Geek.hr je internetska stranica i portal namijenjen ponajviše korisnicima koji prate zbivanja u svijetu tehnologije (računala, mobitela, aplikacija, gadgeta i sl.). Stranica je osnovana 2010. godine od strane tvrtke Filip Media d.o.o., a uz sadržaj o tehnologiji svojim korisnicima nudi i razne druge teme kao što su vijesti iz znanosti, igračke industrije, pojmovnik te forum i chat gdje korisnici stranice mogu komunicirati međusobno i družiti se putem tih platformi.

Kategorije

Mobiteli
Kategorija mobiteli namijenjena je ponajviše ljubiteljima pametnih telefona, a uz svakodnevne vijesti o razvoju mobilne telefonije, korisnicima nudi recenzije popularnih aktualnih uređaja i trenutno najistaknutije akcije. Uz to, čitateljima je na raspolaganju i potkategorija "tutoriali" koja pruža razne trikove i uputstva kako iskoristiti puni potencijal mobilnog uređaja i koje trikove vrijedi isprobati.

Znanost
Kategorija znanost bazira se ponajviše na vijestima i novitetima iz svijeta medicine, kemije, fizike, biologije te prenosi čitateljima rezultate raznih aktualnih istraživanja. Također, pod ovom kategorijom mogu se pronaći i članci koji govore o zbivanjima na planetu Zemlji, ali i u svemiru, kao i tehnologiji i tehnološkim postignućima.

Web & IT
Web & IT ponajviše želi svojim čitateljima pobliže prikazati prednosti i mane softvera i hardvera te pružiti što je više moguće novosti i savjeta o istima. U ovoj kategoriji moguće je pronaći mnoštvo tutorijala i recenzija raznih hardverskih uređaja i aplikacija.

Hi-Tech
Hi-Tech je kategorija koja obuhvaća nešto širi opseg kada je riječ o tehnologiji, a bazira se na četiri potkategorije.

Future
Future je potkategorija koja se bavi svojevrsnim pogledom u budućnost, odnosno korisnicima pruža uvid u mogućnosti i tehnologiju kakva bi mogla postojati u bližoj ili daljnjoj budućnosti. Osim toga, predstavljena je tehnologija koja je malo poznata u domaćim društvenim krugovima.

Crypto
Crypto donosi svakodnevne vijesti iz svijeta kriptovaluta. Budući da je upravo taj svijet uvelike napredovao i nastavlja uzlaznom putanjom, broj novih kriptovaluta raste vrlo brzo i samim porastom broja kriptovaluta razvijaju se i nove tehnologije kojima se iste mogu "rudariti", odnosno prikupljati. Također, važna stavka kod korištenja i skupljanja, odnosno kupovanja i prodavanja kriptovaluta jest svakodnevno pratiti kretanje vrijednosti svake od njih te se stoga javlja potreba za redovnim održavanjem potkategorije Crypto.

Gadget
Gadget čitateljima predstavlja nove uređaje čiji je primarni zadatak da, svaki na svoj način, poboljša kvalitetu življenja korisnicima i olakša neke od svakodnevnih zadataka.

Automoto
Automoto je potkategorija namijenjena isključivo ljubiteljima automobila i motocikala te također raznih novih i inovativnih prijevoznih sredstava i uređaja koji poboljšavaju iskustvo vožnje i transporta. Uz to, donosi svakodnevne vijesti koje se tiču te tematike kao i razne akcije te recenzije starih i novih proizvoda.

Sci-Fi
Za osobe koje uživaju u znanstvenoj fantastici namijenjena je kategorija Sci-Fi. Naglasak u ovoj kategoriji prvenstveno je na predstavljanju i recenzijama raznih filmova i serija koji spadaju upravo u žanr znanstvene fantastike. Uz filmove i serije, korisnici mogu pronaći recenzije i za razne knjige ili stripove, ali i poneku vijest ili zanimljivost nevezanu filmski ili književni svijet.

Gaming
Budući da je Geek primarno namijenjen svim zaljubljenicima u tehnologiju, Gaming je među popularnijim temama na stranici. Naravno, ova kategorija donosi svakodnevne vijesti iz svijeta računalnih igrica te igrica za razne konzole, kao i recenzije istih. Uz to, čitateljima se predstavljaju planovi za nove igrice koje bi se tek trebale pojaviti na tržištu, datumi izlaska određenih naslova i trenutna stanja u razvoju raznih "gaming" projekata. Uz spomenute igrice za računala i konzole, poprilično je velik naglasak i na igricama za pametne telefone budući da je njihov razvoj u velikom porastu.

E-kako
Glavna zadaća ove kategorije jest čitateljima pružiti pojmovnik za neke od tehničkih pojmova i izraza s kojima su se možda dosad susretali, ali nisu bili sigurni što neki od njih znače. Također, jedan odjeljak kategorije posvećen je i samom hrvatskom pravopisu te su opisane neke od najčešćih grešaka u pisanju i njihove točne varijante.

Jackpot
Jackpot je kategorija posvećena čitateljima koji vole razvijati razne strategije za klađenje, kasino igre ili igre na sreću. Donosi savjete za kladionicu i kasina te predstavlja neke od aktualnih ponuda i bonusa određenih stranica za klađenje. Također, ovdje se mogu pronaći i recenzije nekih od najpoznatijih stranica za klađenje i upute kako se registrirati i koristiti ih.

Forum
Forum je namijenjen prvenstveno web developerima, webmasterima, digitalnim i SEO stručnjacima, te svima ostalima koji žele međusobno izmjenjivati mišljenja na razne stručne teme. Teme se mogu ticati i pojedinih članaka ili objava na samoj stranici, a mogu biti i iz svakodnevnog života te nevezane uz samu stranicu. Forum je nastao spajanjem legendarnog Webmajstori.net foruma s portalom GeeK.hr

Chat
Chat je također posvećen i osmišljen kako bi se korisnici stranice mogli međusobno družiti preko jedinstvene internetske platforme, ali je poprilično dinamičniji od foruma jer korisnicima pruža puno više mogućnosti od kojih je najistaknutija mogućnost upoznavanja drugih ljudi i privatnog pisanja s jednom osobom. Chat koji se koristi na stranici naziva se "Mobchat" i trenutno je najveća chat platforma u Hrvatskoj po broju aktivnih korisnika.

Izvori

Vanjske poveznice

Mrežna mjesta

 Službena Facebook stranica Geek.hr

 Službeni Twitter račun Geek.hr

 Službeni Instagram račun Geek.hr

 Službeni YouTube kanal Geek.hr

Internet u Hrvatskoj

Geek (Internet stranica)


نظام إدارة مبنى   معروف أيضا ب (نظام أتمتة المبانى) هو حاسوب يقوّم نظام مراقبة مُثبت في المباني التي تسيطر على وتراقب معدات المبنى الميكانيكية والكهربائية مثل التهوية والإضاءة وأنظمة الطاقة وأنظمة الحريق و أنظمة الحماية. نظام إدارة المبانى يتكون من برمجيات (software) وأجهزة (hardware)؛ البرمجيات عادة ما يتم تكوينها بطريقة هرمية ويمكن أن تكون ملكية تستخدم بروتوكولات مثل سي باص (C-bus) و بروفى باص (Profibus) وهلم جرا، في الآونة الأخيرة، ينتج باعة جُدد أنظمة (BMSs) تعمل على دمج استخدام بروتوكولات الشبكة (الإنترنت) ومعايير مفتوحة مثل DeviceNet وSOAP وXML وBACnet وLonWorks وModbus.

الخصائص
 أنظمة إدارة المبانى شائعة التنفيذ في المشاريع الضخمة المتضمنة أنظمة كهربائية وميكانيكية و HVAC. وظيفتها الأساسية هي إدارة البيئة داخل المبنى وربما التحكم في درجة الحرارة ومستويات غاز ثاني أكسيد الكربون والرطوبة داخل المبنى. باعتبارها وظيفة أساسية في معظم أنظمة إدارة المباني، هي تسيطر علي التدفئة والتبريد وتدير الأنظمة التي توزع هذا الهواء في جميع أنحاء المبنى (على سبيل المثال عن طريق مشجعين التشغيل أو فتح / إغلاق الصمامات) ومن ثم تسيطر محلياً على مزيج من التسخين والتبريد لتحقيق درجة حرارة الغرفة المطلوبة. الوظيفة الثانوية في بعض الأحيان هي لرصد مستوى ثاني أكسيد الكربون (CO2) المتولد من الإنسان، خلط في الهواء الخارجي مع هواء النفايات لزيادة كمية الأكسجين في الوقت نفسه تقليل الحرارة / تبريد الخسائر.

أنظمة إدارة المباني (BMS) عاده تمثل 40٪ من استخدام طاقة مبنى، وإذا تم إضافة الإضاءة، هذا الرقم سيكون قرابة 70٪. أنظمة إدارة المباني (BMS) هي عنصر حاسم لإدارة الطلب على الطاقة.

فضلاً عن السيطرة على البيئة الداخلية للمبنى، أنظمة إدارة المباني أحياناً مرتبطه للوصول إلى التحكم (البوابات والوصول إلى السيطرة على الأبواب هو الذي يسمح بالدخول والخروج إلى المبنى) أو أنظمة الحماية الأخرى مثل الدوائر التليفزيونية المُغلقة (CCTV) وأجهزة كشف الحركة. أنظمة إنذار الحريق والمصاعد هي أيضاً ترتبط أحيانا بنظام إدارة المباني، على سبيل المثال، إذا تم الكشف عن حريق، فبإمكان النظام أن يغلق الصمامات في نظام التهوية لمنع انتشار الدخان ويرسل جميع المصاعد إلى الطابق الأرضي ويوقفهم لمنع الناس من استخدامهم في حال حدوث حريق.

أنظمة إدارة المبانى عادة ما يتم تسليمها كنظم وخدمات كامله متكاملة من خلال شركات مثل سيمنز وهانيويل وجونسون كونترولز وتريندكونترولز و تى ئا سى (TAC) وترين وغيرها. شركات الخدمات المستقلة تستخدم حلول من شركات مثل روكويل اوتوميشن وكى ام بى سيستيمس (KMB) وبى بى بى إينرجيس ودلتا ودايستيش وسيركون وكى ام سي كونترولز (KMC). جديد، حلول أكثر مرونة تربط أنظمة إدارة المباني وإدارة مشاريع البرمجيات تشمل أس ئا بى (SAP) وأوبن فيو وأرتشيباص وماكسيمو وشركات أخرى أصغر بما في ذلك أوجستا سيستيمس وجريد لوجيكس ونيتورك هاربور ونورث بيلدينج تكنولوجيس لتد وتريديام.

بعض من الأنظمة الأحدث تتيح السيطرة على محطة مثل الغلايات ووحدات معالجة الهواء وأبراج التبريد کى تکون مُراقبه عن طريق واجهة رسومية بسيطة في متصفح الويب.

نبذه تاريخيه
أنظمة إدارة مبنى لطالما وظُفت المباني التجارية، كان هذا من خلال عمل القوى العاملة الفحم في غلايات الفحم أو فتح صمامات أنابيب المياه يدويا مع استخدام مقبض وذلك لتمكين تدفق المياه المسخنه من خلال دائرة المبرد. ومع ذلك، «نظام إدارة المباني» كتعبير، هو جديد نسبياً (ال 20 عاماً الماضية أو نحو ذلك)؛ في الحقيقة التعبير قد وجد فقط منذ المقدمة الخاصة بالأجهزة الإلكترونية المعقدة القادرة على الاحتفاظ بالبيانات لأغراض إدارة الخدمات مثل الطاقة والإضاءة والتدفئة وهلم جرا.

قبل أنظمة إدارة المبانى الحديثة، مختلف النظم الكهروميكانيكية كانت قيد الاستخدام لمراقبة المباني. العديد من مكاتب إدارة المرافق كان بها لوحات تتكون من مفاتيح التشغيل، الأضواء توضح حالات عمل مختلفة، وتتيح لعاملي الصيانة بالمبنى التدخل إذا حدث خلل لأى شيء، بعض من هذه الأنظمة تشمل أيضا «الإنذار المسموع».

انظر أيضاً
 سكادا (SCADA)

مراجع

وصلات خارجية
 ما بي ئا أس / دي دى سي هل للتسهيلات
 قاموس مصطلحات (إنجليزي / ألماني)
 الموارد اللازمة لأنظمة إدارة المباني
 معلومات نظام إدارة مبنى
 نظام إدارة مبنى في بونى

أتمتة المباني
تدفئة وتكييف
شبكات الحاسوب

نظام إدارة المباني


Shinya Mitsuoka (født 22. april 1976) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama Flügels, Kyoto Purple Sanga og Vegalta Sendai.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shinya Mitsuoka


Filme sovietice din: 1963 — 1964 — 1965

Aceasta este o listă de filme produse în Uniunea Sovietică în 1964.

Referințe și note

Legături externe
 Filme sovietice din 1964 la Internet Movie Database

1964
Sovietică, Uniunea
Filme

Listă de filme sovietice din 1964


البَلِّين أو أمشاط أو (نقحرة: بالين) هو نظام لتصفية الغذاء داخل أفواه الحيتان البلينية، ويعمل هذا النظام عندما يفتح الحوت فمه تحت الماء ويقوم بإدخال الماء فيه، وعندما يدفع الحوت الماء إلى الخارج تبقى بعض الحيوانات مثل الإيفوزيات عالقة داخل فمه مكونة مصدراً غذائياً للحوت.

يشبه البَلِّين الفرشاة في الشكل، وهو يتكون من الكيراتين الذي يوجد أيضاً في أظافر الإنسان وشعره. بعض الحيتان، مثل الحوت مقوس الرأس، يمتلك بَلِّيناً أطول من غيره، وهناك بعض الحيتان، مثل الحوت الرمادي، تستخدم جانباً واحداً فقط من البَلِّين الخاص بها. تترتب شعيرات البَلِّين في صفائح عبر الفك العلوي للحوت، وغالباً ما يسمى البَلِّين عظمة الحوت، إلا أن هذا الاسم يمكن أن يشير إلى العظام الطبيعية للحيتان، والتي عادةً ما يستخدمها البشر لأغراض مختلفة، فهي تستخدم بديلاً أقل ثمناً عن العاج في النحت وصناعة التحف.

أصل اللفظ
كلمة بَلِّين مستمدة من الكلمة اللاتينية «bālaena» القريبة من الكلمة اليونانية «phalaina»، وكلا الكلمتين تعنيان «الحوت».

مراجع

تشريح الحيتانيات
حيتان بالينية

بالين


تحدي بلا حدود بالكورية (무한도전) بالهنجا (無限挑戰) هو برنامج تلفزيوني كوميدي كوري أنتجته قناة MBC الكورية اعتبارا من June و July 2009 , أنه يضل لديه أكبر علامة تجارية موعدها بين 13.8 بالمئة و 19.7 بالمئة لمشاهدين التلفزيون الكوري «تحدي بلا حدود» في الساعة 6:40 مساءً كل يوم سبت وهذا يجعله من أعلى برنامج تلفزيوني على العرض في السبت مساءً وهذا أيضا يجعله أكثر مشاهده غير-الدراما في كوريا الجنوبية كل أسبوع (باستثناء الأحداث الرياضية الخاصة، منذ نوفمبر 2006 باستثناء لجونوري 2009) وانه قد احتفظ بنفس الوقت المقرر، منذ أول عرض في 2005 . عند 2009 , انه يستغرق تقريبا 70 دقيقه، باستثناء 10 دقائق من الإعلان . الحلقات أيضا في كثير من الأحيان يعيدون البث على العديد من القنوات الكورية.

