Helenistik Dönem, Büyük İskender'in istilalarıyla başlayan, Antik Dünya'da Grek etkisinin doruğa ulaştığı dönemdir. Dönem, Klasik Grek Dönemini izlemiştir ve Helenistik Dönem'in ardından, Klasik Grek egemenliğindeki bölge Roma Cumhuriyeti hakimiyetine geçmiştir. Bu dönemde dahi Klasik Grek kültürü (din, sanat ve yazın olarak) hâlen Roma hakimiyetine sızmıştır. Öyle ki Latincenin yanı sıra Grekçe konuşulmaya ve yazılmaya devam edildi. Helenistik Dönem bazen, Klasik Grek Uygarlığı'nın gerileme ve çöküş dönemi olarak görülmektedir. Bir başka açıdan da Klasik Grek Uygarlığı ile Roma Uygarlığı arasında bir geçiş dönemi olarak görülür. Dönemin başlangıcı çoğu kez Büyük İskender'in ölüm tarihi olan MÖ 323 olarak alınır. Dönemin sonu ise Yunanistan Yarımadası'nın Roma Cumhuriyeti tarafından işgal edildiği MÖ 146 olarak kabul edilir. Bazı tarihçiler ise Büyük İskender'in imparatorluğu'ndan kalan son devlet olan Ptolemaios Hanedanlığı'nın Aktium Savaşı'nda yenilgiye uğrayıp yıkıldığı tarih olan MÖ 31-30 tarihini Dönem'in sonu olarak kabul ederler.

Büyük İskender'in Pers İmparatorluğu'nu yenilgiye uğratmasından sonra Güneybatı Asya'da Makedonya Krallığı'na bağlı yeni krallıklar kurulmaya başlanmıştır. Bu yeni krallıklar, Klasik Grek kültürünü ve dilini söz konusu topraklara taşımıştır. Aynı şekilde bu krallıklar da yerel kültürlerden etkilenmiş, yerel uygulamaları ve kurumları benimsemiştir.

Bu anlamda Helenistik Dönem, Antik Grek uygarlığı ile Yakın Doğu'nun, Orta Doğu'nun, Güneybatı Asya'nın bir kaynaşmasını ve bu toplumları "barbar" olarak gören eski Grek tutumundan bir uzaklaşmayı, bir kopmayı temsil etmektedir. Bununla birlikte gerçek anlamda karma bir Grek-Asya kültürünün yaygın olduğunu ileri sürmek güçtür. Varlıklı sınıflar ve siyasi erki elinde bulunduran zümreler yeni karşılaştıkları kültürel öğeleri ya da tutumları, kendileri açısından yararlı ya da ilginç buldukları ölçüde benimseme eğilimindeydiler, fakat nüfusun büyük çoğunluğu eskiden olduğu gibi yaşamaya devam etmiştir.

Terminoloji

Helenistik kavramı ilk olarak Alman tarihçi Johann Gustav Droysen tarafından, Greklerin baştan beri kendilerine verdikleri adlandırma olan Helen sözcüğünden türetilmiş ve 19. yüzyıl ortalarında kullanılmıştır. Droysen bu kavramla Büyük İskender'in M.Ö. 4. Yüzyılda istila ettiği topraklarda Grek kolonileşmesi hareketinin ve Grek kültürünün yayılmasının anlatılmak istendiği bir kavram olarak kullanmıştır. Esasen Droysen'in bu tanımlaması pek çok tartışmaya yol açmıştır. Helenik tanımlamasına -en azından Droysen'in yüklediği anlamda- pek çok tarihçi karşı çıkmıştır. Bununla birlikte Helenistik tanımlaması hâlen kullanılagelmektedir. Dahası bu tarihsel dönemi tanımlayacak daha tercih edilir bir adlandırma yoktur.

Gerçekten de Helenistik Dönem'in en belirgin gelişmelerinden biri de Asya ve Afrika'da hızla yeni Grek kolonilerinin kurulmasıydı. Bu gelişme esasen çok geniş bölgelerin tek bir siyasi otoritenin kontrolüne geçmesiyle ticaretin gelişmesinden kaynaklanıyordu. Bu yeni yerleşimler Grek dünyasının değişik yerlerinden gelen kolonicileri bir araya getirmişti. Eskiden olduğu gibi, tek bir "ana kent"den kaynaklanan bir yayılma değildi. Bu gelişmenin bir sonucu olarak esas kültürel merkezler, Yunanistan'dan Pergamon ve Rodos'a yayıldı ve Seleukia, Antioch, İskenderiye gibi kentler kuruldu. Değişik kentlerden gelen bu Grekçe konuşan insanlar Attika'nın saygın lehçesini kullanıyorlardı. Ancak bu kentlerde zaman içinde Helenistik Grekçe olarak da bilinen Koini lehçesi, bir bakıma ortak dil "lingua franca" olarak gelişmiştir.

Helenistik Dönem'in bir diğer karakteristiği ise gelişen ticaretin, onun teşvik ettiği üretim artışının yol açtığı bir gelişmeydi. Bu dönemde edebiyat, mimari, süsleme, plastik sanatlar ve bilimsel araştırmalarda son derece parlak ürünler ortaya çıktığı görülmektedir.

Kuşkusuz Helenleştirme, Antik Grek kültürünün Helenistik dünyaya yayılmasıydı. Ancak bu yayılmanın genişliği, etkinliği ve ne ölçüde bilinçli bir politikanın sonucu olduğu ciddi biçimde tartışmaya açıktır. Büyük İskender'in bilinçli bir Helenleştirme politikası izlemiş olduğunu düşünmek mantıklıdır. Ancak bu politikanın gerisinde yatan nedenleri bilmeye olanak yoktur. Antik Grek kültürünü geniş bir coğrafyaya yaymayı da amaçlamış olabilir. Ancak, genişleyen devasa bir imparatorluk toprakları üzerinde hakimiyet kurmayı sağlayacak etkin önlemler almayı amaçlamış olması daha yüksek bir olasılıktır.

Öncesi
Antik Grek, geleneksel olarak bağımsız şehir devletlerinden oluşuyordu. Bu şehir devletleri Peloponez Savaşı (MÖ 431-404) sonrasında tümüyle Sparta'nın hakimiyeti altına girmişti. Sparta, her ne kadar tüm şehir devletlerinden daha güçlü görünüyorsa da gücü sınırsız değildi. Sparta hakimiyeti de MÖ 371 yılındaki Leuctra Muharebesi'yle Thebai tarafından kırıldı. Fakat MÖ 362 yılındaki Mantinea Muharebesi sonrasında Yunanistan'daki şehir devletleri öylesine güçsüz duruma düşmüşlerdi ki, hiçbiri diğeri karşısında üstünlük arayışına girişecek durumda değildi. Bu zayıflık karşısında, II. Filip'in Makedonya Krallığı'nın Yunanistan üzerindeki etkisi gelişmeye başladı. Böyle olması kaçınılmazdı çünkü Makedon Krallığı Grek şehir devletlerine oranla daha geniş topraklarda hükümrandı ve merkezi bir yönetime sahipti, dolayısıyla her açıdan, özellikle de askeri yönden daha güçlüydü.

Güçlü ve yayılmacı bir hükümdar olan II. Filip'in tahta geçmesiyle Makedon Krallığı Yunanistan üzerinde bir güç haline gelmeye başladı. II. Filip Makedonya topraklarını genişletmek için her türlü fırsata sahipti ve MÖ 352 yılında Teselya ve Magnezya'yı topraklarına kattı. Thebai ve Atina ile düzensiz, plansız çatışmalar 10 yıldan fazla devam etti. Sonunda MÖ 338 yılında Chaeronea Muharebesi'nde II. Filip Thebai ve Atina kuvvetlerini yenilgiye uğratmıştır. Sonunda Kral Filip kendi kontrolü altında Korint Birliği'ni kurdu. Hemen ardından Korint Birliği'nin lideri seçildi ve doğudaki Pers İmparatorluğu'na karşı bir sefer planlandı ancak hazırlıkların henüz başlarında bir suikasta uğradı. Suikast, muhtemelen oğlu Büyük İskender tarafından teşvik edilmişti.

Makedon İmparatorluğu
Kral Filip'in yerine tahta geçen Büyük İskender, babasının planladığı İran seferini kendi üstlenmiştir. Seferin sonunda Büyük İskender Pers Kralı III. Darius'u tahttan devirerek tüm Pers İmparatorluğu hakimiyetindeki toprakları ele geçirdi. İstila edilen topraklar, Anadolu, Levant, Mısır, Mezopotamya, Medya, İran, Afganistan'nın, Pakistan'ın bir bölümü ve Asya stepleridir. Bu askeri seferin devamında, MÖ 323 yılında Büyük İskender öldü. Ancak doğuya doğru seferine devam ederken istila ettiği toprakların yönetimi için bazı generallerini, bir çeşit bölge valisi olarak atamıştır. Bu bölge valileri yer yer yerel halkın direncinyle karşılaştılar ve değiştirilmek zorunda kalındı. Örneğin Kapadokya Bölgesi için Aleksandros'un atadığı yönetici generallerinden Sabiktas'dı. Fakat yerel halkın direnişi neticesinde bir Pers soylusu olan I. Ariarathes'i atamak zorunda kalınmıştır.

Fethettiği çok geniş topraklar, İskender'in ölümünden sonra birkaç yüzyıl boyunca güçlü bir Grek etkisi altında kaldı. Grek kültürünün bu toprakları etkileme süreci, batıda Roma'nın ve doğuda Pers İmparatorluğu'nun yükselişine değin sürmüştür. Grek kültürüyle doğu kültürünün karışmasıyla melez Helenistik kültürü gelişmeye başladı. Bu gelişme, Yunanistan'la bağları koptuğunda bile, Grek-Baktriya Krallığı'nda görüldüğü gibi sürdürdü. Bu melez Helenistik kültürünün İskender'in istilalarından sonra Makedonya İmparatorluğu'nda meydana gelen değişimlere karşın ve Diadochi hakimiyeti boyunca, Grek etkisi olmaksızın ortaya çıktığı ileri sürülebilir. İskender üzerine çalışmalarıyla bilinen İngiliz tarihçi Peter Green tarafından belirtildiği gibi, İskender'in istilalarının ortaya çıkardığı pek çok unsur, Helenistik Dönem kavramı altında birleştirilmiştir. İskender'in istilacı ordusu tarafından fethedilen Mısır, Anadolu ve Mezopotamya bir bakıma isteyerek "düşmüştü". Bu bölgelerde İskender, bir fatihden çok bir kurtarıcı görüldü.

Fethedilen birçok bölge, Diadoki olarak bilinen İskender'in generalleri ve ardılları tarafından yönetilmeye devam edildi. İskender'in ölümünün hemen ardından imparatorluk aralarında bölündü. Ancak bazı bölgeler nispeten kısa sürede elden çıktı ya da sadece görünüşte Makedon kontrolü altında kaldı. İki yüz yıl sonra imparatorluktan kalan yönetimler giderek azalmış ve farklılaşmıştı. Son olarak Ptolemaic Mısır da Roma tarafından yıkıldı.

Ardılları

İskender'in ölümünden sonraki aşağı yukarı kırk yıl, generaller arasında, imparatorluk üzerinde hâkimiyet kurabilmek için yapılan savaşlarla geçti. Yaklaşık MÖ. 281 yılında bu savaşların sonucunda dört büyük krallık oluştu ve bölge askeri olarak duruldu.
 Yunanistan ve Makedonya'da Antigonos Hanedanlığı.
 Anadolu'da, merkezi Pergamon (bugünkü Bergama) olan yerel bir hanedanlık olarak Attalid Hanedanı
 Mısır'da, merkezi İskenderiye'de Ptolemaios Hanedanı
 Suriye ve Mezopotamya'da Antioch (bugünkü Antakya) merkezli Selevkos Hanedanı
Daha sonra iki krallık daha ortaya kurulmuştur, Gre -Baktriya Krallığı ile Grek-Hint Krallığı. Bir süre sonra bu krallıklardan her biri belirgin ve kendine özgü bir gelişme göstermiştir. Bu krallıkların çoğu sonraki dönemlerinde Roma Cumhuriyeti'nin egemenliği altına girdiler. Tarihleri, çeşitli ittifaklar, siyasi amaca hizmet eden evlilikler ve savaşlarla sürüp gitmiştir. Yine de bu krallıkların hükümdarları sonuna kadar kendilerini Helen olarak gördüler. Ayrıca diğer Helenistik krallıkların da hâlâ Helen olduğunu ve onlarla girişilecek çatışmaların "barbar"lara karşı savaşma olmadığının da bilincindeydiler.

Ptolemaios Krallığı
Ptolemaios, İskender'in yedi muhafızından biriydi. İskender'in ölümünden hemen sonra Mısır satrapı olarak atandı. Daha sonra MÖ 305 yılında kendini I. Ptolemaios olarak kral ilan etmiştir. Daha sonraları "Soter" (kurtarıcı) olarak anıldı. Mısırlılar zaman içinde Ptolemaios soyundan gelen kralları, firavunların ardılları olarak görmüşlerdir. Ptolemaios hanedanı Mısır MÖ. 30 yılında Roma hakimiyetine geçene kadar hüküm sürmüştür.

Hanedanlığın tüm erkek yöneticileri Ptolemaios adını almıştır. Bazıları, eşleri kralın esasen kız kardeşi olan Ptolemaik kraliçeleri genellikle Cleopatra, Arsinoe ya da Berenice adlarını almıştır. Bu kraliçeler içinde en ünlüsü VII. Kleopatra, Jül Sezar ve Gnaeus Pompeius Magnus, daha sonra da Octavian ve Mark Antony arasındaki, sıcak çatışmalara dek uzanacak siyasi çekişmelerde oynadığı önemli rolle tanınmıştır. Ülkesinin Roma tarafından istila etmesi ardından intihar etmesiyle Antik Mısır'daki Ptolemaios hakimiyeti sona ermiş oldu.

Selevkos İmparatorluğu
Selevkos İmparatorluğu, Yakın Doğu'da hüküm sürdü. Gücünü, Orta Anadolu, Levant, Mezopotamya, bugünkü İran, Türkmenistan, Pamir Dağları ve Pakistan'ın bir bölümünde hakim kılmıştır.

