Sekülarizm veya sekülerizm; toplumda ahiretten ve diğer dinî, ruhani meselelerden ziyade dünya hayatına odaklanılması yönündeki hareket. TDK, sekülerizm kavramına karşılık olarak dünyacılık sözcüğünü önermiştir. Sekülerizm, din merkezli veyahut dinî öğeleri sosyal, hukuki ve siyasi anlamda tayin edici kılan bir yaklaşımın tersine, bunları sosyal, hukuki ve siyasi kümeden ayıran bir yaklaşımı tanımlar. Çok geniş bir terim olan sekülerizm, içinde birçok farklı akım, tür ve teori barındırır. Seküler kelimesi, dünyevi veya çağa uygun olanı belirtir ve dünyanın nesnel hâlinin göz önünde tutulması demektir. Latince çağ anlamına gelen Saeculum sözcüğünden İngiliz dili için türetilen Secularism (Sekülerizm) Türkçeye laiklik, çağdaşlaşma veya dünyevileşme olarak üç farklı terimle çevrilebilmektedir. Fransa'da laiklik için Laïcité (Laicisme) terimi kullanılmaktadır. Bu terim, somut ve bilimsel olan ile soyut ve dinsel olanın birbirine karıştırılmamasını ifade etmektedirler.

"Sekülerizm", ateizm veya dinsizlik demek değildir. Sekülerizm başlıca iki temel önermeyi içermektedir: Birincisi devletin dinsel kurumlardan kesin bir biçimde ayrı olmasıdır. İkincisi ise farklı dinler ve inanışlardan olan kişilerin kanun önünde eşit olarak değerlendirilmeleridir.

Laiklik ve sekülerizm kavramları Türkçede sıklıkla eş anlamlı kullanılır. Laiklik, dinî kişi ve kurumların devletin işleyişine ve devlet kurumlarına müdahale etmemesi; devletin de din işlerine karışmaması anlamına gelir. Fransız sekülerizmi olarak da anılan laiklik kavramı, daha kapsamlı olan sekülerizm hareketinin bir parçasıdır. Örneğin Birleşik Krallık'ta halkın büyük bir kısmı seküler olmasına rağmen devlet laik değildir ve kilise doğrudan hükümdara bağlıdır.

Etimoloji
Sekülerizm sözcüğü Latincede "nesil", "periyot" (zaman dilimi) anlamına gelen zamanla Hristiyan Latincesi'nde "dünya" anlamında kullanılmaya başlanan sæculum'dan türemiştir. Türkçeye Fransızca sécularisme sözcüğünden türeyerek geçmiştir.

Saeculum, "nesil" veya "yüzyıl" anlamlarına gelen ve zaman birimi bildiren bir sözcüktür. Bu sözcük Hristiyan Latincesinde ise "dünya" anlamında kullanılmıştır. Zaman içerisinde seküler sözcüğünün anlamı ve kapsamı büyük oranda değişmiştir.

Laïcité terimi, Fransızca diline eski Grekçe bir sözcük olan 'din adamı dışındaki halk' anlamında kullanılmış olan, 'laos' kökünden gelen 'laicus' sözcüğünden geçmiştir.

Türk Dil Kurumu dünyacılığı şu şekilde tarif etmektedir: "Bireysel katılımı önemli gören, dinin devletten ayrı ve özerk olmasını savunan öğreti."

Tarihçe

Seküler kelimesi Hristiyanlık doktrininin parçalarından olan Tanrı'nın zaman dışında var olduğu prensibine karşılık zamana (zamansal olmaya) vurgu niteliği taşıyan, genel olarak hayat ve idarenin dinî bir merkezden ayrılıp dünyevi bir merkeze ilerlediğini, zamansal, zaman içinde var olan bir tarafa kaydığını belirten bir şekilde kullanılmaya başlanmıştır. Bu fikir diğer tüm dinî ve spiritüel inançları kapsayacak şekilde genişlemiştir. Dinî biçimde algılanabilecek veya dinî kaynaklara dayandırılmış çeşitli müessese, konu ve kavramlara dinî olmayan, bunlarla dini ayıran bir bağlamda, yaklaşır. Örnek vermek gerekirse: seküler etik, seküler devlet vb.

Sekülerizm kelimesini ilk defa kullanan George Jacob Holyoake, sekülerliği, inançtan kaynaklanan bütün düşüncelerin dışlanmasını esas alan doktrindir diye tarif etmişti. Holyoake başlangıçta netheism, limitationism gibi isimler vermeyi düşündüğü felsefesine sonra sekülarizm adını verdi. Hareketin içinde ateistler bulunmasına rağmen Holyoake felsefesinin ateizme sürüklenmesine karşıydı. Sosyal sekülarizm, dini dünyevi işlerden ayırarak ferdin içine hapsedilmesini öngörüyordu. Samuel Johnson'un 1755 tarihli Dictionary 'sinde secularity, dikkatleri yalnızca bu dünyaya yoğunlaştırma; secularize, dinî ve uhrevi olanı günlük hayattan uzaklaştırma; secularization, dinin etkisini sınırlama, azaltma anlamlarına geliyordu.

Sekülerizm tanımları

Siyasi anlamda, sekülerizm din ve devletin ayrılmasıdır ki bu din ve devletin birleşmesi olan teokrasinin zıttıdır.

Felsefi bir açıdan, sekülerizm devletlerin dogmatik bir inanç değil de nedensellik ve deneysellik üzerine kurulu olduğu, somut ve bilimsel temellere dayandığı kavramı ve düzenidir.

Modern zamanlarda, genel kanı insanların özgürlük ve eşitlik ideallerinin yasa ile korunduğu bir siyasi sistemin kralın veya ruhban sınıfının dinî dogma, istek ve kuralları merkez alan ilahi hak ve yargılarından oluşan bir siyasi sistemden daha üstün olduğu yönündedir.

Sekülerizmin bir başka tanımı da; dinin bir toplumun kamusal mesele ve işlerine karışmaması ve bunlarla bütünleşmemesini savunan ve belirten düşüncedir.

Sıklıkla Avrupa'daki Aydınlanma hareketiyle ilişkilendirilen sekülerizm, Batı toplumu ve siyasi gelişimi açısından çok önemli bir yere sahiptir. ABD'deki kilise ve devletin ayrımı ve Fransa'daki laiklik (laïcité), pratik anlamda olmasa da prensip bakımından büyük oranda sekülerizm kaynaklıdır.

Ayrıca, sekülerizm din ve doğaüstü inançların dünyayı anlamak ve günlük hayat için temel teşkil etmediğini savunan sosyal ideoloji olarak da tanımlanmıştır.

Sekülerizm, seküler formların (siyasi, toplumsal veya felsefi) savunulması ve ortaya konmasına verilen isim olarak da kullanılmıştır. Sekülerizm hakkındaki genel bir yargı da ateizme denk tutulmasıdır ki bu yanlıştır. Aslında birçok seküler birey, bireysel anlamda kendilerini dindar saymaktadırlar. Ateizm tanrının varlığını sorgularken, sekülerizm dinî otoritenin dünyevi işlerde yargıç olup olamayacağını sorgular.

Sekülerizm siyasi, felsefi ve toplumsal alanlara nüfuz ettiği için birçok farklı olgu ve kavramda bulunmaktadır. Sekülerizmin özü nedeniyle nüfuz ettiği farklı kavramların bir kısmı bu maddede incelenmiştir. Etik hukuk ve haklar bunlara örnek olarak verilebilir.

Seküler etik

Seküler sözcüğünün kullanımı sekülerizmin bir parçası veya sekülerizmin temellerine bağlı olarak tanımlanırsa, seküler etik kavramı, etik konusunun dinden ayrıştırılmış bir anlayışı olarak tanımlanabilir. Dinî temellere dayanmayan birçok etik anlayışı mevcuttur, bunların büyük çoğunluğu seküler etik başlığı altında incelenebilir. Bu da seküler etik teriminin fazlasıyla genişlemesi ve değişkenlik göstermesine yol açar. Örneğin hem dini veya tanrıyı reddeden etik kuramlar hem de dini veya tanrıyı kabul edip, sadece etiğin tek kaynağı görmeyen kuramlar seküler etik başlığı altında incelenebilir. Tüm bu çoğulluk da seküler etiğin tanımını güçleştirdiği gibi toplumsal boyutta algılanış biçimini de etkilemiştir.

En yalın ve kaba tanımla, seküler etik, dini, doğaüstü veya ilahi temeller yerine pozitif, bilimsel ve rasyonel temellere dayanan etik anlayışları için kullanılan bir terimdir.

Seküler toplum
Din bilimleri açısında yapılan incelemelerde Batı toplumları genellikle seküler olarak tanımlanmaktadır. Genel olarak Batı toplumlarında resmi din dayatması mevcut değildir ve din özgürlüğü, yani bireyin istediği dine inanma veya herhangi bir dine inanmama özgürlüğü, mevcuttur. Her ne kadar bazı Batı ülkelerinde, din kaynaklı geleneksel ahlaki perspektifler tartışmalı konularda rol oynasa da, politik anlamda dinin karar verme mekanizmasında herhangi bir rolü yoktur. Çoğu ülkede dinin bu tür karar mekanizma ve durumlarında kaynak veya delil gösterilmesi de mümkün değildir. Tarihi bakımdan da, bugünün toplumları gerek günlük hayatta gerekse hayat görüşü açısından dinin emir ve yasaklarına ve dinî etiğe eskiden olduğu kadar bağlı değildir. Ayrıca din merkezli toplumsal ve bireysel yaşamın genel anlamda yaygın olduğu söylenemez, özellikle de Batı ülkelerinde.

Genel kanıya göre Aydınlanma hareketinin en büyük sonucu, dinî ve doğaüstü değer, kaynak ve delillerden çok bilimsel ve akılcı değer, kaynak ve delillerin önemsenmesi, temel alınmasıdır. Bu doğrultuda, Aydınlanma döneminin sonlarındaki ve Aydınlanma dönemi sonrası yaşamış sekülerizm savunucuları ve düşünürleri dinin sadece siyasi alandan değil, toplumsal alandan da en azından bir yargı, etik ve değerler kaynağı olarak ayrılması gerektiğini öne sürmüşlerdir. Her ne kadar bu tartışmalı bir konu olsa da, genel kanı bu tür bir değişimin geçen yüzyılda yaşandığı, en azından Batı ülkeleri temelinde yaşandığı yönündedir. Bu tür bir toplumsal yapının var olduğu ülkelere bazıları 'seküler' ülkeler ismini vermiştir.

Modern sosyoloji sekülerizm, seküler otorite ve sekülerizasyonu sosyolojik ve tarihi süreç ve kavramlar olarak incelemektedir. Bu konuda katkıda bulunmuş bazı önemli isimler şunlardır: Max Weber, Carl L. Becker, Karl Löwith, Hans Blumenberg, M.H. Abrams, Peter L. Berger ve Paul Bénichou.

Seküler devlet

Seküler devlet tanımı, sekülerizmin siyasi boyutuyla ilgilidir ve seküler esaslara dayalı devleti tanımlar. Devlet biçimi olarak Sekülerizm, teokrasi yerine seküler bir devlet biçiminin tercih edilmesi, savunulmasıdır. Aslında dinlerin büyük bir kısmının, devlet kavramı açısından siyasi nitelikleri yoktur. Yine büyük bir kısmı ise, siyasi nitelikleri, devlet kavramı açısından olsun olmasın, seküler ve demokratik devlet ve toplum anlayışları ile uzlaşmış durumdadırlar. Birçok din ise temelde seküler bir devlet idaresini (idareten) onaylamakta ve tarihsel süreçte bunun örneklerini göstermektedir. Her ne kadar teokratiklik olarak tanımlanamasa da sekülerizminden, yasa ve hukuk konularında ayrılan çeşitli dinî inanç ve mezhepler bulunmaktadır. Bunlar devlet idaresinin sekülerliğini benimserken, yargısal ve hukuki temeller açısından dinin de bir kaynak teşkil etmesini savunurlar. Yani bir çeşit yarı-dini toplum biçimi modelidir de.

Toplumsal ve bireysel bazda incelendiğinde, dindar toplum ve bireyler de dahil olmak üzere çoğunluk dinî anlamda seküler bir idarenin mümkün ve meşru olacağını savunmaktadır. Hatta bazı dinlerin temelde bunu savunduğu veya bu tür bir devlet tanım ve idaresine dair destekleyici unsurlar içerdiği ortaya konmuştur. Örnek vermek gerekirse, Hristiyanların çoğunluğu seküler bir devlet anlayışını benimsemekte ve bu fikrin Hristiyan kaynaklarında da mevcut olduğunu öne sürmektedirler.

