Anton Granig (* 17. September 1901 in Mitten im Mölltal, Gemeinde Großkirchheim, Kärnten; † 15. April 1945 in Stein an der Donau) war ein österreichischer Priester und Widerstandskämpfer gegen den Nationalsozialismus.

Leben
Als Sohn einer Bauernfamilie geboren besuchte er die Volksschule in Döllach im Mölltal. Er musste zunächst auf dem Bauernhof aushelfen und konnte erst nach dem Ersten Weltkrieg 1919 mit der Gymnasialausbildung in Klagenfurt beginnen. Nach dem Abitur 1928 am Staatsgymnasium Klagenfurt begann er am Klagenfurter Priesterseminar das Studium der Theologie. Am 29. Juni 1932 wurde er zum Priester geweiht und wurde Kaplan in Viktring und Spittal. 1934 ließ er sich zum Studium in Graz beurlauben und war nebenher Hauskaplan. Durch Seelsorgeaushilfe verdiente er sich selbst das Studium. Am 24. Juni 1936 promovierte er mit einer Arbeit über Paulus als Seelsorger an der Universität Graz. In Kärnten wurde er Sekretär der St. Josefs-Bruderschaft, deren Leitung er nach dem Tod von Franz Zach 1941 übernahm. An den Sonn- und Feiertagen wirkte er als Frühprediger an der Stadtpfarrkirche St. Egyd in Klagenfurt, wo er die Nöte des Volkes im Krieg kennenlernte. Am Konvent der Elisabethinen wirkte er ehrenamtlich als Wirtschaftskonsulent. Wegen seiner Geselligkeit war er bei der Bevölkerung wohlgelitten. Seine Tätigkeit für den St. Josefsverein wurde von Anfang an durch die Beschränkung gehemmt, die das nationalsozialistische Regime gegenüber Andersdenkenden verfolgte.

Freiheitsbewegung
Die "Antifaschistische Freiheitsbewegung Österreichs" war eine katholisch-konservative Widerstandsgruppe gegen das NS-Regime. Die drei Schlüsselfiguren der Bewegung waren der Priester Anton Granig und der Landtagsabgeordnete Karl Krumpl, beide aus Kärnten, sowie Eduard Pumpernig. Zu diesem Kreis gehörte bald der Volksschuldirektor Franz Bernthaler von St. Peter im Holz, ein Funktionär der "Ostmärkischen Sturmscharen", der von den Nationalsozialisten verhaftet und wieder freigelassen wurde und in Klagenfurt in katholischen Kreisen Fuß fasste. Bernthalers Tochter Gertrude erzählte den engagierten katholischen Jugendlichen von Granig, der ihr gegenüber offen seine antinationalsozialistische Haltung zugegeben und angedeutet habe, dass man gegen die Verhältnisse etwas tun solle. Man traf sich im Bereich des Elisabethinenklosters, wo Granig wohnte. Gertrude stellte den Kontakt zwischen Granig und dem späteren ÖVP-Bundesrat Eduard Pumpernig (geb. 1920 in Scheifling) her, der im Herbst 1939 zur Fliegerausbildung nach Klagenfurt kam und dort im Juli 1941 Kontakte zu den Pfarreien suchte. Granig vertiefte sich in das Studium der ideologischen Wurzeln des Nationalsozialismus; er traf sich oft in seiner Wohnung mit Pumpernig, der Granig letztlich zum Verhängnis wurde. Allmählich entstand für die Gruppe auf Vorschlag Granigs der Name AFOe ("Antifaschistische Freiheitsbewegung Österreichs"). Die Gruppe konstituierte sich Ende Februar 1942/Anfang März 1942 in der Wohnung Granigs. Der erste Aufruf der Gruppe vom Februar 1942 lautete: "Kärntner, unsere Heimat ist in Not! Braune Verbrecher haben unsere Heimat verraten. Unsere Söhne bluten und fallen an den Fronten für ein braunes Verbrechertum. Die braunen Volksverräter sind daheim in warmen Ämtern und beuten das Volk aus. Kärntner, auf zur Tat! Hinaus mit den braunen Bonzen an die Front! Kärnten und unser Österreich müssen wieder frei werden vom preußischen Joch. Alle einig gegen die braunen Verbrecher! Es lebe Kärnten!"

Ein Aufruf "Die Ketten sind gefallen" von Anfang 1942 sollte nach dem Zusammenbruch des Systems publiziert werden. Granig erklärte den Freunden auch, dass führende Nationalsozialisten nach dem Zusammenbruch zur Zwangsarbeit im Osten verschickt werden sollten. Im März 1942 nahmen die Pläne der Gruppe konkrete Formen an. Auch der zweite Aufruf stammte von Granig, ein gesellschaftspolitischer Aufruf, der die Ablehnung des Nationalsozialismus mit dessen Missbrauch des Menschen begründete. Granig konzipierte den Aufruf der "Bewegung", der dem bösartigen Auswuchs des Preußentums das ideale Österreichertum entgegensetzte. Der Krieg sei verloren, der Zusammenbruch Hitlerdeutschlands werde bald erfolgen, und in dieser Krisensituation müsse gehandelt werden. Pumpernig ließ den Aufruf im Wiener Franziskanerkloster drucken, der vor dem "Tag der Wehrmacht" in der Nacht vor dem 28. März 1942 in Klagenfurt verteilt wurde. Im Juli 1942 ersuchte Granig Pumpernig, den jüdischen Arzt Dr. Walter Porges auf illegalem Weg in die Schweiz zu bringen. Dieser ließ durch den Offiziersanwärter Wunibald Lexer einen Weg erkunden. Das Unternehmen wurde jedoch nicht durchgeführt, weil Porges sich nicht bedroht fühlte.

Im Frühjahr 1943 wurde ein anderes Flugblatt im Wiener Franziskanerkloster vervielfältigt und in Klagenfurt verteilt. Ein weiteres Flugblatt sollte dem Nuntius in Berlin für alliierte Sender übergeben werden. Man kam jedoch davon ab, weil der Nuntius mit dem Nazibischof Wielcken befreundet sei, der die Aktion verraten könnte. Ende April 1943 hatte Pumpernig eine Besprechung mit dem Unteroffizier Arthur Trattler, den er durch Ortner kennengelernt hatte und mit dem Stabsapotheker Romuald Gager und anderen Wehrmachtsangehörigen, bei der es um eine mögliche Zusammenarbeit mit den Slowenen ging. Daraufhin verfasste Trattler drei Flugschriften, die an die Kärntner, Österreicher und Slowenen gerichtet waren. Pumpernig fasste sie zu einer Flugschrift mit dem Titel "Österreicher, Kärntner, Brüder und Schwestern der unterjochten Nationen" und unterrichtete Granig von dem Plan, der ihm 2000 Blatt Papier zur Verfügung stellte. Pumpernig ließ im Wiener Franziskanerkloster 2000 Exemplare herstellen.