İskender'in MÖ 323 yılında ölümü üzerine hâkimiyeti altındaki topraklar generalleri arasında bölüşülmüştü. Bu bölüşmede Selevkos Babil'i aldı ve zaman içinde hakimiyeti altındaki toprakları genişletti. M.Ö. 312 yılında Babil'de Selevkos İmparatorluğu'nu kurdu. Sadece Babil'e hükmetmedi, İskender İmparatorluğu'nun tüm uzakdoğu bölümüne hükmetti.

Diğer Helenistik krallıklar

Grek-Baktriya Krallığı
Doğu Selevkos İmparatorluğu'nun hâkim olduğu toprakların genişliği, bölgesel yöneticiler olan satrapların imparatorluk merkezinden önemli ölçüde bağımsız olmasına yol açmıştı. Sonunda MÖ 250 dolaylarında Baktriya, Soğdiana ve Margiana (Margu) Valisi I. Diodotus Selevkos hakimiyetine baş kaldırarak bölgesinin bağımsızlığını kazandı ve kendisini kral ilan etti. Bu sıralarda I. Arşak'la yerli Pers hanedanlığının yeniden ortaya çıkışı, Grek-Baktriya Krallığı ile Selevkos İmparatorluğu'nun temasını kesmiştir. Bu durum krallığın orta dönemde bağımsız kalmasını sağladı, fakat uzun dönemde zayıflamasına ve çökmesinde katkısı oldu çünkü diğer Helenistik bölgelerden yeteri kadar insan gücü ve diğer şekillerde destek sağlayamadı.

Diodotus'un oğlu II. Diodotus, MÖ 230 yılında Sogdiana Satrapı I. Euthydemus tarafından tahtdan indirildi ve Euthydemus kendi hanedanlığını kurdu. MÖ 210 dolaylarında ise III. Antiokus yönetiminde yeniden canlanan Selevkos İmparatorluğu, Grek-Baktriya Krallığı'nı istila etmiştir. Kısa süre sonra Krallık, muhtemelen Part Kralı Arsaces'in Antiokus tarafından yenilgiye uğtatılmasından da yararlanarak güç kazanmıştır. Arius Nehri (günümüzdeki Hari Nehri) kıyılarındaki savaşı kaybeden I. Euthydemus, başkente çekilerek tahkim ettiği kenti üç yıl süresince başarıyla savunmuştur. Görüşmelerin son aşamalarını I. Euthydemus'un oğlu I. Demetrius'la sürdüren Antiochus, genç prensten fazlasıyla etkilenmiş onu kızlarından biriyle evlendirmiştir. Bu tutumda muhtemelen Baktriya'yı Suriye'den yönetmeye çalışmanın getireceği güçlükler de hesaba katılmıştır.

Kral Euthydemus'un yerine tahta geçen oğlu Demetrius, Maurya İmparatorluğu çöktükten sonra MÖ 180 yılında kuzeybatı Hindistan'ı istila etti. Maurya, büyük olasılıkla Selevkos İmparatorluğu'nun ve Baktriya'nın müttefikiydi. İstilaya yol açan nedenler kesin olarak bilinmiyor. Kesin olan, MÖ 175 yılında kuzeybatı Hindistan'da Grek hakimiyetinin kurulmuş olmasıdır. Kral Demetrius muhtemelen MÖ 180 yılında öldü. Arkeolojik kazılarda ele geçen madeni paralar, kendisinden sonra birkaç kralın daha hüküm sürdüğünü göstermektedir.

Bu tarihlerde Grek-Baktriya Krallığı'nın birkaç yarı bağımsız hükümdarlığa bölünmüş olması muhtemel görünmektedir. Muhtemelen Demetrius'un oğlu II. Euthydemus Bakriya'da hüküm sürerken I. Antimakus, Agathokle ve Pantaleon Hindistan'daki topraklarda hakim olmuşlardır. Baktriya'da meşru olmayan yollardan tahta geçen I. Eucratides MÖ 171 dolaylarında diğer kralları yenilgiye uğratarak tüm hakimiyeti ele geçirdi. Aynı tarihlerde Hindistan'da I. Apollodotus da Hindistan'da iktidarını az çok kurmuştu ve Grek - Kralı'nın tarihi başlamış oldu.

Eucratides, Baktriya topraklarında hak iddia eden Selevkos kraliyet ailesinin muhtemelen bir üyesidir. Eucratides, çok sayıda gösterişli sikke bastırmıştır. Bu da, güçlü ve önemli bir hükümdar olduğunu düşündürmektedir. Batı sınırlarında Partlara toprak kaybedilmiş olsa da Baktriya Krallığı'nın yeniden canlandırmayı başarmıştır. Bulgulardan, Grek-Hint Krallığı ile savaştığı ve Hindistan'ın İndus Nehri kuzeyini işgal etti. MÖ 145 yılında ölümüyle oğulları II. Eucratides ve Heliocles arasında bir iç savaş yaşandı ve bu durum krallığı ölümcül derecede zayıflattı. Heliocles, Baktriya Krallığı'nın son Makedon kralı olarak tahta geçti. Baktriya topraklarının işgalci kabilelerce ele geçirilmesiyle, MÖ 130 civarında iktidarı çökmüştür. Yine de Baktriya'da Grek kentsel kültürü, bu topraklara hakim olan kabileler üzerinde etkisini krallık yıkıldıktan sonra da sürdürmüştür.

Grek-Hint Krallıkları
Grek-Hint Krallığı'nın Grek-Baktria Krallığı'ndan ayrılması batıdan daha fazla yalıtılmasına yol açmıştır. Bu nedenle Grek-Baktriya Krallığı'ndan daha az bilinen bir tarih kesidir. Kralların birçoğu sadece adlarına bastırdıkları madeni paralardan tanınmaktadır. Bulunan madeni paralar ve sınırlı tarihi kayıtlar, arkeolojik buluntular, doğu ve batı kültürleri arasındaki kaynaşmanın Grek - Hint Krallığı'nda en ileri düzeyine ulaştığını göstermektedir.

Belirtildiği gibi Apollodotus MÖ 170 civarında Hindistan'da kendini kral ilan etmişti. Apollodotus'un dönemi çok net olarak bilinmemekle birlikte istilalarını batıda Kandahar ve doğuda Pencap'a kadar genişlettiği görülmektedir. MÖ 155 (ya da 165) yılında tahta geçen ve MÖ 130 yılına kadar tahtta kalan I. Menander, en başarılı Grek-Hint kralı olmuştur. I. Menander Budizmi benimsedi ve Budizmi önemli ölçüde destekledi. Hatta, Milinda'nın (Menander'in Pali dilinde karşılığı) bilge Nagasena'ya yönelttiği sorular ve cevaplarının yer aldığı Budist metin Milinda Panha'da (Milinda'nın soruları) yer almaktadır. Diğer yandan krallığın sınırlarını Pencap'tan daha doğuya genişletti. Ne var ki bu fetihler kısa ömürlü olacaktır.

I. Menander'in MÖ 130 yılında ölümünden sonra, aynı tarihlerde farklı birkaç krallığın varlığı, Krallık'ın parçalanmış olduğunu göstermektedir. Bu parçalanma bölgedeki Grek hakimiyetini giderek zayıflattı. MÖ 70 civarında bir kısım toprak, muhtemelen Baktriya Krallığı'nın sonunu getiren kabileler tarafından işgal edildi. Hint - Saka Krallığı etkisiyle Grek - Hint Krallığı'nın giderek batıya itildiği görülmektedir. Grek - Hint Krallığı, sonunda MS 10 dolaylarında Hint-Saka Krallığı tarafından ortadan kaldırılana dek varlığını sürdürmüştür.

Grek-Hint Krallığı'nın yıkılmasından sonra yüzyıllar boyunca Grek kültürü, sanatı ve dili, Hint toplumunu etkilemeye devam etmiştir. Hatta Buda tasvirlerinde dahi Grek kültüründen izler bulmak mümkündür. Örneğin Gandhara döneminde yapılan bazı Buda tasvirlerinde Buda, Herakles'in himayesinde gösterilmektedir.

Pontus Krallığı
Pontus Krallığı, Karadeniz'in güney sahillerine hakim bir Helenistik krallıktır. I. Mitridat Ktistes tarafından MÖ 291 yılında kurulmuştur. Krallık bölgede Roma Cumhuriyeti tarafından işgal edildiği MÖ 63 yılına kadar hüküm sürmüştür. Her ne kadar Pers Ahameniş Hanedanlığı soyundan gelen krallar tarafından yönetilmiş olsa da Karadeniz'deki Grek kolonileri ve komşu krallıkların etkisiyle Helenleşmiştir. Krallık en geniş sınırlarına VI. Mitridat zamanında ulaştı. Onun hükümdarlığı sırasında Kolhis, Kapadokya, Bitinya, Aşağı Ermenistan, Chersonesos Taurica'nın Grek kolonileri ile kısa bir süreliğine Asya'daki Roma toprakları Pontus Krallığı yönetimi altına girmiştir. Roma Cumhuriyeti ile girişilen uzun süreli savaşların (Mithridatik Savaşları) ardından Pontus Krallığı yenilgiye uğradı ve topraklarının büyük bir bölümü Roma yönetimine girdi, doğu kesimi ise bağımlı bir krallık olarak varlığını sürdürdü.

Roma'nın doğuya genişlemesi
Grek dünyası üzerindeki etkili Roma hakimiyeti, Roma'nın istila ettiği topraklardaki egemenlik tarzının bir bakıma kaçılmaz sonucuydu. Söz konusu hakimiyet, güney İtalya sahilleri boyunca yerleşmiş olan Grek şehir devletlerinin istilası şeklinde başlamıştır. İtalya Yarımadası'nda başat güç haline gelen Roma, Grek şehir devletlerinin kendi egemenliğine boyun eğmesini hedefliyordu. Çatışmanın başlarında Epiruslu Pirus ile birliği yaparak Roma kuvvetlerini birkaç savaşta yenilgiye uğrattılar. Bu askeri başarılar sürdürülemedi ve sonuçta Roma Cumhuriyeti'nin inatçı saldırıları karşısında boyun eğdiler. Çok geçmeden Roma yayılması deniz aşırı kısa bir sıçrama yaparak Sicilya'da Kartaca ile Birinci Pön Savaşı olarak bilinen çatışmaya girdi. Bir dizi kara ve deniz muharebesiyle süren savaşın nihai sonucu Roma gücünce, güçlü Grek koloni kentleri de dahil olmak üzere Sicilya'nın tümüyle işgal edilmesiydi.

Güney İtalya'daki Magna Graecia'nın bağımsız Grek kolonileri Helenistik dünyanın bir parçası sayılmazlar ve doğudaki Helenistik krallıkların gölgesinde kalmışlardır. Bu şehir devletleri, Akdeniz "büyük güçler"in hakimiyeti altına girene kadar da bağımsız kalmayı başardılar. Öte yandan Roma'ya yakınlık bu şehir devletlerini kolay ve açık birer hedef haline getirmişti. Tersine Helenistik dünya, Roma yayılma hattının hemen önünde değildi ve Roma saldırganlığını caydıracak kadar güçlüydü. Roma Cumhuriyeti ile bir çatışma eninde sonunda kaçınılmaz olsa da, Helenistik krallıklar için sonun başlangıcı sayılan gelişmeler önlenebilirdi.

Balkanlar'a Roma sızması, tarihte çoğu kez olduğu gibi ticaretle başladı. İlliryalı korsan faaliyetleri, Roma kuvvetlerinin İllirya'ya iki kez saldırmalarına yol açmıştır, I. II. İlirya Savaşlarıİllerya Savaşı Korsan şeflerinde biri olan Pharoslu Demetrius, genç Makedon kralı V. Filippos tarafından himaye edildiğinde Roma ile Makedonya arasında gerginlik arttı. Hannibal'in Roma ordusunu İtalya'da ağır bir yenilgiye uğratmasıyla sonuçlanan Cannae Muharebesi (MÖ. 216) V. Filippos Kartaca ile ittifaka gitmiştir. Bu ittifaktan beklentisi Balkanlar'daki Roma etkisini kırmaktı. Roma'yı bu yenilgiyle uğradığı kayıplar dolayısıyla zayıf olduğu bir anda, ikinci cephede savaşmak zorunda bırakan Filippos, sonuçta Roma'nın kalıcı düşmanlığını kazanmış oldu.

II. Pön Savaşı sonunda Kartaca'yı dize getiren Roma Cumhuriyeti bu kez Balkanlar'a dönmüş, kuvvetlerini burada toplayarak bölgedeki nüfusunu yeniden güçlendirmeye ve V. Filippos'un yayılmasını durdurmaya yönelmiştir. V. Filippos'un, Roma müttefiki olan Pergamon ve Rodos'la savaşını sona erdirmeye yanaşmaması, Roma Cumhuriyeti'nin bölgede savaşa girmesine bir bahane teşkil etti. V. Filippos için bir tehdit olan Yunanistan'daki Aetolia şehir devletleri ile Roma Cumhuriyeti'nin ittifak kurması MÖ. 200 yılında II. Makedonya Savaşı'nı başlatmış oldu. Savaş, MÖ 197'de Roma kuvvetlerinin kesin bir zafer kazandığı muharebeyle sona erdi. Dönemin Roma barış antlaşmalarının çoğunda olduğu gibi bu kez de yapılan barış karşı tarafın savaş gücünü bütün bütün kırmayı amaçlamaktadır. Makedonya Krallığı büyük bir savaş tazminatı ödemenin yanı sıra donanmasını da Roma'ya teslim etti, eski sınırlarına çekildi ve Güney Yunanistan, Trakya ve Önasya üzerindeki etkisini yitirdi. Savaşı bir diğer önemli sonucu da Makedonya'nın Akdeniz'de önemli bir güç olmaktan çıkmasıydı.