روابط خارجية

مراجع

انظر أيضا
 رنينق مان

تحدي بلا حدود
برامج تلفزيونية باللغة الكورية
برامج تلفزيونية من هيئة بث منهوا
مسلسلات تلفزيونية كورية
مسلسلات تلفزيونية كورية جنوبية انتهت في 2018
مسلسلات تلفزيونية كورية جنوبية بدأ عرضها في 2005
مسلسلات تلفزيونية كورية جنوبية في عقد 2000

تحدي بلا حدود


Wibling steht für:

 Joachim Wibling (1661–1739), schwedischer Finanzbeamter und Regierungsrat in Schwedisch-Pommern

 Wibling (Gemeinde Wernstein), Ortschaft von Wernstein am Inn, Bezirk Schärding, Oberösterreich

Wibling


Ion-Tudor Berza [n. 1944) este un geolog român, membru corespondent al Academiei Române din 2016.

Legături externe

 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – B

Nașteri în 1944
Geologi români
Membri corespondenți ai Academiei Române

Ion-Tudor Berza


Carolyn Leckie (born 5 March 1965) is a Scottish politician.  She was a member of the Scottish Socialist Party (SSP), and held a number of senior positions in the party, but has since left the SSP.  From 2003 to 2007 she was a Member of the Scottish Parliament (MSP) for the Central Scotland region, having been elected on the SSP list.

Biography
Leckie was born on 5 March 1965 and grew up in Glasgow, the daughter of a shipyard worker. She now lives in East Kilbride. Before she became an MSP she was a midwife and a local union leader who represented thousands of hospital workers in Glasgow.

Campaigning
Just before election to Holyrood, she led several victorious strikes against low pay - the most recent involving 300 ancillary workers against the French multinational, Sodexho. As an MSP she was a strong supporter of the Nursery Nurses campaigning for higher pay. On 20 May 2004, after attempting to raise a point of order about the strike at a time that the Presiding Officer determined was inappropriate, she was told to leave the chamber. She was active within the parliament campaigning for an end to the cuts and closures in hospital services across Scotland.

On 20 January 2005, she was jailed for seven days for non-payment of a fine, arising from a protest outside Faslane nuclear base. The Nursing and Midwifery Council did not consider it an impediment to her registration as a Midwife. In January 2007, she was arrested but not charged for taking part in an anti-nuclear demonstration at Faslane as part of the Faslane 365 campaign.

In April 2014, Leckie led a campaign against plans to demolish the Red Road Flats during the 2014 Commonwealth Games opening ceremony.

Other information
Leckie was co-chair of the Scottish Socialist Party for several years. She stood down at the March 2006 annual conference, stating that it was time to hand the post over to a lay member of the party, but she was easily elected as an ordinary member of its executive committee.

She was one of several members who gave evidence in the Sheridan v News International defamation action, and the subsequent criminal trial HM Advocate v Sheridan and Sheridan. Former SSP leader Tommy Sheridan was found guilty of perjury and sentenced to three years in prison.

At the SSP conference in 2008, Leckie declined nomination for any national posts within the party, but remained an activist within the party, particularly within the Socialist Women's Network. She drifted away from the party and stopped paying subscriptions without it being noticed.

Leckie is a founder member of Women for Independence campaign for Scottish independence.

Leckie worked for a Women's Aid group from 2007 to 2014. She completed an LLB at the University of Strathclyde in 2014, continuing to work throughout. She has since gained a Diploma in Professional Legal Practice from the University of Dundee and is pursuing a law career. She has stated that she will not stand for election again.

References

External links

 Record in the Scottish Parliament at TheyWorkForYou

1965 births
Living people
Alumni of the University of Dundee
Industrial Workers of the World members
Scottish midwives
Scottish Socialist Party MSPs
Female members of the Scottish Parliament
Members of the Scottish Parliament 2003–2007
People from East Kilbride
Scottish women lawyers
Scottish nurses
Alumni of the University of Strathclyde
Politicians from Glasgow

Carolyn Leckie


Les Schtroumpfs et la Tempête blanche est le trente-neuvième album, et la cent-troisième histoire, de la série de bande dessinée Les Schtroumpfs originellement créée par Peyo. Publié en  aux éditions Le Lombard, l'album est scénarisé par Alain Jost et Thierry Culliford et illustré par Alain Maury.

Résumé
C'est l'hiver et la neige recouvre le pays des Schtroumpfs.

Trois d'entre eux, le Schtroumpf à lunettes, le Schtroumpf farceur et le Schtroumpf bricoleur s'éloignent du village pour essayer la luge améliorée qu'a créée ce dernier. Ils sont surpris par une tempête de neige et doivent chercher un abri dans la hutte d'un vieux sourcier grincheux. Celui-ci, au départ méfiant, finit par les adopter, après qu'ils l'aient guéri de sa toux. Au village, la neige a rendu la circulation impossible, aussi les Schtroumpfs s'organisent-ils et déneigent du mieux qu'ils peuvent. Cependant, une nouvelle tempête de neige approche ; aussi, le Grand Schtroumpf ordonne-t-il à tous les Schtroumpfs de se réfugier dans la grande tour de pierre qui se situe au bord du village. C'est là que, le gros de la bourrasque passé, les rejoignent le sourcier et les trois Schtroumpfs restants.

Le sourcier aide à déneiger le village ; en guise de remerciement, le Grand Schtroumpf lui offre une baguette de sourcier améliorée. Grâce à elle, il parvient à trouver une source près de son village d'origine, ce qui lui permet d'être de nouveau accepté par les villageois.

Personnages
 Le Schtroumpf à lunettes
 Le Schtroumpf farceur
 Le Schtroumpf bricoleur
 Le Grand Schtroumpf
 Le vieux sourcier Gaspard
 La Schtroumpfette
 Le Schtroumpf poète
 Le Schtroumpf costaud
 Le Schtroumpf mineur
 Le Schtroumpf musicien
 Le Schtroumpf cuisinier
 Le Schtroumpf peintre
 Le Bébé Schtroumpf

Réception
L'album a obtenu une note moyenne de 4,7 sur 5 sur le site du vendeur en ligne Amazon, basée sur les avis de .

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

 .
 .

Album des Schtroumpfs
Album de bande dessinée sorti en 2021

Les Schtroumpfs et la Tempête blanche


Gara Iacobeni este o stație de cale ferată care deservește comuna Iacobeni, județul Suceava, România.

Note

Iacobeni

Gara Iacobeni


නියුට්‍රෝන තරුවක් යනු අභිපාතය වීමට පෙර සූර්ය ස්කන්ධ 10 - 29 අතර වූ විශාල තාරකාවක අභිපාතය වූ හරය යි. ක්වාර්ක් තරු සහ ස්ට්‍රේන්ජ් තරු හැරුණු විට ඇති කුඩාම හා ඝනත්වය වැඩිම තරු මේවා වේ. නියුට්‍රෝන තරුවක අරය කි.මී. 10ක් (සැතපුම් 6.2ක්) පමණ වන අතර සූර්ය ස්කන්ධ 1.4 - 2.16 බරකින් එය සමන්විත වේ. එය විශාල තරුවක සුපර්නෝවා පිපුරුමකින්, හා එහි ගුරුත්ව අභිපාතය නිසා ඇති වේ. මෙම ගුරුත්ව බිඳවැටීමෙන් මෙහි හරය සුදු වාමනයෙකුගේ ඝනත්වයටත් එහා යමින් පරමාණුක න්‍යෂ්ටියක ඝනත්වයට සම්පීඩනය කරයි.

මෙය සෑදුනායින් පසු මෙය තවදුරටත් සක්‍රීය ලෙස තාපය පිට නොකරන අතර ටික කලකට පසු සීතල වී යයි. කෙසේවෙතත් මෙය තවදුරටත් ඝට්ටනයෙන් හෝ අධිවර්ධනය විය හැකි යි. මේවායේ අනුරූප බොහෝමයක මේවා සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ නියුට්‍රෝනවලින් සෑදී ඇත (මුළු විද්‍යුත් ආරෝපනයක් නැති ප්‍රෝටෝනවලට වඩා ඉතා ස්වල්ප වශයෙන්  තරමක් විශාල අනු පරමාණුක අංශු). සාමාන්‍ය පදාර්ථයේ ඇති ඉලෙක්ට්‍රෝන හා ප්‍රෝටෝන නියුට්‍රෝන තරුවක ඇති ස්වාභාවය නිසා එකතු වී නියුට්‍රෝන සාදයි. පෝලීගේ බහිෂ්කරණ න්‍යායට අනුව නියුට්‍රෝන තරු නියුට්‍රෝන පිරිහීමේ පීඩනය නිසා තවදුරටත් අභිපාතය වීම නවතී; කෙසේද යත්: සුදු වාමනයන් ඉලෙක්ට්‍රෝන පිරිහීමේ පීඩනය නිසා අභිපාතය වීම නවතින සේ ම ය. කෙසේවෙතත් අවශේෂ තරුව සූර්ය ස්කන්ධ 3කට වඩා වැඩිනම් එය කළු කුහරයක් දක්වා ම අභිපාතය වෙයි.

නිරීක්ෂණය කළ හැකි නියුට්‍රෝන තරු උෂ්ණත්වයෙන් අධික වන අතර සාමාන්‍යයෙන් මතුපිට උෂ්ණත්වය 600,000 K පමණ වේ. මෙම තරු ඉතා ඝන වන අතර ඒ කෙතරම් ද යත්: නියුට්‍රෝන තරුවකින් සාමාන්‍ය ගිනිපෙට්ටියක තරම් කොටසක් ටොන් බිලියන 3ක්, එනම් පෘතුවියෙන් ඝන කිලෝමීටර 0.5ක (එක් දාරයක් මීටර 800ක් පමණ වූ ඝනකයක්) බරට සමාන වේ. මේවායේ චුම්භක ක්ෂේත්‍රය පෘතුවියේ මෙන් 108 ත් 105 ත් (මිලියන 100 සිට ක්වොඩ්‍රිලියනයක්) අතර ගුණයක් වැඩි වේ. නියුට්‍රෝන තරුවක මතුපිට ගුරුත්ව ක්ෂේත්‍රය පෘතුවියේ මෙන් 2 x 1011 (බිලියන 200ක්) පමණ වේ.

තරුවේ හරය අභිපාතය වීම සමඟ ම කෝණික ගම්‍යතාවයේ සංස්ථිතිය නිසා එහි භ්‍රමණ වේගය වැඩි වේ. එම නිසා අලුතින් සෑදුනු නියුට්‍රෝන තරු තත්පරයකට සිය ගණනක වාරයක් භ්‍රමණය වේ. සමහර නියුට්‍රෝන තරු විද්‍යුත්-චුම්භක විකිරණ කදම්භයන් නිකුත් කරන අතර ඒවායෙන් සමහරක් පල්සාර් තරු ලෙස හඳුනාගත හැකි වේ. ජොසිලින් බෙල් බර්නල් 1967දී පල්සාර් කදම්භ සොයා ගැනීමත් සමඟ නියුට්‍රෝන තරු පිලිබඳ පළමු නිරීක්ෂක මතය ඉදිරිපත් විය. පල්සාර් කදම්භ ප්‍රධාන වශයෙන් තරුවේ චුම්භක ධ්‍රැව දෙකෙන් නිකුත් වේ. මෙහි ධ්‍රැව එහි භ්‍රමණ අක්ෂය හා සමපාත නොවන්නේ නම්, විකිරණ කදම්භය අහසේ පැතිරෙන අතර, එම කදම්භය යන මාර්ගයේ සිටින නිරීක්ෂණය කරන්නෙකුට පෙනෙනුයේ එය එක් නිශ්චිත ලක්ෂ්‍යයක සිට පැමිනෙන්නාක් ලෙස ය ("ප්‍රදීපාගාර ආචරණය" ලෙස ද හැඳින්වේ). දැනට සොයාගෙන ඇති භ්‍රමණ වේගය වැඩිම තරුව PSR J1748-2446ad වන අතර, එය තත්පරයකට 716 වතාවක්, හෙවත් මිනිත්තුවකට 43,000 වතාවක් භ්‍රමණය වන අතර එය ආලෝකයේ වේගයෙන් 0.24ක් වූ රේඛීය වේගයකින් සමන්විත යි.

සුපර්නෝවා පිපුරුම්වලට ලක් වූ තරු ගණන නිමානයෙන් ක්‍ෂීරපථයේ නියුට්‍රෝන තරු මිලියන 100ක් පමණ ඇතැයි ගණන් බලා ඇත. කෙසේ වෙතත් ඒවායෙන් බොහොමයක් පරණ හා සීතල තරු වන අතර නියුට්‍රෝන තරුවක් නිරීක්ෂණය කල හැක්කේ අවස්ථා සීමිත ප්‍රමාණයක දී, එනම්: ඒවා පල්සාර් තරුවක් හෝ ද්වීමය මණ්ඩලයක තිබුනොත් වැනි අවස්ථාවල දී පමණි. හෙමින් භ්‍රමණය වන තරු හා අධිවර්ධනය  නොවන තරු බොහෝ විට නිරීක්ෂණය කල නොහැකි යි. එසේ වුව ද, හබල් දුරේක්ෂය RX J185635-3754 සොයාගැනීමෙන් පසු ව, ඒ ආසන්නයේ තිබූ උෂ්ණ විකිරණ පමණක් පිට කරන නියුට්‍රෝන තරු කිහිපයක් ද හඳුනාගෙන ඇත. මෘදු ගැමා පනරාවර්තකයන් ඉතා ප්‍රබල චුම්භක ක්ෂේත්‍ර තිබෙන නියුට්‍රෝන තරු, හෙවත් මැග්නටාර් ලෙස අනුමාන කෙරේ.

ද්වීමය මණ්ඩලවල ඇති නියුට්‍රෝන තරු X-කිරණවලින් මණ්ඩලය දීප්තිමත් කරමින් අධිවර්ධනය විය හැකි අතර නියුට්‍රෝන තරුවකට වැටෙන පදාර්ථය හඳුනාගත් X-කිරණ පල්සාර් මණ්ඩලයන්ගේ ඇතුලට හෝ එලියට භ්‍රමණය වන උණු ලක්ෂ්‍යයන් සෑදිය හැකි ය. ඊට අමතරව එවන් අධිවර්ධනයන් නිසා පරණ පල්සාර් තරු ප්‍රතිචක්‍රීකරණය වී ඒවාට තවදුරටත් ස්කන්ධය ලබාගැනීමට ද භ්‍රමණ වේගය වැඩි කරගැනීමට ද හැකි ව, මිලිතත්පර පල්සාර් තරු සෑදීමට හැකි වේ. මෙම ද්විමය මණ්ඩල තවදුරටත් පරිනාමය ව, අනෙක් වස්තුව සුසංහිත වස්තූන් හෙවත් සුදු වාමනයන් හෝ නියුට්‍රෝන තරු බවට පත් විය හැකි ය. එසේ වුව ද අනෙක් වස්තුව ගෙවී යාමෙන් හෝ ඒකාබද්ධ වීමෙන් සම්පූර්ණයෙන් විනාශ වී යාමට ද පුළුවනි. නියුට්‍රෝන තරු ඒකාබද්ධය කෙටි ගැමා කිරණ පිපුරුමකට මූලාශ්‍රය විය හැකි අතර ගුරුත්ව තරංගවල බලවත් මූලාශ්‍ර විය හැකි ය. 2017දී එවැනි ගුරුත්ව තරංග හඳුනාගැනීමක් (GW170817) කෙලින් ම සිදු වූ අතර, ගුරුත්ව තරංග නියුට්‍රෝන තරු දෙකක් එකිනෙක වටා පරිභ්‍රමණය වන්නා වූ ද්විමය මණ්ඩලයකින් වක්‍ර ව හඳුනාගෙන ඇත.

