Toys is a 1992 American fantasy comedy film directed by Barry Levinson, co-written by Levinson and Valerie Curtin, and starring Robin Williams, Michael Gambon, Joan Cusack, Robin Wright, LL Cool J, Arthur Malet, Donald O'Connor, Jack Warden, and Jamie Foxx in his feature film debut. Released in December 1992, the film was produced by Levinson's production company Baltimore Pictures and distributed by 20th Century Fox. Despite appearing somewhat juvenile at first glance, the film received a PG-13 rating from the MPAA for some language and sensuality.

The film was a box-office failure at the time of its release, despite its cast and filmmaking. Critical reception is generally negative, with director Barry Levinson  nominated for a Razzie Award for Worst Director (losing to David Seltzer for Shining Through). The film did, however, receive Oscar nominations for Art Direction (losing to Howards End) and Costume Design (losing to Bram Stoker's Dracula). It was also entered into the 43rd Berlin International Film Festival.

Plot
Kenneth Zevo, owner of Zevo Toys in Moscow, Idaho, is dying. He surprises his assistant, Owen Owens, by announcing that instead of his son Leslie succeeding him, his younger brother, U.S. Army Lieutenant General Leland Zevo, will do so. Even Leland, whose relationship with Kenneth is strained, is surprised, noting how Leslie has been apprenticed at the toy factory most of his life. Kenneth agrees Leslie loves toys and his work, but his childlike demeanor would jeopardize the company. Kenneth had even hired Gwen Tyler to work in the factory, hoping she and Leslie would start a relationship to help Leslie mature. Leland reluctantly takes control after Kenneth's death, and since Leslie and his sister Alsatia know about toymaking, he first decides to effectively give them control of the factory. However, Leland's interest is piqued upon hearing about corporate secrets potentially being leaked, and he hires his son, Patrick, a soldier with covert military expertise, to manage security. From Patrick, Leland is inspired to build war toys, even though Leslie explains that Zevo Toys has never made war toys due to Kenneth's overall dislike of war, which caused the strained relationship with his brother. Meanwhile, Leslie finally notices Gwen, and they start dating.

One night, Leland and Patrick go into town, where they peruse a video arcade, watching children play intently at the flickering game consoles. Going to a local toy store, Leland is amazed at what other companies have produced regarding war toys. As they drive back to the countryside, Leland and Patrick stop at a small pond, and Leland soon realizes that if military aircraft and hardware could be shrunken down and operated by remote control, military spending could become less cumbersome.

Leland offers to drop the idea of Zevo Toys making war toys, but asks Leslie if he can partition off a small amount of the factory to develop toys of his own. He asks Leslie to avoid the area, fearing that his toys may not be good enough. Unknown to Leslie, Leland is using the space to develop miniature remotely controlled war machines, aspiring to sell these to the military. However, military leaders refuse to buy into his plan, and Leland, becoming unhinged by their refusal, moves ahead with his plan independently. He increasingly takes over the factory's space and increases security, shrinking other departments and shutting down Alsatia's, effectively laying off numerous workers. When Leslie sees children being led into a restricted area, he sneaks in and discovers Leland training children to operate the miniature war machines with arcade-like interfaces. Leslie barely escapes the "Sea Swine" amphibious drone guarding an exit, and flees to Gwen's house to reveal his findings. Unbeknownst to him, Leland, aware of Leslie's discovery, prepares to defend his parts of the factory, promoting himself to general of his own army. Patrick learns Leland lied about his mother's death and quits to warn Leslie.

Leslie, Alsatia, Patrick, Gwen and Owen infiltrate the factory and then disperse to locate the main control center. Leland takes the opportunity to unleash some cute-yet-deadly toys, before setting his military-style "Tommy Tanks" and "Hurly-Burly Helicopters" on them. Leslie, Alsatia, Gwen and Owen end up finding their way into a storage warehouse, where he had the older Zevo Toys stored. Devising a plan, Leslie winds up the old toys and puts them to battle against Leland's war machines. He then manages to get to Leland, and during a fight, Leland's helicopter attempts to hit Leslie with a missile but misses and hits Leland's control panel, which shuts down all the military toys. As Leslie and Patrick confront Leland, Alsatia is attacked by the Sea Swine and is revealed to be a robot, built by Kenneth as a companion for Leslie after the death of his mother. As Leslie and Patrick tend to Alsatia, Leland tries to escape, but the Sea Swine attacks him. As Leland is hospitalized, Leslie takes over the factory and continues his relationship with Gwen, and Alsatia is fully repaired. Owen continues to work at Zevo, and Patrick prepares to depart for other missions, but remains with the others long enough to attend a brief memorial to Kenneth.

Cast

Production
Italian designer Ferdinando Scarfiotti spent over a year designing the sets, which took over every sound stage at Fox Studios in Los Angeles. The influence of René Magritte's art is obvious in the set design and in some of the costume design. The poster distributed to movie theaters featuring Williams in a red bowler hat against a blue, cloud-lined background evokes The Son of Man. Golconda is featured during a sequence where Williams and Cusack perform in a music video sequence rife with surreal imagery, much of it Magritte-inspired. The film's design was also influenced by Dadaism, Modernism and Italian Futurism—notably the work of Fortunato Depero.

The film has often been noted for many of its outdoor scenes, which feature the Palouse region. All of the outdoor scenes, including the trailer, were filmed on location in southeastern Washington near Rosalia and north-central Idaho.

Soundtrack

The "Into Battle" mix of "Welcome to the Pleasuredome" by Frankie Goes to Hollywood was created for the film by the song's original producer Trevor Horn and is exclusive to the soundtrack album.

Release

Promotion
The film was publicized with a trailer that featured Williams walking through a large undulating field of green grass, breaking the fourth wall and talking to the audience. This trailer was parodied on the TV show The Simpsons in the episode "Burns' Heir", substituting Mr. Burns for Williams.

Box office
Toys was released in 1,272 venues, earning $4,810,027 and ranking sixth in its opening weekend, second among new releases behind Forever Young. The film would ultimately gross $23,278,931 in North America, making it a commercial failure based on a $50 million budget.

Critical response
The film has an approval rating of 29% on Rotten Tomatoes based on 28 reviews, and an average score of 4.5/10. The website's consensus reads, "Like a colorfully overengineered gewgaw on the shelf, Toys might look like fun, but its seemingly limitless possibilities lead mainly to confusion and disappointment." Audiences surveyed by CinemaScore gave the film an average grade of "C+" on an A+ to F scale.

Kenneth Turan of the Los Angeles Times stated that what made the film "that much sadder a failure is that everyone involved must have sincerely felt they were doing the Lord's work, care and concern going hand in hand with an almost total miscalculation of mood. Even Robin Williams, so lively a voice in Aladdin, is on beatific automatic pilot here, preferring to be warm and cuddly when a little of his energy (paradoxically on splendid display in the film's teaser trailer) is desperately called for. The Grinch Who Stole Christmas seems to have stripped the life from this film as well, leaving a pretty shell, expensive but hollow, in its place." Peter Travers wrote in the Rolling Stone: "To cut Toys a minor break, it is ambitious. It is also a gimmicky, obvious and pious bore, not to mention overproduced and overlong."

Home media
The film was released on VHS in 1993 and DVD on October 16, 2001.

Video game
A video game based on the film, Toys: Let the Toy Wars Begin!, was released in 1993 for the Super NES and Genesis platforms by Absolute Entertainment. The game is played from an isometric perspective, and involves the player, as Leslie, attempting to destroy the elephant-head security cameras in the factory, cafeteria and warehouse levels in order to shut down those defenses. Once the player gets to the Manhattan model, the game switches to a side-scrolling flying shoot-'em-up stage, where the player must fly all the way to the General's control center, shut down the production of the war toys, and save the good name of Zevo Toys.

References

External links

1992 films
1992 comedy films
1992 fantasy films
1990s American films
1990s children's fantasy films
1990s English-language films
1990s fantasy adventure films
1990s fantasy comedy films
20th Century Fox films
American children's fantasy films
American fantasy adventure films
American fantasy comedy films
Android (robot) films
Drone films
Films about dysfunctional families
Films about toys
Films about video games
Films directed by Barry Levinson
Films scored by Hans Zimmer
Films set in factories
Films set in Idaho
Films shot in Idaho
Films shot in Los Angeles
Films shot in Washington (state)

Toys (film)


عنصر كيميائي في علم الكيمياء .
 عنصر كهربائي في علم الكهرباء.

 عنصر: في الرياضيات
 عنصر أرضي نادر: من مجموعات العناصر

عنصر (توضيح)


Kaštel Ćipiko u Kaštel Starome
Kaštel Ćipiko u Kaštel Novome

Kaštel Ćipiko


L'hydroxyde de thallium(I), aussi connu sous le nom d'hydroxyde thalleux, de formule brute TlOH, est un hydroxyde de thallium.

Synthèse
L'hydroxyde de thallium(I) est obtenu par décomposition de l'éthoxyde de thallium dans l'eau.

 C2H5OTl + H2O → TlOH + C2H5OH

Cette réaction peut également se faire en faisant réagir du thallium monoatomique avec de l'éthanol en présence de dioxygène.

 4 Tl + 2 C2H5OH + O2 → 2 C2H5OTl + 2 TlOH

Un autre moyen est de réaliser une réaction entre du sulfate de thallium(I) avec de l'hydroxyde de baryum.

 Tl2SO4 + Ba(OH)2 → 2 TlOH + BaSO4

Propriétés
L'hydroxyde thalleux est une base forte ; il se dissocie en ion thalleux, Tl+, sauf dans des conditions fortement basiques. Tl+ ressemble à un ion de métal alcalin, A+, tel que Li+ ou K+.

Références

Thallium
Composé du thallium

Hydroxyde de thallium(I)


Albert Venn Dicey,  (4 February 1835 – 7 April 1922) was a British Whig jurist and constitutional theorist. He is most widely known as the author of Introduction to the Study of the Law of the Constitution (1885). The principles it expounds are considered part of the uncodified British constitution. He became Vinerian Professor of English Law at Oxford, one of the first Professors of Law at the LSE Law School, and a leading constitutional scholar of his day. Dicey popularised the phrase "rule of law", although its use goes back to the 17th century.

Biography
Dicey was born on 4 February 1835. His father was Thomas Edward Dicey, senior wrangler in 1811 and proprietor of the Northampton Mercury and Chairman of the Midland Railway. His mother was Annie Marie Stephen, daughter of  James Stephen, Master in Chancery. He owed everything - the expression is his own - to the wisdom and firmness of his mother. His elder brother was Edward James Stephen Dicey. He was also a cousin of Leslie Stephen and Sir James Fitzjames Stephen.

Dicey was educated at King's College School in London and Balliol College, Oxford, graduating with Firsts in classical moderations in 1856 and in literae humaniores in 1858. In 1860 he won a fellowship at Trinity College, Oxford, which he forfeited upon his marriage in 1872.

He was called to the bar by the Inner Temple in 1863, subscribed to the Jamaica Committee around 1865, and was appointed to the Vinerian Chair of English Law at Oxford in 1882, a post he held until 1909. In his first major work, the seminal Introduction to the Study of the Law of the Constitution, he outlined the principles of parliamentary sovereignty for which he is most known. He argued that the British Parliament was "an absolutely sovereign legislature" with the "right to make or unmake any law". In the book, he defined the term constitutional law as including "all rules which directly or indirectly affect the distribution or the exercise of the sovereign power in the state". He understood that the freedom British subjects enjoyed was dependent on the sovereignty of Parliament, the impartiality of the courts free from governmental interference and the supremacy of the common law. In 1890, he was appointed Queen's Counsel.

He later left Oxford and went on to become one of the first Professors of Law at the then-new London School of Economics. There he published in 1896 his Conflict of Laws. Upon his death on 7 April 1922, Harold Laski memorialised him as "the most considerable figure in English jurisprudence since Maitland."

Political views

Dicey was receptive to Jeremy Bentham's brand of individualist liberalism and welcomed the extension of the franchise in 1867. He was affiliated with the group known as the "University Liberals," who composed the Essays on Reform and was not ashamed to be labeled a Radical. Dicey held that "personal liberty is the basis of national welfare." He treated Parliamentary sovereignty as the central premise of the British constitution.

Dicey became a Liberal Unionist and a vigorous opponent of Home Rule for Ireland and published and spoke against it extensively from 1886 until shortly before his death, advocating that no concessions be made to Irish nationalism in relation to the government of any part of Ireland as an integral part of the United Kingdom. In March 1914 Dicey stated that if a Home Rule Bill was passed it "would be a political crime lacking all moral and constitutional authority...the voice of the present House of Commons was not the voice of the nation." He was thus bitterly disillusioned by the Anglo-Irish Treaty agreement in 1921 that Southern Ireland should become a self-governing dominion (the Irish Free State), separate from the United Kingdom.

Dicey was also vehemently opposed to women's suffrage, proportional representation (while acknowledging that the existing first-past-the-post system was not perfect), and to the notion that citizens have the right to ignore unjust laws. Dicey viewed the necessity of establishing a stable legal system as more important than the potential injustice that would occur from following unjust laws. In spite of this, he did concede that there were circumstances in which it would be appropriate to resort to an armed rebellion but stated that such occasions are extremely rare.

Bibliography
 Introduction to the Study of the Law of the Constitution (8th Edition with new Introduction) (1915)
 A Leap in the Dark, or Our New Constitution (an examination of the leading principles of the Home Rule Bill of 1893) (1893)
 A Treatise on the Rules for the Selection of the Parties to an Action (1870)
 England's Case against Home Rule (1887)
 The Privy Council: The Arnold Prize Essay (1887)
 Letters on unionist delusions (1887)
 A digest of the law of England with reference to the conflict of laws (1st ed. 1896, 2nd ed. 1908);
 later expanded in various editions of Dicey Morris & Collins

 A Fool's Paradise: Being a Constitutionalist's Criticism of the Home Rule Bill of 1912 (1913)

  Vol. 1 includes the first edition of Introduction, with the main addenda in later editions; vol. 2, The Comparative Study of Constitutions, provides largely unpublished lectures on comparative constitutional law, intended for a further book; both volumes have extensive editorial commentary.

