La viudita pía (Fluvicola pica), también denominada viudita blanquinegra o viudita común (en Colombia), tirano-de-agua pinto (en Panamá y Ecuador) o viuduta acuática (en Venezuela), es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae, perteneciente al género Fluvicola. Es nativa del extremo este de América Central, del norte de América del Sur y de Trinidad y Tobago.

Distribución y hábitat
Se distribuye en el este de Panamá, norte, centro y este de Colombia, Venezuela, Trinidad, Guyana, Surinam, Guayana Francesa, hacia el sur hasta el alto río Orinoco oriental y extremo norte de Brasil (alto río Branco, litoral de Amapá); hubo dos avistamiento en Ecuador.

Esta especie es considerada bastante común a localmente común en sus hábitats naturales: alrededor de lagos, lagunas y pantanos de agua dulce, algunas veces en áreas abiertas adyacentres, corrales y jardines; principalmente por debajo de los 450 m de altitud, localmente hasta los 1000 m.

Descripción
La viudita pía mide un promedio de 13,5 cm de longitud y pesa unos 13 g. Los adultos son principalmente blancos, con las alas, cola y una angosta banda que va desde el píleo y llega hasta el dorso de color negro. Ambos sexos tienen un aspecto similar, aunque las hembras pueden tener las partes negras manchadas con algo de pardo, y los inmaduros tienen totalmente pardas las zonas que son negras en los adultos. Su llamada es un sonido nasal que suena «diwiiooo».

Comportamiento

Alimentación
Se alimentan principalmente de insectos, complementando su dieta con la vegetación de los márgenes del agua.

Reproducción
Construyen su nido al final de una rama cerca o sobre el agua. El nido, de hierbas trenzadas, tiene forma de bola ovalada con la entrada en una lateral y el interior forrado de plumas. Ambos sexos incuban la puesta, que suele constar de dos o tres huevos de color crema blanquecino con motas pardas. Algunas veces sufre parasitismo de puesta por parte de los vaqueros Molothrus.

Sistemática

Descripción original
La especie F. pica fue descrita por primera vez por el naturalista neerlandés Pieter Boddaert en 1783 bajo el nombre científico Muscicapa pica; su localidad tipo es: «Cayena, Guayana Francesa».

Etimología
El nombre genérico femenino «Fluvicola» se compone de las palabras del latín «fluvius, fluvii» que significa 'río', y «colere» que significa 'que habita'; y el nombre de la especie «pica», en latín, designa genéricamente a las urracas.

Taxonomía
Ya fue considerada conespecífica con Fluvicola albiventer, pero difieren en el plumaje y la vocalización, y también no intergradan. Es monotípica.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Fluvicola pica en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Fluvicola pica en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  lavadeira-do-norte Fluvicola pica en Wikiaves.
 Galería de fotos de Pied Water-Tyrant Fluvicola pica en VIREO

pica
Aves de América del Sur
Aves de América Central
Animales descritos en 1783
Taxones descritos por Pieter Boddaert

Fluvicola pica


Die Pfarrkirche Niederkreuzstetten steht beim Ostrand der Ortschaft Niederkreuzstetten in der Gemeinde Kreuzstetten im Bezirk Mistelbach in Niederösterreich. Die auf das Patrozinium Jakobus der Ältere geweihte römisch-katholische Pfarrkirche gehört zum Dekanat Wolkersdorf im Vikariat Unter dem Manhartsberg der Erzdiözese Wien. Die Kirche steht unter Denkmalschutz ().

Geschichte
Die Kirche am Ostrand von Niederkreuzstetten wurde 1207 als Pfarrkirche genannt. Der gotische Chor wurde im 15. Jahrhundert erbaut. Das Langhaus und der Turm wurde 1923 nach den Plänen des Architekten Karl Holey errichtet.

Architektur
Der polygonal geschlossene Chor hat Strebepfeiler mit Pultdächern und Spitzbogenfenster. Das Langhaus über einem achteckigen Grundriss mit Strebepfeilern und Spitzbogenfenstern hat im Westen und Norden niedere ringförmige Anbauten. Der dem Langhaus vorgestellte Westturm ist über dem Portal mit 1667, 1923 und 1933 bezeichnet, das Glockengeschoß besitzt Eckabschrägungen, Rundbogenfenster und ein Zeltdach. Am Chor im Norden ist ein barocker Anbau einer Sakristei, im Süden ein neuer Sakristeianbau.

Der einjochige Chor mit Fünfachtelschluss hat ein Kreuzrippengewölbe mit reliefierten Schlusssteinen Rosette und Stern. In der Chorsüdwand ist eine gekuppelte Sessionsnische mit spitzem Dreieckgiebel und Maßwerk. Das Langhaus hat ein Tonnengewölbe mit tief einschneidenden Stichkappen und hat zum Chor einen spitzbogigen eingezogenen Triumphbogen. Das nördliche Seitenschiff unter einer Stichkappentonne ist mit drei Spitzbogenarkaden zum Langhaus geöffnet. Die Orgelempore auf zwei sechsseitigen Pfeilern ist kreuzgratunterwölbt. Die barocke Sakristei hat ein Kreuzgratgewölbe.

Ausstattung
Der Hochaltar mit freistehender Mensa und einer Kreuzigungsgruppe im Hintergrund ist aus der Mitte des 20. Jahrhunderts.

Die Orgel baute 1941 Johann M. Kauffmann.

Literatur
 Die Kunstdenkmäler Österreichs. Dehio Niederösterreich nördlich der Donau 1990. Niederkreuzstetten, Pfarrkirche hl. Jakob der Ältere, mit Grundrissdarstellung, S. 789.

Weblinks

 Pfarrkirche Niederkreuzstetten im Webauftritt der Erzdiözese Wien

Niederkreuzstetten
Niederkreuzstetten
Kreuzstetten
Niederkreuzstetten
Baudenkmal (Niederösterreich)
Kreuzstetten
Kreuzstetten
Niederkreuzstetten
Zentralbau in Österreich
Niederkreuzstetten

Pfarrkirche Niederkreuzstetten


Adebayo (Adébáyọ̀ en yoruba au Nigeria, ou Adébáyɔ̀ au Bénin), également orthographié Adebayor, est un prénom et un nom de famille. C'est un nom traditionnel yoruba qui signifie « il est venu dans un moment joyeux », ou « le roi/la couronne/la royauté rencontre la joie » ou « la grandeur/la noblesse/la primauté/le pouvoir enjoint avec joie ».

Nom de famille

 Adedayo Adebayo (1970), joueur de rugby anglais (d'origine nigériane)
 Ayọ̀bámi Adébáyọ̀ (1988), écrivaine nigériane
 Bam Adebayo (1997), basketteur professionnel américain
  (1988), joueur de ligne défensif du football canadien
  (1941), fonctionnaire du gouvernement nigérian
  (1968), romancier, critique et animateur britannique
  (1960), animateur de radio britannique
 Elijah Adebayo (1998), footballeur anglais
 Emmanuel Adebayor (1984), footballeur togolais
 Femi Adebayo (1972), avocat nigérian, acteur, réalisateur et producteur
  (1958), gouverneur nigérian (1999-2003), ministre du commerce, de l'industrie et de l'investissement du Nigeria
  (1928), gouverneur de l'État occidental du Nigeria (1966-1971)
  (1973), basketteur professionnel nigérian

Prénom
 Adebayo Adedeji (1930)
 Adebayo Adéfarati (1931-2007)
 Adebayo Akinfenwa (1982)
 Adebayo Alao-Akala
 Adebayo Bolaji (1983)
 Adebayo Faleti (1930)
 Adebayo Lawal (1941)
 Adebayo Ogunlesi (1953)
 Adebayo Salami
 Adebayo Odusami (1998)

Références

Prénom yoruba
Patronyme yoruba

Adebayo


Movilidad laboral es el movimiento geográfico y ocupacional de los trabajadores. La movilidad del trabajador ocurre más fácilmente cuando no hay impedimentos para que esto ocurra. Los impedimentos a la movilidad son fácilmente divididos en dos clases distintas, una siendo personal y las otras sistemáticas. Los impedimientos personales incluyen la locación física y las habilidades mentales y físicas. Los impedimientos sistemáticos incluyen oportunidades educativas y también leyes y restricciones políticas, incluso barreras y conflictos que surgen por cuestiones históricas.

Al aumentar y mantener un alto nivel de movilidad laboral se permite un uso más eficiente de los recursos. La movilidad laboral ha demostrado ser una fuerza que impulsa las innovaciones.

Movilidad laboral internacional

La movilidad laboral internacional es el traslado de trabajadores entre naciones. Es un ejemplo de movilidad internacional de factores. El traslado de trabajadores está basado en la diferencia de recursos entre los países. Según los economistas, la migración de trabajadores deberá tener un efecto de igualación de salarios con trabajadores en las mismas industrias.

Impedimentos comunes a la movilidad laboral

Algunas de las razones por las cuales los trabajadores pueden tener inamovilidad laboral pueden ser:

 Diferencias nacionales y regionales en las calificaciones necesarias para distintos trabajos.
 Falta de estándares de habilidades y de vocaciones.
 Discriminación basada en la ciudadanía de origen
 Discriminación basada en clase social
 Sistemas económicos y de derechos de propiedad que limiten a los trabajadores.

Referencias

Enlaces externos
 Expertise in Labour Mobility
 European Commission'Study on workers'mobility : Short-term international assignments - Final Report 2009

Trabajo
Economía social

Movilidad laboral


البُوق  وهو بوق العسكر عند الروم، من  أي الفم ومنها جاءت الكلمة العامية المصرية «بُق» أي الفم. كما يصطلح في الرومية بكلمة Bucca على سهل البقاع كذلك.آلة نفخ نحاسية تصدر صوتا حادا. لها ثلاث صمامات للحصول على عدد متغير من النغمات. والضغط على صمام واحد يعطي أحد عشرة نغمة. يضم الأوركسترا عادة ثلاث أبواق، وأهم ما يميزها عن سواها من آلات النفخ النحاسية، أنها ذات أنابيب مستقيمة متوازية، أسطوانية الشكل في الغالب، بأنبوب الأخير ذي شكل مخروطي منساب في الاتساع تدريجيا حتى طرف يشبه الجرس.

يستخدم البوق في العديد من أنواع الموسيقى، بما فيها الموسيقى الكلاسيكية والجاز. من عازفو بوق المشاهير: لويس أرمسترونغ، مايلز ديفيس، ديزي غيليسبي، كليفورد براون، لي مورغان، فريدي هوبارد وماينارد فيرغسون.

في القرآن
في سورة المدثر ذُكِرتْ كلمة «ناقور» {فإذا نُقِرَ في الناقور}، وذُكِرَتْ كلمة «الصور» 10 مرات، والناقور والصور هما آلتان كالبوق ينفخ فيهما، وذُكِر الناقور في القرآن حيث يذكر الصور الذي ينفخ فيـه المَلَك قبيل القيامة.

انظر أيضاً

 صور (آلة موسيقية)
 نفير (آلة موسيقية)
 بوق ألبي

المراجع

آلات نفخ نحاسية
الموسيقى العسكرية
موسيقيو مرياتي
أدوات ذكرت في القرآن

بوق


Die Uppsala International waren offene internationale Meisterschaften im Badminton. Sie waren nach den Swedish Open der hochrangigste Badmintonwettbewerb in Schweden. Mit der Ausrichtung mehrerer internationaler Titelkämpfe wird deutlich, welche Bedeutung dem Badmintonsport im skandinavischen Land beigemessen wird. Dokumentiert sind Ausrichtungen des Turniers für 1992 und 1993.

Sieger

Weblinks
tournamentsoftware.com

Liste (Badminton)
Erstveranstaltung 1992

Uppsala International


Díkorfo, en , ou Dikóryfo (), est un village du dème de Zagóri, district régional d'Ioánnina, en Épire, Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Épire (périphérie)

Díkorfo


İktisadi ve idari bilimler fakültesi (İİBF)  toplumun yönetici ve vasıflı personel ihtiyacını karşılayacak şahıslar yetiştirmek üzere kurulmuş fakültedir. Türkiye'nin hemen her üniversitesinde bulunmaktadır. Bazı üniversitelerde ise yalnızca siyasal bilgiler fakültesi, işletme fakültesi veya iktisat fakültesi bulunmaktadır.

