Christoph Aschmoneit (* 17. März 1901 in Beeskow, Provinz Brandenburg; † 14. Februar  1984 in Kiel) war ein deutscher Schiffbauingenieur. Nach dem Zweiten Weltkrieg gehörte er zu den führenden deutschen U-Boot-Experten.

Vom Haff zum Meer
Als Sohn von Franz Aschmoneit († 1930) und seiner Frau Ida geb. Mahlkow wuchs Aschmoneit in Labiau am Kurischen Haff auf. Sein Vater leitete dort das Wasserbauamt. Die Dienstwohnung lag auf dem Bauhof, der einer Staatswerft ähnelte. Als Unterprimaner diente er 1919 freiwillig im 1. Ostpreußischen Feld-Artillerie-Regiment Nr. 16. Nach dem Abitur im März 1921 arbeitete er ein Jahr auf einer Werft in Königsberg i. Pr. Zugleich immatrikulierte er sich an der Albertus-Universität Königsberg, um im väterlichen Corps Littuania aktiv werden zu können. Er wechselte nach einem weiteren Mathematiksemester als Inaktiver zum Wintersemester 1922/23 an die Technische Hochschule Danzig und studierte Schiffbau.

Reichsmarine
Nach der 1928 mit Auszeichnung bestandenen Diplomprüfung bewarb er sich bei der Reichsmarine um die Aufnahme in die Beamtenlaufbahn. Trotz seines eigentlich zu hohen Alters und trotz des Überangebots wurde er angenommen. Nach der Grundausbildung bei der II. Marineartillerieabteilung in Wilhelmshaven fuhr er auf dem Linienschiff Schleswig-Holstein und ab 1929 auf dem Segelschulschiff Niobe. Die anschließende Beamtenausbildung auf der Kriegsmarinewerft Wilhelmshaven beendete er mit der II. Staatsprüfung. Am 29. Juli 1932 wurde er zum Regierungsbaumeister ernannt. Anschließend arbeitete er auf der Werft in Wilhelmshaven und im Arsenal Kiel. Im Februar 1933 kam er auf den ersten Unterseebootslehrgang der Reichsmarine an der Marineschule Mürwik. Die Fahrausbildung erfolgte in Turku, wo das nach IvS-Plänen gebaute U-Boot CV 707 erprobt wurde. Die Besatzung bestand nur aus acht Offizieren und zwei Marinebaubeamten. Da keine Mannschaften an Bord waren, musste jeder alles machen. Der Kommandant und der Leitende Ingenieur waren frühere U-Boot-Offiziere der Kaiserlichen Marine. Aschmoneit sah in dieser "außergewöhnlichen, aber sehr genialen Maßnahme" der Marineleitung eine wesentliche Erklärung für den raschen Aufbau der U-Boot-Waffe der Kriegsmarine. Da das Deutsche Reich nach dem Versailler Vertrag keine U-Boote besitzen und konstruieren durfte, unterhielten deutsche Werften mit Unterstützung des Reiches das Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw (kurz IvS) in den Niederlanden. Das Boot wurde von der  Finnischen Marine in Turku gebaut und als Vesikko in Dienst gestellt. Das Boot gilt als Prototyp des deutschen Typ-II-U-Bootes. Im Oktober 1933 zur Marineleitung versetzt, untersuchte Aschmoneit das damals akute, bis dahin aber stiefmütterlich behandelte Problem des Infraschalls.

Kriegsmarine
Seit dem 1. April 1935 war Aschmoneit Marinebaurat. Drei Tage nach Gründung der Kriegsmarine kam er zum Erprobungsausschuss für Schiffe, dem späteren U-Boot-Abnahmekommando. Im Rückblick empfand er diesen Posten als besonders befriedigend, weil technische Unvollkommenheiten aufgedeckt und persönliche Beziehungen zu den ersten Ubootsoldaten ermöglicht wurden – "was seinen praktischen Wert durch Jahrzehnte bewiesen hat".

Am 1. Oktober 1938 wurde er zum Konstruktionsamt der Marineleitung in Berlin versetzt. Dort war Aschmoneit Referent bei dem führenden deutschen U-Boot-Konstrukteur Friedrich Schürer. Er arbeitete an der Konstruktion der U-Boot-Klasse XI mit. Dieses wurde bei Ausbruch des Weltkrieges aufgegeben. Den Konstrukteur interessierte ein neuartiges Schnorchelsystem, das die niederländische Koninklijke Marine in ihren U-Booten der O-19-Klasse einsetzte, das getrimd diesel systeem. Dieses ermöglichte die Luftversorgung der Dieselmotoren im getauchten Zustand, so dass die Akkumulatoren auch unter Wasser aufgeladen werden konnten. Als die Niederlande 1940 im Westfeldzug von der Wehrmacht besetzt wurden, fielen die Bauzeichnungen in deutsche Hände. Heute werden sie im Archiv des Deutschen U-Boot-Museums in Cuxhaven verwahrt.

Als Ministerialrat und Abteilungsleiter folgte er 1943 Friedrich Schürer im Amt. Unter seiner Leitung entstand der Seehund (Typ 122). Nachdem die U-Boot-Entwicklung auf das Reichsministerium für Bewaffnung und Munition unter Otto Merker überging, hatte Aschmoneit in der U-Bootkommission nur noch beratende Stimme. Gegen Kriegsende leitete er persönlich die Tieftauchprobe eines XXIer Bootes. Dass er Seekriegserfahrungen unbürokratisch und rasch berücksichtigen konnte, dankten ihm die U-Boot-Fahrer und Karl Dönitz.

Neuanfang
In der Nachkriegszeit war Aschmoneit bis zum 19. Dezember 1945 für das von den Alliierten installierte Information Office for Naval Construction tätig. Anschließend war er  auf dem Gelände der vormaligen Kriegsmarinewerft in Wilhelmshaven tätig. Als Gruppenleiter für Angelegenheiten des technischen Personals hatte er sich eingehend mit Beamtenrecht und Arbeitsrecht zu befassen, was ihm in der zivilen Verwaltung bald zugutekam. Ohne erkennbare Rechtsgrundlage wurde das Dienstverhältnis am 8. November 1946 beendigt.

Koblenz und Kiel
Unmittelbar danach wurde er im Auftrag des Oberregierungspräsidiums Pfalz in eine Behörde einberufen, die – überwiegend mit ehemaligen Marineangehörigen besetzt – den Rhein wieder schiffbar machen, die vielen Wracks beseitigen und 700 beschädigte Schiffe wiederherstellen sollte. Unter Aschmoneits Leitung wurde der Eisbrecher
Nobiling gebaut. Als die Behördenaufgabe auslief, wurde er als maschinentechnischer Dezernent zur rheinland-pfälzischen Wasserstrassendirektion in Koblenz versetzt. Beim Übergang der Wasserstraßenverwaltung von den Ländern auf den Bund wurde er Vorstand des neuen Wasserstraßen-Maschinenamts in Koblenz. Am 1. September 1954 wurde er, wiederum als maschinentechnischer Dezernent, zur Wasser- und Schifffahrtsdirektion Nord in Kiel versetzt. Zum 31. Dezember 1957 schied er aus dem Verkehrswesen aus.

Bonn
1950 hatte das Amt Blank Aschmoneit und Ulrich Gabler um Vorschläge zur U-Boot-Waffe der künftigen Bundesmarine gebeten. Ihr Gutachten war die Grundlage der später vom Bundesverteidigungsministerium gestellten Forderungen.  Am 1. Januar 1958 trat Aschmoneit als Leitender Regierungsdirektor in die Bundeswehrverwaltung über. Trotz einer Entwicklungslücke von 15 Jahren und ohne die geringsten organisatorischen und personellen Voraussetzungen hatte sich die Bundesrepublik Deutschland gegenüber ihren Verbündeten auf den Bau und Betrieb von 24 (später 30) U-Booten verpflichtet. Alle planerische Arbeit lag bei Aschmoneit. Zu bewältigen war diese Aufgabe nur, "wenn man sich vom Text bestehender Verwaltungsvorschriften frei machte". Da es kein Konstruktionsamt und keine Marinewerften mehr gab, wurde der U-Boot-Bau in privatwirtschaftliche Hände gegeben. Die Bundeswehrverwaltung legte lediglich die Aufgaben und Ziele fest. Für die Instandhaltung fertiger Boote wurden zwei Arsenale eingerichtet. In Zusammenarbeit mit dem Ingenieurkontor Lübeck konzipierte Aschmoneit die U-Boot-Klasse 201 und die U-Boot-Klasse 205. Gebaut wurden sie ab 1960 von den Howaldtswerken in Kiel.

Neben der Planung von Neubauten wurden gesunkene U-Boote gehoben und wieder einsatzfähig gemacht: Hai und Hecht der U-Boot-Klasse XXIII und ein Boot der U-Boot-Klasse XXI, das über gut 20 Jahre als Wilhelm Bauer mit einer Zivilbesatzung fuhr und heute im Deutschen Schifffahrtsmuseum liegt.

Norwegische Marine
Anfang der 1960er Jahre musste die Königlich Norwegische Marine ihre noch aus dem Krieg stammenden U-Boote deutscher und britischer Bauart ersetzen. Sie entschied sich für eine Variante des deutschen Typs 205. Zunächst wurde ihr U 3 ausgeliehen. Zur Erprobung fuhr es ein Jahr als Kobben unter norwegischer Flagge. Beim Ingenieurkontor Lübeck bestellte dann die Norwegische Marine mit deutscher Amtshilfe die Konstruktion eines Bootes, das der Klasse 205 ähnelte, aber ferritisch gebaut war und deshalb tiefer tauchen konnte. Der Bau von 15 Booten wurde an die Rheinstahl vergeben. Für diese Aufgabe wurde Aschmoneit der Norwegischen Marine zugestellt und sorgte für die rasche Lösung der vertraglichen und technischen Probleme. Um das Projekt abschließen zu können, wurde seine Dienstzeit um ein Jahr verlängert. König Olav V. (Norwegen) verlieh ihm den Sankt-Olav-Orden.

Letzte Jahre
Zuletzt war Aschmoneit noch mit den Planungen der U-Boot-Klasse 206 befasst. Nachdem er 1967 mit 66 Jahren pensioniert worden war, zog er nach Kiel in die Wrangelstraße. Noch acht Jahre beriet er die Howaldtswerke-Deutsche Werft in vertraglichen Fragen. In der Schiffbauindustrie und in der Marine verehrt, starb er einen Monat vor seinem 83. Geburtstag. Er hinterließ seine Wilhelmshavener Frau Liselotte geb. Schwietring, eine Tochter und zwei Söhne. Der eine Sohn wurde Ingenieur, der andere Internist. Für seine Beerdigung hatte Aschmoneit keine Blumen, sondern eine Stiftung für das U-Boot-Ehrenmal Möltenort gewünscht.

In ihrem Nachruf schrieb Schiff & Hafen:

Ehrungen
 Bundesverdienstkreuz 1. Klasse (10. August 1967)
 Sankt-Olav-Orden 1. Klasse
 Band des Corps Albertina Hamburg (1960)

Literatur
 Schiffbautechnische Gesellschaft: 100 Jahre Schiffbautechnische Gesellschaft – Biografien zur Geschichte des Schiffbaus, Springer, Berlin, 1999, ISBN 3-540-64150-5, S. 14/15.
 Ulrich Gabler: Christoph Aschmoneit – ein Leben für den deutschen Unterseebootbau. Marineforum 5/1984, S. 145–147
 Heinrich Waas: Christoph Aschmoneit †. Schiff & Hafen 4/1984, S. 72.

Weblinks
 Bild von Aschmoneit (Verein für corpsstudentische Geschichtsforschung)

Einzelnachweise

Schiffbauingenieur
Person (Schifffahrtsverwaltung)
U-Boot-Bau
Ministerialrat (NS-Staat)
Beamter (Deutschland)
Schiffbauer
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Beamter (Weimarer Republik)
Träger des Sankt-Olav-Ordens
Person (Koblenz)
Person (Kiel)
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Person (Howaldtswerke)
Deutscher
Geboren 1901
Gestorben 1984
Mann
Leitender Regierungsdirektor

Christoph Aschmoneit


علم أحياء الأدلة الجنائية هو تطبيق يستخدم علم الاحياء من أجل فرض وتطبيق القانون.

ويضم العلم عدة فروع من أنثروبولوجيا الأدلة الجنائية وعلم نبات الأدلة الجنائية وعلم حشرات الأدلة الجنائية وطب أسنان الأدلة الجنائية ومختلف تقنيات الحمض النووي أو البروتينات.

التطبيقات
 الطب الشرعي وعلم الأحياء واستخدمت لتحديد منتجات التعامل الغير مشروع بالأنواع المهددة بالانقراض
 حل الجرائم ومطابقة مسرح الجريمة مع المشتبه بهم
 والتحقيق في الطائرة في حوادث ضربات الطيور
 والتحقيق في اصطدام الطيور مع توربينات الرياح.

الأقسام الفرعية

الأنثروبولوجيا الجنائية

الطب الشرعي وتحديد بقايا الجثث (الرفات), في الحالات القصوى حيث التقنيات التقليدية غير قادرة على تحديد هوية الرفات أحيانا قادرة على استخلاص ادلة من بقايا عظام.

كثيرا ما تكون قادرة على ايجاد العرق والجنس والعمر وتقدير قامة المتوفى من خلال قياسات العظام.

علم نبات الأدلة الجنائية

علماء نبات الأدلة الجنائية يدققون في الحياة النباتية من اجل الحصول على معلومات عن الجرائم.
الأوراق وألبذور وحبوب أللقاح وجدت إما على الجسم أو في مسرح الجريمة يمكن أن توفر معلومات قيمة عن الجداول الزمنية للجريمة، وكذلك إذا كان قد تم نقل جثة بين دولتين أو أكثر من مواقع مختلفة.
حيث يفسر التوزيع الجغرافي للنباتات الكثير.

علم طيور الأدلة الجنائية

أولا وقبل كل شيء من الريش (وهي مميزة لنوع معين في كل المستويات العيانية والمجهرية)، وكذلك الحمض النووي.

طب الأسنان الأدلة الجنائية

أطباء الأسنان أو طبيب أسنان يمكن أن تستخدم من أجل مساعد في تحديد البقايا التالفة.

