Jean Libon est un auteur-réalisateur belge de films et de documentaires.

Il est le créateur avec Marco Lamensch du magazine de télévision franco-belge Strip-tease, diffusé sur la RTBF de 1985 à 2012 et sur France 3 de 1992 à 2012. Un concept inspiré du cinéma direct qu'il a fait revenir en 2018 sur le grand écran.

Biographie

Famille
Petit-fils et fils de cheminots, Jean Libon est né le 17 septembre 1946 à Antheit (Région wallonne). Marié et père de 2 enfants, il vit en Belgique.

Formation
Jean Libon est diplômé de l'institut Arts de Diffusion (IAD - Bruxelles) dans le domaine technique et artistique de l'image en 1970. Durant son cursus, il commence à s'intéresser au genre documentaire mêlant récit du réel et écriture cinématographique empruntée à la fiction.

Carrière
À l'issue de ses études, Jean Libon entre à la RTBF (la radio télévision belge de communauté française) où il ancrera toute sa carrière professionnelle (en Belgique comme en France, ses réalisations resteront attachées à une exploitation dans le cadre de la télévision de service public).

De 1970 et 1976, il travaille comme assistant image, puis comme cameraman sur de nombreux reportages, documentaires et fictions, notamment sur « Faits Divers » (série de films documentaires attachée au genre du « cinéma-vérité », créée par Pierre Manuel et Jean-Jacques Péché en 1968).

De 1977 à 1985, Jean Libon est reporter pour le magazine documentaire À Suivre, dirigé par Henri Mordant. Il y rencontre Marco Lamensch avec qui il sillonne le monde.

En 1985, les deux hommes conçoivent la série documentaire Strip-tease. . L'émission sera diffusée chaque semaine en prime time sur la RTBF jusqu'en 2002.

En parallèle, début 1990, les deux complices professionnels proposent une déclinaison française de Strip-tease à la productrice Véronique Frégosi. La chaîne France 3 adopte le concept et diffuse « le magazine qui vous déshabille » durant 20 ans à divers horaires.

Ils mettent fin à l'émission sur la RTBF en 2002 et élaborent dans la foulée Tout ça (ne nous rendra pas le Congo). Jean Libon dirigera ce nouveau programme jusqu'à son départ à la retraite, fin 2011.

Après avoir assuré la coordination éditoriale et artistique d'environ 850 épisodes de Strip-tease, signés pour le petit écran par 130 réalisatrices et réalisateurs différents, il se consacre à développer la production de la série documentaire pour le cinéma.

Filmographie

Télévision
Sélection
 1984 : Pousse la nana et mouds le café, réalisé avec Marco Lamensch (23 min)
 1985 : Faut pas plonger, réalisé avec Marco Lamensch (56 min)
 1985 : L'arche de Zoë, réalisé avec Marco Lamensch (16 min)
 1985 : Michaël et Jackson, réalisé avec Marco Lamensch (13 min)
 1985 : Président, montre-nous tes c..., réalisé avec Marco Lamensch (13 min)
 1985 : Le grand soir (élections), réalisé avec Marco Lamensch (13 min)
 1985 : Le théâtre de la biche, réalisé avec Marco Lamensch (13 min)
 1985 : Couplets de mouflets (9 min)
 1986 : La double vie de Baris Manço, ouvrier turc, réalisé avec Marco Lamensch (13 min)
 1986 : Strip-Tease de fête !, émission spéciale nouvel an, réalisation collective (45 min)
 1987 : Devenir mannequin, réalisé avec Marco Lamensch (14 min)
 1988 : Rouquins rouquines, réalisé avec Marco Lamensch (12 min)
 1988 : O nom d'Odieu, réalisé avec Marco Lamensch (14 min)
 1989 : La banquière, réalisé avec Marco Lamensch (14 min)
 1990 : La piqûre d'amour, réalisé avec Marco Lamensch (13 min)
 1992 : La Guerre du Golfe, réalisé avec Marco Lamensch (14 min)
 1992 : Un amour de Raphael, réalisé avec Olivier Lamour (12 min)
 1994 : Petit Papa Boël, réalisé avec Marco Lamensch (54 min)
 2002 : Nous n'irons plus au bois, réalisé avec Philippe Dutilleul et Marco Lamensch (55 min)

Cinéma
 2017 : Ni juge, ni soumise, réalisé avec Yves Hinant, produit par Bertrand Faivre / Le Bureau - Durée 1 h 40 min
 2021 : Poulet-frites, réalisé avec Yves Hinant, produit par Bertrand Faivre / Le Bureau - Durée 1 h 43 min

Édition DVD
 Direction de la collection DVD « Strip-Tease » / MK2 (avec M. Lamensch)

Distinctions
 Prix de la Communauté des Télévisions Francophones Monte-Carlo 1984 pour Les Russes attaquent à l'aube dans la catégorie « Les journalistes et le pouvoir ».
 Antenne de Cristal - Union des Critiques Radio/TV décerné au documentaire Les Russes attaquent à l'aube en 1984.
 Prix du Journalisme Audiovisuel à Bruxelles en 1986
 Prix de la Communauté des Télévisions Francophones - Montréal 1987
 Sélectionné à l'INPUT (International Public Télévision Screening Conference) en 1987, 1988, 1989, 1990, 1998.
 Sept d'Or du meilleur Magazine de Société attribué à Strip-tease - France 1996
 Sept d'Or du meilleur Générique pour le magazine Strip-tease - France 1999
 Sept d'Or du meilleur Magazine Documentaire  attribué à Strip-tease - France 2000
 Prix du Journalisme à l'ensemble de l'équipe Strip-tease décerné par le Parlement de la Communauté française - Belgique 2002
 Sept d'Or de la meilleure Série Documentaire  - France 2003
 Prix au FIPA du magazine documentaire pour Tout ça (ne nous rendra pas le Congo) diffusé sur la RTBF en 2005 et en 2006
 Euro Fipa d'honneur remis pour l'ensemble de leur carrière, « au service d'une télévision créative et impertinente » au duo Libon-Lamensch lors de la  édition du Festival international de Programmes audiovisuels (FIPA) - France 2012.
 Amphore d'or (prix du meilleur film) et amphore du peuple (prix du public) en 2017 Festival international du film grolandais de Toulouse, dit le Fifigrot décerné au film documentaire Ni juge ni soumise.
 Césars du meilleur film documentaire décerné à Ni juge ni soumise lors de la 44e cérémonie des César - France 2019
 Magritte du meilleur documentaire pour Ni juge ni soumise de Jean Libon et Yves Hinant lors de la  cérémonie des Magritte du cinéma en 2019
 Grand prix cinéma pour Poulet frites, de Jean Libon et Yves Hinant, au  Festival Polar de Cognac - France 2021

Notes et références

Liens externes

 Société de numérisation et de valorisation des archives audiovisuelles de la RTBF, archives audiovisuelles

Personnalité de la télévision
Réalisateur belge
Documentariste

Jean Libon


An Pomatocalpa bhutanicum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nambiyath Puthansurayil Balakrishnan. An Pomatocalpa bhutanicum in nahilalakip ha genus nga Pomatocalpa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pomatocalpa

Pomatocalpa bhutanicum


Die SS Pennarossa (vollständig: Società Sportiva Pennarossa) ist ein san-marinesischer Fußballverein aus der Gemeinde Chiesanuova. Der Verein nimmt am Ligabetrieb der nationalen Meisterschaft, dem Campionato Sammarinese di Calcio, teil.

Geschichte
Der Verein wurde 1968 gegründet. 2003 sicherte er sich mit dem Gewinn der Trofeo Federale seinen ersten Titel. Im darauffolgenden Jahr gewann er die san-marinesische Meisterschaft und den nationalen Pokal, die Coppa Titano. 2005 wiederholte er den Pokalgewinn.

Erfolge
 Campionato Sammarinese di Calcio: 1
 2004
 Coppa Titano: 2
 2004, 2005
 Trofeo Federale: 1
 2003

Europapokalbilanz

Weblinks
 Website des Vereins
 Profil des Vereins beim san-marinesischen Fußballverband (italienisch)

Pennarossa, Ss
Gegründet 1968

SS Pennarossa


Bjørgo Station (Bjørgo stasjon) var en jernbanestation på Valdresbanen, der lå i Nord-Aurdal kommune i Norge.

Stationen åbnede 1. oktober 1905, da banen blev forlænget fra Tonsåsen til Aurdal. Den blev nedgraderet til holdeplads 7. januar 1968 og til trinbræt 10. juni 1968. Stationen blev nedlagt sammen med strækningen mellem Dokka og Fagernes 1. januar 1989. Sporet mellem Bjørgo og Leira, hvor stationen lå, blev taget op i 2002, så banen nu ender i Bjørgo.

Stationsbygningen blev opført til åbningen i 1905. Den blev solgt fra i 1985. Den er beskyttet i henhold til administrativ beslutning. Der er udstillet nogle jernbanevogne på stationsområdet.

Litteratur

Eksterne henvisninger

 Jernbane.net om Bjørgo Station
 Fylkesarkivet i Oppland om Bjørgo Station

Noter

Stationer på Valdresbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1905
Ophørt i 1989

Bjørgo Station


Ahmad Ismail Ali () a fost comandantul Armatei Egiptene și Ministru de Război în timpul Războiului de Iom Kipur din 1973, fiind cel mai bine cunoscut pentru planificarea atacului de-a lungul Canalului Suez, cu numele de cod Operațiunea Badr.

Cariera militară
 A absolvit Academia Militară Regală din Egipt în 1938.
 A comandat un regiment de cavalerie.
 A luptat cu Aliații în Războiul din Deșert în timpul celui de-al Doilea Război Mondial
 A fost comandant de batalion blindat în Războiul Arabo-Israelian din 1948-1949.
 Mai târziu, a fost instruit în Regatul Unit
 A luptat împotriva forțelor francezo-britanico-israeliene care au invadat Egiptul în Agresiunea tripartită (Criza Suezului) din 1956 și a primit instruire ulterioară în Uniunea Sovietică.
 A fost comandant de divizie în timpul Războiului de Șase Zile din 1967
 A fost șeful Statului Major al Armatei Egiptene în martie 1969, dar a fost demis de președintele Gamal Abdel Nasser în septembrie 1969, după succesele raidurilor israeliene din timpul Războiului de Uzură. Cu toate acestea, succesorul lui Nasser în funcția de președinte, Anwar Al-Sadat, l-a numit șef al serviciilor de informații în septembrie 1970.
 Din 1971 până în 1972 a fost șeful Direcției Serviciilor Secrete al Egiptului.

În octombrie 1972, Ali l-a însoțit primul-ministru Aziz Sidqi într-o vizită la Moscova și, la întoarcerea sa, a înăbușit o încercare de lovitură de stat împotriva președintelui Sadat. În aceeași lună, el l-a înlocuit pe generalul antisovietic Muhammad Sadeq în funcția de Ministru al Apărării și a fost promovat la rangul de general. Abilitatea sa de strateg și succesul său în revigorarea moralei armatei egiptene au devenit evidente în Războiul de Iom Kipur din 1973. După război, în noiembrie 1973 a primit rangul de mareșal.

Ali a murit în decembrie 1974 de cancer avansat, la vârsta de doar 57 de ani.

Legături externe
 Defencejournal.com Article
 Britannica.com Article
 Ficha personal en Africa Data Base.
 A Critical Review of 1973 Arab-Israelí War

Nașteri în 1917
Decese în 1974
Mareșali egipteni

Ahmad Ismail Ali


Udflytningen af statslige arbejdspladser i 2018 er anden del af regeringens plan for udflytning, eller indflytning, som det kaldes af regeringen, af statslige arbejdspladser, der går under navnet Bedre Balance, denne nye udflytning går under navnet Bedre Balance II og blev iværksat i 2018.

Planen

Hele institutioner der flyttes

Deludflytninger

Eksterne henvisninger

Kilder

Danmarks politik
Danske myndigheder


Bernhard "Bernd" Cullmann (Rötsweiler, Alemania Federal, 1 de noviembre de 1949) es un exfutbolista alemán, también conocido como "Bernd", que disputó toda su carrera deportiva en el FC Colonia. Su hijo Carsten Cullmann también jugó para el Colonia.

Biografía

Carrera internacional

Con la selección de fútbol de Alemania disputó los Mundiales de 1974 y 1978, además de la Eurocopa 1980.

Clubes

Futbolistas de la selección de fútbol de Alemania en los años 1970
Futbolistas de la selección de fútbol de Alemania en los años 1980
Futbolistas de Alemania Federal en la Copa Mundial de 1974
Futbolistas de Alemania Federal en la Copa Mundial de 1978
Futbolistas del 1. FC Colonia en los años 1970
Futbolistas del 1. FC Colonia en los años 1980
Futbolistas de Alemania Federal en la Eurocopa 1980
One Club Man

Bernhard Cullmann


Rustaweli bezeichnet:
 Schota Rustaweli, georgischer Dichter
 Rustawelis Gamsiri, eine Allee in Tbilissi
 Rustaweli-Theater, ein Theater in Tbilissi
 Rustaweli (Metro Tbilissi), eine Station der Metro Tbilissi

Rustaweli (Begriffsklärung)


Karl von Eckartshausen ( Haimhausen, 28 de junho de 1752 - Munique, 12 de maio de 1803) foi um místico , autor e filósofo católico alemão .

Nascido em Haimhausen , Baviera , Eckartshausen estudou filosofia e direito civil bávaro em Munique e Ingolstadt . Ele foi o autor de A Nuvem sobre o Santuário (Die Wolke über dem Heiligtum ), uma obra de misticismo cristão que mais tarde foi retomada por ocultistas. Traduzido para o inglês por Isabelle de Steiger , o livro recebeu um alto prestígio na Ordem Hermética da Aurora Dourada , particularmente por Arthur Edward Waite. Sabe-se que atraiu o autor inglês e fundador da Thelema ,Aleister Crowley, para a Ordem. . Eckartshausen, mais tarde, se juntou à Ordem dos Illuminati fundada por Adam Weishaupt , mas "retirou sua adesão logo após descobrir que esta ordem só reconhecia a iluminação através da razão humana".

Von Eckartshausen estava familiarizado com Johann Georg Schröpfer , um dos pioneiros da fantasmagoria , e ele mesmo experimentou o uso de lanternas mágicas para criar "projeções fantasmas" na frente de uma plateia de quatro ou cinco pessoas. Morreu em Munique aos 50 anos.

Nascidos em 1752
Mortos em 1803
Místicos cristãos

Karl von Eckartshausen


est un film italien réalisé par Carmelo Bene et sorti en 1970.

Le film est librement inspiré de la nouvelle Le Plus Bel Amour de Don Juan de Jules Barbey d'Aurevilly parue en 1867.

Synopsis
Don Juan essaye frénétiquement de séduire la fille de sa maîtresse, une adolescente coquine et d'apparence laide, qui est très pieuse. Il utilise tous les expédients à cette fin, allant jusqu'à réaliser un théâtre de marionnettes, inspiré des Aventures de Pinocchio, allant jusqu'à se déguiser sous les traits du Rédempteur, mais ses efforts semblent vains.