2018 ඔක්තෝබර් මාසයේ දී ගගනගාමීන් GRB 150101B නම් 2015දී සිදු වූ ගැමා කිරණ පිපුරුමක් එම GW170817ට හා නියුට්‍රෝන තරු දෙකේ එකාබද්ධයට ඍජුව ම සම්බන්ද විය හැකි බව ප්‍රකාශ කර ඇත. මෙම සිද්ධීන් දෙකේ තිබෙන ගැමා කිරණ, දෘශ්‍යමාන හා X-කිරණ විකිරනයන්ගේ සමානතා, හා ආශ්‍රිත ධාරක මන්දාකිණිවල ස්වාභාවයන් ද, මෙම වෙනස් සිද්ධීන් දෙක ම නියුට්‍රෝන තරු එකාබද්ධයකින් හටගත් ඒවා හා එම දෙකම පෙර සිතාගෙන සිටියාට වැඩියෙන් අවිරල විය හැකි "කිලෝනෝවා" දෙකක් විය හැකි බව එම පර්යේෂකයන්ගේ මතය යි.

මූලාශ්‍ර

නියුට්‍රෝන තරු


Katharine Juliet Ross (født 29. januar 1940) er en amerikansk skuespillerinde og forfatter.

Katharine Ross filmdebuterede i 1965 i Flammer over Virginia og blev betragtet som en af "Hollywoods friskeste nye ansigter". En af hendes mest kendte roller er som Dustin Hoffmans romance i filmen Fagre voksne verden (1967), for hvilken hun blev nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle.

Blandt andre kendte film er Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969, berømt for sin cykelscene), Dukke-kvinderne (1975), S/S St. Louis - Skibet som fik verden til at skamme sig (1976) og de seneste år, herunder Donnie Darko (2001).

Katharine Ross har været gift med skuespilleren Sam Elliott siden 1984.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Forfattere fra USA
Personer fra Hollywood
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet

Katharine Ross


»Ruža hrvatska«, izvorno »... Mojoj majci«, pjesma je zagrebačkog rock sastava Prljavo kazalište. Pjesma je prvotno objavljena 1988. godine na albumu Zaustavite Zemlju. Nakon toga objavljena je 1989. godine kao A strana singla »... Mojoj majci / Marina«.

Povijest

Značenje
Zbog mnogih povijesnih događaja, godina 1989. pamti se kao godina pada komunističkih sistema u istočnoj Europi, te kraja hladnog rata. Dok je u mnogim državama istočnog bloka došlo do različitih revolucija, u Zagrebu je već nekoliko tjedana prije uzavrelo, kada je »Ruža hrvatska« otpjevana na velikom rock koncertu »Prljavaca«.

Postojale su mnoge pogrešne špekulacije o značenju skladbe, kao da je Houra pjesmu čiji stihovi glase »...zaspala je zadnja ruža hrvatska« posvetio hrvatskoj proljećarnici Savki Dabčević-Kučar. Međutim, Jasenko Houra je kasnije pojasnio da je pjesmu posvetio svojoj pokojnoj majci Ruži.

Pjesma i koncert 1989. spominju se i u TV kalendaru na Hrvatskoj radioteleviziji.

Koncert na Trgu republike 1989.

Veliki koncert Prljavog kazališta, na tadašnjem Trgu Republike u Zagrebu, održan je 17. listopada 1989. godine. Koncert je nosio naziv »Voljenom gradu«. Procjene su bile da je na koncert došlo oko 250.000 ljudi, a prema nekim izvorima čak i 300.000.

Koncert je bio skoro zaustavljen, no, milicija nije uspjela isključiti struju iako joj je bilo naređeno. Nakon tog koncerta, »Ruža hrvatska« je prema mnogima postala »više od pjesme«.

Jasenko Houra je izjavio jednom prigodom za Croatia Records:

Zbog pokušaja zabrane, koncert je dobio svoj nadimak: »Zabranjeni koncert«.

Izvori

Vanjske poveznice
  »Ruža hrvatska« na YouTubeu
  Snimak koncerta (1989.) na YouTubeu

Hrvatske skladbe
Prljavo kazalište

Ruža hrvatska


Coprosma nitida er en busk, som kan blive op til 3 meter høj. Den stammer fra Australien og Tasmanien. De spiselige røde eller orange bær bliver 5 til 10 millimeter lange, der er delte meninger om bærenes smag. Frøene kan ristes og bruges som kaffeerstatning.
Af vædet kan udvindes en naturlig gul farve. Busken har bedst af fuld sol, men den kan klare lidt skygge.

Eksterne henvisninger
 Coprosma nitida

Buske

Coprosma nitida


Kony 2012 es un documental creado por Invisible Children Inc. que se convirtió en un fenómeno de Internet. El video tenía por propósito el promover la obra de caridad Stop Kony ("Detengan a Kony"), cuya finalidad era convertir al criminal de guerra ugandés Joseph Kony en una personalidad reconocida internacionalmente y en última instancia lograr su arresto antes de finalizar el año 2012.

A mediados de 2013, la película contaba con más de 11,7 millones de visitas en Vimeo, y más de 98 millones de visitas en el sitio web de videos YouTube, con visualización de otra procedente de una central "Kony2012", sitio web operado por Invisible Children. La intensa exposición del video chistoso a la vez, hizo que la página web colapsara "Kony 2012" poco después de que comenzó a ganar popularidad. El video también ha tenido el apoyo de una serie de celebridades como Rihanna, Taylor Swift, Christina Milian, Nicki Minaj, Bill Gates y Kim Kardashian. El 20 de abril de 2012 y como parte de la campaña, los seguidores se colocaron carteles que promovían Kony 2012 en sus lugares de origen y viajeros. Invisible Children ofrecía los carteles en su tienda en línea en un intento por obtener un reconocimiento más amplio sobre el tema. También crearon equipos de acción que incluían botones de campaña, carteles, pulseras y pegatinas para ayudar a crear conciencia. Esto lo ha llevado a ser un personaje conocido a nivel mundial, principalmente en Estados Unidos, país en el cual ha alcanzado más notoriedad.

El 5 de abril de 2012, Invisible Children colgó en YouTube un segundo video, titulado "KONY 2012: Part II - Beyond Famous" ("KONY 2012: Parte II - Más allá de la fama"), en el que se explicaba con mayor profundidad los objetivos y métodos de la campaña, respondiendo a su vez -de forma en gran medida indirecta- a las críticas recibidas por la campaña desde su comienzo.

Sinopsis
El film documenta los planes, hechos y esfuerzos de la organización Invisible Children Inc. para conseguir el arresto de Joseph Kony. El documental ofrece descripciones de las acciones guerrilleras llevadas a cabo por el Ejército de Resistencia del Señor liderado por Kony y la región donde las han utilizado (Norte de Uganda, República Democrática del Congo y Sudán del Sur). Una de las personas más prominentes del video es un joven ugandés llamado Jacob, cuyo hermano fue asesinado por el grupo guerrillero. En respuesta, Jason Russell, director y fundador de Invisible Children, prometía a Jacob que ayudaría a traer a Kony ante la justicia. El film aboga por la detención del reclutamiento forzado de menores y la restauración del orden social. Entrelazado con lo anterior el video contiene segmentos del hijo de Jason Russell, Gavin. Las explicaciones dadas a Gavin sobre la situación en el África Central sirven también como exposición de la situación para el público.

Polémicas
Después de varias semanas del video en YouTube en línea, se hicieron varias respuestas en video de diferentes usuarios diciendo que todo esto era falso, alegando que Kony había muerto varios años atrás y que la compañía Invisible Children era solo para sacar dinero y la intervención de EE.UU. era para quitarles su petróleo.

El 15 de marzo de 2012, Russell fue detenido por la policía de San Diego (California) y llevado a un hospital local después de aparecer vandalizando automóviles y hacer gestos sexuales después de quitarse la ropa interior. La policía dijo que no estaba arrestado, solamente detenido y hospitalizado. Su esposa explicó que él se vio afectado por las críticas del filme, "porque debido a la forma personal del filme es que muchos de los ataques en su contra eran también muy personal, y Jason lo tomó muy duro". Según un breve comunicado emitido por Invisible Children, Russell estaba exhausto tras la carga emocional de la tormenta mediática en torno a Kony 2012. De acuerdo con un comunicado de la familia, el diagnóstico oficial fue "trastorno psicótico breve, un estado agudo provocado por el agotamiento extremo, el estrés y la deshidratación".

El documental de DW La incursión estadounidense en África, de 2019, se basa en una investigación sobre la hipótesis de cómo el video y el accionar de Invisible Children Inc. se utilizó para justificar una intervención del ejército de Estados Unidos a fin de proteger intereses económicos en África Central. También demuestra la relación de la organización y grupos integristas cristianos de Estados Unidos, de los que reciben financiamiento a través de donanciones.

Referencias

Enlaces externos

 Video polémico de Jason Russell
 Página oficial de Kony 2012
 Video oficial de Kony 2012 en YouTube

Ejército de Resistencia del Señor
Películas rodadas en Uganda

Kony 2012


El Campeonato de Primera División de Barbados 2011 oficialmente llamado 2011 Barbados Premier Division, es la edición número 46 de la Primera División de Barbados. La Temporada comenzó el 13 de febrero y concluyó el 3 de julio de 2011. El campeón fue Youth Milan.

Cambio para el 2010

El Silver Sands y BDF descendieron a la segunda división.
Bagatelle y St. John's Sonnets ascendieron a la primera división

Tabla de Posiciones (Clasificación)

Resultados

Goleadores

Referencias

2010

Barbados en 2011
Fútbol en 2011

Primera División de Barbados 2011


Markus Münch (d. 7 Eylül 1972, Nußloch, Almanya), sol kanatta oynamış Alman eski futbolcudur.

Kariyeri

Almanya yılları
Münch, futbola FV Nußloch takımının altyapısında başladı ve daha sonra SV Sandhausen'da bir süre oynadıktan sonra buradan Almanya'nın en başarılı takımlarından Bayern Münih'in altyapısına geçti. 1990'da Münih'te A takıma yükseldi. Daha Bundesliga'da maç yapmadan, Şampiyon Kulüpler Kupası'nda 20 Mart 1991'de Porto ile oynanan maçın 83. dakikasında Christian Ziege'nin yerine oyuna girdi. 13 Nisan 1991'de ise SV Werder Bremen karşısında 75. dakikada oyuna girerek ilk kez Bundesliga forması giydi. Bir sonraki hafta ise 1. FC Köln karşısında ilk kez 90 dakika forma giydi.

1991-92 sezonunun ikinci yarısında takımda daha sık yer almaya başladı. Sezonun ilk maçında kendi kalesine gol atsa da takımdaki yerini kaybetmedi. UEFA Kupası'nda bir maç forma giyen Münch, Bayern formasıyla ilk golünü de Münih'in FC København'a 6-2 yenildiği bu maçta kaydetti. 92-93 sezonunda genel olarak yedekten oyuna dahil oldu. 1992-93 sezonunda 11 maçta forma şansı bulan Münch, takımının son hafta lig şampiyonluğunu kaybettiği FC Schalke maçında da yedek kulübesindeydi. Ancak bir sezon sonra kariyerinin ilk Bundesliga şampiyonluğunu yaşadı. Bu şampiyonluğa 10 maçta oynayarak katkıda bulundu.

Münch, 1994'te Bayer 04 Leverkusen'e transfer oldu ve ilk haftadan 90 dakika oynama fırsatını yakaladı. 3 Aralık 1994'te 1. FC Köln ile oynanan maçta kariyerinin ilk Bundesliga golünü kaydetti. İlk sezonunda 25 maçta iki gol kaydetti, iki kez de kırmızı kart gördü. Ligde başarılı olmasalar da UEFA Kupası'nda yarı finale çıktılar. Münch, bu kupada beş maçta forma giydi. 1995-96 sezonu Leverkusen için çok kötü geçti. Buna rağmen Münch, 34 maçın 32'sinde forma giyerek istikrarlı bir performans gösterdi. Sezonun son maçında düşme potasındaki iki takım Leverkusen ve 1. FC Kaiserslautern karşı karşıya geldi. 58. dakikadan beri maçı yenik götürüp, bu skor ile düşecek Leverkusen'i, Münch'ün 82. dakikada attığı beraberlik golü kurtardı. Bu gol Münch'ün sezon içindeki tek golüydü.

1996'da Münch, ilk takımı Bayern Münih'e geri döndü. Sadece Ekim ayında düzenli olarak 11'de oynayan futbolcu, sezonda 11 maça çıkıp genellikle yedke kulübesinde bekledi. Sezon sonunda kariyerinin ikinci Bundesliga şampiyonluğunu yine Bayern Münih ile yaşadı. Bir sonraki sezon ise takıma giremeyince devre arasında takımla yollarını ayırdı.

1997-98 sezonunun ikinci yarısında ligin sonundaki 1. FC Köln'e transfer oldu. Sadece bir maçı kaçıran futbolcu, takımın önemli isimlerinden biri oldu. Köln kariyerine 3-2'lik Borussia Mönchengladbach galibiyetindeki bir asist ile başlayan futbolcu, Bayern Münih'i 2-0 yenerek sürpriz yaptıkları maçta da bir gol, bir asist ile dikkat çekti. Bir sonraki hafta da aynı skorlar Hertha Berlin'i yenerlerken Münch yine bir gol attı. Bu dönem Köln ligde üst sıralara tırmanmaya başlasa da son haftalarda üst üste alınan mağlubiyetler sonucunda takım küme düştü.

Yurt dışı kariyeri
1998-99 sezonunda kariyerinde ilk kez yurtdışına çıktı ve Serie B'de mücadele eden İtalyan ekibi Genoa CFC'ye transfer oldu. Burada 32 maçta forma giyerek takımın en istikrarlı oyuncularından biri oldu ancak takım ligi orta sıralarda tamamlayıp başarısız oldu.

Sonraki sene ise Türkiye'ye gelen futbolcu Alman Hans-Peter Briegel'in yönettiği Beşiktaş'a transfer oldu. Ligde sadece bir maç kaçıran futbolcu, Beşiktaş'ın sol kanadının değişmez ismi oldu ve lig ikinciliğinde büyük bir katkıda bulundu. Ayrıca ikisi penaltıdan olmak üzere dört gol atarak, en golcü sezonunu da geçirmiş oldu. İstikrarlı performansını sürdüren futbolcu, 2000-01 sezonunda da 27 maçta forma şansı buldu. Kariyerinde ilk kez Şampiyonlar Ligi'nde bu sezon forma giyen futbolcu, ön elemeler dahil olmak üzere Beşiktaş'ın oynadığı 10 Avrupa maçında da 90 dakika sahada kaldı.