Biographies

References

External links

Grave of Albert Venn Dicey and his wife Eleanor in St Sepulchre's Cemetery, Oxford, with biography
Great Thinkers: Vernon Bogdanor FBA on A.V. Dicey FBA podcast, The British Academy

1835 births
1922 deaths
Academics of the London School of Economics
Alumni of Balliol College, Oxford
Scholars of constitutional law
English constitutionalists
English legal scholars
English legal writers
Conflict of laws scholars
People educated at King's College School, London
Vinerian Professors of English Law
English King's Counsel
Members of the Inner Temple
Fellows of Trinity College, Oxford
Fellows of the British Academy
Presidents of the Oxford Union
People from Lutterworth
Burials at St Sepulchre's Cemetery

A. V. Dicey


Polibotrija (lat. Polybotrya) , rod trajnica penjačica, papratnica smješten u porodicu Dryopteridaceae, dio potporodice  Polybotryoideae. Na popisu je 39 vrsta u neotropima, većina na Andama i jugoistočnom Brazilu.

Vrste

 Polybotrya aequatoriana R. C. Moran
 Polybotrya alata R. C. Moran
 Polybotrya alfredii Brade
 Polybotrya altescandens C. Chr.
 Polybotrya andina C. Chr.
 Polybotrya appressa R. C. Moran
 Polybotrya attenuata R. C. Moran
 Polybotrya aureisquama A. Rojas
 Polybotrya bipinnata A. Rojas
 Polybotrya botryoides (Baker) C. Chr.
 Polybotrya canaliculata Klotzsch
 Polybotrya caudata Kunze
 Polybotrya crassirhizoma Lellinger
 Polybotrya cylindrica Kaulf.
 Polybotrya espiritosantensis Brade
 Polybotrya fractiserialis (Baker) J. Sm.
 Polybotrya glandulosa Mett. ex Kuhn
 Polybotrya gomezii R. C. Moran
 Polybotrya goyazensis Brade
 Polybotrya gracilis Brade
 Polybotrya hickeyi R. C. Moran
 Polybotrya insularis A. Rojas
 Polybotrya latisquamosa R. C. Moran
 Polybotrya lechleriana Mett.
 Polybotrya lourteigiana Lellinger
 Polybotrya matosii Canestraro & Labiak
 Polybotrya osmundacea Humb. & Bonpl. ex Willd.
 Polybotrya pilosa Brade
 Polybotrya pittieri Lellinger
 Polybotrya polybotryoides (Baker) Christ
 Polybotrya pubens Mart. ex Kunze
 Polybotrya puberulenta R. C. Moran
 Polybotrya semipinnata Fée
 Polybotrya serratifolia (Fée) Klotzsch
 Polybotrya sessilisora R. C. Moran
 Polybotrya sorbifolia Mett. ex Kuhn
 Polybotrya speciosa Schott
 Polybotrya stolzei R. C. Moran
 Polybotrya suberecta (Baker) C. Chr.

Sinonimi
 Soromanes Fée
 Amphisoria Trevis.
 Botryothallus Klotzsch
 Eotoneura Fée
 Granulina Bory ex Fée

Vanjske poveznice

Izvori

Polybotryoideae

Polibotrija


William Henry Hunt (London 28 March 1790 – 10 February 1864), was an English watercolourist. Hunt was "one of the key figures
in nineteenth-century English watercolour painting. His work was extensively collected in his lifetime, particularly his genre pictures of children, often in humorous situations, and his detailed, naturalistic still lifes of fruit, flowers, and birds' nests that earned him the nickname 'Bird's Nest' Hunt."

Early life
Hunt was born at 8 Old Belton Street, now 7 Endell Street, near Covent Garden. His father, John Hunt, was a tin-plate worker, making and selling small containers, such as canisters and boxes, which he also decorated.  Hunt's uncle, a butcher, is recorded as having said of the artist, "He was always a poor cripple, and as he was fit for nothing, they made an artist of him." This is at least partially true, as Hunt had deformed legs that hampered his movement and may well have contributed to his eventual abandonment of landscape work in favor of still life and figures.

In 1806 Hunt persuaded his father to allow him to train as an artist, becoming apprenticed for a term of seven years to John Varley, the watercolorist, drawing master, astrologer, and a close friend of William Blake. Apparently Hunt made good progress under Varley's tutelage, as he exhibited three oil paintings at the Royal Academy in 1807 and continued to exhibit there for several years following. In 1808 he was admitted as a student to the Royal Academy Schools.

Through Varley, Hunt was introduced into the circle of the collector, amateur, and patron of artists Dr. Thomas Monro, Principal Physician of Bethlem Hospital, whose informal drawing academy attracted many gifted young artists. Artists met at the doctor's home in Adelphi Terrace on winter evenings and also at his country home at Bushey, Hertfordshire The doctor often invited Hunt to Bushey for extended periods, to paint from nature under the doctor's instruction. According to Martin Hardie, "Some of [Hunt's] most charming outdoor drawings were made round about Bushey, 'where he was trundled on a sort of barrow with a hood over it...while he made sketches'.". Dr. Munro's patronage proved critical to Hunt's progress as an artist.

Royal Watercolour Society
By 1822 Hunt was living independently of his family. From 1822 to 1825 he again exhibited at the Royal Academy, after which he ceased entirely. This may be because on 9 April 1824 he was elected an associate member of the Society of Painters in Watercolours (later the Royal Watercolour Society), becoming a full member two years later, in June 1826.  From his earliest contributions until 1864, the year he died, Hunt was a prolific exhibitor at the society's annual exhibitions, contributing a total of 765 works in all.

Painting style
Hunt's early work shows the influence of his teacher, John Varley, as well as his patron, Dr. Thomas Munro and Henry Edridge, a close associate of Munro.  Architectural subjects and country landscapes dominated his early work. Loose drawing in pencil or pen and fluid, clear color washes are the hallmarks. His subjects, especially those of his later life, are often simple; but, considered technically, his works exhibit all the resources of the watercolour painter's craft, from the purest transparent tinting to the boldest use of gouache, stippling on prepared opaque grounds, use of rough paper, and scraping for highlights and texture. His sense of colour is perhaps as true as that of any English artist. He was, says John Ruskin, all in all, the finest ever painter of still life. Several characteristic examples of Hunt's work, as the Boy with a Goat, A Brown Study, Plums, and Primroses and Birds' Nests are in the Victoria and Albert Museum.

According to the Redgraves, "The works of Hunt differ widely from his contemporaries: they have a character of their own, and many qualities which place him as an artist, in his somewhat narrow range, on a level with the highest.".

Death
Hunt died of apoplexy on 10 February 1864. He was buried on the western side of Highgate Cemetery on 15 February 1864, attended to the grave by a number of artist colleagues. The Reader (27 February 1864) opined "we were but faintly beginning to appreciate and understand his genius when he was taken from us--one the greatest artists of the Century."

Collections
Examples of Hunt's work are held in a number of public collections, including the Victoria and Albert Museum, Tate Gallery, The British Museum, The Metropolitan Museum of Art,  The National Gallery of Art, Washington, DC, Yale Center for British Art, Cummer Museum of Art and Gardens, The Huntington Library, Whitworth Art Gallery, Birmingham Museum and Art Gallery, Lady Lever Art Gallery, National Portrait Gallery (London), Art Gallery of New South Wales, Williamson Art Gallery and Museum (Birkenhead), Harris Museum and Art Gallery (Preston, Lancashire), Ashmolean Museum, Courtauld Institute of Art, Fitzwilliam Museum, High Museum of Art,  Atlanta,  The Higgins Art Gallery and Museum, Blackburn Museum and Art Gallery, Towneley Hall. (Burnley), Leicester Museum & Art Gallery, Hastings Museum and Art Gallery, Aberdeen Art Gallery, Fine Arts Museums of San Francisco, Morgan Library and Museum, Royal Watercolour Society, among others.

Gallery

References and sources
References

Sources

External links

Tate Gallery, London

1790 births
1864 deaths
Burials at Highgate Cemetery
19th-century English painters
English male painters
English watercolourists
19th-century English male artists

William Henry Hunt (painter)


Grandevent es una comuna suiza situada en el cantón de Vaud. Tiene una población estimada, a fines de 2021, de 237 habitantes.

Está situada en el distrito de Jura-Nord vaudois. Limita de norte a sureste con la comuna de Fontaines-sur-Grandson, al suroeste con Novalles, y al noroeste con Bullet.

La comuna hizo parte hasta el 31 de diciembre de 2007 del distrito de Grandson, círculo de Grandson.

Referencias

Enlaces externos

Comunas de Vaud
Distrito de Jura-Nord vaudois

Grandevent


William Langland (/lnælənd/; Latinski: Willielmus de Langland ; c. 1332. - c. 1386.) engleski je pjesnik za kojeg se pretpostavlja da je autor srednjovjekovnog aliterativnog spjeva poznatog kao Piers Plowman (Piers orač), alegorije sa složenom raznolikošću vjerskih tema. Pjesma je jezik i koncepte klaustra pretočila u simbole i slike koje bi i diletant mogao razumjeti.

Život
O samom Langlandu malo se zna. Čini se da je rođen u zapadnom Midlandsu u Engleskoj oko 1330. godine, prema intetekstualnim dokazima u Piers Plowmanu. Pripovjedač u Piers Plowmanu doživio je svoje prvo viđenje dok spava na Malvern Hillsu (između Herefordshirea i Worcestershirea ), što sugerira određenu povezanost s tim područjem. Dijalekt pjesme također je u skladu s ovim dijelom zemlje. Piers Plowman napisan je oko 1377. godine, zato što mašta lika kaže da ga je slijedila "pet i četrdeset zima".

Bilješka iz petnaestog stoljeća u dublinskom rukopisu Piersa Plowmana kaže da je Langland bio sin Stacy de Rokayle.

Vjeruje se da je Langland rođen u Cleobury Mortimeru, Shropshire, iako je moguće da je rođen i u Ledburyu, Herefordshireu i Great Malvernu, Worcestershire. Teoriju o rođenju u Shropshireu podvrđuje trijem župne crkve Cleobury Mortimer gdje se nalazi spomen-prozor postavljen 1875. godine s prikazom vizije orača Piersa. Smatra se da je Langland bio novicijat samostana Woodhouse koji se nalazi u blizini.

Postoje snažne naznake da je Langland umro 1385. ili 1386. godine. Bilješka koju je napisao "Iohan but" (John But) u rukopisu pjesme iz četrnaestog stoljeća (Rawlinson 137) izravno upućuje na Langlandovu smrt: "whan this werke was wrouyt, ere Wille myte aspie/ Deth delt him a dent and drof him to the erthe/ And is closed vnder clom" (" jednom kad je ovo napravljeno, prije nego što je Will bio svjestan / Smrt ga je udarila i srušila na tlo / A sada je zakopan pod zemljom"). Prema Edith Rickert, čini se da je John But umro 1387. godine, što ukazuje da je Langland umro malo prije ovog datuma.

Većina onoga što se vjeruje o Langlandu rekonstruirano je prema Piers Plowmanu. Tekst pjesme (C verzija) sadrži odlomak u kojem se pripovjedač opisuje kao "loller" (neobrazovan) ili "idler" (neradnik) koji živi u londonskom području Cornhill, a odnosi se na svoju suprugu i dijete. Također sugerira da je bio znatno iznad prosječne visine i da je zarađivao čitajući molitve za mrtve. Međutim, razlika između alegorije i stvarnosti u Piers Plowmanu je suptilna, a cjelokupni odlomak, kako primjećuje Wendy Scase, podsjeća na lažnu tradiciju ispovijedanja u srednjovjekovnoj književnosti (također viđenu u Confessio Goliae i u romanu Jean-a Meuna -a Roman de la Rose ).

Sličan odlomak u konačnom pasusu verzija B i C pruža daljnje dvosmislene detalje o pjesnikovoj ženi i njegovim mukama uzrokovanih Elde (Starošću), uključujući ćelavost, giht i impotenciju. To može ukazivati na to da je pjesnik dosegnuo srednju dob do 1370-ih, ali točnost odlomka dovodi u pitanje konvencionalna priroda opisa i činjenicu da se događa pred kraj pjesme, kad Willov osobni razvoj dolazi do svog logičnog svršetka.

Detaljno i visoko sofisticirano vjersko znanje prikazano u pjesmi ukazuje na to da je Langland imao neke veze sa svećenstvom, ali priroda ovog odnosa nije sigurna. Pjesma ne pokazuje očitu pristranost prema nekoj određenoj skupini ili redu crkvenjaka, ali je ujednačena u svom antiklerikalizmu. To otežava usklađivanje Langlanda s bilo kojim određenim crkvenim redom. "Vjerojatno ga se najbolje smatra", piše John Bowers, "kao člana one značajne skupine dobrotvornih službenika koji su činili radikalni rub suvremenog društva ... loše obučeni Will prikazan je kako putuje selom, pomahnitali disident koji ne pokazuje poštovanje prema nadređenima ". Malcolm Godden je predložio da je Langland živio kao putujući pustinjak, privremeno se vežući za zaštitnika i razmjenjujući usluge pisanja za sklonište i hranu.

Izdanje Piers Plowmana iz 1550. godine Roberta Crowleyja promoviralo je ideju da je Langland sljedbenik Johna Wycliffea. Međutim, ovaj zaključak je neuskladiv s ranim prikazom Oračevog lika. Istina je da su Langland i Wycliffe dijelili mišljenje o mnogim aspektima srednjovjekovnog života: obojica su dovodili u pitanje vrijednost indulgencija i hodočašća, promovirali upotrebu narodnog jezika u propovijedanju, napadali klerikalnu korupciju, pa čak i zagovarali oduzimanje prava. Ali o tim se temama široko raspravljalo tijekom kasnog 14. stoljeća i nisu se posebno povezivale s Wycliffeom za vrijeme Langlandova života. Također, kako primjećuje Pamela Gradon, ni u jednom trenutku Langland ne ponavlja Wycliffeova karakteristična učenja o sakramentima .

Pripisivanje
Pripisivanje Piersa Plowmana Langlandu počiva uglavnom na dokazima rukopisa koji se nalazi na Trinity Collegeu u Dublinu (MS 212). Ovaj rukopis pripisuje Piersa Plowmana Willielmiju de Langlandu, sinu Stacy de Rokayle, "koji je umro u Shipton-under-Wychwoodu, stanaru lorda Spensera u grofoviji Oxfordshire". U drugim se rukopisima autor imenuje Robert ili William Langland, ili Wilhelms W. (najvjerojatnije skraćenica za Williama od Wychwooda).