II. Makedonya Savaşı'nın sonucunda Balkanlar'da ve güneyi Yunanistan'da dengelerin bu şekilde değişmesi ve böylece bölgede Roma egemenliğinin oturması sonucunda Selevkos İmparatorluğu ile Roma Cumhuriyeti karşı karşıya gelmiş oldu. Selevkos İmparatoru III. Antiokus, MÖ 203 yılında V. Filippos'la bir ittifak kurdu ve Mısır'daki Ptolemaios Hanedanı'nın 5 yaşında tahta geçen kralı III. Ptolemy egemenliğindeki bazı toprakların, Roma Cumhuriyeti'ne karşı girişilecek savaşta gereken mali kaynakları sağlamak amacıyla işgal edilmesi üzerinde anlaştılar. Özellikle Ptolemaios kontrolündeki deniz aşırı toprakları bölüşeceklerdi. Makedonya Krallığı Karya'da ve Trakya'da bir kısım toprak işgal etti. Öte yandan Selevkos İmparatorluğu da III. Antiochus yönetiminde Güney Suriye'yi Ptolemaios Krallığı kontrolünden aldı. Panyum Savaşı'yla (MÖ 198) Judea Ptolemaios hakimiyetinden çıkmış oldu. Ptolemaios Krallığı Suriye Savaşları'nda yenilgiye uğradıktan sonra III. Antiokus Anadolu'daki Ptolemaios topraklarını işgal için hazırlıklara başlamıştır. Ancak bu gelişmeler, III. Antiokus ile Roma müttefiki olan Rodos ve Pergamun ile çatışma durumuna getirmiştir. Sonuç, Roma Cumhuriyeti ile Selevkos İmparatorluğu arasında bir gerginlik oldu. Hannibal ordusunun hâlen İtalya'da bulunmasının Selevkos İmparatorluğu'na da bir yararı olmamıştır. Bu arada Yunanistan'da Roma yanlısı Aetolyan Birliği, bölgede belirli bir rahatsızlık başlamasına yol açmaktadır. Bu durum, III. Antiokus'a Yunanistan'ı işgal etmek ve böylece bölgeyi Roma etkisinden kurtarmak için bir bahane sunmuş oldu. Sonuç olarak MÖ 192-188 yıllarını kapsayacak olan Roma - Suriye Savaşı başladı. Art arda dört muharebenin sonuncusu olan Magnezya Muharebesi'nde (MÖ 190) Selevkos kuvvetleri kesin bir yenilgiye uğramıştır. Bu yenilgiler Apameia Antlaşması ile sonuçlandı. Antlaşma III. Antiokus için çok ağır şartlar getirmiştir, savaş tazminatı olarak 15 bin talent gümüş (yaklaşık 405 ton) ödemek, donanmasını küçültmek, Anadolu'daki topraklarının büyük bir kısmını Pergamon ve Rodos'a bırakmak gibi.

Roma Cumhuriyeti böylece, 20 yıldan kısa bir sürede Helenistik hükümdarlıklardan birini gücünü kırmış, diğerini epeyce yıpratmış ve Yunanistan üzerindeki etkisini bütün bütün emniyete almıştır.

Bütün bu sonuçlar görünüşte, ama sadece görünüşte Makedon krallarının aşırı hırsına ve Roma Senatosu'nun bu hırsı kullanmaktaki girişkenliğinin doğrudan sonucuydu. Gerçekte çatışmalar Roma tacirlerinin Makedonya'ya sızmasıyla, bu topraklarda iş yapmaya girişmesiyle başlamıştı. Her ne olursa olsun Roma, durumunu hızla güçlendirmiş oldu. Bir sonraki 20 yıl içinde Makedonya Krallığı tarihe karıştı. Makedonya'nın gücünü yeniden kurmak ve Yunanistan üzerinde hakim olmak isteyen V. Filippos'un oğlu Perseus, III. Makedonya Savaşı'ndaki yenilgilerle krallığın sonunu getirdi. Roma Cumhuriyeti bu zaferiyle Makedonya Krallığı'nı ortadan kaldırdı ve bölgede dört kukla krallık kuruldu. Daha sonra, 20 yıl geçtiğinde, bu krallıklar da ortadan kaldırıldı ve MÖ 146'da Makedonya Roma Cumhuriyeti'nin bir eyaleti yapıldı. Bu tarih Helenistik Dönemin sonu olarak görülebileceği gibi aynı zamanda Roma Cumhuriyeti'nin Akdeniz'de siyasi olarak mutlak hakimiyetini kurduğu tarihtir. Bu bağlamda "Roma Dönemi"'nin başlangıcı olarak da görülebilir.

Pergamon'un Attalos Hanedanı'nın son kralı III. Attalos, tahta bir varis bırakmadan MÖ 133 yılında öldü. Bununla birlikte Pergamon Krallığı'nın Roma Cumhuriyeti'ne katılmasını vasiyet etmişti. Bu vasiyet zoraki uygulamaya konuldu ve Pergamon Roma topraklarına katıldı.

Sonuçta Selevkos İmparatorluğu'nun dağılmasının yarattığı güç boşluğunun Yakındoğu'da doğurduğu istikrarsızlıktan da yararlanan prokonsül Pompey, Selevkos'dan geriye kalan kalıntıları da yıktı ve Suriye'nin büyük bir bölümü Roma topraklarına katıldı. Mısır'ın Ptolemaios Hanedanı ise iki Romalı, Marcus Antonius ile Augustus arasındaki bir iç çatışmanın sonucunda yıkılacaktır. Marcus Antonius ve sevgilisi VII. Kleopatra ittifakı Aktium Savaşı'nda Augustus Mısır'ı ele geçirdi. Böylece son Helenistik krallık da yıkıldı ve Helenistik Dönem kapandı.

Helenleştirme politikası
Büyük İskender'in izlediği politikaların ilk amacı imparatorluk topraklarında kentler kurmak ya da var olan kentleri yeniden düzenlemekti. Bu kentlerin farklı bölgelerdeki yönetsel merkezler olması amaçlanmıştı ve Grek yerleşimciler bu kentlere gelecekti. Gerçekte birçoğu İskender'in seferine katılan askerleri tarafından iskan edildi. Kuşkusuz bu kentler Grek kültürünün imparatorluk topraklarına yayılmasını sağlamıştır. Fakat asıl amaç, imparatorluk sınırları içindeki halklar üzerinde kontrol sağlamaktı, Grek kültürünün yayılması gibi bir amaç çok daha geri plandaydı. Romalı tarihçi Arrian, Baktriya'da kurulan kentin, yerli halkın uygarlaştırılması anlamına geldiğini ifade etmektedir. Bu "uygarlaştırma", bölge halkı üzerinde hakimiyet kurmanın bir tarzı olarak da görülebilir. Öte yandan kuşkusuz kentlerde birer garnizon kurulacaktır ve böylelikle kent çevresindeki belirli genişlikteki bir bölge askeri olarak kontrol altında tutulacaktır.

İkinci olarak Büyük İskender evlilik bağlarıyla bağlı Pers ve Grek seçkinlerden oluşan bir egemen sınıf oluşturmak çabası içinde olmuştur. Esasen Grek unsurların ülke tarihinde kökleri yoktu. Pers kökenlilerle karma bir egemen sınıf bu handikabı giderecekti. Bununla birlikte kritik mevkiler için daha çok Greklere dayanmıştır. Hindistan'dan döndükten sonra birçok Pers satrap tasfiye edilmiştir. Diğer yandan Pers hükümdarlık geleneklerini kısmen de olsa benimseyerek iki kültür arasında bir melezleme yapmaya çalışıldı. Örnek olarak Pers saray giyimi, tören uygulamaları, saygı sunma tarzları benimsendi ve bazı saray görevlileri işlerine devam ettiler. Bu girişimler muhtemelen "Büyük Kral" olarak İskender'e karşı iki tarafın tutumunu birleştirmeyi amaçlıyordu. Bütün bunlar Makedonyalılar tarafından için için olumsuz karşılandı. İskender, Pers soylularının bağlılığına Makedon subaylarınınkinden daha fazla ihtiyaç duyuyordu. Bu şekilde Persleri dışlamamak için melez bir saray kültürü yaratılmış olmalı. Diğer taraftan İskender'in bir Baktriya prensesi ile evlenmesi ve ondan bir çocuk sahibi olması, hem Asyalıların hem de Greklerin boyun eğeceği bir hanedanlık yaratma girişimi olarak görülebilir.

Ayrıca Makedon ordusuna bir kısım Pers askeri katıldı, böylece karma bir askeri güç oluşturuldu. Bu Pers askerlerin bazıları Makedon tarzı savaş, bazıları da geleneksel Pers tarzı savaş konusunda eğitim göreceklerdir. Bu uygulama, Makedon ordusunda –anayurttan uzak olmak dolayısıyla- var olan insan gücü eksikliğine kestirme bir çözüm olarak düşünülmüş de olabilir. İskender'in bu çabaları, Asyalı ve Avrupalı toplumları, geniş kapsamlı bir iskânla karma toplumlar haline getirme girişimi olarak görülebilir.

İskender'in MÖ. 323 yılında ölümü üzerine İmparatorluk generalleri tarafından satraplıklara bölünerek yönetilmeye başlandı. İskender tarafından başlatılan tüm kültürel değişmeler ve düzenlemeler, yerel soylulardan yapılan evlilikler de dahil olmak üzere ardılları tarafından bir kenara bırakılmıştır. Yine de Grek yerleşimcilerin ele geçirilen topraklara olan akını, Grek kültürünün Asya içlerine yayılması dolaylı olarak sürmüştür. Yeni kentlerin kurulması, İskender'in ardıllarının belirli bölgelerin kontrolünü sağlama girişimleri olarak devam etti. Bu kentler, Grek kültürünün Doğu'ya doğru yayılmasının merkez üsleri olmaktaydı. İskender de yaşadığı dönemde Yakın Doğu'dan Hindistan'a kadar, Arap Yarımadası da dahil olmak üzere "stratejik amaçlı" olarak çok sayıda kent kurulmasını sağlamıştır. Bunlar dışında ticari amaçla pek çok kent ve liman kurulmuştur. Bu sayede Güney Asya'dan Doğu Akdeniz'e kadar uzanan bir ticaret yolu şebekesi ortaya çıkmıştır.<ref>[http://www.kulturvarliklari.gov.tr/sempozyum_pdf/arastirmalar/27_arastirma_3.pdf Enver Akın, Adıyaman Gaziantep ve Şanlıurda Müzeleri'nde Yer Alan Roma Dönemi Ticaret Malları]  Sh.: 289</ref>

İskender sonrasında Helenleştirme politikası, zaman zaman "zor"a da başvuran bir yönetim politikası olmuştur. Synokisis Grek dünyasının erken dönemlerinde farklı amaçlarla ve yönelimlerle ortaya çıkmış olsa da Helenistik Dönem'de istila edilen toprakların Helenleştirilmesi politikası için kullanılan bir iskan politikası olarak, "egemen güç" yani devlet tarafından, çoğu kez zora başvurularak uygulanan bir yöntem olmuştur. Esasen amaç yine de Helenleştirmek değildir. Sözde yeni Grek kentleri kuruluyor olsa da, esas amaç, yakın gelecekte egemen güç karşısında sorun yaratabilecek yerel unsurların sulandırılmasıydı. Bu "Grek kentleri"nin kurulmasıyla birlikte geleneksel kent devleti kavramı da ortadan kalmış oldu. Bu kentler, imparatorluk yönetiminin yönetsel birimleri olarak kurulmuş ve yaşamıştır. Sonuç olarak bu Grek kentleri, Helenleştirme politikasının etkin birer aracı olarak kuruldular. Bu bağlamda Grek kültürünü yayma çabası, siyasa jargonuyla Helenleştirme politikası, yer yer dikte edilmek istendiği gibi "hümanist" bir girişimden çok egemenlik kurmanın bir yöntemi olarak uygulanmıştır.

Başlardaki tereddütlere rağmen İskender'in ardılları da hükmettikleri bölgelerdeki yerli halklarla bir ölçüde özdeşleşmeyi başardılar. Örneğin Helenistik Mısır'ın ilk kralı olan I. Ptolemaios, Mısır'da bir firavun olarak görülmüştür. Yine Grek - Hint Krallığı kralları Budizmi benimsemişti. Dönemin başlarında yaşanan ayaklanmalar da yeni hükümdarları din değiştirmeye zorlamıştır. Kuşkusuz ki eski hükümdarlığın taraf değiştiren danışmanları, yüzyılların geleneğiyle bildikleri bir gerçeği, dinin toplumu yönetmek için kusursuz bir araç olduğunu yeni hükümdarlarına anlatmışlardı.

Bölgeye yerleşen Grek yerleşimciler de yöresel gelenekleri yavaş yavaş da olsa benimsediler ve kendilerine mal ettiler. Belli bir süre sonunda melez bir kültür, en azından toplumun üst kademelerinde süreç içinde oluştu.

 Tarihteki önemi

Grek etkisi, Büyük İskender'in generalleri tarafından kurulan dört esas krallığın hakim olduğu topraklardan daha geniş bir alana yayılmıştı. Yunanistan ve Ege Adaları, zaman zaman Makedonya Krallığı'nın hakimiyeti altına girdiyse de en azından görünürde bağımsız kalabildiler. Makedonya ile sınır komşusu olan Epir Krallığı da Grek kültüründen fazlasıyla etkilenmiştir ve bu yüzden esas olarak Helenistik bir krallık olarak kabul edilmektedir. Daha batıda Sicilya ve Güney İtalya (Magna Graecia), Roma tarafından işgal edilene kadar bağımsız kaldı. Öte yandan Helen etkilerinin Roma Cumhuriyeti yapısına girmesinde etkili oldular. Küçük Asya'da (Anadolu) Grek olmayan Pontus ve Kapadokya krallıkları her ne kadar tümüyle Helenleşmediyse de Grek kültüründen belirgin biçimde etkilendiler. Helenistik dünyanın en doğusunda Grek - Baktriya Krallığı, Selevkos İmparatorluğu'ndan zaten bir kopuş olarak kurulmuştur. MÖ. 2. yüzyılda Baktriya Krallığı'nın Kuzeybatı Hindistan'ı ele geçirmesiyle bölgede bir Grek-Hint Krallığı kurulmuş ve Grek etkisini Hindistan'a kadar yaymıştır. Esasen Grek-Hint Krallığı Helenistik krallıklar içinde MS. 10 yılına kadar ayakta kalabilen son krallıktı. Yine de hakkında hemen hemen hiçbir şey bilinmemektedir. Netice itibarıyla Helenistik dünyayla belirgin bir etkileşimi olmadı.