Fakültede bulunan bölümler
 Aile ve Tüketici Bilimleri
 Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri
 Dış Ticaret
 Ekonometri
 Ekonomi
 Finansal Ekonometri
 Havacılık Yönetimi
 İktisat
 İnsan Kaynakları Yönetimi
 İşletme
 İşletme Enformatiği
 Kamu Yönetimi
 Maliye
 Lojistik Yönetimi
 Pazarlama
 Siyaset Bilimi
 Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi
 Turizm İşletmeciliği
 Uluslararası Finans
 Uluslararası İlişkiler
 Uluslararası İlişkiler ve Avrupa Birliği
 Uluslararası Ticaret ve Finansman
 Yönetim Bilişim Sistemleri

İktisadi ve idari bilimler fakültesi


Dexter Jerome Pittman (* 2. März 1988 in Rosenberg, Texas) ist ein US-amerikanischer Basketballspieler.

Karriere

College
In seinen ersten beiden Saisons für Texas legte er weniger als 3 Punkte pro Spiel auf und spielte auch nur ein Mal von Beginn an. In seinem dritten Jahr startete er in 24 Spielen, schaffte 10 Punkte und 5,5 Rebounds pro Spiel und wurde zu einem der dominantesten Center in der Big 12 Conference.

NBA
Beim NBA-Draft 2010 wurde Pittman als 32. Pick von den Miami Heat ausgewählt. Weil er nicht ganz die Erwartungen des Teams erfüllte, wurde er für einige Zeit zum Farmteam der Heat, den Sioux Falls Skyforce, geschickt. Im Februar 2013 wurde Pittman von den Heat zu den Memphis Grizzlies transferiert. Ende September 2013 wechselte Pittman zu den Chicago Bulls. Am 26. Oktober 2013 wurde bekannt gegeben, dass die Chicago Bulls auf Pittman verzichteten.

Weblinks

Einzelnachweise

Basketballspieler (Vereinigte Staaten)
Geboren 1988
Mann
US-Amerikaner
NBA-Meister

Dexter Pittman


An Malleola baliensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Malleola baliensis in nahilalakip ha genus nga Malleola, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Malleola

Malleola baliensis


Den 10. udgave af Tour of Chongming Island fandt sted den 6. maj til 9. maj 2016. Det var det syvende løb i UCI Women's World Tour 2016.

Etaperne

Resultater

1. etape
6. maj 2016 – Xincheng Park – Xincheng Park,139,8 km

2. etape
7. maj 2016 – Xincheng Park – Xincheng Park, 112,8 km

3. etape
8. maj 2016 – Xincheng Park – Xincheng Park, 99 km

Referencer

2016
Cykelløb i 2016

Tour of Chongming Island 2016


Norah Mary Vincent (Detroit, 20 de setembro de 1968 – Suíça, 6 de julho de 2022) foi uma escritora estadunidense. Foi colunista semanal no Los Angeles Times, e colunista trimestral na revista LGBT The Advocate, bem como publicou trabalhos em outros jornais americanos como The Village Voice, Salon, The New Republic, The New York Times, The New York Post, e The Washington Post.

Norah ganhou atenção em 2006 ao lançar o livro Self-Made Man (Feito Homem), distribuído no Brasil pela editora Planeta, detalhando sua experiência quando viveu como um homem durante dezoito meses.

Biografia
Vincent nasceu em Detroit no dia 20 de setembro de 1968. Sua mãe, Juliet (Randall) Ford, era atriz; e seu pai, Robert Vincent, exercia profissão de advogado na Ford Motor Company. Ela foi a caçula de três irmãos e também morou em Londres durante a adolescência, após seu pai ser transferido. Em 1990, concluiu seu bacharelado em filosofia pelo Williams College, e em seguida, fez uma pós-graduação em filosofia por 11 anos na faculdade de Boston.

Carreira

Self-Made Man
Lançado em 2006, Vincent conta neste livro sua experiência de viver disfarçada como um homem durante dezoito meses. Ela também concedeu uma entrevista a Juju Chang no programa 20/20 da ABC News e falou sobre suas experiências com homens e mulheres em uma entrevista no programa HARDtalk Extra da BBC. Durante esse tempo, ela se juntou a um clube de boliche masculino, participou de um grupo de terapia para homens, visitou um clube de strip-tease e flertou com mulheres, além de passar um tempo em um mosteiro.

Vincent disse que a única vez que foi considerada uma feminista rigorosa foi quando experimentou ser um homem. Desde então, ela entende completamente as vantagens de ser mulher e as desvantagens de ser homem, e afirmou: "Gosto muito de ser mulher. Agora mais do que nunca, porque acho que é um privilégio".

Além disso, Vincent também afirmou que ganhou mais compreensão e empatia pelos homens em suas condições, dizendo que "Os homens passam por dificuldades. Eles têm problemas diferentes das mulheres, mas isso não significa que é melhor ou mais fácil. Eles precisam de nossa simpatia, amor e apoio, especialmente entre eles mesmos, precisam estar unidos".

Voluntary Madness
Lançado em 2008, "Voluntary Madness", conta as experiências da autora como paciente internada em três instituições diferentes para tratamento de problemas mentais. Sendo a primeira na ala de um hospital geral da cidade, a segunda em uma clínica particular no centro-oeste dos Estados Unidos, e a terceira, em uma clínica Nova Era.

No livro, ela também fala sobre o problema de pessoas que fingem estar doentes e de outras que se recusam a seguir os tratamentos recomendados pelos médicos, mesmo precisando. Essas pessoas são chamadas de pseudopacientes ou pacientes não-cooperativos.

Vida pessoal
Vincent era lésbica. Foi casada brevemente com sua parceira, Kristen Erickson, mas logo se divorciaram.

Ela se descreveu como libertária, crítica do pós-modernismo, e do multiculturalismo. Ela também não acreditava que as pessoas trans fossem do sexo qual se identificavam, sendo inclusive acusada de intolerância.

Em um artigo ao jornal The Village Voice, havia escrito: "Isso [ser transgênero] significa a morte do eu, da alma, do bom e velho 'eu' inquestionável e tão amado por Descartes, cujo grande adágio 'penso, logo existo' tornou-se uma piada ontológica na ordem de 'eu conserto, logo existo."

No livro "Voluntary Madness", Vincent relata sua batalha de uma década contra uma grave depressão resistente ao tratamento, indicando que "seu cérebro nunca mais foi o mesmo após iniciado o tratamento com SSRIs". O estresse emocional de manter uma identidade falsa durante a produção de "Self-Made Man" causou-lhe um colapso depressivo, levando Vincent a se internar voluntariamente em uma instituição psiquiátrica fechada.

Vincent morreu por suicídio assistido em uma clínica na Suíça em 6 de julho de 2022, aos 53 anos.

Obras

 Self-Made Man (Viking Adult, 2006)
 Voluntary Madness (Viking Adult, 2008)
 Thy Neighbor (Viking Adult, 2012)
 Adeline: A Novel of Virginia Woolf (Houghton Mifflin Harcourt, 2015)

Ligações externas

 Village Voice articles
 Ann Marlowe, the Memoir, and the Self-Made Man

Escritores LGBT
Escritoras lésbicas
Escritores dos Estados Unidos
Colunistas dos Estados Unidos
Nascidos em 1968
Naturais de Detroit
Mortos em 2022

Jornalistas LGBT
Jornalistas dos Estados Unidos

Norah Vincent


Olaylar
 1594 - IV. Henry, Fransa kralı oldu.
 1693 - İlk kadın dergisi "The Ladies' Mercury" Londra'da yayımlandı.
 1844 - Dominik Cumhuriyeti, Haiti'den bağımsızlığını ilan etti.
 1863 - Türkiye'de bilinen ilk resim sergisi, İstanbul Atmeydanı'nda açıldı. Serginin açılmasına Sultan Abdülaziz destek verdi.
 1879 - Yapay tatlandırıcı sakarin keşfedildi.
 1880 - Haydarpaşa-İzmit Demiryolu işçileri greve çıktı.
 1900 - Birleşik Krallık'ta İşçi Partisi (Labour Party) kuruldu.
 1900 - Almanya futbol kulübü olan FC Bayern München kuruldu.
 1933 - Reichstag Yangını: Olayın ardından yayımlanan bir kararnameyle, Naziler diktatörlüklerinin temellerini atmış oldular.
 1937 - Özel teşebbüsçe inşa edilen ilk Türk gemisi "Belkıs", Haliç'te törenle denize indirildi.
 1942 - II. Dünya Savaşı: Japon İmparatorluk Donanması ile Müttefik Deniz Kuvvetleri arasında, Cava Deniz Muharebesi gerçekleşti. Muharebe, Japon zaferiyle sonuçlandı ve Hollanda Doğu Hint Adaları, Japon İmparatorluğu tarafından ele geçirildi.
 1943 - Amerika Birleşik Devletleri'nin Montana eyaletindeki bir maden ocağında patlama meydana geldi: 74 işçi öldü.
 1948 - Çekoslovakya'da komünist parti yönetimi ele aldı.
 1955 - Türk boksör Garbis Zaharyan, Yunan rakibi Emanuel Zambidis'i sayıyla yendi.
 1963 - Dominik Cumhuriyeti'nde ilk demokratik seçimler yapıldı: Rafael Trujillo'nun diktatörlüğü sona erdi ve Juan Bosch Devlet Başkanı oldu.
 1964 - Coca-Cola'nın Dünya üzerindeki 1916. fabrikası İstanbul'da açıldı. Tamamıyla yerli yatırımla kurulan şirketin sermayesi 14 milyon liraydı.
 1971 - TRT bir açıklama yaparak; parasızlık nedeniyle radyo yayınlarını 18,5 saatten 8 saate indirmek zorunda kalacağını bildirdi.
 1973 - MHP senatörü Kudret Bayhan, 15 yıl hapse mahkûm oldu. Bayhan, Fransa'ya uyuşturucu madde sokmaktan yargılanıyordu.
 1975 - Tüm Öğretmenler Birleşme ve Dayanışma Derneği (Töb-Der) ve çeşitli devrimci kuruluşlar tarafından, "Hayat Pahalılığı ve Faşizmi Protesto" mitingleri düzenlendi. Malatya, Tokat, Kahramanmaraş, Erzincan ve Adıyaman'daki mitingler saldırıya uğradı.
 1976 - Hayali mobilya ihracatı ve vergi iadesi yolsuzluğundan sanık Yahya Demirel için tutuklama kararı verildi. Gelişen olaylar üzerine Ecevit "Demirel'in siyasi hayatta kalma hakkı yoktur" dedi.
 1982 - Barış Derneği'nin 44 yöneticisi tutuklandı. İstanbul Barosu Başkanı Avukat Orhan Apaydın, Türk Tabibler Birliği Merkez Konseyi Başkanı Erdal Atabek de tutuklananlar arasındaydı. Barış Derneği'nin yöneticileri gizli örgüt kurmak, yönetmek, suç sayılan fiili övmek, komünizm ve bölücülük propagandası yapmakla suçlanıyorlardı. Başkanlığını eski Büyük Elçilerden Mahmut Dikerdem'in yaptığı Barış Derneği yöneticileri tutuklu olarak yargılanacaklar.
 1985 - Bazı Ege illerindeki okulların, "Devrim" olan adları değiştirildi.
 1988 - Türkiye'de ilk yapay kalp ameliyatı, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi İbni Sina Hastanesi'nde yapıldı. Hasta, gerçek kalp bulunamaması yüzünden bir süre sonra öldü.
 1993 - İnsan Hakları Derneği Elazığ Şubesi Başkanı Avukat Metin Can ve Dr. Hasan Kaya öldürülmüş olarak bulundu.
 1995 - Kuzey Irak'ın Zaho kentinde bir ticaret merkezinde bomba patladı; 76 kişi öldü, 83 kişi yaralandı.
 1995 - Mercedes kaçakçılığından hükümlüyken yeniden yargılanan millî futbolcu Tanju Çolak, "suçu ihbar ettiği" gerekçesiyle Mahkeme tarafından serbest bırakıldı.
 1999 - Olusegun Obasanjo, Nijerya'nın seçimle işbaşına gelen ilk Devlet Başkanı oldu.
 2001 - Başbakan Bülent Ecevit, Dünya Bankası Başkan Yardımcısı Kemal Derviş'i istişarelerde bulunmak üzere Türkiye'ye çağırdı.
 2002 - Hindistan'da Müslümanların Hindu milliyetçileri taşıyan bir treni ateşe vermesi sonucu 60 kişi öldü.
 2004 - Filipinler'de bir feribotta patlama meydana geldi: 116 kişi öldü.
 2008 - İstanbul'da tersane işçileri, taşeron ve güvencesiz çalışma koşullarından dolayı art arda gelen işçi ölümleri nedeniyle, Liman, Tersane Gemi Yapım-Onarım İşçileri Sendikası'nın (LİMTER-İŞ) çağrısıyla üretimden gelen gücünü kullanarak greve çıktı. Tuzla tersaneler bölgesindeki iki günlük greve yüzde 70 katılım sağlanırken, birçok tersanede işler durdu. DİSK de Tuzla'da "Ya Sendika Ya Ölüm" sloganıyla 24 saatlik oturma grevi ile destek oldu. Grev sonrasında tersane patronları, işçilerin taleplerini kabul etti.
 2010 - Şili'de 8.8 büyüklüğünde deprem oldu.
 2020 - İdlib saldırısı: İdlib'te Suriye Hükûmeti tarafından Türk konvoyuna saldırı sonucu 33 asker öldü, 32 asker yaralandı.