Čini se da i sama pjesma upućuje na Langlandovo autorstvo. U jednom trenutku pripovjedač primjećuje: "Živio sam u Londonu [...] moje ime je longe wille (slično značenje kao Langland)" (B XV.152). To se može uzeti kao šifrirano pozivanje na pjesnikovo ime, u stilu kasnosrednjovjekovne literature (vidi, na primjer, Villonove akrostihe u Le Testamentu ). Međutim, također se sugerira da su srednjovjekovni prepisivači i čitatelji ovu liniju mogli shvatiti kao da se odnosi na "Williama Longwillea", pseudonim koji je koristio pobunjenik iz Norfolka

Iako postoji malo drugih dokaza, Langlandovo je autorstvo široko prihvaćeno od 1920-ih. Međutim, nije posve sporno, kao što je pokazao nedavni rad Stelle Pates i C. Davida Bensona.

Vidi također

 Biser (pjesma)
 Piers Plowman

Izvori

 John M. Bowers, "Piers Orač i policija: bilješke prema povijesti Wycliffite Langlanda", Godišnjak za Langland studije 6 (1992), pp. 1–50.
 Pamela Godden, "Langland i ideologija neslaganja," Zbornik Britanske akademije 66 (1980), pp. 179–205.
 Malcolm Gradon, Stvaranje Piers Plowmana (London: Longman, 1990).ISBN 0-582-01685-1
 Edith Rickert, "John But, glasnik i tvorac", Moderna filologija 11 (1903), pp. 107–17.
 Wendy Scase, Piers Plowman i novi antiklerikalizam (Cambridge: Cambridge University Press, 1989.).ISBN 0-521-36017-X .

Vanjske poveznice

 Internacionalno društvo Piers Plowman Web stranica međunarodne znanstvene organizacije za proučavanje Piers Plowmana i drugih aliterativnih pjesama; uključuje bazu podataka svih stipendija o ovim pjesmama od 1986. godine.
 Elektronska arhiva Piers Plowman Višerazinska, hipertekstualno povezana elektronička arhiva tekstualne tradicije sve tri verzije alegorijske vizije snova iz XIV stoljeća Piers Plowman.

Engleski pjesnici

William Langland


(ou BISE) est une revue scientifique internationale, qui parait tous les deux mois, relue par des pairs en double aveugle. Elle publie des recherches scientifiques sur la conception et l'utilisation efficaces et efficientes des systèmes d'information par les individus, les groupes, les entreprises et la société pour l'amélioration du bien-être social.

Les systèmes d'information sont ici compris comme des systèmes socio-techniques comprenant des tâches, des personnes et des technologies de l'information.

Thèmes abordés
Les recherches publiées dans la revue portent sur l'analyse, la conception, la mise en œuvre et la gestion des systèmes d'information, dans les domaines de la gestion de l'information, de l'informatique, de l'administration des affaires et de l'économie, des nouveaux médias et de la recherche opérationnelle.

C'est l'une des premières revues ayant largement abordé le sujet de la consommation énergétique exponentielle des Systèmes d'informations et plus largement la question de leur soutenabilité et de la responsabilité sociale et environnementale de l'internet et des systèmes informatiques, y compris émergents comme la blockchain.

Histoire
Business & Information Systems Engineering (BISE) est le successeur en anglais de la revue Wirtschaftsinformatik, qui est la revue phare de la communauté des systèmes d'information de langue allemande depuis plus de 50 ans. La revue allemande Elektronische datenverarbeitung, publiée depuis 1959, a été renommée Angewandte Informatik en 1971 et de nouveau en Wirtschaftsinformatik en 1989, avec le premier numéro publié en 1990. Pour étendre sa portée en Europe et à l'international, et pour mieux toucher sa communauté scientifique internationale, Wirtschaftsinformatik est publié dans une traduction anglaise de couverture à couverture sous le titre Business & Information Systems Engineering (BISE) depuis le numéro 1/2009. La décision stratégique de mieux s'adresser à la communauté internationale a conduit à la fin du Wirtschaftsinformatik allemand avec le numéro 6/2014, et à partir du numéro 1/2015, il ne reste que l'anglais Business & Information Systems Engineering.

Rédacteurs en chef
 Christof Weinhardt : depuis 2019
 Martin Bichler : 2012 - 2019
 Hans Ulrich Buhl : 2006 - 2013
 Wolfgang König : 1998–2008
 Ulrich Hasenkamp : 1992–2000
 Peter Mertens : 1990-2000
 Norbert Szyperski : 1971–1991
 Paul Schmitz : 1969–1991
 Hans Konrad Schuff : 1959-1968

Types de soumissions
BISE permet différents types de soumissions.

Les articles de recherche sont au cœur de la revue et fournissent des résultats de recherche achevés en tant que contributions originales et substantielles à la littérature.

La revue publie également des notes de recherche, qui favorisent le dialogue au sein de la communauté sur les développements nouveaux et émergents. Cela peut inclure des rapports sur de nouvelles idées conceptuelles ou des applications réussies dans le domaine, qui sont pertinentes pour les praticiens et encouragent les recherches futures.

Le BISE publie également des articles sur l'état de l'art, qui examinent les développements récents dans un domaine d'intérêt particulier. Tous les types de soumissions ci-dessus sont des contributions de recherche en double aveugle évaluées par des pairs. Le département Interaction homme-machine et informatique sociale accepte les rapports enregistrés depuis 2019.

Départements
Le BISE est segmenté en 7 départements de recherche scientifique, couvrant des sujets tels que :

 Gestion de processus
 Analyse décisionnelle et science des données
 Economie des Systèmes d'Information
 Modélisation d'entreprise et écosystèmes d'affaires
 Interaction homme-machine et informatique sociale
 Ingénierie et technologie des systèmes d'information
 Gestion et utilisation de l'information et des connaissances

Autres rubriques
Les sections spécifiques du journal comprennent les éléments suivants :

 Mots clés décrivant les technologies émergentes et les phénomènes importants pour la communauté BISE ;
 Discussion, fournissant des déclarations d'experts sur un sujet particulier pertinent pour le domaine;
 Entretiens avec les meilleurs universitaires et représentants de l'industrie.

Affiliations
BISE est parrainé par la section « Systèmes d'information » (Wirtschaftsinformatik, WKWI) de l'Association allemande pour la recherche commerciale (VHB) et le groupe d'intérêt spécial Business Informatics (GI-FB WI) de la Gesellschaft für Informatik e. V. (GI) avec plus de  membres.

BISE est également une revue affiliée à l'Association for Information Systems (AIS).

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Presse informatique

Liens externes

Titre de presse créé en 2009
Revue scientifique
Presse écrite en anglais
Système d'information
Technologies de l'information et de la communication


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Podkonice enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Podkonice im Okres Banská Bystrica.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Podkonice


La Rançon de la chair, parfois connu sous le titre Quelle honte, salauds ! (), est un giallo italien de Mauro Severino sorti en 1969.

Synopsis
Trois jeunes, deux hommes et une femme, tuent accidentellement un homme et abandonnent son corps dans un jardin public. Six ans plus tard, alors qu'ils jouissent d'un statut social respectable, ils reçoivent une lettre anonyme accompagnée d'une photo compromettante, qui les accuse et remet en question des choses qu'ils ont faites dans leur vie. Le maître chanteur exige de l'argent et signe chaque message « Vergogna schifosi » ( « Honte à vous ! »).

Ils ne peuvent pas permettre que cela soit révélé, alors ils cèdent en payant l'argent. Le maître chanteur demande de plus en plus souvent, mais ne retire jamais l'argent. Ils soupçonnent que le maître chanteur pourrait être Carletto, un de leurs amis qui a une exposition de peintures. Convaincus qu'il est le maître chanteur, ils le tuent et l'enterrent.

Un jour, ils se rendent tous les trois à la plage avec des amis. Quelqu'un allume un magnétophone et on entend la voix de Carletto qui explique qu'il n'a jamais eu l'intention de les faire chanter, qu'il voulait seulement se moquer d'eux et s'amuser à leurs dépens, en utilisant une vieille photo oubliée. Ils sont tous les trois pétrifiés, tandis que les autres font semblant de n'avoir rien entendu.

Fiche technique
 Titre français : La Rançon de la chair ou Quelle honte, salauds !
 Titre original italien :
 Réalisation : Mauro Severino
 Scénario : Mauro Severino,
 Photographie : Angelo Lotti
 Montage : Gianmaria Messeri
 Musique : Ennio Morricone, dirigé par Bruno Nicolai
 Production : Giorgio Venturini
 Sociétés de production : Filmes Cinematografica
 Pays de production :
 Langues originales : italien
 Format : Couleur • 2,35:1 • Son mono • 35 mm
 Durée : 95 minutes ()
 Genre : Giallo
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :

Distribution
 Roberto Bisacco : Andrea
  : Lea
 Lino Capolicchio : Carletto
  : Le mari de Lea
 Claudia Giannotti :
  : Artusi, l'ami de Léa
 Carlo Palmucci
 Mirella Pamphili :
  :
 Daniël Sola : Vanni
 Carlo Spadoni
 Luciano Tacconi
 Greta Vaillant
 Anna Zinnemann

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1969
Giallo
Thriller (film) italien
Film tourné aux studios Incir De Paolis
Film tourné à Milan
Film se déroulant à Milan
Film en italien
Film avec une musique composée par Ennio Morricone
Premier long métrage sorti en 1969

La Rançon de la chair


Staavia, biljni rod iz porodice Bruniaceae, dio reda brunijolike. Pripada mu devet vrsta iz provincija Cape u Južnoj Africi

Vrste
 Thamnea depressa Oliv.
 Thamnea gracilis Oliv.
 Thamnea hirtella Oliv.
 Thamnea massoniana Dümmer
 Thamnea matroosbergensis A.V.Hall
 Thamnea teres (Oliv.) Class.-Bockh. & E.G.H.Oliv.
 Thamnea thesioides Dümmer
 Thamnea uniflora (L.) Sol. ex Brongn.
 Thamnea ustulata (Thunb.) A.V.Hall

Sinonimi
 Schinzafra Kuntze

Izvori

Brunijevke

Thamnea


Kertelge ist der Familienname folgender Personen:

 Karl Kertelge (1926–2009), deutscher katholischer Theologe
 Lis Kertelge, deutsche Schauspielerin, Hörspiel- und Synchronsprecherin

Kertelge


Poté es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Su población estimada en 2006 es de 15.206 habitantes. El municipio está localizado en el valle del Mucuri y su territorio forma parte de la Mata Atlántica, siendo también una región rica en minerales, como la piedra caliza.

Hidrografía
 Río Mucuri - Del cual todos los demás ríos de la localidad son afluentes.
 Río Todos los Santos - Principal afluente del Río Mucuri, nace en Valão y pasa por Teófilo Otoni.
 Arroyo Poté
 Arroyo Santa Cruz
 Arroyo Agua Limpia
 Río Paranã
 Río Recreo
 Río Potezinho
 Río Quarta-feira
 RUI CHARLES Quinta-feira

Carreteras
 MG-217 - Une Malacacheta a Teófilo Otoni

Administración
 Prefecto: Gildésio Sampaio de Oliveira (Nêgo Sampaio) (2009/2012)
 Viceprefecto: José Rubens Esteves Duarte (Bina)

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura
 Poté en el WikiMapia

Localidades de Minas Gerais

Poté


Chronologie de l'économie
Années 1330 - Années 1340 - Années 1350

Événements
 1339 : la comptabilité en partie double, dont les premières ébauches sont apparues chez les marchands en Toscane à la fin du , est attestée à Gênes. Elle est utilisée vers 1340 dans les registres communaux de Sienne et de Gênes. Elle se diffuse lentement chez les marchands italiens à partir du milieu du .
 Vers 1340 – vers 1375 : hausse considérable des salaires urbains nominaux en Normandie.
 1341-1347 : les guerres civiles du  entraînent un relâchement du contrôle de l'État byzantin ; l'aristocratie byzantine en profite pour obtenir l'hérédité complète sur les pronoiai (terre cédée par l'État moyennant un service armé) et une immunité fiscale accrue.
 1342-1346 : chute des grands établissements bancaires florentins dont les Peruzzi, Acciaiuoli (1343) et Bardi (1346). La faillite des banques de Florence entraîne une crise économique en Europe. En Italie, au milieu du siècle, la plupart des villes ont leurs caisses vides, malgré une pression fiscale considérable, à cause des guerres incessantes nécessitant outre les hommes du matériel (bombardes…) de plus en plus sophistiqué.
 1343 : premier exemple d'assurances à primes relevé dans les contrats notariaux de Gênes.
 1347-1352 : la Peste noire tue de 25 à 50 % des Européens en cinq ans faisant environ vingt-cinq millions de victimes.
 1348 : la douane de la ville génoise de Péra, face à Constantinople, rapporte annuellement , alors que celle de Constantinople ne perçoit que . Avec la reconquête de Chios en 1346, les Génois deviennent les principaux pourvoyeurs en alun de l'industrie textile européenne.

Notes et références

+1340

Chronologie des faits économiques et sociaux dans les années 1340


Republička liga Crne Gore (Crnogorska republička nogometna liga) je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1961./62  Sudjelovalo je 9 klubova, a prvak je bio "OFK Titograd".

Ljestvica

 Titograd – tadašnji naziv za Podgoricu

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Prvenstvo podsaveza Titograd 1961./62.

Vanjske poveznice

Izvori

 Godišnjak FSJ 1961-62, Beograd, 1962., ISSN: 0351-2894, str. 206
 lovcen.me, CRNOGORSKA REPUBLIČKA LIGA 1961/62., pristupljeno 24. siječnja 2019.

1961-62 1
CG 1 republička
1961-62 1 republička
1961-62 1

Crnogorska republička nogometna liga 1961./62.


Amphimedon paradisus est une espèce d'éponges de la famille des Niphatidae.

Systématique
L'espèce Amphimedon paradisus est décrite en 1989 par Ruth Desqueyroux-Faúndez.

Voir aussi

Bibliographie

Références biologiques

Notes et références

Niphatidae
Espèce d'éponges (nom scientifique)

Amphimedon paradisus


Denumirea comună a speciei umane este om. În plus, față de numele taxonomic general acceptat Homo sapiens (în latină: "Om înțelept" sau "Om inteligent", după Linnaeus, la 1758), au fost create alte denumiri în limba latină pentru specia umană, pentru a se referi la diferite aspecte ale caracterului uman.