Am 3. Mai 1943 kam Granig mit Pumpernig überein, das neue Flugblatt dem schwedischen Gesandten in Wien zu übergeben. Bischof Andreas Rohracher versprach Krumpl, einen Geldbetrag zur Abdeckung der Kosten zu zahlen. Krumpl erhielt einen Gauverweis; Granig spendete Geld zur Weiterführung der Aktion. Am 3. Mai 1943 kam es zu einer Besprechung, an der Granig, Wenzel Primosch und Krumpls Frau Paula teilnahm. Dabei wurde auch über ein etwaiges Attentat auf Gauleiter Rainer gesprochen. Granig forderte Pumpernig und Wenzel Primosch auch zu Sprengstoffanschlägen gegen Eisenbahnbrücken und die Staatspolizei in Klagenfurt auf; es müsse ihnen als Wehrmachtsangehörigen doch ein Leichtes sein, sich das dazu notwendige Sprengmaterial zu verschaffen. Da Pumpernig am Flughafen immer wieder Urlaubsscheine fälschte, wurde die Abwehr allmählich aufmerksam. Am 3. Juni 1943 wurde Pumpernig von der Gestapo verhaftet, Granig am 17. Juni aufgrund eines Haftbefehls des Volksgerichtshofs vom 26. April 1944 in Klagenfurt inhaftiert und später nach Wien überstellt.

Verhaftung und Ermordung
Am Morgen des 6. Juli 1943 erschienen Beamte der Geheimen Staatspolizei und verhafteten die Mitglieder seines Zirkels. Ebenfalls inhaftiert wurden bis Ende Sommer 1943 die übrigen Mitglieder der "Antifaschistischen Freiheitsbewegung Österreichs". Der Prozess gegen die 13 verhafteten Aktivisten der AFÖ hätte am 20. Juli 1944 stattfinden sollen. Da an diesem Tag Graf Stauffenberg das Attentat auf Hitler verübte, wurde die Verhandlung auf August verschoben.

Die Anklageschrift beschuldigte Steinwender, Eduard Pumpernig für die Herstellung von Flugblättern Schreibmaschine und Vervielfältigungsapparat zur Verfügung gestellt zu haben. Granig wurde während der Verhandlung in herabsetzendem Ton behandelt. Der vorsitzende Richter Albrecht bemerkte: "Unter den Angeklagten macht Granig den denkbar übelsten Eindruck. Es dauerte lange, bis er sich dazu bequemte, die Wahrheit zu sagen". Als Granig einwarf: "Bitte, Herr Vorsitzender sagen zu dürfen, dass ich ununterbrochen 17 Stunden hindurch auf einem Block stehend…", worauf der Richter ihn unterbrach: "Schweigen Sie, in Ihnen steckt nicht ein Priester, sondern der Teufel." (Roth, 1985, 102). Pieller legte der Gestapo-Bericht zur Last, der AFÖ 150.- Reichsmark und zwei Revolver überlassen zu haben. Außerdem soll er den Text für ein Flugblatt verfasst haben.

Die Hauptangeklagten Anton Granig, Wenzel Primosch, Karl Krumpl, Franz Bernthaler, der Franziskaner Angelus Steinwender, der Franziskaner Kapistran Pieller, Ernst Ortner und Georg Kofler wurden am 11. August 1944 in Wien vom Volksgerichtshof zum Tode verurteilt. Am Tag der Urteilsverkündung war der Saal im Justizpalast bis auf den letzten Platz gefüllt. Der Anblick des Richters, Staatsanwalts und der Vertreter der Partei "war schon so, dass man klein geworden ist", erzählt ein Zeitzeuge. Drakonisch waren die willkürlich verhängten Strafen: Angelus und Kapistran wurden zusammen mit den sechs weiteren Angeklagten zum Tode verurteilt. Geschockt reagierten die Mitbrüder der zum Tod verurteilten Priester: "Nicht wenig entsetzt waren wir alle und konnten es nicht glauben!"

Im Gerichtsurteil heißt es: "Die Angeklagten Pumpernig, Dr. Granig, Primosch, Ortner, Krumpl, Dr. Steinwender und Dr. Pieller haben in den Jahren 1941-1943 vor allem in Kärnten eine Organisation mit habsburgisch-separatistischen Zielen ins Leben gerufen oder sich an diesen staatsfeindlichen Umtrieben als Mittäter beteiligt. Dabei haben Pumpernig, Dr. Granig, Primosch, Ortner, Dr. Steinwender und Dr. Pieller auch staatsfeindliche Aufrufe hergestellt oder verbreitet oder sonst sich für diese Arbeiten zur Verfügung gestellt." Das Todesurteil wurde damit begründet, dass Granig 1. Kärnten und Österreich vom Reich habe losreißen wollen, 2. mit der Flugzettelpropaganda und 3. wegen Verleitung zu Brandlegung aus politischen Gründen. Drei Priester wurden damit zur Abschreckung zum Tod verurteilt, der Soldat Eduard Pumpernig zu 10 Jahren Zuchthaus, da er wesentlich zur Aufklärung beigetragen habe.