Doğumlar
 272 - I. Konstantin, Konstantinopolis kentinin ve Doğu Roma İmparatorluğu'nun "Büyük" lakabıyla anılan kurucusu (ö. 337)
 1691 - Edward Cave, İngiliz matbaacı, editör ve yayıncı (ö. 1754)
 1717 - Johann David Michaelis, Alman teolog (ö. 1791)
 1807 - Henry Wadsworth Longfellow, Amerikalı şair (ö. 1882)
 1846 - Franz Mehring, Alman politikacı, tarihçi ve edebiyat eleştirmeni (ö. 1919)
 1847 - Ellen Terry, İngiliz sahne aktrisi (ö. 1928)
 1851 - James Churchward, İngiliz asker, araştırmacı, kaşif, balık uzmanı, maden bilimcisi ve tarihçi (ö. 1936)
 1863 - Joaquin Sorolla, İspanyol ressam (ö. 1923)
 1867 - Irving Fisher, Amerikalı ekonomist (ö. 1947)
 1873 - Lee Kohlmar, Alman film yönetmeni ve sinema oyuncusu (ö. 1946)
 1881 - Sveinn Björnsson, İzlanda'nın ilk Cumhurbaşkanı (ö. 1952)
 1888 - Richard Kohn, Avusturyalı futbolcu ve teknik direktör (ö. 1963)
 1890 - Walter Krüger, Alman SS subayı (ö. 1945)
 1897 - Marian Anderson, Amerikalı şarkıcı (ö. 1993)
 1898 - Ömer Faruk Efendi, son Osmanlı halifesi II. Abdülmecit'in oğlu ve bir dönem Fenerbahçe Başkanı (ö. 1969)
 1898 - Maryse Bastié, Fransız kadın pilot (ö. 1952)
 1902 - Lucio Costa, Brezilyalı mimar ve şehir planlamacısıdır (ö. 1998)
 1902 - Gene Sarazen, Amerikalı golfçü (ö. 1999)
 1902 - John Steinbeck, Amerikalı yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü, Pulitzer Ödülü sahibi (ö. 1968)
 1904 - André Leducq, bir Fransız bisikletçiydi (ö. 1980)
 1905 - Franchot Tone, Amerikalı aktör, yapımcı ve sahne, film ve televizyon yönetmeniydi (ö. 1968)
 1910 - Joan Bennett, Amerikalı oyuncudur (ö. 1990)
 1910 - Clarence Johnson, Amerikalı havacılık sistemleri ve havacılık mühendisi (ö. 1990)
 1912 - Lawrence Durrell, Hindistan doğumlu İngiliz yazar (ö. 1990)
 1913 - Paul Ricoeur, Fransız filozof (ö. 2005)
 1923 - Dexter Gordon, Amerikalı bir caz tenor saksofoncusuydu (ö. 1990)
 1926 - David H. Hubel, Amerikalı nörofizyolog (ö. 2013)
 1927 - Şeref Bakşık, Türk siyasetçi (ö. 2019)
 1929 - Djalma Santos, Brezilyalı eski futbolcu (ö. 2013)
 1930 - Joanne Woodward, Amerikalı oyuncudur
 1932 - Elizabeth Taylor, İngiliz-Amerikalı oyuncu ve En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (ö. 2011)
 1934 - Ralph Nader, Amerikalı politikacı, tüketici hakları savunucusu ve avukat
 1935 - Mirella Freni, İtalyan opera sanatçısı (ö. 2020)
 1937 - Barbara Babcock, Amerikalı oyuncudur
 1939 - Don McKinnon, Yeni Zelandalı siyasetçi
 1939 - Kenzo Takada, Japon-Fransız moda tasarımıcısı, iş insanı ve film yönetmeni (ö. 2020)
 1940 - Howard Hesseman, Amerikalı aktör (ö. 2022)
 1941 - Paddy Ashdown, İngilliz siyasetçi ve diplomat (ö. 2018)
 1942 - Robert H. Grubbs, Amerikalı kimyacı ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (ö. 2021)
 1943 - Carlos Alberto Parreira, Brezilyalı emekli teknik direktör
 1944 - Ken Grimwood, Amerikalı yazar (ö. 2003)
 1944 - Roger Scruton, İngiliz filozof, yazar ve hayvan hakları aktivisti (ö. 2020)
 1947 - İsmail Gülgeç, Türk karikatürist (ö. 2011)
 1947 - Alan Guth, Amerikalı teorik fizikçi ve kozmolog
 1951 - Walter de Silva, İtalyan otomobil tasarımcısı
 1953 - Ian Khama, Botsvanalı asker ve siyasetçi
 1953 - Yolande Moreau, Belçikalı oyuncu
 1954 - Güngör Bayrak, Türk şarkıcı ve oyuncu
 1954 - Neal Schon, Amerikalı bir rock gitaristi, söz yazarı ve vokalisttir
 1956 - Mina Keşvar Kemal, Afgan devrimci politik aktivist, feminist, insan hakları aktivisti (ö. 1987)
 1957 - Adrian Smith, İngiliz gitarist
 1957 - Timothy Spall, İngiliz komedyen, oyuncu ve seslendirme sanatçısı
 1960 - Norman Breyfogle, Amerikalı çizgi roman sanatçısı (ö. 2018)
 1961 - James Worthy, Amerikalı emekli efsane basketbolcudur
 1962 - Adam Baldwin, Amerikalı oyuncu
 1965 - Ahmet Mahmut Ünlü, Türk din adamı
 1966 - Donal Logue, Kanadalı aktördür
 1966 - Baltasar Kormákur, İzlanda doğumlu oyuncu ve yönetmen
 1966 - Saffet Sancaklı, Türk futbolcu
 1967 - Jonathan Ive, İngiliz tasarımcı
 1967 - Volkan Konak, Türk sanatçı
 1971 - Rozonda Thomas, Amerikalı müzisyen
 1972 - Jennifer Lyon, Amerikalı oyuncu ve sporcu (ö. 2010)
 1974 - Mevlüt Miraliyev, Azeri judocu
 1976 - Sergey Semak, Rus futbolcu
 1978 - James Beattie, İngiliz millî futbolcu ve teknik direktör
 1978 - Kaha Kaladze, Gürcü siyasetçi
 1980 - Chelsea Clinton, Amerikalı yazar ve küresel sağlık savunucusu
 1981 - Josh Groban, Amerikalı lirik bariton
 1982 - Amedy Coulibaly, Fransız suçlu (ö. 2015)
 1983 - Devin Harris, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1983 - Kate Mara, Amerikalı oyuncu
 1985 - Diniyar Bilyaletdinov, Rus millî futbolcu
 1985 - Vladislav Kulik, Rus futbolcu
 1985 - Thiago Neves, Brezilyalı futbolcu
 1986 - Jonathan Moreira, Brezilyalı futbolcu
 1992 - Jonjo Shelvey, İngiliz futbolcu

Ölümler
 98 - Nerva, 96 - 98 arası Roma İmparatoru (d. 30)
 956 - Theofilaktos, 2 Şubat 933 ile öldüğü 956'ya kadar Rum Ortodoks patriği (d. 917)
 1425 - I. Vasili, 1389-1425 arasında Moskova Büyük Prensi (d. 1371)
 1644 - Zekeriyazade Yahya, Türk divan şairi ve Şeyhülislam (d. 1553)
 1667 - Stanisław Potocki, Polonyalı asilzade, kumandan ve askeri lider (d. 1589)
 1706 - John Evelyn, İngiliz yazar (d. 1620)
 1712 - I. Bahadır Şah, Babür İmparatorluğu'nun 7. Şahı (d. 1643)
 1822 - John Borlase Warren, İngiliz Kraliyet Donanması subayı, diplomat ve politikacı (d. 1753)
 1854 - Robert de Lamennais, Fransız Katolik rahip, felsefeci ve politik düşünür (d. 1782)
 1887 - Aleksandr Borodin, Rus besteci ve kimyacı (d. 1833)
 1892 - Louis Vuitton, Fransız bavul ve çanta üreticisi (d. 1821)
 1914 - Tayyareci Fethi Bey, Türk asker ve ilk Osmanlı pilotlarından (d. 1887)
 1914 - Tayyareci Sadık Bey, Türk asker ve ilk Osmanlı pilotlarından (d. ?)
 1915 - Nikolay Yakovleviç Sonin, Rus matematikçi (d. 1849)
 1936 - Ivan Pavlov, Rus fizyolog ve Nobel Tıp veya Fizyoloji Ödülü sahibi (d. 1849)
 1939 - Nadejda Krupskaya, Rus devrimci ve Lenin'in eşi (d. 1869)
 1947 - Cemal Nadir Güler, Türk karikatürist (d. 1902)
 1959 - Hüseyin Siret Özsever, Türk şair (d. 1872)
 1959 - Nikolaos Trikupis, Yunan asker (d. 1868)
 1959 - Patrick O'Connell, İrlandalı futbolcu (d. 1887)
 1961 - Selahattin Adil, Türk asker ve siyasetçi (d. 1882)
 1966 - Gino Severini, İtalyan ressam (d. 1883)
 1968 - Hertha Sponer, Alman fizikçi ve kimyager (d. 1895)
 1989 - Konrad Lorenz, Avusturyalı etoloji uzmanı (d. 1903)
 1992 - Samuel Ichiye Hayakawa, Kanada doğumlu Amerikalı akademisyen ve siyasetçi (d. 1906)
 1993 - Lillian Gish, Amerikalı sinema ve tiyatro oyuncusu (d. 1893)
 1997 - Kingsley Davis, Amerikalı toplum ve nüfus bilimci (d. 1867)
 1998 - George H. Hitchings, Amerikalı hekim ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (d. 1905)
 1998 - J. T. Walsh, Amerikalı oyuncu (d. 1943)
 2001 - Jale İnan, Türk arkeolog (d. 1914)
 2002 - Semahat Geldiay, Türk zoolog (d. 1923)
 2002 - Spike Milligan, İrlanda asıllı İngiliz komedyen, yazar, müzisyen, şair, oyun yazarı, asker ve aktör (d. 1918)
 2006 - Robert Lee Scott, Jr., Amerikalı general ve yazar (d. 1908)
 2006 - Milton Katims, Amerikalı viyolacı ve orkestra şefi (d. 1909)
 2007 - Bernd von Freytag Loringhoven, II. Dünya Savaşı sırasında Alman ordusunda subaydı ve daha sonra Alman Federal Silahlı Kuvvetleri olan Bundeswehr'e atandı (d. 1914)
 2008 - Ivan Rebroff, Alman şarkıcı, opera ve sahne sanatçısı (d. 1931)
 2011 - Necmettin Erbakan, Türk siyasetçi (d. 1926)
 2011 - Amparo Muñoz, İspanyol aktris (d. 1954)
 2011 - Moacyr Scliar, Brezilyalı yazar ve doktor (d. 1937)
 2012 - Armand Penverne, Fransız millî futbolcu (d. 1926)
 2013 - Van Cliburn, Amerikalı piyanist (d. 1934)
 2013 - Ramon Dekkers, Hollandalı kickbokscu (d. 1969)
 2013 - Dale Robertson, Amerikalı oyuncu (d. 1923)
 2013 - Adolfo Zaldívar, Şilili politikacı (d. 1943)
 2014 - Aaron Allston, Amerikalı yazar ve oyun programcısı (d. 1960)
 2014 - Huber Matos, Kübalı devrimci (d. 1918)
 2015 - Mihaylo Çeçetov, Ukraynalı bürokrat ve siyasetçi (d. 1953)
 2015 - Boris Nemtsov, Rus muhalif lider politikacı (d. 1959)
 2015 - Leonard Nimoy, Amerikalı oyuncu, yönetmen, müzisyen ve fotoğrafçı (d. 1931)
 2015 - Natalia Revuelta Clews, Kübalı sosyaelit (d. 1925)
 2016 - Augusto Giomo, İtalyan basketbolcudur (d. 1940)
 2016 - Rajesh Pillai, Hint film yönetmeni (d. 1974)
 2016 - Farajollah Salahshoor, İranlı film yönetmeni (d. 1952)
 2018 - Joseph Bagobiri, Nijeryalı Roma Katolik piskopos (d. 1957)
 2018 - Luciano Benjamín Menéndez, Arjantinli eski general (d. 1927)
 2018 - Quini, İspanyol millî futbolcu (d. 1949)
 2019 - Rabindra Prasad Adhikari, Nepalli siyasetçi ve bakan (d. 1969)
 2019 - France-Albert René, Seyşelli siyasetçi (d. 1935)
 2020 - R. D. Call, Amerikalı aktör (d. 1950)
 2020 - Valdir Espinosa, Brezilyalı eski futbolcu (d. 1947)
 2020 - Hadi Hosroşahi, İranlı din görevlisi ve diplomat (d. 1939)
 2020 - Samvel Karapetyan, Ermeni tarihçi, araştırmacı, yazar ve Orta Çağ mimarisi uzmanı (d. 1961)
 2020 - Braian Toledo, Arjantinli cirit atıcısı (d. 1993)
 2020 - Alki Zei, Yunan romancı ve çocuk kitapları yazarı (d. 1925)
 2021 - Ng Man-tat, Çinli-Hong Konglu oyuncu (d. 1952)
 2021 - Erica Watson, Amerikalı aktris, senarist ve stand-up komedyen (d. 1973)
 2022 - Ichiro Abe, Japon judocu ve antrenör (d. 1922)
 2022 - Veronica Carlson, İngiliz aktris, model ve ressam (d. 1944)
 2022 - Marietta Giannakou, bir Yunan politikacıydı (d. 1951)
 2022 - Sonny Ramadhin, Batı Hint Adaları kökenli kriket oyuncusu (d. 1929)
 2022 - Ramasamy Subramaniam, Malezyalı orta mesafe koşucusu (d. 1939)
 2022 - Manuçehr Vüsuk, İranlı aktör ve film yapımcısı (d. 1944)
 2023 - Chester Borrows, İngiliz kökenli Yeni Zelandalı siyasetçi ve bürokrat (d. 1957)
 2023 - Ricou Browning, Amerikalı film yönetmeni, yapımcı, senarist, sualtı görüntü yönetmeni ve dublör (d. 1930)
 2023 - Gérard Latortue, Haitili siyasetçi ve diplomat (d. 1934)
 2023 - Samuel Winston, İngiliz profesyonel futbolcu (d. 1978)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Ressamlar Günü
 Dünya Kutup Ayısı Günü
 2. Cemrenin Suya Düşmesi
 Trabzon'un Çaykara ilçesinin Rus ve Ermeni işgalinden kurtuluşu (1918)
 Artvin'in Şavşat ilçesinin Gürcü işgalinden kurtuluşu (1921)