التي كانت مدفونة لفترة طويلة أو التي تعرضت لأضرار الحرائق غالبا ما تحتوي على بعض المفاتيح لهوية الفرد.

مينا الأسنان وهي اصلب مادة في الجسم البشري، وغالباً ما تبقى على هذا النحو يمكن لأطباء الأسنان في بعض الظروف مقارنة ما تسترد منها مع السجلات القديمة.

تقنيات الحمض النووي

الحمض النووي القائم على الأدلة ولعل واحدا من أقوى الأدوات التي تساعد المحققين.

أدلة الحمض النووي نهائية ويمكن ربط المشتبه فيه إما بمسرح الجريمة أو بالضحية.

أدلة الحمض النووي النووي تستخرج من الدم، السائل المنوي، واللعاب، وخلايا الجلد والشعر.

وعلاوة على الحمض النووي من المتقدرات أو المايتوكوندريا يمكن أن يكون من كل من العظام والأسنان التي يعود تاريخها إلى آلاف السنين.

التعامل مع العينة
تحليل الحمض النووي بصفة عامة بعد الحصول على العينة يشمل تفاعل البوليميراز المتسلسل (PCR) من أي عينة تليها تقدير الكمية للدنا عبر الترحيل الكهربائي الشعيري Capillary electrophoresis من أجل الحصول على صورة الحمض النووي الذي يمكن مقارنة الحمض النووي للمشتبه به.
ويمكن أيضا الحصول على الحمض النووي المستخرج من الحيوانات، ويستخدم على الأقل تحديد الأنواع، على سبيل المثال الطيور ما زال على الخفافيش أو من الطائرة المصدومة أو توربينات الرياح.

انظر أيضا
 مسرح جريمة
 أدلة جنائية
 علم الأدلة الجنائية
 كيمياء الأدلة الجنائية
 تشريح افتراضي

المراجع

طب شرعي
فروع علم الأحياء

علم أحياء الأدلة الجنائية


An Polystachya rydingii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Baranow ngan Joanna Mytnik-Ejsmont. An Polystachya rydingii in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Cameroon. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya rydingii


In the Red er det tredje studiealbum fra den danske singer-songwriter Tina Dickow. Albummet udkom i 2005.

Spor
 "Losing" - 3:51
 "Nobody's Man" - 4:02
 "The City" - 4:22
 "Give In" - 3:51
 "In The Red" - 5:50
 "My Mirror" - 4:17
 "Use Me" - 3:43
 "Warm Sand" - 3:52
 "Room With A View" - 4:27
 "One" - 5:50
 "Long Goodbye" - 4:17

Referencer

Eksterne henvisninger
 In Red på Discogs

Album fra 2005
Tina Dickow-album

In the Red


Troldkarlen (originaltitel Trollkarlen) er en dansk/svensk film instrueret af Anders Østergaard.

Handling
Den legendariske svenske jazzpianist Jan Johansson søgte altid nye grænser i musikken. Med sine kompositioner og sin helt personlige udtryksform, indtager han en særstilling i svensk musik. Allerede tidligt i karrieren spillede han sammen med nogle af verdens bedste jazzmusikere. Senere gik han sine egne veje, og ikke mindst hans nyfortolkninger af svenske folkemelodier vandt genklang hos et bredt publikum. Jan Johansson omkom ved en bilulykke i 1968, kun 37 år gammel. Denne dokumentarfilm tegner et portræt af den sky musikers liv og vidtspændende musikalske univers og rummer blandt andet arkivmateriale fra Johanssons barndom og de mange koncerter i Jazzhus Montmartre, samt aktuelle interviews med venner og kolleger.

Referencer

Eksterne henvisninger

Svenske film fra 1999

Film fra Danmark (administrationskategori)
Danske film fra 1999
Portrætfilm fra Danmark
Jazz

Troldkarlen


Șotronul este un film românesc din 1980 regizat de Laurențiu Sîrbu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1980 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1980
Filme de comedie românești

Șotronul


Veli Kanık (1885, İstanbul - 1953, İstanbul), klarnet virtüözü, Türk klarnetçi, Armoni Orkestrası Şefi Musika-i Hümayun'da yetişmiş bir klarnet virtüozu, daha sonra da Türkiye Cumhuriyeti'nin pek çok müzik kurumunun temelinde emeği geçmiş, ancak alçakgönüllü mizacı nedeniyle daha ziyade şair Orhan Veli Kanık'ın babası olarak anılır olmuş bir müzisyendir.

Önce, İzmir Sanayi Bandosu'nda, ardından İstanbul'da Musika-i Hümayûn'da çalışmıştır. 1924'te Bandoyla birlikte Ankara'ya nakledilmiş, 1932'de Cumhurbaşkanlığı Bando Heyeti Şefliği'ne (Riyaseticumhur Musiki Heyeti) atanmıştır. O dönemde Musiki Müesseseleri Müdürü olan Osman Zeki Üngör ile birlikte, ülkedeki müzik kurumlarının yapılandırılması anlamında danışman olarak davet edilen ünlü Alman besteci Paul Hindemith'in hazırladığı raporlara önemli katkıda bulunmuştur. Musiki Muallim Mektebi'nin kurucuları ve ilk yöneticileri arasında yer almıştır. Yetiştirdiği birçok asker ve sivil öğrencisi Türkiye müzik hayatını şekillendirmiştir. Örneğin, İhsan Künçer'in Paris'e gidip eğitim görmesi için özel çaba sarf ederek ve dönüşünden sonra da kendisinin albay olmasına olanak sağlayarak (Veli Kanık 'yarbay' rütbesi taşımakta idi) ve şeflik görevini Künçer'e devrederek kendi isteği ile iki yıl boyunca idari işlerle uğraşmıştır. Atatürk'ün çok eski dönemlerden tanıyıp sevdiği bir kişi olduğundan, kendisine radyo müdürlüğü teklif edilmiş, mütevazı kişiliğiyle hep geri planda kalmayı yeğ tutmuştur. 1945'te emekliye ayrılmıştır. Emekliliğinden sonra bir süre Ankara Radyosu müdürlüğünü yürütmüştür. 1949'da İstanbul Radyosu'nda ses uzmanı (tonmayster) olarak çalışmaya başlamış, 1953'te ölmüştür.

Orhan Veli'nin ünlü şiirinde ismi anılan Veli'dir.

İstanbul'da Boğaziçi'nde,
Bir fakir Orhan Veli'yim;
Veli'nin oğluyum,
Tarifsiz kederler içindeyim.

Türk orkestra şefleri
İstanbul doğumlu müzisyenler
Türk klarnetçiler

Veli Kanık (müzisyen)


El año 896 o 897 el Papa Esteban VII convocó un concilio en Roma en el que hizo traer el cuerpo del Papa Formoso, que había hecho desenterrar.

Le reprendió por haber dejado el Obispado de Oporto, por usurpar el de Roma como si hubiera podido oírlo, le condenó después, le despojó de las vestiduras Sagradas de que estaba revestido, le hizo cortar tres dedos y en fin la cabeza y arrojar después el cuerpo en el Tíber. También depuso Esteban a todos los que Formoso había ordenado.

Pero este Papa sufrió bien pronto la pena de estas horribles violencias porque fue echado por el partido contrario, puesto en prisión y despedazado después.

Referencias
Diccionario portátil de los concilios, Pons-Augustin Alletz, 1782

Concilios de Roma

Concilio de Roma (896)


Cyril Jackson (svećenik) (1746. – 1819.), engleski svećenik, dekan oxfordske katedrale
 Cyril Jackson (astronom) (1903. – 1988.), južnoafrički astronom
 Cyril Jackson (prosvjetar) (1863. – 1924.), britanski prosvjetar

Cyril Jackson


මරිය තුමිය යනු අපට ගැලවීම ලබා දුන් ජේසුස් වහන්සේගේ අම්මා ය. ආනා මුනිශ්වරිය මරිය තුමියගේ මව වේ. එතුමියත් දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙහී දැඩි භක්තියකින් හා විශ්වාසයෙන් සිටි අයකි. මෙතුමියව අපි විවිධ නම් වලින් හදුන්වයි. වික්ෂෝප දේව මෑනියෝ, පාතිමා දේව මෑනියෝ, මඩු දේව මෑනියෝ, ලූර්දු දේව මෑනියෝ යන නම් මීට නිදසුන් වේ. දේව මාතාවන් අපි මෙතරම් උසස් කොට සලකන්නේ එතුමිය එදා දෙවියන් වහන්සේගේ කැදවීම ප්‍රතික්ෂේප නොකර එය පිළිගැනීම, එතුමිය තුළ තිබූ සුවිශේෂී ගුණාංග නිසා ය. භක්තිය, ඉවසීම, යාච්ඤා කිරීම, විශ්වාසය, සරල බව මෙතුමිය  තුළ තිබූ සුවිශේෂී ගුණාංග වේ.

හීබ්‍රව් බසින් විශිෂ්ටත්වය යන අරුත් දනවන මිරියාම් ), අරාබි බසින් (මේරියම්), සහ මධ්‍යතන යුගයේ සිට  මැඩෝනා' (අප ස්වාමිදුව) ලෙස හදුන්වයි.

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
 Theology.lk කතෝලික දේවධර්ම ලිපි
 මරිය දහම

මරියතුමිය
රෝමානු කතෝලික ආගම
එංගලන්ත සභාව ආගම

මරියතුමිය (ජේසුස් වහන්සේගේ මෑණියෝ)


Octavian Muntean este numele purtat de mai mulți oameni:
Octavian Muntean (1860-1923), dascăl român, delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Octavian Muntean (n. ?), senator român

Octavian Muntean (dezambiguizare)


An Panicum parvifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck. An Panicum parvifolium in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum parvifolium


Prvenstvo Hrvatske u hokeju na travi za muškarce za sezonu 2021./22. je osvojila momčad '"Mladost" iz Zagreba.

 Prva liga

 Sudionici
 Concordia 1906 - Zagreb
 Jedinstvo - Zagreb
 Marathon - Zagreb
 Mladost - Zagreb
 Mladost II - Zagreb
 Trešnjevka - Zagreb
 Zelina - Sveti Ivan Zelina
 Zrinjevac'' - Zagreb

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Doigravanje
Utakmice poluzavršnice igrane 11. lipnja, a za plasman 12. lipnja 2022. godine.

 Izvori:

Konačni poredak

Povezani članci
 Prvenstva Hrvatske u hokeju na travi
 Prvenstvo Hrvatske u dvoranskom hokeju 2022.

Vanjske poveznice
 Hrvatski hokejski savez
 hhs-chf.hr, Prvenstvo Hrvatske za seniore i seniorke

Izvori
 drive.google.com HHS Dowload zone - Proljeće 2021/2022, pristupljeno 1. studenog 2022.

2021-22

Prvenstvo Hrvatske u hokeju na travi 2021./22.


The Last Blade is a fighting game developed and released by SNK for the Neo Geo system in 1997. It was also ported to several home systems. A sequel, The Last Blade 2, was released in 1998. A second sequel, The Last Blade: Beyond the Destiny, was released in 2000.

The game takes place during the Bakumatsu era in Japan, and incorporates various elements of Japanese mythology (with a heavy emphasis on the symbology of the Four Symbols). As such, the background music generally incorporates synthesized instruments simulating a sound appropriate to the 19th century setting, in a Western classical, pseudo-Romantic style (unusual for a fighting game).

Gameplay

The Last Blade series is seen as a spiritual offshoot to SNK's popular Samurai Shodown series, due to it being a similar 2D weapons-based fighting game. It also took over several elements from cancelled Technōs/Face's Dragon's Heaven (which tentatively was named DarkSeed). The gameplay is characterised by two selectable fighting styles, and a unique combo system along with a "deflect" system which involves pressing the D button at an opponent's attack. Upon deflecting, the opponent is left open to attack.

The two styles are Speed mode and Power mode. Speed mode allows players to chain several normal attacks into a special or desperation/super move, as well as execute a Speed Combo. Power mode on the other hand, grants the player increased damage potential exponentially and gives access to Super Desperation Moves, which inflict an exorbitant amount of damage (performing them however, requires the player's life bar to flash and have a full power bar). Power mode also allows the player to perform Super Cancels; canceling a special move into a desperation/super move (but not a desperation move, with the sole exception of Awakened Kaede in the first game).