Zwei Tage nach dem Urteil ersuchte Granig seinen Bruder, die kirchliche Behörde zu informieren und eine Begnadigung zu erwirken. Am 29. August 1944 reichten der pensionierte Fürstbischof Adam Hefter und Bischof Andreas Rohracher ein Gnadengesuch an den Volksgerichtshof ein, das jedoch abgelehnt wurde. Granigs Bruder Josef bezeichnete in seinem Gnadengesuch vom 12. September 1944 den Fliegerhorstsoldaten als "verhängnisvoll treibenden Faktor"; von manchen Dingen habe sein Bruder "überhaupt erst im Nachhinein Kenntnis erhalten". Bischof Rohracher sprach am 23. Januar 1945 mit dem Gauleiter Friedrich Rainer über den Fall und notierte dazu: "Nochmals ersuchte ich den Gauleiter, für die am 11. August 1944 zum Tode verurteilten Kärntner Dr. Granig und Konsorten zu intervenieren. Der Gauleiter teilte mit, dass er für Dr. Granig tatsächlich interveniert habe. Vor kurzem sei ihm von Berlin Mitteilung geworden, dass der in Frage stehende Fall besonders schwer sei und darum eine Begnadigung kaum in Frage kommen werde. Er habe sich nochmals besonders für Karl Krumpl verwendet, dessen Mutter in diesem Kriege schon 2 Söhne verloren habe und nun die Justizifierung der Todeskandidaten infolge dieser letzten Intervention noch nicht erfolgt sei." Damit waren die Todesurteile besiegelt. Die Gestapo fand heraus, dass Bischof Rohracher über die Bestrebungen Granigs informiert war und sogar Geld dafür gespendet hatte.

Georg Lexer versuchte beim Verhör die Aussagen Pumpernigs über die nächtliche Schmieraktion abzuschwächen. Zusammen mit Steinwender wartete Granig in der Zelle auf den Tod. Krumpl, Primosch und Ortner wurden am 22. März 1945 in Wien hingerichtet; Granig, Bernthaler, Kofler und weitere 43 Gefangene wurden drei Wochen vor dem Zusammenbruch des NS-Regimes am 5. April 1945 – darunter fünf der acht Angeklagten – zu zweit aneinandergekettet nach Stein an der Donau in Marsch gesetzt. Pumpernig gehörte zur "Begleitmannschaft", die die Karren der Aufseher schieben mussten. Da die Rote Armee bereits stellenweise die rechte Donauseite erreicht hatte, bog der Zug nach Norden in Richtung Stockerau ab. In Großweikersdorf wurden sie in einem Gasthaussaal einquartiert, in Maissau im Pferdestall der alten Burg. Die Pfarrchronik von Eggendorf am Walde erwähnt, dass Granig mit P. Steinwender zusammengekettet war. Am 9. April erreichte der Zug Stein. Die Gefangenen hofften noch immer auf eine Begnadigung. Am 15. April 1945 wurden 44 Gefangene – darunter drei Priester – im Hof des Gefängnisses von Stein erschossen, als die Rote Armee bereits St. Pölten besetzte. Die Vollstreckung des Todesurteils war ein Willkürakt, da die Hinrichtungen nicht von Amts wegen genehmigt waren.

In Klagenfurt-Welzenegg ist eine Gasse nach Anton Granig benannt.

Literatur
 Herlinde Roth: Beiträge zum Widerstand gegen das NS-Regime in Kärnten 1938–1945, phil. Diss., Wien 1985, S. 99–110.
 Maximilian Liebmann: Die Antifaschistische Freiheitsbewegung Österreichs. In: Geschichte u. Gegenwart, Bd. 4 (1985), S. 255–281.
 Michaela Kronthaler: Dr. Anton Granig – Mitbegründer der ,Antifaschistischen Freiheitsbewegung Österreichs'. In: Maximilian Liebmann / Michaela Kronthaler (Hrsg.): Bedrängte Kirche. Bedrängt – verfolgt – befreit. Schnider, Graz u. a. 1995 (= Grazer Beiträge zur Theologiegeschichte und kirchlichen Zeitgeschichte 9), ISBN 3-900993-53-X, S. 32–37.
 Peter G. Tropper (Hrsg.): Kirche im Gau. Dokumente zur Situation der katholischen Kirche in Kärnten von 1938 bis 1945.  Universitätsverlag Carinthia, Klagenfurt 1995, ISBN 3-85378-435-6, S. 226.
 Maximilian Liebmann: Planungen und Aktionen der "Antifaschistischen Freiheitsbewegung Österreichs" sowie die von einzelnen ihrer Anhänger. In: Michaela Kronthaler u. a. (Hrsg.): Kirche in Gesellschaft und Politik. Austria-Medien-Service, Graz 1999, ISBN 3-85333-043-6, S. 338–357.
 Peter Tropper: Anton Granig. In: Blutzeugen des Glaubens. Martyrologium des 20. Jahrhunderts, Bd. 3: Feldkirch, Innsbruck, Gurk, Salzburg. Dom Verlag, Wien 2000, ISBN 3-85351-163-5, S. 143–148.

 Wilhelm Baum: Anton Granig. In: Das Buch der Namen. Die Opfer des Nationalsozialismus in Kärnten. Kitab, Klagenfurt 2010, ISBN 978-3-902585-53-0, S. 300–312.
 Anton Granig: Ein Pfarrer im Widerstand. In: Nadja Danglmaier / Werner Koroschitz: Nationalsozialismus in Kärnten. Opfer. Täter. Gegner, 3. Auflage. Studien-Verlag, Innsbruck u. a. 2021 (Nationalsozialismus in den österreichischen Bundesländern; 7), ISBN 978-3-7065-5244-8, S. 350f.

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Österreichischer Widerstandskämpfer
Opfer der NS-Justiz
Person (Kärnten)
Österreicher
Geboren 1901
Gestorben 1945
Mann

Anton Granig


Triatlon kelimesi eski Yunanca kökenlidir ve üç branşın bir arada yapıldığı bir spor demektir. Bu branşlar sırasıyla yüzme, bisiklet ve koşunun peşi sıra yapılmasıdır. Ferdi bir spordur ve sporcu her bir branşa ait mesafeyi bitirir bitirmez kurallara uygun kıyafetlerini giymek için, belirli kuralara uymak şartı ile, değişim alanına girer ve diğer branşa başlar. Yani sporcunun sadece bir branşta başarılı olması yetmez, diğer branşlara ait antrenmanları da yapmak ve kas gruplarını çalıştırmak zorundadır. Ayrıca taktik ve teknik seviyesini en üst düzeyde tutarak hem enerjisini hem de dayanıklılığını korumak zorundadır.

Mesela; Yüzme sırasında sporcular genelde açık deniz veya göllerde yüzdükleri ve belirli bir şamandıra ile işaretli parkuru takip ettikleri için, normal havuz yüzücülüğünden daha farklı bir teknik kullanırlar. Yüzdükleri deniz/gölün akıntısı, dalga boyu ve en önemlisi yanındaki, arkasındaki ve önündeki sporcunun dalgası ve vücudu hem engel olmakta hem de avantaj ya da dezavantaj yaratmaktadır. Yüzücüler "Yunus Vuruşu" denilen teknikle sudan kafalarını çıkarmak ve dubalarla işaretli parkuru takip etmektedirler. Sporcu belli bir yüzme stili ile değil, her stilde yüzebilir.