Bütün bunlara karşın Helenistik dünyadaki Antik Grek kültürünün varlığı, sık sık abartılmaktadır. Gerçekte sadece İskenderiye gibi yoğun biçimde Antik Grek kültürünün etkisinde kalmış birkaç kent, daha sonraki kuşaklar üzerinde göze çarpacak kadar bir etki yaratmıştır. İskender'in istilaları esas itibarıyla günümüzde de sürdürülen Batılı bakış açısından Avrupalı bir gücün Doğuyu istila etmesi olarak görülse de gerçekte Yunan Klasik Çağı'nın kent ekonomilerinin iç çelişkilerinin bir çözümü, kurtarıcısı, bir bakıma antitezi olmuştur. Süre gelen savaşlar Antik Yunanistan'da, kentli özgür nüfusu temsil eden mülk sahiplerini, ya savaşlarda kırıp geçirmiş ya da bu savaşların kaçınılmaz sonucu olarak borçlanmalarına yol açmıştı. Bu borçlanma birçoğunun toprağını kaybetmesine neden oldu. Kent nüfusunun büyüyen bir kısmı proleter''leşti, yani mülsüzleşti. Ancak kent devleti (polis) ekonomisinin doğurabileceği endüstrileşme bu insanlara geçim yolu yaratamamıştır. Köle emeğine dayanan işletmelerin karşısında ücretli işgücü çalıştıran hiçbir işletme rekabet yapamazdı. Diğer yandan gelir dağılımı bozan başka bir gelişme de tefeci-bezirganın ve köle sahiplerinin mali yönden güçlenmesiydi. Yunan kent devletleri ekonomilerini çöküşe götüren iç çelişkilerden bir diğeri de esasen tekel olanaklarından yararlandıkları ticari yapılarıydı. Fakat bu zaman içinde değişmiştir. Çok geniş bir dış pazarda, yüksek fiyatlarla her zaman alıcı bulan ürünler, örneğin Attika vazoları, bu işi yapan zanaatkarların kolonilere göç ederek aynı malların başarılı taklitlerini buralarda üretmeleriyle sıkıntıya girdi. Atina gibi kent devletleri bu malların ihracı konusundaki talebin hızla düşmesiyle karşı karşıyaydılar. Gerileyen ihracat, endüstriyi geriletti. Gerileyen ihracat gelirleri, buğday ithalatı için kullanılabilecek gelirleri düşürdü ve buğday ithalatı geriledi. Bir yandan reel ücretler düşerken, diğer yandan gıda maddeleri fiyatları yükseldi. Fakat İskender'in fetihleri, Yunan kent ekonomilerine çok geniş bir ihracat pazarına açarken, nüfus fazlasını atabilecek alanlar yaratmıştır.

Ancak Helenistik kültür, özellikle geçmişinin korunmasında bazı bölgelerde başarılı olmuştur. Helenistik Dönemin devletleri geçmişe ve geçmişte kalan ihtişamlarına fazlasıyla bağlı kaldılar.

Atina, özellikle hitabet ve felsefe alanındaki yüksek eğitim kurumları ve ünlü kütüphanesiyle seçkin konumunu sürdürdü. İskenderiye Grekçe eğitimde muhtemelen en önemli ikinci merkezdi. İskenderiye Kütüphanesi 700 bin kitap ve belge barındırıyordu. Pergamon, büyük bir kitap yazım merkezi haline gelmesinin yanı sıra yaklaşık 200 bin kitapla İskenderiye Kütüphanesi'nden sonra dünyanın ikinci büyük kütüphaneye sahipti. Rodos Adası, siyaset bilimi (politika ve diplomasi) üzerine yüksek derecede eğitim veren okuluyla ünlüydü. Cicero Atina'da, Markus Antonius ise Rodos'ta eğitim almıştır. Antiokheia Selevkos İmparatorluğu'nun başkenti olarak büyük bir metropoldü ve Grekçe eğitim merkezlerinden biriydi. Daha sonraki dönemlerde Hıristiyanlığın da önemli bir merkezi haline gelmiştir.

Grek kültürü Yakın Doğu ve Asya içlerine ticaret yolları üzerinde yer alan başlıca şehirler sayesinde yayılmış ve işlemiştir. Sonuç itibarıyla bu kentlerde pek çok Grek mimari tarzlar, kitabeler ve heykeller yer almıştır. Seramik konusunda bu etki çok belirgindir. Helenistik Dünya'nın birçok yerinde benzer bir seramik üretimi görülür ve Grek seramik geleneğinin izlerini taşır. Bu nedenle arkeolojik bir kazıda Helenistik Dönem seramiği tanınabilir fakat bölgesel kültürel, tarz farklılığını saptamak epey zordur.

Antik Grek dilinin ve kültürünün yayılmasının bir başka göstergesi de arkeolojik kazılarda bulunan Grek sikkeleridir. Bu Grek tarzı sikkeler ve Grekçe Partlar'nde, hatta Yunanistan'ın Roma tarafından işgal edildikten sonra dahi kullanılmaya devam edilmiştir.

Yine de birçok 19. yüzyıl bilim insanı, Helenistik Dönem'in Antik Yunanistan'ın parlak dönemlerinin sonunu oluşturduğunu ve bir gerilemeyi ifade ettiğini ileri sürmektedir. Bu yorum her ne kadar haksız ve anlamsız görünse de belirtmek gerekir ki, zamanın düşünürleri dahi, bir daha benzeri yaşanmayacak bir kültürel çağın sona geldiğini görmüşlerdir. Bugün de "Grek kültürünün ayırt ediici özellikleri canlılığını yitirmiş" olduğu, genel olarak kabul gören bir yaklaşımdır.

Grek kültürünün Asya içlerine yayılması esas olarak Grek tüccarın bu bölgelere yerleşerek iş kurmasından kaynaklanan bir süreçti. Dolayısıyla Grek kültürünün yayılması ticaret yolları üzerinden, ticaretin ihtiyaçları ölçüsünde ve dolaylı bir sonuç olarak gerçekleşmiştir.

Makedonya Kralı II. Filip'in Yunanistan'ı işgal etmesine kadar bölgenin siyasi yapısı kent devletlerine bölünmüş durumdaydı. Bu kent devletlerinin ticari anlamda dışa açılmaları geleneksel olarak zeytinyağı, şarap ve mamul cam ihracatı şeklindeydi. Bu ihracatın karşılığında hububat ve hammadde ithali söz konusuydu ancak bu kent devletleri neredeyse kendi kendine yeterli düzeyde gıda üretimi sağlıyorlardı. Dolayısıyla ticaret, mamul maddelere yöneldi. Hatta bazı kentlerde, bazı mamul maddelerde ihtisaslaşma dahi sağlanmıştı. Helenistik Dönem'de ise belli malların ticaret yoluyla sağlanması şeklindeki bölgesel ticari bağımlılık ve belli mamul mallarda ihtisaslaşma, daha önce ulaşılmadık derecede gelişme göstermiştir. Öte yandan bir kent devletinden diğer bir kent devletine ticaret yapmanın sınırlamaları Helenistik Dönem'de ortadan kalkmıştır. Dönemin ekonomik politikasının en belirgin özelliği "üretim ve bölüşüm üzerinde Doğu'ya özgü devlet kontrolü uygulamasının" ortaya çıkmasıdır.

Anadolu için Helenistik Dönem'in en belirgin özelliklerinden biri şehirciliğin gelişme göstermesidir. Öncesindeki MÖ 5. yüzyılla karşılaştırıldığında Pers istilası dönemi, "kentlerin yıkıldığı" bir dönem olarak görülmektedir.

Notlar

Dış bağlantılar
 Helenistic Civilization - Western New England College
 Waterloo Institute for Hellenistic Studies

Kaynakça

Helenistik Dönem


Estrid Svendsdatter, også kendt som Margrethe (før 1005 - efter 1057) var titulær dronning af Danmark mens hendes søn, Svend Estridsen (opkaldt efter hende) var konge (1047-til hendes død). Hun byggede en ny kirke i Roskilde, som formodentlig var den første stenkirke i Danmark.

Familie og opvækst
Estrid var datter af kong Svend Tveskæg som døde allerede i 1014 i Lincoln, England. Moderen tænkes at være Sigrid Storråde men kunne også være Gunhild af Polen som var mor til Knud den Store og Harald 2..

Efter faderens død bliver hendes ambitiøse storebror Knud den Store Estrids værge og selvom hun stadig er et barn bliver der skabt ægteskabsalliancer med hende som brud. En kilde foreslår at hun blev viet til en af Vladimir den Helliges fire sønner, som dog alle faldt i borgerkrigen efter Vladimirs død i 1015.
Efter Knud havde overtaget magten i England og giftet sig med Emma af Normandiet, enke efter Ethelred 2. den Rådvilde konge af England, blev der indgået en aftale om at Estrid skulle giftes med Dronning Emma's nevø Robert 1. af Normandiet. Dette skete dog ikke og til sidst blev Estrid gift med Ulf Jarl en af kong Knud's betroede mænd i England.

Ægteskab og børn
Sammen med Ulf Jarl fik Estrid tre sønner: Svend Estridsen, Asbjørn Jarl og Bjørn, jarl i England (myrdet 1049).
Ægteskabet var måske et forsøg fra Knuds side på at skaffe mere loyalitet omkring sig, men det virkede ikke og i 1026 blev Ulf dræbt i Roskilde Domkirke af Knuds mænd. Mandens formodede konspiration bragte dog ikke Estrid i unåde hos broren Knud. Tværtimod fik hun nu store jordbesiddelser i Skåne og på Sjælland i erstatning.

Estrid støttede sønnen Svend i hans kamp om eneherredømme over Danmark som lykkedes til sidst. Den yngre søn Asbjørn havde ikke den samme succes. I 1069 gjorde han et forgæves forsøg på at erobre England.

Kristendommen
Det siges at hendes moder Sigrid nægtede at lade sig omvende til kristendommen, mens Estrid havde et godt forhold til kirken. Som rig enke skænkede hun jordegods til Roskilde Domkirke (efter 1057) og byggede for egne midler hvad der sandsynligvis var den første stenkirke i Danmark i Roskilde. Estrid skaffede sønnen Svend en kirkelig uddannelse der blev bemærket af pave Pave Gregor 7..
Estrid blev lagt til hvile i Roskilde Domkirke.

Anetavle
Anetavle for Estrid Svendsdatter

Eksterne henvisninger

Ikke-regerende dronninger af Danmark
Kvinder i middelalderen
Danskere i 1000-tallet

Estrid Svendsdatter


John Bourchier,  baron Berners (1467 - ) est un soldat anglais, homme d'État et traducteur.

Famille
John Bourchier, né vers 1467, est le fils unique de Humphrey Bourchier (d.1471 à la bataille de Barnet) et Elizabeth Tilney (d.1497), la fille et l'unique héritier de Frederick Tilney de Boston, Lincolnshire. Par son père, Bourchier descend du roi Édouard III, son arrière-grand-mère, Anne de Gloucester, est la fille de Thomas de Woodstock, le plus jeune fils du roi Édouard.

Par le premier mariage de sa mère, Bourchier a deux sœurs, , qui épouse John Sandys, puis Thomas Bryan, et enfin David Zouche, et Anne, qui épouse  de Gilsland.

Après la mort de Humphrey Bourchier, sa veuve, Elizabeth, épouse Thomas Howard, alors comte de Surrey, et plus tard  duc de Norfolk. Par le deuxième mariage de sa mère, Bourchier a dix demi-frères et sœurs, Thomas Howard (3e duc de Norfolk), , , John Howard, Henry Howard, Charles Howard, Henry Howard (encore), Richard Howard, Elizabeth Howard et Muriel Howard.

Carrière
Après que son père ait été tué en combattant du côté Yorkiste à la bataille de Barnet en 1471, Bourchier devient pupille de John Howard (1er duc de Norfolk). La mère de Bourchier, Elizabeth, épouse comme second mari Thomas Howard, le fils aîné et héritier du tuteur de Bourchier par sa première femme, Katherine Moleyns. En 1474, le grand-père de Bourchier, , meurt, et Bourchier hérite du titre à l'âge de sept ans.

Il fait ses études à l'Université d'Oxford et en 1477 est fait chevalier du bain. En 1492, il s'engage ans les guerres d'outre-mer et participe à la répression de la rébellion de Cornouailles de 1497 en faveur de Perkin Warbeck. En 1513, il participe à la prise de Thérouanne et en 1520 accompagne Henri VIII et son entourage de pairs et de chevaliers à la rencontre du roi en France avec François  de France au Camp du Drap d'Or .

Bourchier occupe diverses fonctions d'État sous le roi Henri VIII, notamment lieutenant de Calais à partir du 28 novembre 1520 et chancelier de l'Échiquier à partir du 14 juillet 1524.

Il traduit, à la demande du roi, les Chroniques de Froissart (1523-1525), de manière à faire une nette avancée dans l'écriture historique anglaise, et le Livre d'or de Marc-Aurèle (1534), ainsi que l'Histoire d'Arthur de Lytell Britaine (Bretagne), et la romance de Huon de Bordeaux.

Bourchier meurt à Calais en 1533.

Mariage et descendance
Avant le 13 mai 1490, Bourchier épouse la demi-sœur de son beau-père, Katherine Howard, fille de John Howard (1er duc de Norfolk), et de sa seconde épouse, Margaret Chedworth, fille de John Chedworth, et avec elle a un fils et trois filles:

 Thomas Bourchier, qui est décédé avant son père.
 Joan Bourchier (d. 1561), qui épouse Edmund Knyvet (d. le  mai 1539), sergent portier du roi Henri VIII et a Thomas Knyvett (4e baron Berners) (1539-1616)
 Margaret Bourchier, décédée avant son père.
 Mary Bourchier, qui épouse Alexander Unton de Wadley, mais est décédée sans descendance, avant son père.

Par une maîtresse, Bourchier a trois fils illégitimes et une fille illégitime:

 Humphrey Bourchier (d. 1540), écuyer, qui épouse Elizabeth Bacon, mais n'a aucun descendant.
 James Bourchier (d. 1554), qui épouse Mary Bannaster, fille de Humphrey Bannaster.
 Georges Bourchier
 Ursula Bourchier, qui épouse William Sharington .

Après la mort d'Humphrey Bourchier, sa veuve épouse George Ferrers, écuyer.