Characters

 is a 14-year-old girl in The Last Blade. Born and raised in Tokyo, she was constantly battling diseases on her own until she finally understood her true calling: teleportation. When her older sister Hikari succumbed to disease, Akari became very agitated. At that time, their father called for her. She restlessly sat before her grim-faced father, who was about to give her a lecture about Hell's Gate. Akari found out that Hell's Gate was causing trouble again, and flew out of the room, bent on finding the perfect cure for her sister's disease on her own: sealing Hell's Gate. Her father accused her of not listening to what he said, but she was already gone.
 is a legendary swordsman who once traveled the countryside, honing his skills and challenging worthy opponents along the way. During one of his battles he was killed by another swordsman. When Shinnosuke Kagami begins his plan to open Hell's Gate and bring about a new world order, he resurrects Musashi to further his plans and kill innocent people. To both their chagrins, while on one of his travels, Musashi was defeated. Honorable just like he was during his life, he bids farewell to his opponent, before dissolving in a beam of light. Although a playable character in the first game (unlocked via a code), he is not allowed in matches. He has a crouching animation (which is uncommon for some bosses in SNK fighters). His character is based on the historical Miyamoto Musashi.
 is a guardian of the demonic portal known as "Hell's Gate". For years, he and the other three guardians stood watch over its seal. For many years it was peaceful and Okina resigned himself to fishing and the complacent life of a hermit. Five years into his life of leisure, he was found by Kaede, who wished to train with him to improve his own sword skills. Okina taught the young man all he knew and Kaede left after he had improved his skills. Sensing the boy's departure and inquiry for training as a sign of trouble, Okina followed him at a distance. Despite Kaede preventing the opening of the Gate, it had still not been sealed properly. As the oldest guardian, Okina was aware of that and knew that to properly seal the portal, the legendary "Sealing Maiden" was required to perform the ritual. He also discovered that an assassin called the "Messenger From Afar" was rumored to pursue the maiden. Determined to fulfill his role as a guardian, Okina set out on a journey.
 is characterized by his outlandish mannerisms and flamboyant personality. He uses the element of fire in some of his attacks as well as special techniques involving sakura petals.As a carefree and fun-loving individual, Hyo has a strong love for sake, women, and the thrill of the fight. When he discovers the petals of the beautiful cherry trees falling from their branches, he panics and decides he must go defeat opponents to solve the "problem". In the end, he discovers it was only the changing of the seasons that resulted in the petals falling from the trees. After learning of the cause for the various Sakura trees petals falling, Hyo is devastated to learn that the sky is turning a dreadful gray color due to the re-opening of "Hell's Gate". He draws his sword, but finds it oddly dull and fragile. In order to fix it, he decides to ask his friend Takane Genzō, a master swordsmith, to fix it. However, his friend has died. Amano discovers that he had a daughter, Hibiki Takane, who had recently departed the household. Concerned for his sword and for Hibiki, he sets off to locate her. Hyo's ending in both games is interesting in that the player must choose one of two (or three in the first game) choices, each of which causes Hyo to behave differently.
 is characterized as a power-type character in gameplay. He is the adopted brother of Akari Ichijou. Despite this, he and his adoptive family are very close. At home, he is generally free-spirited and somewhat lazy. Sometime during this, he learned how to use a club with his brute strength (apparently to pass the time). While in the course of his usual lying around the house with little to keep him preoccupied, he was knocked out and kidnapped by Akari, who "persuaded" him to accompany her on a journey to discover the landmark known as the "Gate of Hell". After their adventure, their sister Hikari falls ill and the two become extremely concerned about her health. One day as Juzoh is visiting Hikari, she discloses that their sister Akari had run away to "Hell's Gate" again to find a cure for her curse. To lay both their fears to rest, Juzoh pursues her on her quest.
 is considered the main protagonist of the series. He was the son of a warrior named Gaisei, a master swordsman who trained him with two other orphans, Moriya Minakata and Yuki. As he grew, he became an avid swordsman and powerful warrior. One day, when he was twelve, he and Yuki returned from an errand to discover their master slain and Moriya standing over his corpse. Enraged, Kaede physically attacked him for the (presumed) killing of their master. Moriya withstood the attack and left in silence. Shortly thereafter, Kaede and Yuki depart their foster home to avenge the death of their master and confront the killer. Five years on their quest, he still searches for Moriya. He eventually discovers that the real killer of his master was one of the four guardians of hell, Shinnosuke Kagami. He engages him, but the guardian's superior skill quickly overpowers him. However, it is revealed that Kaede possesses the power of the legendary dragon Seiryū, transforming various physical aspects and giving him additional power. With his transformation into , he defeats Kagami. After honing his skills and learning to control the power of the Seiryū to a greater extent, Kaede and Yuki set off to the Okina in order to find more information. When they arrive, they discover that the "Sealing Rite" needs to be performed, for a great evil threatens the world. This rite is to be performed by a special maiden, but a warrior named the "Messenger From Afar" seeks to assassinate her and prevent her from performing it. Kaede sets out to protect the maiden and to allow her to accomplish her mission.
 is a fictional unit leader of the real life Shinsengumi, a police-like group during the Bakumatsu era. He is a firm believer in restoring order to Japan, and in the old ways of Samurai sword fighting. As such, he carries a very serious persona. He is extremely loyal to his Shinsengumi unit, and is a friend of Kojiroh Sanada. He is the only one in the unit who is aware that "Kojiroh" is actually Kojiroh's sister Kaori.
 (or rather,  in his new form) is the legendary warrior that trained Kaede, Yuki and Moriya Minakata. After Shinnosuke Kagami's aborted plan to remove the seal on "Hell's Gate" and bring about a new world order, Gaisei presumably stood up against the guardian in an attempt to stop him. Unfortunately, Shinnosuke is too powerful, and he dies in the battle. He is later discovered by his three students, who all vow to take revenge on his killer. Kaede accomplishes this, activating his power of the Seiryū and defeating Shinnosuke. This also clears Moriya's reputation, as he was originally blamed for killing Gaisei.
 hails from Qing dynasty China, where he learned a martial art that allows the user to control fire and involves the use of fans and powerful kicks. One day, he witnessed a "red star" (the opening of "Hell's Gate"). Knowing it to be a sign of great evil, he travels from his homeland of China to stop the evil before it spreads across the world. After the closing of the Gate, he remained in Japan. He continued to study and improve his skills in the martial arts while earning a modest living at a nearby farm. When he senses the re-opening of Hell's Gate, he stops his training to investigate once more.
 is a young swordsman in training under a legendary teacher named Gaisei. Under his tutelage, along with Kaede and Yuki, he became great swordsman. For many years, they lived happily together while learning bushidō. One day he discovered his master dead, and the killer was nowhere to be found. Kaede sees him over the body, and seeks to slay him under the belief he slew Gaisei. With this, he sets out on the run. Not only does he wish to avoid this confrontation, but he also seeks the man named Shinnosuke Kagami (who was the real killer) in order clear his name. However, after over five years of searching, Moriya has yet to find Kagami, who is defeated by Kaede instead. After failing to take revenge upon Kagami, Moriya recluses himself to the wilderness to improve his skills and techniques. During this time, he finds within himself an urge to "return" to the portal known as "Hell's Gate". Ceasing his training, he travels in order to seek the truth.
 is a guardian of a portal called the "Hell's Gate". Before the events of the first game, he is magically sealed in a massive stone for ten years by a friend who perceived him to be a threat. He eventually escaped, but clouded by his rage and anger, he could only think of getting back at his captor. He set out to exact revenge.
 is a previous member of the Shinsengumi, an organization that was to protect the weak. However, Shikyoh merely joined to kill innocents. When his superiors and comrades discovered this, they resolved to punish him, but he escaped before they could take action. When he discovered the opening of the "Hell's Gate", he thought it a perfect opportunity to continue his killing spree and set out in search of more prey. After his death, Shikyoh was re-animated in the form of a zombie named . With his love of killing still fresh in his mind along with his few memories and fighting style, Mukuro wanders the land in his undead form, continuing to kill innocents.
 is featured as a boss character in The Last Blade and was toned down to be regular playable character in the sequel. Shinnosuke is one of the guardians of "Hell's Gate", a portal that allows demons and evil energy to seep through to the mortal plane humans call Earth. After residing over his position and finding (or so he thought) that the humans he protected were weak and inferior to himself, he decides to release the seal on the portal. Along with this, he goes on a horrific killing spree, murdering various warriors including Gaisei. After five years of preparatory action to unseal the gate, including imprisoning his fellow guardian, Shigen Naoe, Shinnosuke is eventually found by Kaede, who has the latent power of the Seiryū. Kaede defeats him; humiliated by his defeat, Shinnosuke is thrown into the depths of Hell's Gate as eternal punishment. However, he is soon reincarnated in a new form to fulfill his role as a guardian, as the portal is being opened by another force. Shinnosuke sets out to fulfill his destiny, and to seek atonement.
 is the daughter of a foreign family that managed ship trades; unfortunately, her family died in a ship accident. She is later adopted by Gaisei, who trains her along with two other students: Moriya Minakata and Kaede. Unlike her fellow companions, she picks up the naginata instead of the katana. She also secretly harbors feelings for Moriya over the course of her training. The year she turns 13, she returns with Kaede to find their teacher dead and Moriya standing over the body. Mortified, she watched as Kaede attacked Moriya. Moriya silently took his leave shortly thereafter. She and Kaede then embarked on a five-year journey, eventually discovering the truth: a powerful swordsman named Shinnosuke Kagami was the one who had murdered their master. She assists Kaede in defeating Kagami, both avenging their master's death and clearing Moriya's name.
 is one of the last of numerous ninja clans that roam ancient Japan. Due to the decline of the ninja population, the Japanese common folk begin to consider the title "ninja" a thing to scoff at. Determined to prove the superiority of his people, he challenges warriors time and time again to prove his strength. When he hears of the opening of a portal called "Hell's Gate", he sets out to defeat the enemies within to prove his strength.

All of the characters in the Last Blade series are of Japanese origin, excluding Lee Rekka, who is from China, and Yuki, who is from Russia. Some characters, such as Akatsuki Musashi and Lee Rekka, are based on historical or legendary figures. A number of characters from the Last Blade series also appeared in SNK Playmore's Neo Geo Battle Coliseum.

Versions and re-releases
The Last Blade was subsequently bundled with the sequel The Last Blade 2 for a PlayStation 2 compilation released only in Japan titled Bakumatsu Roman Gekka no Kenshi 1・2 on January 12, 2006; both games are arcade perfect emulations of the original games. The PlayStation version was re-released for PlayStation 3 via PlayStation Network in Asia on May 31, 2007, and later for Vita.

It was re-released for Wii via the Virtual Console by D4 Enterprise in Japan on March 13, 2012, in North America on June 7, 2012, and in PAL regions on August 2, 2012.

A version for Microsoft Windows, OS X, Linux and asm.js developed by DotEmu was released by SNK Playmore as part of the Humble NEOGEO 25th Anniversary Bundle on December 8, 2015. It was released on Steam on August 31, 2016, and on GOG.com on May 30, 2017.

Hamster Corporation re-released the game as part of their ACA Neo Geo series for Xbox One via Xbox Games Store on May 18, 2017; for PlayStation 4 via PlayStation Store in Japan on May 18, 2017, in PAL regions on May 25, 2017, and in North America on June 15, 2017; for Nintendo Switch via Nintendo eShop on December 14, 2017; and for Windows 10 via Microsoft Store on February 28, 2018.

Reception

In Japan, Game Machine listed The Last Blade on their January 1, 1998 issue as being the most popular arcade game at the time. According to Famitsu, the Neo Geo CD version sold over 22,735 copies in its first week on the market. Rafael Fernández Barbero of Spanish magazine Loading gave the PlayStation port a positive outlook.

Notes

References

External links

 The Last Blade at GameFAQs
 The Last Blade at Giant Bomb
 The Last Blade at Killer List of Videogames
 The Last Blade at MobyGames

1997 video games
ACA Neo Geo games
Arcade video games
Fighting games used at the Super Battle Opera tournament
D4 Enterprise games
Neo Geo games
Neo Geo CD games
Multiplayer and single-player video games
Nintendo Switch games
PlayStation (console) games
PlayStation Network games
PlayStation 4 games
SNK franchises
SNK games
SNK Playmore games
Fighting games
2D fighting games
Video game franchises
Video games based on Japanese mythology
Virtual Console games
Windows games
Xbox One games
Video games developed in Japan
Hamster Corporation games
Dotemu games

The Last Blade


රක්කා සටන යනු,  රක්කා නගරයෙහි වන ඉරාකයේ සහ ලෙවන්තයේ ඉස්ලාමීය රාජ්‍යය (අයිඑස්අයිඑල්) තත්ත්වාකාර අගනගරයට එරෙහිව  සිරියානු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලකායන් (එස්ඩීඑෆ්) විසින් දියත් කෙරුණු රක්කා මෙහෙයුමෙහි පස්වන සහ අවසාන අදියරයි. 2017 ජූනි 6 දිනදී ඇරඹුනු මෙම සටන වෙත, එජ-පෙරටු සන්ධානය විසින් සහය ලබා දෙන්නේ ගුවන් ප්‍රහාර එල්ල කිරීම සහ භූමි සේනා කණ්ඩායම් යෙදවීම තුලිනි.  එස්ඩීඑෆ් විසින් මෙම මෙහෙයුමට "මහා සටන" ලෙසින් නම් තැබිණි.

සටහන්

ආශ්‍රිත

සිරියානු සිවිල් යුද්ධයෙහි 2017 වසරෙහි හමුදාමය මෙහෙයුම්
සිරියානු සිවිල් යුද්ධයෙහි සිරියානු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලකායන් සම්බන්ධිත හමුදාමය මෙහෙයුම්
සිරියානු සිවිල් යුද්ධයෙහි ඉරාකයේ සහ ලෙවන්තයේ ඉස්ලාමීය රාජ්‍යය සම්බන්ධිත හමුදාමය මෙහෙයුම්
සිරියානු සිවිල් යුද්ධයෙහි රක්කා ආණ්ඩුකාර බලප්‍රදේශය
සිරියානු සිවිල් යුද්ධයෙහි එක්සත් ජනපදය සම්බන්ධිත හමුදාමය මෙහෙයුම්
2017 ජූනි මාසයෙහි ආසියාවෙහි වූ සිදුවීම්
 2017 වසරෙහි ගැටුම්

රක්කා සටන (2017)


Siegfried Wagner (* 3. März 1925 in Hildesheim; † 2. August 2002 in Berlin) war ein deutscher Kulturpolitiker und SED-Funktionär.

Leben
Siegfried Wagner wurde 1925 als Sohn eines Orchestermusikers und dessen Ehe- und Hausfrau in Hildesheim geboren. Von 1936 bis 1942 war er Angehöriger der Hitler-Jugend. Nach dem Besuch der Volksschule und seinem Abitur 1943 wurde er unmittelbar darauf im Zweiten Weltkrieg 1943 zur deutschen Wehrmacht einberufen. Im September 1944 geriet er in Frankreich in amerikanische Gefangenschaft. 1946 wurde er aus der Kriegsgefangenschaft entlassen. Darauf folgte die Übersiedelung in die SBZ nach Greiz (Thüringen). Nach einer kurzen Tätigkeit als Bauhilfsarbeiter wurde er noch 1946 1. Sekretär der Kreisleitung der FDJ in Greiz. Von 1947 bis 1949 studierte er in Leipzig Gesellschaftswissenschaften. 1950 bis 1952 war er als Instrukteur der Abteilung Volksbildung in der Abt. Kultur und Leiter des Sektors Unterricht u. Erziehung tätig, 1952 bis 1957 als Sekretär für Kultur der Bezirksleitung der SED in Leipzig.