Unele dintre ele sunt ironice în autoatribuirea însușirilor morale imanente, altele sunt referiri serioase la universalii umane care pot fi considerate caracteristici definitorii ale speciei. Cele mai multe dintre acestea se referă la abilitățile lingvistice, intelectuale, spirituale, estetice, sociale sau tehnologice, considerate a fi unice pentru omenire.

Lista denumirilor binomiale

Note

Om
Liste legate de lingvistică
Antropologie filozofică

Nume alternative pentru specia umană


رسام الرسوم المتحركة  هو فنان يقوم بإنشاء صور متعددة تسمى إطارات وإطارات رئيسية، تشكل حركة وهمية تسمى الرسوم المتحركة عندما تعرض بشكل متسارع، رسامو الرسوم المتحركة يعملون في مجالات متعددة منها الأفلام، التلفزيون، ألعاب الكمبيوتر، والإنترنت. عادة ما تتطلب قطعة من الرسوم المتحركة تظافر جهود عدة رسامي رسوم متحركة. طريقة إنشاء الصور أو الإطارات لقطعة من الرسوم المتحركة تعتمد على مهارة وإبداع الرسام ومجاله.

من الفنانين الذين يساهمون في كارتون الرسوم المتحركة ولكنهم ليسوا رسامين، فنان التخطيط  الذي يصمم الخلفية، الإضاءة، وزوايا الكاميرا، فنان لوحة القصة  الذي يضع لوحات من الحركة استناداً إلى القصة، وفنان الخلفيات  الذي يرسم المنظر. أيضاً هناك ممثلو الأصوات، الموسيقيون، وآخرون من بإمكانهم الإضافة إلى العمل.

مجالات تخصصية
من بين تصنيفات رسامي الرسوم المتحركة التخصصية هناك رسام الشخصيات  الذي يتخصص في حركة الشخصية وكلامها وتنقلاتها إلخ، ورسام المؤثرات الخاصة  الذي يرسم أي شيء ليس شخصية (إذا أن الشخصية من عمل الأول)، كالمركبات، الأجهزة، والمظاهر الطبيعية كالأمطار والثلوج.

فنان الأعمال التفصيلية والتكميلية
في إنتاجات الشركات الرئيسية الضخمة، كل رسام رسوم متحركة لديه العديد من المساعدين هم فنانو الأعمال التفصيلية والتكميلية، الذين يقومون برسم ما بين «الجلسات الرئيسية» التي يرسمها رسام الرسوم المتحركة، أيضا يقومون بإعادة رسم اللوحات التي رسمت بصورة سريعة. يكون الفنان واحدا من الفنانين السابقين قبل أن يصبح رسام رسوم متحركة.

طريقة العمل
في الماضي كانت عملية إنتاج الرسوم المتحركة تتطلب وقتا وجهدا، فكل إطار من مشهد ما يرسم يدويا، ثم يستشف على ورق السيلوليد المستخدم في الأشرطة السينمائية، حيث يلون ويرص مع بقية الإطارات لتصوير المشهد.

مؤخرا تنوعت طرق الرسم، حيث تنشأ الرسوم المتحركة بأي طريقة مرغوبة وغالبا ما يستخدم الكمبيوتر لإنتاج سريع ومنخفض التكلفة، هذه الطرق خففت من الملل في عمل الرسام وزادت في إبداعه.

أهم برامج تصميم الرسوم المتحركة 2D و 3D

انظر أيضا
 رسوم متحركة
 تحريك
 تحريك حاسوبي
 رسوميات حاسوبية
 رسم قاعة المحكمة
 نمذجة ثلاثية الأبعاد

مراجع

وصلات خارجية
 أنيميشن توولووركس غلوسري: من يقوم بما في الرسوم المتحركة
 كيف تنتج كارتون الرسوم المتحركة

رسامو رسوم متحركة
مهن الحاسوب
مهن الفنون البصرية
مهن إنتاج إعلامي

رسام رسوم متحركة


ජීව විද්‍යාත්මක මානව විද්‍යාව එසේත් නැතිනම් භෞතික මානව විද්‍යාව වූ කලි ජීව විද්‍යාත්මක පරිණාමීය යාන්ත‍්‍රණයන්, ජානමය ප‍්‍රවේණීන්, මානව අනුවර්ත්‍යතාවය සහ විචලනය ආදි මානව අධ්‍යයන විද්‍යාව, මානව රූපකෘත විද්‍යාව සහ මානව පරිණාමයේ පොසිල වර්තා පිලිබඳව අධ්‍යනය කෙරෙන මානව විද්‍යාවේ ශාඛාවයි.
භෞතික මානව විද්‍යාව ඇල්ෆඞ් රසල් වොලස් හා චාල්ස් ඩාවින්ගේ ස්වභාවික වරණය පිලිබඳ න්‍යායන් සහ ග්‍රෙගරි මෙන්ඩල්ගේ ප‍්‍රවේණිය පිලිබඳ පර්යේෂණයන් එළිදැක්වීමට පෙර 19 වන සියවසේදී වර්ධනය වූවකි. ඊට එම නම යොදනු ලැබ්වේ එහි සියළු දත්තයන් භෞතිකව පවතින ඒවා (පොසිල, මිනිස් ඇටකටු) වූ බැවිනි. ඩාවින්ගේ න්‍යායන් සහ නූතන සහවාදයන්ගේ නැඟීමත් සමඟ මානව විද්‍යාඥයින්ට නව ආකාරයේ දත්තයන් වෙත ප‍්‍රවේශය උදාවූ අතර බොහොමයක් දෙනා තමන්ව 'ජීව විද්‍යාත්මක මානව විද්‍යාඥයින්' ලෙස හඳුන්වා ගැනීමට පටන් ගත්හ.
මානවමිතිය පිලිබඳ අධ්‍යනයන් වැනි භෞතික මානව විද්‍යාවේ මුල් කාලීන ශාඛාවන් මේ වන විට ව්‍යාජ විද්‍යාවන් ලෙස සලකා බැහැර කරනු ලැබ ඇත. කපාල දර්ශකය වැනි මිනුම් චර්යාවාදී ගතිලක්‍ෂණ සොයාගැනීමට උපකාරී කරගනු ලැබූ අතර මුල් කාලීන විද්‍යාත්මක භෞතික මානව විද්‍යාවේ ආරම්භකයින් ලෙස පෝල් බ්‍රෝකා සහ ෆ්රාන්ස් බොයස් හැඳින්විය හැකිය.
ජීව විද්‍යාව

ජීව විද්‍යාත්මක මානව විද්‍යාව


Johann Georg Estor (né le  à Schweinsberg, mort le  à Marbourg) est un juriste, généalogiste et collectionneur allemand.

Biographie
Les ancêtres de Johann Georg s'appellent à l'origine Esther ou Hester et sont traçables à Schweinsberg à partir de 1573. Il est le fils du barbier et chirurgien Johann Heinrich Estor (né vers 1665 ; mort le  à Speierbach) et de son épouse Anna Katharine Stein (mort le  à Schweinsberg), qui se sont mariés le . Il reçoit son baptême le  de l'année de sa naissance. Après la mort prématurée de son père, sa mère épouse l'administrateur Johann Justus Faber le . Après qu'Estor suit des cours particuliers, il se rend d'abord à l'université de Marbourg le , puis à l'université de Gießen le , où il poursuit d'abord ses études de langue et générales, puis se tourne vers la jurisprudence. En , après un court séjour à l'université d'Iéna, il s'installe à l'université de Halle. Ici, il est d'abord hébergé dans la maison du chancelier de l'époque, Johann Peter von Ludewig, avant d'être accueilli par Nikolaus Hieronymus Gundling, qui le traite comme un fils et, en plus d'un entretien gratuit, lui donne accès aux activités de loisirs et à la haute société.

Après avoir terminé ses études à Halle, il travaille brièvement comme précepteur privé notamment, avant de terminer son stage juridique à la Chambre impériale à Wetzlar et en 1725, il obtient une licence de droit à l'université de Gießen. En 1726, Estor reçoit une chaire extraordinaire de droit et en même temps le titre de conseiller et d'historiographe de Hesse-Darmstadt. En 1727, il devient professeur titulaire à la faculté de droit et le , il accepte finalement le doctorat en droit. En 1734 et 1735, il reçoit des appels de l'université d'Helmstedt, qu'il refuse. Il accepte l'offre de l'université d'Iéna en tant que professeur de digeste à la faculté de droit et en tant qu'assesseur au tribunal du Schöffenstuhl, combiné avec le titre de Hofrat. Au semestre d'été de 1737, il est élu à l'unanimité pro-recteur de l'université. Il refuse l'appel en 1739 à l'université brandebourgeoise de Francfort.

En 1742, il accepte l'appel à la deuxième chaire de droit, combinée avec le titre de Regierungsrat, à l'université de Marbourg. Il rejette tous les appels ultérieurs à Halle, Erlangen et Gießen (1743), à Göttingen et Tübingen (1744), à nouveau à Gießen (1746), à nouveau à Halle (1749), à Wittenberg (1752) et à Utrecht et Leyde. À Marbourg, en revanche, il est promu premier professeur de droit en 1748 et devient vice-chancelier de l'université. En 1754, Estor devient Regierungsrat et enfin en 1768 chancelier de l'université et Geheimen Rat. Après sa mort, le corps d'Estor est inhumé à Schweinsberg le . La pierre tombale de Johann Georg Estor est érigée à l'église Saint-Étienne  de Schweinsberg.

Son ouvrage Delineatio juris publici ecclesiastici protestantium exhibens jura et beneficia augustanae confessionis eique addictorum est mis à l'Index librorum prohibitorum le .

Notes et références

Liens externes

Héraldiste
Généalogiste allemand
Généalogiste du XVIIIe siècle
Professeur allemand de droit
Professeur à l'université de Giessen
Professeur à l'université d'Iéna
Professeur à l'université de Marbourg
Étudiant de l'université de Giessen
Naissance en juin 1699
Naissance dans le landgraviat de Hesse-Cassel
Décès en octobre 1773
Décès à 74 ans
Décès à Marbourg
Décès dans le landgraviat de Hesse-Cassel

Johann Georg Estor


Flavio Chigi (Roma, 31 de maio de 1810 – 15 de fevereiro de 1885) foi um diplomata e cardeal da Igreja Católica italiano, arcipreste da Arquibasílica de São João de Latrão.

Biografia
Nascido em uma família de banqueiros de Siena, era o nono dos doze filhos do príncipe Agostino Chigi Albani della Rovere (1771-1855), príncipe de Farnese (1793), marechal perpétuo do Conclave e senador de Roma (1809-1814), e da princesa Carlotta Amalia Colonna Barberini (1771-1837). Dessa forma, era parente do cardeal Benedetto Colonna Barberini di Sciarra pelo lado materno e do  e dos cardeais Flavio Chigi, seniore, Sigismondo Chigi e Flavio Chigi, iunior. Por isso ele também é listado como Flavio III Chigi. Estudou com preceptores e mais tarde, estudou teologia com os jesuítas de Tivoli.

Foi oficial da Pontifícia Guarda Nobre de 1836 a 1849. Em 1841, foi enviado a Lyon para levar o barrete vermelho ao novo cardeal Louis Jacques Maurice de Bonald. Proclamada a República Romana, seguiu o Papa Pio IX ao seu exílio em Gaeta. Em 1850 decidiu entrar no estado eclesiástico e tornar-se sacerdote. Retirou-se para a casa dos jesuítas em Tivoli, onde estudou teologia com grande dedicação. Em 1852, foi enviado à França para levar o barrete vermelho ao novo cardeal Ferdinand-François-Auguste Donnet, arcebispo de Bordeaux.

Foi ordenado padre em 17 de dezembro de 1853. Foi nomeado cônego da Basílica de São Pedro em 1853, além de Camareiro privado supranumerário de Sua Santidade.

Nomeado núncio apostólico na Baviera em 16 de junho de 1856, foi nomeado arcebispo titular de Mira em 19 de junho e consagrado em 6 de julho, na Capela Paulina no Palácio do Quirinal pelo Papa Pio IX, coadjuvado por Alessandro Macioti, assessor da Sagrada Congregação do Santo Ofício e por Giuseppe Palermo, O.S.A., sacristão papal.

Durante sua missão em Munique, a inclemência do clima, a saúde precária, a persistência das dificuldades econômicas, a falta de autoconfiança, devido à consciência de sua própria inexperiência, especialmente no primeiro período, constituíram dificuldades consideráveis para Chigi, mas depois demonstrou diligência, escrúpulo, sentido do dever, tornando-se observador atento dos fatos. A concordata de 5 de junho de 1817 e o "edito de religião" de 1818 não eliminaram as razões da disputa entre Igreja e Estado na Baviera, onde a coexistência de várias confissões religiosas tornava a situação delicada.

Em 30 de setembro de 1861 foi nomeado núncio apostólico na França. Paris representava então o ponto nodal de uma possível solução para a questão romana. No intrincado entrelaçamento político-diplomático em que foi forçado a transitar, Chigi teve que mediar entre um lado, a posição política intransigente do pontífice que lutava pela reintegração das províncias perdidas, por outro a ambiguidade da política imperial de Napoleão III. Permaneceu na nunciatura até sua criação como cardeal.

Foi nomeado cardeal pelo Papa Leão XIII, no Consistório de 22 de dezembro de 1873, recebendo o barrete vermelho e o título de cardeal-presbítero de Santa Maria do Povo em 15 de junho de 1874.

Nomeado grão-prior comendatário em Roma da Soberana Ordem Militar de São João de Jerusalém em 21 de dezembro de 1876, em 24 de dezembro foi nomeado Arcipreste da Arquibasílica de São João de Latrão. Foi o Camerlengo do Sacro Colégio dos Cardeais, de 13 de maio de 1881 a 27 de março de 1882. Foi também Secretário dos Memoriais, em 10 de novembro de 1881 e Secretário dos Breves Apostólicos, a partir de 24 de março de 1884.

Faleceu em 15 de fevereiro de 1885, em Roma. Foi velado na igreja de Santa Maria del Popolo, e sepultado, temporariamente, no cemitério Campo di Verano.

Conclavse
 Conclave de 1878 — eleição do Papa Leão XIII

Ligações externas

Naturais de Roma
Arcebispos católicos da Itália
Núncios apostólicos na Baviera
Núncios apostólicos na França
Cardeais da Itália
Cardeais nomeados pelo papa Pio IX

Flavio Chigi (1810-1885)


Staffan Eklöf (1965) é um político sueco e membro do Riksdag pelos Democratas Suecos (DS).