Références

Bibliographie
  (subscription required)
  (subscription required)
  (subscription required)

Liens externes

Traducteur du XVe siècle
Traducteur anglais du XVIe siècle
Chancelier de l'Échiquier d'Angleterre
Chevalier du Bain
Baron de la pairie d'Angleterre
Personnalité liée au Hertfordshire
Décès en mars 1533
Naissance en 1467

John Bourchier (2e baron Berners)


Isabella af Portugal (født 24. oktober 1503, Lissabon, død 1. maj 1539, Toledo) var en portugisisk infantinde, der var Tysk-romersk kejserinde og dronning af Spanien fra 1526 til 1539. Hun var datter af Kong Emanuel 1. af Portugal i hans andet ægteskab med Maria af Aragonien og Kastilien og blev gift med den tysk-romerske kejser Karl 5. i 1526.

Huset Aviz
Tysk-romerske kejserinder
Dronninger af Spanien
Kongelige fra Portugal
Personer fra Lissabon

Isabella af Portugal


Gravbæk har sit hovedløb fra Thorsø til Borre Sø (ca. 2 km) ved Virklund syd for Silkeborg. Den har sit udspring  i et moseområde ved Jenskær vest for Thorsø og nord for Gjessø Skov. Øst for Jenskær er der etableret en kunstig sø ved hjælp af en opstemning (stenbunke).

Betegnelsen "Gravbæk" ses første gang på et skovkort fra 1920. Substantivet "Grav-" er muligvis brugt om en dyb dal. På skovkortet optræder tillige  Gravmose og Gravhoved. Gravbæk har tilløb fra Gjessø Bæk, som er rørlagt fra vejen Gjessø-Them og ca. 100 m. nedstrøms. Kort før udløbet i Borre Sø løber Hulbæk til Gravbæk. Der er desuden tilløb fra  Ellesø.

Ved Virklund har Silkeborg Kommune i 2005 etableret faunapassager både i selve byen og ved Primærrute 52 øst for byen.

Det er tilladt at sejle på vandløbet med ikke-motordrevne småfartøjer som robåde, kajakker og kanoer.

Gravbækvej i Virklund har navn efter bækken, som passerer på nordsiden af det lille villakvarter langs med Paradisvejen.

Eksterne kilder og henvisninger
 Artiklen er tilpasset efter artiklen   på  WikiSilkeborg   (historik CC BY-SA 3.0)

Vandløb i Danmark
Lokaliteter i Silkeborg Kommune

Gravbæk


Flussio (sardinski: Frussìo) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 305 metara i ima 440 stanovnika. Prostire se na 6,87 km². Gustoća naseljenosti je 64 st/km².Susjedne općine su: Magomadas, Modolo, Sagama, Scano di Montiferro, Sennariolo, Suni, Tinnura i Tresnuraghes.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Flussio


La Union ili La Unión (špa. unija, zajednica) može biti:

La Unión (Buenos Aires, Argentina)
La Unión (Salta, Argentina)
La Unión (Čile)
La Unión (grad u Salvadoru)
La Unión (departman), u Salvadoru
La Union, Novi Meksiko
La Unión (glazbeni sastav), španjolski pop-rock sastav

Vidi
Unión
Union

La Unión


An Hetaeria anomala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Hetaeria anomala in nahilalakip ha genus nga Hetaeria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hetaeria

Hetaeria anomala


The Cigarette Smoking Man (abbreviated CSM or C-Man; sometimes referred to as Cancer Man or the Smoking Man) is a fictional character and one of the primary antagonists of the American science fiction drama television series The X-Files. He serves as the arch-nemesis of FBI Special Agent Fox Mulder. In the show's sixth season, his name is said to be C.G.B. Spender, but Dana Scully suggests this is one of "hundreds of aliases"; the show's characters and fans continue to refer to him by variations of "the Smoking Man" because he is almost always seen chain-smoking Morley cigarettes, and because he was credited in the pilot episode and other episodes (such as the season 1 finale) as "Smoking Man". In the eleventh season, he reveals his full name to be Carl Gerhard Busch.

Although he utters only four audible words in the entire first season of the show, the Smoking Man eventually develops into the series' primary antagonist. In his early appearances, he is seen in the offices of Section Chief Scott Blevins and Assistant Director Walter Skinner, Mulder and his partner Dana Scully's supervisors. An influential man working for the powers that be, he is a key member in a government-conspiracy unit known only as the Syndicate, who are hiding the truth of alien existence and their plan to colonize Earth. His power and influence remain strong, even after most of the Syndicate is destroyed.

The Smoking Man is portrayed by Canadian actor William B. Davis. When Davis first took the role, the character was written as an extra for the pilot episode. He returned for small cameo appearances during the first season, making increasingly more appearances in the seasons that followed. Davis never received an award for his portrayal alone, but he was nominated for ensemble awards.

TV Guide included him in their 2013 list of The 60 Nastiest Villains of All Time.

Character arc

Backstory
The birth date, birthplace, and most of the history of the Smoking Man is never categorically confirmed. One possible version of his past is provided during the fourth-season episode "Musings of a Cigarette Smoking Man", in which the conspiracy theorists known as The Lone Gunmen claim Smoking Man was first documented in Baton Rouge, Louisiana, on August 20, 1940. His father was an ardent communist activist and a spy for the Soviet NKVD who was executed under the Espionage Act of 1917 "before his boy could walk". His mother was a cigarette smoker who died from lung cancer, also when he was an infant. Since he had no surviving family, he became a ward of the state and was sent to various orphanages in the Midwestern United States. He made no friends and spent most of his time reading. This episode contradicts the season 3 episode "Apocrypha" where young Smoking Man was seen in 1953 with Bill Mulder (Fox Mulder's father) as already a shadowy agent and smoking. "Musings of a Cigarette Smoking Man" has the Smoking Man still a young man and not part of the Syndicate in 1963, and does not smoke yet.

The same episode reveals that by the early 1960s he was a United States Army Special Forces captain involved in black operations and intelligence, and that he served alongside Bill Mulder. The Smoking Man was already involved in the CIA-backed failed invasion of Cuba and the assassinations of Patrice Lumumba and Rafael Trujillo before he was enlisted by a secret cabal to assassinate President John F. Kennedy in Dallas, Texas. The assassination was motivated by Kennedy's mishandling of the Bay of Pigs Invasion and the subsequent Cuban Missile Crisis. As part of the mission, the Smoking Man told the designated patsy, Lee Harvey Oswald, to bring the curtain rods as a way to frame him for the murder. By 1968, the Smoking Man had progressed enough in the hierarchy to push himself for the assassination of Martin Luther King Jr., concerned that King was "talking like a Maoist" and a threat to the American war effort in Vietnam. He did the deed himself because he had "too much respect for the man," and chose to frame a white racist because of his own sympathy for the American civil rights movement.

At the same time, the Smoking Man was an aspiring writer of espionage (and later, science fiction) novels starring a fictional version of himself, Jack Colquitt, and based on his own secret activities, but all his drafts were rejected or altered by publishers who found them unrealistic and poorly written. This left him no choice but to continue working for the United States government. By 1991, the Smoking Man's power was pretty much absolute. He was in direct talks with Saddam Hussein and involved in one way or another on the Anita Hill-Clarence Thomas controversy, moving the Rodney King trial to Simi Valley, California, keeping the United States government from interfering in the independence of Bosnia and Herzegovina, the Academy Awards nominations, keeping the Buffalo Bills from ever winning the Super Bowl, drugging the Soviet goalkeeper Vladislav Tretiak before the Miracle on Ice, and executing extraterrestrials that survived landing on American soil.

Nevertheless, X-Files writer Frank Spotnitz stated that this version of events is only one possibility and is not accepted canon.

In the eleventh-season episode "My Struggle III," the Cigarette-Smoking Man reveals his name to be Carl Gerhard Busch (the name of series creator Chris Carter's grandfather). In this backstory, he is shown to have been active back sometime after the Roswell incident and oversaw an experiment on a grey alien. These events preceded the Syndicate, with this new origin retconning the original series run by claiming that the Smoking Man was in fact playing against the Syndicate, despite having previously being seen taking orders from them. He is also confirmed to be the real killer of John F. Kennedy and is seen being present during the faking of the Moon Landing in 1969.

Main arc
In his first appearance in the series, he oversees FBI agent Dana Scully's (Gillian Anderson) briefing and debriefing, and later disposes of evidence Fox Mulder (David Duchovny) and Scully had brought back from their investigation of an alien abduction. With the Smoking Man hiding truth from the public, Mulder seeks to reveal it to the public and the truth about the disappearance of his sister, Samantha. This leads to a rivalry that lasts until the end of the series.

In later seasons, it is revealed that he is a member of a group known as the Syndicate, a shadowy organization within the United States government. The episode "Two Fathers" reveals his birth name or alias as C.G.B. Spender, and that he was formerly married to Cassandra Spender, with whom he had a son, Jeffrey Spender. He recruits FBI Special Agent Diana Fowley to be a subordinate of his because she has a close relationship with Mulder. In "One Son", Jeffrey finds out that his father, the Smoking Man, forced his mother Cassandra to undergo medical treatments that led to several nervous breakdowns during his childhood years. When the Smoking Man finds out, he seemingly kills Jeffrey. Knowing of the colonization plan, the Alien rebels return to Earth to try to persuade the Syndicate to join their side against their war with the Colonists. Not believing in the strength of the Alien rebels, the Syndicate members meet at El Rico Air Base to be transported to a spaceship to survive the colonization. However, the rebels appear instead of the Colonists and kill all remaining chief members of the Syndicate. Together with Fowley, the Smoking Man escapes the destruction of the Syndicate. Later in the sixth season, there is more evidence that suggested that the Smoking Man is Mulder's biological father. Eventually in "The Sixth Extinction II: Amor Fati", Smoking Man tells Mulder, "I am your father," while Mulder has a flashback to his childhood of walking on the beach with his parents. Fowley comes in disagreement with him. Because of his plans to kill Mulder, Fowley helps Scully in her investigation to locate Mulder, which leads to her death. After the destruction of the Syndicate, the Smoking Man starts to operate as he wishes. However, his cancer resurfaces, and he begins using a wheelchair and has a tracheotomy. In the end, Alex Krycek and Marita Covarrubias betray him in the episode "Requiem", throwing him down a flight of stairs, where they presume him to be dead.

The Smoking Man is revealed to be alive in the ninth season episode "William", where it is also learned that his attempted murder of his son failed, which led him to subject his son to terrible experiments. In the series finale, "The Truth", Mulder and Scully travel through remote New Mexico and reach a pueblo where a "wise man" reputedly lives: he is, in fact, the Smoking Man. His condition has worsened since his disappearance, and he lives a primitive life in hiding from the "New" Syndicate. After taunting Mulder and Scully, he reveals to Scully what Mulder already knew, that the alien re-colonization of Earth is set for December 22, 2012. Shortly after, Smoking Man is again apparently killed by a rocket shot from a helicopter ordered by Knowle Rohrer.

For the next 14 years, he is presumed dead. However, he appears again alive, but seriously burned and disfigured at the end of "My Struggle" (2016), the first episode of the X-Files miniseries, stating that the X-Files have been reopened. In the season finale, "My Struggle II", the Smoking Man puts into motion the conspiracy he had been working on all these years, releasing chemtrails into the atmosphere which trigger immune system breakdowns throughout the American population, which had been infected by the Spartan virus through mandatory flu vaccinations. Out of fondness for Mulder, he offers him the cure to the disease, but is rebuffed. The United States is thrown into chaos as the Syndicate plan for depopulation gets underway. However, in "My Struggle III", this is shown to be a vision experienced by Scully. It is revealed that the Smoking Man is trying to find Scully's son William in order to fulfill his plans, and that he is in conflict with a group led by two other surviving Syndicate members, who want the Smoking Man dead in order to carry out their own agenda. The Smoking Man approaches Walter Skinner to make him a deal, and offers him a chance to survive the end of humanity in exchange for Skinner helping him find William. The Smoking Man also reveals he was responsible for the creation of William, as he impregnated Scully with the use of alien technology.

In the season 11 finale "My Struggle IV", the Smoking Man and Reyes follow Mulder, Scully and Skinner to an abandoned factory where they are chasing down William. Skinner points a gun at them and shoots Reyes dead, and the Smoking Man runs Skinner over in his car. The Smoking Man confronts "Mulder" (who is actually William in disguise) by a waterfront, and during the standoff shoots him in the head and causes him to fall into the water. The real Mulder appears and shoots the Smoking Man, who realizes that he has killed William, and he falls off the edge and into the water, with his body then carried away by the current.

Spin-off media
Prior to the tenth televised series of The X-Files in 2016, Chris Carter worked with IDW Publishing in 2013 to produce a comic-book continuation of the show. It hints that the Smoking Man is alive and indirectly feeding information to both Mulder and The Lone Gunmen. Carter later said that the story from these comics would be disregarded in future television productions. A variation of the comic-book continuation was made canonical with The X-Files: Cold Cases, an Audible adaptation of the series set between the events of the ninth and tenth seasons of The X-Files, in which the Smoking Man presented in the series is revealed to be a shape-shifting alien imitating him.

Characterization
Kim Manners, a director of several X-Files episodes, said that the Smoking Man was the show's version of Darth Vader. Some X-Files fans have categorized the Smoking Man as evil, making him out to be the villain. Series creator Chris Carter once called him "the devil", producing a mixed reaction among fans. Some fans, along with the portraying actor, see him as a hero, as he is forced to make choices others are not.

The Smoking Man is involved in the Syndicate, a shadow organization which includes members of the United States government that exists to hide from the public the fact that aliens are planning to colonize Earth. The Smoking Man often ruthlessly protects the secrets of the conspiracy, and serves as the main antagonist to Mulder, who has an equally consuming devotion to reveal the truth in the first seven seasons. His stated justification is a desire to prevent the alien colonization for as long as possible; in the episode "One Breath", he tells Mulder that he is in the conspiracy (which he calls "the game") because he believes that the secrets he keeps could, if publicly revealed, threaten the social order that preserves society: "If people were to know of the things that I know... it would all fall apart". He is at times shown working towards that goal, particularly in connection with developing a vaccine to protect people from the "black oil", a parasitic agent which the alien Colonists use to propagate themselves.

Development

When first cast for the role, portraying actor William B. Davis thought a show about the paranormal would not last for long. Before joining The X-Files cast, Davis had not smoked a cigarette in twenty years. For the first two episodes he appeared in, he smoked "real" cigarettes, but later changed to herbal cigarettes, giving the reason that smoking was dangerous for his health. In at least one early script draft from the "Pilot", a Special Agent named Lake Drazen is present at the meeting near the start of the episode, having chosen Scully for an assignment to evaluate the validity of Mulder's work on the X-Files. The scene was eventually deleted and replaced, and several crew members have hinted that Agent Drazen became the Smoking Man.