Fiche technique
 Titre original italien :
 Réalisation : Carmelo Bene
 Scénario : Carmelo Bene d'après la nouvelle Le Plus Bel Amour de Don Juan de Jules Barbey d'Aurevilly
 Photographie :
 Montage : Mauro Contini
 Musique : Béla Bartók, Georges Bizet, Gaetano Donizetti, Wolfgang Amadeus Mozart, Modeste Moussorgski, Sergueï Prokofiev, Giuseppe Verdi
 Décors : Salvatore Vendittelli (peintre)
 Société de production : Carmelo Bene
 Pays de production :
 Langue originale : italien, anglais, français, espagnol
 Format : Couleur par Ektachrome et noir et blanc - 1,37:1 - Son mono - 16 mm
 Genre : Comédie de mœurs
 Durée : 75 minutes ()
 Dates de sortie :
France :  (Festival de Cannes 1970) ;  (en salles)
Italie :  (Mostra de Venise 1970) ;  (Rome) ;  (Milan)

Distribution
Carmelo Bene : Don Juan (Don Giovanni en VO)
Salvatore Vendittelli : Le commandant
Gea Marotta : La fille
Lydia Mancinelli : La mère / La maîtresse de Don Juan
Vittorio Bodini : Le père / Le confesseur

Production
Le film, qui a coûté quelques millions de lires, est tourné dans un espace intérieur très exigu. Le montage consistait en un grand nombre de plans, dont plusieurs étaient si courts, de quelques images, qu'ils n'étaient perceptibles qu'à un niveau subliminal. Don Giovanni commence par une scène en noir et blanc (entrecoupée de deux cadres en couleur) et se poursuit ensuite en couleur. Carmelo Bene écrit dans sa Vita :

Le film est tourné très rapidement, à nouveau avec Masini comme chef-opérateur en 16 mm couleur sauf le prologue, en noir et blanc, dans des lumières très sombres dans une petite maison de l'Aventina appartenant à la peintre Salvatore Vendittelli, collaboratrice depuis 1961. Le montage de Contini comporte quatre mille plans, avec des inserts de trames colorées, avec parfois des jointures visibles et sonores.

Accueil
Le Don Giovanni de Carmelo Bene a été très bien accueilli par les critiques français et italiens, comme Alberto Moravia et Goffredo Fofi. Olivier Père parle des films de Bene comme des « cristaux cinématographiques uniques, égarés dans le cosmos ». Henri Langlois comparait les films de Bene à des pâtisseries aux saveurs mélangées, et parlait de films remplis de cailloux. Les uns s'y brisent les dents, les autres s'en emparent et en font des rubis. Gilles Deleuze dans L'image-temps déclare que Bene est « un des plus grands constructeurs d'image-cristal » : « C'est toute l'image qui bouge ou palpite, les reflets se colorent violemment, les couleurs elles-mêmes cristallisent… ».

Il n'a cependant pas été un succès commercial (recettes « ridicules » de 12 millions et demi de lires) tout comme les deux premiers films de son réalisateur : Notre-Dame des Turcs et Capricci.

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1970
Film réalisé par Carmelo Bene
Comédie dramatique italienne
Comédie de mœurs
Film expérimental italien
Adaptation d'une nouvelle française au cinéma
Film tiré d'une œuvre de Jules Barbey d'Aurevilly
Film en italien
Film italien en noir et blanc
Film partiellement en noir et blanc
Film tourné aux studios Elios
Film tourné en 16 mm

Don Giovanni (film, 1970)


La línea de empujes es el lugar geométrico de los centros de empujes de paso de los esfuerzos en los planos de corte en una estructura dada. Esta línea de empujes es en realidad una forma de explicar el equilibrio de un conjunto de estructuras en contacto sometida a una sistema de cargas. En estática gráfica se emplea en las dovelas de los arcos.

Líneas de empujes en arcos
Una de las primeras aplicaciones de la línea de empujes se realiza en la teoría del arco fundamentada en dovelas. En este caso se toma como planos de corte las juntas entre dovelas, o las juntas de la fábrica. El primero en mostrar este concepto fue H. Moseley en 1835. Demuestra que la forma depende de la geometría, de la estructura de cargas y de la estructura de las juntas. La línea de carga debe estar contenida en el grosor del arco para que resulte estable y no se colapse. Sobre este aspecto de la línea de empuje y del colapso de arcos escribió en 1846 W. H. Barlow una serie de ensayos sobre la estabilidad de estas estructuras. Existen métodos para determinar la línea máxima de empujes como el método de Fuller.

Referencias

Véase también
 Estática

Estática

Línea de empujes


Gerard "Gerrit" Peters (født 30. juli 1920 i Haarlem, død 6. april 2005 smst.) var en cykelrytter fra Holland. Han kørte både landevejs- og banecykling.

På bane blev han i 1946 verdensmester i individuelt forfølgelsesløb, og i 1950 blev han europamester i parløb. Han startede ved 37 seksdagesløb, hvor det blev til seks sejre. Ved Københavns seksdagesløb i 1956 sluttede han på andenpladsen med makker Gerrit Schulte.

Ved Tour de France 1951 udgik han efter 13. etape.

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Nederlandene

Gerard Peters


Michelle Brandstrup (født 24. september 1987 i Mårslet) er en dansk tidligere håndboldspiller, der sluttede sin karriere som højre back i Ringkøbing Håndbold.

Brandstrup fik sin indledende håndboldopdragelse i barndomsklubben TMG i Mårslet, inden hun via blandt andet Brabrand IF i 2009 fik kontrakt med det norske eliteserie-hold Våg Vipers. Her fik hun snart en betydende rolle og spillede i fire sæsoner, inden hun vendte hjem til Danmark til en treårig kontrakt med ligaholdet Vejen EH. Imidlertid gik denne konkurs efter Brandstrups første sæson i klubben, og hun måtte se sig om efter en anden klub. Valget faldt på Ligaoprykkerne fra Ringkøbing, som hun nu spiller for.

I januar 2020 bekendtgjorde hun, at hun ville afslutte sin karriere efter den indeværende sæson, hvilket blev tidligere end ventet på grund af COVID-19-krisen.

Hun blev alligevel overtalt til at fortsætte i den følgende sæson, men bekendtgjorde samtidig, at hun ville stoppe efter denne sæson (pr. 30. juni 2021).

Referencer

Eksterne henvisninger
Michelle Brandstrup, altomfotball.no

Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra Ringkøbing Håndbold
Håndboldspillere fra Vipers Kristiansand

Michelle Brandstrup


تويوتا الفئة أ هي أول فئة من السيارات التي أنتجتها شركة تويوتا للسيارات حيث كان طراز أ1 هو أول نموذج اختباري تم صنعه بواسطة تويوتا. تم إعادة تصميمه وبدء إنتاجه تحت اسم أول سيارة تنتجها تويوتا وهي تويوتا أأ الصالون وتويوتا أ بي المتحولة. واكتمل نجاحها بطرازات الصالون الشبيهه وهي : أ إي، أ سي و[[تويوتا الفئة أ#.D8.A8.Dظت
'،9.8A.D8.A3.28BA.29|بي أ]].

تم استبدال الفئة لاحقاً بأكملها بفئة أكثر تطوراً وتقدماً وهي الفئة إس.
تويوتا

أ1 (A1)

3 نماذج اختبارية تم تصنيعها في مايو عام 1935م، ولكن لم يُنتج أي منها. بعد أن أتمت تويوتا صناعة النماذج الثلاثة حولت اهتمامها إلى الشاحنة جي1 (G1) لأنها بدت أكثر ربحاً على المدى القصير. بعد أن بدأت تويوتا في إنتاج الطراز جي1 (G1) أصبح لديها المصادر لتطوير الطرازين أأ (AA) وأ بي (AB) من سيارات الركاب.

تاريخ الإنتاج
اكتملت طرازات أ1 (A1) الثلاثة في عام 1935م.

خصائص ميكانيكية
تم استخدام محرك سعته 3389 سم³ من 6 اسطوانات نوع أ (Type A) ومزودة بناقل حركة يدوي من 3 سرعات. تم نسخ الهيكل والكهربائيات من فورد. تم استخدام محاور صلبة على نهايتي السيارة كما تم وضع أقراص معدنية للجنوط الأربعة (كان هذا حديثاً حداً ذاك الوقت) والفرامل كانت بالطنابير.

كانت الخصائص الميكانيكية هي نفسها المستخدمة بطرازات أأ (AA) وأ بي (AB) وجي1(G1).

الجسم
كانت تويوتا أ1 (A1) سيارة صالون مغطاة تماماً مزودة بأربعة أبواب تفتح بالأمام طبيعياً للأمام وبالخلف كانت أبواب انتحارية. كان الزجاج الأمامي مكون من قطعة واحدة من الزجاج المفلطح وتم تركيب مساحة واحدة من الأعلى جهة السائق. كما احتوت على 3 نوافذ بكل جانب : واحدة للباب الأمامي وواحدة للباب الخلفي وواحدة خلف الباب الخلفي كما تم تزويدها بإطار احتياطي رُكب على غطاء الصندوق الخلفي.اعتمدت كثيراً على كريسلر أيرفلو.

تم تصنيع طراز تويوتا أ1 (A1) بعجلة قيادية يمينية فقط.

أأ (AA)

كان طراز أأ (AA) هو نفسه النموذج الاختياري أ1 (A1) مع بعض الاختلافات البسيطة.

تاريخ الإنتاج
تم إنتاج 1404 وحدة من تويوتا أأ (AA) من عام 1936م حتى عام 1943م حيث تم استبداله بالطراز الأكثر صرامة أ سي (AC).

خصائص ميكانيكية
مثل طراز أ1 (A1).

الجسم
كانت تويوتا أأ (AA) سيارة صالون مغطاة تماماً مزودة بأربعة أبواب معتمدة كثيراً على طراز كرايسلر أيرفلو. اعتمدت على جسم معدني على هيكل معدني سلمي كما زودت بأربعة أبواب تفتح بالأمام طبيعياً للأمام وبالخلف كانت أبواب انتحارية. كان الزجاج الأمامي مكون من قطعة واحدة من الزجاج المفلطح وتم تركيب مساحة واحدة من الأعلى جهة السائق، كما كان ازجاج نفسه المستخدم بطراز تويوتا أ1 (A1).

نسخة العيد الخمسين
أرادت تويوتا استخدام طراز أأ (AA) في عيدها الخمسين عام 1987م لكنها لم تجد أي طرازات ناجية، لذا قررت تويوتا صناعة نسخة طبق الأصل منها، لكنها لم تجد المخططات كاملةً. كانت المخططات الموجودة عبارة عن نقاط أثناء مراحل تطوير السيارة ولم تكن كاملة بأي حال وتفتقد لمعايير اليوم الحديثة. ومع ذلك تم بناء نسخة وحيدة يُعتقد أنها تمثل الطراز الأصلي للسيارة وهي موجودة حالياً بمتحف تويوتا للسيارات.

أ بي (AB)

كان طراز أ بي (AB) هو نفسه طراز أأ (AA) غير أنها كانت مكشوفة.

تاريخ الإنتاج
تم إنتاج 353 وحدة من تويوتا أ بي فايتون متضمناً نسخة أ بي آر العسكرية حتى عام 1942م. لم يتم استبدالها بشكل مباشر.

خصائص ميكانيكية
مثل طراز أ1 (A1).

الجسم
كان طراز أ بي (AB) نسخة طبق الأصل من طراز أأ (AA) إلا أنها كانت مكشوفة بسقف منطوي من القماش وكانت الأبواب الخلفية تفتح باتجاه طبيعي. كان الزجاج قابلاً للانطواء للأسفل على منطقة المحرك.

أ سي (AC)

كان طراز تويوتا أ سي (AC) شبيهاً جداً بطراز تويوتا أأ (AA) مع بعض الأجزاء المختلفة بالجسم حيث أن الزجاج الأمامي أصبح الآن مقسوماً إلى نصفين يفصلهما جزء سميك من جسم السيارة.

تاريخ الإنتاج
بدأ العمل بالتصميم عام 1938م وتم إنتاج 115 وحدة من عام 1943م حتى تم استبداها بطراز تويوتا إس أ خلال 1947-1948، 43 تم إنتاجهم عام 1943م و 19 عام 1944م (حتى شهر فبراير) و 50 تم إنتاجهم من الاحتياطي عام 1947م للطلبات العسكرية وأخر 3 وحدات تم إنتاجهم عام 1948م. لم تنتج تويوتا أي سيارة ركاب في العامين 1945-1946 حيث كان طراز إس أ (SA) تحت التطوير خلال هذه الأعوام.

خصائص ميكانيكية
مثل طرازي أأ (AA) وأ بي (AB).

أ إي (AE)

كانت تويوتا أ إي (AE) سيارة أصغر من سابقيها.

تاريخ الإنتاج
تم تصميم طراز أ إي (AE) عام 1939م، وتم الانتهاء من النموذج التجريبي في سبتمبر من ذاك العام وتم تقديمه في مطلع عام 1941م ولكن بدأ إنتاجه عام 1941م حتى عام 1943م ليكون إجمالي الوحدات المصنعة 76 وحدة.

خصائص ميكانيكية
كانت الخصائص مماثلة لطراز أأ (AA) إلا أنها احتوت على محرك من نوع سي (Type C)، وهو عبارة عن نوع أ(Type A) مع إزالة اسطوانتين منه.

إي أ (EA)

صمم كيشيرو تويودا طراز تويوتا إي أ (EA) كنسخة من طراز دي ك دابليو إف-7 (DKW F-7) الصالون عام 1938م إلا أنه لم يتم إنتاجها إطلاقاً لظروف الحرب.

تاريخ الإنتاج
تم تصميمها عام 1938م ولم يتم إنتاجها.

خصائص ميكانيكية
تم تزويدها بمحرك نوع إي (Type E) ذو اسطوانتين وبشوطين، والسيارة أمامية الجر.

إي بي (EB)

كانت تويوتا إي بي (EB) سيارة صغيرة الحجم ذات دفع خلفي، إلا أنه لم يتم إنتاجها لظروف الحرب.

تاريخ الإنتاج
تم تصميمها عام 1938م إلا انه لم يتم إنتاجها

خصائص ميكانيكية
تم تزويدها بمحرك نوع إي (Type E) ذو اسطوانتين وبشوطين، والسيارة خلفية الدفع.

بي أ (BA)
كان طراز تويوتا بي أ (BA) تقشفي حيث استخدم الخشب في تصنيع عدة أجزاء منها لتوفير المعادن. يُقال أ هذا الطراز معتمد على طراز ڤولڤو بي ڤي-60 ولكن هذا يدفع للسؤال حيث أن طراز بي ڤي-60 لم يتم طرحه حتى عام 1944م ولم يتم إنتاجه حتى عام 1946م، معظم نماذج ڤولڤو الاختيارية تم طرحها بين 1942-1944. ولكن كل هذا يحتمل الخطأ بالنظر إلى النمذج الاختياري من بي ڤي-60 1939 ولا يوجد لها صور.

تاريخ الإنتاج
بدأ تقديم وإنتاج طراز بي أ (BA) عام 1943م ولم يتم إنتاج سوى 17 وحدة. البعض يزعم أنه لم يتم إنتاجها أصلاً، وبعض المصادر تذكر صنع ال 17 وحدة في عامي 1940م وعام 1943 أو في الفترة خلالهما.

سيارات الركاب من عام 1935م حتى عام 1949م
الجدول التالي يوضح كما قدمته تويوتا إحصائيات سيارات الإنتاج (ركاب) ولا تتضمن النماذج الاختيارية.

مراجع

أول سيارة مصنوعة من قبل الشركة المصنعة
سيارات اخترعت في 1936
سيارات تويوتا
سيارات خلفية الدفع
سيارات صالون
سيارات عقد 1940
سيارات متحولة
سيارات توقفت في 1948

تويوتا الفئة أ


هاينريش فولفجانج زايدل Heinrich Wolfgang Seidel (ولد في 28 أغسطس 1876 في برلين – ومات في 22 سبتمبر 1945 في شتارنبرج) هو كاتب وقسيس ألماني، وهو ابن الكاتب هاينريش زايدل.