Hristiyanlık ve seküler devlet

Özellikle modern zamanlarda, seküler devlet anlayışını savunan Hristiyan birey ve topluluklar Hristiyanlığın esasta seküler devlet anlayışını benimsediğini öne sürmektedirler. Bu konuda İncil öğretilerinden çeşitli destekleyici unsurlar ortaya korlar ki bunların en belirgini Luka İncili, 20. bölüm, 25. ayettir. Bu ayette vergiler üzerine bir soruya İsa'nın verdiği cevap yer alır, ayetin Türkçe karşılığı şöyledir:

 O da, "Öyleyse Sezar'ın hakkını Sezar'a, Tanrı'nın hakkını Tanrı'ya verin" dedi.a

Bu sözün kabaca bir tür sekülerizmi önerdiği ve desteklediği düşünülmüştür. Yine de Hristiyan fundamentalist gruplar bu ayeti farklı yorumlarlar ve devlet hususunda sekülerizmin dinî anlamda meşru olmadığını savunurlar. Fundamentalist Hristiyan grup ve düşüncelerin çoğu teokratik devleti ve düşünceyi savunmaktadırlar. Yine de Hristiyanlık odaklı farklı devlet biçimlerini veya devletsizliği savunun fundamentalist gruplar da mevcuttur. Bunların belki de en radikal örneklerinden biri Hristiyan anarşistlerdir.

İslam ve seküler devlet
İslam'da genel kanı, İslam dininin ön gördüğü siyasi sistem mevcut olmasa da bu sistemin kabul edilmesi, ancak ahlaki meselelerde toplumun idareye sözlü müdahale ve nasihatte bulunması yönündedir. Yani seküler devletin ideal görülmese de meşru görüldüğü söylenebilir, en azından seküler toplum kavramından ayrıldığı durumda. Tarihsel süreçte kurulmuş İslami devletler, genellikle İslam'ın siyasi anlayışına tam uymayan bir biçimde olsa da toplum ve dinî otoriteler tarafından kabul görmüştür. Yine bu sistemlerin çoğu İslam'ı yargı ve hukuk meselelerinde kaynak olarak kullanmıştır ki bu ne tam anlamıyla dinî ne tam anlamıyla seküler olan bir hukuk ve dolayısıyla devlet anlayışı ortaya koymuştur.

Tarih boyunca, İslam esaslarına uygun olmayan biçim ve işleyişe sahip devletlerin meşru olmadığını öne süren düşünce ve gruplar ortaya çıksa da çoğunlukla azınlıkta kalmış ve pek ses getirememiştir. Yine de özellikle 20. yüzyılda, İslami temellere sahip devlet anlayışının İslam dini açısından tek meşru devlet anlayışı olduğunu öne süren grup ve akımlar oluşmuştur. Bu grupların ifade ettiği tam anlamıyla bir teokrasi sayılamasa da, özellikle hukuki anlamda tamamen İslami bilgileri kaynak alan bir devlet anlayışıdır.

Seküler örgütler
National Secular Society (Ulusal Seküler Topluluğu) gibi gruplar sekülerizm kampanyaları yaparlar ve genellikle seküler hümanizm taraftarları tarafından desteklenirler. Hümanist olmayan bireylerden de destek görürler. 2005 yılında National Secular Society "Yılın Seküler(ist)i" ödül töreni düzenledi. Bir ilk olan bu ödülün ilk sahibi de İran İşçi-Komünist Partisi'nden Meryem Namazie olmuştur.

Ayrıca bakınız
 İlgili kavram ve maddeler:
 İslam ve laiklik
 Sekülerleşme
 Seküler devlet
 Aydınlanma Çağı
 Hümanizm
 Laiklik
 Laisizasyon
 Sekülerizasyon
 Laiklik (Atatürk İlkesi)
 Laik ahlak
 Laik hukuk
 Türkiye'de laiklik
 Dünyada laiklik
 Sekülerizmin sadece teoride savunulduğu, pratikte var olmadığının öne sürüldüğü durumlar:
 Sekülerizmin hem teori hem pratikte savunulup, öne sürüldüğü durumlar:
 Laiklik
 Laik ahlak
 Laik hukuk
 Pozitivizm
 Rasyonalizm
 Hümanizm
 Seküler hümanizm
 Bilimsel materyalizm
 Panteizm
 Agnostisizm
 Ateizm
 Çeliştiği bazı akımlar:
 Spiritüalizm

Notlar
a: Sezar: Roma İmparatorluğu'nda imparatorlara verilen unvandır. Buradaki Sezar kullanımı da bu bağlamda devletin kendisini temsil etmektedir.

Kaynakça

 Durmuş Hocaoğlu, Laisizmden Milli Sekülerizme, Selçuk Yayınları, Ankara 1995.

Dış bağlantılar
 Americans United for Separation of Church and State (İngilizce)
 National Secular Societry (İngilizce)
 Freedom from Religion Foundation (İngilizce)
 Secularism.org.uk, What Is Secularism? (İngilizce)
 BBC, Should U.K. Become a Secular State? (İngilizce)
 Church Society Is Britain A Secular State? (İngilizce)
 Council on Foreign Relations, Islam: Governing Under Sheria (İngilizce)
 Qantara.de, The Future of the Sharia Is The Secular State (İngilizce)
 Gate Stone Institute, Sharia Law, Secular Law and Rabbinical Courts (İngilizce)
 Al Monitor, Is Turkey Headed for Sharia Rule? (İngilizce)
 Star Gazete, Sekülerizmin Farklı Soy Kütükleri, Nilüfer Göle (Türkçe)
 Laiklik Konusunda Kavram Karmaşası, Prof. Dr. M. Sadık Acar

Sekülerizm


An Sporobolus diandrus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Anders Jahan Retzius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ambroise Marie François Joseph Palisot de Beauvois. An Sporobolus diandrus in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus diandrus


Estadio Francisco Artés Carrasco İspanya'nın Lorca şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen stadyum

Stadyumda çoğunlukla Futbol müsabakaları yapılmaktadır. İspanya'nın Lorca Deportiva takımının maçlarını yaptığı stadyum 8.000 seyirci kapasitelidir.

İspanya'daki stadyumlar

Estadio Francisco Artés Carrasco


José Francisco Lafrentz Marusich (Santiago, Región Metropolitana de Santiago, Chile, 19 de octubre de 1992) es un exfutbolista chileno. Jugaba de portero. Es hijo del expresidente de Santiago Wanderers, Jorge Lafrentz, y nieto del dirigente del mismo nombre que también fuera presidente del club en el pasado. Cabe mencionar que también fue estudiante de Ingeniería Comercial en la Universidad Adolfo Ibáñez.

Trayectoria
Comenzó a entrenar en las divisiones inferiores de Colo-Colo por encontrarse en Santiago pero luego pasaría a las juveniles de Santiago Wanderers de Valparaíso donde su padre trabaja como presidente. En el club caturro sería entrenado por el exportero caturro y de la selección chilena Juan Olivares logrando la titularidad en las divisiones inferiores.

A comienzos del 2012 con la llegada del entrenador Arturo Salah es subido al primer equipo participando de la pretemporada del club y luego siendo presentado en la noche verde pasando a ser el cuarto arquero del plantel. En su siguiente año entrenando en el primer equipo queda como tercer arquero siendo invitado a entrenar al Twente de Holanda donde llegó a estar en la banca durante un partido de la liga, tras esta aventura regresa a su club de origen donde lograría debutar en un partido válido por la Copa Chile 2013/2014 frente a Unión La Calera donde su equipo ganaría por tres goles contra uno.

En el 2014 quedaría como segundo arquero del equipo caturro y tras una lesión del portero titular, Mauricio Viana, tomaría la titularidad pero tendría múltiples errores bajo el arco lo cual haría que no tuviera buena relación con los hinchas caturros y daría también paso a que volviera a la banca, tras esto, no es tomado en cuenta por Emiliano Astorga, por lo cual es enviado a préstamo a Deportes Concepción donde no tendría mayor continuidad fichando en la siguiente temporada, nuevamente como cedido, a Santiago Morning de la Primera B.

Con los autobuseros tampoco tendría continuidad por lo que a mediados de 2016 parte a prueba al Elche CF donde no sería seleccionado por lo cual después parte a prueba al Lorca FC y al Real Balompédica Linense, fichando en el segundo club pero pasando al equipo filial. Tras un semestre en el equipo "B" destacaría como el portero menos batido de la Tercera División de España 2016-17 (Grupo XIII) que lo llevaría ser ascendido al primer equipo para comienzos del 2017 siendo parte del ascenso de su equipo aunque después de tal logro quedaría sin club por el resto del año.

Clubes

Referencias

Futbolistas de Santiago de Chile
Futbolistas del Club de Deportes Santiago Wanderers en los años 2010
Futbolistas del Club Deportes Concepción en los años 2010
Futbolistas del Club de Deportes Santiago Morning en los años 2010
Futbolistas de las inferiores del Club de Deportes Santiago Wanderers
Futbolistas del Lorca Fútbol Club (2003)
Guardametas de fútbol de Chile

José Lafrentz


L'articulation sacrococcygienne est une amphiarthrose, formée entre la surface ovale à l'apex du sacrum et la base du coccyx.

Description

Surfaces articulaires
Les surfaces articulaires sont elliptiques avec des axes transversaux plus longs. La surface du sacrum est convexe et celle du coccyx concave.

Les deux surfaces articulaires sont reliées par un ligament interosseux similaire aux disques intervertébraux, mais plus fin, plus épais devant et derrière que sur les côtés, et avec une texture plus ferme.

Ligaments
L'articulation est renforcée par plusieurs ligaments :

 Le ligament sacro-coccygien antérieur, extension du ligament longitudinal antérieur qui descend le long de la colonne vertébrale sur les faces antérieures des corps vertébraux. Il se compose de quelques fibres irrégulières qui s'attachent aux faces antérieures du sacrum et du coccyx et se confondent avec le périoste.
 Le ligament sacro-coccygien postérieur avec une partie profonde et une partie superficielle :
 Le ligament sacro-coccygien postérieur profond est une extension du ligament longitudinal postérieur qui descend à l'intérieur du canal vertébral sur les faces postérieures des corps vertébraux. Il s'étend de la face postérieure du cinquième corps sacré à l'intérieur du canal sacré jusqu'à la face postérieure du coccyx, pour s'attacher profondément au ligament dorsal superficiel.
 Le ligament sacro-coccygien postérieur superficiel correspond au ligament jaune. Il ferme la face postérieure de l'extrémité distale du canal vertébral. Il s'étend de la crête sacrale médiane et du bord libre du hiatus sacré à la face dorsale du coccyx.
 Les ligaments sacro-coccygiens latéraux constitués de trois faisceaux :
 un faisceau médial entre les cornes sacrales et les petites cornes du coccyx.
 un faisceau moyen qui relie les cornes sacrales aux grandes cornes de la première vertèbre coccygienne.
 un faisceau latéral, équivalent au ligaments inter-transversaires, plus épais entre l'angle latéral du sacrum et le sommet de la grande corne du coccyx. Il ferme le dernier foramen inter-vertébral.

Mobilité
Les mouvements de l'articulation sont limités en flexion et en extension. Ces mouvements essentiellement involontaires se produisent pendant la défécation et l'accouchement.

Les mouvements conjoints du sacrum et de l'articulation sacro-coccygienne augmentent le diamètre antéropostérieur du défilé pelvien.

Parfois, le coccyx est librement mobile sur le sacrum, notamment pendant la grossesse, dans ce cas, une membrane synoviale est présente.

Aspect clinique
L'articulation est palpable profondément dans le sillon interfessier et peut être perçue comme une rainure horizontale. Il est possible d'apprécier sa mobilité par une pression vers l'avant.

Elle est fréquemment, au moins partiellement, oblitérée avec l'âge.

Notes et références

Liens externes

Colonne vertébrale
Anatomie du pelvis
sacrococcygienne

Articulation sacrococcygienne


Padića mlinica nalazi se na rijeci Vrljici nizvodno od Kamenmosta u selu Zmijavcima. Manja jednostavna mlinica s vanjskim horizontalnim kolom "na tumbaz" s jednim mlinom nastala krajem 19. ili početkom 20. stoljeća. Mlinica je u vrlo lošem stanju. Postrojenje je izvan funkcije.

Zaštita
Pod oznakom Z-4087 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene gospodarske građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Mlinice na Vrljici
Građevine u Zmijavcima

Padića mlinica u Zmijavcima


Brit Awards 2004  was the 24th edition of the annual Brit Awards, a pop music award ceremony in the United Kingdom run by the British Phonographic Industry. The event took place on 17 February 2004 at Earls Court in London. The awards were marked by a set of victories by the rock band The Darkness who won the first British Rock Act award presented at the BRIT Awards. The show was broadcast by the BBC, and attracted 6.18 million viewers.

Performances

Winners and nominees
The nominations were announced on 12 January 2004.

Multiple nominations and awards

References

External links
Brit Awards 2004 at Brits.co.uk

Brit Awards
BRIT Awards
Brit Awards, 2004
Brit Awards, 2004
Brit
Brit Awards

Brit Awards 2004


An Juncus brevicaudatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg George Engelmann, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Merritt Lyndon Fernald. An Juncus brevicaudatus in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Juncus

Juncus brevicaudatus


Costa Ricas stensfærer (eller Costa Ricas stenkugler) er en samling af over trehundreder stenkugler i Costa Rica, beliggende ved Diquís Delta og på øen Isla del Caño. Lokalt er de kendte som Las Bolas. Kuglerne henføres normalt til den uddøde Diquikultur og omtales sommetider som Diquís-sfærer. Stensfærerne er de bedste kendte stenskulpturer fra Isthmo-Colombianområdet. Stenmaterialet som de fleste af kuglerne er hugget ud af er gabbro.