Eklöf formou-se com um doutoramento em biologia celular e molecular pela Universidade de Umeå e trabalhou na agência governamental sueca dedicada à agricultura. Ele foi eleito para o Riksdag em 2018, assumindo o assento n.º 96 pelo círculo eleitoral do condado de Halland. No parlamento, ele faz parte da Comissão do Meio Ambiente e Agricultura. Ele também é conselheiro municipal dos Democratas Suecos em Jönköping.

Pessoas vivas
Nascidos em 1965
Políticos da Suécia

Staffan Eklöf


Koroška steht für:
 slowenische Bezeichnung für Kärnten, Bundesland der Republik Österreich
 Slovenska Koroška (Slowenisches Kärnten), slowenische Landschaftsbezeichnung der in Slowenien liegende Teil des ehemaligen Herzogtums Kärnten
 Koroška (Statistische Region), slowenische statistische Region, nicht deckungsgleich mit der Landschaft
 Koroška dijaška zveza (Kärntner Schülerverband KDZ), Organisation der kärntnerslowenischen Schüler in Kärnten mit Sitz in Klagenfurt

Siehe auch:
 Kärnten (Begriffsklärung)

Koroška (Begriffsklärung)


Desapega! é um filme de comédia romântica brasileiro, produzido pela Rubi Produtora, Bronze Filmes e Audaz Filmes conta com roteiro de Leandro Matos e direção de Hsu Chien Hsine. É estrelado por Glória Pires e Maisa Silva. O filme foi lançado nos cinemas do Brasil a partir de 9 de fevereiro de 2023 pela Imagem Filmes.

Sinopse
Após sete anos controlada de seu vício em compras, Rita (Gloria Pires) assume a liderança de um grupo de apoio a compradores compulsivos para ajudar outras pessoas a darem a volta por cima. Começando um novo romance com Otávio (Marcos Pasquim) e toda trabalhada no equilíbrio, parece que nada pode apagar o seu brilho. Mas quando Duda (Maisa), sua única filha e melhor amiga, revela que tem planos de sair de casa, Rita vai precisar aprender a desapegar para não cair na tentação de uma boa promoção.

Elenco
 Glória Pires como Rita
 Maisa Silva como Duda
 Marcos Pasquim como Otávio
 Wagner Santisteban como Romulo

 Malu Valle como Gisélia
 Carol Bresolin como Cibele
 Matheus Costa como Gustavo (Guto)
 Polly Marinho como Sylvia
 Laura Castro como Julia
 Maria Gal como Nathalia
 Letícia Isnard como Alice
 João Fernandes como Vendedor no semáforo
 Luana Martau como Operadora de caixa

Produção
Sob a direção de Hsu Chien (Ninguém Entra, Ninguém Sai, Quem Vai Ficar com Mário? e Me Tira da Mira), as gravações do filme se iniciaram em setembro de 2021.
O elenco foi confirmado através das redes sociais num perfil dedicado aos bastidores do filme.

Além de protagonizar o filme, Glória Pires faz a coprodução e atua como colaboradora no roteiro de Leandro Matos.

Filmes de comédia romântica do Brasil
Filmes de comédia romântica da década de 2020
Filmes do Brasil de 2023
Filmes em língua portuguesa

Desapega!


An Habenaria pleiophylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frederico Carlos Hoehne ngan Schltr.. An Habenaria pleiophylla in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria pleiophylla


الرَّخَمَة أو الشُّوحَة أو الأنوق أو النسر المصري  هو نسر صغير الحجم من أسرة نسور العالم القديم التي تتبع لفصيلة البازية من رتبة الجوارح. والرخمة من الطيور المهددة بخطر الانقراض, تتواجد في جنوب أوروبا وشمال أفريقيا وجنوب غرب آسيا. وهي الوحيدة المتبقية من جنس Neophron وفي مناطق جنوبي آسيا يطلق على هذا النسر اسم النسر الأبيض القمام.

التصنيف
تم وصف الرخمة رسميًا لأول مرة من طرف عالم الطبيعة السويدي كارولوس لينيوس عام 1758 في الطبعة العاشرة من كتابه نظام الطبيعة تحت الاسم (Vultur percnopterus).

النويعات
هناك ثلاثة أنواع فرعية معترف بها للرخمة وهي كالتالي:
 النويعة النمطية (N.p.percnopterus) وهي النويعة الأوسع إنتشارا بين النويعات الثلاثة حيث أنها تعشش في جنوب أوروبا وشمال أفريقيا وغرب أسيا وتقضي الشتاء جنوبا في أفريقيا، وتتميز بمنقار رمادي داكن.
 النويعة الجينجينيانية (N.p.ginginianus) وهي النويعة الأصغر وتنتشر في شبه القارة الهندية ويمكن تمييزها من خلال منقارها الأصفر الباهت.
 النويعة الكنارية (N.p.majorensis) وهي أكبر الأنواع الفرعية وموجودة فقط في جزر الكناري الشرقية وعلى عكس نظيرتها في أفريقيا فهي لا تهاجر بل تبقى مستقرة في مناطقها طول العام.

هل الرخمة هي شعار جمهورية مصر ؟
يظن بعض الناس أن النسر المصري هو شعار دولة مصر و هناك من قالو أن صلاح الدين الأيوبي إتخذه شعارا و لكن هذا خطأ لأن شعار صلاح الدين الأيوبي هو طائر العقاب الذي وصفته العرب بالشجاعة والإقدام ولا يمكن لطائر أكل للجيف وقد وصفته العرب بالجبن أن يكون شعارا لقائد كبير مثل صلاح الدين الأيوبي، وقد أخذت دولة مصر عقاب صلاح الدين في شعارها ولكن حدث خطأ هو أن العقاب تم تسميته بالنسر و هذا الخطأ شائع جدا بين الناس، ومن رسم الذي في العلم يلاحظ أنه لا يوجد أي شبه بينه وبين الرخمة لأن الطائر الموجود هو العقاب.

وصف

الحجم
قياسات الرخمة البالغة عادة هي كالتالي : 47 إلى 65 سم (19 إلى 26 بوصة) و طول جناحيها من 150 إلى 170 سم (59 إلى 66 بوصة)، في حين أن وزنه يتراوح ما بين 1.6 إلى 2.2 كجم (3.5 إلى 4.8 رطل).

المظهر
وجه الرخمة خالي من الريش ولونه أصفر ومنقاره نحيل ومعقوف وطرفه أسود عيناه ذات لون بني داكن وأقدامه وردية ولديه ريش أشعث فوق رأسه ولون ريش الطيور البالغة هو أبيض مع ريش طيران أسود في الأجنحة.

بينما الطيور اليافعة يكون وجهها أبيض اللون ولون ريشها بني داكن وتحتاج 5 سنوات لتبلغ وتحصل على ريش البالغين.

التوزيع الجغرافي والهجرة
تنتشر النسور الرخمة على نطاق واسع في جميع أنحاء العالم القديم حيث تتكاثر من جنوب أوروبا إلى شمال إفريقيا شرقًا إلى غرب وجنوب آسيا. وتعتبر زائرة عرضية في سريلانكا. تعيش بشكل رئيسي في السهول الجافة والتلال المنخفضة. صيفا في جبال الهيمالايا، ترتفع حوالي 2000 متر (6600 قدم). وفي أرمينيا، تم العثور على أزواج معششة حتى 2300 متر فوق سطح البحر.

تهاجر معظم النسور المصرية في المنطقة شبه الاستوائية بأوروبا جنوبًا إلى إفريقيا في الشتاء. قد تتشرد بعض الطيور في أقصى الجنوب كما هو الحال في جنوب إفريقيا على الرغم من أنهم كانوا من الأنواع المعششة في منطقة ترانسكي قبل عام 1923. تعشش الرخمة بشكل رئيسي على المنحدرات الصخرية، وأحيانًا على الحواف على المباني الشاهقة في المدن وعلى الأشجار الكبيرة. مثل العديد من المهاجرين الآخرين، فهم يتجنبون عبور المياه لمسافات طويلة. تعبر الطيور الإيطالية عبر صقلية إلى تونس مما يجعلها معابر بحرية قصيرة بالمرور عبر جزيرتي مليطمة وبانتليريا مع توقفات نادرة في جزيرة مالطا. الطيور المهاجرة عبر شبه الجزيرة الإيبيرية يعبرون إلى إفريقيا عبر مضيق جبل طارق بينما يعبر آخرون شرقًا عبر بلاد الشام. في الصيف، تطير بعض الطيور الأفريقية شمالًا إلى أوروبا وتم تسجيل بعض المشردين في إنجلترا وإيرلاندا وجنوب السويد.

يمكن أن تغطي الطيور المهاجرة أحيانًا 500 كيلومتر (310 ميل) في يوم واحد حتى تصل إلى الحافة الجنوبية للصحراء الكبرى، 3500 إلى 5500 كيلومتر (2200 إلى 3400 ميل) من منطقتها الصيفية. قد تقضي الطيور اليافعة التي لم تصل إلى سن التكاثر فصل الشتاء في الأراضي العشبية والمناطق شبه الصحراوية في منطقة الساحل.

في ثقافة مصر القديمة
A
في نظام الكتابة الهيروغليفية في مصر القديمة، اعتبر حرفا للدلالة على عدة كلمات منها أم، مزدهر، جدة وحاكم.

في مصر يطلق عليها فراخ الفرعون لسببين الأول كونها تشبه إلى حد ما صيصان الدجاج البيضاء اللون المنتشة الريش، أما مايختص بالفرعون فربما لأن هذا الطائر اعتبر أحد أقدم الآلهة في جنوبي مصر القديمة نخبيت والتي كانت تعتبر حامية الفرعون، الملكيون ومصر، وكانت تظهر دوما بجناحيها الممتدان دلالة على الحماية، كما أشاروا وقتها إليها على أنها أم الأمهات والتي وجدت منذ البداية وخالقة العالم.
و ظهر هذا النسر دوما خلف تاج الفرعون.

بعد توحيد مصر اعتبر بالإضافة إلى واجيت Wadjet (وهي آلهة مبكرة الفترة من الآلهة المصرية وجدت في جنوبي مصر) تشاركتا موقع الآلهة الحامية في التاج المزدوج الملكي الجديد والذي ارتداه جميع الفراعنة في السلالات التالية.

السلوك المتبع لهذه النسور في تربية فراخها من قبل الذكر والأنثى ولعدم وجود اختلاف في الشكل بينهما، جعلت المصريين القدماء يظنون خطأ أن هذه الطيور جميعها من الإناث وأنها تضع بيوضها عن طريق أسلوب التوالد البكري.

الغذاء واستخدام الأدوات
الرخمة من الطيور القمامة ومن المعروف عنها أكلها للجيف (جثث الموتى المتعفنه) لكنها أحيانا يتغذى بالصيد على بعض الزواحف والثدييات الصغيرة والبيض. تعتبر الرخمة من نوعية الطيور التي يعرف عنها استخدام أدوات متاحة كالحجارة الصغيرة لتحطيم القشرة السميكة لبيض النعام أو الحبارى، عن طريق حملها للحجارة بمنقارها والضرب بقوة على البيضة لكي تتشقق، هذا الأسلوب يتم تعلمه عن طريق التشارك بين مجموعات الرخمة.

التكاثر
الرخمة تعشش غالبا في جنوب أروبا وشمال أفريقيا و بعض أجزاء غرب أسيا، تبني هذه النسور أعشاشها في المناطق الصخرية، غالبًا على المنحدرات، تضع الأثنى في العادة بيضتين في أبريل أو مايو، يتناوب الزوجان في حضانة البيض ويفقص بعد 38 إلى 42 يوما وفي العادة تتعلم الفراخ الطيران بعد 12 أسبوع من الفقص وتغادر العش في العادة بعد في العادة بعد 15 أسبوعا وتعتمد على نفسها، وتصل سن البلوغ في عمر 5 سنوات، حينها يمكنها أن تتزاوج.

طالع أيضا
 نسور العالم القديم
 نسر أسمر
 نسر مقنبع
 نسر أبيض الرأس

مراجع

 aut|Ali, Salim & سيدني ديلون ريبلي (1983): Handbook of the Birds of India and Pakistan, 2nd ed. vol.1, #186: p. 310. Oxford University Press, New Delhi.
 IUCN2006|assessors={{علم النمسا|BirdLife International|year=2004|id=49339|title=Neophron percnopterus|downloaded=9 May 2006
 aut|BirdLife International (2007a): [ 2006-2007 Red List status changes ]. Retrieved 2007-AUG-26.
 aut|BirdLife International (2007b): Egyptian Vulture - BirdLife Species Factsheet. Retrieved 2007-AUG-28.

وصلات خارجية

 التنوع البيولوجي في مصر - الرخمة
 BTO BirdFacts - Egyptian Vulture
 A photo story on how the Egyptian Vulture can crack an Ostrich egg

أجناس الطيور
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أنواع تستعمل الأدوات
أنواع مهددة بالانقراض حسب القائمة الحمراء للاتحاد العالمي للحفاظ على الطبيعة ومواردها
حيوانات آكلة للبراز
حيوانات مصر
رباعيات الأطراف التي تستعمل أدوات
رموز مصر الوطنية
طيور إفريقيا
طيور أوروبا الجنوبية
طيور الرأس الأخضر
طيور الشرق الأوسط
طيور جنوب آسيا
طيور شمال إفريقيا
طيور غرب آسيا
طيور وسط آسيا
طيور وصفت في 1758
نسور العالم القديم

رخمة (طائر)


An Calamagrostis anthoxanthoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Munro, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard August von Regel. An Calamagrostis anthoxanthoides in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis anthoxanthoides


Asediul cetății Golubăț (în ) a fost un conflict militar desfășurat în mai 1428 între alianța militară creștină maghiară–română–lituaniană și armata Imperiului Otoman. Acest asediu a fost prima bătălie din istoria militară a Ungariei în care armata maghiară a folosit artileria. Cu toate acestea, alianța militară creștină, condusă de regele Sigismund de Luxemburg, nu a putut captura cetatea Golubăț și a fost învinsă de armata otomană condus de sultanul Murad al II-lea. După bătălie, armata otomană a cucerit cea mai mare parte a teritoriului Serbiei și Bosniei.