Son yılları
2001'de Almanya'ya geri dönen Münch, Borussia Mönchengladbach'a transfer oldu. İlk sezonunda 28 maçta dört gol, üç asistlik başarılı bir performans gösterdi. 2. sezonuna da iyi başlayan ve üç hafta üst üste rakip ağları havalandıran Münch için işler daha sonra iyi gitmedi. Üst üste mağlubiyetler alan takımın hocası Hans Meyer, Münch ve takım kaptanı Marcel Witeczek'i kadro dışı bıraktı. Mönchengladbach, daha sonra Meyer'in yerine Ewald Lienen'i getirirken, Münch'ün sözleşmesinin feshedildiğini de basın toplantısında duyurdu.

2003'te son kez yurtdışına çıkarak Yunanistan'ın önemli takımlarından Panathinaikos'a transfer oldu. Burada tekrar UEFA Şampiyonlar Ligi ve UEFA Kupası'nda oynama şansı yakaladı. İlk sezonunda hem Yunan Ligi hem Yunan Kupası şampiyonluğu yaşadı. Ligde oynadığı 24 maçla bu şampiyonluğa önemli bir katkıda bulundu ve 2004 yılında Yunanistan'daki en iyi yabancı futbolcu ödülünü kazandı. Bir sonraki sezon Şampiyonlar Ligi'nde PSV'yi 4-1 yendikleri maçta iki gol birden atma başarısı gösterdi. Ligde ise yine başarılı bir performans gösterdiler ancak sezon sonunda üst üste aldıkları iki beraberlik ile şampiyonluğu kaptırıp, ikinci oldular. Münch, bu sezon sonunda futbolu bıraktı.

Futbol dışı kariyeri
Münch 2001'den beri İngiliz yarış atlarıyla ilgilenmektedir. Münch, Mannheim-Seckenheim'da at çiftliğine sahip olup, çeşitli yarışlarda başarılar kazandı.

Millî takım kariyeri

29 Ocak 1991'de Almanya U-20 takımında Portekiz'e karşı forma giyerek ilk kez millî takım seviyesine çıkmış oldu. 1 Şubat'ta ise İspanya'ya karşı oynayarak ikinci ve son kez U-20 forması giydi.

21 Nisan 1992'de Çekya karşısında Almanya 21 yaş altı millî futbol takımı formasını ilk kez giydi. 22 Aralık 1992'de Arnavutluk'a millî takımlar seviyesindeki ilk golünü attı. 14 Aralık 1993'te İspanya'ya karşı oynadığı maçta son kez U-21 formasını giymiş oldu. Münch, 12 maçta 2 gol kaydetti.

Münch, 12 kez Almanya millî futbol takımına çağrılsa da forma giyme şansı bulamamıştır.

Başarılar

 Bundesliga Şampiyonluğu (2):
 Bayern München - 1994, 1997
 Super League (Yunanistan) Şampiyonluğu (1):
 Panathinaikos - 2004
 Kipello Ellados Şampiyonluğu (1):
 Panathinaikos - 2004
 DFL-Ligapokal Şampiyonluğu (1):
 Bayern München - 1997

Dış bağlantılar
 Bundesliga istatistikleri - fussballdaten.de

1972 doğumlular
FC Bayern München futbolcuları
Bayer 04 Leverkusen futbolcuları
1. FC Köln futbolcuları
Genoa CFC futbolcuları
Borussia Mönchengladbach futbolcuları
Panathinaikos AO futbolcuları
Alman futbolcular
Yaşayan insanlar
Bundesliga futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Super League (Yunanistan) futbolcuları
Beşiktaş JK yabancı futbolcuları
Alman gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Yunanistan'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki Alman gurbetçiler
Türkiye'deki Alman gurbetçiler
Yunanistan'daki Alman gurbetçiler
Resim aranan futbolcular
Orta saha futbolcuları
Almanya 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Almanya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Kanat futbolcuları

Markus Münch


هادي السلمي (22 مارس 1934- 15 نوفمبر 1995)، هو أحد أبرز نحاتي القرن العشرين في تونس. زاول تعليمه الثانوي حتى السنة الثالثة ليلتحق بعدها بمدرسة الفنون الجميلة بتونس وليتخرج منها عام 1954. واصل تعليمه في فرنسا في مدرسة الفنون الجميلة بباريس حتى عام 1958 تاريخ عودته إلى تونس. درس الرسم في معهد خزندار بين عامي 1958 و1964، وفي عام 1959 أنشأ ورشة للنحت في شارع الحبيب بورقيبة. قام في بداياته بنحت عدة تماثيل لحساب الدولة التونسية من أبرزها تمثالي النقابين فرحات حشاد ومحمد علي الحامي، كما قام برسم فريسكو تخلد أحداث ساقية سيدي يوسف. ظل السلمي النحات الرسمي للدولة طوال حوالي ثلاثين عاما قام خلاله بنحت أغلب التماثيل الموجودة في البلاد. إضافة للنحت قام السلمي برسم عدة طوابع بريدية كما أقام ابتداء من 1958 عددا من المعارض للوحاته الفنية.

مراجع

مواليد 1352 هـ
مواليد 1934
مواليد في مدينة تونس
نحاتون تونسيون
وفيات 1416 هـ
وفيات 1995
وفيات في مدينة تونس

هادي السلمي


قميص يسوع غير المخيط أو القميص المقدس هو القميص الذي قيل ان يسوع لبسه قبل وخلال صلبه

حسب إنجيل يوحنا لم يقسم الجنود قميص يسوع بينهم لأنه كان منسوجا من قطعة واحدة بغير خياطة لذا اقترعوا بينهم عليه

ثُمَّ إِنَّ الْعَسْكَرَ لَمَّا كَانُوا قَدْ صَلَبُوا يَسُوعَ أَخَذُوا ثِيَابَهُ وَجَعَلُوهَا أَرْبَعَةَ أَقْسَامٍ لِكُلِّ عَسْكَرِيٍّ قِسْماً. وَأَخَذُوا الْقَمِيصَ أَيْضاً. وَكَانَ الْقَمِيصُ بِغَيْرِ خِيَاطَةٍ مَنْسُوجاً كُلُّهُ مِنْ فَوْقُ. فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ: «لاَ نَشُقُّهُ بَلْ نَقْتَرِعُ عَلَيْهِ لِمَنْ يَكُونُ». لِيَتِمَّ الْكِتَابُ الْقَائِلُ: «اقْتَسَمُوا ثِيَابِي بَيْنَهُمْ وَعَلَى لِبَاسِي أَلْقَوْا قُرْعَةً». هَذَا فَعَلَهُ الْعَسْكَرُ.

إنجيل يوحنا 19 : 23-24 مقتبسا النسخة السبعونية للمزامير 21 : 18 -19

التقليد الغربي
يوجد القميص الآن في ترير الألمانية حسب اعتقاد الكنيسة الرومانية الكاثوليكية، لا يعرف بتأكيد تاريخ القميص قبل القرن 12. هو عادة مخبأ لكنه عرض للعامة في السنوات: 1513, 1514, 1515, 1516, 1517, 1524, 1531, 1538, 1545, 1655, 1810, 1844, 1891, 1933, 1959, 1996.
اخر عرض 1996 شاهد القميص أكثر من مليون حاج وزائر

التقليد الشرقي
حسب الكنيسة الجورجية الأرثوذكسية اشترى القميص يهودي جورجي كان في القدس عند وقت الصلب واحضره إلى جورجيا حيث يحفظ حتى اليوم في كاثدرائية Svetitskhoveli

تحتفل الكنيسة الروسية الأرثوذكسية بوضع قميص الرب المشرف في موسكو يوم 10 تموز. في هذا اليوم كل سنة يخرج القميص ويوضع ليقدسه الناس خلال القداسات

مراجع

آثار منسوبة إلى يسوع
الدين في ترير
عبارات مسيحية
ملابس أسطورية

قميص يسوع


අප්‍රේල් 21 වන සඳුදා දිනදී  (දේශප්‍රේමීන්ගේ දිනය)  2014 බොස්ටන් මැතන් තරගය පැවැත්වුනේ,   මැසචූසට්ස්හී, බොස්ටන්හීදීය.  මෙම තරගය,  මහජන-සහභාගීත්ව මැරතන් තරගයෙහි 118 වන වැන්න විය. මෙම දිවීම් තරගය සංවිධානය කර තිබුණේ  බොස්ටන් මලලක්‍රීඩා සංගමය විසිනි. 2013 බොස්ටන් මැරතන් තරග බෝම්බ ප්‍රහාරය නිසාවෙන්, අමතර ආරක්ෂක විධිවිධාන යෙදවිණි. 2014 මැරතන් තරගය සඳහා තරගකරුවන් 36,000 පමණ ලියාපදිංචිව සිටි අතර, සහභාගීවූ තරගකරුවන් සංඛ්‍යාව  පිළිබඳ සැලකීමේදී එය දෙවැනි වන්නේ  1996 තරගයට පමණි.

ආශ්‍රිත

2014 බොස්ටන් මැරතන් තරගය


Hélène Laporte (fædd 29. desember 1978 í Villeneuve-sur-Lot) er franskur stjórnmálamaður. Hún hefur setið á Evrópuþinginu fyrir frönsku Þjóðfylkinguna frá árinu 2019.

Franskir stjórnmálamenn
Evrópuþingmenn

Hélène Laporte


San Martino di Venezze ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Rovigo in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 9,5 Kilometer nordöstlich von Rovigo an der Etsch und grenzt unmittelbar an die Provinzen Padua und Venedig.

Geschichte
Die Gemeinde war bereits in der Zeit der römischen Antike besiedelt.

Verwaltung

Bürgermeister nach der Vereinigung mit Italien
 1870–1876 – Stefano Venezze
 1876–1879 – Carlo Marcassa
 1879–1880 – Edoardo Guillon
 1880–1881 – Felice Dall'Ara
 1881–1889 – Ezio Marcassa
 1889–1893 – Giovanni Battista Belloni
 1893–1896 – Alberto Guillon
 1896–1919 – Giovanni Battista Belloni
 1919–1921 – Orfeo Traversi
 1921–1926 – Carlo Marcassa
 1926–1945 – Antonio Belloni, Podestà
 1945–1946 – Emanuele Ferrarese mit Alberto Favaron, Präfektur Kommissare
 1946–1948 – Pietro Traversi
 1948–1953 – Giovanni Mingotti
 1953–1960 – Luigi Menarello
 1960–1975 – Rino Gherardo
 1975–1983 – Anerzio Bacco
 1983–1986 – Antonio Volpe
 1986–1993 – Nettuno Orfaci
 1993–2001 – Pierpaolo Barison
 2001–2006 – Tiziano Bonato
 2006–2011 – Roberto Merlin
 2011–2021 – Vinicio Piasentini
 seit 2021 im Amt – Elisa Sette

Persönlichkeiten
 Benito Pigato (* 1944), Radrennfahrer

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Venetien
Martin von Tours als Namensgeber
Ort an der Etsch

San Martino di Venezze


Die isländische Fußballmeisterschaft 1926 war die 15. Spielzeit der höchsten isländischen Fußballliga.

Zum ersten Mal nahmen fünf Mannschaften am Wettbewerb teil. Der Titel ging zum bisher dritten Mal an den KR Reykjavík.

Tabelle

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der ersten Spalte aufgelistet, die Gastmannschaft in der obersten Reihe. Die Ergebnisse sind immer aus Sicht der Heimmannschaft angegeben.

Finale
Die beiden punktegleichen besten Mannschaften des Grunddurchgangs spielten in einem Finale um den Meistertitel:

Weblinks und Referenzen

Fußballsaison 1926
1926

Isländische Fußballmeisterschaft 1926


Özbir ist ein türkischer männlicher Vorname und Familienname.

Namensträger

Familienname
 Ertaç Özbir (* 1989), türkischer Fußballspieler
 Selahattin Özbir (* 1974), deutsch-türkischer Fußballspieler

Einzelnachweise

Männlicher Vorname
Familienname
Türkischer Personenname

Özbir


Guðrún Lárusdóttir (født 8. januar 1880, død 20. august 1938) var en islandsk politiker, forfatter og oversætter. Hun er mest kendt for at have siddet i Islands parlament Altinget i to perioder.

Biografi
Guðrún Lárusdóttir blev født i Valþjófsstað i Fljótsdalur som datter af præst og Alting-medlem Lárus Halldórsson (1851–1908) og Kirstín Katrín Pétursdóttir Guðjohnsen (1850–1940). I en tidlig alder skrev hun om emner vedrørende kvinders rettigheder. Hun oversatte også værker fra dansk, engelsk og tysk til islandsk. Hun flyttede med familien til Reykjavík i 1899, hvor hun mellem 1903 og 1905 udgav sin første roman i tre bind Ljós og skuggar (dansk: Lys og Skygger).

Guðrún Lárusdóttir sad i byrådet for Reykjavík mellem 1912 og 1918. Hun blev som den anden islandske kvinde valgt til Altinget, hvor hun i perioden 1930-34 var medlem (den første var Ingibjörg H. Bjarnason der blev valgt i 1922). I 1934 stillede hun op for Selvstændighedspartiet, hvor hun som den første kvinde for partiet blev valgt i Altinget. Hun sad i Altinget for partet indtil sin død i 1938.

Hun blev i 1902 gift med Sigurbjörn Ástvaldur Gíslason. Parret fik 10 børn, hvoraf de 5 døde i barndommen.

Den 20. august 1938 omkom Guðrún Lárusdóttir ved en trafikulykke. Hun befandt sig i et køretøje med en chauffør, hendes mand og to døtre, da køretøjet faldt i elven Tungufljót. Hendes mand og chaufføren kom ud af køretøjet, men Guðrún Lárusdóttir og de to døtre druknede.

Referencer

Forfattere fra Island
Oversættere fra Island
Altingsmedlemmer
Kommunalpolitikere fra Island

Guðrún Lárusdóttir


TGC Çanakkale (S-341), Amerikan Deniz kuvvetlerine bağlı bir Balao sınıfı denizaltıydı. İsmi balık ve Gallerin Öldürücü Balığı'ydı

TGC Çanakkale 1 Nisan 1945'te Electric Boat tarafından Bayan J.B. Rutter sponsorluğunda yapılmıştır. 8 Ağustos 1945'te J.B Grady'nin emrinde bulundu .

TGC Çanakkale Batı Meksika Körfezi'ne lokal bir operasyon için gitti ve orada 27 Temmuz 1948'e kadar çalışmalarda bulundu. Ardından Groton'a 1 Aralık'ta bir GUPPY III modernizasyonu için gitti. Dönüştürülmesi 17 Ağustos 1949'da tamamlandı.

Florida  ve Karaibler'in doğu kıyısı boyunca Québec'da 10 Eylül'den 14 Eylül'e kadar operasyona katıldı ve Norfolk'a (Onarıma alındığı yer) 19 Eylül'de geri döndü. 27 Mart 1954'te 3 hafta boyunca Kanada hava kuvvetleri ile birlikte Bermuda da kontrol çalışmalarında bulundu.

Karaib ve doğu kıyılarındaki operasyonları 6 Ocak 1958'e kadar sürmüştür. Akdenizde bir göreve katılmıştır ve 18 Nisan 1958'de geri dönmüş ve görevlerine devam etmiştir. 9 Eylül 1960'ta kadar Amerikan Atlantik filolarına denizaltı geliştirme kuvveti olarak katıldı.