Politik
1957 bis 1966 leitete er die Abteilung Kultur des ZK der SED in Berlin. Beim 11. Plenum des ZK der SED im Dezember 1965, nach dem zahlreiche Filme aus DDR-Produktion verboten sowie viele Künstler wie Wolf Biermann mit Auftrittsverboten belegt wurden, trat Siegfried Wagner als einer der Hauptredner auf. Die anschließend zur Aufführung verbotene DEFA-Produktion Das Kaninchen bin ich griff er dort als "Verzerrung unserer sozialistischen Wirklichkeit und des Wirkens der Rolle der Partei" an. Die "Machwerke" von Biermann und Bieler sowie die "Auslassungen" von Stefan Heym stünden "im Widerspruch zur ernsthaften Arbeit unserer Künstler und vieler künstlerischer Institutionen bei der Entwicklung unserer sozialistischen Nationalkultur." In der Rede entschuldigte sich Wagner u. a. vor den anwesenden Politbüromitgliedern Paul Verner und Erich Honecker dafür, dass er die Lage nicht richtig eingeschätzt habe und diesen und andere Filme (u. a. Denk bloß nicht, ich heule) hätte verhindern müssen. Als Grund führte er unter anderem auch die "Überbeschäftigung" der Kulturabteilung des ZK der SED an, "weil eine ganze Reihe leitender Genossen und verantwortlicher Künstler in den Leitungen alles, aber auch alles, schrittweise abgedrängt haben auf den Flaschenhals, den ich zu verantworten habe". Wagner sagte weiter, "gegnerische Kräfte" wie der Dissident Robert Havemann begännen nun den offenen Kampf. Die Maßnahmen der SED gegen den Liedermacher Wolf Biermann bezeichnete Wagner als "längst fällige Antwort der Partei". Dennoch wurde Wagner trotz seines vorauseilenden Gehorsams in der Rede beim 11. Plenum kurz darauf wegen zu "liberaler Haltung gegenüber Künstlern" von seiner Funktion entbunden.

Im Herbst 1966 wurde er zum Stellvertretenden Kulturminister der DDR ernannt. "Mit der Ernennung des 41-jährigen Wagner sind seit der elften Plenartagung des SED-Zentralkomitees im Dezember 1965, das den härteren kulturpolitischen Kurs eingeleitet hatte, im Ost-Berliner Kulturministerium insgesamt vier Positionen um- oder neubesetzt worden. Im Januar 1966 war Hans Bentzien abgelöst und durch den Alt-Kommunisten Klaus Gysi ersetzt worden", kommentierte die westliche Nachrichtenagentur UPI am 1. November 1966 den Personalwechsel.

1973 wurde Wagner daneben Präsident des auf sein Betreiben hin gegründeten Komitees für Unterhaltungskunst, dem er bis zu seiner Pensionierung 1984 vorstand. Der SED diente dieses Komitee als Instrument zur Durchsetzung der SED-Kulturpolitik im Bereich Unterhaltungskunst. Später wurde es aber auch zu einer Interessenvertretung der Unterhaltungskünstler gegenüber dem Staat, insbesondere bei der Beschaffung von Privilegien, Technik und praktischen Arbeitsmöglichkeiten für Unterhaltungskünstler. In seiner Funktion als Präsident des Komitees und stellvertretender Kulturminister hatte Wagner über fast zwei Jahrzehnte eine Schlüsselposition in dem für die SED wichtigen Bereich der Unterhaltungskunst inne. 1979 erhielt der den Vaterländischen Verdienstorden in Silber. Ziel der SED-Kulturpolitik im Bereich Unterhaltungskunst war es, die in der DDR, oft aber auch im Westen bekannten Künstler mit einem System von Privilegien und Sanktionen unter Kontrolle zu halten. Neben Wagner von Seiten der SED war dafür insbesondere auch die Hauptabteilung XX/7 des Ministeriums für Staatssicherheit zuständig. Am 30. November 1988 hieß es in einem Bericht dieser Hauptabteilung XX/7 über Wagner, die DDR-Unterhaltungskunst befinde sich in einem desolaten Zustand. "Diese Verhältnisse nahmen ihren Anfang mit den Praktiken des ehemaligen stellvertretenden Ministers für Kultur, Siegfried Wagner, sowie dessen Ehefrau, die Unterhaltungskünstlern für Geschenke bzw. gewisse Gefälligkeiten Sonderrechte einräumten". Nach seiner Pensionierung 1984 war Wagner von 1987 bis 1989 Mitglied der Arbeitsgruppe Kabarett beim Ministerium für Kultur (zusammen mit Gisela Oechelhaeuser, Otto Stark und Mathias Wedel). Von 1984 bis 1989 war Wagner Vorsitzender der Wartburgstiftung. Im November 1989 trat Wagner aus der SED aus.

Erbschaftsstreit
Am 2. August 2002 starb Siegfried Wagner in Berlin. Sechs Jahre nach seinem Tod machte 2009 ein Streit um Siegfried Wagners Erbe Schlagzeilen, in den ein Berliner Frisör und die Schlagersängerin Dagmar Frederic verwickelt waren. Letztere gab an, mit Siegfried Wagner und seiner Ehefrau Brunhilde († 2009) eng befreundet gewesen zu sein. In dem Streit ging es um das Erbe Wagners und seiner Frau. Im Oktober 2011 erlitt Dagmar Frederic in dieser Sache vor Gericht eine Niederlage und wurde verurteilt, 60.000 Euro, die sie von Brunhilde Wagner erhalten hatte, zurückzuzahlen.

Literatur
 Robert Winter: Geschlossene Gesellschaft: Die DDR-Rockmusik zwischen Linientreue und Nonkonformismus. 1. Auflage. Grin Verlag, Februar 2010, ISBN 978-3-640-48806-3.

Einzelnachweise

SED-Funktionär
Kulturpolitiker
Stellvertretender Minister (DDR)
Träger des Vaterländischen Verdienstordens in Silber
Person (Berlin)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1925
Gestorben 2002
Mann

Siegfried Wagner (Politiker)


Kutisvara ist eine Tempelruine nahe bei Banteay Kdei und Srah Srang in Siem Reap (Kambodscha) und Teil des UNESCO-Welterbes Angkor.

Geschichte
Ob Kutisvara auf den Gründer des Khmer-Reichs, König Jayavarman II., oder Rajendravarman II., der mehr als hundert Jahre später regierte, zurückzuführen ist, bleibt ungeklärt. Eine Inschrift auf einer Stele in Sdok Kok Thom im Osten Thailands bringt Jayavarman II. mit Kutisvara in Verbindung. Eine in Banteay Kdei gefundene Inschrift nennt Rajendravarman II. als Erbauer.

Aufgrund der etwas abseitigen Lage und geringen Größe wurde Kutisvara erst 1930 entdeckt, von den französischen Archäologen Henri Marchal und
Henri Parmentier, die für die École française d'Extrême-Orient arbeiteten, im gleichen Jahr von Vegetation und Erde befreit und ist heute eine kaum bekannte Tempelruine in Angkor.

Architektur
Kutisvara liegt 200 m nördlich von Banteay Kdei inmitten von Reisfeldern auf einer kleinen Erdaufschüttung zwischen Bäumen versteckt. Der Tempel war Shiva geweiht. Der zentrale Turm ist im Preah Ko-, die beiden anderen im Pre-Rup-Stil erbaut. Die mittlerweile eingestürzten und nur noch als Ruinen erhaltenen drei Türme stehen in Nord-Süd-Richtung auf einem flachen Hügel, ihre Sandsteintüren sind nach Osten ausgerichtet. Ein auf dem Boden liegendes Giebelfeld weist eine Reliefdarstellung des vierköpfigen Gottes Brahma auf. Wahrscheinlich war Kutisvara früher von einem Wassergraben umgeben. Der mittlere Turm ist von den dreien im besten Zustand.

Weblinks

Einzelnachweise

Hinduistischer Tempel in Kambodscha
Archäologischer Fundplatz in Kambodscha
Archäologischer Fundplatz in Asien
Sakralbau (Ruine)
Hinduistischer Tempel in Asien
Welterbe Angkor

Kutisvara


Aaron Paul Sturtevant (født 27. august 1979) er en amerikansk skuespiller og producer. Han er bedst kendt for at portrættere Jesse Pinkman i tv-serien Breaking Bad.

Han har også medvirket i filmene, Need for Speed (2014), The Last House on the Left (2009) og Exodus: Gods and Kings (2014). Derudover har han også haft mindre roller i flere Tv-serier.

Filmografi

Film

Tv

Lyd

Musikvideoer

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside

 Aaron Paul Biography

Skuespillere fra Idaho
Filmskuespillere fra USA
Tv-skuespillere fra USA
Stemmeskuespillere fra USA
Emmy-vindere

Aaron Paul


මාතර දුම්රිය ස්ථානය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පළාතේ මාතර නගරයේ පිහිටි දුම්රිය ස්ථානය වේ. මෙම දුම්රිය ස්ථානය 1895 වර්ෂයේ දෙසැම්බර් 17 වන දින ඉදිකරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය ස්ථාන

මාතර දුම්රිය ස්ථානය


مجمع المثنى هو مجمع تجاري ضخم يقع في دولة الكويت في منطقة الصالحية، بـشارع فهد السالم ، مقابل فندق الماريوت . أشهر المحلات الموجودة هناك هي شركة المكتبات الكويتية. كان في السابق منزلا للسيد/ إبراهيم محمد صالح العدساني .

انظر أيضا
قائمة مراكز التسوق في الكويت

مجمعات تجارية في الكويت

مجمع المثنى


An Eleocharis schlechteri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Eleocharis schlechteri in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis schlechteri


Jüdische Schule steht für:

 Industrieschule für israelitische Mädchen in Breslau, von 1801 bis 1922
 Jüdische Schule Altenkunstadt, von 1809 bis 1920
 Cheder, Gemeindeschule der jüdischen Dispora
 Jüdische Schule Ichenhausen, von den 1820er Jahren bis 1941
 Ehemalige Jüdische Schule Leer, von 1909 bis 1939
 Jüdische Schule (Lomnice u Tišnova), Bauwerk in Tschechien
 Jüdische Schule in Stuttgart, von 1934 bis 1941
 Jüdische Schule Tallinn, Privatgymnasium in Estland

Siehe auch:
 Jüdische Freischule

Jüdische Schule


Alfred Schneider SJ (24. listopada 1931., Zagreb – 16. ožujka 2016., Zagreb), hrvatski katolički svećenik, isusovac, teolog.

Životopis
Osnovnu školu pohađao je u Zagrebu u Gundulićevoj ulici, a srednju je započeo 1941. godine u njemačkoj školi. Ubrzo ju je napustio, budući da je program te škole za njegova oca bio previše nacistički nastrojen, a i sam je imao neprilika jer se uvijek izjašnjavao Hrvatom, a ne Nijemcem. Srednju školu nastavio je u novoosnovanoj dominikanskoj klasičnoj gimnaziji, gdje je doživio bombardiranje i rušenje samostana u kojem su poginula osmorica dominikanaca. Godine 1945. komunistički režim ukinuo je dominikansku gimnaziju pa je školovanje nastavio u drugoj klasičnoj gimnaziji i 1950. maturirao.

U novicijat Družbe Isusove stupio je odmah nakon mature, 7. rujna 1950. na Fratrovcu u Zagrebu. Nakon studija filozofije i teologije na Filozofsko-teološkom institutu Družbe Isusove na Jordanovcu, zaređen je za svećenika 30. srpnja 1961. u Bazilici Srca Isusova.

Nakon ređenja ostao je u Palmotićevoj, gdje je bio kateheta srednjoškolaca i ujedno tijekom nekoliko mjeseci upravljao župom Bukevje. Budući da od komunističkih vlasti nije dobio dozvolu da ode u inozemstvo na daljnje studije, poslan je u Opatiju, gdje je završio treću probaciju, a potom u Dječačko sjemenište na zagrebačku Šalatu. Tu je kroz punih deset godina, od 1964. do 1974. g., radio kao odgojitelj sjemeništaraca, odnosno generalni prefekt.

U jesen 1974. napokon je pošao na daljnji studij u Frankfurt, gdje je na tamošnjoj Filozofsko-teološkoj školi Družbe Isusove upisao doktorat. Studij je uspješno završio u lipnju 1979. i doktorirao s temom "Riječ Božja i Crkva u teološkom promišljanju Heinricha Schliera".

Djelovanje
Po završetku doktorata u Frankfurtu 1974., vraća se u Zagreb, gdje na Teološkom studiju Filozofsko-teološkoga instituta Družbe Isusove i na odjelu za Religijsku kulturu pri Filozofskom Fakultetu Družbe Isusove predaje razne predmete fundamentalne teologije i dogmatike. Tijekom prve tri godine profesorskoga rada na Jordanovcu bio je ujedno i duhovnik bogoslova. Sve do svoga umirovljenja radio je kao profesor, pa i nakon toga ostao je na raspolaganju i institucijama i studentima na Jordanovcu. Napisao je više stručnih priručnika i knjiga te nekoliko knjižica duhovno-meditativnog karaktera. Rado je davao duhovne vježbe i bio voditelj duhovnih obnova ne samo za svećeničke kandidate nego i za brojne različite zajednice časnih sestara.

Od godine 1981. redovito je služio misu u kapelici sestara sv. Križa pri bolnici Rebro. Rado je odlazio i bio na raspolaganju za dijeljenje sakramenata. Sam je zapisao: "U mom radu s bolesnicima bio sam svjedokom pravih čudesa Božje milosti. Sjećanja na bezbrojne susrete s bolesnicima i s umirućima smatram najdragocjenijim stranicama moga svećeničkog života i najvećim Božjim darom."

Umro je 16. ožujka, 2016. na Fratrovcu u Zagrebu, u 85. godini života, 66. Družbe i 55 svećeništva.