Context
La sfârșitul secolului al XIV-lea, Imperiul Otoman cucerise cea mai mare parte a Balcanilor și ajunsese la granițele de sud ale Regatului Ungariei. După Bătălia de la Kosovo Polje (1389) Serbia a fost amenințată de oastea otomană. Ca urmare, despotul sârb Ștefan Lazarevici a încheiat în 1426 o înțelegere cu regele Ungariei, Sigismund de Luxemburg, prin care ceda Ungariei cetățile Belgrad și Golubăț în schimbul protejării Serbiei de către oastea lui Sigismund și a recunoașterii lui Gheorghe Brancovici ca succesor al despotului Stefan.

După moartea lui Lazarevici în 1427, regele Sigismund i-a cerut lui Gheorghe Brancovici să respecte acordul încheiat anterior, dar despotul sârb a ezitat. Prin urmare, oastea lui Sigismund a ocupat cetatea Belgrad. După acest eveniment castelanul sârb de la Golubăț a cedat otomanilor cetatea Golubăț în numele lui Sigismund.

Asediul
Datorită locației strategice a cetății Golubăț, Sigismund nu a vrut să o lase în stăpânirea otomanilor. În iarna anului 1427, el a construit cetatea Lászlóvára (astăzi satul Coronini din România) vizavi de Golubăț, peste Dunăre. Această cetate a devenit punctul de pornire al campaniei maghiare împotriva turcilor. În perioada începerii atacului Sigismund avea în jur de 15.000–20.000 de oșteni. Oastea lui Sigismund includea, de asemenea, regimente auxiliare lituaniene și românești, comandate de Zawisza Czarny, cavaler polonez, și de Dan al II-lea, domnul Țării Românești.

La sfârșitul lui aprilie 1428 oștile creștine au atacat cetatea Golubăț. Pentru prima dată în istoria militară a Ungariei, armata maghiară a folosit artileria într-un conflict militar. Oștenii creștini au bombardat cetatea de pe navele de război și din cetatea Lászlóvára. Apărătorii otomani ai Golubățului au făcut față atacului, dar bombardamentul a distrus zidurile cetății. Sigismund plănuia un atac împotriva zidurilor cetății atunci când a ajuns o armată otomană numeroasă, condusă personal de sultanul Murad al II-lea, pentru a salva fortăreața. Sigismund nu s-a angajat într-o luptă directă cu sultanul și a încheiat în schimb un armistițiu: creștinii urmau să înceteze atacul și să se retragă în liniște.

Armata creștină a început să se retragă peste Dunăre, dar turcii au rupt armistițiul și au organizat un atac prin surprindere. În timpul luptei, gărzile lui Sigismund au fost conduse de István Rozgonyi, comite (ispán) al comitatului Timiș, a cărui soție, Cicelle Rozgonyi, a organizat personal trecerea Dunării și le-a venit în ajutor cu o corabie. Militarii lituanieni, inclusiv comandantul lor, cavalerul  Zawisza Czarny, au fost uciși în timp ce acopereau retragerea trupelor maghiare și române.

Urmări
După înfrângerea maghiarilor, Murad al II-lea a organizat o ofensivă împotriva Serbiei, al cărei despot, Gheorghe Brancovici, a acceptat în cele din urmă să devină vasal al Imperiului Otoman. După ce i-au învins pe sârbi, otomanii au invadat Bosnia și au înfrânt oastea regelui Tvrtko al II-lea al Bosniei, cucerind unele dintre cele mai importante cetăți.

Imediat după bătălie Sigismund a început organizarea unui sistem de apărare împotriva otomanilor. El a trimis o armată numeroasă la Belgrad și i-a însărcinat pe cavalerii teutoni cu apărarea Banatului Severinului. Cu toate acestea, Murad al II-lea nu a atacat Ungaria și și-a concentrat eforturile militare în Asediul Salonicului (1422-1430). În 1430 a fost încheiat un armistițiu, care a durat până în anul 1432.

Note

Bibliografie
 Szilágyi, Sándor: A Magyar Nemzet Története
 Hungarian Catholic Enciclopedy

Bătăliile Imperiului Otoman
Bătăliile Ungariei
Bătăliile Țării Românești

Asediul cetății Golubăț


Zoltán Szügyi (ungarisch Vitéz rimaszombati Szügyi Zoltán, * 8. Februar 1896 in Huszt; † 23. November 1967 in Budapest) war österreichisch-ungarischer und ungarischer Offizier der ungarischen Streitkräfte im Ersten und Zweiten Weltkrieg. Zuletzt hatte er den Rang eines Generalmajors inne. Szügyi war Inhaber des Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes, welches nur an acht ungarische Staatsangehörige verliehen wurde. Nach dem Krieg wurde Szügyi in der Volksrepublik Ungarn als Kriegsverbrecher verurteilt und inhaftiert.

Biografie
Nach erfolgreich abgeschlossenem Abitur, wollte Szügyi ursprünglich den Beruf eines Ingenieurs erlernen. Auf Bitten seiner Eltern schwenkte er jedoch zu dem eines Lehrers um, nicht zuletzt aufgrund der besseren Verdienstmöglichkeiten. Der Ausbruch des Ersten Weltkrieges verhinderte seine diesbezüglichen Ambitionen. Szügyi meldete sich als Kriegsfreiwilliger beim königlich-ungarischen 12. Infanterieregiment. Um als Minderjähriger aufgenommen zu werden, fälschte er auf den Aufnahmepapieren die Unterschrift seiner Eltern.

Österreich-Ungarn und Erster Weltkrieg
Vom 30. September 1914 bis 2. Dezember 1915 fungierte Szügyi als Truppenoffizier im königlich-ungarischen 12. Honved Infanterie-Regiment. Dort erlebte der junge Szügyi eine für die damalige Zeit rasante Bevölkerungsentwicklung. Am 21. Dezember 1914 wurde er zum Korporal, am 15. Januar 1915 zum Junker, am 1. Mai 1915 zum Fähnrich der Reserve und am 24. Juli 1915 zum Leutnant der Reserve befördert. Von Dezember 1915 bis Anfang April 1916 war Szügyi erkrankt. Nach seiner Genesung kehrte er zu seinem Stammregiment zurück, in welchem er sodann bis Juni 1918 weiter als Truppenoffizier eingesetzt wurde. Während dieser Zeit erfolgten am 1. April 1916 seine Beförderungen zum Leutnant und am 1. November 1917 die zum Oberleutnant. Nach einer am 22. Juni 1918 erlittenen schweren Verwundung, seiner fünften, und anschließender Genesung, wurde Szügyi der Székler Division zugeteilt. Mit dieser Division nahm Szügyi am Ungarisch-Rumänischen Krieg teil. Die Division kapitulierte am 29. April 1919 und geriet in rumänische Kriegsgefangenschaft, in der sich auch Szügyi bis Oktober 1919 befand.

Ära Horthy und Zweiter Weltkrieg
Nach seiner Rückkehr nach Ungarn diente Szügyi vom 17. Oktober 1919 bis 20. Januar 1920 zunächst im Propagandaministerium in der dortigen Abteilung Militär. Am 20. Januar 1920 trat er in den Generalstab über. Von Juni 1921 bis Mitte Januar 1922 agierte Szügyi wieder als Truppenoffizier im königlich-ungarischen 2. Honved Infanterie-Regiment. In dieser Eigenschaft fungierte Szügyi als Wache für König Károlys IV., bei seiner zweiten Einreise nach Ungarn am 20. Oktober 1921. Zuvor war Szügyi im August 1921 mit dem Vitéz-Titel geehrt worden. Am 15. Januar 1922 wurde er in das Kriegsministerium nach Budapest abkommandiert, wo Szügyi am 1. November 1926 zum Hauptmann befördert wurde. Im Kriegsministerium arbeitete er bis Anfang Januar 1929 in der VI. Gruppe. Am 1. Januar 1929 wurde Szügyi in den einstweiligen Ruhestand versetzt. Hintergrund dieser Entscheidung waren Spätfolgen einer im Ersten Weltkrieg zugezogenen Verwundung, die bei ihm zu Lungenblutungen geführt hatten. Szügyis Rückzug in den Ruhestand wurde durch die Weltwirtschaftskrise belastet, so dass er sich 1931 entschloss, wieder in den Militärdienst zu treten.

Zum 1. Mai 1931 kehrte er zurück und wurde dort bis zum 1. Oktober 1937 als Kompaniechef im königlich ungarischen 10. Honved Infanterie-Regiment eingesetzt. In dieser Zeit besuchte er einen Fernsprechkurs für Truppenoffiziere. Die Aufgaben eines Truppenoffiziers nahm Szügyi anschließend vom 1. Oktober 1937 bis 1. November 1938 in der Szolnoker Infanteriebrigade wahr. In dieser Position wurde er am 1. November 1937 zum Major befördert. Nach der im Anschluss folgenden Generalstabsausbildung wurde Szügyi am 1. November 1938 als Abteilungsleiter im V. Korps eingesetzt; eine Position, die er bis Anfang August 1941 innehielt. Unterbrochen war diese Zeit nur von April bis November 1940, als er im 5. Honvéd Militärbezirk als Chef des Generalstabes fungierte. Bereits am 1. Juli 1940 war er in dieser Position dort zum Oberstleutnant befördert worden.

Am 1. August 1941 wurde Szügyi zum Kommandeur des 1. Honvéd Fallschirmjäger-Bataillons ernannt. Am 1. Oktober 1941 erhielt das Bataillon den Ehrennamen seines ersten Kommandeurs Árpád Bertalan, der am 12. April 1941 bei einem Sprungunfall tödlich verunglückte. Den nun 1. Honvéd Fallschirmjäger-Bataillon "vitez Bertalan Árpád" genannten Verband befehligte Szügyi bis zum 14. Oktober 1942. Das Bataillon nahm bis dahin an keiner größeren militärischen Aktion an der Seite der deutschen Wehrmacht teil. Einzelne Soldaten wurden aber an der Ostfront eingesetzt. Am 14. Oktober 1942 gab Szügyi das Kommando des Fallschirmbataillons ab und wurde zum Kommandeur des königlich-ungarischen 43. Honvéd Infanterie-Regiments ernannt. Hier erfolgte auch am 1. November 1942 seine Beförderung zum Oberst. Das Regiment unterstand der ungarischen 2. Armee. Die Armee wurde wenige Monate später, im Januar 1943, in der sowjetischen Operation Ostrogoschsk-Rossosch fast vollständig zerschlagen. Am 5. Februar 1943 traf Szügyi, von den Strapazen des Rückzuges gezeichnet, in Kiew ein.  Am 8. Februar 1943 gab er das Kommando über das 43. Honvéd Infanterie-Regiment ab und wurde am 18. Februar 1944 erneut zum Kommandeur des 1. Honvéd Fallschirmjäger-Bataillons "vitez Bertalan Árpád" ernannt.

Das Fallschirmjäger-Bataillon unter Szügyi´s Kommando wurde von Miklós Horthy als "Eliteeinheit" für die sich anbahnende Heimatverteidigung Ungarns von der Front zurückgehalten, trotz wiederholtem Drängen der Wehrmacht. Im Sommer 1944 stand die Rote Armee an den Karpaten und Szügyi´s Bataillon, inzwischen auf Regimentsstärke angewachsen, wurde an die Front verlegt. Unterstellt wurde das Bataillon der 1. ungarischen Armee. Im August 1944 erfuhr Szügyi von der geplanten Umwandlung des Bataillons in eine Division. In dieser Zeit bemühte sich Horthy heimlich um einen Separatfrieden mit den Westalliierten. In diesem Zuge wurde Szügyi im August 1944 befohlen, sich mit seinen Truppen in Budapest zu sammeln. Dort sollte ihm der ungarische Chef des Generalstabes weitere Anweisungen geben. Dieser war jedoch für Szügyi in Budapest nicht zu erreichen. Da auch Szügyi´s Verbände verzögert in Budapest eintrafen sowie keine anderweitigen Befehle "von oben" bei ihm einliefen, sammelte Szügyi seine Verbände in der Károly Kaserne in Kelenföld, wo am 17. Oktober 1944 das Bataillon in die Königlich-ungarische Division Szent Laszlo umbenannt wurde.

Noch in der Aufstellung befindlich wurde Szügyi´s Division nach Pápa verlegt und weiter ausgerüstet. Die geplante Einsatzbereitschaft zum 1. November 1944 konnte nicht gehalten werden, da die Wehrmacht aufgestellte Verbände der Division in ihre Kampfhandlungen am Donaubrückenkopf in Pest und Kéthely abzog. In der Schlacht um Budapest kam die Division von Szügyi geschlossen zum Kampfeinsatz. Der Division oblag die Sicherung des südlichen Rückzugsweges im Raum Letkés und der Ipoly. Im Verlauf der Schlacht wurde die Division nahezu zerschlagen. Einige Einheiten erlitten dabei 95-prozentige Verluste. Es gelang ihr jedoch, die sowjetische 7. Gardearmee eine Woche lang aufzuhalten, bis die deutschen Verbände, insgesamt drei Panzerdivisionen, aus der Einkesselung abgezogen waren.

In dieser Zeit wurde Szügyi am 1. Januar 1945 zum Generalmajor befördert und erhielt für die hervorragenden Leistungen seiner Division von seinem deutschen Vorgesetzten General der Panzertruppe Hermann Balck das Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes verliehen. Anschließend wurde Szügyi´s Division aus dem Kampfeinsatz herausgelöst und lag bis Mitte März 1945 in der Auffrischung. Anschließend wurde die Division der deutschen 6. Armee unterstellt. Hier führte eine Falschmeldung Ende März 1945 zu Verwirrung als behauptet wurde, Szügyis Division wäre geschlossen zur Roten Armee übergelaufen. Balck erteilte daraufhin in Unkenntnis der tatsächlichen Lage am 31. März 1945 den Befehl, dass alle im Bereich der 6. Armee kämpfenden ungarischen Soldaten zu entwaffnen seien. Szügyi konnte Balck jedoch telefonisch vom Gegenteil überzeugen. Am 4. April 1945 wurde Szügyis Division der 2. Panzerarmee unter General der Artillerie Maximilian de Angelis unterstellt. Dort fungierte sie als Nachhut für das deutsche I. Kavalleriekorps. Weisungsgemäß zog die Division sich dann weiter nach Westen zurück, wo sie im Raum Klagenfurt am 11. Mai 1945 vor englischen Truppen kapitulierte.