Kim Manners said that it seemed all the prominent pieces created for The X-Files were created by "accident". According to Manners, Davis was nothing more than an extra leaning on a shelf. At the start, the producers of the show were not sure about making the Smoking Man the main antagonist. Paul Rabwin commented once that he did not know if Davis could handle the role, because he was not sure if he was a "good enough" actor for the role. Manners later commented that Davis knew that the Smoking Man had two different characters, the first being the one played by Davis and the second was the cigarettes. He further stated that the cigarette smoke could tell a "whole story" by itself, thanks to Davis's talent.

Fans of the series were active in debating if the Smoking Man was actually dead after the events of the season five premiere "Redux". In his first response, Chris Carter said he had left clues in the episode, and he later officially announced that the character would appear in The X-Files movie. In one of his last comments on the matter, he said, "Not that we haven't brought deceased characters back before, in flashbacks or more paranormal ways. The great thing about The X-Files is that anything can happen."

The Smoking Man is the only character in the series, in addition to Mulder and Scully, to appear in both the first episode, "Pilot" and the last, "The Truth" of the series. Portraying actor William B. Davis was listed as CIA Agent in the first season episode "Young at Heart", instead of his usual character, the Smoking Man. Chris Owens for a time portrayed the Smoking Man as a young man in flashbacks. He later plays his son, Jeffrey Spender. Young Cigarette Smoking Man was first played by Craig Warkentin, with Davis' voice dubbed over in "Apocrypha".

Reception
While not being nominated for any of his work alone on The X-Files, William B. Davis and several other cast members were nominated in the category "Outstanding Performance by an Ensemble in a Drama Series" by the Screen Actors Guild Awards in 1997, 1998 and 1999, but did not win. The character was regularly voted "The Nastiest Villain" on television polls during the '90s. TV Guide listed Cigarette Smoking Man 20th in their "25 Greatest TV Villains" list. According to the portraying actor, the character had garnered protest from "pro-smokers". Entertainment Weekly writer Jennifer Armstrong cited the character as an example of the old tradition of having only "bad guys" smoking on television.

Davis was included in Entertainment Weeklys list of the 50 Biggest Emmy Snubs, the list's author saying that the presence of the "Cigarette Smoking Man" was as important as "black oil, alien implants, and Scully's skepticism". The Malaysian newspaper the New Straits Times called the Smoking Man one of the most "intriguing" characters of the show. However, Christianity Today said that the mystery behind the Smoking Man had evaporated by the late season episodes. Likewise, Ken Tucker from Entertainment Weekly felt that "the monotonous evil of Cancer Man" had "become actively annoying" in later seasons of the show, being that his lurking presence did not seem as mysterious anymore. Salon reviewer Jeff Stark felt the show was at its best when you "didn't exactly know the motivations of the Smoking Man".

References

Notes

Works cited

External links
Cigarette Smoking Man at The X-Files Wiki

Fictional characters from the 20th century
The X-Files characters
Fictional assassins
Fictional Central Intelligence Agency personnel
Fictional Federal Bureau of Investigation personnel
Fictional National Security Agency personnel
Fictional characters from Louisiana
Television characters introduced in 1993
Fictional characters with cancer
Fictional characters with disfigurements
Fictional characters without a name
Fictional tobacco addicts
Fictional members of secret societies
Fictional murderers
Clarence Thomas
Male characters in television
Orphan characters in television
Fictional United States Army Special Forces personnel
Fictional writers

he:תיקים באפלה#דמויות מרכזיות
sv:Lista över figurer i Arkiv X#Cigarette Smoking Man

Cigarette Smoking Man


Priča u Marku Maruliću, album duhovne glazbe iz 2012. godine muškog kvarteta Cantores Maruli.

Album je multimedijalni prvijenac muškog vokalnog sastava Cantores Maruli. Autorstvo i inicijalnu ideju umjetničkog programa potpisuje Marin Kapor Kaporelo (tenor l. u sastavu). Odavši svaku hvalu "intelektualcu europskih uvida" koji je "ljubio Boga i čovjeka i u stihovima iskazao najveću počast svakoj vrlini", stvorili su trudom, entuzijazmom i upornošću, reprezentativan kolaž koji sjedinjuje govorenu riječ i glazbu. Članovi vokalnog kvarteta njeguju solistički izraz pjevajući a cappella i u takvoj specifičnoj postavi predstavljaju se kroz različite glazbene stilove. Glazbeno ruho ovog projekta podijeljeno je u pet stilskih krugova raspoređenih u osam tematskih poglavlja: gregorijansko pjevanje (od korizmenog himna Vexilla regis do antifona Ave Maria i Psallite Deo nostro) naspram hrvatskom glagoljaškom pjevanju (izvorni napjevi iz okolice Splita), potom bugarštice (pjesme hvarskih ribara iz pjesničke poslanice Jeronimu Bartučeviću, a otkrivene u zapisu slavnoga hrvatskog pjesnika i erudita Petra Hektorovića) i renesansna polifonija (djela predstavnika renesansnog stila s europskog i hrvatskog tla: Tomasa Luisa de Victorie, Josquina des Présa i Andrije Motovunjanina)...

Izvori

Hrvatski glazbeni albumi

Priča o Marku Maruliću


تومر متين ()، من مواليد 14 أكتوبر 1974 في زونغولداق في تركيا، لاعب كرة قدم تركي.

يلعب مع نادي فنربغشة منذ عام 2006.

بدأ باللعب مع منتخب تركيا لكرة القدم في عام 2005.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية أتراك
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم الرديف للرجال
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون أتراك مغتربون في اليونان
رياضيون من زونغولداق
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو بشكتاش
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو سامسون سبور
لاعبو فنار باغجه
لاعبو كرة قدم أتراك
لاعبو كرة قدم أتراك مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم
مواليد 1394 هـ
مواليد 1974
مواليد في زونغولداق

تومر متين


Travenhorst, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Segeberg iline bağlı bölge. 8,52 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 193 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Martina Ulverich tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-trave-land.de

Segeberg iline bağlı yerleşim birimleri

Travenhorst


Rasinja je umjetno jezero u Koprivničko-križevačkoj županiji. Nalazi se u blizini naselja i općinskog središća Rasinja, po kojem je dobilo ime. Ima površinu 35 hektara, prosječna dubina jezera je 1–6 m. Nastalo u 1984. godini za potrebe rasinjskog ribnjačarstva. Jezero je zbog velikog broja riba poznato za športski ribolov, živi u njemu šarani, smuđi, tolstolobici i somi.

Izvori

Umjetna jezera u Hrvatskoj

Rasinja (jezero)


Barbara Garrick, née le  à New York, est une actrice américaine.

Biographie
Barbara Garrick étudie l'art dramatique dans sa ville natale, notamment à la Circle in the Square Theatre School (où elle enseigne plus tard) et à la Juilliard School of Drama.

Elle débute Off-Broadway dans Today, I Am a Fountain Pen d'Israel Horovitz (1986) ; là, suit Rosencrantz et Guildenstern sont morts de Tom Stoppard (1987, avec Stephen Lang et John Rubinstein dans les rôles-titre) ; toujours Off-Broadway, citons encore Le Conte d'hiver de William Shakespeare (2003, avec Elizabeth Reaser).

À Broadway, elle joue à partir de 1989, notamment dans A Small Family d'Alan Ayckbourn (1992, avec Brian Murray), A Thousand Clowns d' (2001, avec Tom Selleck) et The Great Society de  (2019, avec Brian Cox).

Au cinéma, ses deux premiers films sont Les Coulisses de l'exploit de John Sayles (avec John Cusack et David Strathairn) et Working Girl de Mike Nichols (avec Melanie Griffith et Harrison Ford), tous deux sortis en 1988. Ultérieurement, mentionnons Un divan à New York de Chantal Akerman (1996, avec Juliette Binoche et William Hurt), Loin du paradis de Todd Haynes (2002, avec Julianne Moore et Dennis Haysbert), ainsi que Blue Jasmine de Woody Allen (2013, avec Cate Blanchett et Alec Baldwin).

À la télévision américaine, Barbara Garrick tient son premier rôle en 1985 dans le feuilleton Haine et Passion. Par la suite, outre quelques téléfilms, elle apparaît surtout dans des séries, dont les quatre mini-séries Les Chroniques de San Francisco (vingt-et-un épisodes entre 1993 et 2019) et le feuilleton On ne vit qu'une fois (trente-sept épisodes de 1986 à 2013).

Théâtre (sélection)

Off-Broadway
1986 : Today, I Am a Fountain Pen d'Israel Horovitz : Annie Ilchak
1987 : Rosencrantz et Guildenstern sont morts (Rosencrantz and Guildenstern Are Dead) de Tom Stoppard : Ophélie
1988 : Eastern Standard de Richard Greenberg : Ellen
2003 : Le Conte d'hiver (The Winter's Tale) de William Shakespeare : Hermione
2003 : Eights Days (Backwards) de Jeremy Dobrish : Stern / Sheila Goldberg
2014 : The City of Conversation d'Anthony Giardina : Carolyn Mallonee

Broadway
1989 : Eastern Standard de Richard Greenberg : Ellen
1992 : A Small Family Business d'Alan Ayckbourn, costumes d'Ann Roth : Tina
1997 : Stanley de Pam Gems : Gwen
2001 : Des clowns par milliers (A Thousand Clowns) d' :  Sandra Sandy Markowitz
2019 : The Great Society de  : Lady Bird Johnson

Filmographie partielle

Cinéma
1988 : Les Coulisses de l'exploit (Eight Men Out) de John Sayles : Helen Weaver
1988 : Working Girl de Mike Nichols : Phyllis Trask
1990 : Jours de tonnerre (Days of Thunder) de Tony Scott : Lauren Daland
1990 : Bons baisers d'Hollywood (Postcards from the Edge) de Mike Nichols : Carol
1993 : La Firme (The Firm) de Sydney Pollack : Kay Quinn
1993 : Nuits blanches à Seattle (Sleepless in Seattle) de Nora Ephron : Victoria
1995 : Miami Rhapsodie (Miami Rhapsody) de David Frankel : Terri
1996 : Un divan à New York de Chantal Akerman : Lizbeth Honeywell
1997 : Ice Storm (The Ice Storm) d'Ang Lee : la journaliste météo
2000 : Pollock d'Ed Harris : Betty Parsons
2002 : Loin du paradis (Far from Heaven) de Todd Haynes : Doreen
2008 : Jumper de Doug Liman : Ellen
2008 : The Loss of a Teardrop Diamond de  :  Dobyne
2013 : The Devil You Know de  : Joan Stone
2013 : Blue Jasmine de Woody Allen : une amie de Jasmine et Hal
2014 : Célibataires... ou presque (That Awkward Moment) de Tom Gormican : la mère de Chelsea

Télévision
(séries, sauf mention contraire)
1985 : Haine et Passion (Guiding Light), feuilleton, épisodes non spécifiés : Charlotte Wheaton
1985 : Spenser (Spenser: For Hire)
Saison 1, épisode 6 Désaccord en la mineur (Discord in A Minor, 1985) d'Harvey Hart : Cathy Lowington
Saison 3, épisode 21 Hantise (Haunting, 1988) : Valentine
1986-2013 : On ne vit qu'une fois (One Life to Live), feuilleton, trente-sept épisodes : Allison Perkins
1987 : Equalizer, saison 2, épisode 21 Pour les jaunes (Hand and Glove) : Deborah Whitten
1993-2019 : Les Chroniques de San Francisco (Tales of the City), quatre mini-séries
Première mini-série Les Chroniques de San Francisco (Tales of the City, 1993), six épisodes : DeDe Halcyon Day
Deuxième mini-série Les Nouvelles Chroniques de San Francisco ou Les Chroniques de San Francisco II (More Tales of the City, 1998), six épisodes : DeDe Halcyon Day
Troisième mini-série Autres chroniques de San Francisco (Further Tales of the City, 2001), trois épisodes : DeDe Halcyon Day
Quatrième mini-série Les Chroniques de San Francisco (Tales of the City, 2019), six épisodes : DeDe Halcyon Day
1995-2000 : New York, police judiciaire (Law & Order)
Saison 6, épisode 3 Tueur de flic (Savages, 1995) : Jenny Sandig
Saison 10, épisode 16 L'Abuseur abusé (Trade This, 2000) :  Sims
1996 : Au-delà du réel : L'aventure continue (The Outer Limits), saison 2, épisode 15 Une nouvelle vie (Afterlife) de Mario Azzopardi :  Ellen Kersaw
1997 : Ellen Foster de John Erman (téléfilm) : Tante Betsy
1998-1999 : As the World Turns, feuilleton, épisodes non spécifiés : Rita Renfield
2000 : Sex and the City, saison 3, épisode 3 L'Attaque de la femme d'un mètre quatre-vingts (Attack of the Five Foot Ten Woman) : Celia
2001-2003 : New York, unité spéciale (Law & Order: Special Victims Unit)
Saison 2, épisode 9 Triste réalité (Pixies, 2001) de Jean de Segonzac : la mère d'Hannah
Saison 5, épisode 5 Sang pour sang (Serendipity, 2003) : Kelly Wolcott
2001-2006 : New York, section criminelle (Law & Order: Criminal Intent)
Saison 1, épisode 9 Chirurgie expéditive (The Good Doctor, 2001) : Jennifer Barish
Saison 5, épisode 19 Le Flambeur (Cruise to Nowhere, 2006) : Pam Williams
2020 : Bull, saison 4, épisode 14 Les Tricheurs (Quid Pro Quo) : Cara Sutherland

Voix françaises
 Dorothée Jemma dans La Firme (1993)

Note et référence

Liens externes

  Barbara Garrick sur l'Internet Off-Broadway Database

Actrice américaine de cinéma
Actrice américaine de télévision
Actrice américaine de théâtre
Élève de la Juilliard School
Étudiant de la Circle in the Square Theatre School
Naissance en décembre 1965
Naissance à New York

Barbara Garrick


Nevzat Ayaz, (5 Ekim 1930, Bayramören, Çankırı - 3 Aralık 2020, İstanbul ), Türk siyasetçi.