Iskustvo partizanskoga logora
O. Alfred bio čovjek duboke molitve. Sam svjedoči da je na najčudesniji i najneobičniji način shvatio važnost ustrajne i tihe molitve, naučivši to u logoru u zagrebačkom Jankomiru. Godine 1945., nakon partizanskog zauzeća Zagreba, taj isti mladi Alfred, zajedno sa svom svojom obitelji, i ocem kojemu je smetao nacistički odgoj, bio je strpan u logor u kojem su bili pokupljeni svi Nijemci i Zagrepčani njemačkog podrijetla, kao "narodni neprijatelji". Otac, već tada priznati i poznati graditelj violina, osuđen je na sedam godina robije s oduzimanjem sve imovine. Upravo u tom logoru bile su i karmelićanke Božanskoga Srca Isusova, Njemice. One su se brinule za djecu u logoru. Tako je i on s njima često razgovarao. Jednom mu je sestra Ana Terezija rekla da u njemu vidi klicu svećeničkoga zvanja. On se tomu isprva jako usprotivio, jer mu nije ni na kraj pameti bila takva mogućnost. Ona je pak obećala da će se moliti za njega svaki dan. Poslije logora više se nikad nisu vidjeli. Tek pet godina nakon njegova ređenja dobio je od nje pismo u kojem ona čestita i svjedoči da se kroz tih dvadesetak godina redovito molila za njega. To je ostavilo na njega dubok trag.

Djela
 1990. Crkva Kristova, znak spasa. Zagreb: Filozofsko-teološki institut Družbe Isusove.
 1993. Krštenje: Potvrda: Sakramenti kršćanske inicijacije. Zagreb: Filozofsko-teološki institut Družbe Isusove.
 2008. Crkva: Otajstvo i znak spasa. Zagreb: Filozofsko-teološki institut Družbe Isusove.
 2008. Kristologija: Povijest i otajstvo Isusa Krista. Zagreb: Filozofsko-teološki institut Družbe Isusove.
 2008. Mariologija: Djevica Marija u otajstvu Krista i Crkve. Zagreb: Filozofsko-teološki institut Družbe Isusove.
 2008. Na putovima Duha Svetoga. Zagreb: Filozofsko-teološki institut Družbe Isusove.
 2010. Eshatologija: Vjerujem u uskrsnuće i vječni život. Zagreb: Filozofsko-teološki institut Družbe Isusove.
 2011. Anđeo će moj ići pred tobom. Zagreb: Filozofsko-teološki institut Družbe Isusove.

Hrvatski katolički svećenici
Hrvatski isusovci
Hrvatski rimokatolički teolozi

Alfred Schneider


Richard Starks (né le  à La Nouvelle-Orléans (Louisiane)) est un catcheur (lutteur professionnel) américain. Il travaille actuellement à la , sous le nom de Ricky Starks, où il est l'actuel champion du monde par équipe de la AEW avec Big Bill.

Carrière

Début de carrière (2012-2019)
Ricky Starks s'entraîne auprès de  Mexico II à Austin. Il fait ses débuts comme catcheur le  durant l'enregistrement de  où il est un des deux catcheurs locaux qui affrontent Jinder Mahal. Cet affrontement bref se conclut sur la victoire de Mahal. Après cela, il lutte dans des petites fédérations du Texas.

Lors de l'épisode de Raw du 29 juillet 2013, il est apparu dans une vidéo en coulisse où il a été victime d'intimidation, de moquerie et d'un passage à travers une table par Ryback. Il effectue de nouveau une apparition lors de l'épisode de Raw du 19 mars 2018 en tant que US Marshal, arrêtant Roman Reigns, mais il se fait ensuite attaqué par ce dernier.

(2018–2020)
Starks apparaît pour la première fois à la  (NWA) le  durant . Ce jour-là, il participe à un match à quatre à élimination pour désigner un des deux challenger pour le championnat national de la NWA alors vacant. Il se retrouve face à Willie Mack, Jay Bradley et Mike Parrow ; il élimine Parrow et est le dernier catcheur à se faire sortir par Mack.

Le , la NWA annonce la signature de Starks.

Lors de , il perd contre Aron Stevens dans un Three Way Match qui incluait également Colt Cabana et ne remporte pas le NWA National Heavyweight Championship.

All Elite Wrestling (2020–...)
Le  à Dynamite, il fait ses débuts à la All Elite Wrestling en répondant à lOpen Challenge de Cody Rhodes, mais ne remporte pas le titre TNT de la AEW, battu par son adversaire.

Le  à All Out, il participe au 21-Man Casino Battle Royal, mais se fait éliminer par Darby Allin.

Le  à Revolution, Brian Cage et lui perdent face à Darby Allin et Sting dans un Street Fight Match.

Le  à Fyter Fest Night 2, il devient le nouveau champion poids-lourds FTW de la ECW en battant Brian Cage. Après le combat, Taz renvoie l'ancien champion de son clan.

Le  à Revolution, il ne remporte pas l'anneau, gagné par Wardlow dans un Face of the Revolution Ladder Match.

Le  à Double or Nothing, Powerhouse Hobbs et lui ne remportent pas les titres mondiaux par équipe de la AEW, battus par Jurassic Express (Jungle Boy et Luchasaurus) dans un 3-Way Tag Team Match, qui inclut également Keith Lee et Swerve Strickland.

Le  à Fyter Fest - Night 2, il conserve son titre en battant Cole Carter. La semaine suivante à Fight for the Fallen, il conserve son titre en battant Dauhausen, mais perd ensuite face à HOOK, ne le conservant pas. Après le combat, il effectue un Face Turn, car Powerhouse Hobbs se retourne contre lui en l'attaquant dans le dos. Le  à All Out, il perd face à son ancien partenaire.

Le  lors du pré-show à Full Gear, il rebat Brian Cage en demi-finale du tournoi, qui déterminera l'aspirant n°1 au titre mondial de la AEW.

Le  à Revolution, il bat Chris Jericho.

Le  à Double or Nothing, il ne remporte pas le titre International de la AEW, battu par Orange Cassidy dans un 21-Man Blackjack Battle Royal.

Le  à Collision, il effectue un Heel Turn et remporte la coupe Owen Hart en battant CM Punk en finale du tournoi masculin de manière controversée.

Le  à Collision, Big Bill et lui deviennent les nouveaux champions du monde par équipe de la AEW en battant FTR (Cash Wheeler et Dax Harwood), remportant les titres pour la première fois de leurs carrières.

Caractéristiques au catch
 Prises de finition
 Roshambo (Sitout inverted front powerslam)
 Spear
 The Buster Keaton (Double underhook facebuster)
Surnoms
 «The Absolute»

Palmarès
 All Elite Wrestling
 1 fois champion poids-lourds FTW de la ECW
 1 fois champion du monde par équipe de la AEW - avec Big Bill (actuels)
 Vainqueur du tournoi Owen Hart masculin (2023)

 Anarchy Championship Wrestling
 1 fois ACW Hardcore Championship
 1 fois ACW Televised Championship
 1 fois ACW Unified Championship

 Dojo Pro Wrestling
 1 fois Dojo Pro White Belt Championship

 Imperial Wrestling Revolution
 1 fois IWR Revolutionary Championship

 National Wrestling Alliance
 1 fois NWA World Television Championship (Premier)
 NWA World Television Championship Tournament (2020)

 NWA Houston
 1 fois NWA Lone Star Junior Heavyweight Championship

 VIP Wrestling
 1 fois VIP Tag Team Championship avec Carson
 VIP Tag Team Championship Tournament (2015) avec Carson

 WrestleCircus
 1 fois WC Big Top Tag Team Championships avec Aaron Solow

 Xtreme Championship Wrestling
 1 fois XCW Heavyweight Championship (actuel)

Récompenses des magazines

Notes et références

Liens externes

Catcheur américain
Naissance en février 1990
Catcheur de la All Elite Wrestling
Naissance à La Nouvelle-Orléans
Champion du monde de télévision de la NWA
Champion FTW
Champion du monde par équipe de la AEW

Ricky Starks


Jean-Marc Kabund (de son nom complet Jean-Marc Kabund-a-Kabund), né le  à Lubumbashi, est un homme politique de la république démocratique du Congo (RDC).

Pilier de l'Union pour la démocratie et le progrès social (UDPS) et membre de premier plan de la classe politique de RDC, Kabund tombe en disgrâce à partir de février 2022 avant de quitter le pouvoir et lancer un mouvement politique d'opposition, Alliance pour le changement. Devenu très critique à l'égard du pouvoir du président Félix Tshisekedi, il tient des propos qui lui valent d'être condamné à 7 ans de prison en septembre 2023.

Parcours politique

Ascension et direction de l'UDPS
Kabund est nommé secrétaire général de l'Union pour la démocratie et le progrès social (UDPS) en , en remplacement de Bruno Mavungu.

Kabund assure l'intérim à la présidence de l'UDPS après la mort d'Étienne Tshisekedi, le président historique du parti, en .

Les 30 et , lors d'un congrès extraordinaire réuni à Kinshasa, Félix Tshisekedi, fils d'Étienne, est élu président de l'UDPS. En , Tshisekedi est élu président de la RDC et il nomme Jean-Marc Kabund, alors secrétaire général, au poste de président par intérim de l'UDPS. Kabund nomme Augustin Kabuya au poste de secrétaire général intérimaire du parti.

Kabund est élu député d'une circonscription de Kinshasa en . Il est élu premier vice-président de l'Assemblée nationale. Il s'oppose quotidiennement à la main-mise du Front commun pour le Congo (FCC) de l'ancien président Joseph Kabila sur l'Assemblée et le gouvernement. Mais en , il est destitué de ce poste (l'UDPS et la coalition autour de lui, le Cap pour le changement, ne sont pas majoritaires à l'Assemblée). Kabund est alors considéré comme le chef et stratège de la coalition de l'Union sacrée, formée en  pour s'opposer à la domination de Kabila sur l'Assemblée. Kabund débauche personnellement les députés du FCC pour qu'ils rejoignent l'Union sacrée. Après la réussite de cette opération, l'Union sacrée devient majoritaire à l'Assemblée et Kabund en redevient premier vice-président en .

Kabund est alors au centre du jeu politique congolais et intervient partout, ce qui génère des tensions avec l'entourage du président Tshisekedi (en particulier François Beya, conseiller à la sécurité et Guylain Nyembo, chef du cabinet).

En , il annonce sa démission de son poste de premier vice-président de l'Assemblée nationale. Il est ensuite destitué de son poste de président par intérim de l'UDPS et exclu du parti. Plusieurs reproches lui sont faits dont des violences physiques et verbales à l'encontre de membres du parti mais aussi des actes de corruptions et d'escroquerie.

Après l'UDPS

Passé dans l'opposition, il radicalise progressivement son discours à l'encontre du pouvoir de Félix Tshisekedi.

En juillet 2022, Jean-Marc Kabund annonce la création d'un nouveau parti, Alliance pour le Changement, dont l'idéologie sociale-démocrate se rapproche de celle de l'UDPS. Kabund se positionne en opposant du président Tshisekedi qu'il décrit comme « danger au sommet de l'État ». Il dénonce aussi l'exercice du pouvoir de Tshisekedi et de ses proches qui se fait, selon lui, au détriment des Congolais. Pour ces propos, il est poursuivi par la justice pour outrage au chef de l'État, diffamation et injures publiques. Le bureau de l'Assemblée nationale autorise la justice à entendre le député dans cette affaire.

Le , le bureau de l'Assemblée lève son immunité parlementaire et après sa comparution devant le parquet général près la Cour de cassation, Kabund est mis sous mandat d'arrêt provisoire et incarcéré à la prison de Makala. Après trois jours en prison, la cour entend Kabund et décide de le placer en résidence surveillée, mais cette décision n'est pas appliquée tout de suite par le parquet.

Son procès s'ouvre le  mais il est reporté au , puis au . En attendant, Kabund reste en prison, à l'encontre de la décision judiciaire. Son épouse Christine Kasongo Mikembe est à la même période condamnée à 6 mois de prison ferme dans une autre affaire pour « injures et imputations dommageables » à l'encontre du vice-gouverneur de Kinshasa Gérard Mulumba.

En , le procureur requiert 3 ans de prison à l'encontre de Jean-Marc Kabund. Le , il est condamné à 7 ans de prison, entre autres pour « outrage au chef de l'État » et « propagation de faux bruits » par la Cour de cassation. Les avocats de Kabund dénoncent un jugement politique.

Notes et références

Naissance en février 1981
Naissance à Lubumbashi
Député de la république démocratique du Congo
Personnalité de l'Union pour la démocratie et le progrès social

Jean-Marc Kabund


Marcel-Dumitru Ciucă (n. 3 august 1943) este un istoric, scriitor și paleograf român, fost profesor și director în cadrul Universității din București, un specialist în păstrarea, organizarea și studierea arhivelor ca director al Arhivelor Naționale din București în perioada 1990-2010. De-a lungul carierei sale a ținut cursuri și seminarii de paleografia româno-chirilică și de științele auxiliare ale istoriei. A fost coordonator al lucrărilor de doctorat care aveau ca tematică istoria medie a României. La Arhivele Naționale a coordonat activitatea de inventariere, organizare și de folosire a documentelor aflate în depozitele naționale și a asigurat asistența de specialitate instituțiilor creatoare de arhive.

Competențele sale profesionale acoperă o largă paletă științifică, pornind de la istoria medie a României, paleografie slavă, paleografie româno-chirilică, arhivistică, sigilografie, cronologie și diplomație. S-a format în cadrul Facultății de istorie a Universității din București unde și-a luat și doctoratul.