Ayrıca suyun sıcaklığına bağlı olarak, eğer su sıcaklığı 25.5 Santigrad derecenin altında ise kıyafet tarzı mayo giyebilir. Bu mayo vücudu daha sıcak tutarak daha hızlı bir yüzmeyi sağlamak açısından bir avantajdır. Bazı yarışlarda bu kural uygulanmayabilir. Ama "Yaş Grupları" bu kuralın dışındadır.

Triatlon bisikleti, kurallar açısından profesyonel bisikletten tam bir farklılık gösterir. Çünkü draft'a müsaade etmez. Daha çok tekli zaman koşuları kuralları gibidir. Bisikletleri en aerodinamik tarzda ve tutma kolları "3lü Kol" veya "Havalı Kol" dur. Lastikleri ve sele duruşu sporcunun bir sonraki branşı olan koşuda kullanacağı kasları serbest bırakan şekle ayarlıdır. Sporcu en son turda en yüksek süratle sürmesi onun koşuda kullanacağı kaslardaki oksijeni maksimuma çıkarmasını sağlar. Fakat draft serbest yarışlarda profesyonel yol bisikleti kullanılır. Ayrıca (yaş grupları hariç) sporcu gidona bağlı elcikleri geçmeyen bir aero-bar kullanabilir.

Dünyada ilk Triatlon yarışı 18 şubat 1978'de Hawai adalarında Waikiki plajında yapılmıştır.

Sprint (kısa mesafe), olimpik mesafe, half-ironman ve ironman (demir-adam) olmak üzere değişik mesafelerde yapılmaktadır. Olimpiyatlarda kabul gördüğü şekli yüzme (1.5 km), bisiklet (40 km) ve koşu (10 km) disiplinlerinden oluşur.

Standart yarış mesafeleri

Kaynakça
 International Triathlon Professionals Organisation İletişim Platformu
 International Triathlon Union .
 USA Triathlon ABD Triathlon Federasyonu
 WCCTC  Batı Kıyısı Konferansı
 British Triathlon Birleşik Krallık triathlon Federasyonu
 Triathlon Canada Kanada Traithlon Federasyonu
 Triathlon Ireland İrlanda Traithlon Federasyonu
 Triathlon New Zealand Yeni Zelanda Traithlon Federasyonu
Türkiye Triatlon Federasyonu Türkiye Triatlon Federasyonu

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de triatlon

Triatlon


En droit français, le droit au travail est notamment reconnu dans la Constitution et dans la jurisprudence du Conseil constitutionnel.

Droit français
De même, la Constitution de 1946 affirme : « Chacun a le devoir de travailler et le droit d'obtenir un emploi », droit qui est repris dans la Constitution de 1958 qui fonde les bases de la V République

Le droit au travail a été proclamé dans la Déclaration universelle des droits de l'homme de 1948 : « Toute personne a droit au travail, au libre choix de son travail, à des conditions équitables et satisfaisantes de travail et à la protection contre le chômage. » (article 23).

La loi du 13 juillet 1965 portant réforme des régimes matrimoniaux permet à la femme mariée d'exercer une profession séparée sans l'autorisation de son mari.

Dans la décision n° 85-200 DC du , le Conseil constitutionnel a affirmé qu'il appartient au législateur « de poser les règles propres à assurer au mieux le droit pour chacun d'obtenir un emploi en vue de permettre l'exercice de ce droit au plus grand nombre d'intéressés. » L'Agence nationale pour l'emploi (ANPE), créée en 1967, découle de ce principe.

Histoire de la France

Révolution française
Aux côtés de l'assistance publique, le droit au travail est un thème important des débats de l'Assemblée constituante lors de la Révolution française. Ainsi, elle est une préoccupation des radicaux comme des modérés dès 1789. Selon le politiste Pierre Rosanvallon, «  moins de deux mois après la prise de la Bastille, les pouvoirs publics » organisent des grands travaux, dont « la canalisation de l'Ourcq ; enlèvement d'immondices sur les bords de la Seine ; travaux divers d'aménagement des faubourgs, etc. Des chantiers analogues, qualifiés d' ateliers de secours, sont également ouverts en province à la même époque.»

La loi du  affirme : « Tout homme a droit à sa subsistance par le travail s'il est valide ; par des secours gratuits s'il est hors d'état de travailler. Le soin de pourvoir à la subsistance du pauvre est une dette nationale. » .

De même, l'article 21 de la Déclaration des droits de l'homme et du citoyen de 1793 affirme : « Les secours publics sont une dette sacrée. La société doit la subsistance aux citoyens malheureux, soit en leur procurant du travail, soit en assurant les moyens d'exister à ceux qui sont hors d'état de travailler. »

Le droit au travail est aussi affirmé dans la Constitution de l'an I, élaborée par la Convention montagnarde.

Ce droit au travail, couplé au droit à l'aide sociale, est une revendication partagée par des politiques aussi différents que Guy-Jean-Baptiste Target, député du tiers état, ou Malouet, qui appartient aux monarchiens et propose à l'Assemblée constituante, le , la mise en place d'un système de « bureaux de secours et de travail ». De même, Boncerf plaide pour que l'État engage de grands travaux, dans sa brochure De la nécessité et des moyens d'employer avantageusement tous les gros ouvriers, qui connaît un large succès.

Révolution de 1848

Le droit de travailler devient ensuite une revendication centrale de la République sociale lors de la Révolution de 1848. Le gouvernement provisoire instaure alors les Ateliers nationaux, et de la commission du Luxembourg, des ateliers sociaux sous la direction de Louis Blanc (qui avait signé Organisation du travail en 1839).

Lors des débats du  à l'Assemblée Constituante, Ledru-Rollin défend ainsi ce « double » droit, à l'assistance et au travail, affirmant :

Commune de Paris (1871)
Le décret de la Commune de Paris du  (Journal Officiel de la Commune de Paris , )  - "Considérant qu'une quantité d'ateliers ont été abandonnés par ceux qui les dirigeaient afin d'échapper aux obligations civiques, et sans tenir compte des intérêts des travailleurs ;  Considérant que par suite de ce lâche abandon, de nombreux travaux essentiels à la vie communale se trouvent interrompus, l'existence des travailleurs compromise," et visant ainsi à  établir "les conditions pratiques de la prompte mise en exploitation de ces ateliers, non plus par les déserteurs qui les ont abandonnés, mais par l'association coopérative des travailleurs qui y étaient employés" -  peut être aussi considéré comme une étape importante vers la reconnaissance du droit au travail et l'action concrète pour ce droit.