Palmar Sur Archeological Excavations er en række udgravninger af et fundsted beliggende i Costa Ricas sydlige del, kendt som Diquís Delta. Udgravningerne er blevet indtegnet på et sted kaldet "Farm 6", hvilken dateres til Aguas Buenas Perioden (år 300-800) og Chiriquí Perioden (800-1550).

I juni 2014 blev Unescos liste over verdensarvssteder udvidet med Stone Spheres of the Diquis Precolumbian Chiefdom.

Kilder/referencer

Forhistoriske stensætninger
Præcolumbianske kulturer
Stensfærer
Verdensarvsområder i Nord- og Sydamerika
Verdensarv fra 2014

Costa Ricas stensfærer


John Henry George "Babbacombe" Lee (15 August 1864 – 19 March 1945) was an Englishman famous for surviving three attempts to hang him for murder. Born in Abbotskerswell, Devon, Lee served in the Royal Navy, and was a known thief.

In 1885, he was convicted of the murder of his employer, Emma Keyse, at her home at Babbacombe Bay near Torquay on 15 November 1884, with a knife. The evidence was weak and circumstantial, amounting to little more than Lee having been the only male in the house at the time of the murder, his previous criminal record, and being found with an unexplained cut on his arm. Despite this and his claim of innocence, he was sentenced to hang. After he survived three attempts at hanging, his sentence was commuted to life imprisonment. He became popularly known as "the man they couldn't hang".

Attempted execution and aftermath
On 23 February 1885, three attempts were made to carry out Lee's execution at Exeter Prison. All ended in failure, as the trapdoor of the scaffold failed to open despite being carefully tested by the executioner, James Berry, beforehand. The medical officer refused to take any further part in the proceedings, and they were stopped.

Berry provides a detailed account of the failed execution in his memoirs, My Experiences as an Executioner, noting that the trapdoor was adjusted with a saw and axe between the attempted executions, although in Berry's memoirs and letter to the Under-Sheriff he only mentions two attempted executions.

As a result, home secretary Sir William Harcourt commuted the sentence to life imprisonment. The Home Office ordered an investigation into the failure of the apparatus, and it was discovered that when the gallows was moved from the old infirmary into the coach house, the draw bar was slightly misaligned. As a result the hinges of the trapdoor bound and did not drop cleanly through. Lee continued to petition successive Home Secretaries and was finally released in 1907.

The only other man in history known to have survived three hanging attempts was Joseph Samuel, in September 1803.

An alternative theory, raised by Ernest Bowen-Rowlands in his book In the Light of the Law, suggests that the trap was blocked by a wooden wedge that was inserted by a prisoner working on the scaffold, and removed when the apparatus was tested. Note that Bowen-Rowlands only cites an anonymous "well-known person", citing an equally anonymous prisoner's confession, and this would contrast with Berry's reputation (noted by prison governors and surgeons) as a meticulous professional.

Later years and identifications
After his release, Lee seems to have exploited his notoriety, supporting himself through lecturing on his life, even becoming the subject of a silent film. Accounts of his whereabouts after 1916 are somewhat confused, and one researcher even speculated that in later years there was more than one man claiming to be Lee. It was suspected that he died in the Tavistock workhouse sometime during the Second World War. However, more recent research concludes that he died in the United States under the name of "James Lee" in 1945. According to the book The Man They Could Not Hang, Lee's gravestone was located at Forest Home Cemetery, Milwaukee in 2009.

Popular culture
 The Life Story of John Lee, or The Man They Could Not Hang, a 1912 film
 "Babbacombe" Lee, a 1971 album by Fairport Convention
The case was covered and examined in a 2021 episode of the BBC One series Murder, Mystery and My Family, in which the verdict originally reached by the jury was upheld.

Further reading
The Man They Could Not Hang: The Life Story of John Lee - Mellifont Press Ltd, 18 Henrietta Street, London / Lloyd's Weekly News, John Lee (1908)
The Man They Could Not Hang: The Marvellous Life Story of John Lee - Arthur Westbrook Company, USA, John Lee (1908)
The Babbacombe Murder - Frank Keyse (1988)
The Man They Could Not Hang - A. S. Walker
The Secret of the Babbacombe Murder: The Mysterious Case of John Lee 'The Man They Could Not Hang'  - Mike Holgate (1995)
The Man They Could Not Hang: The True Story of John Lee - History Press, Mike Holgate, Ian David Waugh (1939, 2005, 2007)

See also
 Joseph Samuel, also referred to as "The Man They Couldn't Hang"
 Willie Francis
 List of botched executions
 The Imaginarium of Doctor Parnassus, 2009 Terry Gilliam film in which a character is revived after hanging

References

External links
 Detailed history of the 1884 Babbacombe murder

1864 births
1945 deaths
19th-century English criminals
20th-century English people
People from Teignbridge (district)
English people convicted of murder
English prisoners sentenced to death
People convicted of murder by England and Wales
Place of death missing
Prisoners sentenced to death by England and Wales
Execution survivors
British emigrants to the United States
1884 murders in the United Kingdom

John Babbacombe Lee


L'édition 2022 du tournoi de tennis de Bogota se déroule du 4 au  sur terre battue en extérieur. Elle appartient à la catégorie WTA 250.

Faits marquants

Forfaits
  Marie Bouzková → remplacée par  Déspina Papamichaíl
  Cristina Bucșa → remplacée par  Lucrezia Stefanini
  Mai Hontama → remplacée par  Sara Errani
  Nadia Podoroska → remplacée par  Ylena In-Albon
  Wang Qiang → remplacée par  Paula Ormaechea

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes internationales du tennis autorisent les joueuses de Russie et de Biélorussie à participer aux tournois, mais pas sous le drapeau de leur pays, jusqu'à nouvel ordre.

Lauréates
En simple, l'Allemande et qualifiée Tatjana Maria remporte son deuxième titre WTA en s'imposant en finale face à la Brésilienne et aussi qualifiée Laura Pigossi.

En double, Astra Sharma et Aldila Sutjiadi remportent leur premier titre en collaboration sur le circuit WTA en disposant en finale de Emina Bektas et Tara Moore. Il s'agit de leur deuxième et premier titre respectif dans la discipline.

Primes et points

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Bogota
 Saison 2022 de la WTA

Liens externes
  Site officiel du tournoi

Navigation

WTA 2022
Bogota
Tennis en avril 2022
Sport en Colombie en 2022

Tournoi de tennis de Bogota (WTA 2022)


The Decapoda or decapods (literally "ten-footed") are an order of crustaceans within the class Malacostraca, including many familiar groups, including crabs, lobsters, crayfish, shrimp, and prawns. Most decapods are scavengers. The order is estimated to contain nearly 15,000 extant species in around 2,700 genera, with around 3,300 fossil species. Nearly half of these species are crabs, with the shrimp (about 3,000 species) and Anomura including hermit crabs, porcelain crabs, squat lobsters (about 2500 species) making up the bulk of the remainder. The earliest fossils of the group date to the Devonian.

Anatomy

Decapods can have as many as 38 appendages, arranged in one pair per body segment. As the name Decapoda (from the Greek , , "ten", and , -pod, "foot") implies, ten of these appendages are considered legs. They are the pereiopods, found on the last five thoracic segments. In many decapods, one pair of these "legs" has enlarged pincers, called chelae, with the legs being called chelipeds. In front of the pereiopods are three pairs of maxillipeds that function as feeding appendages. The head has five pairs of appendages, including mouthparts, antennae, and antennules. There are five more pairs of appendages on the abdomen. They are called pleopods. There is one final pair called uropods, which, with the telson, form the tail fan.

Evolution
A 2019 molecular clock analysis suggested decapods originated in the Late Ordovician around 455 million years ago, with the Dendrobranchiata (prawns) being the first group to diverge.  The remaining group, called Pleocyemata, then diverged between the swimming shrimp groupings and the crawling/walking group called Reptantia, consisting of lobsters and crabs.  High species diversification can be traced to the Jurassic and Cretaceous periods, which coincides with the rise and spread of modern coral reefs, a key habitat for the decapods. Despite the inferred early origin, the oldest fossils of the group such as Palaeopalaemon only date to the Late Devonian.

The cladogram below shows the internal relationships of Decapoda, from analysis by Wolfe et al. (2019).

In the cladogram above, the clade Glypheidea is excluded due to lack of sufficient DNA evidence, but is likely the sister clade to Polychelida, within Reptantia.

Classification
Classification within the order Decapoda depends on the structure of the gills and legs, and the way in which the larvae develop, giving rise to two suborders: Dendrobranchiata and Pleocyemata. The Dendrobranchiata consist of prawns, including many species colloquially referred to as "shrimp", such as the "white shrimp", Litopenaeus setiferus. The Pleocyemata include the remaining groups, including "true shrimp". Those groups that usually walk rather than swim (Pleocyemata, excluding Stenopodidea and Caridea) form a clade called Reptantia.

This classification to the level of superfamilies follows De Grave et al.

Order Decapoda Latreille, 1802
Suborder Dendrobranchiata Bate, 1888
Penaeoidea Rafinesque, 1815
Sergestoidea Dana, 1852
Suborder Pleocyemata Burkenroad, 1963
Infraorder Stenopodidea Bate, 1888
Infraorder Caridea Dana, 1852
Procaridoidea Chace & Manning, 1972
Galatheacaridoidea Vereshchaka, 1997
Pasiphaeoidea Dana, 1852
Oplophoroidea Dana, 1852
Atyoidea De Haan, 1849
Bresilioidea Calman, 1896
Nematocarcinoidea Smith, 1884
Psalidopodoidea Wood-....., 1874
Stylodactyloidea Bate, 1888
Campylonotoidea Sollaud, 1913
Palaemonoidea Rafinesque, 1815
Alpheoidea Rafinesque, 1815
Processoidea Ortmann, 1896
Pandaloidea Haworth, 1825
Physetocaridoidea Chace, 1940
Crangonoidea Haworth, 1825
Infraorder Astacidea Latreille, 1802
Enoplometopoidea de Saint Laurent, 1988
Nephropoidea Dana, 1852
Astacoidea Latreille, 1802
Parastacoidea Huxley, 1879
Infraorder Glypheidea Winckler, 1882
Glypheoidea Winckler, 1882
Infraorder Axiidea de Saint Laurent, 1979b
Infraorder Gebiidea de Saint Laurent, 1979
Infraorder Achelata Scholtz & Richter, 1995
Infraorder Polychelida Scholtz & Richter, 1995
Infraorder Anomura MacLeay, 1838
Aegloidea Dana, 1852
Galatheoidea Samouelle, 1819
Hippoidea Latreille, 1825a
Chirostyloidea Ortmann, 1892
Lithodoidea Samouelle, 1819
Lomisoidea Bouvier, 1895
Paguroidea Latreille, 1802
Infraorder Brachyura Linnaeus, 1758
Section Dromiacea De Haan, 1833
Dromioidea De Haan, 1833
Homolodromioidea Alcock, 1900
Homoloidea De Haan, 1839
Section Raninoida De Haan, 1839
Section Cyclodorippoida Ortmann, 1892
Section Eubrachyura de Saint Laurent, 1980
Subsection Heterotremata Guinot, 1977
Aethroidea Dana, 1851
Bellioidea Dana, 1852
Bythograeoidea Williams, 1980
Calappoidea De Haan, 1833
Cancroidea Latreille, 1802
Carpilioidea Ortmann, 1893
Cheiragonoidea Ortmann, 1893
Corystoidea Samouelle, 1819
Dairoidea Serène, 1965
Dorippoidea MacLeay, 1838
Eriphioidea MacLeay, 1838
Gecarcinucoidea Rathbun, 1904
Goneplacoidea MacLeay, 1838
Hexapodoidea Miers, 1886
Leucosioidea Samouelle, 1819
Majoidea Samouelle, 1819
Orithyioidea Dana, 1852c
Palicoidea Bouvier, 1898
Parthenopoidea MacLeay,
Pilumnoidea Samouelle, 1819
Portunoidea Rafinesque, 1815
Potamoidea Ortmann, 1896
Pseudothelphusoidea Ortmann, 1893
Pseudozioidea Alcock, 1898
Retroplumoidea Gill, 1894
Trapezioidea Miers, 1886
Trichodactyloidea H. Milne-Edwards, 1853
Xanthoidea MacLeay, 1838
Subsection Thoracotremata Guinot, 1977
Cryptochiroidea Paul'son, 1875
Grapsoidea MacLeay, 1838
Ocypodoidea Rafinesque, 1815
Pinnotheroidea De Haan, 1833

See also

List of Atlantic decapod species
Phylogeny of Malacostraca

References

External links

 Decapod Crustacea "Tree of Life" page at the Natural History Museum of Los Angeles County

Crustacean orders
Extant Devonian first appearances
Taxa named by Pierre André Latreille

Decapoda


Svetlana Irekovna Išmuratova (ruski: Светлана Ирековна Ишмуратова, Zlatoust, Rusija, 20. travnja 1972.) bila je ruska biatlonka, dvostruka olimpijska pobjednica na Zimskim olimpijskim igrama u Torinu 2006. godine.