Lucrări publicate

Articole
 1969 -- Un perilipsis al bâlciurilor și târgurilor din Țara Românească (1828), în "Revista Arhivelor", XII, nr. 2, 1969, p. 271-280.
 1970 -- Colecția Gh. Nicolăiasa, în "Revista Arhivelor", XLVII, vol. XXXII, nr. 1, 1970, p. 165-190 (în colaborare cu Doina Tinculescu).
 1970 -- Kogălniceanu către Alecsandri: "Iubește-ți și servește-ți patria", în "Magazin istoric", IV, nr. 6 (iunie), 1970, p. 7-9.
 1971 -- Trei documente bilingve româno–turcești, în "Revista de referate și recenzii. Istorie–Arheologie", III, 1971, p. 369-380.
 1971 -- Îndrumător în Arhivele Centrale, vol. I, partea I, Direcția Generală a Arhivelor Statului, București, 1971, 520 p. (în colaborare cu Maria Soveja, Iulia Gheorghian).
 1972 -- Îndrumător în Arhivele Centrale, vol. I, partea I, ediția a II-a, Direcția Generală a Arhivelor Statului, București, 1972, 520 p. (în colaborare cu Maria Soveja, Iulia Gheorghian).
 1972 -- Arzuri ale Moldovei către Poartă în secolul al XVIII-lea, în "Cercetări istorice", s. n., III, 1972, p. 339-352, (în colaborare cu Tudor Mateescu).
 1974 -- Oștile lui Ștefan cel Mare în Maramureșul străbunilor săi, în "În slujba patriei", XXVI, nr. 45 (1300), 1974, p. 11.
 1975 -- Catalogul documentelor moldovenești din Direcția Arhivelor Centrale. Supliment,  vol.  I  (1403–1700), Direcția Generală a Arhivelor Statului, București, 1975, 491 p. (în colaborare cu Maria Soveja, Mihai Regleanu, Doina Tinculescu, Gabriela Birceanu).
 1976 -- Colecția Achiziții Noi. Tabel de corespondența cotelor, situația numerică și cronologică pe pachete, în "Revista Arhivelor", LIII, nr. 1, 1976, p. 55-71; nr.2, 1976, p. 206-236; nr. 3, 1976, p. 337-350.
 1978 -- Arhivele existente în depozitele Arhivelor Statului și la alți deținători, în "Revista Arhivelor", LV, vol. XL, nr. 4, 1978, p. 429-443. Catalogul documentelor Țării Românești din Arhivele Statului,  vol.  III,  (1621–1632), Direcția Generală a Arhivelor Statului, București, 1978, 904 p. (în colaborare cu Doina Duca–Tinculescu).
 1978 -- Din relațiile Moldovei cu Imperiul Otoman în timpul domniei lui Bogdan al  III-lea, în "Revista de istorie", 31, nr. 7, 1978, p. 1253-1263.
 1978 -- Registrul de intrare a soldaților români răniți și a răniților prizonieri turci în secția a II-a chirurgicală a Spitalului Militar Central de la Turnu Măgurele (8/10 oct. 1877–4 apr. 1878), în "Anuarul Institutului de Istorie și Arheologie «A. D. Xenopol» din Iași", XV, 1978, p. 493-523.
 1979 -- Documente de la Athos privitoare la mănăstirea Jitianul (Dolj). 1654–1813, în "Revista Arhivelor", LVI, vol. XLII, nr. 2, 1979, p. 191-200 (în colaborare cu Dan Livezeanu).
 1979 -- Ordonarea și inventarierea documentelor aflate în depozitele Arhivelor Statului, în "Revista Arhivelor", LVI, vol. XLI, nr. 3, 1979, p. 284-302.
 1980 -- Adevărata identitate a lui Zilot Românul. Confirmarea unei ipoteze de acum 100 ani, în "Manuscriptum", XI, nr. 3, 1980, p. 167-173.
 1981 -- Cine a fost Zilot Românul?, în "Magazin istoric", XV, nr. 6 (iunie), 1981, p. 42-44.
 1982 -- Catalogul documentelor Țării Românești din Arhivele Statului,  vol.  IV,  (1633–1639), Direcția Generală a Arhivelor  Statului, București, 1982, 909 p. (în colaborare cu Doina Duca–Tinculescu, Silvia Vătafu–Găitan).
 1982 -- Divanele lui Matei Basarab. I (1632–1645), în "Revista Arhivelor", LIX, vol. XLIV, nr. 3, 1982, p. 317-328.
 1982 -- Hrisoave muntenești inedite (1561–1582), în "Revista Arhivelor", LIX, vol. XLIV, nr. 2, 1982, p. 154-165 (în colaborare cu Veronica Vasilescu).
 1982 -- O inițiativă necunoscută a domnitorului Cuza: cinstirea lui Mihai Viteazul, în "Magazin istoric", XVI, nr. 6, 1982, p. 41-42.
 1985 -- Arhiva generală a Țării Românești, în "Revista Arhivelor", LXII, vol. XLVII, nr. 2, 1985, p. 213-222 (în colaborare cu Tudor Mateescu).
 1985 -- Catalogul documentelor Țării Românești din Arhivele Statului,  vol.  V,  (1640–1644), Direcția Generală a Arhivelor Statului, București, 1985, 868 p. (în colaborare cu Doina Duca–Tinculescu, Silvia Vătafu–Găitan).
 1985 -- Mănăstirile din Țara Românească și Moldova ca locuri de depunere a documentelor, în "Mitropolia Olteniei", XXXVII, nr. 5–6, 1985, p. 445-452(în colaborare cu Tudor Mateescu).
 1986 -- Constantin Hurmuzachi. Un călător în anul 1764. De la Țarigrad la insula Chios, în "Manuscriptum", XVII, nr. 4, 1986, p. 66-76.
 1986 -- Un falsificator de documente și hrisoavele false ale orașelor Târgoviște și Pitești, în "Revista Arhivelor", LXIII, vol. XLVIII, nr. 4, 1986, p. 449-464.
 1987 -- Izvoare narative interne privind Revoluția de la 1821 condusă de Tudor Vladimirescu, Editura Scrisul Românesc, Craiova, 1987, 218 p. (în colaborare cu Gh. D. Iscru, Natalia Trandafirescu, Ilie Cristian).
 1989 -- Elena Ghica – interpretă în prima piesă de teatru jucată în limba română (1816), în "Revista Arhivelor", LXVI, vol. LI, nr. 3, 1989, p. 282-285.
 1990 -- "Iscodiri" științifice la 1836. Plug care umblă cu aburi, în "Mărturii. Revistă de istorie și cultură", nr. 1, 1990, p. 11.
 1991 -- 1946–1954. Mari procese politice în România. Ultimele zile ale mareșalului Antonescu, în "Magazin istoric", XXV, nr. 6 (iunie), 1991, p. 49-56 (încolaborare cu Gheorghe David).
 1991 -- Adulter în stil fanariot, în "Magazin istoric", XXV, nr. 12 (decembrie), 1991, p. 86-87.
 1991 -- Arhivele Statului din România la 160 de ani de la întemeiere, în "Revista Arhivelor", LXVIII, nr. 2, 1991, p. 180-187.
 1991 -- Logofeția Pricinilor Străine din Țara Românească, în "Revista Arhivelor", LXVIII, nr. 3, 1991, p. 367-379.
 1991 -- Un falsificator de documente la începutul veacului trecut, în "Magazin istoric", XXV, nr. 3, 1991, p. 77-79.
 1992 -- O stenogramă necunoscută. Iuliu  Maniu – vmartor în procesul Mareșalului Ion Antonescu, în "Magazin istoric", XXVI, nr. 2, 1992, p. 28-32; nr. 3, 1992, p. 33-36 (în colaborare cu Gheorghe David).
 1993 -- Catalogul documentelor Țării Românești din Arhivele Statului,  vol.  VI,  (1645–1649), Direcția Generală a Arhivelor Statului, București, 1993, 814 p. (în colaborare cu Silvia Vătafu–Găitan).
 1994 -- Dr. Ioan Rațiu și Emilia Rațiu. Corespondență. Scrisori  primite,  vol.  I,  (1866–1895), Editura Progresul Românesc, București, 1994, XXIV+430 p. (în colaborare cu Elena Teodora Ciucă).
 1995 -- Carol  al  II-lea. Între datorie și pasiune. Însemnări zilnice,  vol.  I,  (1904–1939), Editura Silex, București, 1995, XI+532 p. (în colaborare cu Narcis Dorin Ion).
 1995 -- Procesul Mareșalului Antonescu. Documente,  vol.  I–II, București, Editura Saeculum I. O. – Editura Europa Nova, București, 1995, 414+480 p.
 1995 -- Reconstituirea  hrisovului  solemn  al  lui Matei  Basarab, din  28  februarie  1645, dat mănăstirii Sf. Ecaterina  de  la  Muntele Sinai, în "Arhiva Românească", I, fasc. 1, 1995, p. 159-173.
 1996 -- Carol al II-lea. Între datorie și pasiune. Însemnări zilnice, vol. II, (1939–1940), Editura Șansa, București, 1996, VI+452 p.; vol. III, (1941–1942), Editura Satya Sai, București, 1996, VIII+536 p. (în colaborare cu Narcis Dorin Ion).
 1996 -- Procesul Mareșalului Antonescu. Documente, vol. II, ediție prefațată și îngrijită de Marcel–Dumitru Ciucă, Editura Saeculum I. O.–Editura Europa Nova, București, 1996, 480 p.
 1996 -- Zilot Românul (Ștefan Fănuță). Opere complete, Editura Minerva, București, 1996, XCIX+432 p. + 6 facsimile.
 1997 -- Publicații arhivistice. Catalog (1860–1997), Arhivele Naționale, București, 1997, 40 p.
 1997 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea  Ion  Antonescu,  vol.  I,  (sept.–dec. 1940), Arhivele Naționale, București, 1997, LII+736 p. (în colaborare cu Aurelian Teodorescu, Bogdan Florin Popovici).
 1997 -- Și totuși: "Revista Arhivelor", în "Revista Arhivelor", LXXIV, vol. LIX, nr. 1, 1997, p. 11-12.
 1998 -- "Am constituit un sistem de dictatură în Țara Românească, trebuie să ne folosim de toate avantajele pe care acest sistem ni le oferă", în "Dosarele istoriei", III, nr. 11 (27), 1998, p. 59-65.
 1998 -- Cronologie a evenimentelor interne, 1938–1940, în "Dosarele istoriei", III, nr. 2, 1998, p. 23-27.
 1998 -- Destăinuiri sub anchetă. Ion Antonescu între țară, rege și Legiune. Horia Sima: "Am eu fason să iau conducerea Statului?", în "Magazin istoric", XXXII, nr. 2, 1998, p. 25-30.
 1998 -- Destăinuiri sub anchetă. În anticamera dictaturii regale, în "Magazin istoric", XXXII, nr. 1, 1998, p. 12-15, 29.
 1998 -- Destăinuiri sub anchetă. "Să nu ne apuce dimineața cu Maiestatea Ta pe tron", în "Magazin istoric", nr. 4, 1998, p. 19-23.
 1998 -- Din însemnările zilnice ale lui Carol al II-lea. "Groza s-a aruncat, cu trup și suflet, în brațele U.R.S.S.", în "Dosarele istoriei", III, nr. 2, 1998, p. 23-27.
 1998 -- Ficțiune și realitate istorică. Boala mareșalului Ion Antonescu, în "Dosarele istoriei", III, nr. 4, 1998, p. 20-21.
 1998 -- În umbra Mareșalului. Maria Antonescu, în "Dosarele istoriei", III, nr. 9, 1998, p. 23-27.
 1998 -- Mărturii sub anchetă. În umbra soțului. Interogatorii luate Mariei Antonescu de Avram Bunaciu, în "Magazin istoric", XXXII, nr. 3, 1998, p. 59-63.
 1998 -- Procesul Mareșalului Antonescu. Documente, vol. III, Editura Saeculum I. O., București, 1998, 614 p.
 1998 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea  Ion  Antonescu,  vol.  II,  (ian.–mart. 1941), Arhivele Naționale, București, 1998, XXXIV + 812 p. (în colaborare cu Aurelian Teodorescu, Bogdan Florin Popovici).
 1999 -- Catalogul documentelor Țării Românești din Arhivele Statului,  vol.  VII,  (1650–1653), Arhivele Naționale, București, 1999, 550 p. (în colaborare cu Silvia Vătafu–Găitan, Melentina Bâzgan).
 1999 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea  Ion  Antonescu,  vol.  III,  (apr.–iun. 1941), Arhivele Naționale, București, 1999, LXXIV + 672 p. (în colaborare cu Aurelian Teodorescu, Maria Ignat).
 2000 -- Carol al II-lea. Între datorie și pasiune. Însemnări zilnice, vol. IV, (1943–1945), Editura Curtea Veche, București, 2000, 454 p. (în colaborare cu Narcis Dorin Ion).
 2000 -- Carol al II-lea și pâinea amară a exilului, în "Dosarele istoriei", V, nr. 5 (45), 2000, p. 61-63.
 2000 -- Dimitrie Papazoglu, Istoria fondărei orașului București, ediție îngrijită, cuvânt introductiv, note și indici de Marcel–Dumitru Ciucă, Editura Minerva, București, 2000, XII + 350 p.
 2000 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea  Ion  Antonescu,  vol.  IV,  (iul.–sept. 1941), Arhivele Naționale, București, 2000, XXVI + 848 p. (în colaborare cu Maria Ignat).
 2001 -- Arhivele Naționale – 170 de ani, în "Pentru Patrie", nr. 5, 2001, p. 29.
 2001 -- Carol al II-lea. Între datorie și pasiune. Însemnări zilnice, vol. V, (1946–1948), Editura Curtea Veche, București, 2001, 362 p. (în colaborare cu Narcis Dorin Ion).
 2001 -- Mihai Eminescu în documente de arhivă. Catalog, Arhivele Naționale, București, 2001, 206 p., coord.: Marcel–Dumitru Ciucă; întocmit de Anuța Bichir, M.–D. Ciucă, Natașa Popovici; au colaborat: Nicolae Dumitrașcu, Stela Giosan, Maricica Ifrim, Maria Ignat, El. Istrățescu, Filofteia Rînziș, Editura Ministerului de Interne, București, 2001, 206 p.
 2001 -- Procesul lui Iuliu Maniu. Documentele procesului conducătorului Partidului Național Țărănesc, vol. I, Ancheta, 560 p; vol. II, part. I–II, Procesul, 384 + 369 p.; vol. III, Sentința, 464 p., ediție și studiu introductiv, Editura Saeculum I. O., București, 2001.
 2001 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea Ion Antonescu, vol. V, (oct. 1941–ian. 1942), Arhivele Naționale, București, 2001, XXII + 770 p. (în colaborare cu Maria Ignat).
 2002 -- Carol al II-lea. Între datorie și pasiune. Însemnări zilnice, vol. VI, (1949–1951), Editura Curtea Veche, București, 2002, 398 p. (în colaborare cu Narcis Dorin Ion).
 2002 -- Carol al II-lea. "Născut român", în "Radio România", nr. 296 (30 sept. –6 oct.), 2002, p. 13.Colecția Achiziții Noi. Indice  cronologic  nr. 25,  vol.  I,  (sf. sec. XIII–1685), Arhivele Naționale, București, 2002, VII+312 p. (în colaborare cu Silvia Vătafu–Găitan).
 2002 -- Documente Mihai Eminescu. Profesor la Școala comercială din Iași (1884–1885), în "Semnele timpului", nr. 3–5, 2002, p. I-XXX.
 2002 -- Filmul unei execuții. Ultimele zile ale ultimului mareșal, în "Historia", 1, nr. 3 (ianuarie), 2002, p. 93. *2002 *2002-- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea  Ion  Antonescu,  vol.  VI,  (febr.–apr. 1942), Arhivele Naționale, București, 2002, XVI+600 p. (în colaborare cu Maria Ignat).
 2003 -- Carol  al  II-lea. Între datorie și pasiune. Însemnări zilnice,  vol.  I,  (1904–1939), ediția a II-a revăzută și completată, Editura Curtea Veche, București, 2003, 543 p. (în colaborare cu Narcis Dorin Ion).
 2003 -- Dr. Ioan Rațiu și Emilia Rațiu. Corespondență. Scrisori  primite,  vol.  II,  (1896–1919), Trustul de Presă Printing & Publishing, București, 2003, 420 p.
 2003 -- Operațiunea Autonomus. Dosarul parașutiștilor englezi capturați în noaptea de 21/22 decembrie 1943, în Omagiu istoricului Stelian  Neagoe. Istorie și politică, vol. editat de Cristina Arvatu, Editura Institutului de Științe Politice și Relații Internaționale, București, 2003, p. 136-167.
 2003 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea  Ion  Antonescu,  vol.  VII,  (mai–iul. 1942), Arhivele Naționale, București, 2003, XXIII+688 p. (în colaborare cu Maria Ignat).
 2003 -- Un concept de carte domnească de liberă trecere – din 1659 (7167) iulie 13 – a unui sol al lui Mihnea al III-lea, în "Revista Arhivelor", LXXX, vol. LXV, nr.1–2, 2003, p. 77-82.
 2004 -- 31 octombrie. Ziua Arhivelor. Racordarea activității arhivistice la cerințele europene, în "Pentru Patrie", nr. 10, 2004, p. 6-7.
 2004 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea  Ion  Antonescu,  vol.  VIII,  (aug.–dec. 1942), Arhivele Naționale, București, 2004, XXIII + 642 p. (în colaborare cu Maria Ignat).
 2004 -- Ștefan cel Mare –500. Album  de  documente,  cu Argumente de  Corneliu–Mihail  Lungu;  coord.:  Marcel–Dumitru Ciucă; autori: Silvia Vătafu–Găitan, Mirela Comănescu, Arhivele Naționale, București, 2004, 174 p.
 2005 -- Dimitrie  Papazoglu, Istoria fondărei orașului București. Capitala  Regatului Român, ediția a II-a, ediție îngrijită, cuvânt introductiv, note și indici de Marcel–Dumitru Ciucă, Editura Curtea Veche, București, 2005, 424 p.
 2006 -- Catalogul documentelor Țării Românești din Arhivele Statului,  vol.  VIII,  (1654–1656), Arhivele Naționale, București, 2006, 856 p. (în colaborare cu Silvia Vătafu–Găitan, Dragoș Șesan, Mirela Comănescu).
 2006 -- Din patrimonial Arhivelor Naționale. Album  de  documente,  cu Argument de  Corneliu–Mihail  Lungu; Introducere și coord.: Marcel–Dumitru Ciucă, Arhivele Naționale, București, 2006, XI + 235 f. il.
 2006 -- Documenta  Romaniae  Historica, B. Țara Românească,  vol.  XXXVI,  (1651), Editura Academiei Române, București, 2006, LXI+406 p. (în colaborare cu Oana Rizescu).
 2006 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea  Ion  Antonescu,  vol.  IX,  (febr.–dec. 1943), Arhivele Naționale, București, 2006, XXVI+848 p. (în colaborare cu Maria Ignat).
 2007 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea  Ion  Antonescu,  vol.  X,  (ian.–apr. 1944), Arhivele Naționale, București, 2007, XXVII+574 p. (în colaborare cu Maria Ignat).
 2008 -- Colecția Achiziții Noi. Indice  cronologic  nr. 25,  vol.  II,  (1686–1760), Arhivele Naționale, București, 2008, X+383 p.+2 fig. (în colaborare cu Silvia Vătafu–Găitan, Mirela Comănescu, Laura Niculescu).
 2008 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea  Ion  Antonescu,  vol.  XI,  (mai–aug. 1944), Arhivele Naționale, București, 2008, XXXVII+535 p. (în colaborare cu Maria Ignat).
 2008 -- Științele auxiliare ale istoriei, București, Editura Universității București, 2008, 175 p.2009
 2008 -- Comuna  Tunari, județul Ilfov. Cercetări istorice și arheologice, secolele  XVI–XIX, Editura AGIR, București, 2009, 443 p.+1 plan+18 planșe+23 fig.+3 anexe (în colaborare cu Gheorghe Mănucu–Adameșteanu, Tereza Sinigalia, Steluța Pârâu, Ingrid Poll, Venera Rădulescu, Ana–Maria Velter, Aurel Vâlcu).
 2008 -- Documenta  Romaniae  Historica, B. Țara Românească,  vol.  XXXVIII,  (1653), Editura Academiei Române, București, 2009, LVI+365 p. (în colaborare cu Oana Rizescu, Florina Manuela Constantin, Andreea Iancu).
 2010 -- Tezaurul  de  la  Pietroasa. Dosarul descoperirii și al destinului său ulterior (1838–1956), Editura Saeculum I. O., București, 2010, 446 p.+8 il.
 2011 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea Constantin Sănătescu, vol. I,  (august–noiembrie 1944), Editura Saeculum I. O.,București, 2011, 399 p.
 2012 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea Constantin Sănătescu,  vol.  II,  (20  octombrie–29  noiembrie 1944), Editura Saeculum I. O., București, 2012, 367 p.
 2012 -- Științele auxiliare ale istoriei, ediția a II-a, București, Editura Saeculum I. O., 2012, 240 p.+14 planșe.
 2013 -- Satele și populația Țării Românești, conform  catagrafiei  din  anul  1838, în Argeșul și Țara Românească între medieval și modern. Studii de istorie și arheologie.
 2013 -- Prinos lui Spiridon Cristocea la 70 de ani, vol. editat de Dragoș Măndescu, Marius Păduraru, Ionel Dobre, Editura Istros, Brăila–Pitești, 2013, p. 451-534.
 2014 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea Dr. Petru Groza. Instaurarea  regimului  pro-comunist,  vol.  I  (7 martie –27 iulie 1945), ediție de documente întocmită de Marcel-Dumitru Ciucă, Pitești, Editura Ordessos, 2014, 500 p.
 2015 -- Stenogramele ședințelor Consiliului de Miniștri. Guvernarea Dr. Petru Groza. Instaurarea  regimului  pro-comunist,  vol.  II (7 martie –27 iulie 1945), ediție de documente întocmită de Marcel-Dumitru Ciucă, Pitești, Editura Ordessos, 2015, 568p