Notes et références

Droit en France

Droit au travail en France


Asıl anlamı sanatta doğu ile batının sentezi olan arabesk, 1980'li yıllarda şehre göçün sonucu yaygınlaşan ve özellikle arabesk müziğin Orhan Gencebay ile yaygınlaşmasının ardından belirginleşmiştir. Genelde üzüntülü yapılan şarkılar yüzünden, ilk başlarda maddi sıkıntı çeken insanlar tarafından sahiplenmeye çalışılmıştır. Arabesk şarkıcılarının çoğu varoşlarda büyümüş kimseler olduğu için herkesin ilgisine çekecek kalitede şarkılar üretememişlerdir. Buna karşın sürekli kendini farklı alanlarda geliştirmeyi hedef almış Orhan Gencebay, Ferdi Tayfur, İbrahim Tatlıses, Azer Bülbül ve Müslüm Gürses yaptıkları bestelerle, sözlerle ve yorumladıkları şarkılarla bu kültüre ait müziğin büyük kitlelere ulaşmasını sağlamış, elit kesimden de büyük bir hayran toplamışlardır. İstanbul başta olmak üzere büyük şehirde arka planda kalanların yaşam tarzı ve dünya görüşünü yansıtan altkültürdür.

Köyden kente göç ve ardından yoksullaşan kitleler, sonrasında askerî darbe ile oluşan baskı ortamı  gibi sıkıntılar sonrasında bu kültür daha da yaygınlaşmıştır.

Altkültürler
Arabesk müzik

Arabesk kültür


Sueiro(llamada oficialmente Santo Estevo de Sueiro) es una parroquia española del municipio de Culleredo, en la provincia de La Coruña, Galicia.

Geografía

Sueiro es la cuarta parroquia menos poblada del municipio de Culleredo (395 habitantes en 2021) debido fundamentalmente a su pequeño tamaño (es la segunda parroquia más pequeña de Culleredo), lo cual hace que, aun así, su densidad poblacional sea elevada. Se localiza en la fértil vega del río Valiñas, en su margen meridional, a 1 km de la carretera nacional de La Coruña a Vigo.

Entidades de población

Entidades de población que forman parte de la parroquia:
 Barrio
 Fornos
 Goiente
 Vilar (O Vilar)
 Os Condes
 Valiñas

Demografía

Patrimonio

 Castro de Sueiro
 Iglesia parroquial de San Esteban de Sueiro

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Parroquias de Culleredo

Sueiro (Culleredo)


{{deznotă|un cartier din Craiova|Siloz}}

Siloz este un cartier din Craiova situat în partea de sud-est a orașului.

 Etimologie

 Repere notabile
 Ansamblul bisericii "Adormirea Maicii Domnului" și "Sf. Pantelimon" - Madona-Oota (1813); DJ-II-a-B-07986
 Biserica "Sfinții Trei Ierarhi" - Postelnicu Fir (1813); DJ-II-m-B-08020

Cartiere din Craiova

Siloz (cartier din Craiova)


James Francis McHugh (July 10, 1894 – May 23, 1969) was an American composer. One of the most prolific songwriters from the 1920s to the 1950s, he is credited with over 500 songs. His songs were recorded by many artists, including Chet Baker, June Christy, Bing Crosby, Deanna Durbin, Ella Fitzgerald, Judy Garland, Adelaide Hall, Billie Holiday, Beverly Kenney, Bill Kenny, Peggy Lee, Carmen Miranda, Nina Simone, Frank Sinatra, and Dinah Washington.

Career
McHugh began his career in his hometown of Boston, Massachusetts, United States, where he published about a dozen songs with local publishers. His first success was with the World War I song "Keep the Love-Light Burning in the Window Till the Boys Come Marching Home", and this also came near the start of a decade-long collaboration with lyricist Jack Caddigan. After struggling in a variety of jobs, including rehearsal pianist for the Boston Opera House and pianist-song plugger for Irving Berlin's publishing company. In 1921, at the age of 26, McHugh relocated to New York City. Eventually finding employment as a professional manager with the music publisher Jack Mills Inc., it was there that McHugh published his first real hit, "Emaline", and briefly teamed up with Irving Mills as The Hotsy Totsy Boys to write the hit song "Everything Is Hotsy Totsy Now".

This songwriting partnership marked another of McHugh's many collaborations, among them Ted Koehler ("I'm Shooting High"), Al Dubin ("South American Way") and Harold Adamson ("It's a Most Unusual Day"). As impressive as these master lyricists were, perhaps McHugh's best symbiotic musical relationship was with the school teacher and poet Dorothy Fields. Since he had written material for many of Harlem's Cotton Club revues, it would be no coincidence that their first combined success would be the score for the all-black Broadway musical, Blackbirds of 1928,
 starring Adelaide Hall and Bill Bojangles Robinson, which jump-started the fledgling duo's career with the songs "I Can't Give You Anything But Love", "Diga Diga Doo", and "I Must Have That Man".

Other hits written for the stage were soon to follow, including 1930's "On the Sunny Side of the Street" for Lew Leslie's International Revue, which also contained the favorite "Exactly Like You"; "Blue Again" for The Vanderbilt Revue; and in 1932, "Don't Blame Me", which was featured in the Chicago revue Clowns In Clover. Some authors say that Fats Waller was the composer of "On the Sunny Side of the Street," but sold the rights to the song.

McHugh and Fields contributed title songs for films including "Cuban Love Song", "Dinner at Eight" and "Hooray for Love", as well as "I Feel a Song Comin' On" and "I'm in the Mood for Love" from 1935's Every Night at Eight. In the artistically fruitful years after they first collaborated in 1930, McHugh and Fields wrote over 30 songs for the film world. Fields and McHugh finally parted company in 1935. McHugh's longest songwriting partner was Harold Adamson. Adamson provided lyrics to McHugh's compositions. Such hits as "Comin' In on a Wing and a Prayer" found its way into Bartlett's Familiar Quotations.

For the 1948 film A Date with Judy, he composed "It's a Most Unusual Day" for Jane Powell. It became the young singer and actress's signature tune.