Osvojila je pet zlata, dva srebra i broncu na Svjetskim prvenstvima u biatlonu.

Na početku karijere natjecala se u skijaškom trčanju. Imala je solidne rezultate i bila je članice ruske reprezentacije. Greškom je optužena za doping i kažnjena na 2 godine. Nakon toga više se nije bavila skijaškim trčanjem, nego se od 1996. godine posvetila se biatlonu. U Svjetskom kupu prvi put je bila na podiju u Kontiolahtiju 18. prosinca 1997., a prvu pobjedu imala je u Anterselvi 24. siječnja 1999. godine.

Tijekom svoje karijere sudjelovao je u dva izdanja Zimskih olimpijskih igara, a 1998. nije nastupila zbog bolesti. U Salt Lake Cityju 2002. godine osvojila je broncu u štafeti te bila 19. u sprintu, 15. u potjeri i 8. u pojedinačnoj utrci. Na Zimskim olimpijskim igrama u Torinu 2006. osvojila je dva zlata na 15 km slobodno i u štafeti te bila 10. u sprintu, 4. u potjeri i 12. u masovnom startu. Na osam svjetskih prvenstava, osvojivila je osam medalja, najviše u štafetama.

Ruski nordijski skijaši
Biatlonci
Olimpijski pobjednici u biatlonu
Baškirija

Svetlana Išmuratova


Cynewulf (, ; also spelled Cynwulf or Kynewulf) is one of twelve Old English poets known by name, and one of four whose work is known to survive today. He presumably flourished in the 9th century, with possible dates extending into the late 8th and early 10th centuries.

Cynewulf is a well attested Anglo-Saxon given name literally meaning cyne (royal, of a king) and wulf (wolf).

Known for his religious compositions, Cynewulf is regarded as one of the pre-eminent figures of Anglo-Saxon Christian poetry. Posterity knows of his name by means of runic signatures that are interwoven into the four poems which comprise his scholastically recognized corpus. These poems are: The Fates of the Apostles, Juliana, Elene, and Christ II (also referred to as The Ascension).

The four signed poems of Cynewulf are vast in that they collectively comprise several thousand lines of verse. In comparison, the one work attributed to Cædmon, Cædmon's Hymn, is quite succinct at nine lines.

Life

Dialect
Some basic statements can be made by examining such aspects as the spellings of his name and his verse. Although the Vercelli and Exeter manuscripts were primarily late West Saxon in their scribal translations, it is most probable that Cynewulf wrote in the Anglian dialect and it follows that he resided either in the province of Northumbria or Mercia.

This is shown through linguistic and metrical analysis of his poems, e.g., Elene, where in the poem's epilogue (beginning l.1236) the imperfect rhymes become corrected when Anglian forms of the words are substituted for the West Saxon forms. For instance, the manuscript presents the  false rhyme which can be corrected when the middle vowel sounds of both words are replaced with an  sound. The new  rhyme shows a typical Anglian smoothing of the . Numerous other "Anglianisms" in Elene and Juliana have been taken to be indicative of an original Anglian dialect underlying the West Saxon translation of the texts. Any definite conclusion to Cynewulf being either Northumbrian or Mercian has been hard to come by, but linguistic evidence suggests that the medial  in the signed Cynewulf would have, during the broad window period of Cynewulf's existence, been characteristic of a Mercian dialect.

Date
All the evidence considered, no exact deduction of Cynewulf's date is accepted, but it is likely he flourished in the ninth century.

A firm terminus ante quem that can be put on the date of Cynewulf are the dates of the Vercelli and Exeter manuscripts, which are approximately in the second half of the tenth century.
Other than that, no certain date can be put on the author, leaving open the full range of Old English literature between the 7th and the early 10th centuries. Any attempt to link the man with a documented historical figure has met failure or resulted in an improbable connection. However, the presence of early West Saxon forms in both manuscripts means that it is possible an Alfredian scribe initially translated Cynewulf's verse, placing him no later than the turn of the tenth century.

A tentative terminus post quem is based on the two textual variations of Cynewulf's name, Cynewulf and Cynwulf. The older spelling of the name was Cyniwulf, and Sisam points out that the  tends to change to an  about the middle of the eighth century, and the general use of the  phases itself out by the end of the century, suggesting Cynewulf cannot be dated much before the year 800. Moreover, it has been argued that the "cult of the cross", which can find ground in Cynewulf's Elene, achieved its cultural apex in the eighth century.
Also deserving consideration is the argument that the acrostic was most fashionable in ninth century poetry and Cynewulf's own acrostic signature would have followed the trend during this time.

Identity
Cynewulf was without question a literate and educated man, since there is no other way we can "account for the ripeness which he displays in his poetry". Given the subject matter of his poetry he was likely a man in holy orders, and the deep Christian knowledge conveyed through his verse implies that he was well learned in ecclesiastical and hagiographical literature, as well as the dogma and doctrine of the Catholic Church. His apparent reliance on Latin sources for inspiration also means he knew the Latin language, and this of course would correlate with him being a man of the Church.

Cynewulf of Lindisfarne (d. c. 780) is a plausible candidate for Cynewulf the poet, based on the argument  that the poet's elaborate religious pieces must lend themselves to "the scholarship and faith of the professional ecclesiastic speaking with authority", but this conclusion is not universally accepted. Alternative suggestions for the poet's identity include Cynwulf, a Dunwich priest (fl. 803), and Cenwulf, Abbot of Peterborough (d. 1006).

Views on poetry
In his Christ II, Cynewulf wrote:

Likewise, Cynewulf's autobiographical reflection in the epilogue of Elene claims that his own skill in poetry comes directly from God, who "unlocked the art of poesy" within him. Cynewulf seems to have justified his poetic endeavours through a philosophy in which poetry was "associated with wisdom".

Works
Following the studies of S. K. Das (1942) and Claes Schaar (1949), mainstream scholarship tends to limit Cynewulf's canon to the four poems which bear his acrostic mark:
the Exeter Book holds Cynewulf's Juliana and Christ II (The Ascension) and the Vercelli Book his Elene and Fates of the Apostles.

Early scholars for a long while assigned a plethora of Old English pieces to Cynewulf on the basis that these pieces somewhat resembled the style of his signed poems. It was at one time plausible to believe that Cynewulf was author of the Riddles of the Exeter Book, the Phoenix, the Andreas, and the Guthlac; even famous unassigned poems such as the Dream of the Rood, the Harrowing of Hell, and the Physiologus have at one time been ascribed to him.

The four poems, like a substantial portion of Anglo-Saxon poetry, are sculpted in alliterative verse.
All four poems draw upon Latin sources such as homilies and hagiographies (the lives of saints) for their content, and this is to be particularly contrasted to other Old English poems, e.g. Genesis, Exodus, and Daniel, which are drawn directly from the Bible as opposed to secondary accounts.

In terms of length, Elene is by far the longest poem of Cynewulf's corpus at 1,321 lines. It is followed by Juliana, at 731 lines, Christ II, at 427 lines, and The Fates of the Apostles, at a brisk 122 lines.
Three of the poems are martyrolical, in that the central character(s) in each die/suffer for their religious values. In Elene, Saint Helena endures her quest to find the Holy Cross and spread Christianity; in Juliana, the title character dies after she refuses to marry a pagan man, thus retaining her Christian integrity; in Fates of the Apostles, the speaker creates a song that meditates on the deaths of the apostles which they "joyously faced".

Elene and Juliana fit in the category of poems that depict the lives of saints. These two poems along with Andreas and Guthlac (parts A and B) constitute the only versified saints' legends in the Old English vernacular. The Ascension  (Christ II) is outside the umbrella of the other three works, and is a vehement description of a devotional subject.

The exact chronology of the poems is not known. One argument asserts that Elene is likely the last of the poems because the autobiographical epilogue implies that Cynewulf is old at the time of composition, but this view has been doubted. Nevertheless, it seems that Christ II and Elene represent the cusp of Cynewulf's career, while Juliana and Fates of the Apostles seem to be created by a less inspired, and perhaps less mature, poet.

Runic signature

All four of Cynewulf's poems contain passages where the letters of the poet's name are woven into the text using runic symbols that also double as meaningful ideas pertinent to the text. In Juliana and Elene, the interwoven name is spelled in the more recognizable form as Cynewulf, while in Fates and Christ II it is observed without the medial e so the runic acrostic says Cynwulf.

The practice of claiming authorship over one's poems was a break from the tradition of the anonymous poet, where no composition was viewed as being owned by its creator. Cynewulf devised a tradition where authorship would connote ownership of the piece and an originality that would be respected by future generations. Furthermore, by integrating his name, Cynewulf was attempting to retain the structure and form of his poetry that would undergo mutations otherwise.
From a different perspective, Cynewulf's intent may not have been to claim authorship, but to "seek the prayers of others for the safety of his soul". It is contended that Cynewulf wished to be remembered in the prayers of his audience in return for the pleasure they would derive from his poems. In a sense his expectation of a spiritual reward can be contrasted with the material reward that other poets of his time would have expected for their craft.

Citations

General references
 Bradley, S. A. J, ed. and tr. (1982). Anglo-Saxon Poetry, London: Everyman's Library
 Cook, Albert S., ed. (1900). The Christ of Cynewulf, New York: Books fr Libraries Press
 Fulk, R.D. and Christopher M. Cain (2003). A History of Old English Literature, Oxford: Blackwell Publishing
 Gradon, P. O. E., ed. (1958). Cynewulf's Elene, London: Methuen
 Greenfield, Stanley B. (1965). A Critical History of Old English Literature, New York: New York University Press
 Kennedy, Charles W. (1963). Early English Christian Poetry, New York: Oxford University Press
 Raw, Barabara C. (1978). The Art and Background of Old English Poetry, London: Edward Arnold
 Stokes, Peter A. (2006). "Cynewulf". The Literary Encyclopedia, The Literary Dictionary Company.
 Woolf, Rosemary, ed. (1955). Juliana, London: Methuen
 Zupitza, Julius (1899). Cynewulfs Elene. Berlin: Weidmannsche Buchhandlung.

External links

 Morrison, Holmes Sterling. 1986. Historiographical perspectives in the signed poems of Cynewulf, University of Texas at Austin.
 Foys, Martin et al. Old English Poetry in Facsimile Project (Center for the History of Print and Digital Culture, University of Wisconsin-Madison, 2019-); surviving poems of Cynewulf in digital facsimile edition and Modern English translation

8th-century births
8th-century English writers
9th-century deaths
9th-century English writers
Anglo-Saxon poets
Year of birth unknown

Cynewulf


El término Bastard puede hacer referencia a:

Personas
 Toussaint Bastard ( 1784 - 1846 ) fue un botánico y pteridólogo francés.
 Ol' Dirty Bastard. Fue un rapero neoyorquino miembro del Wu-Tang Clan.

Historieta
 Bastard!!. Manga

Música
 Bastard (canción) canción de la banda estadounidense de hard rock Mötley Crüe.
 Bastard pop o mashup es un género de música popular.

Personajes ficticios
 Fat Bastard
 Bastard Operator from Hell  "Maldito Operador del Infierno".

Bastard (desambiguación)


Aphananthe nom. cons., biljni rod u porodici konopljovki rasprostranjen po tropskim predjelima Srednje Amerike, Azije, na Madagaskaru i u Australiji. Postoji svega pet priznatih vrsta.

Vrste
 Aphananthe aspera   (Thunb.) Planch.
 Aphananthe cuspidata (Bl.) Planch.
 Aphananthe monoica  (Hemsl.) Leroy
 Aphananthe philippinensis  Planch.
 Aphananthe sakalava  Leroy

Izvori

Konopljovke

Aphananthe


La Endoproteinasa Lys-C es una proteasa que corta específicamente en el extremo carboxilo terminal de residuos de lisina. Su actividad óptima se encuentra en el rango de pH de 7.0 - 9.0.

Referencias

Modificaciones postraduccionales
EC 3.4

Endoproteinasa Lys-C


"A.E.I.O.U." var et motto, som blev anvendt som signatur af den habsburgske kejser Frederik III (1415–93). Han anvendte forkortelsen på bygninger som Burg Wiener Neustadt og Domkirken i Graz, sit bordservice og andre genstande.

Fortolkning

Frederik var allerede begyndt at bruge signaturen, da han blev valgt til Romernes Konge i 1440. Han forklarede ikke betydningen på det tidspunkt, men erklærede dog kort før sin død, at det var en tysk forkortelse: Alles Erdreich ist Österreich untertan, eller "Hele verden er underlagt Østrig."