كان متزوجا من ابنة عمه الكاتبة إينا زايدل. ابنهما جيورج الذي ولد في 1919 أصبح مراسلا وناقدا وكاتب مقالات.
درس اللاهوت الإنجيلي وعمل قسيسا في برلين، ثم قسيسا للطائفة في
إيبرسفالده منذ عام 1914. عاد إلى برلين في عام 1923 وعين قسيسا للكنيسة الجديدة في سوق جاندارمن. في عام 1934 استقال من الخدمة الكنسية وانتقل إلى شتارنبرج.

ويشمل إنتاجه الأدبي الأدب الكنسي التقليدي وروايات وقصص وكتابات بيوجرافية.

من أعماله

 ثلاث ساعات بعد برلين 1967
 رسائل شبابية 1952
 إيلك 1950
 مساء وصباح 1950
 من مذكرات الأفكار والأحلام 1946
 تيودور فونتانه 1940
 الطائر توليدان 1913
 ذكريات عن هاينريش زايدل 1912

روابط خارجية

مراجع

كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1876
مواليد في برلين
وفيات 1945
وفيات في شتارنبرغ

هاينريش فولفجانج زايدل


وزارة النقل والخدمات اللوجستية سابقا وزارة النقل هي الوزارة المسؤولة عن تصميم وإنشاء الطرق والموانئ والمطارات وسكك الحديد بالمملكة العربية السعودية ويتولى رئاستها الآن المهندس صالح بن ناصر بن علي الجاسر وتأسست الوزارة عام 1372هـ، وحاصلة على شهادة اعتماد البنية المؤسسية الوطنية المقدمة من هيئة الحكومة الرقمية وفق نموذج تقييم البنية المؤسسية السعودية (SEAM).

نشأة الوزارة
أنشئت مصلحة للأشغال العامة والمعادن في عام 1355 هـ (1935م) تابعة لوزارة المالية والاقتصاد الوطني وكانت تعنى بشؤون الأشغال العامة بما في ذلك الطرق وفي عام 1372 هـ (1953م) جمعت الدوائر والمصالح الحكومية ذات الأعمال المتجانسة في وزارات قائمة بذاتها وأصبحت في المملكة وزارة للمواصلات تشرف على كل ماله علاقة بالمواصلات من طرق وسكة حديد وموانئ (في البلاد) وعندما تطورت وسائل المواصلات واتسعت مسئوليات الوزارة بصورة كبيرة كانت موضع اعتبار خلال ما أجرت الدولة من دراسات.

في عام 1372 هـ (1953 م) وهو العام الذي تأسست فيه وزارة المواصلات (وزارة النقل حاليا) بدأ قطاع المواصلات يحظى بنصيبه من العناية والاهتمام كان لا يزيد أطوال الطرق عن 239 كلم فقط، وهو رقم متواضع إذا ما قيس بمساحة المملكة الشاسعة والمترامية الأطراف والتي تنتشر عليها الآلاف من المدن والقرى والهجر والتجمعات السكانية بفصل بعضها عن البعض الآخر مئات من الكيلو مترات. وكانت أولى مهام وزارة المواصلات لتغيير هذا الواقع هو إنشاء شبكة من الطرق الرئيسية المعبدة لربط المناطق الرئسية بالمملكة بعضها ببعض ولخدمة أكبر قدر ممكن من المدن والقرى والتجمعات السكنية في مختلف أنحاء المملكة.

النقل في المملكة العربية السعودية
تعتبر وزارة النقل من أقدم مرافق الدولة التي انشئت مع بداية تاسيس المملكة العربية السعودية فقد كان تيسير الاتصال بين أرجاء المملكة الواسعة من أول ماعني به الملك المؤسس الملك عبد العزيز بن عبد الرحمن آل سعود سواء بادخال الوسائل السلكية أو اللاسلكية أو بالقيام بخدمات البرق والبريد والهاتف أو شق الطرق أو إنشاء الخطوط الحديدية والجوية أو الموانئ.

وقد مر قطاع النقل بمراحل عديدة تتفق مع ماكانت تخطو الدولة على طريق التنظيم والتطوير فكانت وزارة النقل وعند انشائها في عام (1372هـ) الموافق (1953م)مسؤولة عن كل مايتعلق بإنشاء الطرق والبرق والبريد والهاتف والتلكس والموانئ والخطوط الحديدية وشؤون النقل البري والبحري بوجه عام.
مع تزايد مسؤوليات وزارة النقل وتشعب مجالات خدماتها اعيد تشكيلها في عام 1395هـ (1975م) بحيث باتت شؤون البرق والبريد والهاتف منوطة بوزارة قائمة بذاتها، كما أنشئت مؤسسة عامة للموانئ أنيطت بها مسؤولية إدارة وتشغيل الموانئ في المملكة ومؤسسة للخطوط الحديدية.

وبذلك أصبحت وزارة النقل مسئولة عن مختلف مرافق النقل البري والبحري في المملكة بما في ذلك إنشاء الطرق والجسور وصيانتها وتنظيم النقل البري والبحري في مختلف النواحي الفنية والإدارية والنظامية والاشراف على الخطوط الحديدية والموانئ.

الطرق في السعودية
نفذت وزارة النقل طرق وصلت أطوالها إلى أكثر من 71,500 ألف كلم، تربط المدن الرئيسية ببعضها. وبلغت أطوال الطرق السريعة المنفذة أكثر من 5 آلاف كلم حول السعودية. إلى جانب تطويرها طرق مفردة يبلغ طولها أكثر من 49 ألف كلم، لتصبح طرق مزدوجة، إضافة للطرق المزدوجة الحالية والتي تصل أطوالها إلى 12 ألف كلم. ونفذت إلى جانبها طرقا فرعية وثانوية لخدمة القرى والهجر والمناطق المأهولة، ووضع أنظمة النقل الذكية (ITS)، ووضع الإشارات وعلامات الطرق عليها. كما مهدت طرقًا ترابية بطول 144 ألف كلم. ووصل عدد الجسور في المناطق والمدن إلى أكثر من 5 آلاف جسر، كما أتمت تمهيد العقبات بالمناطق الجبلية، وإنشاء الطرق الدائرية في بعض المناطق والمدن، مع إنفاذ وصيانة الطرق الداخلية التي تربط مدن ومحافظات المناطق، وتصلها بالمناطق الأخرى.

وفي سبيل تحويل الطرق إلى طرق ذكية، عملت وزارة النقل على إنشاء غرفة تحكم بنظام النقل الذكي، ونظام المراقبة والتحكم بالأنفاق، إضافة لتفعيل عقود الصيانة العادية والكهربائية والوقائية، إلى جانب عقود مسح وتقييم الجسور والمنشآت، عبر مسح وتقييم وتحديد نمط المعالجة المناسب لإجمالي مسارات الطرق في السعودية.

الاستراتيجية الوطنية للنقل
هي إستراتيجية أعدتها وزارة النقل في عام 2011،  تمت مناقشتها ومراجعتها من قبل مجلس الوزراء السعودي ومجلس الشورى، ووافق مجلس الوزراء السعودي عليها. وحددت الإستراتيجية سياسات العمل في قطاع النقل وأهدافه ومجالاته، والإجراءات الملزمة لذلك.

المجالات
شملت مجالات عمل إستراتيجية النقل مجال تطوير البنية التحتية للنقل، ومجال تسهيل التجارة وتشغيل شحن البضائع، مجال نقل الركاب والنقل بموسم الحج، ومجالس سلامة النقل وحماية البيئة.

الأهداف
وهي تهدف إلى تحقيق الكفاءة والفاعلية الفنية والمالية لقطاع النقل، وتدعم النمو الاقتصادي في السعودية، وتهتم بالتنمية الاجتماعية والعمل على تسهيل حصول المواطنين والمقيمين على خدمات النقل. كما تحرص على سلامة النقل عبر رفع مستوى السلامة، وتقليل وفيات وإصابات حوادث الطرق، وتخفيف الأضرار والخسائر الاقتصادية والاجتماعية الناجمة عنها. وهي معنية بـحماية البيئة من خلال زيادة الوعي البيئي، واتخاذها الإجراءات التي تحد من تأثيرات وسائل النقل على البيئة. كما تلبي الإستراتيجية احتياجات الأمن الوطني، ومواجهة الكوارث المختلفة عبر توفير نظام نقل يكفل هذه الحاجات في الأوقات اللازمة. وتوجد وزارة النقل شبكة متكاملة للنقل في موسم الحج لنقل الحجاج بأمان وفاعلية.

السياسات
تتبع وزارة النقل سياسة المسؤولية المشتركة لمواكبة تطور النقل، وتقضي بالتطوير والتشغيل المتكاملين للبنية التحتية لقطاع النقل، كما تدعم سياساتها اللامركزية وإشراك القطاع الخاص، إلى جانب السعي للتكامل الإقليمي والدولي، والمشاركة في الأسواق العالمية.

الوزراء السابقون

المبادرات
أطلقت وزارة النقل السعودية 4 مبادرات متعلقة برفع معدلات الأمان وخفض وفيات الطرق، إلى جانب تحسين تكلفة دورة حياة الطرق، والعمل على تحقيق الإيرادات من أصول الطرق.

خفض وفيات حوادث الطرق
هي مبادرة تهدف لخفض وفيات حوادث الطرق بنسبة 25%، بحلول العام 2020. وتتعاون فيها وزارة النقل مع وزارة الصحة ووزارة التعليم، وزارة الداخلية، وزارة التجارة والاستثمار، وزارة الشؤون البلدية والقروية، وزارة الثقافة ووزارة الإعلام، إضافة إلى وزارة الاتصالات وتقنية المعلومات، وهيئات حكومية كهيئة النقل العام، وهيئة الهلال الأحمر السعودي، الهيئة السعودية للمواصفات والمقاييس والجودة، وإشراف اللجنة الوزارية للسلامة المرورية.

وتبعا للمبادرة تقدم مؤشر أداء السلامة في الطرق، حيث سجلت وفيات الطرق انخفاضًا في المؤشر خلال عام 2016 من 28.4 إلى 23.1 بنهاية عام 2017. وشهدت حالات الوفيات انخفاضًا خلال الربع الأول من عام 2018 بتسجيل 19 حالة.

رفع معدلات الأمان في مشاريع الطرق الجديدة والحالية
استحدثت وزارة النقل إدارة عامة للسلامة، والتي عملت بدورها على وضع معايير رفع معدلات الأمان في الطرق الجديدة والحالية، ومنذ عام 2017 حتى الربع الأول من عام 2018 عملت الإدارة على مسح أكثر من 46 ألف كلم من الطرق، لمعالجة النقاط السوداء (مواقع كثرة الحوادث)، وعبر جمع بيانات الحركة المرورية، ورصد معدلات السرعة ومعلومات حوادث الطرق آليا، تمت معالجة ما مجموعه 188 نقطة سوداء، بلغت القيمة الإجمالية لأعمال السلامة ضمن صيانتها نحو 400 مليون ريال.

تحسين كلفة دورة حياة الطرق وتحسين الأداء
لتحقيق فاعلية التخطيط المالي وكفاءة الإنفاق الحكومي، طورت الوزارة متطلبات ومواصفات التصميم والتنفيذ للطرق والصيانة والتشغيل، لرفع كفاءة الأداء وترشيد التكلفة بنسبة 10-15%.

تحقيق إيرادات من أصول الطرق
تهدف المبادرة إلى دعم توجه الخصخصة الذي أقره مجلس الشؤون الاقتصادية والتنمية، عبر إشراك القطاع الخاص في عمليات صيانة البنية التحتية للطرق وتشغيلها، واستثمارها واستثمار اللوحات.

الاستراتيجية الوطنية للنقل والخدمات اللوجستية
أطلق ولي العهد السعودي الأمير محمد بن سلمان في 19 ذو القعدة 1442هـ الموافق 29 يونيو2021م، الاستراتيجية الوطنية للنقل والخدمات اللوجستية، والتي تهدف لترسيخ مكانة المملكة مركزًا لوجستيًا عالميًا يربط القارات الثلاث، والارتقاء بخدمات ووسائل النقل كافة، وتعزيز التكامل في منظومة الخدمات اللوجستية وأنماط النقل الحديثة لدعم مسيرة التنمية الشاملة في المملكة. وبين ولي العهد أن .

المخطط العام للمراكز اللوجستية

في 27 أغسطس 2023، أطلق ولي العهد الأمير محمد بن سلمان رئيس مجلس الوزراء، رئيس اللجنة العليا للنقل والخدمات اللوجستية، المخطط العام للمراكز اللوجستية، بهدف تطوير البنية التحتية للقطاع اللوجستي في السعودية وتنويع الاقتصاد المحلي، وتعزيز مكانة السعودية كوجهة استثمارية رائدة ومركزٍ لوجستيٍ عالميٍ.
ويضم المخطط العام للمراكز اللوجستية 59 مركزاً بإجمالي مساحة تتجاوز 100 مليون متر مربع، تتضمن 12 مركزاً لوجستياً لمنطقة الرياض، و12 مركزاً لوجستياً لمنطقة مكة المكرمة، و17 مركزاً لوجستياً للمنطقة الشرقية، و18 مركزاً لوجستياً في بقية مناطق المملكة، حيث يجري العمل حالياً في 21 مركزاً على أن تكتمل جميع المراكز بحلول عام 2030.

انظر أيضًا
 وزارة الشؤون البلدية والقروية (السعودية)
 وزارة البيئة والمياه والزراعة (السعودية)

مصادر
 الوزارات والوزراء في المملكة العربية السعودية: دراسة توثيقية موجزة، عمر الخولي، (د.ن)، (د.م)، الطبعة الأولى، 1419هـ/1998م.

مراجع

النقل في السعودية
تأسيسات سنة 1953 في السعودية
وزارات حكومة السعودية
وزارات نقل
وكالات حكومية أسست في 1953

وزارة النقل والخدمات اللوجستية


එච්. ඒ. කරුණාරත්න (උපත: 1929 අප්‍රේල් 20) ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍ර හා මූර්ති ශිල්පියෙකි. ශ්‍රී ලංකාවේ වියුක්ත චිත්‍ර කලාවේ පියා ලෙස සැලකුම් ලබන කරුණාරත්න ශ්‍රී ලංකාව තුළ හා පිටත චිත්‍ර හා මූර්ති ප්‍රදර්ශන ගණනාවක් පවත්වා තිබේ. කෘතහස්ත කලා ගුරුවරයකු ද වන හෙතෙම සෞන්දර්ය අධ්‍යයන ආයතනයේ ආචාර්යවරයකු ලෙස 1975 සිට 1989 දක්වා සේවය කළේ ය. 2010 වසරේ දී දෘශ්‍ය හා ප්‍රසංග කලා විශ්ව විද්‍යාලය සම්මාන ආචාර්ය උපාධියක් ප්‍රදානය කරමින් කරුණාරත්නගේ කලා නිර්මාණ හා අධ්‍යාපනික සේවාව ඇගැයීමට පාත්‍ර කළේ ය.

චිත්‍ර ශිල්පීහු

එච්. ඒ. කරුණාරත්න


The flag of Honduras consists of three equal horizontal stripes of turquoise, white and turquoise, with five turquoise stars in a quincuncial pattern at the centre of the middle stripe. The two outer bands represent the Pacific Ocean and the Caribbean Sea, and also represent the blue sky and brotherhood. The inner band represents the land between the ocean and the sea, the peace and prosperity of its people, and purity of thoughts. The five stars represent the five nations of the former Federal Republic of Central America and the hope that the nations may form a union again.