TCG Çanakkale (S 341)

Amerika'da bulunduğu görevlerin ardından Cobbler Türkiye'ye Güvenlik Yardım Programı dahilinde 1973'te transfer edilmiştir. Cobbler ardından TCG Çanakkale (S-341) adını aldı. Ardından yasal olarak ABD Deniz Kuvvetleri'nden satılmış oldu. 12 Şubat 1974. Türkiye'ye 15 Haziran 1974'te geldi ve 1998'de tamamen görevinden tahliye edildi.

Dış bağlantılar
   history.navy.mil: USS Cobbler
   navsource.org: USS Cobbler
       hazegray.org: USS Cobbler
 History of Turkish Submarines (1948-1972)

Türk Deniz Kuvvetleri'ne devredilen Balao sınıfı denizaltı

TCG Çanakkale (S-341)


Mercedes-Benz W108 și W109 sunt două mașini de lux produse de Mercedes-Benz din 1965 până în 1973, respectiv 1973 în America de Nord. Seria a fost concepută ca o îmbunătățire a predecesoarelor W111 și W112. Mașinile s-au bucurat de un succes enorm în vestul Germaniei și pe piețele de export, inclusiv în America de Nord și sud-estul Asiei. Pe parcursul celor 7 ani de producție, s-au fabricat în total 383, 631 de autovehicule.

Evoluția mașinii

Predecesoarea seriei, Mercedes-Benz W111 (produsă între 1959 și 1971), a ajutat compania Daimler șă crească cifra de vânzări și să își dezvolte economia de scară  în domeniul producției. În vreme ce în  anii 1950 Mercedes-Benz producea seriile 300S, 300SL și multe altele, în afară de seria 300 Adenauer, și se ocupa și de asamblarea Transportoarelor tip Ponton (190, 190 SL și 220), familia de autovehicule fintail  (în germană, Heckflosse) duce la unificarea producției întregii game Mercedes-Benz pe o singură platformă auto, reducând astfel atât timpul, cât și costurile de producție.
Cu toate acestea, anii 1960 aduc un nou trend în ceea ce privește designul auto. De exemplu, aripioarele din spate, create inițial pentru îmbunătățirea stabilității aerodinamice, au dispărut complet în câțiva ani, ca un simplu accesoriu. La data lansării variantelor cu 2 uși de cabriolet și coupé ale seriei W111, forma aripioarelor din spate nu mai era una ascuțită, și își pierduseră aspectul comat. În 1963, lansarea lui W113 Pagoda, reduce și mai mult dimensiunile și rolul aripioarelor de pe spate, urmând ca în 1964 acestea să dispară complet, odată cu prezentarea lui W100 600.
Procesul de îmbunătățire a seriei W111 a început sub îndrumarea designerului-șef Paul Bracq, în 1961, și s-a încheiat în 1963. Cu toate că dispariția aripioarelor din spate rămâne cea mai notabilă schimbare, în comparație cu W111, noul W108 avea și o linie mediană mai joasă, care mărea dimensiunea geamurilor (parbrizul era cu 17 % mai mare decât cel al lui W111). Noile autovehicule aveau o gardă mai joasă (cu 60 mm) și portiere mai late (cu 15 mm). Rezultatul a fost o mașină complet schimbată, cu un design aerodinamic, și un interior deschis și spațios.
Sistemul de suspensii era dotat cu o un ax fortificat în partea din spate, cu un resort de compensație hidro-pneumatic. Cauciucurile folosite erau unele mai late (de 14") , iar discurile de frânare erau asamblate atât în partea din față a mașinii, cât și în cea din spate. Mercedes-Benz W109 era identic cu W108, dar avea un ampatament mai lat cu 115 mm, și un sistem de suspensii cu compresie și auto-reglare. Acesta a fost conceput ca un succesor al lui W112 300SEL, care la rândul său fusese creat ca o variantă de mijloc între limuzinele 300Adenauer (W189) și 600 (W100). Chiar și așa, succesul său ca produs reprezentativ, i-a convins pe reprezentanții Daimeler să adauge seriei și un autovehicul tip LWB . Din acel moment, toate subseriile din gama S-Class aveau să includă și o variantă tip LWB.
Cu toate că W108 este succesorul, de mari dimensiuni, al lui W111, acesta din urmă nu a fost complet înlocuit. Seria W111 a fost produsă în continuare, dar subseria 230S a fost redusă la variantele sale de autovehicule de dimensiuni medii, și anume Mercedes-Benz W110, care a fost promovat ca modelul reprezentativ al seriei, până în 1968, când producția acestora a fost întreruptă. Seria W108 este una foarte populară printre colecționari., care preferă variantele inițiale, cu schimbător cu manetă rotundă, sau subseria 300SEL.

Gama inițială

Automobilul a fost lansat la Frankfurt Auto Show, în 1965. Seria inițială consta din 3 modele W108: 250S, 250SE și 300SE, dar și un model W109 – 300SEL. Motorizarea noilor mașini erau aceleași ca cele ale seriei anterioare, dar îmbunătățită și cu o capacitate mărită.
	Modelul 250S era o variantă elementară, dotată cu un motor M108 Straight Six, cu o capacitate cilindrică de 2496 cc, și două carburatoare duble inversate, care dezvoltau 130 bhp (97 kW) la 5400 rpm. Astfel automobilul atingea 100 km/h (62 mph) în doar 13 secunde (14 în cazul modelelor cu transmisie automată), iar viteza maximă era de 182 km/h (177 km/h la mașinile cu transmisie automată).
	Modelul 250SE avea același motor Straight Six, dar cu o injecție de benzină cu 6 pistoane (cunoscut ca M129). Acesta avea avantajul că dezvolta 150 bhp (110kW), la 5500 rpm, iar timpul de accelerare 0-100 km/h era cu o secundă mai mic decât al lui 250S. Viteza maximă creștea cu 11 km/h (7mph), atât pentru mașinile cu transmisie manuală, cât și pentru cu cele cu transmisie automată.
	Atât 300SE, cât și 300SEL erau dotate cu un motor M189, cu o capacitate de 2996 cc, care fusese conceput inițial pentru seria Adenauer. Acesta avea o pompă modernă, cu 6 pistoane, care se ajusta automat în funcție de presiunea pedalei de accelerație, de viteza motorului, presiunea atmosferică, și temperatura apei din compartimentul pentru răcire, pentru a funcționa la capacitate optimă în funcție de condițiile de drum. Având o capacitate de 170 bhp (130 kW) la 5400 rpm, reprezentanții acestei serii puteau accelera până la maxim 200 km/h (195 km/h în cazul transmisiei automate), si atingeau 100 km/h (62mph) în 12 secunde. Capacitate cilindrică de 3 L caracteristică motoarelor Mercedes a rămas neschimbată încă din 1951. Din 1965 până în 1967, s-au produc mai puțin de 3000 de exemplare W109. Pe de altă parte, în primii doi ani de existență ai Mercedes-Benz W108/109 s-au construit aproximativ 130 000 de exemplare din modelele cu o capacitate mai mică – 250 S/SE. Prin 1967, consumul de carburant al motorului de mare capacitate (3 L) atingea un indice imposibil de combătut, și continua să scadă.

Noua generație

În iarna anilor 1967 – 1968, Daimler a lansat o nouă generație a acestei serii, prezentate sub egida Stroke eight. Reprezentantele principale ale seriei au fost noile W114 și W115, construite pe baza unui nou șasiu, dar și modelele mai vechi au primit un upgrade, fiind acum dotate cu un motor M130, cu o capacitate cilindrică de 2778 cc.
Seria W108 includea acum două modele – 280S și 280SE – a căror producție a început în noiembrie 1967. Acestea înlocuiau complet vechile modele 250S, 250SE și 300SE. Cu toate acestea, Mercedes a continuat producția de 250S, dar numai pentru export, până în martie 1968. În ceea ce privește
W109, producătorul a retras complet motorul M189, înlocuindu-l cu cel al noilor 280SE, un M130, cu o capacitate de 2.8 L. În ianuarie 1968, seriei i s-a mai adăugat încă un model: 280SEL. Acesta avea ampatamentul alungit caracteristic lui W109, dar nu și aceleași suspensii pneumatice sau alte dotări performante ale lui 300SEL. Astfel, codul șasiului rămâne cel de W108.

Performanța mașinilor a crescut în mod considerabil. În cazul seriei 280SE, cele două carburatoare duble inversate dezvoltau 140 cp (100 kW), și ofereau o viteză maximă de 185 km/h (180 km/h în cazul transmisiei automate), iar timpul de accelerare de la 0 la 100 km/h era de 12,5 secunde. Motoarele cu injecție de benzină dezvoltau 160 CP (120 kW) erau dotate cu un nou tip de pompă, care nu era afectată în niciun fel de temperatură sau altitudine. Filtrul aerat pentru ulei, noua poziționare a cilindrilor, precum și noul sistem de răcire duc la scăderea consumului. Performanțele modelelor 280S, 280SE și 300SEL erau complet diferite, cu o viteză maximă de 190 km/h (185 km/h în cazul transmisiei automate), și un timp de accelerare 0-100 km/h de 10,5 secunde pentru gama W108, și de 12,2 secunde pentru modelele seriei W109, care aveau o masă totală relativ mai mare.

6.3

În 1964, Mercedes lansa gama de top de limuzine W100, dotate cu motor SOHC V8 de 6.3 L. Însă costurile mari de producție și, implicit, prețul foarte ridicat al autovehiculelor, a redus drastic cifra de vânzări a seriei, iar creșterea dimensiunilor și a greutății mașinilor a avut drept rezultat scăderea performanței acestora. În 1966, inginerul companiei, Erich Waxenberger, a transferat un motor V8 pe un Mercedes W109, creând astfel primul Mercedes-Benz Q-Car.
În ciuda dimensiunilor mari ale lui W109, acesta atingea 100 km/h în numai 6.3 secunde. Producția acestuia la scară mare a început în decembrie 1967. Considerat a fi cel mai rapid sedan produs în serie (cu o viteză maximă de 229 km/h), modelul 300SEL 6.3 s-a bucurat de acest titlu câțiva ani buni. O dată cu lansarea lui 6.3, producătorul a introdus și o nouă schemă de coduri de șasiu, care să includă denumirea modelului inițial, dar și pe cea a motorului din dotare. Acestă nomenclatură a fost utilizată de Mercedes-Benz până în 1993, când a adoptat sistemul claselor de autovehicule.

Modele ulterioare

Mercedes-Benz 300SEL 6.3 a fost un model special, astfel că producția motoarelor M100 de mare consum, a fost una limitată. În procesul de concepție a noilor modele, producătorul trebuia să aibă în vedere cererile din piețele externe, dar mai ales pe cele ale Statelor Unite. Spre finalul anilor 1960, producția de mașini din America se baza în principal pe motoare V8 de capacitate mare, astfel că Mercedes-Benz trebuia să producă un motor propriu cu 8 cilindri, pentru a putea face față competiției.
Noile motoare au fost introduse la finele anului 1969. Primul dintre acestea a fost un M116 V8 cu o capacitate de 3499 cc, o putere de 200 CP (150 kW), dotat cu injecție de benzină Bosch D-Jetronic, acționată electronic, și a fost lansat pe un W109, la Frankfurt Auto Show. Tot atunci mașina a primit denumirea de 300SEL 3.5. Printre cele mai notabile performanțe ale acesteia se numărau viteza maximă de 200 km/h, și accelerare de la 0 la 100 km/h în numai 10 secunde. În vara anului 1970, toată seria W108, atât automobilele de dimensiuni medii, cât și gama LWB, a primit motoare M116, fiind redenumite ca 280SE 3.5 și, respectiv, 280SEL 3.5.
4.5 și W109 300SEL 4.5. Dar această nouă generație era destinată exclusiv pieței Statelor Unite. Noile performanțe atinse erau viteza maximă de 205 km/h, și timpul de accelerare 0-100 km/h de 9.5 secunde.
	Dar chiar și cu introducerea noilor modele cu motoare V8 integrate, producția acestei serii de apropia de final. În ianuarie 1970 s-a oprit producția lui 300SEL cu motor cu 6 cilindri în serie, iar în aprilie 1971, i-a urmat și 280SEL. Variantele 280SE 3.5 și 280SEL ale lui W108 au fost retrase în vara anului 1972. În luna septembrie a aceluiași an, au ieșit din fabrică ultimele exemplare 300SEL 3.5 și 6.3. o lună mai târziu, seria W109 se încheie cu ultimul 300SEL 4.5, iar în noiembrie se întrerupe și producția de W108 280SE și 280sel 4.5. Astfel se încheie o legendă de mai bine de 7 ani.

Realizări

Deși cei mai mulți critici au caracterizat modelele seriei ca fiind niște mașini "Fintail fără aripioarele specifice", acestea s-au bucurat de un succes imens. Acestea nu au rămas în memoria colectivă datorită designului lor, în mare parte din cauza liniilor lor simple și a conturului pătrățos. Chiar și așa, există câțiva astfel de critici care susțin că tocmai acest design simplist a transformat aceste mașini în niște modele clasice și atemporale. Pe de altă parte, seria a fost renumită pentru rezistență și fiabilitate, care demonstrează încă o dată calitatea excelentă a tehnologiei germane. Și nu în ultimul rând, acestea încheie o perioadă de glorie, de aproape un deceniu, de automobile Ponton (1953 – 1962), datorită cărora Mercedes a trecut rapid de la un producător auto aproape ruinat după cel de-Al Doilea Război Mondial, la una dintre cele mai bine cotate mărci auto la nivel european, și chiar mondial. Seria a fost urmată de W116, care a dat naștere unei coi clase, unui nou nume: S-Class.

Îmbunătățiri
Ambele automobile, W108 și W109, au păstrat o mare parte a dotărilor și tehnologiilor specifice modelelor anterioare, dar au suferit și câteva modificări notabile, care le-au transformat în cele mai bine echipate mașini ale vremii. Seriile 300SE și 300SEL aveau interioare bine amenajate, ambele fiind cunoscute pentru bordurile lor din lemn de nuc finisat, transmisia automată și geamurile acționate electronic. Seria 300SEL 4.5 avea un motor sofisticat și foarte performant: un V8 de 4.5 L, pe benzină, care a fost ulterior folosit și pentru W116 S-Class și seria de automobile sport R107 SL. La fel s-a întâmplat și cu versiunea mai mică a acestui tip de motorizare, cea de 3.5 L.

Transmisie
Transmisia standard pentru modelele europene era una manuală, în patru trepte. La cerere, era disponibilă și o versiune de cutie automată, tot în patru trepte. Mercedes și-a construit și a dezvoltat propriul sistem de transmisie automată, lucru destul de neobișnuit pentru producătorii auto ai vremii. Începând cu anul 1969, modelele cu motoare cu 6 cilindri erau disponibile și cu o cutie automată în 5 trepte, dar puțini au fost cei care au optat pentru această dotare.

Odată cu lansarea automobilelor cu motoare V8, în 1970, transmisia automată în patru trepte a devenit o dotare standard. Aceasta era acționată de un cuplaj hidraulic, față de cele obișnuite, acționate de convertizoare cu cuplu de torsiune. Clienții aveau încă posibilitatea de a opta pentru o transmisie manuală în patru trepte, caz în care beneficiau de o reducere față de prețul de listă. Versiunea de 4.5 L (disponibilă din 1971, și doar în Statele Unite ale Americii) era construită pentru o cutie automată în doar 3 trepte, acționată de un convertizor cu cuplu de torsiune. Această combinație motorizare – sistem de transmisie a devenit populară pe o scară mai largă o dată cu lansarea noii generații de autovehicule.