McHugh died in Beverly Hills, California, at the age of 74.

Awards and honors
Jimmy McHugh was inducted into the Songwriters Hall of Fame in 1970.

Works
 Broadway credits

 1928 – Blackbirds of 1928 (lyrics by Dorothy Fields)
 1928 – Hello, Daddy (lyrics by Fields)
 1930 – International Revue (lyrics by Fields)
 1939 – The Streets of Paris (lyrics by Al Dubin)
 1940 – Keep Off The Grass (lyrics by Dubin and Howard Dietz)
 1948 – As the Girls Go (lyrics by Harold Adamson and musical book by William Roos)

A medley of his songs were included in the 1979 Broadway show Sugar Babies, starring Ann Miller and Mickey Rooney. The songs included were "I Can't Give You Anything but Love", "I'm Shooting High", "Roll Your Blues Away" and "On the Sunny Side of the Street".

 Popular songs

"A Lovely Way to Spend an Evening" – June Christy (McHugh/Adamson) (Capitol/EMI)
"Blue Again" – Louis Armstrong (McHugh/Fields) (Okeh/Sony BMG)
"Comin' In on a Wing and a Prayer" – Bing Crosby (McHugh/Adamson) (Decca/UMG)
"Cuban Love Song" – Edmundo Ros (McHugh/Stothart/Fields) (London/WMG)
"Diga Diga Doo" – The Mills Brothers w/ Duke Ellington (McHugh/Fields) (Brunswick/Sony BMG)
"Doin' the New Low Down" – Bill "Bojangles" Robinson (McHugh/Fields) (Brunswick/Sony BMG)
"Don't Blame Me" – The Everly Brothers (McHugh/Fields) (Warner Bros./WMG)
"Dream Dream Dream" – Joni James (McHugh/Parish/Melle/Mottier) (MGM/UMG)
"Exactly Like You" – Aretha Franklin (McHugh/Fields) (Columbia/Sony BMG)
"Goodbye Blues" - The Mills Brothers (McHugh/Fields) (Brunswick/Sony BMG)
"Happy Times" – Hal Kemp & His Orchestra (McHugh/Fields) (Brunswick/Sony BMG)
"I Can't Believe That You're in Love with Me" – Dean Martin (McHugh/Gaskill) (Capitol/EMI)
"I Can't Give You Anything but Love" – Judy Garland (McHugh/Fields) (Capitol/EMI)
"I Couldn't Sleep a Wink Last Night" – Frank Sinatra (McHugh/Adamson) (Columbia/Sony BMG)
"I Just Found Out About Love" – Dinah Washington (McHugh/Adamson) (Mercury/UMG)
"I Love to Whistle" – Fats Waller (McHugh/Adamson) (RCA/Sony BMG)
"I'm in the Mood for Love" – Frances Langford (McHugh/Fields) (Regal Zonophone)
"I Must Have That Man" – Billie Holiday (McHugh/Fields) (Brunswick/Sony BMG)
"I'm Shooting High" – Ann Richards (McHugh/Koehler) (Capitol/EMI)
"It's a Most Unusual Day" – Andy Williams (McHugh/Adamson) (Columbia/Sony BMG)
"I've Got My Fingers Crossed" – Louis Armstrong (McHugh/Koehler) (Decca/UMG)
"Let's Get Lost" – Chet Baker (McHugh/Loesser) (Pacific)
"My! My!" - Tommy Dorsey w/ The Pied Pipers (McHugh/Loesser) (RCA/Sony BMG)
"On the Sunny Side of the Street" – Frank Sinatra (McHugh/Fields) (Capitol/EMI)
"Say It (Over and Over Again)" - Tommy Dorsey w/ Frank Sinatra (McHugh/Loesser) (RCA/Sony BMG)
"South American Way" – The Andrews Sisters (McHugh/Dubin) (Capitol/EMI)
"Take it Easy" - Fats Waller [1935]
"There's Something in the Air" – Ruth Etting (McHugh/Adamson) (Decca/UNI)
"Too Young to Go Steady" – Nat King Cole (McHugh/Adamson) (Capitol/EMI)
"Warm and Willing" – Nat King Cole (McHugh/Livingston/Evans) (Capitol/EMI)
"When My Sugar Walks Down the Street" – Peggy Lee (McHugh/Austin/Mills) (Capitol/EMI)
"Where Are You?" – Johnny Mathis (McHugh/Adamson) (Columbia/Sony BMG)

References

External links

 Jimmy McHugh recordings at the Discography of American Historical Recordings.

1894 births
1969 deaths
20th-century American composers
20th-century American male musicians
American male composers
Broadway composers and lyricists
Musicians from Boston

Jimmy McHugh


لويجي تينكو (Luigi Tenco) (كاسيني بمقاطعة ألساندريا، 21 مارس 1938 - سانريمو، 27 يناير 1967) مغني مولف إيطالي شهير، وممثل.

لم يعرف أباه الذي مات في ظروف غامضة، قضى تينكو طفولته في كاسيني وريكالدوني حتى عام 1948 عندما انتقل إلى ليغوريا أولا إلى نيرفي ثم إلى جنوة، حيث كان لوالدته متجر نبيذ. أسس تينكو خلال المرحلة الثانوية فرقة جاز، عزف تينكو فيها الكلارينت بينما عزف مغني آخر صار شهيراً في وقت لاحق وهو برونو لاوزي على بانجو. وأيضاً جينو باولي المغني المؤلف الشهير مستقبلاً كان عضواً في فرقة تينكو اللاحقة.

ظهر تينكو لأول مرة في عالم الموسيقى الإيطالية المحترفة مع فرقة الفرسان، التي شملت جامبييرو ريفيربيري وإنزو ياناتشي وآخرين. وخلال هذه الفترة استخدم الاسم المستعار جيجي ماي. وفي عام 1961 أصدر تينكو أول أغنية فردية له وباسمه الحقيقي.

وفي عام 1962 بدأ تينكو تجربته السينمائية القصيرة، بفيلم La Cuccagna للوتشانو سالشي كما قام بتأليف موسيقى الفيلم التصويرية. وخلال هذه الفترة أيضاً أقام صداقة قوية مع الشاعر الفوضوي الجنوي ريكاردو مانيريني. بينما في عام 1963 انتهت صداقته مع جينو باولي، بسبب علاقة مضطربة مع الممثلة ستيفانيا ساندريلي.