0227
27

27 Şubat


Un uranat este un anion care conține elementul uraniu într-una din stările de oxidare 4, 5 sau 6. Formula chimică generală este MxUyOz, unde M reprezintă un cation. De asemenea, sărurile care conțin astfel de anioni se numesc uranați.

În funcție de numărul de atomi de uraniu conținuți de unitatea anionică se clasifică în monouranați, diuranați etc. Foarte cunoscuți sunt diuranații de sodiu (DUNA) și amoniu (DUA), produși intermediari în prelucrarea și purificarea uraniului.

Sinteză
O metodă cu aplicabilitate generală este reacția în stare solidă a componentelor oxidice la temperaturi ridicate. De exemplu,

 Na2O + UO3 → Na2UO4

O altă metodă constă în descompunerea termică a unui compus de coordinație, de exemplu un acetat. Astfel, diuranat de bariu microcristalin poate fi obținut prin decompunerea la 900 °C în atmosferă inertă a acetatului de bariu și uranil:

 2 Ba[UO2(CH3COO)3]2 → BaU2O7 + ...

Uranații sunt săruri insolubile în apă sau alți solvenți, astfel că probe pure pot fi obținute doar prin controlul atent al condițiilor de reacție.

De asemenea, prin controlul atmosferei de reacție, poate fi schimbată starea de oxidare a uraniului în diverși uranați. Astfel, prin tratament termic în atmosferă reducătoare, BaUO4 poate fi transformat în BaUO3, care poate ulterior reoxidat prin tratament termic în aer.

Proprietăți și utilizări

Yellowcake este produs pentru concentrarea și separarea uraniului de alte elemente prin adăugarea de ioni alcalini sau amoniu la o soluție de uraniu

hexavalent, cind uraniul precipită sub formă de diuranat. În cazul amoniului se obține diuranat de amoniu (DUA), constrituentul primar al yellowcake. Compoziția exactă a precipitatului depine de condițiile utilizate și de anionii prezenți îm soluție, formula (NH4)2U2O7 fiind doar una apriximativă. Pron descompunerea termică a DUA la 350 °C se obține β–UO3, iar la temperaturi mai ridicate, U3O8. Alți produși similari (cu comportament asemănător) sunt DUNA (diuranatul de sodiu) sau DUM (diuranatul de magneziu).

Oxizii și uranații au fost utilizați în trecut drept pigmenți pentru colorarea (în nuanțe de galben și verde) ceramicii și a sticlei de uraniu.  În prezent aceste aplicații au fost abandonate din cauza radioactivității uraniului.

Uranații joacă un rol important în managementul deșeurilor radioactive.

Referințe

Minerale de uraniu
Anioni

Uranat


Cocanha est un groupe de chant polyphonique à danser, basé à Toulouse. Ses membres sont Caroline Dufau et Lila Fraysse, toutes les deux au chant et aux percussions, accompagnées de Sanz Grosclaude pour la sonorisation des concerts. Elles arrangent et composent leur musique à partir du répertoire traditionnel occitan.

Elles accompagnent leurs voix de tambourins à cordes pyrénéens, de planches de bois sonorisées pour la podorythmie, et de claquements de mains. Elles réalisent elles-mêmes la plupart de leurs clips-vidéos, en collaboration avec Amic Bedel de Piget Films.

Biographie
Cocanha est fondé à Toulouse en 2014 à l'initiative de Caroline Dufau et Lila Fraysse, toutes deux membres du collectif Dètz, laboratoire audiovisuel occitan. Désireuses de chanter en polyphonie à trois voix, elles sont d'abord rejointes par Gemma Cuni-Vidal jusqu'à l'automne 2014. Au départ de Gemma, Lolita Delmonteil-Ayral rejoint le trio. Le premier EP Cinc cants polifonics a dançar, enregistré par Matèu Baudoin du groupe Artús, sort en mai 2015. L'EP est intégré au catalogue du label Pagans courant 2016. Pagans co-produit l'album I ès ? qui sort en avril 2017.

Après 3 ans d'aventure, Lolita Delmonteil-Ayral passe le relais à Maud Herrera. A l'été 2017, le trio Cocanha entre dans la compagnie artistique radicale de Gascogne Hartbrut (fondée par le groupe Artús et dont émane le label Pagans). S'ensuit la création d'un nouveau répertoire. En 2019, Cocanha fait appel au producteur et compositeur catalan Raül Refree. La collaboration aboutit à l'enregistrement du troisième disque de Cocanha, avec une sortie en février 2020.

En 2019, Cocanha crée la compagnie Dardalh, basée à Toulouse et partenaire d'Hartbrut.

À l'été 2020, Cocanha revient à sa formation d'origine, le duo. Lila Fraysse et Caroline Dufau ré-arrangent le répertoire de Puput pour le présenter sur scène.

Elles se sont produites sur de nombreuses scènes en France et en Europe : Les Vieilles Charrues, Les Suds à Arles, le TAP de Poitiers, l'Astrada à Marciac, Festival Convivencia, Fira Mediterrània de Manresa, Buskers Bern Festival (Suisse), Urban Rituals - Brigittines à Bruxelles (Belgique), No Border...

Discographie

EP

 2015 : Cinc cants polifonics a dançar (Pagans). EP de 5 titres, enregistré en janvier 2015 à Lucq-de-Béarn par Matèu Baudoin aidé de Nicolas Godin, mixé par Sanz Grosclaude, masterisé par Fabien Salabert "Les Hauts Plateaux".

Albums

 2017 : I ès ? (Pagans). Album enregistré à l'automne 2016 par Benjamin Rouyer à la Ferronnerie, mixé par Manu Clémenceau, masterisé par Fabien Salabert "Les Hauts Plateaux".

 2020 : Puput (Pagans). Album enregistrée en juin et juillet 2019 au studio La Casa Murada (Catalogne), produit par Raül Refree. Masterisé par Alexis Psaroudakis.

Collaborations
En 2017 et 2018, Cocanha collabore avec Julen Achiary et Fawzi Berger, ils montent ensemble le projet Cocanhako. Ces deux musiciens sont présents sur le titre Se sabiatz / Que son aüros de l'album I ès ?.

En 2020, Cocanha rencontre le duo Sec et monte le nouveau groupe Tust.

En 2021, elles collaborent avec la chorégraphe Kaori Ito, qui sera leur regard extérieur pour la scénographie du concert Puput.

En 2022, elles sont sollicitées pour participer à une création autour de la mémoire des ouvrières de l'usine textile de la Fabra i Coats à Barcelone avec les duos Los Sara Fontán et Tarta Relena.

En 2022, aux côtés du compositeur Amine Bouhafa, elles contribuent à la composition de la bande originale du documentaire Polaris réalisé par Ainara Vera et produit par Point du Jour - Les films du Balibari.

Compilations et autres publications
En 2017, leur titre Dempuèi Auriac apparaît dans la compilations Pays Vaincus de la Souterraine.

En 2018, la série télévisée espagnole Monteperdido diffusée sur TV3 utilise les titres de l'album I ès ?, de l'EP Cinc cants polifonics a dançar ainsi qu'une captation live La vesina filmée à Barcelone en 2015 par Criocrea.

En 2019, Cocanha enregistre une reprise de Black du groupe UTO, intitulée Negre. Cocanha répond également à l'invitation du groupe de noise toulousain Sec, qui propose à plusieurs groupes de créer un morceau pour l'album L'aventure complète de Georges Gallamus.

Notes et références

Liens externes

Duo musical français
Chant polyphonique
Groupe de musique occitane
Groupe musical de Toulouse

Cocanha


Antônio Felix Filho (década de 1910 – ?, Mariana), mais conhecido como Turquinho, foi o primeiro patrulheiro da Polícia Rodoviária Federal.

Início de vida
Foi filho de um imigrante sírio com uma mineira. Viajou para a Síria ainda adolescente, mas não conseguiu encontrar seus parentes e passou por dificuldades no país. Chegou a passar fome e frio e viveu de trabalhos informais. Após quatro anos no país, cansou-se  de suas condições de vida e decidiu voltar para o Brasil. Para tanto, trabalhou como grumete em um navio.

Polícia Rodoviária Federal
Antônio trabalhou na construção da Rodovia Rio-Petrópolis e em 1927 militou pela criação de uma polícia de patrulhamento, o que aconteceu no Governo Washington Luis no ano seguinte. Em 1933, virou crítico da recém-criada Polícia de Estradas por ela nunca ter sido verdadeiramente implementada. Ele, então, foi diversas vezes ao Palácio do Planalto exigir a implementação efetiva das patrulhas.

Cansado das respostas negativas, comprou uma moto Zundapp KS 750 e passou a fazer as patrulhas sozinho, munido apenas de um revólver e binóculos. Em uma dessas patrulhas, Antônio se encontrou com  Getúlio Vargas, o qual já conhecia, e seu segurança, Gregório Fortunato, onde ele questionou o presidente sobre a implementação da polícia.

Em 1935, foi chamado pelo administrador Natal Crosato, a mando de Yeddo Fiuza, Chefe da Comissão de Estradas e Rodagem, para ser o primeiro Inspetor de Tráfego, onde deveria ajudar a treinar e organizar a patrulha das rodovias Rio-Petrópolis, Rio-São Paulo e União Indústria. Para isso, ganhou uma moto Harley Davidson e passou a fazer rondas com cerca de 450 homens da Comissão de Estradas de Rodagem. Ele também foi um dos maiores conselheiros de Carlos Rocha Miranda.

Nossa Senhora da Medalha Milagrosa
No dia 30 de dezembro de 1936, Turquinho estava dirigindo em uma ronda noturna na Rio-Petrópolis quando pensou ter atropelado uma mulher que atravessava a rodovia distraida. Quando voltou para prestar socorro, a rodovia estava deserta, e no local estava uma medalha com a imagem de uma santa. Neste dia, ele jurou criar a maior força policial do brasil. Mais tarde, a santa foi identificada como a Nossa Senhora da Medalha Milagrosa. Turquinho carregou a medalha consigo até o fim da vida, e, em 2004, ela virou a padroeira da Polícia Rodoviária Federal.