Modele

W108

W109

Cronologie

Date tehnice

Date tehnice: Mercedes-Benz W108   (conform cifrelor comunicate de producător)

Date tehnice: Mercedes-Benz W109  (conform cifrelor comunicate de producător)

Trivia
Un număr destul de mare de Mercedes-Benz W108 au fost utilizate de Inspectoratul Sovietic de Stat al Automobilelor (cunoscut ca GAI), în anii 1970, la Moscova. Acestea erau decorate cu inscripțiile Miliției și erau folosite pentru a escorta mașinile oficialilor.

Apariții în filme

Un Mercedes-Benz 250SE negru este furat de James Bond (Roger Moore) de la camarazii Generalului Orlov (Steven Berkoff), undeva în Estul Germaniei, în ecranizarea Octopussy, din 1983. În momentul în care cauciucurile mașinii au fost perforate de o capcană, James Bond conduce autovehiculul, în stilul său caracteristic, de-a lungul unei șine de tren, urmărind Octopussy dincolo de granița dintre Germania de Vest și Germania de Est (chiar dacă scenele au fost, de fapt, filmate în Cambridgeshire, Anglia). Chiar înainte de a trece granița, Bond reușește să sară din mașină, pe tren, chiar înainte ca Mercedes-ul său să izbească frontal un alt tren și să fie azvârlit în râu.

În filmul The Hangover personajele principale conduc un 280SE decapotabil, produs în 1969. În drumul lor spre Las Vegas, aceștia distrug complet mașina. Aparent, decapotabilele distribuite în acest film sunt de fapt automobile Coupé, cu câteva modificări. S-au folosit 16 autoturisme, care au fost lovite de mai multe ori. Variantele Coupé și cele decapotabile ale seriei sunt, în nomenclatorul Mercedes, cunoscute ca W111.

Note

Vehicule Mercedes-Benz

Mercedes-Benz W108


Stadionul Olimpic "João Havelange" (în ), și cunoscut ca Stadionul "Nilton Santos" și poreclit Engenhão, este un stadion multifuncțional situat în cartierul Maracanã din Rio de Janeiro. Găzduiește echipa de fotbal Botofago FR. El este deținut de Guvernul statului Rio de Janeiro și este denumit după João Havelange, președintele al FIFA din 1974 până în 1998.

Stadionul a fost construit cu o capacitate de 40.000 de locuri pentru Jocurile Panamericane din 2007. A fost proiectat de arhitecții Carlos Porto, Gilson Santos, Geraldo Lopes și José R. Ferreira Gomes. Lucrările de construcție au început în 2003 și stadionul a fost inaugurat oficial pe 30 iunie 2007 printr-un meciu dintre Botafogo și Fluminense FC. În martie 2013 a fost închis după ce s-a descoperit că acoperișul s-ar putea prăbuși la vânturi puternice. A fost deschis din nou în 2015.

Sub numele "Stadionul Olimpic", va găzdui două probe ale Jocurilor Olimpice de vară din 2016: atletism și fotbal. Cu această ocazie capacitatea a fost mărită la 60.000 de locuri.

Note

Referințe
  Engenhão pe stadiumguide.com
  João Havelange Olympic Stadium, Brazil pe Design Build Network
     João Havelange Olympic Stadium  pe rio2016.com

Rio de Janeiro
Stadioane din Brazilia
Locuri de desfășurare ale Jocurilor Olimpice de vară din 2016

Stadionul Olimpic „Nilton Santos”


El término Gorski puede referirse a:

Personalidades

Aleksandr Alekséyevich Gorski (1871-1924), coreógrafo de ballet ruso.
Aleksandr Vasílievich Gorski (1812-1875), historiador eclesiástico ruso.
Aleksandr Konstantínovich Gorski (1886-1943), poeta ruso.
Anatoli Gorski (1923-1988), historiador soviético.
Antón Gorski (*1959), historiador ruso.
Artur Górski (1970-2016), político polaco.
Bernd Gorski (*1959), futbolista alemán.
Chester Gorski (1906-1975), político usamericano.
Dennis Gorski (*1944, político usamericano.
Hedwig Gorski (*1949), poeta y artista usamericano.
Iósif Gorski (1850-1905), militar ruso.
Iván Ivánovich Gorski (1893-1975, geólogo y paleontólogo soviético.
Iván Konstantínovich Gorski (*1921), crítico literario soviético.
Johannes Gorski (1910-1995), político alemán.
Kazimierz Górski (1921-2006), futbolista y entrenador polaco.
Konstanty Gorski (1859-1924), compositor polaco.
Mark Gorski (*1960) ciclista usamericano.
Mijaíl Gorski (*1976), actor ruso de cine y teatro.
Peter Gorski (1921-2007), director de cine alemán.
Piotr Gorski (1826-1877), poeta ruso.
Serguéi Prokudin-Gorski (1863-1944), químico ruso, pionero de la fotografía en color.
Tamara Gorski (*1968), actor canadiense.
Tomasz Górski (*1973), político polaco.
Vladímir Gorski (*1925), científico soviético.
Yákov Gorski (1867-1935), cantante de ópera ruso.

Localidades

Gorski, localidad del krai de Krasnodar, en Rusia.
Gorski (Rostov), localidad del óblast de Rostov, en Rusia.
Gorski (Samara), localidad del óblast de Samara, en Rusia.

Gorski


Le diocèse de Dubrovnik ou diocèse de Raguse (en latin : Dioecesis Ragusiensis, en croate : Dubrovačka biskupija) est une circonscription ecclésiastique de l'Église catholique dans l'extrême sud de la Croatie (Dalmatie).  Le diocèse est centré dans la ville de Dubrovnik. Érigé en 990 comme 'diocèse de Raguse'  il devient en 1120 'archidiocèse de Raguse'. Par la bulle papale Locum Beati Petri, il revient au rang de diocèse en 1828, après la disparition de la 'République de Raguse' et desormais plus souvent appeler diocèse de Dubrovnik.

L'église cathédrale de l'Assomption de Marie, à Dubrovnik, fut construite en 1713 remplaçant l'édifice qui fut détruit lors d'un tremblement de terre.  Le père Roko Glasnović a été nommé évêque de Dubrovnik en novembre 2021 et devrait être consacré évêque en janvier 2022.

Histoire

Diocèse d'Épidaure
Par les écrits de saint Jérôme, racontant la vie du saint ermite Hilarion on sait qu'il y avait une communauté chrétienne à 'Épidaure', ville romaine appelée plus tard Ragusa Vecchia. Cela daterait du milieu du .

Plus tard l'existence d'un siège épiscopal à Épidaure est attestée car les évêques sont Fabrizio et Paolo -  premiers évêques historiquement documentés – participèrent aux conciles provinciaux de Salona (530 et 532), siège métropolitain Aujourd'hui 'siège titulaire') dont Épidaure était suffragant.

La correspondance du pape Grégoire le Grand mentionne le nom d'un autre évêque d'Épidaure, Fiorenzo, qui fut déposé par son métropolite Natale (de Salona) vers 592, mais sans respecter les règles canoniques de l'époque. Des lettres furent échangées à ce sujet car les chrétiens d'Épidaure, en 597, réclamaient toujours le retour de Fiorenzo dans son diocèse.

À partir du début du , la région est dévastée par des tribus slaves. La ville d'Épidaure fut détruite vers 639 par les Avars et les habitants, dont l'évêque, trouvèrent refuge dans le château de Lausio, près de l'actuelle Raguse.

Diocèse et archidiocèse de Raguse
À partir du milieu du , Raguse hérite donc de l'organisation ecclésiastique d'Épidaure, même si dans certains documents ultérieurs, ses évêques portent encore le titre d'Épidauritanus. Lors du concile régional de Split (926/927), le diocèse de Raguse est présent comme suffragant de Split, siège qui avait hérité des droits métropolitains de Salona également disparu.

Selon la tradition, au cours du , après la destruction de la ville de Doclea, une lutte d'influence fait que Raguse revendiqua  des droits métropolitains aux dépens de Split et d'Antivari. Des faux documents sont même produits, ainsi la soi-disant 'bulle du pape Zacharie' (datée de 743), par laquelle le pontife aurait accordé à l'archevêque André de Raguse le pallium. La fausse bulle qui tente de prouver l'ancienneté du siège métropolitain de Raguse, énumère même les diocèses dépendant de sa province ecclésiastique de  Raguse.

Raguse est attestée comme siège métropolitain par la bulle du pape Benoît VIII du 27 septembre 1022, avec laquelle le pontife a envoyé le pallium à Vital I (archevêque de 1022 à 1047). Il est probable, selon certaines traditions fiables, que  l'élévation au rang d'archidiocèse ait eu lieu vers la fin du Xe siècle.  Les luttes d'influence entre Raguse et Antivari (aujourd'hui 'Bar', au Monténégro) continuent jusqu'au milieu du .  Cependant les bulles authentiques des papes Calixte II (1120) et Innocent II (1142), donnent la même liste de diocèses suffragants. Cependant Antivari redevenant 'métropolitain' en 1199, Raguse perd en sa faveur un certain nombre de suffragants.

Avec l'émergence de la République de Raguse, l'archidiocèse retrouve de son importance au , ses suffragants sont Budua, Risano, Stagno-Curzola et Trebigne. En 1409, un décret du Sénat de Raguse établit qu'à partir de ce moment, les archevêques ne pouvaient plus être originaires de la ville. Cette loi resta en vigueur jusqu'en 1721.

Ludovico Beccadelli, archevêque de 1555 à 1564, prit part au Concile de Trente ; de retour à Raguse, il introduit les réformes tridentines : en particulier il divise le territoire diocésain en paroisses.

Diocèse de Dubrovnik
Après une période de 13 ans de vacance, causée par l'abolition de la République de Raguse, absorbée par le Royaume d'Italie, la bulle Locum Beati Petri (30 juin 1828) du pape Léon XII restructure, le siège de Raguse (devenu Dubrovnik) l'agrandissant des territoires des diocèses supprimés de Korcula et de Stagno, mais supprimant son statut de siège métropolitain : le diocèse de Dubrovnik (Raguse) devient suffragant de l'.

Le 27 juillet 1969, la province ecclésiastique de Split-Makarska est rétablie, dont Dubrovnik devient suffragant.

Supérieurs ecclésiastiques

Évêques d'Épidaure
Fabriciano (mentionné en 530)
Paolo † (mentionné en 532)
Fiorenzo † (déposé en 592)
Giovanni I † (vers 630 - 661)

Evêques et archevêques de Raguse
Andrea I ? † (mentionné en 743)
(...)

Evêques de Dubrovnik (Raguse)
Siège vacant de 1815 à 1830.
Antonio Giuriceo (1830-1842)
Toma Jedrlinić (1843 -1855)
Vincenzo Zubranić (1856-1870)
Giovanni Zaffron (1872-1881)
Mato Vodopić † (1882-1893)
Josip Grgur Marčelić (1894 -1928)
Josip Marija Carević (1929 -1940)
Siège vacant de 1940 à 1950
Pavao Butorac (1950-1966)
Severin Pernek (1967-1989)
Želimir Puljić (1989 -2010, nommé archevêque de Zara)
Mate Uzinić (24 janvier 2011 - 4 novembre 2020, nommé archevêque-coadjuteur de Fiume)
Mate Uzinić (16 décembre 2020 (administrateur apostolique)
Roko Glasnović (30 novembre 2021 -

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Église catholique en Croatie
 Archidiocèse de Split-Makarska

Liens externes

Dubrovnik
Dubrovnik
Dubrovnik

Diocèse de Dubrovnik


Third/Sister Lovers es el tercer álbum de estudio del grupo estadounidense de power pop Big Star, lanzado en 1978.

Listado de canciones

Créditos

 Eden Ahbez — Compositor
 Lesa Aldredge — Voz
 Lesa Aldridge — Voz
 Lee Baker — Guitarra
 Tommy Cathey — Bajo
 Alex Chilton — Ingeniero
 Rick Clark — Notas musicales
 Steve Cooper — Guitarra
 Steve Cropper — Guitarra
 Ray Davies — Compositor
 Jim Dickinson — Productor
 William Eggleston — Piano
 John Fry — Ingeniero
 Noel Gilbert — Instrumentos de cuerda
 Noel Gilbert — Violín
 Steven Jurgensmeyer —	Diseño de Portada

 Carl March — Arreglista
 Carl Marsh — Instrumentos de cuerda
 Tommy McClure — Bajo
 Dr. Toby Mountain — Master
 William Murphey — Guitarra
 Willie Murphy — Bajo
 Mike O'Brien — Fotografía
 Lou Reed — Compositor
 Tommy Roseborough — Batería
 Richard Rosebrough — Ingeniero
 Jim Stephens — Bajo
 Jimmy Stephens — Guitarra
 Jody Stephens — Batería
 Morris "Tarp" Tarrant — Batería
 Tarp Tarrant — Batería
 Dave Williams — Compositor

Véase también
 Big Star

Referencias

Enlaces externos
 Página web de Extreme

Álbumes de 1978

Third/Sister Lovers


Alois Nitze (* 1873; † 1934) war ein deutscher Landschafts- und Vedutenmaler. Er war u. a. in Berlin und Böblingen tätig.

Werke
 Herbststimmung am Märkischen See. Öl auf Hartfaser, 80 × 53 cm
 Spreebrücke am Berliner Dom. 55 × 68 cm
 Danzigansicht. Öl auf Leinwand
 Beim Würfelspiel (handsigniert und datiert "Copie nach Claus Meyer A. Nitze 1886"), Öl auf Leinwand
 Berlinansicht. Öl auf Leinwand
 Landschaft bei Gifhorn. Öl auf Leinwand, 1936

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1873
Gestorben 1934
Mann

Alois Nitze


The Second City es una empresa teatral, especializada en comedia de improvisación, que se originó en el barrio Old Town de Chicago, Illinois, Estados Unidos.

El teatro abrió el 16 de diciembre de 1959 y, desde entonces, ha ampliado su presencia a otras ciudades, incluyendo Toronto y Los Ángeles. The Second City ha producido programas de televisión tanto en los Estados Unidos como en Canadá, entre ellos SCTV, Second City Presents o Next Comedy Legend, además de estar muy involucrados en la creación de la película satírica de ciencia ficción The Monitors (1969). Desde su apertura siempre ha sido un punto de partida para cómicos, actores premiados, directores y otros en el mundo del espectáculo.