In 1823, Honduras joined the United Provinces of Central America and adopted its flag. It continued using a plain blue and white triband after the union dissolved in 1838. On 7 March 1866 five blue stars were placed on the flag to represent the five original provinces: El Salvador, Costa Rica, Nicaragua, Honduras, and Guatemala. The size and position of the stars were officially fixed when the design was standardized on 18 January 1949.

The 1949 decree specified that the stripes were to be turquoise, but in practice the flag remained dark blue for the next seven decades. The Honduran government only began flying turquoise flags after the inauguration of president Xiomara Castro on 27 January 2022, after the National Autonomous University of Honduras made that recommendation in 2021.

Ships of the Honduran Navy fly a naval ensign which has the coat of arms of Honduras above an inverted arch of five small stars and a pendant.

History

United Provinces of Central America

The origins of the Honduran flag date back to United Provinces of Central America, which Honduras was part of. It was the first country in Central America to use a blue-white-blue triband, which in turn was based on the flag of Argentina

First flag

Flag used since independence, and finally abolished in 1949. The flag has been defined as flag of the UPOCA without emblem.

Second flags

On 16 February 1866, President José María Medina modified the coat of arms and flag, adding 5 stars representing the 5 original united provinces. The most popular arrangement of blue stars was similar to the arrangement of the dots on a die, but there were also alternative arrangements. Versions other than the current one disappeared by the 1930s.

Although there wasn't any mention regarding the exact shade of blue to be used, the most common version (including the one used by military forces) used navy blue.

Greater Republic of Central America

Between 1896 and 1898 Honduras was part of a union known as Greater Republic of Central America. Within the union, Honduras still has its own flag. Around this time, an unofficial version with gold stars comes out, sometimes only considered a mistake. The likely reason for this is that the union used gold stars.

Third flag

On 26 January 1949, President Juan Manuel Gálvez amended the 1866 decree, confirming the position of the stars. The decree also defined the shade of blue used on the stripes and stars as turquoise. However, that change was not implemented and the flag continued to be produced using navy blue for 73 years.

Fourth flag

In September 2018, an MP proposed to change the colour of the flag to

In 2020, the National Autonomous University of Honduras published its guidelines regarding the shades of blue used on the flag, due to the "absence" of an official position about the topic. Following the intention of the 1949 decree, the guidelines established a lighter shade of blue for the Honduran flag "until its colors are defined and regulated by legislative decree".

On 4 August 2023, the Honduran Armed Forces announced a change from this month on their monograms, uniforms and logo to represent the national flag in turquoise. The announcement came shortly after President-elect Xiomara Castro also announced the use of the flag in that shade of blue.

Construction

Flags of subdivisions

Departments

See also

 Coat of arms of Honduras
 National Anthem of Honduras
 Flag of Argentina (similar, except for the central symbolism)

References

External links

Flag of Honduras
National flags
Flag
Honduras
Honduras
Honduras
Honduran culture

Flag of Honduras


İzmir Suikastı, Türkiye Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Paşa'ya 14 Haziran 1926 tarihinde, İzmir'de yapılması planlanan suikast girişimidir. Aralarında eski bakanlar, milletvekilleri ve valiler de bulunan bir grup tarafından planlanmış ancak hayata geçirilmeden engellenmiştir.

Suikastın İzmir'in Kemeraltı semtinde yapılması planlanmıştı. Buradaki kavşakta dönmek için yavaşlayacak olan Mustafa Kemal Paşa'nın otomobiline; Ziya Hurşit Bey'in kaldığı Gaffarzâde Oteli ve Gürcü Yusuf ile Laz İsmail'in bulunduğu otelin altındaki berber dükkânından ateş edilecek ve bomba atılacaktı. Bu sırada yan sokaktaki otomobilde bekleyecek olan Çopur Hilmi ve Giritli Şevki ile birlikte olay yerinden kaçılması ve daha sonra bir motorla Sakız Adası'na geçilmesi planlanmıştı. Ancak 14 Haziran günü İzmir Valisi Kâzım Bey tarafından Mustafa Kemal Paşa'ya çekilen telgraf sonrasında kendisinin İzmir'e seyahatini ertelemesi üzerine plan gün yüzüne çıkarıldı. 15 Haziran 1926'da Giritli Şevki'nin İzmir Valiliğine yazdığı mektupta ise suikastın kimler tarafından düzenleneceği bilgisi yer aldı. Bir müddet sonra dört kişi yakalandı ve suçlarını itiraf ettiler.

Bu olaydan sonra İzmir'e gelen istiklâl mahkemesi heyetince yapılan duruşmalarda, olayın arkasında daha geniş muhalif grupların olduğu belirlendi. İzmir'de 26 Haziran-13 Temmuz günleri arasında yargılanan kırk kişiden, ikisi gıyabında olmak üzere on beşi idamla, biri ise sürgünle cezalandırıldı. Birkaç hafta sonra, 2-26 Ağustos günleri arasında Ankara'da gerçekleştirilen duruşmalarda yargılanan elli yedi kişiden dördü idam, altısı sürgün, ikisi ise hapis cezasına çarptırılırdı. Bu iki aşamada toplam yüz otuz bir sanık hakkında sorgulama yapılırken, bunların otuz dördü yargılamaya gerek kalmadan serbest bırakıldı.

Arka plan
Osmanlı İmparatorluğu'nun mağlubiyetle ayrıldığı I. Dünya Savaşı'nın ardından, 1918 Kasım'ında düzenlediği kongreyle kendini fesheden İttihat ve Terakki Cemiyetinin üyeleri birkaç gruba bölünmüştü. Bir grup padişahla iş birliğine başlamış, cemiyetin liderlerinden oluşan grup yurt dışına kaçmış, üçüncü grup ise Kurtuluş Savaşı kadrosuna katılmıştı. Son grup da kendi içinde, millî bir devlet kurmaya tamamen taraftar olanlar ve millî hareketin zaferinden sonra eski sistemin yeniden kurulmasını isteyenler olarak ikiye ayrılmaktaydı. 1922'nin Ocak ayında İstanbul'da Kara Kemal Bey tarafından, İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin yeniden kurulması için çalışmalar yürütülmeye başlandı. 29 Kasım 1922'de İstanbul'da, Kara Kemal Bey'in başkanlığında eski cemiyet üyelerinin katılımıyla gizli bir toplantı gerçekleştirildi. Mustafa Kemal Paşa tarafından, cemiyetin yeniden kurulma faaliyetlerinin önüne geçilmesi amacıyla İstanbul'a gönderilen Kılıç Ali Bey ve Ali İhsan Bey'in Kara Kemal Bey ile yaptığı görüşmeler sonrasında da bu gizli faaliyetlere son verilmedi. 1923 genel seçimleri öncesinde bir makale yayınlayan İttihat ve Terakki Cemiyetine mensup gazeteci ve eski İstanbul milletvekili Hüseyin Cahit Bey, İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin bu seçimlere katılmayacağını yazmıştı. Feshedilmiş bir parti adına yazılar yayınlayan Hüseyin Cahit Bey, 7 Mayıs 1925 tarihinde Çorum'da müebbet sürgün cezasına çarptırılmış, gazetesi Tanin ise 16 Nisan 1925'te kapatılmıştı.

Merkezî yönetime karşı Şubat 1925'te başlatılan ve 1925 ilkbaharında bastırılan Şeyh Said İsyanı sonrasında, 4 Mart 1925'te çıkarılan Takrir-i Sükûn Kanunu'na dayanılarak muhalif basın susturulmuş, 17 Kasım 1924'te kurulan ve bünyesinde bazı eski İttihat ve Terakki Cemiyeti üyelerini barındıran Kâzım Karabekir Paşa başkanlığındaki Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası da "dinî hislere gönderme yaparak isyanı desteklediği" gerekçesiyle 3 Haziran 1925'te kapatılmıştı. Ancak parti milletvekilleri, bağımsız olarak Türkiye Büyük Millet Meclisindeki varlıklarını sürdürmeye devam etti. Partinin kapatılmasının ardından eski İttihat ve Terakki Cemiyetinin Cumhuriyet Halk Fırkası'na katılmayan bazı üyeleri, gizli bir muhalif hareket olarak İstanbul'da bulunmaktaydı.

Diğer taraftan 7 Mayıs 1926'da Ankara'dan ayrılarak ülkenin çeşitli yerlerine trenle ziyaretler düzenlemeye başlayan Mustafa Kemal Paşa, 8 Mayıs'ta Eskişehir ve Afyonkarahisar'dan geçerek Akhisar'a, oradan da Konya'ya vardı. 9 Mayıs'ta Tarsus'a, 10 Mayıs'ta Mersin'e, 16 Mayıs'ta Adana'ya, 18 Mayıs'ta tekrar Konya'ya, 20 Mayıs'ta Bursa'ya, 13 Haziran'da ise Balıkesir'e uğramış; 14 Haziran'da ise İzmir'e geçmeyi planlamıştı.

Suikastın ortaya çıkması ve tutuklamalar

Balıkesir'de bulunduğu sırada Mustafa Kemal Paşa, İzmir Valisi Kâzım (Dirik) Bey tarafından gönderilen ve kendisine karşı İzmir'de suikast düzenleneceği bilgisini içeren bir telgraf aldı. Bu telgrafta bahsi geçen suikast planını ortaya çıkaran mektup, planda görev alan isimlerden biri olan Giritli Şevki adlı bir motorcu tarafından yazılmıştı. Telgraf üzerine 15 Haziran gecesini Balıkesir'de geçirmesinin ardından Mustafa Kemal Paşa, yarım kalan gezisine devam etmek ve yaşananlar hakkında daha detaylı bilgiye sahip olmak için 16 Haziran günü İzmir'e geldi. Diğer taraftan 14 Haziran günü Başbakan İsmet Paşa da, İzmir'den aldığı telgraflarla suikast olayını öğrenmişti. İsmet Paşa'nın istiklâl mahkemesi savcı ve yargıçlarına kendisine gelen telgrafları göstermesinin ardından ilk iş olarak kapatılmış olan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası milletvekillerinin tümünün tutuklanmasına, evlerinin aranmasına ve bulunan belgelerin İzmir'e gönderilmesine karar verildi. İstiklâl Mahkemesi heyeti ise İzmir'e hareket etti ve 17 Haziran günü İzmir'e vardı.

Suikastın öğrenilmesinin ardından telgrafta geçen isimlerin yakalanması için harekete geçen İzmir polisi, ilk olarak Ziya Hurşit Bey'i kaldığı Gaffarzâde Oteli'nde, yatağının altına sakladığı silah ve bombalarla birlikte yakaladı. Laz İsmail, Gürcü Yusuf ve Çopur Hilmi, Ragıp Paşa Oteli'nde; Sarı Efe Edip Bey ise İstanbul'daki Bristol Oteli'nde tutuklandı. Diğer taraftan istiklâl mahkemesi heyeti Ankara'dan ayrılmadan önce, eski Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası Kastamonu milletvekili Halit Bey hariç Türkiye Büyük Millet Meclisi toplantılarına katılmayı sürdüren tüm eski Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası milletvekillerinin ve birtakım eski İttihat ve Terakki Cemiyeti üyesinin tutuklanmasına karar vermişti. Tutuklananlar arasında Kurtuluş Savaşı'nda yer alan Kâzım Karabekir Paşa, Ali Fuat Paşa, Cafer Tayyar Paşa, Bekir Sami Bey, Rüştü Paşa, Refet Paşa ile eski maliye bakanı Cavid Bey de vardı. Ancak Başbakan İsmet Paşa, Ankara'da tutuklanan Kâzım Karabekir Paşa'yı, suçluluğuna inanmadığı ve milletvekili dokunulmazlığının böyle bir tutuklamanın önünde bulunduğu gerekçesiyle serbest bıraktırdı. İstiklâl Mahkemesi ile arasında geçen görüşmelerde İsmet Paşa'ya dokunulmazlığın bu olaylarda işe yaramayacağı, gerekirse kendisinin dahi tutuklanabileceği söylendi. Araya Mustafa Kemal Paşa'nın girmesiyle İzmir'e giden İsmet Paşa, mahkemenin sonucunu bekleyeceği yönünde açıklamada bulundu. Suikast girişimi ve faillerin yakalandığı bilgileri, 18 Haziran günü Hâkimiyet-i Milliye gazetesinde yayınlanan bir bildiri ile kamuoyuna duyuruldu. İstiklâl Mahkemesinin Anadolu Ajansı'na verdiği listeye göre ilk tutuklama dalgasında Ankara, İzmir ve İstanbul'da toplam kırk dokuz kişi tutuklanmıştı. Girişimin kamuoyu tarafından öğrenilmesinin ardından başta İzmir olmak üzere ülkenin farklı yerlerinde çeşitli gösteriler düzenlendi.

İzmir yargılamaları ve suikast planı

Duruşmalar 26 Haziran günü, Elhamra Sineması salonunda başladı. İstiklâl Mahkemesi heyetinin başkanlığını Afyonkarahisar milletvekili Kel Ali yaparken, üyeliklerini Gaziantep milletvekili Kılıç Ali ve Aydın milletvekili Reşit Bey, yedek üyeliğini Rize milletvekili Laz Ali, savcılığını ise Denizli milletvekili Necip Ali Bey yapmaktaydı. Mahkeme üyelerinin dördünün adının Ali olması sebebiyle mahkeme, "Aliler Mahkemesi" olarak da adlandırılmıştı. Zanlılar, doğrudan suikastta görev alanlar, suikastı hazırlayıp kışkırtanlar, suikasta doğrudan katılmayan ancak Türk inkılabına ve Mustafa Kemal Paşa'ya karşı olan eski İttihatçılar ve kapatılan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası üyeleri ve paşalar olmak üzere dört gruba ayrılarak yargılandı.

Yapılan yargılamalar sonucunda, savcı Necip Ali Bey'in hazırladığı iddianamede suikast girişiminin kimler tarafından, nasıl ve ne zaman planlandığı sanıkların ifadelerine göre yer aldı. Bu iddianameye göre suikast ilk önce Ankara'da yapılmak istenmiş ve Türkiye Büyük Millet Meclisi I. dönem Lazistan milletvekili olarak görev yapan Ziya Hurşit Bey, hırsızlıktan sabıkalı Laz İsmail ve Gürcü Yusuf'un bu amaç doğrultusunda, İzmit milletvekili Ahmet Şükrü Bey'in maddî yardımlarıyla Ankara'ya hareket ederek buradaki Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası genel merkezinde misafir olarak kalmıştı. Daha sonra Ahmet Şükrü Bey'in evinde yapılan konuşmalarda suikastın yeri için önce Eskişehir milletvekili Arif Bey'in Çankaya yolu üzerindeki köşkünün yolu üzerindeki bahçesi ve dolayları, sonra da Türkiye Büyük Millet Meclisi binası ve bakanlar kurulunun toplandığı bina ile Anadolu Kulübü düşünülse de Ziya Hurşit Bey'in kardeşi olan Ordu milletvekili Faik Bey durumdan haberdar olarak kendilerini engelledi. Erzincan milletvekili Sabit Bey'in de kendilerini ihbar ile tehdit etmesi üzerine bu plandan vazgeçildi. Suikastın daha sonra Bursa'da yapılması düşünüldüyse de Laz İsmail dikkat çekmemek için yanına Naciye Nimet isimli bir kadını alarak burada yaptığı incelemeler sonucu şehrin böyle bir plan için uygun olmadığını tespit etti. En sonunda suikastın İzmir'de yapılması kararlaştırıldı. İstanbul'daki Ahmet Şükrü Bey'den gerekli cephane ve parayı alan Ziya Hurşit Bey, Laz İsmail ve Gürcü Yusuf, 15 Haziran'da Gülcemal vapuruyla İzmir'e geldi ve suikast için gerekli hazırlıkları yapmaya başladı. İzmir'e gelindiğinde Ziya Hurşit Bey Gaffarzâde Oteli'ne, Laz İsmail ile Gürcü Yusuf ise Ragıp Paşa Oteli'ne yerleşti.