Allerdings wurde die Division von Szügyi nicht entwaffnet, da man von alliierter Seite aus befürchtete, dass Tito gegenüber Slowenien Gebietsansprüche geltend machen könnte. Daher wurde die Division von den Engländern noch für einige Tage "unter Waffen stehend" einsatzbereit gehalten. Am 17. Mai 1945 wurde die Division in einen neuen Internierungsraum beordert. Hier kam es zu einem ungewöhnlichen Kuriosum durch das Kommando der 46. britischen Division, in dessen Wunsch folgend Szügyi´s Division vor den Briten paradierte. Die Freundschaft zwischen Szügyi und dem britischen Kommandanten vertiefte sich in der Folgezeit. Und zwar so sehr, als das der britische Kommandant Szügyi anbot sich gen Westen abzusetzen, als dieser erfuhr, dass Szügyi in seinem Heimatland als Kriegsverbrecher angeklagt werden sollte. Der angebotene Handel, der von Szügyi dankend abgelehnt wurde, beinhaltete entsprechende Reisepapiere, einen Chauffeur und ein 24-stündiges Zeitfenster bis zur Meldung seiner Abwesenheit.

Volksrepublik Ungarn
Am 15. März 1946 wurde Szügyi den ungarischen Behörden übergeben, die ihn am 28. November 1949 als Kriegsverbrecher zu 10 Jahren Haft verurteilten. Im Zuge des ungarischen Volksaufstandes 1956 wurde Szügyi befreit. Seine Freilassung währte nicht lange. Nach dem Niederschlagen des Aufstandes wurde Szügyi abermals verhaftet und zu lebenslanger Haft verurteilt. 1957 wurde er aus unbekannten Gründen aus dieser entlassen.

Nach der Beschlagnahmung seines gesamten Privateigentums und ohne Rente, verdiente sich der einstige General seinen Lebensunterhalt als einfacher Hilfsarbeiter, indem er u. a. auch als Schubkarrenfahrer eingesetzt wurde. Am 23. November 1967 verstarb Szügyi nach schwerer Krankheit.

Auszeichnungen

Nationale Auszeichnungen
 Ungarischer Verdienstorden
 Kommandeurskreuz mit Stern am Kriegsband mit Schwertern
 Offizierskreuz mit Kriegsabzeichen und Schwertern
 Ritterkreuz
 Orden der Eisernen Krone III. Klasse mit Schwertern (zweifache Verleihung) (jedoch ohne eine Erhebung in den Adelstand, da er dem ungarischen Uradel angehörte)
 Österreichisches Militärverdienstkreuz III. Klasse mit Schwertern
 Signum Laudis
 Silberne Militärverdienstmedaille
 Bronzene Militärverdienstmedaille
 Österreichische Tapferkeitsmedaille
 Goldene Tapferkeitsmedaille
 Silberne Tapferkeitsmedaille II. und I. Klasse
 Karl-Truppenkreuz
 Verwundetenmedaille mit fünf Streifen (5malige Verwundung)
 Feuerkreuz für Frontkämpfer mit Schwertern
 Ungarische Weltkriegs-Erinnerungsmedaille mit Schwertern
 Erinnerungsmedaille an die Befreiung Siebenbürgens

Internationale Auszeichnungen
 Eisernes Kreuz (1914) II. und I. Klasse
 Österreichische Kriegserinnerungsmedaille
 Wiederholungsspangen zum Eisernen Kreuz (1939) II. und I. Klasse am 13. Dezember 1942 bzw. am 12. Februar 1943
 Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes am 12. Januar 1945

Literatur
 Attilla Ótott Kovács: Die ungarischen Inhaber des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes. Scherzers Militaer-Verlag 2006, ISBN 978-3-938845-02-8, S. 103–114.

Einzelnachweise

Militärperson (Königreich Ungarn, 1920–1946)
Person im Zweiten Weltkrieg (Ungarn)
Fallschirmjäger
Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes
Träger des Ordens der Eisernen Krone (III. Klasse)
Person des Faschismus
Träger des Österreichischen Militärverdienstkreuzes III. Klasse
Träger des Karl-Truppenkreuzes
Mitglied des Vitézi Rend
Ungar
Geboren 1896
Gestorben 1967
Mann

Zoltán Szügyi


لارس أولريش (: Lars Ulrich) هو عازف درمز وكاتب موسيقي وممثل دنماركي الأصل (;  ولد في 26 ديسمبر 1963. المؤسس الثاني لفرقة الهيفي ميتال ميتاليكا سنة 1981. ابن لاعب التنس توربن أولريش وحفيد لاعب التنس إينر أولريش، كما لعب التنس في شبابه وانتقل إلى لوس أنجلوس في سن 16 للتدريب. ومع ذلك، بدلاً من لعب التنس، بدأ أولريش في العزف على الطبول. بعد نشر إعلان في الريسيلكير (The Recycler)، قابل أولريش المغني وعازف الجيتار جيمس هيتفيلد وشكلا ميتاليكا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل يهودي ألماني
أمريكيون من أصل يهودي دنماركي
جامعو فنون أمريكيون
جامعو فنون دنماركيون
جامعو فنون في القرن 20
دنماركيون مغتربون في الولايات المتحدة
دنماركيون من أصل يهودي ألماني
دنماركيون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
طبالو هيفي ميتال دنماركيون
مواليد 1963
موسيقيون دنماركيون
ميتاليكا

لارس ألريك


Baffin 'in farklı anlamları:

 Baffin Adası, Kanada'ya bağlı ada
 Baffin Körfezi, deniz kolu
 William Baffin, İngiliz denizci

Baffin


İstiridye, yumuşakçalar (Mollusca) şubesinin yassı solungaçlılar sınıfından, ılıman ve sıcak denizlerde toplu halde yaşayan çift kabuklu bir hayvan.

Zemine yapışan kabuk çukur ve büyük, üstte kalan kabuk ise düz ve daha küçüktür. İstiridyenin kabukları, derisinin salgısıdır. Kabuğun üst yüzeyi sert ve pürüzlüdür.

İstiridyeler, midyeler gibi bulundukları yerde sabit kalırlar. Ayakları ve kafaları yoktur ve yer değiştiremezler. Kalpleri, sinir sistemleri ve kabukları arasında tek bir kabuk kapayıcı kasları vardır. Solungaç solunumu yaparlar. Kabukların aralanmasıyla sudaki oksijen solungaç tarafından soğurulur. Bu yolla sudaki bitkisel ve hayvansal planktonları da alarak beslenirler.

Çoğu hermafrodit olmakla beraber ayrı eşeyli olanları da vardır. Atlas Okyanusu ve Kuzey Amerika'nın Büyük Okyanus kıyılarında bol rastlanan Virginia istiridyelerinin bazı türleri beşinci aya kadar erkek olarak yaşar ve sonraki aylarda dişiye dönüşerek yumurtlamaya başlarlar. İstiridyeler gri bir toz biçiminde milyonlarca yumurta döker. Bu yumurtalar denizde döllenir. Döllenen yumurtalar birkaç gün içinde açılır ve içinden larvalar çıkar. Bu larvalar bir iki gün serbestçe yüzdükten sonra sert zeminlere yapışırarak tutunurlar ve hayatları boyunca bu noktada sabit kalırlar.

Birçok ülkede insanlar tarafından besin kaynağı olarak tüketilmesinin yanında, denizyıldızları, balıklar, ahtapotlar tarafından da tüketilmektedir. Yiyecek olarak tüketim, çamurlu zeminler ve kirli sular sebebiyle az sayıda istiridye hayatta kalabilmektedir. Besin ortamı zengin bölgelerde 50 yıl kadar yaşayabilenleri vardır.

İstiridyelerin içindeki inci bir servet kaynağıdır. Kabukları arasında kalan kum veya kurt gibi yabancı maddeleri sedef salgılarıyla örterek inci meydana getirirler. İnci 2-3 yılda meydana gelir. Basra Körfezinde Seylan Adaları, Bahreyn Adaları çevresinde ve Kaliforniya sahillerinde inci istiridyeleri avlanır. Hatta özel olarak inci tavlaları kurulur. Bir tek inci için bazen bin kadar inci istiridyesi açılır. Amerika'da istiridyelerin içlerinde inci olup olmadığı röntgen ile yoklanır. Boş olanlar tekrar denize atılır. Yüksek değerli siyah inciler Meksika Körfezinden çıkarılır. İstiridyecilik, istiridye tavlalarında yapılır. İstiridye üreticileri larvaların tutulması için temiz zeminler hazırlamak zorundadır. Çünkü çamurlu tabaka onların ölümüne sebep olur. Bu maksatla istiridye kabukları veya tuğlalar kullanılır. En iyi istiridyeler akıntılı sularda yetişir. Çünkü böyle sular temiz ve bol besin taşırlar. Lağımlı sularda bulunan istiridyeler veba ve tifo hastalıklarına sebep olabilir.

Familyası İstiridyegiller (Ostreidae)
Yaşadığı yerler Ilıman ve sıcak denizlerde sürüler halinde yaşar.
Özellikleri İki parçadan meydana gelen kabukları kalın ve katmerlidir. Parçalar eşit büyüklükte değildir. Sol kabuk çukur olup, bununla vücudunu zemine bağlar. Düz olan üst kavkı (kabuk) kapak vazifesi görmektedir.
Ömrü 10 yıldan fazladır.
Çeşitleri 100 türü bilinmektedir. Bunlardan yalnız Avrupa, Japon ve Amerikan istiridyeleri avcılar tarafından avlanır.
Avlanma yöntemleri Dreçlerle avlanır.

Kaynakça
 Rehber Ansiklopedisi

Ostreoida
Yenilebilir yumuşakçalar
Tütsüleme
Mississippi'nin sembolleri

İstiridye


Le football constitue l'un des sports les plus populaires du Panama, après le baseball. Géré par la Fédération du Panama de football, il comprend un championnat professionnel, avec la Liga Panameña de Fútbol, créée tardivement en 1988. Son niveau reste modeste et suscite peu d'attention, à la différence de l'équipe nationale. La violence y est particulièrement marquée avec une influence forte des gangs criminels, conduisant à des assassinats de joueurs de façon régulière, comme Amílcar Henríquez en 2017.

Le football panaméen évolue au sein de la CONCACAF, tant pour les compétitions internationales de club que les compétitions de sélection. À ce titre, l'équipe du Panama de football participe régulièrement à la Gold Cup, atteignant à deux reprises la finale (2005 et 2013) et s'est qualifiée pour la Coupe du monde de football à une reprise, en 2018. Ce n'est qu'à partir des années 1970 que sa sélection participe aux phases qualificatives de la Coupe du monde, attestant de la lente gestation du football panaméen. La plupart des joueurs locaux évoluent au pays ou dans des championnats américains, avec quelques exceptions comme Julio Dely Valdés, qui a joué pour le Paris Saint-Germain dans les années 1990.

Notes

Football au Panama

Football au Panama


في بيتنا رجل فيلم مصري، إنتاج 1961، بطولة عمر الشريف ورشدي أباظة وزبيدة ثروت وآخرين. كتب السيناريو إحسان عبد القدوس. الفيلم ضمن قائمة أفضل مئة فيلم في مئوية السينما المصرية.

قصة الفيلم
يحكي الفيلم عن المناضل المصري أبراهيم حمدي (عمر الشريف) قتل قريبه أثناء مظاهرة علي أيدي البوليس في الفترة ما قبل الثورة فيقرر الانتفام بقتل رئيس الوزراء الخائن الموالي للأنجليز ولكن يتم القبض عليه بعد قتل الوزير ويتم تعذيبه حتي يدخل أحد المستشفيات ولكنه يستغل فترة الأفطار في شهر رمضان ليقوم بالهرب لمنزل زميله الجامعي محي زاهر (حسن يوسف) الذي ليس له نشاط سياسي فيعيش في منزلهم فترة مع أبيه زاهر (حسين رياض) وتقع نوال (زبيدة ثروت ) أخت محي في حبه ولكنه يقرر السفر خارج مصر للهروب ولكنه بعدما علم بالقبض علي محي وأبن عمه عبد الحميد (رشدي أباظة) فيقرر تدمير معسكر للأنجليز بالعباسية ولكنه يقتل أثناء تفجير المعسكر ثم يخرج محي وعبد الحميد من السجن بعد أن يقرران مع نوال الانضمام للجماعة التي تقاوم الأنجليز مع زملاء أبراهيم حمدي

أبطاله
يضم الفيلم نخبة كبيرة جدا من الفنانين الكبار مثل:

روابط خارجية

مصادر

 صفحة الفيلم علي موقع السينما

أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام باللغة العربية
أفلام توفيق الدقن
أفلام حسن يوسف
أفلام حسين رياض
أفلام دراما إنتاج عقد 1960
أفلام رشدي أباظة
أفلام زهرة العلا
أفلام عمر الشريف
أفلام مبنية على روايات مصرية
أفلام محمد الدفراوي
أفلام مصرية إنتاج 1961
أفلام يوسف شعبان

في بيتنا رجل (فيلم)


වායුමය මූලද්‍රව්‍ය පරමාණුවක් එක් ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් ලබා ගෙන වායුමය ඒක සෘණ අයනයක් බවට පත් වීමේ දී සිදු වන ශක්ති විපර්යාසය ඉලෙක්ට්‍රෝන බන්ධුතාව නමින් හැඳින්වේ.

බොහෝ මූලද්‍රව්‍යවල පළමු වන ඉලෙක්ට්‍රෝන බන්ධුතාව ඍණ අගයක් ගනියි. එයට හේතුව එකතු වූ ඉලෙක්ට්‍රෝනය න්‍යෂ්ටික ආරෝපණය මගින් ආකර්ෂණය කිරීම යි. දෙ වන ඉලෙක්ට්‍රෝන බන්ධුතාව සැම විටම ධන අගයක් ගනියි. එයට හේතුව දැනටමත් ඍණ ආරෝපිත අයනයකට ඍණ ආරෝපිත ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් එකතු වී තිබීම යි.

ආවර්තයක් ඔස්සේ වමේ සිට දකුණට යාමේ දී න්‍යෂ්ටික ආරෝපණය වැඩි වන අතර පරමාණුක අරය අඩු වේ. එ බැවින් අයනීකරණය ශක්තිය වැඩි වේ. එම නිසා ආවර්තයක් ඔස්සේ වමේ සිට දකුණට යාමේ දී කැටායන සෑදීමේ ප්‍රවණතාව අඩු වන අතර ඔක්සිහාරකයක් ලෙස කි්‍රයා කිරීමේ හැකියාව ද අඩු වේ. එසේ ම ආවර්තයක් ඔස්සේ වමේ සිට දකුණට යාමේ දී ඇනායන සැදීමේ හැකියාව වැඩි වන අතර ඔක්සිකාරකයක් ලෙස කි්‍රයා කිරීමේ හැකියාව ද වැඩි වේ.