Der har dog været fremsat andre fortolkninger, endda af samtidige heraldikere. En række forklaringer tager udgangspunkt i, at det var tænkt som et politisk slogan, som i disse latinske fraser:
 Austria est imperio optime unita ("Østrig er det imperium som er forenet bedst").
 Austria erit in orbe ultima ("Østrig vil stå som den sidste (overlevende)" (MKL 1890).
 Austriae est imperare orbi universo ("Det er Østrigs skæbne at herske over hele verden") (MKL 1890).
I alt er der forsøgt over 300 latinske og tyske fortolkninger gennem tiden; de fleste versioner refererer til et motto for nutidens Østrig eller det kæmpestore Habsburgske Monarki.

Referencer

Ord og vendinger
Forkortelser
Tysk-romerske rige

A.E.I.O.U.


Tomáš Vokoun (; born 2 July 1976) is a Czech former professional ice hockey goaltender. He played in the National Hockey League (NHL) from 1997 to 2013, mainly with the Nashville Predators. He was selected by the Montreal Canadiens in the ninth round, 226th overall, in the 1994 NHL Entry Draft, and played one game for them, as well as playing with the Florida Panthers, Washington Capitals, and Pittsburgh Penguins. Internationally Vokoun played for the Czech national team at several tournaments, including the 2006 and 2010 Winter Olympics, winning a bronze medal in 2006, as well as gold medals at the 2005 and 2010 World Championships

Playing career

Early career (1994–1998)
Vokoun was drafted by the Montreal Canadiens in the ninth round of the 1994 NHL Entry Draft, 226th overall. He remained in the Czech Republic for another year, playing with Poldi Kladno.

Vokoun moved to North America for the 1995–96 season and played for the Wheeling Thunderbirds of the ECHL. He was called up to the Fredericton Canadiens of the American Hockey League (AHL) and played one playoff game. Having proven himself in the ECHL, Vokoun spent the 1996–97 season in Fredericton and played in his only game for Montreal; it was not a stellar debut, however, as he allowed four goals in only 20 minutes of play against the Philadelphia Flyers.

Nashville Predators (1998–2007)
After another season with the Fredericton Canadiens, Vokoun was chosen by the Nashville Predators in the 1998 NHL Expansion Draft on 26 June 1998.

Vokoun played 37 games for Nashville in their debut season and played nine games for the Milwaukee Admirals in the International Hockey League (IHL). Although he again split time between the two clubs the following season, by 2000, Vokoun established himself in the NHL, though he initially only saw limited action as the back-up to starter Mike Dunham. In 2002, Dunham was traded to the New York Rangers for Marek Židlický, Tomáš Klouček and Rem Murray, effectively awarding Vokoun the starting job.

Vokoun's play was solid enough in 2003–04 to send him to the All-Star Game for the first time, and his goaltending was a major factor in the Predators' first-ever playoff berth that season. The team lost in six games to the Detroit Red Wings in the first round. In game 4 of that series, played in Nashville, Vokoun earned the first-ever playoff shutout in franchise history, stopping 41 Red Wing shots.

During the 2004–05 NHL lockout, Vokoun played 19 regular season games for HIFK in the Finnish SM-liiga, posting a .940 save percentage. In the playoffs, Vokoun did not perform as well, posting an .846 save percentage in four games, the worst in the league in that year's playoffs.

On 10 April 2006, the Predators announced Vokoun was afflicted by thrombophlebitis of the pelvis, a blood-clotting condition. He missed the team's remaining regular season games and the entire playoffs while he recovered by taking blood-thinning drugs and avoiding physical activity. Back-up goaltender Chris Mason took his place as the starter, but the Predators failed to advance in the playoffs, again losing in the quarter-finals. On 24 July 2006, Vokoun was cleared to resume his career and returned for the 2006–07 NHL season. However, at the beginning of the season, Vokoun injured his thumb during a game and was required to have surgery. Pins were put in this thumb, and he played with the pins and a brace on his thumb.

Florida Panthers (2007–2011)

On the day of the 2007 NHL Entry Draft, Vokoun was traded to the Florida Panthers in exchange for a first-round selection in the 2008 NHL Entry Draft, a second-round selection in the 2007 draft (58th overall) and a conditional second-round selection in either 2007 or 2008. Vokoun's nine-year tenure in Nashville had him setting many of the Predators' goaltending records, all of which were overtaken by Pekka Rinne in the following decade.

Vokoun was selected to play for the Eastern Conference team in the 2008 NHL All Star Game in Atlanta.

During the 2008–09 NHL season, Vokoun recorded 26 wins for the Panthers as they battled for their first playoff berth since 2000. Although they ultimately fell short, the Panthers' being in position to qualify was due in large part to the goaltending of Vokoun and fellow goaltender Craig Anderson.

Vokoun was injured by teammate Keith Ballard in a game on 30 November 2009, when Ballard hit Vokoun with an errant stick in the head. Vokoun was carried off the ice on a stretcher and was treated at a nearby hospital for an ear laceration. Vokoun had just given up a goal to Ilya Kovalchuk of the Atlanta Thrashers and Ballard went to break his stick on the goal post in frustration, but caught Vokoun instead.

Washington and Pittsburgh (2011–2014)

Vokoun signed a one-year contract with the Washington Capitals on 2 July 2011 worth $1.5 million. Vokoun had a rough 2011–12 NHL season with the Capitals, as it was plagued by injury and inconsistent performance.

With Washington resorting to youngster Braden Holtby as their starting goaltender, Vokoun was traded to the Pittsburgh Penguins on 4 June 2012 in exchange for a seventh-round pick in the 2012 NHL Entry Draft. The following day, Vokoun signed to a two-year, $4 million contract. Since his customary sweater number 29 was being worn by Marc-André Fleury, Vokoun opted to wear number 92 with the Penguins; he became the first goaltender since Daren Puppa to wear a sweater number from 90 to 98.

On 30 March 2013, Vokoun set a personal best and Pittsburgh Penguins individual franchise record shutout streak of 187:30. He had two consecutive shutouts (on 28 March against the Winnipeg Jets and on 30 March against the New York Islanders) and a combined shutout with Marc-André Fleury on 26 March against the Montreal Canadiens. Vokoun played the third period to complete the shutout after Fleury was injured at the end of the second period. On 9 May 2013, Vokoun made his first playoff start in six seasons, a 31-save shutout against the New York Islanders in Game 5 of the Eastern Conference Quarter-finals.

Vokoun was sidelined indefinitely after undergoing surgery to dissolve another blood clot in his pelvis during the 2013 pre-season. On 21 January 2014, it was reported Vokoun would begin skating in practice again, with no timetable as to his possible return. On 15 December 2014, Vokoun announced his retirement.

International play

Vokoun has represented the Czech Republic many times over the course of his playing career. His first international experience came with the under-20 team at the 1996 World Junior Ice Hockey Championships, where the Czechs finished in fourth place. His first senior experience came at the 2003 IIHF World Championship, where the Czechs again finished in fourth place. Overall, he has played for the Czechs at four IIHF World Championships, two Winter Olympic Games and also in the 2004 World Cup of Hockey. He backstopped the Czechs to a third-place finish at the World Cup, gold medals at the 2005 and 2010 World Championships and won bronze with the team at the 2006 Olympics in Turin.

Personal life
Vokoun lives with his wife, Dagmar, and two daughters, Adelle and Natalie, in Parkland, Florida.

Awards and records
 Runner-up for the NHL Rookie of the Month award for December 1998.
 NHL Player of the Week for the week ending 2 January 2000 (3–0–0, 1 shutout, 1.33 goals against average (GAA), .960 save percentage; he was the first Predator to ever win this award).
 NHL Defensive Player of the Week for the week ending 30 November 2003 (4–0–0, 1.50 GAA, .950 save percentage).
 Selected to play for the Western Conference in the 2004 NHL All-Star Game.
 Selected to play for the Eastern Conference in the 2008 NHL All-Star Game.
 NHL Defensive Player of the Month for January 2010 (NHL's Third Star of the Month, 8–4–2, 1.49 GAA, .956 SV%, 4 SO).

Career statistics

Regular season and playoffs

International

References

External links

1976 births
Living people
Czech expatriate ice hockey players in Canada
Czech expatriate ice hockey players in Finland
Czech expatriate ice hockey players in the United States
Czech ice hockey goaltenders
Florida Panthers players
Fredericton Canadiens players
Ice hockey people from the Karlovy Vary Region
Ice hockey players at the 2006 Winter Olympics
Ice hockey players at the 2010 Winter Olympics
Medalists at the 2006 Winter Olympics
Montreal Canadiens draft picks
Montreal Canadiens players
Nashville Predators players
National Hockey League All-Stars
Olympic bronze medalists for the Czech Republic
Olympic ice hockey players for the Czech Republic
Olympic medalists in ice hockey
Orli Znojmo players
Sportspeople from Karlovy Vary
Pittsburgh Penguins players
Washington Capitals players
Wheeling Nailers players
Wilkes-Barre/Scranton Penguins players

Tomáš Vokoun


A Barragem do  Zabumbão é uma represa no curso do rio Paramirim, na cidade brasileira de Paramirim, região sudoeste do estado da Bahia, inaugurada no ano 2000. Tem uma capacidade de  m³ e serve à agricultura e abastecimento de várias cidades do sertão baiano.

Histórico
A ideia de se realizar uma obra de barramento do Paramirim remonta à década de 1930, quando foi elaborado um primeiro projeto de represa. As reivindicações por sua construção restaram sem resposta pelos governos que se sucederam até que em 1961 a Comissão do Vale do São Francisco (órgão extinto), retomou os estudos que somente vieram a ser efetivados a partir da década de 1980.

Sendo a Comissão substituída pela Codevasf, órgão que assumiu a administração hídrica da bacia do rio São Francisco, a construção levou cerca de duas décadas, com sucessivas interrupções por cortes de verbas, até sua efetiva inauguração.

Características
Possui uma área alagada de pouco menos de  hectares entre montanhas características da Chapada Diamantina, entre o Morro da Estrela e a Serra do Cruzeiro onde o vão atinge altura de 160 metros, tem 8 quilômetros de extensão, com algumas ilhas em seu interior.

Além de servir para consumo e irrigação, a barragem serve à piscicultura, sendo nela reintroduzidas espécies ali já extintas e comuns do São Francisco como o curimatá-pacu, além de servir como balneário.

Problemas
Em 2019, com a estiagem, o volume da barragem desceu a níveis críticos mas, ainda assim, o órgão gestor (Codevasf) continuou a liberar água para a agricultura, ameaçando assim o próprio fluxo do rio que interrompeu o curso antes de chegar na vizinha cidade de Caturama.

Já em 2015 a população se mobilizara contra a ampliação de concessão da água a novos projetos de irrigação. A situação vem sendo agravada com a falta de fiscalização tanto pelo órgão gestor quanto pelas agências fiscalizadoras federais e estaduais, que permite o desmatamento de nascentes em seus afluentes como o rio do Morro do Fogo ou da Barra.

Paramirim
Zabumbao
Hidrografia da Chapada Diamantina

Barragem do Zabumbão


Gašpar Graziani Hrvat (1570./1580.? – 1620.) bio je moldavski knez od 4. veljače 1619. do 19. studenoga 1620. godine.

Životopis

Podrijetlo
Gašpar Graziani je podrijetlom vjerojatno s područja Bišća, dok njegovo pravo prezime nije poznato. Njegovo ime uz naziv "Hrvat", može se često naći u europskim i osmanskim izvorima tadašnjeg vremena.

Državnička karijera
Bio je prevoditelj i glavni pregovarač osmanske strane tijekom mirovnih pregovora 1614. – 1618. godine s Habsburškim Carstvom. U svojstvu osmanskog poslanika zalagao se za bolji položaj katolika u osmanskoj Ugarskoj, a njegove napore je cijenio papa Pavao V. (1605. – 1621.). S Habsburgovcima je bio u dobrim odnosima dok ga je Visoka Porta nagradila moldavskim prijestoljem. Radi ispunjenja svojih ciljeva pobunio se protiv Osmanlija i udružio s Poljacima. Krajem 1620. godine došlo je do poraza poljske i Grazianijeve male vojske kod Ţuţore (u Moldaviji) gdje je ubijen i sam Graziani.

Izvori

Životopisi, Moldavija
Povijest Moldavije
Hrvatski prevoditelji
Hrvatski diplomati

Gašpar Graziani


El tordo pinto (Catharus dryas), también conocido como zorzal pecho amarillo, zorzal moteado o zorzalito overo, es una especie de ave paseriforme de la familia Turdidae. Es nativo de América Central.

Distribución y hábitat
Su área de distribución incluye México, Guatemala, El Salvador, Honduras y Nicaragua.

Su hábitat natural incluye bosque húmedo tropical y subtropical y humedales como ríos, riachuelos y cataratas, entre los 175 y 1.800 m de altitud.