Policiais de Minas Gerais
Naturais de Mariana
Brasileiros de ascendência síria
Polícia Rodoviária Federal

Turquinho


Synkronsvømningskonkurrencer under Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro blev iscenesat fra den 15. august til den 20. august på Maria Lenk Aquatic Center. I alt 104 atleter konkurrerede i to medaljebegivenheder, nemlig kvindernes duet og kvindernes hold.

Deltagende nationer

Medaljer

Medaljetabel

Referender

Synkronsvømning under sommer-OL 2016


أحمد باشا الجزار (1734م - 1804م) أو أحمد البوشناقي (أصوله من البوسنة والهرسك الآن) الذي حكم إيالة صيدا في الشام أكثر من 30 عاما ولولا وفاته لتولى حكم مصر قبل محمد علي باشا الذي حكم مصر بين عامي 1805م و 1848م.

حياته

ولد البوشناقي (الجزار) في البوسنة لأسرة مسيحية عام 1735م وهرب إلى القسطنطينية في مطلع شبابه وأرجع ثلاثة مؤرخين هروبه إلى أسباب عائلية أو بسبب جريمة قتل. وباعه تاجر رقيق للباب العالي حيث اعتنق الإسلام بإرادته، ثم جاء إلى القاهرة مع قافلة عائدة من الحج وانضم لخدمة أحد المسئولين في البحيرة بشمالي مصر وتزوج من امرأة مصرية من أُصول حبشية. بعد أن قتل البدو هذا المسئول انتقم البوشناقي بغارات متوالية على البدو حيث أعد كميناً ذبح فيه أكثر من 70 بدوياً بينهم عدة شيوخ وقادة أقوياء للبدو حين ذاك فاكتسب لقب «الجزار» نظراً لقوته وعدم تركه لأحياء أو ناجيين خلفه، عدا الأطفال والإناث وكِبار السِن. جاء هذا عليه بالسوء حيث كما جاء في بعض المراجع التاريخية أن البدو انتقموا منه بعد ذلك بقتل زوجته وإبنته ولكنهم لم يتمكنوا من قتل إبنه «داوود» حيث إنهُ تمكن من الهَرب وكما جاء على لِسان بُناة مسجد أحمد باشا الجزار بمدينة عكا أن «داوود» تعارك مع أبيه أثناء بناء المسجد وعاد إلى القاهرة وأقام مع عائلة أُمه وتزوج هناك.

عمل أحمد باشا الجزار عند علي بك الكبير الذي حكم مصر بين عامي 1768م و1773م بادئاً خدماته لسيده بأن قدم له رؤوس أربعة يكرههم من شيوخ البدو فاستخدمه للتخلص من معارضيه ومنافسيه ومنحه لقب بك. على أثر انقلاب محمد بك أبو الذهب العسكري على حاكمها السابق علي بك الكبير، هرب أحمد باشا الجزّار حين وجد أنه من الصعب مقاومة انقلاب أبو الذهب حين ذاك بسبب تواجد الكثير من الخوّنه داخل النظام فذهب إلى جبل لبنان متغاضياً كرهه للدروز حيث كان يسيطر الأمير يوسف الشهابي زعيم الدروز حاكم ساحل لبنان ومدن حمص وحلب. فكلّفه حفظ بيروت. بنى الجزار سورا قويا حول المدينة من الحجارة الأثرية التي خلفها زلزال 511م. ثم انقلب على صديقه الأمير يوسف الشهابي. وبمساعدة ظاهر العمر حاكم منطقة الجليل بفلسطين والأسطول الروسي، استطاع الأمير الشهابي من استعادة بيروت فما كان من الجزار إلا أن جمع أموالاً وهرب بها عام 1773م وعاد إلى السلطان العثماني الذي فوضه على ولاية صيدا ومنحه لقب «باشا».

أن لقب «الجزار» الذي حمله من مصر ظل علامة عليه إذ سيطر على القوى المحلية والعشائرية بقسوة وجند المرتزقة والمغاربة من تونس والجزائر والألبان والبوسنيين وسعى لتحقيق الحلم بحكم فلسطين وجنوب سورية ولبنان بل طمع في حكم مصر وكان السلطان يراقب توسعاته ونفوذه وطموحاته فحاول أكثر من مرة تنحيته أو نقله إلى ولاية بعيدة مثل البوسنة لكنه كان يرفض فأغراه بالتوجه إلى مصر عام 1784 لمحاربة المملوكين مراد وإبراهيم وكتابة تقرير عن أوضاع البلاد لكنه تجنب الفخ.

نجح في تحقيق الاستقلال بأجزاء من بلاد الشام بدون إعلان هذا الاستقلال عن السلطنة كما أعد للسلطان تقريرا عن كيفية غزو مصر طالب فيه بأهمية ضبط إيرادات مصر ومصروفاتها وأن يكون قائد الحملة قد سبقت له الإقامة في مصر «والمواصفات التي قدمها الجزار لقائد الحملة على مصر وحاكمها المنتظر لا تنطبق إلا على شخصه» كما أكسبه صموده أمام جيوش نابليون شهرة بعد فشل الأخير في حصار عكا.

منذ هزيمة نابليون وعودته من الشام عام 1799م كانت الشام ولبنان وفلسطين تحت سيطرة الجزار بلا منازع أو منافس حيث حكم العصبيات المحلية وحول «أمراء الدروز إلى أدوات للظلم الاقتصادي» لحسابه. كما يسجل أن الفونس جيز القنصل الفرنسي في طرابلس كتب في الخامس من مارس/آذار 1804م عن وصول السعاة من الاستانة إلى طرابلس للحصول على خيول وكانوا يحملون إلى الجزار «فرمان تعيينه واليا على مصر» لكنه توفي يوم 23 أبريل/نيسان 1804م.

انظر أيضًا
 سليمان باشا العادل
 الأمير الشهابي

مراجع

 الأمير أحمد حيدر الشهابي، «قصة أحمد باشا الجزار بين مصر والشام وحوادثه مع نابليون بونابرت»، القاهرة، مكتبة مدبولي،2008
 أحمد باشا الجزار "كذبة" في كتب التاريخ
 كيف باع الجزار نفسه لتاجر الرقيق اليهودي؟
 الوزير الكبير والدستور الشهير أحمد باشا الشهير بالجزار

وصلات خارجية

 جبل عامل وعهد الجزار بين النكبة والنهضة - جمعية الإمام الصادق لإحياء التراث العلمائي

بشناق عثمانيون
تاريخ فلسطين
حكام الجليل العثمانيون
سياسيو الدولة العثمانية
عثمانيون في القرن 18
عثمانيون في القرن 19
فلسطين العثمانية
قادة عسكريون
مسلمون بوسنيون في الدولة العثمانية
مواليد 1734
مواليد القرن 18
مواليد في استولاك
وفيات 1219 هـ
وفيات 1804
وفيات في دمشق
ولاة دمشق العثمانيون
ولاة صيدا العثمانيون
قادة عسكريون عثمانيون في حروب الثورة الفرنسية

أحمد باشا الجزار


Gonzalo Pérez, né le  à Montevideo en Uruguay, est un footballeur uruguayen qui évolue au poste de défenseur central au CA Lanús.

Biographie

Liverpool Fútbol Club
Né à Montevideo en Uruguay, Gonzalo Pérez est formé par l'un des clubs de la capitale uruguayenne, le Liverpool Fútbol Club. Le , il signe son premier contrat professionnel avec le club. Il joue son premier match en professionnel le , en championnat, contre le CA Rentistas. Il est titularisé en défense centrale ce jour-là, et les deux équipes se neutralisent (1-1).

Pérez joue son premier match de Copa Libertadores le  contre les équatoriens de l'Universidad Católica. Il est titulaire et son équipe l'emporte sur le score de deux buts à un.

CA Lanús
Le 2 août 2023, Gonzalo Pérez rejoint l'Argentine afin de s'engager en faveur du CA Lanús.

Notes et références

Liens externes

Footballeur uruguayen
Joueur du Liverpool Fútbol Club
Joueur du Club Atlético Lanús
Naissance en janvier 2001
Naissance à Montevideo

Gonzalo Pérez


Gracija Bilafer (Strp kod Risna, Boka kotorska, 6. lipnja 1899. – Zadar, 30. listopada 1981.), hrvatski pomorski gospodarstvenik, kapetan duge plovidbe

Životopis
Rođen u Strpu. U rodnom Strpu završio pučku školu. U Kotoru i Dubrovniku pohađao je nautičku školu. Školovanje na nautičkoj školi počeo je u Kotoru, a završio u Dubrovniku. 1918. je godine položio ispit za poručnika trgovačke mornarice.
Dobio je ratni raspored 1. lipnja 1918. godine. Raspoređen je u Lagunsku flotilu. To je bila mornarička pješačka bojna u Trstu. Zapovjedništvo te postrojbe bilo je dijelom austro-ugarskih vojnih snaga koje su držale bojište na Soči. Službovao na pomoćnim brodovima, tegljačima, putničkim brodovima i pomoćnim topovnjačama. Zapovjednik na trima brodovima koji su plovili na dionicama Trst - Gradež - Lignano- Bovazana - Piave Vecchia - Tagliamento, prevozeći uglavnom vojnu opremu i ljudstvo. Ponekad su njegovi brodovi bili pratnja drugim brodovima ili teglili. Kad je Narodno vijeće u Zagrebu 19. listopada 1918. odbilo odbija carski manifest od 15. listopada te proglasilo svoju deklaraciju, Bilafer je tad bio poručnik korvete na dužnosti inspekcijskog časnika. 27. listopada oslobodio je sve ratne zarobljenike koji su radili kao lučki radnici u tršćanskoj luci (Srbe i Ruse) i naoružao ih je oružjem iz skladišta flotile. O tome je izvijestio Pokrajinsko narodno vijeće u Trstu, kojem se stavio na raspolaganje s pedesetak naoružanih ljudi za održavati red.
Padom Austro-Ugarske Monarhije preuzeo je kao mladi časnik zapovjedništvo militariziranog parobroda Frankopan (pomoćni krstaš) gdje je istaknuo hrvatsku zastavu. Bio je to prvi brod u Trstu pod hrvatskom zastavom. Nakon proglašenja Države SHS, 29. listopada 1918. je s tim brodom na čelu konvoja od ukupno četiri broda isplovio iz Trsta u Rijeku. Na krmi je istaknuo hrvatsku zastavu, a na jarbolima srpsku (pramčanom) i slovensku (krmenom). Kad je stigao u Rijeku, prijavio se mjesnom Narodnom vijeću, a posade brodova istom su tijelu položile prisegu. Bilaferov je brod Frankopan dočekao savezničku flotu. Poslije je sudjelovao u poslovima Narodnog vijeća Rijeke kad se preuzimalo civilnu i vojnu vlast od Mađara. Italija je uskoro okupirala Rijeku i na njegovom je brodu maknuta hrvatska zastava. Godine 1919. prešao je iz ratne u trgovačku mornaricu. Iz mornarice je prešao u prosvjetu te je predavao nautičku skupinu predmeta u Dubrovniku na Pomorskoj akademiji. Potkraj 1920-ih sa suprugom je odselio u Šibenik. U Drugom svjetskom ratu bio je lučki kapetan u Šibeniku, pa mobiliziran u vojarnu-skladište Minerska u kanalu sv. Ante. Cijeli je rat sudjelovao u hrvatskom pokretu otpora. Poslije drugog svjetskog rata odselio je iz Šibenika u Zadar gdj je aktivan u izgradnji zadarskog pomorskog gospodarstva. Bio je član Društva za unapređenje i proučavanje pomorstva. Pridonio je zadarskom ogranku tog društva kao njegov dugogodišnji tajnik. Jedan od osnivača Pomorske škole u Zadru, gdje je predavao. Osnovao i vodio havarijsku službu osiguranja. Višegodišnji voditelj područnog ureda Jugoregistra u Zadru. Dugo godina član savjeta Kotara Zadar i član potkomisije Izvršnog vijeća Sabora Narodne Republike Hrvatske (vlade) za pomorski promet i privredu.

Izvori

Životopisi, Šibenik
Životopisi, Zadar
Pomorstvo
Ratna mornarica
Hrvati u Crnoj Gori

Gracija Bilafer


Forhistorisk arkæologi er den del af arkæologien, der beskæftiger sig med genstande og anlæg ældre end historisk tid, dvs. før vor nuværende skriftlige kultur. Forskingsfeltet beskæftiger sig med alle præ-urbane samfund i hele verden og har en række specialiserede analysemetoder til at genskabe de økologiske tilstande. Studiet af forhistorisk arkæologi afspejler de kulturelle udfordinger og bekymringer ved det moderne samfund ved at vise fortolkninger af perioden mellem økonomisk vækst og politisk stabilitet. Der er også en tæt forbindelse til biologi, biologisk antropologi og geologi. Nogle gange bliver faget omtalt som antropologisk arkæologi, da det indirekte beskæftiger sig med komplekse mønstre.