Ziya Hurşit Bey'e Ahmet Şükrü Bey tarafından verilen ve Miralay Rasim Bey tarafından imzalanıp Sarı Efe Edip Bey'e hitaben yazılan mektup sayesinde üç suikastçı, Sarı Efe Edip Bey ile tanıştı. Sarı Efe Edip Bey'in çiftlik kâhyası Çopur Hilmi'nin de katılımıyla önce Karşıyakalı İdris'in bahçesinde, sonra da Giritli Şevki isimli motorcunun evinde toplanan grup, suikast planını konuştu. Hazırlanan plana göre suikastın Mustafa Kemal Paşa'nın İzmir ziyareti sırasında, İzmir'in Kemeraltı semtinde yapılması belirlenmişti. Baş Durak Caddesi (günümüzdeki adı Anafartalar Caddesi) ile Hükûmet Caddesi'nin (günümüzdeki adı 853. Sokak) kesiştiği kavşakta dönmek için yavaşlayacak olan Mustafa Kemal Paşa'nın otomobiline, Gaffarzâde Oteli'nin altındaki berber dükkânından Ziya Hurşit Bey, Gürcü Yusuf ile Laz İsmail tarafından ateş açılacak ve bombalar atılacaktı. Bu sırada yan sokaktaki otomobilde bekleyecek olan Çopur Hilmi ile Giritli Şevki ile birlikte olay yerinden kaçılacak ve daha sonra Giritli Şevki'nin kullanacağı bir motorla Sakız Adası'na geçilecekti. Tüm bu suikast planı, Sarı Efe Edip Bey'in İstanbul'a gitmesinin ardından şüphelenen Giritli Şevki'nin suikast girişimini haber veren ihbar mektubunu Mustafa Kemal Paşa'ya iletmesi için, 14 Haziran günü İzmir Valisi Kâzım Bey'e vermesiyle bu plan gün yüzüne çıktı.

İzmir yargılamalarındaki sorgulamalar

İddianamenin okunmasının ardından ilk sorgulama Ziya Hurşit Bey'e yapıldı. Suikastı eski Ankara valisi Abdülkadir Bey ile planladıklarını, paraları olmadığından kendilerine destek sağlamak için İzmit milletvekili Ahmet Şükrü Bey ile görüştüklerini, daha önce Ankara ve Bursa'da da suikast planladılarsa da gerçekleştiremediklerini belirterek suikast için yapılan tüm hazırlıkları anlatan Ziya Hurşit Bey'in ifadeleri; daha sonra sorgulanan Laz İsmail, Gürcü Yusuf ve Çopur Hilmi'ninkilerle paralellik göstermekteydi. Çopur Hilmi'den sonra sorgulanan Sarı Efe Edip Bey, suikasttan bir gün önce İstanbul'a gidiş sebebini durumu Celâl Bey'e bildirecek olması olarak açıklamış; suikast için kendisini Ahmet Şükrü Bey'in kışkırttığını ve gerekli olan paraları kendisine onun verdiğini söylemişti. Sonradan sorgulanan Miralay Rasim Bey ile Abidin Bey ise, suikastla olan ilişkilerini reddetti. Bu sorgulamalarla birlikte suikastta birinci derecede suçlu olanların sorgusu tamamlanmış oldu.

Ziya Hurşit Bey'in ağabeyi Faik Bey'in ifadesine göre; Rauf Bey kendisine, kardeşi Ziya Hurşit Bey'in bir suikast girişiminde olduğunu ve bunu Sabit Bey'den öğrendiğini, buna engel olunmasını istediğini söyledi. Faik Bey ayrıca, Ziya Hurşit Bey'in bunu reddetmesi üzerine kendisinin yatıştığını; ancak yine de Arif Bey'in Çankaya'daki evine giderek bilgi almak istediğini ve orada Ahmet Şükrü Bey'e rastladığını ifade etti. Daha sonraları ise Rauf Bey'in, Kâzım Karabekir Paşa ile Rıfat Paşa'ya da olayı anlattığını; ancak bunların uydurma olduğunu düşünerek sessiz kaldıklarını sözlerine ekledi. Faik Bey'in ardından sorgulanan Ahmet Şükrü Bey; suikastla ilişkisi olmadığını, Ziya Hurşit Bey'i ara sıra gördüğünü ve Laz İsmail'i hiç tanımadığını söyleyerek bütün suçlamaları reddetti. Ziya Hurşit Bey, Sarı Efe Edip Bey'e iletmesi için verdiği mektubun tütün ticaretiyle ilgili olduğunu söylemesinin ardından Miralay Rasim Bey ve Sarı Efe Edip Bey ile yüzleştirildi. Sarı Efe Edip Bey suikastı birlikte hazırladıklarını ve gelen mektubun suikastla alakalı olduğunu söylese de Ahmet Şükrü Bey bunları kabul etmedi. Miralay Rasim Bey ise, sarhoş olan Ahmet Şükrü Bey'in isteğiyle Sarı Efe Edip Bey'e mektup yazdığını kabul etmişti. Sonrasında sorgulanan Arif Bey ise Ziya Hurşit Bey'i gazinoda görerek tanıştığını, Laz İsmail'in evinde kalmadığını ve suikastla bir ilgisinin olmadığını söylese de yapılan yüzleştirmede Laz İsmail, Arif Bey'i kendisini özel otomobiline alarak evine getirdiğini söyledi. Arif Bey'in şoförü ve hizmetçisi Ayşe'nin de bu yöndeki ifadelerine rağmen bu anlatılanlar Arif Bey tarafından reddedildi.

Diğer taraftan suikast olayıyla ilişkisi bulunmadığına karar verilen Bursa milletvekili Osman Nuri Bey, Trabzon milletvekili Ahmet Muhtar Bey, Erzurum milletvekili Münir Hüsrev Bey, İzmit milletvekili Mustafa Bey, Kastamonu milletvekili Halit Bey, Kars milletvekili Ömer Bey ve Sarı Efe Edip Bey'in kayınbiraderi Doktor Mustafa Şevket serbest bırakıldı.

Savcı Necip Ali Bey'in 30 Haziran günü yayınlanan iddianamesi, suikastın esas suçluları dışındaki paşalar ve diğer sanıklarla ilgili olarak hazırlanmıştı. Bu iddianamede adı geçen isimler, suikastın düşünce ve planlama aşamasında katılımları ve haberleri bulunmakla suçlanmaktaydı. 3 Temmuz günü paşaların sorgusuna geçildi.

Sabit Bey'in eski ifadesini tekrarlamasının ardından sorgulanan Rüştü Paşa, suikastla ilgisi olmadığını, Sabit Bey'den Şükrü Bey'in suikastla ilgilendiğini duyduğunu ve sonradan da bunu yalanladığını belirtti. Kâzım Karabekir Paşa sorgusunda, suikasttan haberi olmadığını, haberi olanların da hükûmete haber vermesi gerektiğini ve Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası üyelerinden katılımcı varsa partiyi dahi kapatabileceğini söyledi. Sonrasında sorgulanan Ali Fuat Paşa da suikastla ilgisi olmadığını, içki sofrasındaki suikast konuşmalarını gerçek olarak yorumlamadığını söylerken, Refet Paşa ve Cafer Tayyar Paşa da aynı şekilde suikast hazırlıkları hakkında bilgi sahibi olmadığını belirtti.

Paşaların ardından sorgulanan Halis Turgut Bey'in suikast olayıyla hiçbir ilgisinin olmadığını ileri sürmesi üzerine kendisi, Ziya Hurşit Bey ile yüzleştirildi. Bu yüzleştirmede Ziya Hurşit Bey'in İstanbul'da Ahmet Şükrü Bey ile buluştuklarını ve suikastı konuştuklarını, Halis Turgut Bey'in kendisine vermeyi vadettiği silahları vermediğini açıklamasına rağmen Halis Turgut Bey, tüm bunların yalan olduğunu söyledi. 6 Temmuz'da sorgulaması yapılan eski Maliye Nazırı Cavid Bey de suçlamaları reddetti. Bu sorgulamanın ardından savcı Necip Ali Bey, elde ettiği bulgulara dayanarak olayın, İzmir'de planlanan suikast ve karışıklık çıkartarak hükûmetin devrilmesi olmak üzere iki yüzlü olduğunu ileri sürerek bu ikinci kısmın Ankara'da görüşülmesini istedi. Böylece dokuz sanığın yargılanması Ankara'ya sevk edildi. Akabinde sorgulanan İstanbul milletvekili İsmail Canbulat Bey, Cavid Bey'in evinde yapılan toplantının Mustafa Kemal Paşa'ya sunacakları teklifle ilgili olduğunu, sonraki toplantının da Kara Kemal Bey'in Mustafa Kemal Paşa ile yaptığı görüşmeyi öğrenmek için düzenlendiğini ve suikasttan haberi olmadığını söyledi. 8 Temmuz'da savcı Necip Ali Bey, Tokat milletvekili Bekir Sami Bey, Afyonkarahisar milletvekili Kâmil Bey, Dersim milletvekili Feridun Fikri Bey, Mersin milletvekili Besim Bey, eski Erzurum milletvekili Necati Bey, Gaziantep milletvekili Hafız Mehmet Bey, eski Sivas milletvekili Kara Vasıf Bey ve eski Isparta milletvekili Cemal Paşa'nın suikast olayını duyduktan sonra Refet Paşa'nın evinde toplandıkları için, olayın başlangıcını hazırlayarak Avrupa'ya gittiklerini ileri sürdüğü Rauf Bey, İstanbul milletvekili Adnan Bey ve eski İzmir Valisi Rahmi Bey'in gıyabında yargılanmasını istedi. Bu isteğin ardından adı geçen kişilerin sorgulamasına geçildi.

Yaşlı bir adam olduğundan iktidar hırsına sahip olmadığını söyleyen Bekir Sami Bey'in ardından konuşan Feridun Fikri Bey, gerçekleştirdikleri toplantının bir amacı olmadığını ve Ahmet Şükrü Bey'in milletvekili olmasına rağmen tutuklanışını görüştüklerini söyledi. Besim Bey, Gümüşhane milletvekili Zeki Bey ve Canik milletvekili Ahmet Nafiz Bey'in sorgularında da kendilerinin konuyla bir ilgisi olmadıklarını belirtmelerinin ardından eski Mersin milletvekili Selâhattin Bey'in sorgusuna geçildi. Muhalif bir parti olmadan demokrasi olamayacağı fikrini savunan Selâhattin Bey, Kara Kemal Bey ile kurduğu ilişkinin yalnızca kendisinin siyasi tecrübesinden yararlanmak için olduğunu belirtti. Eski Erzurum milletvekili Hüseyin Avni Bey, kendi programına uygun bulduğu için Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'na katıldığını, İttihatçılarla yalnızca bilgi edinmek için görüştüğünü ve partinin kapatılmasını zamanın şartları içinde doğal karşıladığını belirttikten sonra suikast konusu hakkında bilgi sahibi olmadığını söyledi. Olayla ilişkisi olduğunu itiraf eden Hafız Mehmet Bey, Ziya Hurşit Bey'e rastladığı bir gün Sabit Bey, Rauf Bey ve Halis Turgut Bey'in de kendilerine yardımcı olduklarını belirtti.

11 Temmuz günü savcı Necip Ali Bey tarafından okunan iddianamede, suikast hakkında Ali Fuat Bey ve arkadaşlarının bilgisi olduğu ve Ankara'da yapılması planlanan suikast girişimini yalnızca Sabit Bey'in engellemeye çalıştığı ileri sürüldü. İddianamede Ahmet Şükrü Bey, Miralay Rasim Bey, Ziya Hurşit Bey, Laz İsmail, Gürcü Yusuf, Çopur Hilmi, Hafız Mehmet Bey, Kara Kemal Bey ile Abdülkadir Bey'in idamı; Halis Turgut Bey, İsmail Canbulat Bey, Rahmi Bey, Sürmeneli Vahap, Adnan Bey, Rauf Bey ve Rüştü Paşa'nın küreğe konulması; Kâzım Karabekir Paşa, Cafer Tayyar Paşa, Ali Fuat Paşa, Refet Paşa, Cemal Paşa, Sabit Bey, Münir Hüsrev Bey, Faik Bey, Bekir Sami Bey, Kâmil Bey, Zeki Bey, Besim Bey, Feridun Fikri Bey, Halit Bey, Necati Bey'in beraati istendi.

İzmir yargılamalarındaki savunmalar

Yapılan sorgulamaların ve hazırlanan iddianamenin ardından sanıklar, savunmalarını yapmaları üzere 12 Haziran günü mahkeme salonuna getirildi. İlk olarak savunmasını yapan Ziya Hurşit Bey suikast yapmayı planladığını ve bu planı uygulamaya koyduğunu kabul ederken, anayasayı değiştirmek ve hükûmeti devirmek suçlamalarını kabul etmeyerek Türk Ceza Kanunu'nun 46. maddesine göre sürgün cezasına çarptırılması gerektiğini söyledi. Suikast teşebbüsüne katıldığını belirtse de suçluluğunu reddeden Sarı Efe Edip Bey, İstanbul'a gelip Celâl Bey'i suikast planından haberdar edeceğini söyledi ve kendisine ceza verilirken bu durumun göz önünde bulundurulmasını istedi. Gürcü Yusuf ile Laz İsmail, kendilerinin cahil olduklarını ve aldatıldıklarını ileri sürerek affedilmelerini talep etti. Çopur Hilmi, suikast teşebbüsünü önce vatan hizmeti sandığını, bu duruma alet edilecek bir adam olmadığını ve planı haber vermeye karar verse de Giritli Şevki'nin kendisinden önce davrandığını belirterek cezasının hafifletilmesini istedi. Ahmet Şükrü Bey iddiaların asılsız olduğunu belirterek, kendisi gibi bir adamın suikastla işi olmayacağını söyledi. Kendisi hakkındaki tüm suçlamaları reddeden Arif Bey, suikast toplantılarından haberi olmadığını, Laz İsmail'in kendi evinde kalmadığını ve bu konuda şoförü ile hizmetçisinin yanlış ifadeler verdiğini savundu. Masum olduğunu ve hiçbir işe karışmadığını söyleyen Abidin Bey, kendisinden istenilen parayı vermediğini ve Rüştü Paşa ile olan konuşmaları hasta olduğu gerekçesiyle hatırlamadığını söyledi. Hafız Mehmet Bey önceleri suikasta dahil olduğunu; ancak sonraları bundan vazgeçtiğini belirterek suçsuz olduğunu dile getirdi. Miralay Rasim Bey ek bir savunma yapmazken, Sürmeneli Vahap, amcası Hafız Mehmet Bey'e iş bulma amacıyla müracaat ettiğini, onun da kendisini Ziya Hurşit Bey'e gönderdiğini ve cahil birisi olduğundan hiçbir şey anlamadığını ileri sürerek suçlamayı reddetti. Karşıyaka'daki bahçesinde yapılan toplantının neden yapıldığını bilmediğini söyleyen İdris, olayla ilgisinin bulunmadığını söyleyen Naciye Nimet Hanım, İsmail Canbulat Bey ve Halis Turgut Bey suçsuz olduklarını savundu. Herhangi bir savunma yapmayan Rüştü Paşa, mahkemenin "insaf ve adaletine" sığındı. Kâzım Karabekir Paşa, Ali Fuat Paşa, Refet Paşa, Cafer Tayyar Paşa ve Bekir Sami Bey ise savunma yapmayacaklarını belirttiler.