أصدر تينكو أول اسطونة فونوغراف له في عام 1962.

في عام 1966، أصدر اسطونة خلال معاناته من مدة الخدمة العسكرية الإلزامية. في روما خلال العام نفسه، التقى وأصبح صديقاً للمغنية الإيطالية الفرنسية داليدا. وصارا الاثنان في نهاية المطاف عاشقين.

في عام 1967 شارك في مهرجان الأغنية الإيطالية بسان ريمو. وقد أُشيع أنه شارك ضد إرادته. قدم أغنية غناها مع داليدا. يعتقد أن تينكو أقدم على الانتحار يوم 27 يناير، إثر علمه بأن أغنيته أقصيت من المشاركة في الدور النهائي. وُجد تينكو في غرفته بالفندق وقد اخترقت رصاصة صدغه الأيسر وورقة أعلن فيها أن ذلك كان لفتة ضد لجنة التحكيم واختيارات الجماهير خلال المنافسة. قبل ذلك بأيام فقط أُعلن زفاف تينكو على داليدا. وقد كانت هي من اكتشفت جثته.

روابط خارجية

مراجع

انتحار بإطلاق النار في إيطاليا
داليدا
عازفو سكسفون جاز إيطاليون
مغنون إيطاليون في القرن 20
مغنون ذكور إيطاليون في القرن 20
مغنون منتحرون
مغنون وكتاب أغان إيطاليون
مغنون ومغنيات وكتاب أغان إيطاليون
ممثلون إيطاليون
ممثلون إيطاليون في القرن 20
انتحار في 1967
مواليد 1938
مواليد في كاسيني
موسيقيو جاز إيطاليون
موسيقيو جاز ذكور
وفيات 1967
وفيات في سانريمو

لويجي تينكو


Locri es un topónimo griego que significa Lugar de Venados, y puede referirse a los siguientes sitios geográficos italianos:

 Locros, ciudad de la antigua Magna Grecia;
 Locri, municipio italiano de la Provincia de Región de Calabria.

Locri (desambiguación)


La Forêt d'argent (Der Förster vom Silberwald), film ouest-allemand d' sorti en 1957 ;
 La Forêt d'argent, téléfilm français d'Emmanuel Bourdieu sorti en 2019.

La Forêt d'argent


At Home with the Snails is a surrealist BBC Radio 4 comedy, written by Gerard Foster, about a dysfunctional British family. The cast includes Geoffrey Palmer as George Fisher, Angela Thorne as Beverly Fisher, Gerard Foster as Alex, Miranda Hart as Rose, and Debra Stephenson as Hosanna. It was produced by Jane Berthoud.

At Home with the Snails is often repeated on BBC Radio 4 Extra.

The story features Alex's obsession with snails, killing them, collecting them, having sexual desires for them and by season two, even attempting to turn into one. In the second season his mother and father (George and Beverly) decide to fake their own deaths and spy on their son in order to write a book about his descent into madness.

George is a pompous academic who puts his obscure, pretentious and pointless pontificating above all else including his family. He encourages Alex's snail obsession to get material for his books. Beverly, his sexually frustrated wife makes "nice things", such as a  "family mug tree". In one episode she develops racial dysphoria, and starts painting her face with boot polish, believing that she is a black person trapped in a white body. Their daughter Rose has her heart in the wrong place - jammed under her armpit. She runs a confectionery shop selling "chocolate excretions" and "jelly war babies".

Episode list

References

External links

BBC Radio comedy programmes
Radio programs about families
2002 radio programme debuts
2003 radio programme endings

At Home with the Snails


Gotik, kendine has özelliği olan bir sanat anlayışı ve yazı şekli. Gotik yazılar ilk baskı denemelerinde denenmiş, çoğunlukla Almanlar tarafından kullanılan bir yazı stilidir. Gotik sanatı 12. yüzyılın ikinci yarısında Romanesk sanatının değişmesiyle, Latin sanatına bir tepki olarak ortaya çıkmıştır. Orta Çağı kapatan, Rönesansı başlatan akımdır.
Gotik tarzı, yalnız mimarlıkta tesirli olmayıp; heykelcilik, resim, yazı, süs ve hatta gündelik eşyada da etkili olmuştur.

Ortaya çıkışı
"Gotik" terimi ilk kez Giorgio Vasari tarafından aşağılayıcı bir anlamda kullanılmıştır. Ona göre bu üslup, Roma'yı yağmalayan Gotlara, yani barbarlara özgü bir üsluptur. Gotik üslup, genel olarak 12. yüzyılın başlarından 15. yüzyıl ortalarına kadar yaygın olmakla birlikte, bu tarihlendirme farklı coğrafyalar için değişmektedir. Örneğin üslubun beşiği olan Fransa ve Almanya'da Gotik 15. yüzyılın ortalarına kadar varlığını sürdürmüşken, daha geç girebildiği İtalya'da 15. yüzyıl başlarında ortadan kalmıştır. Gotik dönem, Avrupa'da büyük politik değişikliklerin olduğu bir dönemdir. 1204 yılında IV. Haçlı Seferi Konstantinopolis'i işgal etmiş ve Bizans'ı ve onun temsil ettiği politik oluşumu etkisiz kılmıştır. 1214 yılında da Philippe Auguste yönetimindeki Fransızlar ve bağlaşıkları Kutsal Roma Cermen Ordusu'nu yenmiş, onun yönetimi altında Fransa feodal beyler topluluğundan, güçlü bir monarşik yapıya dönüşmüştür.

12. yüzyılda manastırlar ve şatolar etrafında toplanan küçük nüfus birimlerinden oluşmuş köylerin yerine, 13. yüzyıldan itibaren kasabalar ve şehirler görülmeye başlanmıştır ki bu da toplumsal açıdan yeni düzenlemeleri getirmiştir. Şehirleşmenin beraberinde getirdiği sivilleşme ve entelektüel birikimin artışı, kilisenin temsil ettiği ruhani güçlere dayanan kutsal gücün aleyhinde, yönetimde belirgin bir laikleşme sürecini de başlatmıştır. 1240'tan sonra Paris, Avrupa'nın en önemli kültürel ve siyasal merkezi durumuna gelmiş ve Fransızca, Latince'nin yerine geçerek lingua franca konumuna ulaşmıştır.