I Vesteuropa slutter den forhistoriske periode gerne med romernes kolonisering, selvom den andre steder, særligt Egypten og Kina, slutter meget tidligere, og andre steder som Australien slutter meget senere. I Danmark dækker forhistoriske arkæologi jægerstenalder, bondestenalder, bronzealder, jernalder og vikingetiden.

Den tidligste brug af ordet forhistorie kommer fra den franske arkæolog og videnskabsmand Paul Tournal, som brugte ordet i 1831 til at beskrive nogle fund, han havde gjort i en hule, som han havde undersøgt i Bize-Minervois i Sydfrankrig. Det blev ikke en del af det engelske sprog som arkæologisk term før 1851, hvor det blev brugt af den skotsk-canadiske arkæolog Sir Daniel Wilson. Treperiodesystemet er et forsøg på at skabe bedre overblik over kronologien i Europa.

Uden nedskrevne historiske kilder til navne, steder og motiver benytter forhistoriske arkæologer arkæologisk kultur som termer for perioderne. Disse kulturer får arbitrære moderne navne ud fra særlige fundsteder eller genstande fra perioden. Eksempler fra Danmark er ertebøllekultur, brommekultur og tragtbægerkultur, mens nazcakulturen i Sydamerika og induskulturen i Asien er internationale eksempler. Der studeres primært hele kulturer, da individer er anonyme, og derfor er svære at tolke individuelt.

Manglen på konkret viden gør, at meget forskning benytter arkæologisk teori. Forskellige teorier om anvendelsen af genstande eller steder kræver eksempelvis, at arkæologerne bruger en kritisk tilgang til alle fund. Funktionalisme og processualisme er to arkæologiske skoler, der har haft stor indflydelse på faget forhistorisk arkæologi.

Referencer

Arkæologi
Urhistorie og forhistorie

Forhistorisk arkæologi


ලලිතා සහස්‍රනාම (සංස්කෘත: ललिता सहस्रनाम) යනු බ්‍රහ්මාණ්ඩ පුරාණයේ උත්තර ඛණ්ඩයේ පවතින ලලිතා මාහාත්ම්‍ය තුළ සඳහන් ශක්ති දේවියගේ ස්වරූපයක් වන ත්‍රිපුර සුන්දරී දේවිය සඳහා වන නම් දහසකි. මෙය ශක්ත බැතිමතුන් අයත් මුඛ්‍ය ලියවිල්ලකි. මෙම සහස්‍රනාමය දිව්‍ය මාතාවගේ විවිධ නමස්කාර ක්‍රම වන පරායන, අර්චන සහ හෝම වැනි විවිධ ක්‍රමවල භාවිතා වේ. ලලිතා සහස්‍රනාමයේ වෙනස්, නමුත් අඩු ජනප්‍රිය අනුවාදයක් නාරද පුරාණයේ ද සොයාගත හැකිය.

නිරුක්තිය සහ ව්‍යුහය
නාමයන් ස්තෝත්‍රයක් ආකාරයට සම්පාදනය කර ඇති නමුත් එක් එක් නම් නියෝජනය කිරීම සඳහා මන්ත්‍ර වලට කැඩී ඇත. එබැවින් සහස්‍රනාමය ස්තෝත්‍ර ආකාරයෙන් හෝ නාමාවලි ආකාරයෙන් ගායනා කළ හැකිය. පුනරාවර්තනයකින් තොරව හරියටම නම් 1000 ක් ඇති සහස්‍රනාම අතුරින් එකම වන්නේ ලලිතා සහස්‍රනාමය යි.

ලලිතා සහස්‍රනාමය ලලිතා දේවියගේම අණ පරිදි අෂ්ට වාග් දේවීන් (වාසිනි, කාමේශ්වරී, අරුණා, විමලා, ජයනි, මෝදිනී, සර්වේශ්වරී සහ කෞලිනී) විසින් රචනා කරන ලද බව කියනු ලැබේ. සහස්‍රනාමයේ සඳහන් වන්නේ "ලලිතා දේවියට නමස්කාර කළ හැක්කේ ඇය කැමති නම් පමණක්" බවයි. මෙම ස්තෝත්‍රය බ්‍රහ්මාණ්ඩ පුරාණයේ (විශ්වයේ ඉතිහාසය) හයග්‍රීව සහ අගස්ත්‍ය මුනිවරයා අතර කාංචිපුරම් හි සාකච්ඡාවේ පරිච්ඡේදයේ දක්නට ලැබේ. හයාග්‍රීව යනු අශ්ව හිස සහිත විෂ්ණුගේ අවතාරයක් වන අතර එය දැනුමේ ප්‍රතිමූර්තිය ලෙස සැලකේ. අගස්ත්‍ය යනු සුප්‍රසිද්ධ සප්ත ඍෂිවරුන් ලෙස සාමූහිකව නම් කරන ලද ඍෂිවරුන් හත් දෙනාගෙන් කෙනෙකි. අගස්ත්‍යගේ ඉල්ලීම පරිදි හයග්‍රීව ලලිතා දේවියගේ ශුද්ධ වූ නාමයන් දහසක් ඔහුට ඉගැන්වූ බව කියනු ලැබේ. එම ස්ථානය කුඹකෝනමට ආසන්නයේ තිරුමේයාචූර් හි දේවස්ථානය බවද පැවසේ.

ප්‍රධාන සංකල්ප

ධ්‍යාන
ලලිතා සහස්‍රනාමයේ ආරම්භය ධ්‍යාන මගින් සංලක්ෂිත වන අතර ඒවා දෘශ්‍යකරණය සඳහා විස්තරාත්මක පද වේ. ධ්‍යාන පද හතරක් තිබේ. එය යෝගියා (සහස්‍රනාමය කියවන පුද්ගලයා) ලලිතා දේවියගේ ස්වරූපය මෙනෙහි කරන ආකාරය විස්තර කරන අතර දෙවඟනගේ බොහෝ ගුණාංග විස්තර කරයි. නම් දහස සජ්ඣායනා කිරීමට පෙර ධ්‍යානය කියනු ලැබේ.

ලලිතා
ලලිතා සහස්‍රනාමය සංවිධානය කර ඇත්තේ "හිස සිට පාදාන්තය දක්වා" (කේශාදි පාදම්) දේවිය විස්තර කරන ආකාරයටය. පසුව නම්වලින් දේවියව ඇයගේ සියලු ජයග්‍රහණ, ශක්තීන් සහ ස්වරූප වලින් ප්‍රශංසා කරයි.

භෞතික විස්තරය
ලලිතා සහස්‍රනාමය දෙවඟනගේ භෞතික ස්වරූපය විස්තර කරමින් ඉතා විස්තරාත්මකව දක්වා ඇත. සහස්‍රනාමය ආරම්භයේදි දේවියගේ ඇයගේ කාමේශ්වරී ස්වරූපයෙන් වර්ණනා කර ඇත.

ආශ්‍රේයයන්

ත්‍රිපුර සුන්දරී

ලලිතා සහස්‍රනාම


52422 LPL este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
52422 LPL este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitt Peak National Observatory, în cadrul proiectului Spacewatch. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,14 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 23,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 52001-53000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

52422 LPL


Articles with hCards

එස්. ජේ. එම්මානුවෙල් පියතුමා ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ කතෝලික පූජකවරයෙකි, ක්‍රියාකාරිකයෙකු සහ ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ ඩයස්පෝරා කණ්ඩායම් සඳහා වන කුඩා සංවිධානයක් වන ගෝලීය දෙමළ සංසදයේ සභාපති වේ.

ළමා අවධිය
එමානුවෙල් 1934 දී ලංකාවේ යාපනයේ උපත ලැබීය. කොළඹ ලංකා විශ්වවිද්‍යාලයට යාමට පෙර යාපනයේ අධ්‍යාපනය ලැබූ ඔහු එතැන් සිට 1958 දී භෞතික විද්‍යාව (ගණිතය සහ භෞතික විද්‍යාව) පිළිබඳ උපාධියක් ලබා ගත්තේය. උපාධිය ලැබීමෙන් පසු ඔහු පැවිදි දිවියට ඇතුළත් වීමට පෙර ගුරුවරයෙකු හා මාධ්‍යවේදියෙකු ලෙස කාලය ගත කළේය. පසුව ඔහු රෝමයේ පොන්ටිෆිකල් උර්බනියානා විශ්ව විද්‍යාලයට ගොස් දර්ශනය හා දේවධර්මය පිළිබඳ උපාධියක් ලබා ගත්තේය.

වෘත්තීය
එමානුවෙල් 1966 දෙසැම්බර් මාසයේදී ශාන්ත පීතර බැසිලිකාවේ පූජකයෙකු ලෙස පැවිදි විය. නැවත ලංකාවට පැමිණි පසු ඔහු ගිහි අපෝස්තලිකවරුන් සඳහා දේවගැතිවරයෙකු සහ රදගුරු පදවියේ අධ්‍යක්ෂවරයෙකු ලෙස සේවය කළේය. ඔහු 1976 දී නැවත රෝමයට පැමිණ එහිදී ගිහි අමාත්‍යාංශ පිළිබඳ පර්යේෂණ කර දේවධර්මය පිළිබඳ ආචාර්ය උපාධියක් ලබා ගත්තේය. ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණීමෙන් පසු ඔහු 1976 සිට 1986 දක්වා මහනුවර ජාතික සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවේ මහාචාර්යවරයකු සහ දේවධර්මය පිළිබඳ පීඨාධිපතිවරයකු ලෙස සේවය කළ අතර ඉන් පසුව යාපනයේ ශාන්ත ෆ්‍රැන්සිස් සේවියර්ගේ ප්‍රධාන සෙමනේරියේ දස වසරක් රෙක්ටර් ලෙස කටයුතු කළේය. ඔහු 1997 දක්වා යාපනය රදගුරු පදවියේ විකා ජනරාල්වරයා ද විය.

1995 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී යාපන අර්ධද්වීපය කැරලිකාර දෙමළ කොටින්ගෙන් අර්ධද්වීපය නැවත අත්පත් කර ගැනීමේදී එම ප්‍රදේශයෙන් පලා ගිය මිලියන භාගයක ජනතාව අතර එමානුවෙල් ද විය. 1997 පිටුවහල් කිරීමට පෙර ඔහු ඊළඟ වසර ගත කළේ වන්නියේ කැලෑවේය.

පිටුවහල් කිරීම
එමානුවෙල් 1997 දී ජර්මනියට සංක්‍රමණය වූ අතර එහිදී ඔහු 2007 දක්වා මන්ස්ටර් රදගුරු පදවියේ කතෝලික පල්ලියක පූජකයෙකු විය. 2007 සිට ඔහු ජර්මනියේ ඩාර්ෆෙල්ඩ් හි ශාන්ත නිකොලස් පල්ලියේ Vicarius Cooperator ලෙස සේවය කර ඇත.

එම්මානුවෙල් සිය පිටුවහලේ ගතකර ඇත්තේ හෘද සාක්ෂියට එකඟව කතෝලික සහ දෙමළ ක්‍රියාකාරිකයෙකු ලෙස ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධයේ බලපෑම ප්‍රචාරය කරමින්, වැඩි වශයෙන් දෙමළ සිවිල් වැසියන්ට ය. 2010 දී ඔහු ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ ඩයස්පෝරා කණ්ඩායම් සඳහා වූ කුඩ සංවිධානයක් වන Global Tamil Forum හි සභාපති ලෙස තේරී පත් විය.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1934 උපත්

එස්. ජේ. එමානුවෙල්


Le HMS Neptun est le deuxième des trois sous-marins de classe Näcken, construits pour opérer dans la mer Baltique. La classe Näcken a été parmi les premiers sous-marins suédois à avoir des ordinateurs de bord. Sa tâche dans l'éventualité d'une guerre aurait été d'attaquer les tâches de navigation et de surveillance ennemies.

Engagements
Le navire a été commandé à Kockums à Karlskronavarvet et sa quille a été posée en mars 1974. Le navire a été lancé le  et a rejoint la flotte le . L'année suivante, il a été impliqué dans un incident international lorsque le sous-marin soviétique S-363 s'est échoué à l'extérieur de Karlskrona.

Le navire a été retiré du service en 1998 à Karlskrona. En 2008, il a été donné au Musée naval (Marinmuseum) de Karlskrona, en Suède, où il est exposé (après restauration) depuis 2014.