İzmir yargılamaları sonuçları

İzmir yargılamaları 13 Temmuz 1926'da son buldu. Yargılanan 49 kişiden; suikast hazırlıklarına doğrudan karışan ve bu planlardan haberi olup da resmî makamlara ihbarda bulunmayan on beş kişinin idamına, bir kişinin 10 yıl kalebentlik cezasına çarptırılmasına ve cezası Konya'da sürgüne çevrilmesine, dokuz kişinin duruşma dışı tutulup, yargılamalarının Ankara'da görülecek İttihatçılar davası ile birleştirilmesine ve geri kalan yirmi dört kişinin beraatına karar verildi. Ancak mahkemeye katılmayan ve hakkında gıyaben idam kararı çıkanlardan Abdülkadir Bey Bulgaristan'a kaçmak üzereyken yakalanarak, daha sonra Ankara'da yargılanması kararlaştırıldı. Yine duruşmalara katılmayan Kara Kemal Bey ise 27 Temmuz günü İstanbul'da yakalanmak üzereyken intihar etti. İnfazlar, 13 Temmuz'u 14 Temmuz'a bağlayan gece İzmir'in çeşitli yerlerinde gerçekleştirildi. Gerçekleştirilen idamların sonrasında cenazeler önce Merkez Hastanesi'ne götürüldü, üzerindeki eşyaların alınmasının ardından da Kadifekale yakınlarındaki Kokluca Mezarlığı'na defnedildi. İzmir'de yapılan duruşmalarda tutuklu bulunanlar ve haklarında alınan kararlar aşağıdaki gibidir:

İdam cezası verilenler

 Ziya Hurşit Bey
 Laz İsmail
 Gürcü Yusuf
 Çopur Hilmi
 Ahmet Şükrü Bey
 Arif Bey
 İsmail Canbulat Bey (önce 10 yıllık hapse mahkûm edilse de itirazı sonucu cezası idama çevrildi)
 Sarı Efe Edip Bey
 Abidin Bey
 Halis Turgut Bey (önce 10 yıllık hapse mahkûm edilse de itirazı sonucu cezası idama çevrildi)
 Rüştü Paşa
 Hafız Mehmet Bey
 Miralay Rasim Bey
 Kara Kemal Bey (idam kararı gıyabında verilirken, bir müddet kaçak hayatı yaşadıktan sonra yakalanmak üzereyken 27 Ağustos 1926 günü intihar etti)
 Abdülkadir Bey (idam kararı gıyabında verilirken, Bulgaristan'a kaçmak üzereyken yakalandı ve daha sonra Ankara'da yargılanması kararlaştırıldı. Ankara'da tekrar idama mahkûm edildi, 31 Ağustos 1926 gecesi infaz edildi)

Diğer cezalar
 Sürmeneli Vahap (10 yıl kalebentlik cezasına çarptırılsa da sonra cezası Konya'da sürgüne çevrildi)

Yargılanmaları Ankara'da yapılacak olanlar
 İhsan Bey
 Hilmi Bey
 Cavid Bey
 Selâhattin Bey
 Kara Vasıf Bey
 Hüseyin Avni Bey
 Rahmi Bey
 Rauf Bey
 Adnan Bey

Beraatine karar verilenler
 Faik Bey
 Sabit Bey
 Halet Bey
 Feridun Fikri Bey
 Kâmil Bey
 Zeki Bey
 Bekir Sami Bey
 Besim Bey
 Necati Bey
 Münir Hüsrev Bey
 Kâzım Karabekir Paşa
 Ali Fuat Paşa
 Refet Paşa
 Cafer Tayyar Paşa
 Cemal Paşa
 Necati Bey
 Ahmet Nafiz Bey
 Torbalılı Emin Efendi
 Trabzonlu Naciye Nimet Hanım
 Sürmeneli Keleş Mehmet
 Bahçıvan İdris
 Mustafa oğlu Şahin Çavuş
 Sabahaddin Efendi
 Giritli Hüseyin oğlu Latif

Ankara yargılamaları
İkinci davayı görmek üzere 16 Temmuz'da İzmir'den yola çıkan İstiklâl Mahkemesi heyeti, ertesi gün Ankara'ya vardı. 21 Haziran günü başlayan sanıkların ilk hazırlık soruşturmaları 31 Temmuz'da tamamlanmış, 28 Temmuz günü Denizli'den Ankara'ya gelmek için yola çıktığını belirten savcı Necip Ali Bey'in iddianamesi ise 31 Temmuz günü tamamlanmıştı. Ankara'da yargılanmalarına karar verilen eski İttihatçıların yargılaması eski Meclis Encümenler Binası'nda, 2 Ağustos'ta başladı. İddianameye göre suikast kin ve nefret dışında hükûmeti devirip iktidarı ele geçirmek amacıyla gizli bir komite tarafından da desteklenmiş, söz konusu gizli komite üyelerini bazı Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası mensupları ile İttihat ve Terakki Cemiyetinin eski yöneticilerinin bir kısmı oluşturmuş ve komitenin başkanlığını ise Kara Kemal Bey yürütmüştü.

Ankara yargılamalarındaki sorgulamalar
Sorgulamalar Talât Bey ile başladı. Talât Bey, İttihat ve Terakki Cemiyeti üyesi olduğunu; ancak cemiyetin hükûmet ve iktisadî konulardaki çalışmalarına karışmadığını söyledi. Daha sonra sırasıyla İttihat ve Terakki genel sekreteri Mithat Şükrü Bey, polis müdürü Azmi Bey, eski hariciye nazırı Ahmet Nesimi Bey, doktor Hüseyinzâde Ali Bey, Eyüp Sabri Bey, doktor Rasuhi Bey ve Hamdi Baba sorguya çekildi.

İttihat ve Terakki Cemiyetinin sekiz ay boyunca sekreterliğini yapan Doktor Nâzım Bey, bu dönemde halk tarafından yapılan bağışların akıbetinin ne olduğunu bilmediğini ve I. Dünya Savaşı sonrasında Kırım'a, oradan da Almanya'ya kaçarak İslam İhtilalleri Cemiyetinin kuruluşunda yer aldığını söyledi. Mustafa Kemal Paşa'ya muhalefet imkânı olmadığından, herhangi bir siyasi parti kurma girişiminde bulunmadığını ve suikastla hiçbir ilişkisi olmadığını da sözlerine ekledi. Cavid Bey sorgusunda, Kara Kemal Bey ve İsmail Canbulat Bey ile görüştüğünü, Kara Kemal Bey'in Mustafa Kemal Paşa ile görüşmesinden sonra kendi evinde İttihatçılarla bir toplantı yapıldığını ve bu toplantının konusunun anayasa değişikliği olduğu, gizli bir amaçlarının bulunmadığını belirtti. Hüseyin Cahit Bey de Cavid Bey'in evindeki toplantıya katıldığını ve bu toplantının gizli bir amacı olmadığını, Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nın kuruluşunda kendisinin İstanbul milletvekili adayı olarak partiye çağrıldığını ancak bunu kendisinin kabul etmediğini söyledi.

Sonraki günlerde yapılan duruşmalarda Salâh Cimcoz Bey, Mithat Şükrü Bey, Ahmet Nesimi Bey, Doktor Rasuhi Bey, Hüseyinzâde Ali Bey, Eyüp Sabri Bey, Azmi Bey, Hamdi Baba, Nail Bey, Said Bey, İbrahim Bey, Naim Cevad Bey, Hasan Fehmi Bey ve Hamal Ferid'in ileri sürülen suçlarla olan ilişkileri araştırıldı. 16 Ağustos'ta Naim Cevad Bey, Mithat Bey, Nasib Bey ve Nail Bey yargılandı. Daha sonra Rıza Bey ile Nasib Bey serbest bırakılırken, 19 Ağustos günü Selâhaddin Bey, Kara Vasıf Bey ve Hüseyin Avni Bey yargılandı. Velid Bey ile Ahmet Emin Bey'in 21 Ağustos'ta sorgulanmasının ertesi günü, Savcı Necip Ali Bey'in dört kişinin idamını istediği iddianamesi tamamlandı. İddianamede İttihat ve Terakki Cemiyetinin halkı soyan bir parti olduğu, sırf Almanya'nın çıkarları doğrultusunda ülkenin I. Dünya Savaşı'na sokulduğu, yenilgi sonrasında yönetici kesimin ülkeden kaçtığını ve bir müddet sonra, iktidarı tekrar ele geçirmek arzusuyla İzmir Suikastı'nı planladığı anlatıldı. İhsan Bey'in ifadesine göre, Kara Kemal Bey ve Şükrü Bey'i suikast işine Cavid Bey sokmuştu.

Ankara yargılamalarındaki savunmalar
Sanıkların savunmaları 25 Ağustos günü yapıldı. Birçok sanık, sorgulamalar sırasında söylediklerinden farklı bir savunma yapmadı. Yurt dışında olduğundan sorgulaması ve savunması yapılamayan Rauf Bey, 12 Ekim'de Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı'na gönderdiği mektupta, milletvekili olması sebebiyle dokunulmazlığı kaldırılmadıkça kendisi hakkında yargılama yapılamayacağını ve yurt dışında olduğundan suikastla ilgisi olmadığını belirtmişti.

Cavid Bey savunmasında; Maliye Nazırı olduğu dönemde devletin I. Dünya Savaşı'na girmesini istemediğini, yaptığı birtakım hareketlerle hükûmet bütçesini rahatlattığını, Kurtuluş Savaşı'na katılmak istese de bunun kabul edilmediğini ve suikast planıyla hiçbir ilişkisi olmadığını belirtti. Nail Bey, ülkenin ve milletin zararına hiçbir eylemde bulunmadığını ve suikast girişiminden haberi olmadığını söyledi. Doktor Nâzım Bey, Almanya'da kuruluşunda yer aldığı İslam İhtilalleri Cemiyeti ile Kurtuluş Savaşı'nı desteklediğini belirtirken, kendisinin Anadolu'ya gelmesinin Enver Paşa tarafından engellendiğini, Cavid Bey'in evindeki toplantılara Mustafa Kemal Paşa'nın izni olduğunu düşünerek katıldığını, Şükrü Bey, İsmail Canbolat ve Kara Kemal Bey'i iki yıldır görmediğini ve suikastla hiçbir ilişkisinin olmadığını belirterek savunmasını yaptı. Hilmi Bey ise Türkiye Büyük Millet Meclisinden ayrılmasının ardından siyaseti bırakıp ticaretle uğraştığını, Kara Kemal Bey ile uzunca bir süredir görüşmediğini ve suikast haberini ilk olarak gazeteden duyduğunu söyledi.

Cavid Bey'in davası sürerken, İzmir'deki duruşmalarda gıyabında idam cezası verilen Abdülkadir Bey, Bulgaristan'a kaçmak üzereyken yakalandı ve Ankara'daki duruşmalar sırasında yargılandı. Kaçmasında kendisine kimlerin yardım ettiğini ve nasıl kaçtığını söyleyen, Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nı desteklediğini de belirten Abdülkadir Bey'in ilk duruşması 29 Ağustos'ta yapılmıştı. 31 Ağustos'ta ise mahkeme, hükûmeti devirerek cumhurbaşkanını öldürmek ve iktidarı ele geçirmek suçuyla kendisini idama mahkûm etti.

Ankara yargılamaları sonuçları
26 Ağustos günü okunan mahkemenin kararına göre Kurtuluş Savaşı sonrasında iktidarı ele geçirme çabasında olan Cavid Bey'in evinde, Lozan Barış Konferansı sırasında yapılan toplantılardaki amaç, eski İttihat ve Terakki Cemiyeti üyelerinin milletvekili olarak meclise girmesi, bunun gerçekleşmemesi durumunda eski cemiyeti yeniden kurmaktı. Bunların başarısızlıkla sonuçlanması durumunda ise Rauf Bey'in de aracılığıyla Halk Fırkası'nın bölünmesi için girişimde bulunulacak ve Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nın kurulması için uygun zemin oluşturularak iktidar ele geçirilecekti. Karardan dört idam, altı sürgün, iki hapis cezası çıkarken diğer sanıkların beraatine karar verildi. İdama mahkûm edilen dört kişinin cezası 26 Ağustos'u 27 Ağustos'a bağlayan gece, Cebeci'deki Umumi Hapishane önünde infaz edildi. İdam edilenler, hapishanenin avlusuna defnedildiler. Ankara'da yapılan duruşmalarda tutuklu bulunanlar ve haklarında alınan kararlar aşağıdaki gibidir:

İdam cezası verilenler
 Cavid Bey
 Hilmi Bey
 Nail Bey
 Doktor Nâzım Bey

Diğer cezalar
 Vehbi Bey, 10 yıl kalebentlik cezasına çarptırılsa da sonra cezası sürgüne çevrildi
 Hüsnü Bey, 10 yıl kalebentlik cezasına çarptırılsa da sonra cezası sürgüne çevrildi
 İbrahim Bey, 10 yıl kalebentlik cezasına çarptırılsa da sonra cezası sürgüne çevrildi
 Ethem Bey, 10 yıl kalebentlik cezasına çarptırılsa da sonra cezası sürgüne çevrildi
 Rahmi Bey, 10 yıl kalebentlik cezasına çarptırılsa da sonra cezası sürgüne çevrildi
 Rauf Bey, 10 yıl kalebentlik cezasına çarptırılsa da sonra cezası sürgüne çevrildi
 Ali Osman Kâhya, 10 yıl hapis
 Salih Kâhya, 10 yıl hapis

Beraatine karar verilenler

1. Cahit Bey
2. Kara Vasıf Bey
3. Azmi Bey
4. Adnan Bey
5. Küçük Talât Bey
6. Mithat Şükrü Bey
7. Hüseyinzâde Ali Bey
8. Eyüp Sabri Bey
9. Salâh Cimcoz Bey
10. Küçük Nâzım Bey
11. Cemal Ferit Bey
12. Naim Cevat Bey
13. Hasip Bey
14. Rıza Bey
15. Gözlüklü Mithat Bey

16. Hasan Fehmi Bey
17. İhsan Bey
18. Ali Rıza Bey
19. Saadettin Bey
20. Bekir Bey
21. Mehmet Ali Bey
22. Hilmi Bey
23. Cavid Bey
24. İzzet Bey
25. Seyit Bey
26. Salih Reis Bey
27. Tırnakçı Salim Bey
28. Ali Osman Kâhya Bey
29. Selâhattin Bey
30. Hüseyin Avni Bey

31. Gaziantepli Ahmet Muhtar Bey
32. Rifat Bey
33. Sudî Bey
34. Haydar Reşid Bey
35. Zarcı Refik Bey
36. Büyük Mithat Bey
37. Gani Bey
38. Raşid Bey
39. Muhiddin Bey
40. Hasan Sabri Bey
41. İsmail Cabbar Bey
42. Hüseyin Bey
43. Ahmet Nesimi Bey
44. Hamdi Baba
45. Doktor Rasuhi

Sonrası
Duruşmalar sonucunda Rüştü Paşa dışındaki tüm paşalar beraat etmişti. Bu paşalar tekrar orduya dönmedi ve 27 Ocak 1927 yılında emekliye sevk edildikleri kendilerine bildirildi. On yıllık sürgün cezasına çarptırılan; ancak karar sırasında yurt dışında olan ve ülkeye 5 Temmuz 1935'te dönen Rauf Bey'in bu cezası, 22 Ekim 1939 tarihinde Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkan Vekili ve Başbakan Refik Saydam'ın imzasıyla yayınlanan bildiriyle kendisine yüklenen eylem ortadan kaldırılarak aklanarak Kastamonu milletvekili oldu. 23 Temmuz 1943 tarihinde Askerî Yargıtay'a yaptığı başvuru sonrasında, İzmir Suikastı davası evraklarının da incelenmesi suretiyle yargılanması gerçekleştirildi ve eski hizmetlerinden ötürü kendisine emekli maaşı da bağlanarak dava ile kendisinin ilişiği tamamen kesilmiş oldu.