Estudiantes

Chicago
1959 - Howard Alk, Roger Bowen, Severn Darden, Andrew Duncan, Barbara Harris, Mina Kolb, William Mathieu, Sheldon Patinkin, Bernard Sahlins, Paul Sills, Eugene Troobnick
1960 - Alan Arkin, Paul Sand, Joyce Sloane
1961 - Bill Alton, John Brent, Hamilton Camp, Del Close, Melinda Dillon, Anthony Holland, Zohra Lampert, Alan Myerson, Irene Riordan, Joan Rivers, Avery Schreiber
1962 - Mona Burr, Dennis Cunningham, Dick Schaal
1963 - Jack Burns, MacIntyre Dixon, Ann Elder, Judy Elder, Melissa 'Sally' Hart, Richard Libertini, Omar Shapli
1964 - Ian Davidson, Eugene Kadish, Fred Kaz, Harv Robbin, David Steinberg
1965 - Joan Bassiee, Robert Benedetti, Alex Canaan, Sondra Caron, Josephine Forsberg, Judy Graubart, Robert Klein, David Paulsen, Fred Willard
1966 - Bob Curry, Sid Grossfeld, Sandy Holt, Jon Shank, David Walsh, Penny White
1967 - J.J. Barry, Peter Boyle, Martin Harvey Friedberg, Burt Heyman, Lynne Lipton, Ira Miller
1968 - Murphy Dunne, Michael Miller, Carol Robinson
1969 - David Blum, Martin de Maat, Jim Fisher, Joe Flaherty, Nate Herman, Pamela Hoffman, Roberta Maguire, Judy Morgan, Brian Doyle-Murray, Harold Ramis, Eric Ross, Cyril Simon, Paul Taylor
1971 - John Belushi, Eugene Ross-Leming, Dan Ziskie
1972 - Dave Rasche, Ann Ryerson
1973 - John Candy, Stephanie Cotsirilos, Tino Insana, Bill Murray, Jim Staahl, Betty Thomas
1974 - Dan Aykroyd, Cassandra Danz, Don DePollo, Michael J. Gellman, Allan Guttman, Deborah Harmon, Richard Kurtzman, Eugene Levy, Raul Moncada, Rosemary Radcliffe, Gilda Radner, Mert Rich, Doug Steckler, Paul Zegler
1975 - Bernadette Birkett, Miriam Flynn, George Wendt
1976 - Will Aldis, Eric Boardman, Steven Kampmann, Shelley Long, Jim Sherman
1977 - Cynthia Cavalenes, Larry Coven
1978 - James Belushi, Tim Kazurinsky, Audrie Neenan, Lawrence J. Perkins, Maria Ricossa
1979 - Danny Breen, Mary Gross, Bruce Jarchow, Nancy McCabe-Kelly
1980 - Meagen Fay, Lance Kinsey, Rob Riley
1981 - Susan Bugg, John Kapelos, Rick Thomas
1982 - Nonie Newton-Breen, Cheryl Sloane, Craig Taylor
1983 - Bekka Eaton, Ed Greenberg, Michael Hagerty, Isabella Hofmann, Richard Kind
1985 - Andrew Alexander, Mindy Bell, Jim Fay, Mona Lyden, Len Stuart
1986 - Dan Castellaneta, Rick Hall, Bonnie Hunt, Maureen Kelly, Harry Murphy
1987 - Steve Assad, Kevin Crowley, Aaron Freeman, Ruby Streak, Barbara Wallace, Ron West
1988 - Joe Liss, Mike Myers
1989 - Chris Farley, Tim Meadows, Joel Murray, David Pasquesi, Judith Scott, Holly Wortell
1990 - Tom Gianas, Bob Odenkirk, Tim O'Malley, Jill Talley
1991 - Fran Adams, Cynthia Caponera, Steve Carell, Michael McCarthy, John Rubano
1992 - Paul Dinello, Kelly Leonard, Ruth Rudnick, Amy Sedaris
1993 - Stephen Colbert, David Razowsky
1994 - Scott Adsit, Scott Allman, Jackie Hoffman
1995 - Rachel Dratch, Jon Glaser, Jenna Jolovitz, Adam McKay
1996 - Kevin Dorff, Tina Fey, Mick Napier, Lyn Pusztai
1997 - Jim Zulevic
1998 - Rachel Hamilton, T. J. Jagodowski, Jane Lynch, Susan Messing, Jeff Richmond, Tami Sagher, Rich Talarico, Stephnie Weir
1999 - Ed Furman, Beth Kligerman
2000 - Craig Cackowski, Sue Gillan, Angela Shelton
2001 - Debra Downing, Nyima Woods Funk, Martin Garcia, Michael Kennard, David Pompeii
2002 - Brian Boland, Josh Funk, Robin Hammond, Alison Riley, Al Samuels, Abby Sher
2003 - Dan Bakkedahl, Lisa Brooke, Liz Cackowski, Antoine McKay, Jean Villepique
2004 - Brian Gallivan, Maribeth Monroe, Claudia Michelle Wallace
2005 - Matt Craig, Molly Erdman
2006 - Joe Canale, Ithamar Enriquez, Kirk Hanley, Marc Warzecha, Tom Yorton
2007 - Matt Hovde, Brad Morris, Amber Ruffin
2008 - Lauren Ash, Jim Carlson, Shelly Gossman, Anthony Leblanc, Michael Patrick O'Brien, Emily Wilson
2009 - Andy St. Clair
2010 - Allison Bills, Timothy Edward Mason, Julie Nichols, Sam Richardson, Tim Robinson
2011 - Edgar Blackmon, Billy Bungeroth, Holly Laurent, Katie Rich, Meghan Teal

Referencias

Cultura de Chicago

The Second City


Die Trinity Lutheran Church ist eine evangelisch-lutherische Pfarrkirche in Lennep (Meagher County) im US-Bundesstaat Montana.

Geschichte
Trinity Lutheran gilt nach der Melville Lutheran Church als zweitälteste lutherische Kirchengründung Montanas im 19. Jahrhundert. Am 10. Januar 1891 trafen sich aus Norwegen eingewanderte Lutheraner, die im Umfeld der Castle Mountains im Meagher County tätig waren, im Robinson-Silberminenlager zur Formierung einer lutherischen Gemeinde. Am 8. Februar 1891 erhielt die Gemeinde die offizielle Bezeichnung Scandinavian Evangelical Lutheran Trinity Congregation of Meagher County, Montana. Gottesdienste wurden zunächst unregelmäßig in Schulen und Privathäusern abgehalten. 1900 erhielt die Gemeinde ihren festen Sitz in Lennep, das nach der deutschen Ortschaft Lennep im heutigen Nordrhein-Westfalen benannt ist. Entscheidend für die Standortwahl war die Anbindung Lenneps an die Montana Railroad im Gebiet des Musselshell River. Mit der Trinity Lutheran Church konnte schließlich 1914 ein eigenes Kirchengebäude geweiht werden. Die Baukosten betrugen 4300 Dollar. Die Kirchengemeinde bildet einen Pfarrbezirk mit der American Lutheran Church in White Sulphur Springs innerhalb der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Amerika.

Literatur
Rich Aarstad: Montana Place Names. From Alzada to Zortman, Helena 2009.

Weblinks

 Foto der Trinity Lutheran Church
 Ghosttown Lennep, Artikel im Remscheider General-Anzeiger vom 18. April 2020.

Einzelnachweise

Kirchengebäude in Montana
Kirchengebäude der Evangelical Lutheran Church in America
Lennep
Erbaut in den 1910er Jahren
Meagher County
Holzkirche in den Vereinigten Staaten

Lennep Trinity Lutheran Church


Uzay Yolu, Gene Roddenberry tarafından yapılmış, 8 Eylül 1966'dan 3 Haziran 1969'a kadar yayınlanmıştır. 80 bölüm hazırlanmış bunlardan 79'u gösterilmiştir. Üç sezon kadar kısa süren bir yayın hayatından sonra sendikasyona geçmiş ve orada kendine geniş bir hayran kitlesi edinmiştir. Programın başarısı kendisinden sonra beş seriye ve on televizyon filmine olanak vermiştir. Guinness Rekorlar Kitabı tarafından en çok yan ürünü olan program olarak listelenmektedir. Program resmi olarak sadece Uzay Yolu olarak isimlendirilmiş olsa da kendisinden sonra gelen diğer ürünlerle karıştırılmaması için Uzay Yolu: Orijinal Seri (bazen kısaca TOS ya da ST:TOS) olarak adlandırılmıştır.

23. yüzyılda geçen Uzay Yolu Kaptan James T. Kirk ve 2. kaptan Mr. Spock tarafından kumanda edilen yıldız gemisi Atılgan ve mürettebatının maceralarını anlatır. İki ilk bölüm (The Cage ve Where No Man Has Gone Before) hariç - her bölümün başında Kaptan Kirk'ün sözleri geminin amacını anlatır.

Space, the final frontier. These are the voyages of the starship Enterprise. Its five-year mission: to explore strange new worlds, to seek out new life and new civilizations, to boldly go where no man has gone before.

Uzay, son sınır. Bunlar yıldız gemisi Atılgan'ın seyahatleridir. Beş yıllık görevi: yeni tuhaf dünyaları keşfetmek, yeni hayat ve yeni uygarlıklar aramak, daha önce hiçbir insanın gitmediği yerlere cesurca gitmektir.

Uzay Yolu 1966'da NBC'de gösterime girdiği zaman başarılı değildi. Reytingler düşük, reklam gelirleriyse yetersizdi. İkinci sezonda iptal tehlikesi baş gösterdi fakat sadık hayranlarının mektup kampanyası sayesinde bir üçüncü sezona hak kazandı. Buna rağmen NBC Uzay Yolunu kimsenin seyretmediği bir gün ve saat olan Cuma 22:00'a koydu ve en sonunda dizi üçüncü sezonu sonunda yayından kaldırıldı.

 Yayın tarihçesi
Uzay Yolu orijinal olarak NBC televizyon ağında yayınlandı. Tüm saatler standart doğu saati'dir.
 8 Eylül 1966-31 Ağustos 1967: Salı, 8:30-9:30 Ö.S.
 15 Eylül 1967-30 Ağustos 1968: Cuma, 8:30-9:30 Ö.S.
 20 Eylül 1968-4 Nisan 1969: Cuma, 10:00-11:00 Ö.S.
 3 Haziran 1969-2 Ekim 1969: Salı, 7:30-8:30 Ö.S.

 Keşfediliş

Büyük bir bilimkurgu hayranı olan Gene Roddenberry 1960 yılında galaksiyi keşfetmeye adanmış büyük bir uzay gemisinde geçen bir bilimkurgu dizisi olan Uzay Yolunu önerdi. Roddenberry'e ilham kaynağı olan eserler arasında A. E. van Vogt'un Space Beagle'ı (Space Beagle), Eric Frank Russell'ın Maraton hikâyeleri ve  1956 bilimkurgu filmi Yasak Gezegen (:en:Forbidden Planet) sayılabilir.  Bununla birlikte Roddenberry o zamanlar televizyonda oldukça popüler olan kovboy filmi yazma konusunda derin bir tecrübeye sahipti ve şovu NBC'ye ":en:Wagon Train (wagon train: dört tekerlekli yük arabası)to the stars."  olarak pazarladı.

Gene Roddenberry 1964 yılında Desilu adında bağımsız bir TV firmasıyla üç yıllık bir geliştirme kontratı imzaladı. Roddenberry'nin orijinal konseptinde kahraman "S.S. Yorktown" kaptanı Robert April'di. Daha sonra bu karakter Kaptan Christopher Pike oldu. İlk pilot "The Cage" Pike'ı  canlandıran aktör :en:Jeffrey Hunter ile çekildi.

Amerika'da birçok yerde ırkçılığın köklü olduğu bir zamanda Roddenberry ırk ayrımcılığının ve seksizmin olmadığı bir 23. yüzyıl hayal ederek çok-ırklı ve farklı cinsiyetlerden oluşan bir mürettebat yarattı. Bunun yanında yarı-insan yarı-volkan Spock gibi uzaylı ırklardan karakterler de ekledi ve bunların hepsini Birleşmiş Gezegenler Federasyonu altında topladı.

Diğer yenilikçi Uzay Yolu buluşları ise yapım sorunlarını karşılamak içindi. Işıktan hızlı warp sürücüsü bilimkurgu için yeni değildi ama anlartımda Atılgan'ın uzayda çabucak seyahat etmesini sağladı. Mürettebatın bir yerden bir yere ışınlanmasını sağlayan madde taşıyıcı, karakterleri gemiden gezegene, gezegende gemiye çabucak taşımak içindi. Her bölüm için bir uzay mekiğinin iniş kalkış sahneleri çok pahalıya mal olmaktaydı.

Uzay Yolu ilk olarak CBS televizyonuna önerildi. Fakat CBS o zamanlar tercihini başka bir bilimkurgu dizisi olan Lost in Space'ten yana kullandı. Daha sonra Uzay Yolu ilk önce bir pilot bölüme izin veren ve sonra geri çeviren NBC'ye önerildi. (NBC yöneticileri daha sonra şovun fazla entelektüel olduğunu dile getirdiler.) Fakat NBC hiç alışılmamış bir şey yaparak yeni bir pilot bölüm çekilmesine izin verdi; ":en:Where No Man Has Gone Before". Orijinal karakterlerden sadece Spock ve orijinal oyunculardan sadece Leonard Nimoy ve Majel Barrett kalmıştı. İlk pilot'ta çekilen çekimlerin çoğu daha sonradan iki parçalık ":en:The Menagerie"'de kullanıldı.

İkinci pilot bölümde ana karakterler Kaptan Kirk (William Shatner), baş mühendis kıdemli yüzbaşı Scott(James Doohan), yüzbaşı Sulu(George Takei) takdim edildiler. Sadece bu bölümde Sulu'nun unvanı geminin fizikçisi iken daha sonra dümenci olarak değiştirildi. Geminin baş doktoru ve kaptanın sırdaşı Dr. McCoy ve kâtip Janice Rand ve haberleşme subayı teğmen Uhura daha sonraki bölümlerde diziye dahil oldular. Roddenberry'nin her ikisi de son derece akıllı ve profesyonel asyalı Sulu ve zenci Uhura'yı eklemesi o zamanlar hemen hemen hepsi beyaz, olmayanların ise steriotipler olduğu bir zaman için çok cesurca bir karardı.

Roddenberry'nin personelleri arasında sanat yönetmeni Matt Jeffries vardı. Katkıları daha sonra bütün Federasyon gemilerinin yapımında kullanılan Jeffries Tüpleri ile onurlandırıldı. Jeffries'in tabak ve silindir dizaynı daha sonra üretilen neredeyse bütün Federasyon gemileri için standart oluşturdu. Jeffries aynı zamanda Atılgan'ın köprü dizaynı da gerçekleştirdi. II. Dünya Savaşı'ndaki tecrübesini ve bir havacı olmasını kullanarak ergonomik bir köprü dizayn etti. Kostüm tasarımcısı William Ware Theiss Atılgan mürettebatının üniformalarını ve misafir aktrislerin çarpıcı kıyafetlerini yarattı. Wah Chang, açılır kapanır haberleşme aygıtı, algılayan, kaydeden, hesaplayan küçük bilgisayar trikoder ve faser silahlarını yaptı. Daha sonra Gorn ve diğer yaratıkları yaratacaktı.

Dizi televizyon izleyicilerini daha sonra alışılmış hale gelen bilimkurgu terimleri ile tanıştırdı; Warp sürücüsü, ışınlanma, kablosuz el aletleri ve tarayıcılar, enerji silahları, masaüstü bilgisayar terminalleri, lazer ameliyat, uzay gemisi görünmezlik aletleri ve bilgisayar ses sentezi. Bu terimlerinin bazılarının bazı örnekleri varsa da daha önce hiçbir zaman tek bir sunumda bir araya gelmediler ve televizyon için kesinlikle yeniydiler. Geminin otomatik kapıları bile 1966 için bir yenilikti.

 Karakterizasyon
Uzay Yolu çoğunluğu hiç bilinmeyen oyuncularını birer ünlü yaptı. Kelley birçok sinema ve Tv filminde görünmesine rağmen sadece küçük rollerde yer almıştı. Shatner ve Nimoy'un sinema ve tv tecrübeleri vardı ama hiçbiri pek bilinen kişiler değillerdi. Bölümler yayınlandıktan sonra oyuncuların büyük kısmı kendilerini hep aynı tür rollerde buldular.