Note

Legături externe

Nașteri în 1943
Istorici români
Scriitori români

Marcel-Dumitru Ciucă


Colma es una estación en las líneas Pittsburg/Bay Point–SFO/Millbrae y Richmond–Millbrae del Metro de San Francisco. La estación se encuentra localizada en 1335 Mission rd en South San Francisco California. La estación South San Francisco fue inaugurada el 24 de febrero de 1996.  Distrito de Transporte Rápido del Área de la Bahía es la encargada por el mantenimiento y administración de la estación.

Descripción
La estación South San Francisco cuenta con 2 plataformas centrales y 2 vías. La estación también cuenta con 2,238 de espacios de aparcamiento.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:

Referencias

Enlaces externos

 Estación South San Francisco
 Líneas y estaciones del Metro de San Francisco

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1996
Estaciones de la línea Pittsburg/Bay Point–SFO/Millbrae
Estaciones de la línea Richmond–Millbrae
Transporte del condado de San Mateo

Colma (Metro de San Francisco)


An Dendrobium suffusum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leo I. Cady. An Dendrobium suffusum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha New South Wales. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium suffusum


සෙවුම් යන්ත්‍ර ප්‍රතිඵල පිටුවක් () (SERP), යනු මූල පද විමසුමකට ප්‍රතිචාර වශයෙන් සෙවුම් යන්ත්‍රයක් විසින් ලැබෙන්නට සලස්වන ප්‍රතිඵල ලැයිස්තුගත කිරීමකි. මෙම ප්‍රතිඵල සාමාන්‍යයෙන් සමන්විත වනුයේ  මාතෘකා, පූර්ණ අනුවාදයට ආශ්‍රයක්, සහ මූල පද පිටුව තුල අන්තර්ගතය හා ගැලපීම සිදුවන්නේ කොතැන්හිද යන්න පෙන්වන කෙටි  විස්තරයක් යන දෑ අඩංගු අයිතම ලැයිස්තුවක් වෙතිනි. ලබා දෙනු ලබන සබැඳි වලින් සමන්විත එක් පිටුවක් හෝ සෙවුම් විමසුමකට ප්‍රතිචාර වශයෙන් ලබා දෙනු ලබන සියළු සබැඳි ගොන්න හෝ  SERP යන්නෙන් අදහස් විය හැක.

විමසුම් හැඹිලිගත කිරීම
නිතොර කෙරෙන සෙවුම් සඳහා වන පිටු හැඹිලිගත කරන   සමහරක් සෙවුම් යන්ත්‍ර විසින් සිදුකරන්නේ ක්‍රියාත්මක පිටු වෙනුවට හැඹිලිගත කෙරුණු පිටු ප්‍රදර්ශනය කරමින් සෙවුම් යන්ත්‍රයෙහි  කාර්ය සාධනය නංවා ලීමයි.

සෙවුම් යන්ත්‍ර ප්‍රතිඵල පිටුව


Power Jets W.1 (ponegdje nazvan Whittle W.1) je bio britanski turbomlazni motor koji su dizajnirali Frank Whittle i Power Jets. W.1 je sagrađen po ugovoru s British Thomson-Houstonom (BTH) ranih 1940-ih. Poznat kao prvi britanski mlazni motor za let, kao "Whittle Supercharger Type W1", a bio je pogonom za Gloster E.28/39 na njegovu prvom letu kod RAF-ove postaje Cranwella 15. svibnja 1941. godine. Nadomjestio ga je Power Jets W.2.
Daljnjim razvijanjem W.1 razvijen je u General Electric J31. W.1 je prvi put pokrenut 14. prosinca 1940. godine.

Dizajn i razvoj
Nakon razdoblja ravnodušnosti, demonstracija Power Jetsa WU lipnja 1939. pred izaslanstvom ministarstvom zrakoplovstva, s naglaskom na Pyea, direktora znanstvenog istraživanja. Demonstracija je bila tako uspješna da je ministarstvo brzo pripremilo za otkup motor radi davanja kapitala za rad Power Jetsu, posuđujući im ga nazad radi testiranja.

Istovremeno je ugovoren "letni motor", the W.1. Za razliku od Whittlea WU, koji je započeo testiranja 1937., W.1 je bio simetrični motor dizajniran da nakon razvoja bude ugrađen u zrakoplov. W.1 služio se dvostranim centrifugalnim kompresorom od slitine hiduminija RR.59, komora za izgaranje 'Lubbock' obrnutog toka i vodom hlađenu turbinsku sekciju. Turbina je poslije preinačena da se može hladiti zrakom. Lopatice turbine bile su Firth-Vickersove Rex 78, nehrđajući čelik razvijen je pod dr. W. H Hatfieldom. Prema projektu, trebala je biti 860 funta snage (lbf, kN) pri 16500 rpm, povećano do 17750 rpm na iznad 4000 stopa. S W.1 manevriranje zrakoplovom bi posljedično bilo ograničeno na 2g. Najviša temperatura ispušnih plinova u mlaznici bila je 597 °C.

Inačice
W.1(T)
Sagrađen od pričuvnih djelova samo za testiranje karakteristika.
W.1(3)
Modificirani W.1.
W.1X
Rani W.1 sastavljen od nezrakoplovnih dijelova i namijenjen samo za zemnu uporabu (testiranje taksiranja). Poslije je poslan u SAD listopada 1941. i postao prvi mlazni motor koji je pokrenut u Sjevernoj Americi.
W.1A
Zasnovan na W.1, turbinskog diska hlađenog zrakom, snage 1450 lbf (6,45KN). Sadržavao je osobine namijenjene W.2-ici. Korišten u drugoj seriji probnih letova E.29/39 W4041/G počevši od 16. veljače 1942. i opremljen gorivnim barostatom. Kasnije je imao modificirani sustav uljnog prstena radi sprječavanja smrzavanja ulja na većim visinama.
WR.1
Pokusni nistkotlačni dizajn. Sastavio ga Rolls-Royce pod ugovorom s Power Jetsom.

Svojstva
Svojstva (specifikacije) ranog razvojnog motora, prema Jane'su:

Opća svojstva
 vrsta: turbomlazni motor s centrifugalnom izvedbom
 dužina:
 promjer:
 masa suhog motora: 320 kg
 gorivo: kerozin
 potrošnja goriva: 531 kg/h
 najveći potisak:  3,8 kN pri 16.500 rpm
 omjer potiska i mase: 1,214:1

Specifikacije razvojnog motora u kasnijim fazama, prema Jane'su:

Opća svojstva
 vrsta: turbomlazni motor s centrifugalnom izvedbom
 dužina:
 promjer:
 masa suhog motora: 320 kg
 gorivo: kerozin
 sveukupni omjer tlaka: ~3,8:1
 potrošnja goriva: 636 kg/h
 najveći potisak:  4,59 kN
 omjer potiska i mase: 1,474:1

Vidi
Srodni razvojni projekti

General Electric I-A
General Electric J31
Rolls-Royce Welland
Power Jets W.2

Popisi u svezi
 Popis zrakoplovnih motora

Izvori

Bibliografija

Gunston, Bill. World Encyclopedia of Aero Engines. Cambridge, England. Patrick Stephens Limited, 1989.
Jane's Fighting Aircraft of World War II. London. Studio Editions Ltd, 1998.
Smith, Geoffrey G.Gas Turbines and Jet Propulsion for Aircraft, London S.E.1, Flight Publishing Co.Ltd., 1946.