Suikastın 30. yılına yakın tarihlerde, 1956 Ağustos'unda gazetelerde yer alan bir ilanla, dava sonucu Ankara'da idam edilen Nail Bey, Cavid Bey, Hilmi Bey ve Dr. Nâzım Bey'in ruhlarına ithaf edilmek üzere 25 Ağustos 1956 tarihinde İstanbul'daki Şişli Camii'nde ikindi namazı sonrasında bir mevlit okutulacağı duyuruldu. Organizasyonu düzenleyen kişi ise Nail Bey'in oğlu Nadir Nail Keçili'ydi. Mevlit sonrası cami avlusunda gazetecilere demeç veren eski İttihat ve Terakki Cemiyeti üyelerinden Fahri Can, Rauf Orbay'ın dava ile ilişiğinin kesilmesine de atıfta bulunarak, diğer sanıkların yargılanmalarında da buna benzer hatalar yapılmış olabileceğini ileri sürdü. İdam edilenlerin ailelerini de temsil ettiğini ve yeniden mahkeme talebinde bulunmak istediklerini söyleyen Can, mahkûmların cenazelerini ise hak ettikleri yer olan Hürriyet-i Ebediye Tepesi'ne getireceklerini ekledi. Açıklamanın yapıldığı günlerde olay, dönemin basılı yayın organlarında yer bulsa da sonraları önemini yitirdi ve bu iade-i itibar girişimi hukukî mercilere ulaşmadan sona erdi.

Popüler kültüre etkileri
1969 yılında Kemal Tahir tarafından yazılan Kurt Kanunu isimli romanda, suikast girişiminin arka planı, İttihat ve Terakki Cemiyeti üyelerinin gözünden anlatılmaktadır. Üç bölümden oluşan kitabın bu bölümleri, sırasıyla Abdülkadir Bey (kitapta Abdülkerim Bey olarak geçer), Kara Kemal Bey ve Kara Kemal Bey'in çocukluk arkadaşı Emin Bey tarafından anlatılmaktadır. Roman 1992 yılında aynı adla sinemaya, 2012 yılında ise yine aynı adla televizyon dizisi olarak uyarlandı.

Kaynakça
Özel

Genel

Konuyla ilgili yayınlar

1926'da Türkiye
20. yüzyılda İzmir
Mustafa Kemal Atatürk

İzmir Suikastı


ප්‍රාකෘත (; මුල්කාලීන බ්‍රාහ්මී , prākṛta; දේවනාගරී , ; ; ; කන්නඩ: pāgada) යනු ඉන්දියාව හා අවට ප්‍රදේශයේ පැවැති පෞරාණික භාෂා වර්ගයකි.

සමහර වර්තමාන විද්වතුන් මධ්‍යම ඉන්දු-ආර්ය භාෂා සියල්ල ප්‍රාකෘත භාෂා ලෙස සලකන අතර තවත් කාණ්ඩයක් ප්‍රාකෘත බසයන්හි ස්වාධීන පිබිදීම තදින් ප්‍රකාශ කරන අතර ඔවුන් ප්‍රාකෘත බස් කුල, ආගම් හා භූගෝලීය පිහිටීම අනුව සංස්කෘත බසින් වෙන් වී ඇති බැව් පවසති. සංස්කෘත බසෙන් ප්‍රාකෘත භාෂාවලට බලපෑමක් වූ අතර, ඒවායෙන් සංස්කෘත බසට ඇති වූ බලපෑමෙහි අධික බව හේතුවෙන් වඩා උසස් සංස්කෘතික ගෞරවයක් හිමි වේ.

නමෙහි නිරුක්තිය
මෝනියර් මෝනියර්-විලියම්ස් මහතාගේ සංස්කෘත-ඉංග්‍රීසි ශබ්දකෝෂයට අනුව 'ප්‍රාකෘත' යන වචනය පැමිණියේ 'ස්වභාවික' හෝ 'ප්‍රථම' යන අරුත ගෙනෙන 'प्राकृत' (ප්‍රකෘති) යන සංස්කෘත වචනයෙන් යැයි පවසනු ලැබේ.

නාට්‍යමය ප්‍රාකෘත
මෙලෙස හඳුන්වන්නේ නාට්‍ය වැනි සාහිත්‍යමය හේතුවකට සැදී ඇති ප්‍රාකෘත භාෂාවන් ය.

ඒවයින් ප්‍රධාන වන්නේ,
 අර්ධ මාගධි
 ශෞරසේනී
 මහාරාෂ්ට්‍රී

අසාමාන්‍ය ප්‍රාකෘත බස්

පුරාණ ලංකාවේ තිබුණු හෙළබසට සහ මධ්‍යම ඉන්දියාවේ පිහිටි ගාන්ධාර නම් රාජ්‍යයේ ගාන්ධාරි බසට වෙනත් ප්‍රාකෘත බසයන්හි දක්නට නොලැබෙන ව්‍යාකරණමය හා ශාබ්දික වෙනස්කම් පෙන්වයි.

ප්‍රාකෘත භාෂා
 අර්ධ මාගධි

 පාලි
 මාගධි
 හෙළබස
 ගාන්ධාරි
 මහාරාෂ්ට්‍රී
 පෛශාචි
 Shauraseni
 ජෛන මහාරාෂ්ට්‍රී
 Jain Shauraseni
 Apabransh

ආශ්‍රේය මූලාශ්‍ර

ප්‍රාකෘත බස


Me, She & Her var en dansk pigegruppe bestående af Pernille Dan, Trille Palsgaard og Susanne Marcussen. De brød igennem i 1995 med hitsinglen "I Count the Minutes", der var skrevet af den amerikanske sangskriver Diane Warren. Sangen blev senere indspillet af puertoricanske Ricky Martin i 1999. Gruppen udgav albummet Best Times, og ved Dansk Grammy 1996 vandt de prisen som Årets nye danske navn. Gruppen gik fra hinanden i 1997.

Pernille Dan, Trille Palsgaard og Susanne Marcussen, der oprindeligt alle var korsangerinder, fortsatte efter bruddet med at synge kor for kunstnere som Brødrene Olsen, Andrew Strong, Birthe Kjær, Lene Siel, Lis Sørensen, Big Fat Snake, og Flemming Bamse Jørgensen.

Kilder

Popgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 1995

Me, She & Her


Bapsz er det andet studiealbum af den danske popsangerinde og sangskriver Barbara Moleko. Albummet udkom på Spotify den 5. juni 2015, og generelt den 8. juni 2015.

Om albummets titel har Barbara Moleko udtalt: "Baps har altid været mit kælenavn, og så er der lidt 90'er-agtigt over Z-endelsen. Dengang skrev man kys med z, og jeg syntes bare, at det var sjovt og passede til albummet med to universer, der mødes. Det ene Moleko, der er rigtig smuk og pyntet, det andet Baps, der er lidt af et barn indeni".

"Gør mig lykkelig" udkom som albummets single den 5. januar 2015. Sangen er ifølge Moleko en hyldest til hendes kæreste: "Det der med hele tiden at blive gen-forelsket og genforenet med sin elskede. Vi har kendt hinanden i fire år og for halvandet år siden fødte jeg vores datter, et sødt lille monster." Singlen opnåede en tredjeplads på airplay-listen. Den 25. maj 2015 udkom den anden single, "Paranoia". Den handler ifølge Moleko om "voksen-paranoia, som man bygger op i hovedet og nogen gange bliver nødt til at gøre grin med", og om at "tage pis på tabuer og alt det, der går og trykker én." Singlen har opnået en 10. plads på airplay-listen. "Tag min hånd" blev udsendt den 21. august 2015 som albummets tredje single. Ifølge Moleko er sangen "en romantisk erklæring, som handler om at nå nye mål i sit liv og i sit parhold".

Spor

Kilder

Album fra 2015
Popalbum fra Danmark

Bapsz


La rue d'Orange est une voie marseillaise située dans le  de Marseille.

Situation et accès
Cette voie se situe au cœur du quartier de la Belle de Mai. Elle démarre rue Roger-Schiaffini , longe la place Bernard-Cadenat, croise les rues Loubon et du Docteur-Léon-Perrin qui forment une artère importante du quartier et se termine boulevard Joseph-Cabasson, à hauteur de résidences privées non loin du quartier Bon-Secours situé dans le 14 arrondissement.

Origine du nom
La rue doit son nom à la ville vauclusienne d'Orange.

Historique
Anciennement dénommée « rue Neuve », la voie est classée dans la voirie de Marseille le 12 février 1923 et prend sa dénomination actuelle par délibération du conseil municipal en date du 6 juillet 1926.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 À l'angle avec le boulevard Boyer se trouve l'école privée catholique Jeanne-d'Arc.
 À l'angle avec la rue Massot se trouve le collège Saint-François-d'Assise.

Bibliographie
 André Bouyala d'Arnaud, Évocation du vieux Marseille, les éditions de minuit, Paris, 1961.
 Adrien Blès, Dictionnaire historique des rues de Marseille, Ed. Jeanne Laffitte, Marseille, 1989, .

Références

Orange

Rue d'Orange


Yoshio Kitajima (født 29. oktober 1975) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Mito HollyHock og Shonan Bellmare.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yoshio Kitajima


Le Cinquième Cœur (titre original : ) est un roman de l'écrivain américain Dan Simmons publié en 2015 puis traduit en français et publié en 2020.

Résumé
En mars 1893, l'écrivain américain Henry James s'est déplacé à Paris depuis sa résidence londonienne. Le 15 avril, date de son cinquantième anniversaire, il décide de se donner la mort en se jetant de nuit dans la Seine. À cinquante mètres du pont Neuf, au moment où il décide de se laisser tomber d'un promontoire, Henry James aperçoit près de lui la silhouette d'un homme et suspend immédiatement son geste. La lumière des lanternes d'un bateau-mouche éclaire le visage d'un homme, permettant à l'écrivain de reconnaître Sherlock Holmes, qu'il a rencontré quatre ans plus tôt lors d'un thé de charité donné à Chelsea par Elizabeth Paschal, épouse de T. P. O'Connor. Le détective est très étonné d'être reconnu malgré son déguisement de Jan Sigerson, explorateur norvégien d'une certaine notoriété, déguisement lui ayant permis par le passé de ne pas être reconnu en plein jour par des personnes le connaissant. Dévoilant à Henry James qu'il était là dans le même but que lui, Sherlock Holmes l'entraîne au café de la Paix pour lui en donner les raisons : il a découvert qu'il n'était qu'une construction littéraire, création d'un écrivaillon aux doigts tachés d'encre, rien qu'un personnage de fiction. Il convainc Henry James, qui le prend pour un fou, à l'accompagner la semaine suivante pour une traversée de l'océan Atlantique de Marseille à New York afin de l'aider dans son enquête sur un décès ayant eu lieu sept ans plus tôt : le suicide de Marian « Clover » Hooper Adams, épouse de Henry Adams. Henry James est en effet un ami du couple Adams et il a souvent cité Clover Adams comme source d'inspiration pour ses romans Daisy Miller et Portrait de femme, paru respectivement en 1878 et 1881.

Durant le voyage, Sherlock Holmes expose à Henry James les éléments de son enquête : en mars 1891, , frère de Clover Adams, est venu le voir à son domicile du 221B Baker Street à Londres afin de lui proposer trois mille dollars pour résoudre le mystère de la mort de sa sœur. Il lui a montré une carte de visite qui affiche sur la partie haute cinq cœurs gaufrés, quatre coloriés en bleu et un laissé blanc, ainsi que le message « Elle a été assassinée. ». Il a affirmé avoir reçu une carte comme celle-ci tous les 6 décembre – date anniversaire de la mort de sa sœur – depuis son étrange décès en 1885, tout comme les quatre membres survivants de groupe des Cinq de Cœur, le salon typiquement américain de Clover Adams. Il regroupe, en plus de Clover Adams qui en était le centre, son mari, le romancier et historien américain Henry Adams, l'homme politique américain John Hay, ancien secrétaire privé du président Abraham Lincoln, sa femme Clara Hay et enfin le géologue et alpiniste américain Clarence King.

Une fois arrivés à New York, les deux hommes se rendent à Washington D.C en train, John Hay ayant proposé à Henry James de les loger, lui et son compagnon de voyage, dans leur résidence, située face celle que plus tard tous les Américains appelleraient la Maison-Blanche. Sherlock Holmes a demandé à Henry James de le présenter sous sa personnalité d'emprunt, à savoir l'explorateur norvégien Jan Sigerson.

En parallèle de son enquête sur les circonstances du décès de Clover Adams, Sherlock Holmes travaille à essayer d'empêcher un attentat anarchiste visant à tuer le président américain Grover Cleveland le , jour de l'inauguration de l'Exposition universelle de 1893 située à Chicago. Henry James et le détective découvrent que les deux affaires sont liés : Clover Adams est devenue très amie avec une certaine Rebecca Lorne au cours de l'année qui a précédé sa disparition. Or il s'avère que la véritable identité de Rebecca Lorne est Irène Adler, ancienne amante par ailleurs de Sherlock Holmes, et mère de Lucan Adler, qui n'est autre que le tireur présumé pour l'attentat présidentiel. Le père de Lucan est le professeur Moriarty, le « Napoléon du crime » tel que le présente Sherlock Holmes. Lucan Adler a été élevée par sa mère jusqu'à ses quatre ans, moment où il lui a été enlevé par le colonel Sebastian Moran qui en en fait le meilleur tueur à gages du monde. Sherlock Holmes pense qu'Irène Adler faisait chanter Clover Adams afin de financer les activités anarchistes du professeur Moriarty, du colonel Sebastian Moran et de Lucan Adler. Irène aurait également fourni à Clover Adams la solution chimique ayant servi à son suicide.

À la mi-avril, Sherlock Holmes et Henry James se rendent à Chicago pour tenter de deviner où prendra place le tireur. Ils sont invités dans le train privé loué par le sénateur américain Henry Cabot Lodge afin que sa femme Anna « Nannie » Cabot Lodge et lui se rendent à l'inauguration de l'exposition universelle en compagnie de leurs amis, parmi lesquels John Hay et sa femme Clara Hay, Henry Adams, le sénateur américain J. Donald « Don » Cameron et sa femme Elizabeth « Lizzie » Sherman Cameron. Après une visite des bâtiments de l'exposition universelle, Sherlock Holmes pense que Lucan Adler se cachera dans le socle d'un des trois puissants projecteurs lumineux situés sur la galerie extérieure du palais des Manufactures et des Arts libéraux, conçu par l'architecte américain George Browne Post. La veille de l'inauguration officielle, Henry Adams est introuvable et Sherlock Holmes se rend de nouveau à l'exposition. Il parvient à retrouver l'historien, en pleine discussion avec un Indien de la tribu sioux des lakota nommé Paha Sapa.