Subespecies
Se distinguen las siguientes subespecies:
 Catharus dryas dryas
 Catharus dryas harrisoni
 Catharus dryas ovandensis

Las subespecies sudamericanas que se asignaban a Catharus dryas fueron transferidas a la rehabilitada Catharus maculatus.

Descripción
Mide 17 a 18 cm de longitud. Pico, patas y anillo ocular de color naranja brillante; ojos oscuros. Cabeza negra, dorso gris oliváceo, pecho y vientre amarillos con abundantes puntos negruzcos, que se hacen manchas en los flancos.

Alimentación
Se alimenta principalmente de insectos y también de lombrices, caracoles, bayas y frutas. Busca alimento en el sotobosque o en el suelo del bosque; en ocasiones se lo puede observar siguiendo tropas de hormigas guerreras.

Reproducción
Construye un nido en forma de taza abierta, a una altura promedio de 1,4 m del suelo. La hembra pone dos huevos; el periodo de incubación dura 14 días y los pichones tardan en promedio 14 días en abandonar el nido. La incubación es realizada por la hembra y los pichones sonon cuidados por ambos padres.

Referencias

Enlaces externos

dryas
Aves de América Central
Animales descritos en 1855
Taxones descritos por John Gould

Catharus dryas


QCOW  je format datoteke koji se koristi za datoteke diskovnih slika koje koristi QEMU emulator za virtualizaciju. To konkretno znači da se tvrdi disk virtualnog računala zapravo pohranjuje unutar qcow datoteke.

QCOW je skraćenica za "QEMU Copy On Write" , a ovaj format koristi strategiju optimizacije pohrane na disku koja odgađa dodjelu pohrane dok stvarno ne bude potrebna. Unutar formata qcow mogu se nalaziti razne diskovne slike  koje su općenito povezane s određenim operativnim sustavima za virtualna računala.

Postoje tri inačice formata: qcow, qcow2 i qcow3 koje koriste ekstenzije datoteka: .qcow, .qcow2 i .qcow3.

Ipak, druga inačica (QCOW2) češća je u primjeni (pr. OpenStack, Proxmox VE) [2022.g.].

Pod Linuxom postoji naredba qemu-img koja omogućuje pregled, provjeru, stvaranje, pretvaranje, promjenu veličine i snimanje qcow slika diskova. Naredbe e2fsprogs i e2image također imaju podršku za generiranje qcow2 datoteka kako bi se izbjegla upotreba podrške za prorijeđene datoteke (sparse files).

Značajke
Jedna od glavnih karakteristika qcow diskovnih slika je da datoteke u ovom formatu mogu rasti dinamički, kako se dodaju podaci (tzv. Thin provisioning).
To omogućuje manje veličine datoteka od neobrađenih diskovnih slika, koje datoteci dodjeljuju cijeli prostor slike, čak i ako su njezini dijelovi prazni. Ovo je posebno korisno za datotečne sustave koji ne podržavaju prorijeđene datoteke (sparse files), kao što je primjerice FAT32.

Format qcow također omogućuje pohranu promjena napravljenih na osnovnoj diskovnoj slici samo za čitanje, u zasebnoj qcow datoteci korištenjem kopiranja pri zapisivanju (Copy On Write sposobnost). Ovakva nova datoteka qcow sadrži stazu do osnovne diskovne slike kako bi se mogli vratiti na nju kada je potrebno. Kada se određeni podatak mora pročitati s ove nove slike, sadržaj se iz nje dohvaća ako je nov i tamo je pohranjen; ako nije, podaci se dohvaćaju iz osnovne slike.

Razlike: QCOW2 u odnosu na QCOW format
Qcow2 je ažurirana inačica formata qcow. Qcow2 je donio sljedeće novosti:

 AES enkripciju.
 Razlika u odnosu na izvornu inačicu je i u tome što qcow2 podržava višestruke snimke stanja u vremenu (engl. snapshot) koristeći noviji, fleksibilniji model za njihovo pohranjivanje. Službena dokumentacija za format je dio QEMU Git stabla

U praksi, QCOW2 format je jedan od zastupljenijih u virtualizaciji, a podržavaju ga i/ili koriste sljedeće platforme za virtualizaciju:

 Proxmox Virtual Environment
 OpenStack
 VMware (ESXi).
 VirtualBox i drugi.

Izvori

Tipizacija datoteka po nastavcima
Virtualizacija

QCOW


Das Stoffmusterarchiv der Neuen Augsburger Kattunfabrik (auch als NAK-Archiv bezeichnet) ist ein Wirtschaftsarchiv in Augsburg.

Es umfasst etwa 1,3 Millionen Stoffmuster der ehemaligen Stoffdruckerei Neue Augsburger Kattunfabrik (NAK) in 580 Musterbüchern und über 80000 Musterzeichnungen. Zugehörig sind auch Farbproben, schriftliche historische Quellen, Arbeitsgeräte sowie Gemälde. Eine Sammlung dieser Art, mit deren Zusammenstellung bereits 1792 begonnen wurde, gilt weltweit als einzigartig. Neben den eigenen Erzeugnissen beinhaltet das Stoffmusterarchiv auch Textilien anderer mitteleuropäischer Stoffdruckereien.

Das NAK-Archiv wurde 1996 durch die Stadt Augsburg aus der Konkursmasse des Unternehmens erworben und wurde dann im Stadtarchiv Augsburg aufbewahrt. Es wurde in das Verzeichnis national wertvoller Archive aufgenommen. Mit der Eröffnung des Staatlichen Textil- und Industriemuseums wurde das Stoffmusterarchiv als zentraler Bestandteil in die dortige Ausstellung aufgenommen.

Weblinks
 Das NAK-Archiv in der Datenbank national wertvolles Kulturgut
 Ausführlicher Artikel zur NAK und deren Stoffmusterarchiv in der Augsburger Allgemeinen

Einzelnachweise

Archiv (Augsburg)
Textilmuseum in Deutschland
Stadtarchiv Augsburg
Gegründet 1792


2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska za sezonu 2020./21. predstavlja drugi stupanj županijske lige u Dubrovačko-neretvanskoj županiji, te ligu petog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
U ligi sudjeluje 8 klubova, a prvak lige je postao  "Omladinac" iz Lastova.

Sustav natjecanja
Osam klubova igra dvokružnu ligu 14 kola).

Sudionici
 Enkel - Popovići, Konavle
 Faraon - Trpanj
 Grk - Potomje, Orebić
 NA Libertas - Dubrovnik
 Omladinac -  Lastovo
 Putniković - Putniković, Ston
 Rat - Kuna Pelješka, Orebić
 SOŠK 1919 - Ston

Ljestvica

Rezultatska križaljka
'' Ažurirano: 20. rujna 2021.

 Izvori:

Najbolji strijelci
Izvori:

Strijelci 10 i više pogodaka:

 ''Ažurirano: 20. rujna 2021.

Povezani članci
 2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2020./21.

Vanjske poveznice
 zns-dn.com, Županijski nogometni savez Dubrovačko-neretvanske županije
 dalmatinskinogomet.hr
 ŽNS Dubrovačko-neretvanski, facebook stranica
 markopolosport.net
 sportnet.hr forum, 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska

Izvori
 zns-dn.com, Bilteni
 zns-dn.com, "Bilten" - službeni bilten Županijskog nogometnog saveza Dubrovačko-neretvanskog, br. 13/21, god. VI., objavljeno 9. lipnja 2021. (2. ŽNL - zaostale utakmice, konačna ljestvica, popis strijelaca), preuzeto 18. rujna 2021.
  rsssf.com, Hrvatska 2020./21., 6. stupanj (2. ŽNL)
  sofascore.com, 2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska - 20/21, pristupljeno 18. rujna 2021.
  tipsscore.com, 2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2020-2021, pristupljeno 18. rujna 2021.

2020-21
Dubrovačko-neretvanska-2

2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2020./21.


Kıbrıs Türk Federe Devleti (KTFD), 1975-1983 yılları arasında Kıbrıs Türkleri tarafından Kıbrıs adasında kurulmuş devlet.

1974 tarihinde kurulan Otonom Kıbrıs Türk Yönetimi'nin meclisi 13 Şubat 1975'te Kıbrıs Türk Federe Devleti'nin oy birliği ile kurulduğunu ilan etti. Meclis'te kuruluş bildirisini Otonom Kıbrıs Türk Yönetimi Meclisi'nde yönetim başkanı ve federe devletin ilk devlet başkanı olan Rauf Denktaş okudu. İngiliz parlamentosu KTFD'nin ilanına olumsuz yaklaştı.

Kıbrıs Türk Federe Devleti Anayasası, 8 Haziran 1975 tarihinde halk oylamasına sunuldu ve kabul edildi.

Kıbrıs Türk Federe Devleti Meclisi, 15 Kasım 1983'te oy birliği ile aldığı bir kararla Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kurulduğunu ilan ederek KTFD son buldu.

Kaynakça

1975'te kurulan bölgeler ve ülkeler
Kıbrıs Cumhuriyeti tarihi
Eski federasyonlar

Kıbrıs Türk Federe Devleti


7816 Hanoi este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
7816 Hanoi este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,31 ua, o excentricitate de 0,29 și o înclinație de 2,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte
Objet céleste nommé d'après un lieu du Viêt Nam

7816 Hanoi


Kuyumcular aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Türkiye'deki köyler
 Kuyumcular, Seyhan - Adana ili Seyhan ilçesine bağlı mahalle
 Kuyumcular, Türkoğlu - Kahramanmaraş ili Türkoğlu ilçesine bağlı mahalle

Kuyumcular


Marais de l'Ermitage steht für:

 Marais de l'Ermitage (Réunion). ein Sumpfgebiet auf Réunion
 Marais de l'Ermitage (Frankreich), ein Sumpfgebiet im Forêt d'Orléans

Marais de l’Ermitage


Unfaithful er en amerikansk film fra 2002, der er instrueret af Adrian Lyne. I hovedrollerne ses Richard Gere og Diane Lane.

Rolleliste
 Richard Gere som Edward Sumner
 Diane Lane som Constance "Connie" Sumner
 Olivier Martinez som Paul Martel
 Erik Per Sullivan som Charlie Sumner
 Chad Lowe som Bill Stone
 Dominic Chianese som Frank Wilson
 Erich Anderson som Bob Gaylord
 Michelle Monaghan som Lindsey
 Kate Burton som Tracy
 Margaret Colin som Sally
 Željko Ivanek som Detective Dean
 Michael Emerson som Josh
 Joseph Badalucco Jr. som Train Conductor

Referencer

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2002
Dramafilm fra USA
Thrillerfilm fra USA

Unfaithful (film fra 2002)


Herman van Aldewereld (1628/1629, Amsterdam - îngropat la 17 iulie 1669, Nieuwe Kerk (Amsterdam)) a fost un pictor neerlandez, care a lucrat în principal la realizarea de portrete, în general a unor personalități celebre, dintre care mai multe au fost gravate. El a pictat ocazional tablouri de gen. Este numit frecvent în mod eronat H. van Aide, pentru că era obișnuit să se semneze cu numele de H. van Alde, adăugând o schiță a unei lumi, care a fost trecută cu vederea. Ultima parte a numelui de familie, "-wereld",  înseamnă "lume" în neerlandeză, prin urmare, desenul unei lumi.

Note

Bibliografie
  "Aldewereld, H. van" .  În Graves, Robert Edmund.  Bryan's Dictionary of Painters and Engravers (A–K) .  I (ed.  ).  <cite class="citation encyclopaedia" id="CITEREFBryan1886">Londra: George Bell & Sons.
 Aldewereld, Herman van la bazele de date RKD

Nașteri în anii 1620
Decese în 1669
Pictori neerlandezi

Herman van Aldewereld


Dvergsteinbrjótur (fræðiheiti: Micranthes tenuis) er blómplanta sem finnst á norðurslóðum norðurhvels. Gamla heitið Saxifraga tenuis er enn notað í blómabókum enda er ættkvíslin Micranthes nokkuð nýlega aðskilin steinbrjótum.

Á Íslandi finnst hann til fjalla víða um landið.

Dvergsteinbrjótur vex á rökum klettum eða urðum. Er lágvaxin planta (2–8 sm) með blöðin í hvirfingu neðst. Blómstöngullinn er beinn með fáum blómum efst. Hann blómgast í júlí.

Tilvísanir

Plöntur á Íslandi
Steinbrjótar

Dvergsteinbrjótur


Kuk (mjesni naziv: Stari grad); Gradina je tvrđava na uzvisini kod Kučina, pod Mosorom. Podignuta je u srednjem vijeku. Nazvana je po toponimu Cilco, t.j. Kuk, a poslije po njima i Kučine, tada pod imenima Pod Kuk i sl. U 16. je stoljeću utvrđena radi obrane od osmanskih upada. 1539. godine na Veliki tjedan zauzeo ju je i porušio Murat Čehaja. Kamenom od crkve podignuta je u blizini crkva sv. Petra. Lokacija tvrđave je 17. kontrolna točka na Solinskom planiarskom putu.