Üç ana karakter Kirk, Spock ve McCoy'du. Kirk tutkulu ve sıklıkla agresiftir. Spock son derece mantıklı, McCoy ise alaycı ama her zaman merhametlidir. Birçok hikâye bu üç karakterin çatışmasına tanık olur. Kirk çok zor bir karar vermek zorundadır, Spock olayın mantıklı ama bazen de hissiz yolu savunurken McCoy (ya da Kirk'ün taktığı isimle "Bones") ise en az zarar verecek olan yolda ısrar eder. McCoy ve Spock birbirlerine olan gerçek bağlılık ve saygılarını maskeleyen bir ağız dalaşı içindedirler, bu devamlı tartışmaları izleyiciler tarafından çok popüler olmuştur. Spock karakteri sivri kulakları ve kaşları ile şeytani bir görüntü yansıtıp izleyicileri rahatsız edebileceği gerekçesi ile ilk olarak Tv ağının yöneticileri tarafından red edilmişti. Hatta ağ, diğer iştiraklerine göndereceği promosyon materyalleri üzerinde Spock'ın kulakların "yumuşatmıştı". Ama Spock kaldı ve şovun hatta Tv tarihinin en popüler karakterlerinden biri haline geldi, tıpkı kabına sığmaz taşra doktoru Hatta şovla ilişkili kimsenin tahmin bile etmediği bir şekilde Spock bir tür seks sembolü haline geldi.

Seri soğuk savaş zamanında yaratıldığı için bölümlerin konuları da bunu yansıtmaktadırlar. Orijinal seride Federasyon'un Klingon ve Romulan'lar gibi bir soğuk savaş durumunda olduğu uygarlıklarla karşılaşmaları da yansıtılmıştır.

 Bölümler

Yazma bakımından Uzay Yolu Harlan Ellison, Theodore Sturgeon zamanın önde gelen diğer bilimkurgu yazarlarını kullanan ilk TV dizilerinden biri olması ile dikkate değerdir. Serinin senaryo editörü Dorothy C. Fontana'da (orijinalde Gene Roddenberry'nin sekreteri idi) Uzay Yolu'''nun başarısında can alıcı bir role sahiptir. Senaryoların çoğunu düzeltmiş bir sürü de bölüm yazmıştır. Zamanın bütün yazarlarının (özellikle de bilimkurgu alanında) erkek olmasından dolayı ciddiye alınmayacağından korkan Roddenberry'nin önerisi ile ismi D.C. Fontana olarak geçmektedir.

Seriler birçok kayda değer tema ile uğraşmıştır. Tartışmalı bir şekilde söylenebilir ki, en önemlileri seksizm, ırkçılık, milliyetçilik ve küresel savaş gibi 1960lar ABD'sinin olaylarını irdelemedisidir. Roddenberry bu konuları irdelemek için birçok yıl gelecekte geçen bir yıldız gemisi alegorisi kullanmıştır. Uzay Yolu ırklar arası bir öpücük (en:Plato's Stepchildren adlı bölümde) içeren ilk TV programıydı. Roddenberry bu gibi görüntülerin sansürlenmesinden olayların büyük zihinsel güçlere sahip yabancının dayatması olarak tasvir edilmesiyle kurtuluyordu.

En meşhur bölümlerden biri Harlan Ellison tarafından yazılmış olan ve hem Hugo Ödülü'nü (Hugo Award) hem de Yazarlar Loncası Ödülü'nü (Writers Guild Award) almış olan ":en:The City on the Edge of Forever"'dır. O zamanlar bilinmeyen bir Joan Collins'in misafir oyuncu olarak katıldığı bölüm zamanda yolculuk ve geleceği değiştirme konsepti üstüne kuruludur. Bu konsept daha sonraları Yokedici (The Terminator)(filmin bitiş yazıları Ellison'un çalışmalarını sonuna kadar onaylamaktadırlar) ve Geleceğe Dönüş (Back to the future) gibi filmlerde kullanıldı.

"en:The Apple", "en:Who Mourns for Adonais?" ve "en:The Return of the Archons" güç algılanan anti-dinsel temalar içermektedirler. "en:Bread and Circuses" ve "en:The Omega Glory" ise daha belirgin dinsel ve vatansever temalara sahiptir. Filmlerin ve senaryoların toptan sansürlenmesine varacak derecede şirketlerin işlere karışması 1960'larda sık görülen bir olaydı ve Uzay Yolu bu oynamalardan payını aldı. Birçok senaryo NBC'nin sansürlemelerinden sonra yeniden gözden geçirilmek zorundaydı. Seriler hakkındaki bir kitaba göre "en:The Man Trap" bölümündeki tuz canavarının açık ağzı aslında açık-ağız öpüşmeleri sansürleme alışkanlığı olan ağın sansürcüsü ile ilgili bir şakaydı.Orijinal Seri aynı zamanda Spock ve McCoy'un sivri ama dostça atışmaları gibi espri anlayışı ile de kayda değerdir. "en:The Trouble with Tribbles", "en:I, Mudd" and "en:A Piece of the Action" bölümleri komedi olarak yazılıp sahnelendiler. Söylentilere göre küskün yazar/yapımcı Gene L. Coon tarafından yazılan üçüncü sezon bölümü ":en:Spock's Brain" şovun tam bir parodisidir. Uzay Yolu mizahı Uzay Yolu IV: Eve Dönüşün istisnası ile diğer seri ve filmlerde daha baskındır.

Serinin tüm 79 bölümü CBS Paramount Televizyon'u tarafından dijital olarak yenilenmektedir.

 Uzay Yolu Hatıraları
Leonard Nimoy 1983'te Uzay Yolu III: Han'ın intikamı filmi ile beraber Orijinal Seri'de çalışırkenki hatıralarını Volkan sinir çimdiği (Vulcan nerve pinch) ve Volkan el selamı gibi şeylerin nasıl ortaya çıktığını anlattığı bir saatlik özel bir promosyon filmine sunuculuk etti. Bazı yerlerde bu seriye dahil edilerek 80. bölüm olarak verilebilmektedir.

 Karakterler
 Düzenli karakterler

 Yarı düzenli karakterler
 Taşıyıcı Şefi Kyle (John Winston).
 Teğmen Galloway (David L. Ross), orijinal serinin öldürülmüş tek tekrarlanan karakterdir.
 Mr. Leslie (Eddie Paskey).
 Kevin Riley (Bruce Hyde), ":en:The Naked Time" ve ":en:The Conscience of the King" göründü.
 Dr. M'Benga (Booker Bradshaw), ":en:A Private Little War" ve ":en:That Which Survives".

Bunlara ek seri, görünmesinden hemen sonra ölen ya da yaralanan karakterler(bu karakter genelde "kırmızı yelek" giyen güvenlik subaylarıdır) içermesi ile ünlüdür. Bu hikâye kurgusu o kadar yaygındır ki tek amacı şiddetli bir şekilde ölerek ana karakterleri tehlikeli bir durumun beklediğini göstermek olan sıradan karakterleri anlatan "kırmızı yelek"'' terimine ilham vermiştir.

Karakterlerinin sonraki serilerdeki kısa rolleri
Orijinal Seri'yi takip eden Yeni Nesil, yaklaşık olarak 100 sene sonra geçmektedir. Bu seri ilerledikçe ve diğer serilerde orijinal seri karakterleri kısa rollerle diğer seri ve filmlerde yer almışlardır.

 Artık bir Volkan elçisi olan Spock Federasyon ile barışçıl ilişkiler kurmak ve Volkan toplumu ile birleşmeyi sağlamak üzere gizlice Romulan İmparatorluğunda bulunmaktadır. ("Unification, I ve II").
 137 yaşında bir amiral olan Leonard "Bones" McCoy, Atılgan-D ilk yolcuğuna çıkmadan gemiyi inceler. ("Encounter at Farpoint")
 Kaptanlığa terfi etmiş olan Scotty, Atılgan-D tarafında kurtarılmadan önce taşıyıcı tamponunda 70 yıl mahsur kalmıştır. Daha sonra Picard ona bir mekik verir ("Relics").
 Uzay Yolu: Keşfedilmemiş Ülke'de USS Excelsior'ın kaptanı olan Sulu Uzay Yolu: Voyager'ın "Flashback" bölümünde tekrar gözükür.
 Spock'ın babası Sarek elçilik görevine yüz yıl kadar daha devam eder. "Unification" bölümleri sırasında Volkan'da inzivaya çekilir.
 Kang, Koloth ve Kor "Day of the Dove", "The Trouble with Tribbles" ve "Errand of Mercy"'de gözüken üç Klingon İmparatorluğa 24. yüzyıla kadar hizmet ederler. Uzay Yolu: Derin Uzay Dokuz "Blood Oath" bölümünde gözüktüler. Kang ve Koloth öldü. Kor ise daha sonra Dominion savaşından öldü. Kang'ın genç bir şekli Voyager'da göründü (Flashback).
 Atılgan-B'nin ilk yolculuğunda kaybolan James T. Kirk daha sonra başka bir düzlemde Jean Luc Picard ile karşılaştı.

Bunların dışında resmi olmayan bir sürü roman ve hikâyede seriler arasındaki karakterler zaman yolculuğu ya da benzer yöntemlerle bir araya geldiler.

Dipnotlar

Orijinal Seri
1966'da başlayan Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
1969'da sona eren Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
1960'larda Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
Amerika Birleşik Devletleri dramatik televizyon dizileri
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu dizileri
NBC ağı programları
CBS Paramount Television televizyon dizileri
Kurguda uzay
Gene Roddenberry
23. yüzyılda geçen eserler
Dönem televizyon dizileri
En İyi Dramatik Sunum Hugo Ödülü kazanan eserler

Uzay Yolu: Orijinal Seri


Sâdî Işılay, (d. 3 Şubat 1899, İstanbul - ö. 11 Mart 1969) Türk keman virtüözü ve besteci.

Yaşadığı dönemin tanınmış Türk müziği ses sanatçılarına kemanıyla eşlik etti. Kemanı, Türk müziğine uygulamadaki başarısı ile tanındı.  Muhayyerkürdi Saz semaisi ile Segah Saz semaisi gibi 12'si saz, 28'i söz eseri olmak üzere 40 parça besteledi. Türk sinemasının geçiş çağı ile sinemacılar çağında birçok filmin fon müziğini yaptı.

Yaşamı
1899 yılında İstanbul'da doğdu. Babası, bir Rumeli göçmeni olan perukar İsmail Efendi, annesi Vasfiye Hanım'dir. İsmail Efendi,  Lâleli'de bir tarafı berber dükkânı, bir tarafı kahve olarak işlettiği sazlı kıraathanesinde keman çalardı. Bu mekanda Şekerci Cemil Bey, Hafız İsmail, Kemani Tatyos, Ahmed Rasim, Kanuni Şemsi Bey gibi sanatçılar toplanırdı.

Sadi Işılay, küçük yaştan itibaren babasını ve diğer sanatçıları dinleyerek, kendi kendine keman çalmayı öğrendi. 8 yaşında, babasının kıraathanesindeki sazların arasına katılacak düzeye gelmişti.12 yaşında Dâ'ül Elhan'a keman öğrencisi olarak girdi. Şehzâde Mehmed Ziyâeddîn Efendi'den özel dersler aldı. Tamburi Cemil Bey'den ve Şemseddîn Ziyâ Bey'den fasıl müziği icrâsını öğrendi. 1911'de Sultan Reşat'ın Rumeli gezisine katılan saz sanatçılarının Selanik'te verdikleri konserde yer aldı. Bu başarısı İstanbul basınında yer aldı. Keman dışında ud da çalan sanatçı, "Udi Sadi Bey" olarak tanındı. İlk bestelerinde bu sıfatı kullandı. Sazı ve sesi ile plaklar doldurdu. Bir yandan da eğitimine devam etti, Gülşeni Maarif ve Vefa Lisesi'nde okudu.

Türk Kurtuluş Savaşı'na jandarma olarak katıldı. 1922-1926 yılları arasında İzmir'de serbest olarak çalıştı ve müzik dersleri verdi. Daha sonra İstanbul'a yerleşti.  Bir dönemin ünlü kanto oyuncusu ve şarkıcısı Denizkızı Eftalya ile evlendi. 1928-1932 arasında eşi ile Paris'te  yaşadı. Bu dönemde Avrupa şehirlerin dolaştı, Paris'te konserler verdi,  kısa metrajlı filmler çevirdi.  1932 yılında bir mihracenin davetlisi olarak Münir Nureddin Selçuk'la Hindistan'a, Perihan Sözeri ile İran'a gitti. Irak, Suriye, Mısır ve Kıbrıs'ta konserler verdi.

Türkiye'ye döndükten sonra İstanbul Radyosu'nda sanatçı olarak, İstanbul Konservatuvarı'nın Yürütme Kurulu ve Türk Musikisi Sanat Kurulu'nda, TRT Repertuvar Kurulunda üye olarak yer aldı. Çeşitli İstanbul gazinolarında çalıştı. Bir süre İstanbul'da kendi adına bir gazino çalıştırmayı denedi.

Çok sayıda saz ve söz eseri, otuzun üzerinde film müziği besteledi. Müziklerini yaptığı başlıca filmler Hasret (1944), Köroğlu (1945), Damga (1948), Beklenen Şarkı (1953), Son Beste (1955), Vurun Kahpeye (1964) idi.

1967 yılında kısmî felç geçirdi.11 Mart 1969 günü İstanbul'da öldü. Şair Mehmet Akif Ersoy'un, Üsküdar Rufai Tekkesi'nde yapılan bir toplantıda Sadi Işılay'ın keman taksimini dinledikten sonra yazdığı şiir mezar taşına yazılmıştır.

Ailesi
Sadi Işılay, dört kez evlenmiş; üç çocuğu olmuştur (Rahsan Isilay, Yavuz Isilay ve Cengiz Isilay). Gazeteci, yazar Ali Sirmen'in dedesidir. Sadi Işılay'ın torunlarından  Emir Işılay ise Amerika Birleşik Devletleri'nin Los Angeles kentinde yaşamakta ve yine müzisyenlik yapmaktadır.

İcracılığı
Sadi Işılay, Hakkı Derman ve Nubar Tekyay ile birlikte döneminin en önemli üç kemanisinden birisi olarak nitelenmiştir.  Sanatçının ulaşılabilen ses kayıtları, kullanmış oldukları süsleme teknikleri, yay teknikleri, ilave notalar, tartım değişikleri, müzikal ifade unsurları dikkate alınarak notaya aktarılmış ve Haluk Bükülmez'in yazdığı Türk Müziği Keman İcracılığında Ekol Olmuş İki Usta İcracı: Haydar Tatlıyay ve Sadi Işılay (2019) adlı kitapta yer almıştır. I şılay'ın icrasında en fazla çarpma süsleme tekniği ve legato yay tekniğini kullanmış olduğu tespit edilmiştir.

En bilinen eserleri
 Ruhumda ölen nağmede sevda sesi var mı
 Bir kır çiçeğinden daha tazesin
 Manada güzel, ruhta güzel, tende güzelsin
 Bende hicran yarasından da derin bir yara var
 Yolları gurbete bağlayan dağlar
 Sultaniyegah sirto
 Muhayyerkürdi saz semaisi

Kaynakça

1899 doğumlular
1969 yılında ölenler
Türk kemancılar
Türk besteciler
Türk film müziği bestecileri
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Sadi Işılay