Zonguldak (1975-1979), İstanbul (1979-1988), İzmir (1988-1989) illerinde valilik yaptı.  19. dönem  Çankırı milletvekili olarak TBMM'ye girdi. 1991-1993 yıllarında Milli Savunma Bakanı, 1993-1995 arasında Milli Eğitim Bakanı olarak görev yaptı.

Hayatı
1930 yılında Çankırı'nın Bayramören ilçesinde doğdu. Babası polis memuru İsmail Bey, annesi Satı Hanım'dır. Babasının görevi nedeniyle ilk çocukluk yılları Ankara'da geçti. Babasını kaybı üzerine 1937'de  ailesi ile Bayramönü'ne dönüp İlkokulu Bayramören ilçesinde okudu. Ortaokulu ise polis dayısının ve ablasının yanında kalarak Ankara'da okudu. Lise tahsilini polis kolejinde, yükseköğrenimini Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi 1953-1954 ders yılında tamamladı.

Emniyet Genel Müdürlüğü 3. ve 4. Şube Müdürlüklerinde Komiser Muavini ve Komiser olarak görev yaptıktan sonra Polis Enstitüsü Yüksek Uzmanlık Kursu'na katıldı. Askerlik hizmetini  İstanbul İstihkam okulunda yedek subay olarak tamamladı.

1956 yılında Ankara Emniyet Müdürlüğü 1. Şube Müdürlüğü'nde görevlendirildi; bu şubede Komiser ve Başkomiser olarak görev yaptı. Sinop (1959) ve  Balıkesir'de (1960) Emniyet Müdürlüğü görevlerinde bulundu  1960 yılında Emniyet Genel Müdürlüğü 4. Şube Müdür Muavini ve 1961 yılında da 4. Şube Müdürü olarak tayin edildi. 1966 yılında Emniyet Genel Müdürlüğü 1. Daire Başkanlığın ve 1969 yılında da Emniyet Genel Müdür Muavinliğine getirildi . 1971-1972 yıllarında Balıkesir Emniyet Müdürü iken 1972 'de tekrar Emniyet Genel Müdür Muavinliği'ne getirildi.

1975-1979 yıllarında Zonguldak Valisi olarak görev yaptı 4 Aralık 1979 tarihinde İstanbul Valiliğine atandı. İstanbul valiliği saırsında12 Eylül 1980 Darbesinin ardından İstanbul valisiyken Bülent Ersoy başta olmak üzere bazı sanatçıların sahneye çıkmasını yasaklamış, bu karar dönemin sıkıyönetimi tarafından da desteklenmiştir.

18 Ocak 1988 tarihinde İzmir Valiliği'ne atandı.  20 Ekim 1991 Yılında yapılan Genel seçimlerde Doğru Yol Partisiinden milletvekili seçilerek 19. Dönem Çankırı Milletvekilliği ve Millî Savunma Bakanlığı yapmıştır.

Haliç Üniversitesi Mütevelli Heyeti Başkan yardımcılığı görevinde bulunmuştur. Evli ve iki çocuk babasıydı. 3 Aralık 2020 tarihinde tedavi gördüğü hastanede ölmüştür.

Dış bağlantılar
 Çankırı Nevzat Ayaz Sosyal Bilgiler Lisesi https://nevzatayazsbl.meb.k12.tr/
 - İstanbul Nevzat Ayaz Lisesi

Kaynakça

1930 doğumlular
Bayramören doğumlular
Türkiye Cumhuriyeti Millî Savunma Bakanları
TBMM 19. dönem Çankırı milletvekilleri
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler
İstanbul valileri
Doğru Yol Partisi mensubu siyasetçiler
Haliç Üniversitesi
İzmir valileri
Türk polis müdürleri
2020 yılında ölenler

Nevzat Ayaz


El Papiro 91 (en la numeración Gregory-Aland), designado como 91, es una copia antigua del Nuevo Testamento en griego. Es un manuscrito en papiro de los Hechos de los Apóstoles. El texto sobreviviente de los Hechos son los versículos 2:30-37; 2:46-3:2. El manuscrito ha sido asignado paleográficamente a mediados del .

Texto
El texto griego de este manuscrito es una representación del tipo textual alejandrino, Comfort lo adscribió como un protoalejandrino, aunque la parte existente está delicadamente muy fragmentada. Aún no ha sido ubicada en las categorías de los manuscritos del Nuevo Testamento de Aland.

Historia
Se desconoce su lugar de origen. El texto del manuscrito se publicó en 1982. Aland lo ubicó en la lista de manuscritos del Nuevo Testamento, en el grupo de los Papiros asignándole el número 91.

El manuscrito está fechado por el INTF al . Comfort lo fechó para finales del .

Paleográficamente es similar al P. Oxy. 654 y al P. Florentine II 120, ambos de mediados del .

Se cita en las ediciones críticas del Nuevo Testamento (NA27).

Ubicación
La parte más grande del 91 está ubicada en el Instituto di Papyrologia (Instituto de Papirología) como el (P. Mil. Vofl. Inv. 1224) en la Universita Degli Studi di Milano (Universidad de Milán). La parte más pequeña está guardada en el Ancient History Documentary Research Centre (Centro de Investigación documentaria de Historia antigua). en la Universidad de Macquarie (Inv. 360) en Sídney.

Variantes textuales

 2:31: omite του χρυ (del Cristo/Mesías (χρυ siendo un nombres sagrados).

 2:32: Según la reconstrucción de Philip Comfort y  David Barrett, omite εσμεν (somos).

 2:33: Error del escriba ακουετε (escuchan) como ακουεται (el escucha) debido a que la ε y la αι son pronunciadas de manera parecida cuando se habla.

 2:36: Error del escriba Ισραηλ (Israel) como Ισστραηλ.

 2:36: και (y) está omitido después de  οτι (por/eso).

 2:36: Cambia κν αυτον και χρν (lo hizo Señor y Cristo/Mesías (nombres sagrados) en vez de χρν [αυτον και κν] (lo hizo Cristo/Mesías y Señor (nombres sagrados)

 2:46: Error del escriba μετελαμβανον (estaban compartiendo) como μεταλαμβανον (están compartiendo).

 2:46: Error del escriba αφελοτητι (sinceridad) en ditografía como [αφελ]οτλοτητι.

Véase también

 Lista de papiros del Nuevo Testamento

Referencias

Lectura adicional
 Claudio Galazzi, P. Mil. Vogl. Inv. 1224 NT, Act. 2,30-37 e 2,46-3,2, Bulletin of the American Society of Papyrologists 19 (New Haven: 1982), pp. 39-45.
 S. R. Pickering, Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 65 (Bonn: 1986), pp. 76-79.

Papiros del Nuevo Testamento
Manuscritos bíblicos del siglo III
Manuscritos del Nuevo Testamento en griego antiguo

Papiro 91


An Apoballis hastifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Hallier f. ngan Adolf Engler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni S.Y.Wong och Peter Charles Boyce. An Apoballis hastifolia in nahilalakip ha genus nga Apoballis, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Apoballis

Apoballis hastifolia


بلدية سُكَينة أو (نقحرة: زوكاينا) ، هي إحدى بلديات مقاطعة قسطلونة التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 186 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون
أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية

زوكاينا


Annie es una película de 1982 dirigida por John Huston y con coreografía por Arlene Phillips. La película es una adaptación del musical de 1977 del mismo nombre. Annie es protagonizada por Albert Finney, Carol Burnett, Bernadette Peters, Ann Reinking, Tim Curry, Geoffrey Holder, Edward Herrmann, Steven Kynman y Aileen Quinn, Raúl Juliá Cuenta con música de Charles Strouse, letras de Martin Charnin y guion de Thomas Meehan.

Argumento
En 1933, después de la Gran Depresión , una joven huérfana llamada Annie vive en el Hogar para Niñas de Hudson St. en la ciudad de Nueva York , dirigido por la señorita Hannigan, una alcohólica cruel que obliga a las huérfanas a limpiar el edificio a diario ("Es el Hard Knock Life for Us "). Con la mitad de un relicario como su única posesión, Annie se mantiene optimista de que sus padres, que la dejaron en la puerta cuando era un bebé, regresarán por ella ("Quizás"). Annie se escapa con la ayuda de un lavandero llamado Sr. Jules Bundles y adopta un perro callejero, al que llama Sandy ("Perro tonto"). Desafortunadamente, un oficial de policía devuelve a Annie al orfanato poco después ("Teniente Ward").

Grace Farrell, secretaria del multimillonario Oliver Warbucks , llega para invitar a un huérfano a vivir con Warbucks durante una semana para mejorar su imagen pública. Annie es elegida y ella y Sandy viajan a la mansión de Warbucks, donde se encuentran con sus muchos sirvientes y dos guardaespaldas, Punjab y Asp ("Creo que me va a gustar aquí"). Warbucks, que inicialmente despidió a Annie por ser mujer, está encantada de dejarla quedarse; lleva a Annie y Grace al Radio City Music Hall para ver una película, Camille, mientras comienza a desarrollar afecto por Annie ("Vamos al cine"). Grace lo insta a adoptar a Annie ("We Got Annie") y se encuentra con la señorita Hannigan,

Warbucks le revela sus planes a Annie, incluso le ofrece un nuevo relicario, pero ella se niega. Ella explica el propósito de su relicario roto y su esperanza de que sus padres regresen con la otra mitad. Warbucks aparece en el programa de radio de Bert Healy y ofrece 50.000 dólares para encontrar a los padres de Annie ("Nunca estás completamente vestido sin una sonrisa"). Esto causa histeria masiva, con muchos futuros padres que aparecen para reclamar el dinero. Para escapar de la locura, Warbucks lleva a Annie a la Casa Blanca y le presenta al presidente Franklin D. Roosevelt. Su esposa, Eleanor Roosevelt, les informa de su plan para introducir un programa de bienestar social para ayudar a los pobres de Estados Unidos y le pide a Warbucks que lo dirija; Annie lo anima a ayudar ("Mañana"). Al regresar a casa, Annie se desanima cuando Grace revela que ninguno de los padres potenciales sabía sobre el relicario.

El hermano de la estafadora de Miss Hannigan, Rooster, y su novia Lily St. Regis la visitan, planeando hacerse pasar por los padres de Annie para ganar la recompensa. El trío registra las pertenencias de los huérfanos y la señorita Hannigan revela que los verdaderos padres de Annie murieron en un incendio hace años; por lo tanto, ella (Hannigan) posee la otra mitad del relicario ("Easy Street"). Los amigos de Annie escuchan la conversación e intentan escabullirse, pero son atrapados y encerrados. Gallo y Lily tienen éxito con la artimaña y Annie es secuestrada minutos después de salir de la mansión ("Quizás (Repetición)"). Sin embargo, sus amigos finalmente llegan a Warbucks y le dicen la verdad. Conmocionado y horrorizado, informa al FBI y a la policía, que comienzan una búsqueda por toda la ciudad.

Annie convence a los delincuentes de detenerse, solo para escapar y destruir el cheque de Warbucks. En su furia, Rooster persigue a Annie por un puente de ferrocarril elevado en un esfuerzo por matarla. La señorita Hannigan, que nunca quiso lastimar a Annie, intenta detener a Rooster, pero su propio hermano la deja inconsciente. Cuando Rooster y Annie llegan a la cima del puente, Punjab puede rescatar a Annie y reunirla con Warbucks y Grace. Rooster y Lily son arrestados mientras Annie es adoptada oficialmente por Warbucks ("No necesito nada más que tú"). En un fiesta de cuatro de julio a la que asisten los huérfanos, una señorita Hannigan redimida y los Roosevelt, Warbucks le da a Annie el nuevo relicario y ella abraza a su nuevo padre. Warbucks también besa a Grace (correspondiendo los sentimientos que ella guarda en secreto por él), lo que implica que los dos eventualmente se casarán. Los fuegos artificiales, como en los créditos finales, crujen sobre su cabeza y escriben el nombre de Annie.

Elenco
Principales
 Albert Finney como Oliver Warbucks.
 Carol Burnett como Agatha Hannigan.
 Tim Curry como Rooster Hannigan.
 Bernadette Peters como Lily St. Regis
 Ann Reinking como Grace Farrell.
 Edward Herrmann como Presidente Franklin Delano Roosevelt.
 Aileen Quinn como Annie.
 Steven Kynman como Steve.
 Geoffrey Holder como Punjab.
 Roger Minami como el Asp.

Huérfanos
 Toni Ann Gisondi como Molly.
 Rosanne Sorrentino como Pepper.
 Lara Berk como Tessie.
 April Lerman como Kate.
 Robin Ignico como Duffy.
 Lucie Stewart como July.

Reparto/Menores
 Lois de Banzie como Eleanor Roosevelt.
 Peter Marshall como Bert Healy.
 Irving Metzman como Mr. Bundles
 I. M. Hobson como Drake.
 Colleen Zenk Pinter como Ceceil.
 Mavis Ray como Mrs. Greer
 Pamela Blair como Annette.
 Lu Leonard como Mrs. Pugh
 Victor Griffin como Saunders.
 Jerome Collamore como Frick.
 Jon Richards como Frack.

Musicales
 "Tomorrow" - Aileen Quinn y las huérfanas
 "Maybe" - Aileen Quinn
 "It's the Hard Knock Life" - Aileen Quinn, Toni Ann Gisondi y coro
 "Dumb Dog" - Aileen Quinn
 "Sandy" - Aileen Quinn y las huérfanas
 "I Think I'm Gonna Like It Here" - Aileen Quinn y Ann Reinking
 "Little Girls" - Carol Burnett
 "Let's Go to the Movies" - Aileen Quinn, Ann Reinking, Albert Finney y coro
 "We Got Annie" - Ann Reinking, Lu Leonard, Geoffrey Holder y Roger Minami
 "Sign" - Carol Burnett y Albert Finney
 "You're Never Fully Dressed Without a Smile" - Peter Marshall, coro y las huérfanas
 "Tomorrow (White House Version)" - Aileen Quinn, Albert Finney, Lois deBanzie y Edward Herrmann
 "Easy Street" - Carol Burnett, Tim Curry y Bernadette Peters
 "Maybe (Reprise)" - Aileen Quinn y Albert Finney
 "Finale/I Don't Need Anything But You/We Got Annie/Tomorrow" - Aileen Quinn, Albert Finney, coro y las huérfanas

Referencias

Películas de Columbia Pictures
Películas dirigidas por John Huston
Películas ambientadas en los años 1930
Películas sobre huérfanos
Películas protagonizadas por niñas
Películas ambientadas en Nueva York
Películas musicales de Estados Unidos
Películas de comedia dramática de Estados Unidos
Películas infantiles de drama
Películas de la Gran Depresión

Annie (película de 1982)


Grönfeldt ist der Familienname folgender Personen:

 Lisbeth Grönfeldt Bergman (* 1948), schwedische Politikerin
 Svafa Grönfeldt, isländische Geschäftsfrau und Autorin

siehe auch:

 Grønfeldt

Grönfeldt


La rue David Van Bever (en néerlandais : David Van Beverstraat) est une rue bruxelloise de la commune de Woluwe-Saint-Pierre qui va de la rue Kelle à l'avenue Edmond Parmentier sur une longueur totale de .

