașteri în 1881
Decese în 1942
Pictori germani
Graficieni germani
Desenatori germani
Ilustratori germani
Germani ai Primului Război Mondial
Oameni din Regatul Bavariei
Membri ai NSDAP

Albert Reich (pictor)


Oblasna liga nogometnog podsaveza Osijek (Zona II) u sezoni koja je igrana 1950. godine je bila podijeljena na dvije skupine. U dvomeču između pobjednika skupina odlučen je prvak oblasti, odnosno momčad koja se izravno plasira u Hrvatsku republičku ligu – Sjever, dok je poražena momčad igrala dodatne kvalifikacije

Osječka grupa

Brodska grupa

Utakmice za prvaka oblasti
3. rujna 1950.: NK Sloboda Đakovo - NK Belje Kneževo 4:2
 NK Belje Kneževo - NK Sloboda Đakovo 2:8

Prvak oblasti je postala NK Sloboda Đakovo, čime se izborila i za plasman u Hrvatsku republičku ligu – Sjever.

Kvalifikacije za Republičku ligu
Polufinale:
 NK Belje Kneževo - NK Slaven Koprivnica 1:1
 NK Slaven Koprivnica - NK Belje Kneževo 2:1
 NK Borac Zagreb - NK Radnik Velika Gorica 1:3
 NK Radnik Velika Gorica - NK Borac Zagreb 2:0

Finale:
 NK Slaven Koprivnica - NK Radnik Velika Gorica 2:1
 NK Radnik Velika Gorica - NK Slaven Koprivnica 0:1

Promociju u Hrvatsku republičku ligu – Sjever je izborio NK Slaven Koprivnica.

Izvori

 Boro Borivoj Novaković, "50 godina nogometa u Baranji (1947/48-1996/97)", Beli Manastir 2005.,
 Borislav Bijelić, "Nogomet u Đakovu 1908. – 1962.", Đakovo 2009.,
 50 godina nogometa u Slavoniji, 1956.

1950
1950
Osijek-oblast

Oblasna nogometna liga NP Osijek 1950.


An Xanthosoma latestigmatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Josef Bogner ngan Eduardo G. Gonçalves. An Xanthosoma latestigmatum in nahilalakip ha genus nga Xanthosoma, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Xanthosoma

Xanthosoma latestigmatum


RealMedia Variable Bitrate (رمفب) هو معدل بت متغير من الوسائط المتعددة في ريل بلاير container formatشكل بنية تم تطويرها من قبل مزود الانترنت بوسائل الإعلام.

بخلاف أشكال ريل بلاير المعروفة، والتي تملك وسائط متدفقة مشفرة بمعدل بت ثابت، ر م ف ب عادة ما تستخدم لتخزين محتوى الوسائط المتعددة محلياً. الملفات بهذا الشكل يكون امتدادها «. ر.م.ف.ب».

RealMedia تستخدم ضغط مماثل أتش 264 ، مثل أكس264.

ملفات الر.م.ف.ب ا مشهورة لتوزيع محتويات آسيوية، كالحلقات التلفزيونية والأفلام الصينية. لهذا السبب، أصبحت موجودة بشكل ملحوظ (وإن لم تكن متدوالة) بالنسبة إلى الملفات المشتركةعلى مواقع مثل تورنت، إى دونكى ونوتلا.

دعم محدود متوفر بالنسبة لمشغل الوسائط، وعموماً على نظام ويندوز، بما في ذلك ريال بلاير(10) وبرنامج الميديا بلاير كلاسيك، باستخدام دايركت شو، أو شفرة لتشغيل ملفات الRealMedia على أنظمة تشغيل مايكروسوفت ويندوز بدون تثبيت الريال بلاير كبديل.إمبلاير وبعض البرامج الأخرى مثل التوتم قادرون على تشغيل هذا النوع من الملفات في لينوكس/يونيكس المستندة إلى إكس 86 الآلات من خلال استخدام واجهة برمجة تطبيقات ويندوز دلس أو مكتبات مغلقة المصدر.

التعرف على الحروف
 شكل رأس الملف يتكون من أربعة بايت.(RMF" (نظام عد ستة عشري 2E 52 4D 46"، وهو نفس معيار نسق الريل بلاير.