Le , Sherlock Holmes prend place très tôt dans le socle d'un des trois projecteurs, choisissant celui le moins bien placé pour effectuer un tir visant à tuer le président. Au moment où le président Grover Cleveland monte sur l'estrade du palais de l'Administration pour commencer son discours, Lucan Adler sort du socle d'un des projecteurs et assemble une lunette télescopique sur son fusil, un Mauser modèle 1893. Sherlock Holmes sort à son tour de son projecteur et se montre à Lucan. Arrivent alors Irène Adler et Henry James. Irène tire sur Lucan mais Sherlock lui agrippe le poignet, pensant qu'elle voulait tirer sur lui et pas sur son fils. La balle qui devait toucher Lucan dans la poitrine atteint le pied du tueur à gages. Lucan tire sur sa mère qui s'effondre. Sherlock Holmes désarme Lucan qui sort ensuite un couteau et entaille le détective puis s'enfuit grâce à un système préparé à l'avance : une poulie associé à un guidon de vélo lui permet de descendre de la terrasse le long d'un câble. Sherlock se jette à sa poursuite et parvient à attraper la chemise de Lucan. Alors que les deux hommes s'affrontent, Lucan ayant toujours en sa possession son couteau, Henry James s'empare du fusil resté sur la terrasse et il vise puis tire sur Lucan. La balle effleure les deux hommes mais dévie le coup de couteau de Lucan du cœur de Sherlock Holmes vers une de ses côtes. Ce dernier sort alors de sa poche un S&W .38 Safety Hammerless, qui est un petit révolver, et tire deux balles dans l'abdomen de Lucan, qui lâche le guidon et tombe vers les eaux du lac Michigan mais sa tête heurte violement une digue en béton. Le détective tombe également, mais directement dans le lac. Il fait surface peu après. Lui et Irène Adler sont alors pris en charge par l'infirmerie située dans l'exposition universelle.

Plus tard, alors que Henry James est dans un train à destination de New York, afin de prendre ensuite un paquebot à destination de l'Angleterre, le professeur Moriarty le rejoint dans son compartiment. Il retire ensuite son déguisement et Sherlock Holmes apparaît alors sous ses yeux, à son plus grand étonnement. Le détective lui dévoile avoir créé ce personnage avec son frère Mycroft Holmes cinq ans auparavant dans le but de regrouper des criminels et des anarchistes afin de pouvoir aisément les arrêter lors d'un très grand évènement. Une fois à New York, Sherlock Holmes se rend à la demeure des Hay afin de voir Clara Hay. Il lui dévoile avoir découvert que c'est elle qui envoie depuis sept ans les cartes contenant le message « Elle a été assassinée » et que c'est également elle qui avait donné trois mille dollars à Ned Hopper et demandé à celui-ci de venir le voir à Londres. Il sait également qu'elle a fait cela après avoir découvert que son mari s'était épris de Nannie Lodge.

Durant la traversée de l'océan Atlantique, Henry James décide de ne pas s'arrêter à Portsmouth en Angleterre mais de poursuivre jusqu'à la destination finale du paquebot à Gênes afin de retrouver son frère William et sa famille à Lucerne en Suisse. Le dernier soir avant l'arrivée à Portsmouth,, sur le pont des premières classes, Henry James aperçoit Sherlock Holmes qui s'approche de lui. Ce dernier lui montre deux télégrammes qu'il a reçus. Le premier émane de , directeur du United States Secret Service, qui annonce qu'Irène Adler s'est enfuie de l'infirmerie dans laquelle elle se remettait de ses blessures sous la surveillance de la police. Le second émane de Mycroft Holmes et demande à son frère de rester sur le paquebot jusqu'à Gênes puis de se rendre à Lucerne afin d'assister en sa compagnie à une conférence d'importance internationale. Juste après, Sherlock Holmes se rend compte qu'un autre passager n'est autre qu'Irène Adler grimée en jeune garçon.

Éditions
 , Little, Brown and Company, ,
 Le Cinquième Cœur, Robert Laffont, , ,
 Le Cinquième Cœur, Pocket , , ,

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Roman de Dan Simmons
Roman américain paru en 2015
Roman historique américain
Roman policier américain
2015 en littérature policière
Pastiche des aventures de Sherlock Holmes

Le Cinquième Cœur


Hrvatska Državna Tiskara bila je službena državna tiskarska ustanova u NDH. Vodila se samostalno prosvjetno-privredno poduzeće podložno ministarstvu bogoštovlja i uprave, kojem je povjerena sprovedba zakonske odredbe. Izdavanje pravilnika sa zakonskom moći o uređenju i upravi Hrvatske Državne Tiskare povjeren je istom ministarstvu.

Osnovana je zakonskom odredbom o ukidanju Zaklade tiskare Narodnih novina i Nakladnog zavoda u Zagrebu 28. travnja 1941. godine. Imovina Zaklade tiskare prešla je u vlasništvo NDH, Nakladni zavod je ukinut i uključen u poduzeće Hrvatske Državne Tiskare. Namještenici poduzeća prethodnika stavljeni su na raspolaganje ministru bogoštovlja i uprave NDH. U državnom se proračunu vodila kao cjelina. Svrha Hrvatske Državne Tiskare bila je izdavati:
 sve službene listove
 Zbornik zakona i naredaba
 potrebne tiskanice za sve urede
 zakone, naredbe u posebnim izdanjima;
 školske knjige i po mogućnosti školska učila za što bolje odvijanje rada u školama i naučnim zavodima
 prema potrebi novčanice, poštanske marke, biljege, mjenice i ine vrijednosne papire;
 u okviru mogućnosti primati i privatne poslove, koji zasijecaju u tiskarsku struku, a osobito tiskanje naučne i lijepe književnosti.

Izvori

NDH
Tiskarstvo

Hrvatska Državna Tiskara


Zeferino José Pinto (n. después de 1820 en Guimarães, m. después de 1897) fue un artista entallador portugués y grabador. Su obra más conocida y célebre es una mesa que está presente en el Palacio de la Bolsa de Oporto.

Datos biográficos
Hay pequeños referencias de Pinto en varias publicaciones y reevistas del . Hasta el momento no han aparecido los datos de nacimiento y muerte. Pudo haber nacido después de 1820 en Guimarães y posteriormente se habría trasladado a Oporto, donde parece haber residido la mayor parte del tiempo. Algunos datos descubiertos hasta el momento:

En 1842 un Zeferino José Pinto ganó un premio de la universidad. ·

En 1865 presentó "un medallón de escayola para el techo de una habitación" en la Exposición Internacional de Oporto ().

En 1867 , en la Exposición Universal de París, fue galardonado con una mención de honor por una "obra de tallador de madera".

En 1884 fue elegido miembro de la comisión ejecutiva de la exposición de carpintería y artes correlativas.

La mesa del Palacio de la Bolsa
Su trabajo más conocido se encuentra en el Salón de los Retratos del Palacio de la Bolsa en Oporto. La realización de esta mesa le llevó tres años de trabajo, produciendo un "ejemplar altamente calificado en todas las exposiciones internacionales a las que concurrió".·

 Véase también
 Anexo:Escultores de Portugal

 Notas y referencias

Notas

 Bibliografía
 Carlos de Passos: O Porto na arte nacional. En: Nova Monografia do Porto. Dirigido por  Carlos Ramos. Porto, 1938.
 Fernando de Pamplona: Dicionário de pintores e escultores portugueses ou que trabalharam em Portugal.'' Edición dirigida y prefacio de Ricardo do Espírito Santo Silva. Lisboa, Vol. 1–4, 1954–1958.

Enlaces externos

Nacidos en Guimarães
Fallecidos en Oporto
Escultores de Portugal del siglo XIX

Zeferino José Pinto


Michel Bouquet se poate referi la :

 Michel Bouquet (pictor) (1807-1890), un pictor francez;
 Michel Bouquet (actor) (1925-2022), un actor francez de film.

Michel Bouquet (dezambiguizare)


Raymond Thornton Chandler (d. 23 Temmuz 1888 – ö. 26 Mart 1959), Amerikalı romancı ve senarist.

Eserleri

Roman
The Big Sleep (1939) (Büyük Uyku)
Farewell, My Lovely (1940) (Elveda Güzelim - Everest - 2012)
The High Window (1942) (Yüksek Pencere)
The Lady in the Lake (1943) (Göldeki Kadın)
The Little Sister (1949) (Küçük Kız Kardeş)
The Long Goodbye (1953)
Playback (1958) (Playback - Everest - 2013)
Poodle Springs (1959) (Robert B. Parker tarafından 1989'da tamamlandı)

Senaryo
The Blue Dahlia
Double Indemnity
Strangers on a Train
Playback (yapılmadı)

Ödül

 1955 Edgar Ödülü (Amerika) The Long Goodbye

1888 doğumlular
Chicago doğumlular
1959 yılında ölenler
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
Amerikalı polisiye yazarları
Edgar Ödülü sahipleri
Kaliforniya doğumlu senaristler

Raymond Chandler


David & Josip Martino su hrvatski glazbenici i tekstopisci. Mnoge pjesme su posvećene Hrvatskoj i rodnom kraju.

Životopis
Josip je rođen u Austriji a mlađi brat David u Hercegovini. Djetinstvo su proveli u Austriji, gdje su i pohađali glazbene škole, gdje je Josip učio svirati Klavir i kasnije se prebacio na Keyboard a David je počeo s pet godina svirati harminiku.

Prvu pjesmu "Iz Mostara Grada" Josip izdaje s 22 godine. 2018. godine braća Martino izdaju prvu zajedničku pjesmu "Sve za Hrvatsku" za Svjetsko prvenstvo u nogometu - Rusija 2018. Uoči finala svjetskog prvenstva su izdali novu pjesmu "Prvak si svijeta".
2019. godine izdaju novi single "IN SPE VIVO-VUKOVAR" u sjećanje na pad hrvatskog grada Vukovara.

Diskografija
 2016. - Iz Mostara Grada
 2018. - Sve za Hrvatsku
 2018. - Prvak si svijeta
 2019. - In spe vivo (Vukovar)

Vanjske poveznice
YouTube
Tomislav City
Hercegovina.in
Radio Sarajevo
Croatia Week
 jabuka.tv

Hrvatski glazbenici
Kultura Hrvata Bosne i Hercegovine
Hrvati u Austriji

David & Josip Martino


Ian Gardiner Waddell  (November 21, 1942March 15, 2021) was a Canadian politician, author and filmmaker.  He served in the House of Commons of Canada from 1979 to 1993, and in the Legislative Assembly of British Columbia from 1996 to 2001.

Early life and career
Waddell was born in Glasgow, Scotland, on November 21, 1942. His family immigrated to Canada when he was five.  His father, Jack, worked as an electrician; his mother, Isabel, was employed as a waitress. The family moved to the suburbs of Toronto, initially staying in Scarborough, and later moved to Etobicoke. He studied history at the University of Toronto (UT), graduating with a Bachelor of Arts in 1963. After receiving a teaching diploma from the Ontario College of Education that same year, he taught at Western Tech in Toronto. He then returned to UT to study law, graduating with an LLB in 1967. Later he studied at the London School of Economics (LSE), from which he received a master's degree in international law.

Critical of the Law Society of Upper Canada, Waddell moved to Vancouver, British Columbia, where he articled at McTaggart, Ellis and Company. He worked as assistant city prosecutor for the City of Vancouver from 1971 to 1972, and then as a criminal defence lawyer.  Later, as Legal Director at Community Legal Assistance Society, he was counsel on the first successful consumer class action in Canada. He went on to be counsel to Justice Tom Berger's landmark Mackenzie Valley Pipeline Inquiry (1974–1977), before becoming partner at DeCario & Waddell.

Political career
Waddell supported the Liberal Party of Canada in his youth; he joined the Liberal club during his time at UT, and chauffeured party leader Lester Pearson during the 1962 federal election campaign. During his time at LSE, he became convinced of the merits of social democracy, and with the realization that the British Columbia Liberal Party had a more conservative stance, he came to support the British Columbia New Democratic Party (BC NDP), canvassing for that party's candidates during the 1969 provincial election.

Waddell won the nomination as a New Democratic Party candidate in 1977, and ran for that party in the 1979 federal election, contesting the riding of Vancouver Kingsway. He won the seat with 45% of the vote, beating incumbent Liberal candidate Simma Holt, and was re-elected Member of Parliament (MP) for that riding in the 1980 and 1984 federal elections. He served as NDP's energy critic at the time of the National Energy Program, before covering other portfolios such as economic development, employment, fisheries and communications.

During the patriation of the Canadian constitution, Waddell participated in drafting Section 35 of the Constitution Act, 1982 and Section 92A of the Constitution Act, 1867; the former provides constitutional protection to the indigenous and treaty rights of indigenous peoples in Canada, while the latter gave provinces greater control over non-renewable natural resources.

With the dissolution of Vancouver Kingsway, Waddell instead contested the newly established riding of Port Moody—Coquitlam in the 1988 federal election. He was elected MP for that riding, and served as NDP's justice critic in the 34th Canadian Parliament. Following the resignation of Ed Broadbent as federal NDP leader in 1989, Waddell joined in the leadership race; he placed sixth in the first ballot before withdrawing. He sought re-election in Port Moody—Coquitlam in the 1993 federal election, but came in third with 21% of the vote, ending his 14-year career as MP.

As a BC NDP candidate in the 1996 provincial election, Waddell was elected to the Legislative Assembly of British Columbia to represent the riding of Vancouver-Fraserview, winning by 380 votes. He was appointed Minister of Small Business, Tourism and Culture in February 1998 by Premier Glen Clark. As minister, Waddell was responsible for the first Olympic bid for the 2010 Winter Olympics in Vancouver and Whistler, beating out well financed Calgary and political favourite Quebec City. He brought in a film tax credit, which created a billion dollar film industry in BC.  He subsequently served as Minister of Environment, Lands and Parks under Ujjal Dosanjh from November 2000 to April 2001. He lost the Vancouver-Fraserview seat to Liberal candidate Ken Johnston in the 2001 provincial election.

In the 2004 federal election, Waddell ran for re-election to Parliament in the reconstituted district of Vancouver Kingsway, losing to Liberal candidate David Emerson. At this time, Waddell came out as bisexual. In a rematch between the two in the 2006 federal election, Waddell once again lost to Emerson.

After politics
After leaving politics, Waddell worked as a consultant in environmental, governmental and aboriginal affairs.  He was given the honorary title of Queen's Counsel in December 2013 for his exceptionally meritorious contribution to law.  He also became a documentary film producer, winning the Best Producer Award in the 2016 Beverly Hills Film Festival alongside Dylan Playfair and Robert Lang for their film The Drop: Why Young People Don't Vote.

Waddell released the political mystery novel A Thirst to Die For in 2002, and published his political memoir Take the Torch in 2018.  He died on March 15, 2021, at his home in Vancouver from a heart condition at the age of 78.

See also
 Jack Woodward

References

External links

Ian Waddell's Website

1942 births
2021 deaths
20th-century Canadian politicians
21st-century Canadian male writers
21st-century Canadian novelists
21st-century Canadian politicians
21st-century Canadian memoirists
Alumni of the London School of Economics
British Columbia New Democratic Party MLAs
Bisexual male politicians
Bisexual male writers
Canadian LGBT Members of Parliament
Canadian LGBT people in provincial and territorial legislatures
Canadian male non-fiction writers
Canadian male novelists
Canadian mystery writers
Canadian King's Counsel
Canadian LGBT novelists
Bisexual memoirists
Members of the Executive Council of British Columbia
Members of the House of Commons of Canada from British Columbia
New Democratic Party MPs
Politicians from Glasgow
Politicians from Vancouver
Scottish emigrants to Canada
Tourism ministers of British Columbia
University of Toronto alumni
Writers from Glasgow
Writers from Vancouver
Canadian bisexual writers
Bisexual novelists
20th-century Canadian LGBT people
21st-century Canadian LGBT people

Ian Waddell