Historique et description

La rue a été nommée en hommage au soldat David Antoine François VAN BEVER, né le 3 janvier 1891 à Bruxelles, tué le 25 mars 1915 à Noordschote lors de la première guerre mondiale. Il était domicilié dans la commune de Woluwe-Saint-Pierre.

Situation et accès

Inventaire régional des biens remarquables

Voir aussi
 Liste des rues de Woluwe-Saint-Pierre

Liens externes
 Commune de Woluwe-Saint-Pierre

Notes et références

 La Chanson des rues de Woluwe-Saint-Pierre de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975

Rue à Woluwe-Saint-Pierre

Rue David Van Bever


Krvavi izbori u Bošnjacima (ili Krvavi bošnjački izbori) jest događaj koji se zbio 22. svibnja 1897., kad je na dan izbora za Sabor Kraljevine Hrvatske i Slavonije ubijeno osam osoba od protuhrvatski raspoloženog režima.

Danas se 22. svibnja slavi kao Dan Općine Bošnjaci.

Stanje pred izbore 1897. godine
Nakon sklapanja Hrvatsko-ugarske nagodbe 1868. godine, kojom je ustrojen položaj Kraljevine Dalmacije, Hrvatske i Slavonije i Kraljevine Ugarske unutar ugarskog dijela Austro-Ugarske Monarhije ( Zemlje Krune sv. Stjepana ili Translajtanija) te organizacija središnje vlasti u Hrvatskoj, uznapredovao je proces mađarizacije. Takvo nastojanje mađarskih vlasti prouzrokovalo je snažan otpor Hrvata što izravno dovodi do napetosti i nemira unutar Trojednice. Na bansku stolicu 1883. godine stupa promađarski orijentirani grof Dragutin Khuen Hedervary koji započinje sustavnu političku samovolju i nasilje nad oporbenim strankama. Kako bi osigurao svoju vlast, pribjegavao je nelegalnim i represivnim metodama te nasilnički provodio izbore za Hrvatski sabor, koji je učinio alatom provođenja svojih osobnih i velikomađarskih političkih interesa. Državne činovnike pretvorio je u poslušnike režima koji su se nemilosrdno obračunavali s protivnicima vlasti i mađarske politike. Trojedna Kraljevina Hrvatska, Slavonija i Dalmacija za vrijeme Khuenova banovanja zapala je u jedno od najmračnijih razdoblja u hrvatskoj povijesti. Najznačajniji Khuenov protivnik bila je oporbena Stranka prava koja je uživala velik ugled u hrvatskome narodu zbog širenja ideja o samostalnoj hrvatskoj državi.

Kako bi oporba postigla što bolji rezultat na izborima, značajno se približila mnogobrojnom seljaštvu te svećenstvu koje raspolaže sa snažnom i razgranatom organizacijom u cijeloj državi i vlastitim financijskim sredstvima. Uoči izbora za Hrvatski sabor državni službenici i činovnici općinskih i gradskih poglavarstava svim dostupnim sredstvima vrše pritisak na izbornike. U predizbornoj kampanji vladajuće stranke nije se prezalo ni od najtežih postupaka represije i nasilja.

Krvavi izbori u Bošnjacima
Predizborno vrijeme u Bošnjacima obilježila je užarena atmosfera. Gotovo cijelo selo se opredijelilo za oporbenog kandidata, odvjetnika dr. Đuru Kovačevića. Najznačajniji zagovaratelj oporbene politike bio je mjesni kapelan i intelektualac Martin Firinger koji je predstavio Bošnjačanima pravaške misli i ideje o samostalnoj Hrvatskoj. Kako su pristaše opozicije bile sve brojnije, općinske i kotarske vlasti prionule su metodama ucjene, prijetnje i beskompromisne represije.

S obzirom na to da su Bošnjaci bili središte 88. bošnjačkog izbornog kotara, selo je na dan izbora odlučio posjetiti oporbeni kandidat dr. Đuro Kovačević kako bi osigurao podršku mještana. Bošnjačani su odlučili organizirati doček favoriziranome kandidatu za sabor te su unaprijed priredili hrvatske trobojnice i mjesto na kojem će se okupiti. Čuvši za nakane Bošnjačana, promađarski orijentirani kotarski predstojnik Mato Babić (rođeni Bošnjačanin) odlučio je unaprijed suzbiti bilo kakvo sakupljanje naroda. To je učinio izdavši strogu zabranu okupljanja pod prijetnjom globe.

Ipak, na dan izbora 22. svibnja u ranim jutarnjim satima skupilo se u Bošnjacima preko tisuću osoba, muškaraca, žena i djece, kako bi dočekali oporbenog kandidata za sabor. Ondje se našla i nekolicina žitelja okolnih mjesta (Županje, Gradišta i Štitara). U tom mnoštvu vijorile su se brojne hrvatske zastave među kojima su se isticale dvije posebno velike, iako je to u "khuenovskoj Hrvatskoj" bilo strogo zabranjeno. Na mjesto okupljanja stigli su i brojni predstavnici vlasti zajedno s kotarskim predstojnikom Babićem, koji je došao u pratnji podređenih mu oružnika i jednom satnijom vojnika (80 pješaka). Nakon bezuspješnih pokušaja rastjeravanja i oduzimanja hrvatskih trobojnica, kotarski predstojnik je postavio oružništvo i vojsku u stanje pripravnosti te ubrzo zapovjedio juriš na goloruko pučanstvo. Vojska je bajunetama nasrnula na prisutne ljude dok je oružništvo ispalilo nekoliko salvi puščanog zrna. Narod se ubrzo razbježao, no na mjestu pokolja ostali su ležati ranjeni i mrtvi do kojih je pristup bio zapriječen.

Posljedice
Na dan Krvavih izbora u Bošnjacima smrtno je stradalo osam osoba, sedam muškaraca i jedna žena. Ranjenih od puščanog zrna i ubodnih rana bilo je više od osamdeset. U selu je ostala vojska i oružnici te je dovedeno i dodatno pojačanje, nadzirući svako kretanje i zastrašujući pučanstvo dok su istražitelji obavljali svoj posao, kojim bi se za pokolj okrivili Bošnjačani i opravdala uporaba vatrenog oružja od strane oružništva i vojske.

Nemili događaj u Bošnjacima 1897. godine popratila je većina tadašnjih vladinih i oporbenih tiskovina, a o pokolju se govorilo i u Hrvatskome saboru.

Poslije dugotrajne i iscrpne istrage o događajima u Bošnjacima, zajedno s kapelanom Martinom Firingerom, pedesetak je osoba optuženo za različite prekršaje, ponajviše zbog ustanka protiv države. Optuženi su osuđeni na višemjesečni strogi zatvor.

Popis žrtava
 Marko Aleksić
 Josip Babogredac
 Agneza Balentović
 Luka Eržić
 Ivan Kljaić
 Ivan Lešić
 Josip Lukšić
 Josip Čolakovac (iz Gradišta)

Izvori

Izbori za Hrvatsko-slavonsko-dalmatinski sabor
Hrvatska povijest (1790. – 1918.)

Krvavi izbori u Bošnjacima 1897. godine


Club Cerro Porteño (eller bare Cerro Porteño) er en paraguayansk fodboldklub fra hovedstaden Asunción. Klubben spiller i landets bedste liga, Primera División de Paraguay, og har hjemmebane på stadionet Estadio General Pablo Rojas. Klubben blev grundlagt den 1. oktober 1912, og har siden vundet hele 32 mesterskaber, næstflest i landet nogensinde, kun overgået af lokalrivalerne fra Olimpia.

Titler
 Paraguayansk mesterskab (32): 1913, 1915, 1918, 1919, 1935, 1939, 1940, 1941, 1944, 1950, 1954, 1961, 1963, 1966, 1970, 1972, 1973, 1974, 1977, 1987, 1990, 1992, 1994, 1996, 2001, 2004, 2005, 2009 Apertura, 2012 Apertura, 2013 Clausura, 2015 Apertura, 2017 Clausura

 Torneo República (3): 1989, 1991, 1995

Kendte spillere

Danske spillere
  Ingen

Eksterne henvisninger

 Klubbens officielle hjemmeside

Fodboldklubber i Paraguay
Etableret i 1912
Asunción

Cerro Porteño


Bílkove Humence este o comună slovacă, aflată în districtul Senica din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 201 locuitori.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Bílkove Humence


Maïa Sandoz est une actrice, auteure et metteuse en scène française.

Biographie
Maïa Sandoz est née en 1978 et grandit à Gennevilliers. Elle est formée au Studio-théâtre d'Asnières et à l'école du Théâtre national de Bretagne, dirigée alors par Jean-Paul Wenzel.

Elle est une des cofondatrices du squat artistique La Générale, qu'elle codirigea de 2006 à 2015, et elle codirige avec Paul Moulin la compagnie L'Argument

Elle a fait partie du collectif D.R.A.O. (Derniers Remords Avant l'Oubli), qu'elle cofonda en 2002.

Elle fut artiste associée du CDN d'Orléans en 2015 et du Théâtre des Quartiers d'Ivry, Centre dramatique national du Val-de-Marne, de 2016 à 2019.

Elle met en scène Blanche Gardin pour 2 de ses spectacles qui obtiendrons le Molière de l'humour en 2018 et 2019

En 2022, elle codirige, avec Paul Moulin la compagnie de théâtre L'Argument

Théâtre

Comédienne
 2002 : Derniers remords avant l'oubli de Jean-Luc Lagarce, collectif D.R.A.O., Théâtre de la Tempête
 2003 : Le Mandat de Nikolaï Erdman, mise en scène Stéphane Douret, Scènes d'été, Paris
 2005 : Push Up de Roland Shimmelpfennigh, collectif D.R.A.O., Théâtre de la Tempête
 2008 : Nature morte dans un fossé de Fausto Paravidino, collectif D.R.A.O., Théâtre national de Toulouse Midi-Pyrénées
 2008 : Le Moche de Marius von Mayenburg, mise en scène de Maïa Sandoz, La Générale
 2010 : Petites histoires de la folie ordinaire de Petr Zelenka, collectif D.R.A.O., Théâtre des Quartiers d'Ivry
 2013 : Round up, mise en scène de Victor Gaultier Martin, Théâtre des Quartiers d'Ivry
 2018-22 : Zaï zaï zaï zaï de Fabcaro, mise en scène Paul Moulin, Théâtre de l'Atelier — également adaptatrice
 2018 : Stück Plastik, une pièce en plastique de Marius von Mayenburg, mise en scène de Maïa Sandoz, Théâtre des Quartiers d'Ivry

Autres mises en scène
 2015 : Le Moche, Voir clair, Perplexe de Marius von Mayenburg
 2017 : Je parle toute seule de Blanche Gardin — Molière de l'humour 2018
 2017 : L'Abattage rituel de Gorge Mastromas de Dennis Kelly, Rencontres Charles-Dullin, Théâtre-Studio d'Alfortville ; Théâtre des Quartiers d'Ivry
 2018 : Bonne nuit Blanche — Molière de l'humour 2019
 2020 : collaboration à la mise en scène de L'Encyclopediste de Frederic Danos pour le Festival d'automne
 2021 : Beaucoup de bruit pour rien de William Shakespeare, Agora d'Évry

Dramaturge
 2013 : Round Up co-écrit avec Victor Gaultier Martin et Clémence Barbier, Théâtre des Quartiers d'Ivry
 2009 : Maquette suicide

Filmographie

Actrice
2005 : J'ai vu tuer Ben Barka de Serge Le Péron
2007 : Ligne blanche d'Ali Arhab, Comédie !
2011 : L'Apollonide : Souvenirs de la maison close de Bertrand Bonello
2012 : La grève des ventres de Lucie Borleteau
2013 : Comme un lion de Samuel Collardey
2014 : Saint Laurent de Bertrand Bonello
2018 : Famille de Catherine Cosme, Prix d'interprétation féminine,de la 27ème édition du Festival Le Court en dit long
2021 : La Meilleure Version de moi-même de Blanche Gardin, Canal+
 2022 : Dalva d'Emmanuelle Nicot
 2022: Pour la France de Rachid Hami
 2022: Comme une louve de Caroline Glorion

Réalisatrice
2019 : Bonne nuit Blanche

Références

Liens externes

Actrice française de cinéma
Actrice française de théâtre
Actrice française de télévision
Dramaturge française du XXIe siècle
Metteuse en scène française
Élève de l'école du Studio d'Asnières
Naissance en février 1978
Naissance à Paris

Maïa Sandoz


La Journée nationale des enfants disparus () est commémorée chaque année aux États-Unis le 25 mai, depuis son institution en 1983 par le président Ronald Reagan. Elle tombe à la même date que la Journée internationale des enfants disparus, instituée à partir de 2001.

Le , Etan Patz, âgé de six ans, est porté disparu à New York, entre son domicile et le bus qui le conduit à l'école. La date de sa disparition devient la Journée nationale des enfants disparus. À cette période, les affaires de disparitions d'enfant parviennent rarement à gagner l'attention des médias nationaux, mais le cas d'Etan Patz bénéficie rapidement d'une importante couverture. Son père, photographe professionnel, distribue de nombreuses photographies de son fils en noir et blanc, dans l'espoir de le retrouver. La campagne médiatique et les recherches de l'enfant ont participé à la sensibilisation du public sur le problème des enlèvements d'enfants et sur les carences pour y remédier.

Références

Annexes

Articles connexes
 Enlèvement d'enfant
 Journée internationale des enfants disparus
 National Center for Missing & Exploited Children

Lien externe
FBI

Fête de mai
Personnalité disparue
Enlèvement d'enfant

Journée nationale des enfants disparus