انظر أيضاً
 ريل بلاير
 ترميز ال
 ترميز
 مقارنة بين مشغلات الوسائط

المراجع

وصلات خارجية
 RealMedia تنسيق ملف
 ترميز رمفب الترميز التحويل

صيغ حاويات

آر ام في بي


Usnula Venera (talijanski: Venere dormiente), poznata i kao Dresdenska Venera (Venere di Dresda), je jedna od posljednjih slika velikog mletačkog renesansnog slikara Giorgionea iz oko 1510. godine. Slika se tradicionalno pripisuje Giorgioneu, iako se već odavno vjeruje kako ju je dovršio Tizian, nakon Giorgioneove smrti 1510. godine. U 21. stoljeću mnogi znanstvenici smatraju da je goli lik Venere naslikao Tizian, ostavljajući Giorgioneov doprinos neizvjesnim, te se drži da je on naslikao tek krajolik i nebo.

Slika prikazuje golu ženu čiji profil kao da odražava kontura brda u pozadini. To je prvi potpuno nagi akt u zapadnjačkom slikarstvu, te zajedno s Pastoralnim koncertom), drugom slikom koja se drži za Tizianovo i Giorgioneovo djelo, uspostavila je "žanr erotske mitološke pastorale" sa ženskim aktovima u krajoliku, popraćen na drugoj slici odjevenim muškarcima. Pojedinačna gola žena u bilo kojem položaju postala je čest motiv slikarstva od nastanka ove slike, a iako je ostala popularna stoljećima nakon toga, "ženski akt koji leži postao je prepoznatljivo obilježje venecijanskog slikarstva".

Slika se razlikuje od Botticellijeve božice (Rođenje Venere (Botticelli), koja stoji naga prilikom svog rođenja, ali odmah biva pokrivena, dok Giorgioneova Venera spava, a njezino nago tijelo nalazi svoj odjek u krivuljama brda prizora s pozadine. Dok je donja linija tijela jedna kriva linija, gornja je obliku valova polazeći od glave preko grudi do ruke koja je spuštena preko stidnog brežuljka, što je diskretna i sugestivna gesta. Senzualni efekt slike pojačan je toplim tonovima i prirodnom teksturom njezinog tijela, što je naglašeno plahtama na kojima leži. Najvjerojatnije je rađena za privatnog kolekcionara, možda je čak bila i pokrivana zavjesom, kao što je bilo uobičajeno s takvim slikama u kasnijim stoljećima. Naime, Usnula Venera je djelo izuzetne važnosti zbog utjecaja kojega je ostavila na kasnije predstave ležeće božice Venere u povijesti umjetnosti, ponavljajući se kao tema od renesanse, baroka i impresionizma do moderne umjetnosti.

Rendgenski snimci su otkrili kako je izvorno pored Venerinih stopala klečao lik Kupida, koji je u 19. stoljeću, nakon što je djelo bilo oštećeno, preslikan. Tada je izmijenjen i krajolik na obje strane, kao i boja draperije, a glava Venere je izvorno bila u profilu, što je čini vrlo sličnom Tizijanovoj kasnijoj slici, Venera Pardo (Louvre).

Prema Rinaldiju, slika je prvobitno bila dio zbirke Girolama Marcella u Veneciji gdje ju je 1525. god. opisao Marcantonio Michiel, mletački patricij zainteresiran za umjetnost. Potom je prešla u zbirku vojvoda Istoka, loze koja je vladala vojvodstvima od Ferare i Modene. Godine 1695., zajedno s više djela kupuje ju poljski kralj i poljsko-litavski knez iz njemačke dinastije Wettin, August II. Jaki. Slika se danas nalazi u Gemäldegalerie u Dresdenu, a nakon Drugog svjetskog rata slika je nakratko bila u posjedu Sovjetskog Saveza.

Bilješke

Poveznice
 Rođenje Venere

Vanjske poveznice
Giorgione i Titian
Usnula Venera na službenim strannicama muzeja Staatliche Kunstsammlungen Dresden

Renesansne slike
Tizianove slike
Slike iz 1510-ih

Usnula Venera


Aglaea, Aglae sau Aglaia (în  "splendoarea, strălucitoarea") este numele mai multor figuri din mitologia greacă, dintre care cea mai cunoscută este una dintre cele trei Grații.

Una din cele trei Grații
Aglae este zeița greacă a frumuseții, a splendorii, a gloriei și a măreției.