Galerie

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Sous-marin de la Marine royale suédoise
Sous-marin d'attaque conventionnel
Bateau lancé en 1979
Nom de bateau
Navire construit en Suède

HMS Neptun (1979)


Bánffy de Lendwa, poznati i kao Banići, hrvatsko-ugarska plemićka obitelj, ogranak njemačkog plemićkog roda Hahót. Podrijetlom su iz Tiringije, odakle su potkraj 12. stoljeća doselili u Zaladsku županiju u Ugarskoj pod vodstvom grofa Haholda I. Godine 1278. kralj Ladislav IV. darovao je Stjepanu I. (1267. – 1328.), banu cijele Slavonije Lendavu i druge posjede u Zaladskoj, Šomodskoj i Križevačkoj županiji te obitelji uzima pridjevak de Lendwa. Imali su mali posjed i u sjeverozapadnom dijelu Međimurja, po kojem se danas zove istoimeno naselje.

Stjepanov sin Nikola I. († 1356.) bio je također slavonski ban, kao i njegovi sinovi, Stjepan II. i Ivan I. u razdoblju 1380. – 1385. godine. Ivan I. bio je zajedno s bratom i župan Zagorja, a sam je obnašao dužnost mačvanskog bana (1386. – 1387.).

Andrija Bánffy bio je podban (1473. – 1476.), a nakon smrti bana Ivana Ernušta postao je hrvatsko-slavonski ban (1476. – 1477.) te se bez većeg uspjeha sukobljavao s Osmanlijama.

Godine 1481. Nikola V. dobio je u posjed grad Stupčanicu, a njegov sin Ivan IV. (1509. – 1534.) dobio je Viroviticu s vlastelinstvom i čast nasljednog župana Virovitičke županije. Godine 1527. izgubio je Viroviticu, jer je pristao uz Ivana Zapolju, no u posjed obitelji vratio ju je njegov sin Stjepan V. Unatoč tome, uspjeh je bio kratkotrajan jer su Viroviticu već 1552. godine osvojili Turci.

Obitelj Bánffy izumrla je u Hrvatskoj smrću Nikole VIII. 1627. godine.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Bánffy - Hrvatska enciklopedija
 Bánffy de Lendwa (Banići) - Hrvatski biografski leksikon

Bánffy


La  est l'une des quatre circonscriptions législatives que compte la préfecture de Yamaguchi au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La deuxième circonscription de la préfecture de Yamaguchi regroupe les villes de Kudamatsu, Iwakuni, Hikari et Yanai, une petite partie de Shūnan ainsi que les districts d'Ōshima, Kuga et Kumage.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Deuxième circonscription de la préfecture de Yamaguchi


Kup Zagrebačkog nogometnog saveza za sezonu 2017./18.   U kupu nastupaju klubovi s područja Grada Zagreba, a pobjednik i finalist natjecanja natjecanja stječe pravo nastupa u pretkolu Hrvatskog kupa u sezoni 2018./19.  Kup je osvojio "Hrvatski dragovoljac", pobijedivši u završnici "Vrapče".

Sudionici
U natjecanju sudjeluje 48 klubova, prikazani prema pripadnosti ligama u sezoni 2017./18.

Klubovi koji su oslobođeni nastupa zbog dovoljnog koeficijenta za Hrvatski nogometni kup, u kojem nastupaju od šesnaestine završnice:
 1. HNL (I.)
 Dinamo Zagreb
 Lokomotiva Zagreb
 3. HNL – Zapad (III.)
 Zagreb

Rezultati

Pretkolo

 Izvori:

Prvo kolo

 Izvori:

Drugo kolo

 Izvori:

Treće kolo (četvrtzavršnica)

 Izvori:

Poluzavršnica

 Izvori:

Završnica
Igrano na stadionu NŠC Stjepan Spajić u Zagrebu 15. svibnja 2018.

Poveznice
 Kup Zagrebačkog nogometnog saveza
 2. Zagrebačka liga 2017./18.
 3. Zagrebačka liga 2017./18.

Izvori

 nk-maksimir.hr, Kup Zagrebačkog nogometnog saveza – sezona 2017./18. , pristupljeno 2. prosinca 2017.
 zns.hr, Nogomet – slušbeno glasilo ZNS-a, br. 23 / god. 2017. (Kup ZNS-a 2017/18. – propozicije), objavljeno 23. kolovoza 2017., preuzeto 2. prosinca 2017.

Vanjske poveznice
 Zagrebački nogometni savez
 nk-maksimir.hr, Kup Zagrebačkog nogometnog saveza

2017-18
Zagreb-kup

Kup Zagrebačkog nogometnog saveza 2017./18.


A Rota Nacional 916 ou N916 é uma estrada nas Filipinas, tem , estrada de duas a quatro faixas que consiste em três ruas principais diferentes na cidade de Davao . É uma das principais estradas da cidade que liga a parte ocidental e oriental de Davao.

Estradas das Filipinas

Autoestrada N916


Aliya Luty ou Aliya Bayram, née le  à Grenoble, est une escrimeuse française dont la spécialité est l'épée. En 2019, elle est triple championne du monde des moins de vingt ans et triple médaillée de bronze aux championnats d'Europe juniors.

Biographie
Aliya Luty naît à Grenoble en 1999 dans une famille de sportifs. Son père, Hussein Bayram, a représenté la France en boxe anglaise lors des Jeux olympiques d'Atlanta et sa mère, Viriginie Luty, est plusieurs fois championne de France de badminton. Son frère Issa, est également escrimeur et sa sœur Selma a fait de la gymnaste rythmique. Elle commence le sport à l'âge de 3 ans en touchant à plusieurs disciplines, jusqu'à se consacrer à l'escrime à l'âge de 7 ans après avoir découvert cette activité grâce à la Caravane du Sport. Elle s'inscrit au club d'escrime de Grenoble Parmentier qu'elle n'a pas quitté depuis.

Elle remporte son premier titre de championne de France à l'âge de 14 ans à l'occasion du critérium national minimes, puis quitte son domicile familial à l'âge de 15 ans pour rejoindre le pôle France jeune au CREPS de Bordeaux avec le maître Jean-François Di Martino. Elle y reste 3 années avant d'intégrer l'INSEP.

Elle suit parallèlement des études d'infirmières.

Carrière
À 17 ans, elle devient double championne du monde, vice championne d'Europe par équipes et championne de France des moins de 20 ans, qui lui permet de se sélectionner à ses premières coupe du monde senior en surclassée. La même année en sénior, elle termine à une compétition dans le top 30 (Grand Prix de Bogota) et une dans le top 15 (Grand Prix Westend).

L'année suivante, elle obtient deux médailles de bronze lors des championnats d'Europe. En 2019 elle gagne son troisième titre de championne du monde des moins de 20 ans avant de passer dans la catégorie sénior.

Elle obtient son premier podium senior individuel avec une deuxième place à l'étape de Kazan de la coupe du monde d'escrime 2020-2021, s'inclinant en finale contre la Sud-coréenne Choi In-jeong.

Elle est au printemps 2021 classée à la  place des escrimeuses mondiales, et progresse à la  place en novembre.

Palmarès

Junior
 Championnats du monde juniors
  Médaille d'or par équipe aux championnats du monde juniors 2019 à Toruń
  Médaille d'or par équipe aux championnats du monde juniors 2017 à Plovdiv
  Médaille d'or en individuel aux championnats du monde juniors 2017 à Plovdiv

 Championnat d'Europe juniors
  Médaille d'argent par équipe aux championnats d'Europe 2017 à Plovdiv
  Médaille de bronze par équipe aux championnats d'Europe 2019 à Foggia
  Médaille de bronze par équipes aux championnats d'Europe 2018 à Sotchi
  Médaille de bronze en individuel aux championnats d'Europe 2018 à Sotchi

 Championnats de France juniors
  Médaille d'or en individuel aux championnats de France 2017 à Valence
  Médaille d'argent par équipe aux championnats de France 2019 à Nantes
  Médaille d'argent par équipes aux championnats de France 2017 à Valence

Sénior
 Coupe du monde
  Médaille d'or par équipes au Glaive de Tallinn sur la saison 2016-2017
  Médaille d'or par équipes à la Coupe du monde de Barcelone sur la saison 2021-2022
  Médaille d'argent en individuel à la Coupe du monde de Kazan sur la saison 2020-2021

Classement en fin de saison

Notes et références

Liens externes

Épéiste française
Naissance à Grenoble
Naissance en novembre 1999

Aliya Luty


Le muscle occipital est un muscle qui recouvre la partie occipitale du sommet du crâne. .  Certaines sources le considère comme un muscle distinct, mais il est souvent considéré, avec le muscle frontal, comme un des ventres du muscle occipito-frontal.

Description
Le muscle occipital est mince et de forme quadrilatère. Il naît des fibres tendineuses des deux tiers latéraux de la ligne nuchale supérieure de l'os occipital et de l'apophyse mastoïdienne de l'os temporal et se termine par l'aponévrose épicrânienne.

Innervation
Le muscle occipital est innervé par le nerf facial.

Vascularisation
Le muscle occipital est irrigué par l'artère occipitale.

Action
Il fait reculer le cuir chevelu.

Galerie

Notes et références

occipital

Muscle occipital


An Myrmecophila wendlandii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Clayton Kennedy. An Myrmecophila wendlandii in nahilalakip ha genus nga Myrmecophila, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Myrmecophila

Myrmecophila wendlandii


Pointe-Fortune () is a municipality in southwestern Quebec, Canada, on the Ottawa River (Rivière des Outaouais) in Vaudreuil-Soulanges Regional County Municipality, northwest of Montreal. The population at the 2021 Census was 582.

Geography
Pointe-Fortune is located on the right bank of the Ottawa River close to the Lake of Two Mountains. The locality borders the Ontario border, near the Carillon hydroelectric generating station. The municipality is located 65 km west of Montreal. Its territory is bounded to the west by the township of East Hawkesbury (Ontario) in the united counties of Prescott and Russell, to the north by the bay of Rigaud, to the east and to the south by the city of Rigaud. On the opposite shore of the lake of Two Mountains is the municipality of Saint-André-d'Argenteuil, in the Regional County Municipality of Argenteuil, in the Laurentides region. The total area of the municipality is 9.54km2, with 8.09km2 being terrestrial.

Pointe-Fortune is in the Great Lakes–St. Lawrence Lowlands and its terrain is flat. The altitude is 24m on the shore of the Lake of Two Mountains and rises to 48m at the southeastern end of the territory. The low ground levels create several wetlands inland. The soil of Pointe-Fortune consists in the eastern part of a sector dating from the Cambrian composed of sandstone, conglomerate, limestone and dolomite (Potsdam sandstone, Brador and Forteau formations) and, in its western part, of an area of dolomite and sandstone from the Lower Ordovician (Beekmantown group and Romaine formation).

History
The area was part of the Seigneury of Rigaud, granted in 1732 to the brothers Pierre and François-Pierre Rigaud de Vaudreuil. Around 1750, they operated a trading post on a point in the Ottawa River, which later became known as Pointe Fortune. The name "Fortune" could refer to Colonel William Fortune who had received a  concession in nearby Chatham Township at the end of the 18th century, or to Joseph Fortune, an early 19th century militiaman and surveyor.

The municipality was formerly called Petites-Écorces and Petit-Carillon (referring to the larger Carillon directly across the Ottawa River), but in 1851, the post office opened under the English name of Point Fortune (modified to its current name in 1954). In 1880, the Village Municipality of Pointe-Fortune was created out of territory ceded by Sainte-Madeleine-de-Rigaud.In 2023, the village of Pointe-Fortune became a Municipality.

Demographics

In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Pointe-Fortune had a population of  living in  of its  total private dwellings, a change of  from its 2016 population of . With a land area of , it had a population density of  in 2021.

Attractions
Macdonell-Williamson House, which owes its existence to the fur trade and the Voyageurs, is located just west of the historical boundary marker, which still stands and marked the division between Upper and Lower Canada.

The Parish of Saint-François-Xavier-de-Pointe-Fortune celebrated its 100th anniversary in 2004. The municipality was originally served by the Catholic parish of St. Francois Xavier, established in 1904, which eventually closed on December 24, 2014. The church was sold and is now privately owned.