Vanjske poveznice
Flight, October 1945 - The Power Jets W.1

Britanski zrakoplovni motori
Power Jets

Power Jets W.1


قيادة الرأي هي القيادة من قِبل مستخدم نشط للوسائط يفسر معنى رسائل الوسائط أو المحتوى لمستخدمي الوسائط المنخفضة. عادة ما يحظي قادة الرأي بتقدير كبير من قبل أولئك الذين يقبلون آرائهم.

تأتي قيادة الرأي من نظرية تدفق من خطوتين للتواصل والتي روج لها بول لازارسفيلد وإليهو كاتز. كان المطورون الكبار للنظرية هم روبرت ك. ميرتون، سي رايت ميلز وبرنارد بيرلسون.

هذه النظرية هي واحدة من عدة نماذج تحاول تفسير نشر الابتكارات أو الأفكار أو المنتجات التجارية.

قادة الرأي هم مجموعة من الافراد الذين لهم تأثير على سلوك الاخرين نتيجةً لتميزهم من نواح مختلفة مثل: شخصيتهم، ماراتهم، أواطلاعهم على الشأن العام. وغالباً ما يكونون أكثر استخداماً لوسائل الاتصال من غيرهم.نشأ هذا المفهوم عن نظرية تدفق الاتصال ذو الخطوتين (Two Step Flow Theory) التي اقترحها بول لازارسفيلد إليهو كاتز.

نظرية تدفق الاتصال عبر مرحلتين
هي عملية أخذ المعلومات من وسائل الاعلام. تُقسم هذه النظرية تدفق المعلومات القادمة من الاعلام إلى مرحلتين. المرحلة الأولى هي انتقال المعلومات إلى قادة الرأي المهتمين بها. في المرحلة الثانية ينقل قادة الرأي المعلومات المتلقاه إلى الافراد إضافة إلى التصور الشخصي للقادة لتلك المعلومات وأراءهم وتفسريراتهم لها.ساعدت هذه النظرية في تطوير مفهوم كيفية تأثير وسائل الاعلام الجماهيري على طريقة اتخاذ القرارات لدى الافراد.

قادة الرأي في التسويق
نتيجة للتأثير الذي يحدثه قائد الرأي، قد يوجه المسوقون رسالتهم إلى قادة الرأي بشكل مباشر للتأثير على الافرا بشكل أكبر. من ذلك على سبيل المثال توجه حملة اعلانية عن منتجات خاصة بالاسنان إلى أطباء الأسنان، الذين يعتبرهم الافراد المحيطين بهم مصادر موثوقه لتلقي معلومات عن صحة الأسنان. وقد يتم تفعيل دور قادة الرأي بطلب المسوقين منهم تزكية منتج معين أو فكره معينه. وهذة الطريقة تستخدم في الاعلانات التلفزيونية العربية مثل: ظهور الشيخ سلمان العودة في اعلان السلامة المرورية.

قادة الرأي في المملكة العربية السعودية
كأي مجتمع اخر قادة الرأي في المملكة العربية السعودية يختلفون باختلاف المجالات. مثال: طبيب في المجال الصحي، موظف تقنية معلومات في مجال التكنولوجيا. لكن أكثر القادة تأثيرا في المملكة على الرأي العام وتوجهات الافراد هم العلماء والدعاة.ويرى د.محمد البشر أن قادة الراي في المملكة غالبا ما تتوفر فيهم الخصائص التالية:
 الصفة الدينية (التدين)
 الثقة والقبول الاجتماعي
 التعرض لوسائل الاتصال بشكل مستمر

مراجع

 «من هم قادة الرأي؟ who are opinion leaders.» لها التجاري. Web. 1 Nov. 2009. <http://vb.4heronline.net/t482.html>.
 "Opinion Leader: Definition from Answers.com." Answers.com - Online Dictionary, Encyclopedia and much more. Web. 01 Nov. 2009. <http://www.answers.com/topic/opinion-leader>.
 "Opinion leadership -." Wikipedia, the free encyclopedia. Web. 01 Nov. 2009. <Opinion leadership>.
 "Two Step Flow Theory." Opleidingswebsite Communicatiewetenschap (CW) en Communication Studies (CS). Web. 01 Nov. 2009. <http://www.cw.utwente.nl/theorieenoverzicht/Levels%20of%20theories/macro/Two-Step%20Flow%20Theory.doc/>.

وصلات خارجية
باقة الأوائل الشروق (المصرية)، 30 يوليو 2011

إدارة أفراد
تأثير اجتماعي وسياسي
تغير الاتجاه
رأي عام
سلوك المستهلك
علم التطور الثقافي
فئات اجتماعية

قيادة الرأي


Büyük Tarabya Oteli, İstanbul'un Sarıyer ilçesine bağlı Tarabya semtinde bulunan otel.

Tarihçe
Bugünkü Tarabya Oteli'nin bulunduğu yerde yükselen Tokatlıyan Oteli, Beyoğlu'ndaki  ünlü Tokatlıyan Oteli'nin yazlık kısmı olarak yapılmıştır. 1900'lü yılların başlarında, mimar Alexandre Vallaury tarafından Tarabya'daki Petala Oteli'nin yerine yapıldığı tahmin edilen Tokatlıyan Oteli'nin sahipleri, Tokat'dan İstanbul'a göçen Ermeni bir aile olan Tokatlıyan'lardır.

Sümer Palas Oteli'nin 1940'lardan sonra kapatılmasıyla, Tokatlıyan Oteli Tarabya'nın tek oteli olarak kalmış, II. Dünya Savaşı'ndan sonra ise el değiştirmiştir. Otel, İbrahim Gültan tarafından satın alındıktan sonra Konak Oteli adını almış, binayı yıkıp yeniden yapmak isteyen  İbrahim Gültan,  gerekli izni alamamıştır. Konak Otel 19 Nisan 1954 günü çıkan bir  yangınla tamamen kül olmuştur. Otelin kasten  sahibi tarafından yakıldığı iddiaları, uzun süre kamuoyunu  meşgul etmiştir. Fakat Otelin müdürlüğünü yapmış olan Andon Sarıyan'ın söylediğine göre, otel yanmadan önce  büyük bir tadilat geçirmiş, tepeden tırnağa yenilenmiştir. Bu sebeple, İbrahim Gültan'la ilgili iddialar  pek gerçekçi değildir.

Birkaç sene sonra,  yanan otelin yerine, arazisi  satın almalarla genişletilerek, Emekli Sandığı'nın Büyük Tarabya Oteli inşa edilmiştir. 1957 – 1965 yılları arasında yapılıp, 1966′ da hizmete açılan Büyük Tarabya Oteli'nin projesi Mimar Kadri Eroğan'a aittir. Bu proje dışında literatürde, mimarın yaptığı eserler arasında; Etem Pertev Eczanesi 1954, Akbank Kurtuluş Ajansı 1954, Levent Büyükdere Eczacıbaşı İlaç fabrikası 1950 (Kanyon AVM'nin yeri), ilk alışveriş merkezi olan Akmerkez'in avan projesi, Boğaziçi Yeniköy'de yalı, Beylerbeyi Hasip Paşa yalısının bitişiğindeki yalı, Sedef Adası'nın yerleşkesi (1961), Ulus-Beşiktaş'ta Hayat, Mehtap, Alara ve Erdem apartmanı uyguladığı projelerdendir. Yine Ulus'taki Tekfen Genel Müdürlük Binaları ve Tekfen Sitesi de hazırladığı projeler arasında olup Ömür Restaurant İncirli, Parisien Klüp, Orientel Klüp mekanlarının yapımı ve dekorasyonunu üstlenmiştir.

Tarabya Oteli, Hilton ve Divan otellerinden sonra, Türkiye'nin üçüncü 5 yıldızlı oteli olarak hizmete girmiştir. Yapı, kendi içinde başarılı bir tasarıma sahip olsa da, bulunduğu noktaya ve Boğaziçi'nin topoğrafyasına uyumsuzluğuyla, yapıldığı dönemden itibaren tartışma konusu olmuştur. İstanbul cemiyet hayatında önemli bir yer edinen Büyük Tarabya Oteli, birçok Yeşilçam filmine de ev sahipliği yapmıştır.

Tarabya Oteli, 80'li yıllarda özelleştirmenin gündeme gelmesiyle özel sektöre devredilmesi planlanan Emek Otelleri'nden biriydi. Bu kararın verilmesinin ardından bekleme sürecine giren devir projesi nedeniyle, hizmet kalitesi düşen, gerekli bakımları yapılmayan ve yarı kapasiteyle çalışan oteller zarar etmeye başladı.

Tarabya Oteli, 2002 yılında Millenium & Copthorne Oteller Grubu tarafından işletilmeye başlandı ve ardından tadilat için bir süreliğine kapatıldı. Ancak ödenek yetersizliği nedeniyle Emekli Sandığı'nın tadilatı bitiremedi ve oteli işletmeye açamadı. Sonuçta, Tarabya Oteli'nin satılmasına karar verildi.
Bu arada 17 Ağustos depreminde hasar gören ve bazı temel bağlantılarının olmadığı saptanan otel, 2005 yılında Bolu Dağı Tüneli ve Atatürk Havalimanı'nda kullanılan 'sürtünme esaslı sarkaç tip deprem izolatörü' sistemiyle 3 milyon 775 bin dolara depreme karşı güçlendirildi. 31 Ocak 2006'da Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından satışa çıkarılan otel, yaklaşık 143 milyon Dolar'a Bayraktarlar Holding tarafından satın alındı.

350 Milyon dolara yenilenen otel, 12 Şubat 2013 tarihinde kapılarını açmıştır.

Ayrıca bakınız

 Sümer Palas Oteli

Kaynakça

Sarıyer'deki oteller
Sarıyer'deki gökdelenler

Büyük Tarabya Oteli


Molecular structure of Nucleic Acids: A Structure for Deoxyribose Nucleic Acid (deutsch: "Molekulare Struktur von Nukleinsäuren: Eine Struktur für Desoxyribonukleinsäure") ist ein von James D. Watson und Francis Crick am 25. April 1953 in Band 171 des Wissenschaftsjournals Nature auf den Seiten 737 bis 738 veröffentlichter Artikel.

Hintergrund
Der Artikel war die erste Veröffentlichung, welche die Entdeckung der Doppelhelix als Struktur der DNA beschrieb. Die Entdeckung hatte einen großen Einfluss auf die weitere Entwicklung der Biologie, besonders der Genetik. In derselben Zeitschrift erschienen gleichzeitig Artikel von Rosalind Franklin und Raymond Gosling sowie von Maurice Wilkins über die röntgenkristallographischen Grundlagen der DNA, die wesentlich für die Entwicklung des Modells von Crick und Watson waren. Die beteiligten Wissenschaftler und ihre Laborchefs einigten sich über die Aufteilung und gleichzeitige Veröffentlichung in Nature zuvor. Watson selbst berichtet über die Entstehung der Arbeit aus seiner Sicht in Die Doppelhelix. Darin gibt er preis, wie er an die wesentlichen röntgenkristallographischen Informationen für ihr Modell gelangte, was ihm später den Vorwurf wissenschaftlichen Fehlverhaltens einbrachte, zumal Watson und Crick in ihrem Nature-Artikel selbst nur unzureichend auf die Informationen eingingen, die sie ohne deren Wissen aus dem Labor von Franklin erlangten. Sie schrieben einerseits wider besseres Wissen, dass sie sich im Wesentlichen (wenn auch nicht ausschließlich) nur auf publizierte Informationen verließen, dankten andererseits Franklin und Wilkins für den Stimulus aus der allgemeinen Kenntnis ihrer unveröffentlichten experimentellen Arbeit (). Watson hatte insbesondere von Wilkins ohne Franklins Wissen Zugang zu Aufnahmen der B-Form der DNA (Foto 51) und Crick und Watson hatten zusätzlich Informationen aus einem Bericht von Franklin über ihre Arbeit für den Medical Research Council, den sie über Max Perutz erhielten.

Dieser Artikel wird oft eine "Perle der Wissenschaft" genannt, da er eine kurze Erklärung zu einem der grundlegenden Rätsel lebender Organismen enthält. Dieses Rätsel war die Frage, wie es möglich ist, genetische Informationen in einem Organismus zu speichern und von Generation zu Generation weiterzugeben. Der Artikel zeigte eine einfache und elegante Lösung, die viele Biologen überraschte – zu einer Zeit, als man glaubte, dass die Transkription sehr viel komplexer und schwieriger zu verstehen sei. Watson und Crick schrieben dazu in ihrem Nature-Artikel:

Diese wie viele Leser fanden sehr zurückhaltend formulierte Aussage war, wie Crick in seiner Autobiographie What mad pursuit (S. 66) schrieb, das Ergebnis eines Kompromisses. Watson wollte in einer seiner periodischen Phasen der Unsicherheit (so Crick) den Satz weglassen, Crick bestand darauf als eine Art Festschreibung eines Prioritätsanspruchs. Ihre Folgerungen der von ihnen entdeckten DNA-Doppelhelix-Struktur für die Gen-Republikation stellten sie bald darauf in einem weiteren Nature-Artikel dar (allerdings noch ohne vermittelnde Wirkung von RNA, deren Rolle aber zumindest Watson klar war, wie er in seinem Buch The double helix, Kapitel 21, darstellt). Erst später (1957/58) formulierte Crick das Zentrale Dogma der Molekularbiologie, das den Informationsfluss von DNA über RNA zur Proteinsynthese beschreibt.

Es gibt einen Folgeartikel, in der der Inhalt ausführlicher dargestellt wird (der Nature-Artikel war nur für kurze Mitteilungen).

Literatur

Weblinks

 Access-Excellence-Classic-Collection-Artikel über die DNA-Struktur
 Linus Pauling and the Race for DNA: A Documentary History

Online-Versionen des Artikels
 Kommentierte Kopie des Artikels vom Exploratorium, San Francisco
 Kopie der National Library of Medicine (PDF; 195 kB) in der Francis Crick Documents Collection

Einzelnachweise

Biologiegeschichte

Molecular Structure of Nucleic Acids: A Structure for Deoxyribose Nucleic Acid