Ea este cea mai tânără dintre cele trei Grații, deși Homer cunoștea o grație mai tânără numită Pasithea ("Nălucirea"). Aglaea este una dintre cele trei fiice ale lui Zeus și fie ale oceanidei Eurynome, fie ale Eunomiei, zeița disciplinei și a bunei rânduieli. Cele două surori ale ei sunt Euphrosyne, zeița bucuriei sau a veseliei, și Thalia, zeița festivităților și a banchetelor îmbelșugate. Împreună sunt cunoscute ca cele Trei Grații și, ca atare, participau, de obicei, la banchetele organizate de zeița frumuseții Afrodita, al cărei mesager era uneori Aglaea.

Aglaea a fost cunoscută, de asemenea, sub numele de Charis (Grația) și Cale (Frumusețea).

Aglae a fost căsătorită cu Hefaistos, după divorțul său de Afrodita, și a devenit prin el mama Eucleei ("Buna Reputație"), a Euphemei ("Aprecierea"), Eutheniei ("Prosperitatea") și a Philophrosynei ("Întâmpinarea ospitalieră").

Alte apariții în mitologie
 Aglaea, zeița/personificarea strălucirii bunei sănătăți, și o fiică a lui Asclepios și a lui Epione. Surorile ei erau Hygieia, Panacea, Aceso și Iaso, iar frații ei au fost Machaon, Podaleirios și Telesphoros.
 Aglaea sau Ocalea, fiica lui Mantineus. S-a căsătorit cu Abas și a avut gemeni: Acrisius și Proetus.
 Aglaea, fiica lui Thespius și Megamede. Ea i-a născut lui Heracle un fiu pe nume Antiades.
 Aglaea, o nimfă. Ea este mama, prin Charopus, a lui Nireus.
 Aglaea, mama lui Melampus și Bias, prin Amythaon.

Referințe moderne
 Aglaia este numele unui personaj care apare în romanul Idiotul a lui Dostoievski și care este fiica generalului Epanchin.
 Asteroidul 47 Aglaja este numit după ea.
 Genul de fluture Aglais (Dalman, 1816) este numit după ea.
 Aglaïa este numele unui trandafir, un hibrid multifloral de-un galben pal, obținut de către Schmitt în 1896.

Referințe
Note

Surse
 Grimal, Pierre, The Dictionary of Classical Mythology, Wiley-Blackwell, 1996, ISBN 978-0-631-20102-1. "Charites" p. 99
 Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, London (1873). "Charis"

Zeițe grecești
Nimfe
Eponime ale asteroizilor

Aglaea


Rachel Carmel Hakim (née Nicolazzo), better known as Rachel Z, is a jazz and rock pianist and keyboardist. She has recorded 10 solo albums as a jazz musician. Her musical style, especially her improvisation, has been described as adjacent to Herbie Hancock and McCoy Tyner.

Career
In 1988, she co-wrote the Grammy Award-winning and certified Gold Record "Tokyo Blue" with saxophonist Najee. From 1988 to 1996, she played keyboards and piano with fusion band Steps Ahead. In 1995, she worked with Wayne Shorter on his album High Life, which won a Grammy Award for Best Contemporary Jazz Album in 1997.

While signed to Columbia Records by Dr. George Butler, she released Trust the Universe which featured a straight-ahead jazz A-side with Charnett Moffett and Al Foster and an electric jazz B-side with Lenny White and Victor Bailey.

In 1996,  she recorded her next solo CD, Room of One's Own – A Tribute to Women Artists. It won four stars in DownBeat and extensive critical acclaim for the original compositions and wind ensemble arrangements.

In 1999, Hakim was a part of a jazz fusion project by Stanley Clarke and Lenny White. The project, entitled Vertú, also featured such artists as Karen Briggs on violin and Richie Kotzen on guitar and resulted in an album of the same name that year. She experimented with her own rock group Peacebox as a vocalist. During this time, she was also working with the Neapolitan pop legend Pino Daniele, with whom she first began working in 1996 and toured with until his death in 2015. She toured with Peter Gabriel during his Growing Up tours from 2002 to 2006, which gave Rachel the opportunity to widen her fan base and work with bassist Tony Levin. Her project, entitled "Dept. of Good and Evil", on Savoy received positive reviews.