Local government
List of former mayors:

 John William Crosb (1880–1881, 1882–1883)
 Ernest A. Saint-Denis (1881–1882)
 George Augustus Barclay (1883–1884)
 André Roy (1884–1887)
 William Richard Hunsley (1887–1893)
 Joseph Séguin (1893–1895)
 John Middleton (1895–1899)
 William Brown (1899–1913, 1914–1917)
 Angus Victor Mc Lachlan (1913–1914)
 Eric Galt Brown (1917–1923)
 Joseph Elie Dicaire (1923–1927)
 Joseph Nephtalie Corbeil (1927–1933)
 Joseph Adelard Jean Marie Desjardins (1933–1936)
 Joseph Raoul Lafond (1936–1951, 1961–1964)
 Joseph Héliodore Oscar Labrie (1951–1959)
 Joseph-Paul-Réal Larocque (1959–1961)
 Joseph Wellie Leon Sabourin (1964–1969)
 Joseph Bernard Roméo Séguin (1969–1973)
 Joseph Raoul Juste Gérard Parson (1973–1979)
 Joseph Paul-Emile Roger Pharand (1979–1980)
 Joseph Denis Grégoire Labonté (1980–2001)
 Joseph Roger Gérard Normand Chevrier (2001–2005)
 David Eugene Doughty (2005–2009)
 Jean-Pierre Daoust (2009–2017)
 François Bélanger (2017–present)

Education
Commission Scolaire des Trois-Lacs operates Francophone schools.
 École de l'Épervière in Rigaud

Lester B. Pearson School Board operates Anglophone schools.
 Soulanges Elementary School in Saint-Télesphore or Evergreen Elementary and Forest Hill Elementary (Junior Campus and Senior campus) in Saint-Lazare

See also
 List of municipalities in Québec

References

External links

 Official website

Municipalities in Quebec
Incorporated places in Vaudreuil-Soulanges Regional County Municipality

Pointe-Fortune, Quebec


Un ultramaraton este orice cursă mai lungă decât cea tradițională de maraton (care are o lungime de 42,195 km).

Privire de ansamblu
Există două tipuri de curse de ultramaraton: cele care acoperă o distanță specificată, și curse care au loc în timp (cu câștigătorul acoperind cea mai mare distanță în timp). Cele mai frecvente distanțe sunt de 50 și de 100 de kilometri, de 50 de mile (80,4672 km) și de 100 de mile (160,9344 km), deși multe curse au și alte distanțe. Rezultatul de la cursa de 100 de kilometri este recunoscut ca record mondial oficial de către Asociația Internațională a Federațiilor de Atletism (IAAF), organul de conducere mondial din atletism.

Regiuni

Europa
Ultramaratonul este popular în Europa, originea sa poate fi urmărită aici prin primele sage islandeze. Istoria alergătorilor epocii victoriene din Marea Britanie a fost, de asemenea, documentată. IAYU deține anual Campionatele Europene pentru 50 km, 100 km în 24 de ore. În Europa, mai mult de 300 de ultramaratoane sunt organizate în fiecare an.

Republica Moldova
Cursele de 12 și 24 ore care au loc anual în Chișinău (de obicei, în primul weekend din luna iunie) își au originea încă la mijlocul anilor 1980.

Din anul 2017 a început să se organizeze cursa Rubicon, o competiție de ultramaraton care trece prin toate raioanele Republicii Moldova, de la nord la sud. Traseul anual este construit astfel încât în 3 ani să treacă prin toate regiunile Republicii Moldova, inclusiv în raioanele din stânga Nistrului.

Referințe

Exerciții fizice
Sporturi extreme
Sporturi individuale
Probe de atletism

Ultramaraton


An Paepalanthus schultesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harold Norman Moldenke. An Paepalanthus schultesii in nahilalakip ha genus nga Paepalanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paepalanthus

Paepalanthus schultesii


Actinanthella, biljni rod manjih razgranatih grmova iz porodice ljepkovki. Dvije priznate vrste raširene su po južnoj i jugoistočnoj Africi.

Vrste
 Actinanthella menyharthii (Engl. & Schinz) Balle
 Actinanthella wyliei (Sprague) Wiens

Izvori

Ljepkovke

Actinanthella


The Cyclopteridae are a family of marine fishes, commonly known as lumpsuckers or lumpfish, in the order Scorpaeniformes. They are found in the cold waters of the Arctic, North Atlantic, and North Pacific oceans. The greatest number of species are found in the North Pacific. The family name Cyclopteridae derives from the Greek words κύκλος (kyklos), meaning "circle", and πτέρυξ (pteryx), meaning "wing" or "fin", in reference to the circle-shaped pectoral fins of most of the fish in this family.

Genera
Cyclopteridae includes the following valid genera:

Description

Lumpsuckers are named appropriately enough; their portly bodies are nearly spherical with generally drab coloration and lithic patterns. The "sucker" part refers to the fish's modified pelvic fins, which have evolved into adhesive discs (located ventrally, behind the pectoral fins); the fish use these discs to adhere to the substrate. Many species have bony, wart-like tubercles adorning the head and body; these are important taxonomic features of the family.

The simple, rounded fins are small with the exception of the broad, fan-like pectorals, which actually extend ventrally. The first of the two dorsal fins is spinous, with 4-8 spines; in some species, this fin is completely overgrown with skin and therefore not visible. While the lateral line in lumpsuckers is otherwise reduced or absent, it is well developed in the head; some species even have tubular, whisker-like external projections of the opercular canal, which is a part of the cranial lateral line system.

The relatively small mouths of lumpsuckers are lined with narrow rows of small conical teeth. The gas bladder is absent. In terms of length, lumpsuckers range in size from  in the case of Eumicrotremus awae up to more than  in the case of the common lumpsucker Cyclopterus lumpus.

Habitat and diet
As their appearance might suggest, lumpsuckers are poor swimmers. Most species are benthic; that is, they spend most of their time on or near the bottom. The fish are found on rocky or muddy substrates, where their colouration allows for effective camouflage. Members of the family are found primarily on the continental shelf or slope, at depths down to . Some of the deeper-living species are however pelagic, remaining some distance above the ocean floor.

Benthic species feed on sessile invertebrates such as polychaete worms, crustaceans and mollusks. Pelagic species target prey they are capable of overtaking, namely slow-moving jellyfish and ctenophores.

Before their yolk is completely absorbed, juvenile lumpsuckers consume the larvae of crustaceans, which grow on seaweed near the surface, and smaller halacarid mites. Juveniles consume larger harpacticoids and isopods after they have absorbed their yolk.

Behaviour and reproduction
Lumpsuckers are a poorly studied group, with little known of their behaviour and biology. At least some species are known to travel great distances in order to spawn in shallow, intertidal waters (from December to June in the smooth lumpsucker); this may well be true of all species. Males are also known to guard the brood of spherical eggs.

One of the peculiarities of Lumpsuckers' neural system is that they lack Mauthner cell neurons in their hindbrain, while these cells are present in virtually all other teleost fish. Nevertheless, the lumpsuckers do have a C-startle response, which is apparently mediated by other hindbrain cells.

Hatchlings have well-developed pectoral fins and adhesive pelvic discs, which the fish use to cling to rocks in shallow water. Young fish remain in shallow, warmer water until fully developed. Pacific cod and sablefish are known predators of lumpsuckers.

Fishers and the lumpsucker industry
The only species that is targeted commercially is Cyclopterus lumpus, which is targeted primarily for its roe in Canada, Greenland, Iceland, and Norway, and to a lesser extent in Denmark and Sweden. Cyclopterus lumpus are also caught from the wild to provide broodstock for the aquaculture industry where the fish is used as a cleaner fish to remove sea lice in salmon aquaculture.

Species

There are about 30 species in eight genera:
 Genus Aptocyclus De la Pylaie, 1835
 Aptocyclus ventricosus (Pallas, 1769) (Smooth lumpsucker)
 Genus Cyclopsis Popov, 1930
 Cyclopsis tentacularis Popov, 1930
 Genus Cyclopteropsis Soldatov & Popov, 1929
 Cyclopteropsis bergi Popov, 1929
 Cyclopteropsis brashnikowi (P. Y. Schmidt, 1904)
 Cyclopteropsis inarmatus Mednikov (ru) & Prokhorov, 1956 (Bumpy lumpsucker)
 Cyclopteropsis jordani Soldatov, 1929 (Smooth lumpfish)
 Cyclopteropsis lindbergi Soldatov, 1930
 Cyclopteropsis mcalpini (Fowler, 1914) (Arctic lumpsucker)
 Cyclopteropsis popovi Soldatov, 1929
 Genus Cyclopterus Linnaeus, 1758
 Cyclopterus lumpus Linnaeus, 1758 (Lumpsucker)
 Genus Eumicrotremus T. N. Gill, 1862
 Eumicrotremus andriashevi Perminov, 1936
 E. a. aculeatus Voskoboinikova & Nazarkin, 2015 (Andriashev's spicular-spiny pimpled lumpsucker)
 E. a. andriashevi Perminov, 1936 (Andriashev's spiny pimpled lumpsucker)
 Eumicrotremus asperrimus (S. Tanaka (I), 1912)
Eumicrotremus awae D. S. Jordan & Snyder, 1902
 Eumicrotremus derjugini Popov, 1926 (Leather-fin lumpsucker)
 Eumicrotremus eggvinii Koefoed, 1956
 Eumicrotremus gyrinops (Garman, 1892)
Eumicrotremus jindoensis  S. J. Lee, J.-K. Kim, Y. Kai, S. Ikeguchi, & T. Nakabo, 2017
 Eumicrotremus orbis (Günther, 1861) (Pacific spiny lumpsucker)
 Eumicrotremus pacificus P. Y. Schmidt, 1904
 Eumicrotremus phrynoides C. H. Gilbert & Burke, 1912 (Toad lumpsucker)
 Eumicrotremus schmidti Lindberg & Legeza, 1955
 Eumicrotremus spinosus (J. C. Fabricius, 1776) (Atlantic spiny lumpsucker)
 Eumicrotremus taranetzi Perminov, 1936
 Eumicrotremus tartaricus Lindberg & Legeza, 1955
 Eumicrotremus terraenovae G. S. Myers & J. E. Böhlke, 1950
Eumicrotremus uenoi  S. J. Lee, J.-K. Kim, Y. Kai, S. Ikeguchi, & T. Nakabo, 2017
 Genus Georgimarinus Voskoboinikova & Nazarkin, 2015
 Georgimarinus barbatus (Lindberg & Legeza, 1955)
 Genus Lethotremus C. H. Gilbert, 1896
 Lethotremus muticus C. H. Gilbert, 1896
 Genus Microancathus Voskoboinikova, 2015
 Microancathus fedorovi (Mandritsa, 1991) (Fedorov's lumpsucker)
 Microancathus tokranovi Voskoboinikova, 2015 (Tokranov's lumpsucker)
Genus Proeumicrotremus Voskoboinikova & Orlov, 2020
 Proeumicrotremus soldatovi (Popov, 1930)

References

Cyclopteridae

Cyclopteroidea
Articles containing video clips
Taxa named by Charles Lucien Bonaparte

Cyclopteridae


Ramadhani Nkunzingoma(2 de setembro de 1977) é um ex-futebolista ruadanês que atuava como goleiro.

Nkunzingoma foi o goleiro titular que participou da campanha de Ruanda na CAN em 2004, sofrendo 2 gols em 3 jogos da fase de grupos.

Futebolistas de Ruanda
Jogadores da Copa das Nações Africanas de 2004

Ramadhani Nkunzingoma


Lyuh Woon-hyung (født 25. maj 1885 i Yangpyeong, død (myrdet) 19. juli 1947 i Seoul) var en koreansk nationalistisk politiker.

Lyuh blev født i en yangban-familie af lav status og studerede ved den progressive Paeje-skole. I 1914 rejste han til Kina, hvor han blev trukket ind den eksilkoreanske rørelse mod japans styre i Korea og blev en af grundlæggerne af Republikken Koreas provisoriske regering som havde sit sæde i Kina. Lyuh hentede sin inspiration fra mange forskellige sider og kunne samarbejde med aktivister fra flere politiske lejre i den eksilkoreanske rørelse.

I 1921 rejste han med en eksilkoreansk delegation til Sovjetunionen for at deltage i en konference, hvor han mødte både Lenin og Trotskij. I 1929 blev han arresteret af japansk politi i Shanghai og sendtes til Japan, hvor han dømtes til tre års fængsel for oprørsk virksomhed. Efter frigivelse indledte han en journalistisk karriere og udsattes for pres fra de japanske myndigheder at støtte den japansk ledede stat og Japans krig i Kina, men han nægtede konsekvent at gå med til dette, hvilket gjorde ham til en respekteret person blandt koreanere.

Efter Japans nederlag i 2. verdenskrig bad den sidste japanske generalguvernør i Korea, Nobuyuki Abe, Lyuh om at tage ansvar for opretholdelse af lov og orden under det koloniale styres afvikling. Lyuh oprettede folkekommittéer som skulle overtage den lokale forvaltning og skabte Folkrepublikken Korea. De amerikanske styrker i Sydkorea ville dog ikke erkende Lyuhs interimsregering og Lyuh fejlede i at oprette en samlet koreansk stat i sommeren 1947.

Den 15 juli 1947 blev Lyuh skudt af en 19-årig mand, som tilhørte en koreansk højregruppering.

Litteratur

Koreas historie

Yuh Woon-hyung