රසායන විද්‍යාව

ඉලෙක්ට්‍රෝන බන්ධුතාව


El suimanga asiático (Cinnyris asiaticus) es una especie de ave paseriforme de la familia Nectariniidae.

Descripción
Vive y se reproduce en el sur de Asia tropical desde el Golfo Pérsico al Asia Sur-Oriental . La hembra pone de uno a tres huevos en un nido colgado de un árbol.

Es de tamaño pequeño, mide sólo 10 cm de largo. Tiene un pico de tamaño mediano, delgado, que se curva y  termina tubular, adaptado para libar el néctar.

El macho adulto tiene un plumaje de color violeta brillante sobre todo la época de cría. En otra época, es de color amarillo grisáceo en la espalda, el pecho con una franja amarilla central hasta el estómago. La hembra es de color amarillo-gris por encima y amarillo por debajo.

Esta especie se encuentra en una amplia variedad de hábitats en los árboles, como los bosques y cultivos.

Referencias

Enlaces externos

asiaticus
Aves de Asia
Taxones descritos por John Latham
Animales descritos en 1790

Cinnyris asiaticus


Barbeville () is a commune in the Calvados department in the Normandy region of north-western France.

The inhabitants of the commune are known as Barbevillais or Barbevillaises.

Geography
Barbeville is located in the Drône valley some 4 km west of Bayeux. Access to the commune is by the D96 road from Bayeux which passes through the heart of the commune and the village and continues west to Rubercy. The D5 from Bayeux to Le Molay-Littry forms the southern border of the commune. The D169 from Vaucelles in the north passes south down the eastern side of the commune and continues to Ranchy. The Route nationale N13 passes through the eastern arm of the commune with the nearest exit being Exit  just north of the commune. The commune is entirely farmland.

The Drôme river forms the entire eastern border of the commune as it flows north to join the Aure south-west of Commes. The Ruisseau de Cottun flows from the west of the commune to join the Drome on the eastern border. The Ruisseau de Saint-Symphorien flows along the northern border towards the east, forming parts of the border and joining the Drome at the north-eastern tip of the commune.

History
Barbeville appears as Barbeville on the 1750 Cassini Map but unusually does not appear on the 1790 version.

Administration
List of Successive Mayors

Demography
In 2017 the commune had 178 inhabitants.

Sites and monuments

The commune has two structures which are registered as historical monuments:
A Chateau (18th century)
The Church of Saint-Martin (13th century) The Church contains an Organ (19th century) that is registered as an historical object.

Other sites of interest
The Barbeville Stud was created at the end of the 19th century by Count Foy. It is a centre for the breeding of yearlings. The Barbeville prize was contested in a race for the first time at Longchamp in 1889 and it still exists.
The Chateau of Monts (19th century)
The Cambray Manor was built by Népomucène Lemercier at the end of the 18th century.

Notable people linked to the commune

Henri Gérard (1818-1903), MP for Calvados from 1881 to 1902, was mayor of Barbeville.

See also
Communes of the Calvados department

References

Communes of Calvados (department)

Barbeville


O golpe de Estado na Venezuela em 1945, também conhecido como Revolução de Outubro foi um golpe cívico-militar na Venezuela ocorrido em 18 de outubro de 1945, que derrubou o governo de Isaías Medina Angarita por uma coalizão das Forças Armadas e do partido Ação Democrática, que levou Rómulo Betancourt a presidência.

1945
1945 na Venezuela

Golpe de Estado na Venezuela em 1945


Yer çekimi Potansiyel Enerjisi, bir kütlenin kütleçekimi alanında bulunduğu yerden dolayı sahip olduğu enerjidir. Cisimlerin hareket halinde olmadıkları durumlarda sahip oldukları enerjiye potansiyel enerji denir. Bir cisim yerden daha yüksek bir noktaya kaldırıldığında yer çekimine karşı bir iş yapar. Yapılan bu iş cisimde enerji olarak depolanır ve cismin iş yapabilecek duruma gelmesine neden olur. Potansiyel enerjinin simgesi Ep ve birimi jouledir.

Dünya yüzeyi

Dünya yüzeyinde yerçekimi ivmesi yukarı kaldırılan eşyalar için değişmiyormuş gibi hesaplanabilir.

W Ağırlık, m kütle, g yer çekim ivmesi (9.8m/sn2), h yükseklik ise:

 olur.

Genel olarak

Newton'un evrensel çekim kanununa göre  ile:
 geçerlidir.
Potansiyel enerjinin  da matematiksel olarak tanımlanmaması nedeniyle (bknz: sıfıra bölme) sebebiyle potansiyel enerji sonsuzluktan cismin bulundugu noktaya kadar tanımlanır.

Ayrıca bakınız
 Yer çekimi
 Newton'un evrensel çekim kanunu
 Potansiyel enerji

Enerji biçimleri
Kütleçekimi
Korunum yasaları
Genel görelilikte tensörler
Potansiyeller

Yerçekimi potansiyel enerjisi


Lampasse () são listras de calças que adornam os uniformes de gala de muitas forças armadas, polícia, bombeiros e outros serviços públicos uniformizados. Nos países de língua alemã, como oficiais qualificados do estado-maior geral, seu uniforme apresentava esses distintivos lampasses de largura dupla.

Alemanha
As lampasses dos oficiais qualificados do Estado-Maior até o coronel eram em carmim. No entanto, os uniformes gerais apresentavam lampasses na cor do corpo (), por exemplo Força Aérea em Skyblue.

Para os oficiais generais da Bundeswehr alemã, a tradição de usar lampasses foi abandonada em 1956. No entanto, oficiais generais do Exército Popular Nacional, Volkspolizei e Stasi, bem como oficiais de bandeira da Volksmarine usavam lampasses de largura dupla em calças uniformes na cor apropriada do corpo até 1990.

 Veja também

Na Alemanha, hoje, os oficiais-generais da polícia federal alemã(Bundespolizei)usam Lampasses de largura dupla em verde escuro.

Lampasses hoje
As lampasses são usadas ainda hoje em um grande número de forças armadas nacionais em uniforme de gala, uniforme de gala ou uniforme de serviço de oficiais generais. Os lampasses dourados da Cavalaria dos EUA também são bem conhecidos.

Veja também

 Waffenfarbe
 Faixa de sangue

Referências

Uniformes

Lampasse


Xavier Degans es un artista pintor, escultor, litógrafo y mosaiquista francés, nacido el  en Dunkerque. Su obra está marcada por la influencia surrealista de Salvador Dalí.

Datos biográficos

Entró a los 16 años en el taller de Roger Chapelain-Midy en la Escuela de Bellas Artes de París donde obtuvo la medalla de oro de la villa de París.

En 1967, conoció a Salvador Dali que le llevó durante un tiempo a España. En 1977, obtuvo el premio Leonardo da Vinci.

Una calle lleva su nombre en Cappelle-la-Grande (Nord).

Obras

Entre las mejores y más conocidas obras de Xavier Degans se incluyen las siguientes:
 Le roc Symboliste , óleo sobre lienzo 46x55 cm , vendido en 1991 en la Falkkoo

Notas y referencias

Enlaces externos

Escultores de Francia del siglo XX
Escultores de Francia del siglo XXI
Escultores de Norte
Grabadores de Francia del siglo XX
Pintores de Francia del siglo XX
Mosaiquistas
Escultores de Francia en España
Pintores del Surrealismo
Alumnado de la École nationale supérieure des beaux-arts
Nacidos en Dunkerque

Xavier Degans


مبادرة بيروت للسلام هي مبادرة اقترحها العاهل السعودي الملك عبد الله بن عبد العزيز، والذي كان ولياً للعهد آنذاك، خلال مؤتمر قمة جامعة الدول العربية التي انعقدت في بيروت في مارس 2002، تدعو المبادرة لتطبيع العلاقات مع إسرائيل مقابل الانسحاب الإسرائيلي الكامل من الأراضي العربية التي احتلتها منذ حرب الخامس من يونيو/حزيران من عام 1967، وقد حظيت بإجماع عربي خلال القمة.

النص الحرفي
منقول من موقع جامعة الدول العربية:

إن مجلس جامعة الدول العربية على مستوى القمة المنعقد في دورته العادية الرابعة عشرة:

 إذ يؤكد ما أقره مؤتمر القمة العربي غير العادي في القاهرة في يونيو 1996 من أن السلام العادل والشامل خيار استراتيجي للدول العربية يتحقق في ظل الشرعية الدولية، ويستوجب التزاما مقابلا تؤكده إسرائيل في هذا الصدد.
 وبعد أن استمع إلى كلمة الأمير عبدالله بن عبد العزيز، ولي عهد المملكة العربية السعودية، التي أعلن من خلالها مبادرته داعيا إلى انسحاب إسرائيل الكامل من جميع الأراضي العربية المحتلة منذ 1967، تنفيذا لقراري مجلس الأمن (242 و 338) والذين عززتهما قرارات مؤتمر مدريد عام 1991 ومبدأ الأرض مقابل السلام، وإلى قبولها قيام دولة فلسطينية مستقلة وذات سيادة وعاصمتها القدس الشرقية، وذلك مقابل قيام الدول العربية بإنشاء علاقات طبيعية في إطار سلام شامل مع إسرائيل.

وانطلاقا من اقتناع الدول العربية بأن الحل العسكري للنزاع لم يحقق السلام أو الأمن لأي من الأطراف:

1 - يطلب المجلس من إسرائيل إعادة النظر في سياساتها، وأن تجنح للسلم معلنة أن السلام العادل هو خيارها الاستراتيجي أيضا.

2 - كما يطالبها بالقيام بما يلي:

أ - الانسحاب الكامل من الأراضي العربية المحتلة بما في ذلك الجولان السوري وحتى خط الرابع من يونيو/حزيران 1967، والأراضي التي مازالت محتلة في جنوب لبنان.

ب- التوصل إلى حل عادل لمشكلة اللاجئين الفلسطينيين يتفق عليه وفقا لقرار الجمعية العامة للأمم المتحدة رقم 194.

ج- قبول قيام دولة فلسطينية مستقلة ذات سيادة على الأراضي الفلسطينية المحتلة منذ الرابع من يونيو/حزيران 1967 في الضفة الغربية وقطاع غزة وتكون عاصمتها القدس الشرقية.

3- عندئذ تقوم الدول العربية بما يلي:

أ - اعتبار النزاع العربي الإسرائيلي منتهيا، والدخول في اتفاقية سلام بينها وبين إسرائيل مع تحقيق الأمن لجميع دول المنطقة.

ب- إنشاء علاقات طبيعية مع إسرائيل في إطار هذا السلام الشامل.

4- ضمان رفض كل أشكال التوطين الفلسطيني الذي يتنافى والوضع الخاص في البلدان العربية المضيفة.

5- يدعو المجلس حكومة إسرائيل والإسرائيليين جميعا إلى قبول هذه المبادرة المبينة أعلاه حماية لفرص السلام وحقنا للدماء، بما يمكن الدول العربية وإسرائيل من العيش في سلام جنبا إلى جنب، ويوفر للأجيال القادمة مستقبلا آمنا يسوده الرخاء والاستقرار.

6- يدعو المجلس المجتمع الدولي بكل دوله ومنظماته إلى دعم هذه المبادرة.

7- يطلب المجلس من رئاسته تشكيل لجنة خاصة من عدد من الدول الأعضاء المعنية والأمين العام لإجراء الاتصالات اللازمة بهذه المبادرة، والعمل على تأكيد دعمها على كافة المستويات وفي مقدمتها الأمم المتحدة ومجلس الأمن والولايات المتحدة والاتحاد الروسي والدول الإسلامية والاتحاد الأوروبي.

مراجع

 أولمرت يعلن استعداده لقبول المبادرة السعودية للسلام

الصراع العربي الإسرائيلي

مبادرة بيروت للسلام


අමිල කරුණානායක (ඉංග්‍රීසි: Amila Karunanayake) (උපත 1982 ජූලි 26) යනු ශ්‍රී ලාංකීය සිනමා රංගන ශිල්පියෙකු වේ. රංගනය ආරම්භ කිරීමට පෙර ඔහු මෝස්‌තර නිරූපණ ශිල්පියෙකු ලෙසද මෝස්‌තර නිර්මාණ ශිල්පියෙකු ලෙසද නම් දැරූ අතර 2021 වසරේ කබඩි සිනමා නිර්මාණය තුළින් ඔහු ප්‍රේක්ෂක හිත් දිනාගත් රංගන ශිල්පියෙකු විය.

මුල් අවධිය
කළුතරදී උපත ලත් කරුණානායක, සිය අධ්‍යාපන කටයුතු කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයෙන් හදාරණ ලදී.

පාසැල් කාලයේදී දක්ෂ මළල ක්‍රීඩකයෙකු වූ අමිල දුර පැනීම සදහා සමස්ථ ලංකා වාර්තාවවටද හිමිකම් කීවේය .

ජයග්‍රහණයන්
 2007 වසරේ මෑන් ඔෆ් ශ්‍රී ලංකා.
 2007 මිස්ටර් ඉන්ටර්නැෂනල් තරඟය සඳහා වූ මිස්ටර් ශ්‍රී ලංකා තරඟයේ ජයග්‍රාහකයා.
2011 මෑන්හන්ට් ඉන්ටර්නැෂනල් තරඟය සඳහා ශ්‍රී ලංකා නියෝජනය.
2019 වසරේ දෙරණ සිනමා සම්මාන උළලේ පෝරිසාදයා චිත්‍රපටය වෙනුවෙන් හොදම දුෂ්ටයා සදහා නිර්දේශිත නාමය

ආශ්‍රිත

 අමිල කරුණානායකගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 A-Detail

 කොටි ත්‍රස්‌ත්‍රයන්ගේ කෲරත්වය පෙන්වන 'රූපාන්තරණ' ජාත්‍යන්තරයට ගෙනයා හැකි නම්......- නාලක විතානගේ

 ENVOY SILVER CLUB PREMIUM PACK

 Launching "Silver Club", Hurry! first 100 Pre-Orders get their initials imprinted on shirt cuff

1983 උපත්
චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
චිත්‍රපටි නළුවන්

අමිල කරුණානායක


فالساماتا (Βαλσαμάτα) هي مدينة في كيفالينيا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 903 نسمة.

المراجع

مدن اليونان
أماكن مأهولة في كيفالونيا

فالساماتا