In 2010, she formed a new band with her husband Omar Hakim, entitled "The Trio Of OZ" which released its first CD and began touring. They both also launched OZmosis Records in 2010. This group performed internationally with Solomon Dorsey on bass and joined Pino Daniele for La Grande Madre Tour in 2012 while also performing OZ tour dates. In 2013–14, she recorded and toured as additional synth for The Omar Hakim Experience. She played synth with Wayne Escoffery for his US and Euro tour of 2014 release of Live at Firehouse 12. She toured with Terri Lyne Carrington in 2014 for the Mosaictour and recorded on the 2015 release of Mosaic 2 "Love and Soul" on Concords Records. In 2015, she joined Neal Schon Vortex to open for rock band Journey for 17 gigs in Canada.

Hakim and her husband formed the OZExperience, now "Ozmosys" (Omar and Rachel Z), and in 2019, the new group recorded an EP Eyes to the Future Vol.1 at Power Station. The five-track EP was released on November 4, 2019 with Kurt Rosenwinkel on guitar and Linley Marthe on bass, with J. C. Maillard on additional guitar and voice. The band was hailed at the opening night of the 2019 London Jazz Festival in Jazzwise:

Personal life
Hakim is married to Omar Hakim, an American jazz drummer. A graduate of the New England Conservatory of Music, she has been a professor at the College for the Performing Arts at The New School University (jazz and contemporary music studies) since 2000.
She is a visiting artist at the Berklee Electronic Production and Design Department since 2018 intermittently.
She attended SUNY Purchase in 2019–2021 and earned a master's degree in Studio Composition with recognition of "Outstanding Masters Student Award" in Studio Composition and Electronic Music

Discography

As leader
 Trust the Universe (Columbia, 1993)
 A Room of One's Own (NYC, 1996)
 Love Is the Power (GRP, 1998)
 On the Milkyway Express (Tone Center, 2000)
 Moon at the Window (Tone Center, 2002)
 First Time Ever I Saw Your Face (Venus, 2003)
 Everlasting (Tone Center, 2004)
 Grace (Chesky, 2005)
 Mortal (ArtistShare, 2006)
 Dept of Good and Evil (Savoy/WEA, 2007)
 I Will Possess Your Heart (Pony Canyon, 2009)

As a member
 Steps Ahead, Yin Yang (NYC, 1990)
 Vertú, Vertú (Sony, 1999)
 The Trio of OZ, The Trio of OZ (OZmosis, 2010)
 The Omar Hakim Experience, We are One (OZmosis, 2014)
 OZmosys, Eyes To The Future, Vol. 1 EP (OZmosis, 2019)

As guest
With Pino Daniele
 Medina  (Sony, 2001)
 Pino Daniele, Francesco De Gregori, Fiorella Mannoia, Ron - In Tour (Sony, 2002)
 Concerto: Medina Live (Sony, 2002)
 Electric Jam (Sony, 2009)
 Boogie Boogie Man (Sony, 2010)
 La Grande Madre (Blue Drag/Sony, 2012)

With Al Di Meola
 Kiss My Axe (Tomato, 1991)
 The Infinite Desire (Universal, 1998)With Peter Gabriel
 Hit (Real World, 2003)
 Growing Up Live Tour (Real World, 2004)
 Still Growing Up Live & Unwrapped (Real World, 2005)

With others
 Bobby Watson – Urban Renewal (Kokopelli, 1995)
 Regina Carter – Regina Carter (Atlantic Jazz, 1995)
 Wayne Shorter – Highlife (Verve, 1995)
 Wayne Escofferey – Firehouse 12 (Sunnyside, 2013)
 Terri Lyne Carrington – Mosaic 2 (Concord, 2015)

Movies
With Peter Gabriel
 Growing Up Live  (Real World, 2004)
 Still Growing Up Live  (Real World, 2005)
 "Al DiMeola Live at the Palladium" (Tomato Records, 1996)

References

External links
 Official site
 Trio of OZ
 Bio at Party of the Century
 Video interview at Allaboutjazz.com

Living people
New England Conservatory alumni
Berklee College of Music alumni
American jazz pianists
Women jazz pianists
Year of birth missing (living people)
Chesky Records artists
Columbia Records artists
GRP Records artists
21st-century American women pianists
21st-century American pianists
Vertú members
Steps Ahead members

Rachel Z