Izvori

Vanjske poveznice

Utvrde u Hrvatskoj

Kuk (tvrđava)


علم أوروبا هو ذاته علم الاتحاد الأوروبي وكذلك علم مجلس أوروبا كما يستعمل للإشارة أيضاً إلى منطقة اليورو. تم تصميمه عام 1955، وهو مكون من 12 نجمة صفراء موضوعة بشكل دائرة على خلفية زرقاء. الأزرق يمثل الغرب، العدد 12 يمثل الكمال والوضع الدائري يرمز للوحدة. عدد النجوم ثابت لا يتغير بتغير عدد أعضاء الاتحاد.

تاريخ العلم

يعود تاريخ العلم إلى عام 1955 وصممه أرسينيه هايتز وباول ليفي. في ذلك الوقت ظهر الاتحاد الأوروبي في شكل جمعية الفحم والفولاذ الأوروبية التي كان في عضويتها ستة أعضاء فقط. ولكن كان هناك هيئة منفصلة مع عدد أعضاء أكبر (المجلس الأوروبي) تم إنشاءها قبل عدة سنوات وكانت مشغولة بوضع حقوق الإنسان وتعزيز الثقافة الأوروبية.

المجلس الأوروبي كان مهتما ً بتبني رمز خاص به. وبعد نقاشات طويلة، تم تبني التصميم الحالي (دائرة الإثنى عشر نجما ً ذهبيا ً والخلفية الزرقاء). في العديد من الثقافات، يرمز الرقم إثنى عشر للكمال. كما أنه طبعا ً عدد أشهر السنة والعدد الظاهر على وجه الساعة. وتم اختيار الدائرة من بين باقي الأشكال كرمز للوحدة. لذا كانت ولادة علم الاتحاد الأوروبي تمثل فكرة الوحدة بين الأوروبيين.

ثم بعد ذلك شجع الاتحاد الأوروبي باقي المؤسسات الأوروبية لتبني ذات العلم وفي العام 1983, تبنى البرلمان الأوروبي العلم. وفي العام 1985 تم أخيرا ً تيني العلم من قبل كافة الرؤساء والحكومات كشعار رسمي للاتحاد الأوروبي.

جميع المؤسسات الاوروربية تستعمل هذا العلم منذ بداية العام 1986. العلم الأوروبي هو الرمز الوحيد للمفوضية الأوروبية (الذراع التنفيذي للإتحاد الأوروبي). باقي مؤسسات وهيئات الاتحاد الأوروبي تستعمل رمزها الخاص بالإضافة إلى العلم الأوروبي.

التصميم

هو علم ازرق تتوسطه دائرة مكونة من 12 نجمة صفراء عددها ثابث لا يتغير بتغير عدد الدول الأعضاء.

معرض صور

انظر أيضاً

 الاتحاد الأوروبي
 البرلمان الأوروبي
 البطاقة الزرقاء (الاتحاد الأوروبي)

المصادر

أعلام ظهرت في 1955
أعلام دول أوروبا
أعلام دولية
اتحاد أوروبي
رموز الاتحاد الأوروبي
مجلس أوروبا

علم الاتحاد الأوروبي


An Habenaria gonzaleztamayoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni García-cruz, R.Jiménez ngan Luis M. Sánchez. An Habenaria gonzaleztamayoi in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria gonzaleztamayoi


Geyse steht für:

 Wolfgang Geyse, Pseudonym von Hans Bernhard Schiff (1915–1996), deutscher Schriftsteller
 Geyse (Fußballspielerin) (* 1998), brasilianische Fußballspielerin

Siehe auch:
 Geise

Geyse


Sarule (sardisk: Sarùle) er en by og en kommune (comune) i provinsen Nuoro i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 630 meters højde og har 1.696 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 52,72 km² og grænser til kommunerne Mamoiada, Ollolai, Olzai, Orani og Ottana.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Nuoro

Sarule


El Penfeld, Penfell en bretón, es un curso fluvial costero de 16 km. En su orilla izquierda (este) se encuentra la ciudad de Brest en Finistère.

Curso
Su nacimiento se encuentra en la ciudad de Gouesnou. Pasa por Bohars y Guilers antes de desembocar en la Rada de Brest. The Penfeld fluye a lo largo del antiguo curso del río Aulne, desplazado hacia el oeste al encontrarse con el Goulet de Brest, un estrecho de 3 kilómetros que une el Océano con la Rada de Brest. El origen interglacial del río explica su profundidad, que permite el paso de barcos de gran calado así como mareas de hasta casi 8 metros.

En Brest, el Penfeld es cruzado por el Pont de l'Harteloire y, río abajo, por el Pont de Recouvrance, el mayor puente de elevación vertical de Europa, hasta que fue destronado por el puente levadizo de Rouen en 2007.

En sus últimos kilómetros, entre terraplenes de 25 a 30 metros, el Penfeld fluye a través de la base naval de Brest, existiendo en su desembocadura (de reconocida importancia estratégica desde la antigüedad) el château de Brest.

Véase también
 Pont de l'Harteloire
 Pont National — Pont de Recouvrance
 Recouvrance
 Arsenal de Brest

Referencias

Penfeld

Río Penfeld


Koji Ezumi (født 18. december 1978) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Oita Trinita, Omiya Ardija og Kataller Toyama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Koji Ezumi


Paul Stănescu () este un senator român, ales în 2016.

Din 17 octombrie 2017 până în 22 februarie 2019 este numit viceprim-ministru în guvernul Tudose (Partidul Social Democrat) și în guvernul Dăncilă și ministru al Dezvoltării Regionale, Administrației Publice și Fondurilor Europene.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Sinteza activității parlamentare, cdep.ro
 Iohannis a reclamat la Curtea Constituțională interimatul lui Paul Stănescu în funcția de premier, 3 august, stirileprotv.ro

Nașteri în 1957
Nașteri pe 25 august
Guvernul Dăncilă
Membri ai Partidului Social Democrat
Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Președinți de consilii județene din România
Senatori români 2020-2024
Miniștri români

Paul Stănescu


Sixteen different ships of the British Royal Navy have been named HMS Greyhound, after the greyhound, a breed of dog notable for its speed.

  was a 45-gun ship built in 1545, rebuilt 1558, and wrecked 1563
 Greyhound was a ship in service in 1585
  was a 12-gun ship launched in 1636 and blown up 1656 in action with the Spanish
  was a 20-gun ship captured from the Royalists in 1657 and used as a fire ship in 1666
  was a 16-gun sixth rate in service from 1672 to 1698
  was a 6-gun bomb vessel purchased in 1694 and sold 1698
  was a 42-gun fifth rate launched at Ipswich in 1702 and wrecked off Teignmouth (or Tynemouth?) August 1711
  was a 20-gun sixth rate launched in 1712 and captured by the Spanish in 1718
  was a 20-gun sixth rate launched in 1719, in Spanish hands in April 1722, and broken up 1741
  was a 20-gun sixth rate in service from 1741 to 1768
  was a 15-gun cutter purchased in 1763, hulked in 1776, and sold 1780
  was a 28-gun sixth rate launched in 1773 and wrecked 1780
  was a 14-gun cutter purchased in 1780, renamed Viper in 1781, and sold in October 1809
  was a 32-gun fifth rate launched 1783 and wrecked 1808.  Because Greyhound served in the navy's Egyptian campaign between 8 March 1801 and 2 September, her officers and crew qualified for the clasp "Egypt" to the Naval General Service Medal, which the Admiralty authorised in 1850 for all surviving claimants.
  was laid down as Greyhound, but renamed before launching
  was a  sloop launched in 1859, reduced to harbour service in 1869, and sold 1906
  was a  in service from 1900 to 1919
  was a G-class destroyer launched in 1935 and sunk by German dive bombers in 1941
 HMS Greyhound was to be a G-class destroyer, ordered in 1944 but cancelled in December 1945

See also
 At least one revenue cutter Greyhound
 The armed cutter Greyhound of 12 guns, hired from 10 August 1798 to 13 February 1799
 , a 24-gun ship captured in 1665 and sold in 1667.

Notes

Citations

References

Royal Navy ship names

HMS Greyhound


An Panicum glabripes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann es Christoph Christian Döll. An Panicum glabripes in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Panicum

Panicum glabripes


Luke David Ayling (Lambeth, 25 de agosto de 1991) é um futebolista inglês que defende o Leeds United, clube da Premier League. Normalmente atua como lateral-direito, embora também possa jogar a defesa-central.

Ayling realizou toda a sua formação futebolística no Arsenal, ingressando nas camadas jovens do clube aos 8 anos de idade e assinando o seu primeiro contrato profissional pelos gunners em julho de 2009. Em março de 2010, Ayling foi emprestado ao Yeovil Town, jogando quatro partidas. No final da época, assinou permanentemente pelo Yeovil, que representou durante quatro temporadas, assinando com o Bristol City em 2014. Em 2016, foi contratado pelo Leeds United, onde foi peça essencial  na conquista do Championship 2019–2020, sob o comando de Marcelo Bielsa .

Carreira

Arsenal
Ayling nasceu em Lambeth, Londres. Apesar de ser adepto do Chelsea, jogou nas camadas jovens do Arsenal desde os 8 anos de idade, ao lado de jogadores como Jack Wilshere e Kyle Bartley. Em 2008–09, Ayling integrou a equipa Sub-18 que conquistou a Premier Academy League e a FA Youth Cup, formando uma parceria defensiva com Bartley. Em julho de 2009, Ayling assinou o seu primeiro contrato profissional com o Arsenal.

Ayling nunca jogou pela equipa principal do Arsenal. A sua única convocatória foi a 9 de dezembro de 2009, no último jogo da fase de grupos da Liga dos Campeões, em que o Arsenal perdeu 1–0 contra o Olympiacos; Luke foi suplente não utilizado. Em junho de 2010, após o seu contrato expirar, Ayling deixou o Arsenal.

Yeovil Town
Em março de 2010, quando ainda pertencia ao Arsenal, Ayling foi emprestado ao Yeovil Town, da League One (3ª divisão inglesa), por 1 mês. A 2 de abril de 2010, fez a sua estreia profissional, entrando como suplente na 2ª parte de um empate por 0-0 frente ao Southend United. O empréstimo de Ayling foi prolongado até ao final da época 2009-10. Ayling jogou um total de quatro partidas, incluindo a sua estreia como titular no campeonato, a 8 de maio de 2010, no último jogo da época, frente ao Brighton & Hove Albion.

A 30 de junho de 2010, após deixar o Arsenal, Ayling assinou permanentemente pelo Yeovil. Luke fez a sua estreia como jogador oficial do clube numa vitória por 2–1 sobre o Leyton Orient. Na sua primeira temporada completa pelo Yeovil, Ayling fez 40 jogos, mas mostrou alguns problemas disciplinares ao receber 13 cartões amarelos e 2 vermelhos. A 19 de maio de 2013, Ayling jogou na final do play-off da League One, em Wembley, em que o Yeovil venceu o Brentford por 2–1, conquistando a subida ao Championship.

No final da época 2013–14, em que o Yeovil foi despromovido de volta para a League One, o contrato de Ayling terminou. Após rejeitar a renovação, Luke deixou o Yeovil em junho de 2014.

Bristol City
A 8 de julho de 2014, após deixar o Yeovil Town, Ayling assinou um contrato de 3 anos pelo Bristol City, também da League One assinando um contrato de três anos. Como Luke tinha menos de 24 anos, o Yeovil teve direito a uma taxa de compensação não revelada. Ayling fez a sua estreia pelo Bristol City a 9 de agosto de 2014, na 1ª jornada do campeonato, numa vitória por 2–1 sobre o Sheffield United.

Na época 2014–15, Ayling participou na conquista do EFL Trophy, com o Bristol City a vencer o Walsall por 2–0 em Wembley, a 22 de março de 2015. A 18 de abril de 2015, o Bristol City sagrou-se campeão da League One, após empatar 0-0 em casa com o Coventry City, garantindo assim a promoção ao Championship. Ayling foi um dos destaques da equipa, jogando 58 partidas em todas as competições na temporada. Na época seguinte, Luke jogou 33 vezes no Championship, como lateral-direito defesa-central, e a sua solidez defensiva foi essencial para o Bristol evitar a descida de divisão

Leeds United

2016–17
Em agosto de 2016, Ayling foi contratado ao Bristol City pelo Leeds United, também do Championship, por £ 200.000, após o seu ex-colega de equipa no Arsenal, Kyle Bartley, o ter recomendado por SMS ao treinador Garry Monk. Após o lateral-direito Gaetano Berardi se lesionar no jogo de abertura contra o Queens Park Rangers, Monk decidiu contratar Ayling por três anos. Em retrospetiva, a contratação de Ayling é considerada um dos melhores negócios da história recente do Leeds, visto que o jogador se tornou uma figura essencial no ressurgimento do clube e eventual promoção à Premier League, 4 anos mais tarde.

Na primeira época de Ayling com o Leeds, o clube foi, pela primeira vez em anos, um forte candidato à subida de divisão, muito devido a uma defesa sólida composta por Ayling, Bartley, Pontus Jansson e Berardi. Com apenas 6 jogos restantes no campeonato, uma vitória por 2–0 sobre o Brighton colocou o Leeds no 4º lugar. No entanto, os whites venceram apenas 1 dos 6 jogos finais, terminando a época em 7º lugar e falhando os play-offs de promoção. No entanto, esta temporada é relembrada como um ponto de viragem na história recente do Leeds, notado pelo aumento de quase um terço do público nos jogos em casa. Além disso, esta foi a época em que o clube foi adquirido por Andrea Radrizzani. Ayling e outros colegas de equipa como Liam Cooper, Stuart Dallas, Kalvin Phillips e Pablo Hernandez forneceram estabilidade ao Leeds após anos de políticas de recrutamento questionáveis.

2017–18
A época seguinte, 2017–18, teve um bom arranque sob o comando do novo treinador Thomas Christiansen, com o Leeds a liderar a tabela classificativa após 9 jogos. Ayling, mantendo-se como uma das figuras principais da equipa, renovou, a 19 de outubro, contrato com o clube por 4 anos. No dia de Ano Novo, com o Leeds em posição de play-off, num jogo contra o Nottingham Forest que terminaria 0–0, Luke sofreu uma lesão no tornozelo, após uma entrada de Liam Bridcutt, que o afastou para o resto da época. Sem Ayling, o Leeds venceu apenas 1 dos 17 jogos seguintes, caindo para a metade inferior da tabela. Luke regressou aos relvados (antes do previsto) no último jogo da época, frente ao Queens Park Rangers.

2018–19
No verão de 2018, o Leeds contratou Marcelo Bielsa como treinador. Nesta temporada, Ayling marcou o seu primeiro golo pelo clube, contra o Rotherham United e realizou a sua 100ª partida pelo Leeds, contra o Swansea. Além disso, foi eleito vice-capitão, atrás de Liam Cooper. Nessa temporada, Luke participou em 42 partidas. O Leeds, que liderava a divisão no Natal, caiu na tabela na segunda metade da época, falhando a subida automática e sendo derrotado pelo Derby County nos play-offs.

2019–20
Após uma lesão no início da pré-época de 2019–2020, Ayling foi submetido a uma cirurgia no tornozelo, que o afastou de todos os jogos de pré-época e jogos iniciais da temporada. A 8 de agosto de 2019, foi revelado que o Leeds tinha, durante a janela de transferências, rejeitado propostas por Ayling, visando mantê-lo no clube.

A outubro de 2019, Luke renovou com o Leeds por mais 4 épocas. O seu primeiro golo na temporada 2019–20 foi um remate de primeira a longa distância, numa vitória dramática por 5–4 frente ao Birmingham City, a 29 de dezembro de 2019. A 30 de dezembro de 2019, Ayling foi selecionado como lateral-direito do "XI da década da Football League" pelo The Guardian.

A 8 de janeiro de 2020, após performances impressionantes durante dezembro, Ayling venceu o prémio de Jogador do Mês do Championship. A forma goleadora de Ayling manteve-se nos meses seguintes: a 15 de fevereiro, após 3 jogos sem vitórias, marcou o único golo num triunfo em casa sobre o Bristol City, que permitiu ao Leeds manter o 2º lugar, atrás do West Bromwich Albion; a 7 de março, através de um "remate de primeira impressionante", contribuíu para a vitória por 2–0 sobre o Huddersfield Town, que colocou o Leeds no topo da tabela classificativa. Em fevereiro, foi-lhe novamente atribuído o prémio de Jogador do Mês do Championship.

Em março de 2020, a temporada de futebol profissional inglês foi interrompida devido à pandemia de COVID-19. A época foi retomada em junho e após o seu término, o Leeds havia-se sagrado campeão do Championship, garantindo a subida à Premier League.

A 24 de julho de 2020, na cerimónia de prémios do Leeds, Ayling recebeu o galardão de Melhor Golo, pelo seu remate de primeira face ao Huddersfield. A 7 de agosto, o The Guardian selecionou-o para a equipa do ano da Football League em 2019–20.

A 19 de agosto de 2020, Ayling venceu o prémio da PFA de Jogador do Ano do Championship 2019–20, escolhido pelos adeptos. A 8 de setembro de 2020, Ayling foi selecionado pela PFA para a melhor equipa do Championship 2019–20.

2020–21
A 12 de setembro de 2020, Ayling fez a sua estreia na Premier League, no jogo de abertura da temporada 2020–21, contra o Liverpool, campeão em título. Luke foi titular e capitão do Leeds, que foram derrotados por 4-3 em Anfield. Nesta temporada, Ayling participou em todos os 38 jogos do campeonato, com o Leeds a terminar a época no 9º lugar, mantendo o seu estatuto de Premier League.

2021–22
Ayling marcou o seu primeiro golo na Premier League no jogo de abertura da temporada 2021–22, numa derrota por 5–1 contra o rival Manchester United, em Old Trafford. Este golo foi nomeado para Golo do Mês da Premier League em agosto.

A 17 de setembro, num empate por 1–1 frente ao Newcastle United, Ayling sofreu uma lesão no joelho que necessitou de ser reparada por cirurgia, afastando-o dos relvados por quase três meses. No seu jogo de regresso, a 5 de dezembro, Ayling foi titular contra o Brentford, assistindo o golo do empate aos 94 minutos, numa partida que terminou 2–2.

A 12 de dezembro de 2021, Ayling tornou-se um dos apenas 70 jogadores que disputaram mais de 200 partidas pelo Leeds United. A 18 de março de 2022, Ayling marcou o golo da vitória aos 91 minutos de jogo contra o Wolves, após uma reviravolta emocionante. A 8 de maio de 2022, num jogo contra o Arsenal, Ayling foi expulso por vermelho direto após uma entrada a pés juntos sobre Gabriel Martinelli.

O Leeds terminou a temporada 2021–22 em 17º lugar, escapando por pouco à descida de divisão.

2022–23
Na porção da Premier League 2022–23 anterior ao Mundial 2022, lesões e problemas de forma física limitaram o tempo de jogo de Ayling. A 13 de novembro de 2022, data de interrupção do campeonato, Luke tinha feito apenas 7 jogos no campeonato, 6 deles como suplente usado no fim do jogo. Em outubro e novembro, apenas completou 90 minutos em duas ocasiões: uma no campeonato e outra na Taça da Liga. A 16 de fevereiro de 2023, o Leeds anunciou ter renovado o contrato de Ayling até ao verão de 2024. A 13 de maio, Luke marcou pela primeira vez numa partida da Premier League em Elland Road, num empate por 2–2 com o Newcastle, o seu 250º jogo pelo Leeds em todas as competições.

Estilo de Jogo
Ayling joga preferencialmente como lateral-direito, mas também pode atuar como defesa-central ou médio-defensivo. Em 2009, Steve Claridge, ex-jornalista desportivo do The Guardian, elogiou Ayling pela sua "leitura de jogo, capacidade de comunicação e organização, destreza aérea, bom uso de ambos os pés e da bola". Na temporada 2017–18, Ayling foi elogiado pelo seu trabalho defensivo, que contribuiu para o início de época sólido do Leeds.

Vida Pessoal
Em agosto de 2019, Ayling foi uma das principais figuras do documentário da Amazon Prime Take Us Home, sobre a época 2018–19 do Leeds United, narrado por Russel Crowe, vencedor do Oscar e fã do Leeds.

Ayling tem uma filha, Maisie, nascida em março de 2017. A 9 de junho de 2021, casou-se com a sua esposa Poppy. A cantora e compositora Ellie Goulding atuou na cerimónia.

Ayling tem como alcunha "Bill" e é frequentemente assim tratado pelos jogadores e adeptos do Leeds. Ayling tem disfemia.

Estatísticas de Carreira

Prémios
Arsenal Sub–18

 Premier Academy League: 2008-09
 FA Youth Cup: 2008–09

Yeovil Town

 Vencedor play-offs League One: 2012–13

Bristol City

 Football League One: 2014–15
 EFL Trophy: 2014–15

Leeds United

 Championship: 2019–20

Individual

 Jogador do Ano do Championship, escolhido pelos adeptos: 2019–20
 Equipa do Ano do Championship: 2019–20
 Golo da temporada do Leeds United: 2019–20
 Jogador do Mês do Championship: dezembro de 2019 e fevereiro de 2020.

Referências

Futebolistas do Leeds United F.C.
Futebolistas do Bristol City F.C.
Futebolistas do Yeovil Town F.C.
Futebolistas do Arsenal F.C.
Futebolistas da Inglaterra
Pessoas vivas
Nascidos em 1991

Luke Ayling


Dette er en liste over musikere der har både en stor del folkemusik og rock-elementer i deres musik, selv hvis de ikke bliver betragtet som primære folkrock-kunstnere.

Singer-songwriterer

Nordamerikansk folkrock vokalgrupper

Britisk folkrock

Keltisk rock

Folk punk

Keltisk punk

Ukategoriseret folkrock

Se også
 Liste over folkmetal-bands

Referencer

Kilder
 Gilliland, John (1969). "Blowin' in the Wind: Pop discovers folk music" (audio). Pop Chronicles. University of North Texas Libraries.

Lister relateret til musik

Liste over folkrock-kunstnere


Marie-Josée Croze (; born February 23, 1970) is a Canadian actress. She also holds French citizenship, which she obtained in December 2012.

Early life
Croze was born in Montreal, Quebec, was adopted, and grew up in Longueuil with four other children. She studied fine arts at the Cégep du Vieux Montréal from 1986 to 1987.

Career

She received the award for Best Performance by an Actress in a Leading Role at the 21st Genie Awards for her role in Denis Villeneuve's Maelström (2000).

She won the Best Actress award at the 2003 Cannes Film Festival for her performance in The Barbarian Invasions. She was cast by  director Steven Spielberg in his film Munich, released in December 2005. She also appeared as a speech therapist in Julian Schnabel's 2007 film adaptation of Jean-Dominique Bauby's memoir The Diving Bell and the Butterfly.

In November 2012, she was selected as a member of the main competition jury at the 2012 International Film Festival of Marrakech.

Selected filmography

Film

 La postière (1992): Fille du bordel
 La Florida (1993): Carmen
 HLA identique (1998): Marie
 Maelström (2000): Bibiane Champagne
 Ascension (2002): Pregnant Woman (lead)
 Ararat (2002): Celia
 Des chiens dans la neige (2002): Lucie
 Battlefield Earth: A Saga of the Year 3000 (2002): Mara
 Nothing (2003): Sara
 The Barbarian Invasions (2003): Nathalie
 Mensonges et trahisons et plus si affinités... (2004): Muriel
 Ordo (2004): Louise Sandoli
 Taking Lives (2004): Medical Examiner
 Munich (2005): Jeanette the Dutch Assassin
 The Girl from the Chartreuse (original title: La petite chartreuse) (2005): Pascale Blanchot
 Ne le dis à personne (Tell No One) (2006): Margot Beck
 La mémoire des autres (2006): Constance
 Les oiseaux du ciel (2006): Tango
 Le scaphandre et le papillon (The Diving Bell and the Butterfly) (2007): Henriette Roi
 Jacquou le Croquant (2007): La mère de Jacquou
 Deux jours à tuer (2008): Cécile
 Le nouveau protocole (2008): (post-production)
 Vivre! (2009)
 Je l'aimais (2009): Mathilde
 Un balcon sur la mer (2009)
 Hidden Diary (2009): Louise
 Liberté (2009): Mlle Lundi
 Murder on the Orient Express TV (2010): Greta Ohlsson
 Another Silence (2011)
 La Certosa di Parma (2012)
 Collision (2013)
 Calvary (2014)
 An Eye for Beauty (2014)
 Every Thing Will Be Fine (2015)
 2 Nights Till Morning (2015): Caroline
 Au nom de ma fille (2016)
 The Confessions (2016)
 Iqaluit (2016)
 MILF (2018): Sonia
 Disappearance at Clifton Hill (2019): Mrs. Moulin
 The Forgiven (2021): Isabelle

Television

 Chambres en ville (1989) - Noémie Vanasse
 Le choix (1991, TV Movie)
 Montréal P.Q. (1992)
 Zelda (1993, TV Movie) - Nanny
 The Hunger (1997) - Woman / Mimi
 Le masque (1997) - Nadine Mallette
 Captive (1998, TV Movie) - Juliette Laurier
 Murder Most Likely (1999) - Marie Cartier
 Largo Winch (2003)
 Birdsong (2012) - Jeanne
 Jack Ryan (2018) - Sandrine Arnaud

References

External links

 Canadian Film Encyclopedia, (TIFF, ca 2004)

1970 births
Actresses from Montreal
Canadian film actresses
Canadian television actresses
French Quebecers
Best Actress Genie and Canadian Screen Award winners
Best Supporting Actress Genie and Canadian Screen Award winners
Cannes Film Festival Award for Best Actress winners
Living people
20th-century Canadian actresses
21st-century Canadian actresses
Best Actress Jutra and Iris Award winners
Cégep du Vieux Montréal alumni

Marie-Josée Croze