Gotik mimarî

Gotik mimarlığın başlangıcı ve stilin özelliklerinin belirdiği ilk yapı olarak 1122'de Abbot Suger tarafından tasarımlanan Paris yakınındaki Saint Denis kilisesi gösterilir. Avrupa'nın sanat merkezi kabul edilen İtalya'da Fransa ve Almanya'ya nazaran pek tesiri görülmemiştir. İngiltere'de sütunları çoğaltan ve kubbenin altında onları yelpaze gibi açan bir dikey üsluba bağlıdır. İspanya'da Gotik sanatının Arap motifleriyle birleşmesinden meydana gelen müdeccen üslubu doğmuştur. Gotik mimari sanatı Avrupa'nın kuzeyinde 16. yüzyılın başlangıcına kadar sürmüştür. Gotik mimarinin başlıca özellikleri sivri kemerler, kaburgalı tonozlar, gül pencereler, kuleler ve uçan payandalar ile aşırı derecede yüksek görünümlü yapılar olarak sayılabilir.

Gotik mimarisinin başlıca eseri katedraldir. 13. yüzyılda toplum adeta bütün heyecanını ve zenginliğini katedral yapmaya ve süslemeye harcamıştır. Böylece ekonomi de gelişmiştir. Gotik mimarinin en önemli örnekleri: Paris'te bulunan Notre Dame Katedrali, Chartres Katedrali, Reims Katedrali ve Strasbourg Katedrali; Danimarka'da Roskilde Katedrali; İngiltere'de Salisbury Katedrali ve İtalya'da Milano Katedrali'dir. Gotik mimari tarzı Batı Avrupa'da özellikle dinsel binalarda kullanılmıştır. Portekiz'de Batalhar Manastırı, Fransa Avignon'da "Papalar Sarayı" bunlara örnektir.

Gotik sanatının mimarları, ağırlığın itme kuvvetini ve yönünü tespit ederek, baskıyı kemerlere ve fil ayaklarına aktardılar. Böylece yapının tamamı dengeye faydalı olan elemanlara bağlandı. Ayakların ağırlığı duvarların üzerinden kendi üstlerine almasıyla duvarlara vitray süslemeler yapıldı. Cephelerde bulunan çok sayıda cam ve vitray gotik yapıların karakteristik özelliklerinden biri oldu. Ağırlığa tamamıyla hakim olan Gotik mimarisinde yapılar, sanki yükselerek uçuyormuş gibi bir his verir.

Gotik mimari tarzının önemli özelliği sivriliktir. Roma mimarisindeki yaygın kubbeler yerine, dilimli kubbeler, yuvarlak kemerler yerine, sivri ve birbirini kesen kemerler kullanılmıştır. Dini yapılarda aranan diğer bir husus ise büyüklük ve yücelik hissinin uyandırılmasıdır. Pencerelerin bol olması, pencere camlarının renkli olması, çatılardaki okumsu kuleler dikkati çeken diğer özelliklerdir.

Heykelcilik

Gotik heykeller çoğunlukla katedral ve kilise gibi dini yapılarda girişlerde ve duvarlarda kendilerine yer bulmuşlardır. Sanatçılar heykeller aracılığıyla Hristiyanlığın ilk dönemlerinde olduğu gibi inançlı kişilere görsel bir öğe sunmak amacıyla yapılmıştır. Yalnız, hala ilkçağdaki öğretilerden etkilenen heykelciler için önemli olan, figürdeki kişinin hissettiklerini bakan kişiye vermektir. Gerçeğe benzerlik, perspektif herhangi bir önem taşımaz. Heykelcilikteki etkisi Avrupa'da 12. yüzyıla kadar yaygınlaşmıştır.

Resim

13. yüzyılın başlangıcıyla Gotik tarzı görsel sanatlarda uygulanmaya başlar. Gotik resim tarzının ilk ve orta aşamasında kişilerin veya perspektiflerin doğal gösterilmesi yerine resimde düzenlemenin ve oranların önemi ve dinî anlamına göre renk kullanımı ön plana geçer. Gotik resim tarzının özelliklerinden biri resimlerde dinî konular gösterilmesidir. Bunun dışında resimlerde asil hayat, avcılık ve bayramlar gibi dünyevi konular da kullanılmıştır.

Alpler'in kuzeyinde Gotik tarzı vitray ve fresk'in önüne geçer. O zamanlarda mimarisinde büyük duvar yapısı önem kazanmasıyla İtalya özel bir rol alır. Fresklerde Gotik tarzı Giotto di Bondone ile sunduğu ve daha önce hiç kullanılmayan doğalcılık ile en yüksek noktasına ulaşır. Doğalcılık fresklere verdiği derinlik ve her figüre verdiği kendine özel yüz ifadelerinden anlaşılır.

13. yüzyılın ortasında Fransa da vitray sanatının yanında minyatür de önem kazanır. Minyatür giderek sadece ayinle ilgili eserlerde değil diğer dünyevi konularla ilgili kitaplarda da kullanılmaya başlar. Bu gelişimin zirvesini Limburg kardeşleri ve eserleri Très Riches Heures (1413-1416) oluşturur.

Freskler

Minyatür
Fransa'da ve İngiltere'de Gotik tarzı 1160/70 yıllarında minyatürde uygulanmaya başladı; Almanya'da ise 1300 yılına kadar minyatürde romanesk şekiller kullanıldı. Fransa Gotik döneminin önder ülkesiydi ve minyatürün sanatsal gelişimini belirledi. 15. yüzyılın ikinci yarısında matbaacılığın yaygınlaşmasıyla Gotik döneminden Rönesansa geçiş zamanında minyatür önemini kaybetmeye başladı.

Dış bağlantılar

 "ArtCyclopedia.com" websitesinde Gotik sanat
 "Encyclopedia Britannica Online" Gotik sanat
 "Microsoft Encarta" programi Gotik sanat ve mimari
 Gothic art, The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition.  2001.
  "Schleswig-Holstein Museums portal" Gotik Sanat
 Gothic art , "A World History of Art" ve  .

Orta Çağ sanatı
Gotik kültür
Gotik sanat

Gotik sanat


Démons est une chanson de l'auteure-compositrice-interprète belge Angèle en featuring avec le rappeur belge Damso, sortie le  en tant que deuxième single de l'album Nonante-Cinq.

La station radio Virgin Radio supprime le couplet de Damso ; certains internautes y voyant une forme de censure, le directeur justifie ce choix en alléguant le fait que Virgin Radio est spécialisée dans le pop-rock, et ne diffuse pas de rap.

Clip vidéo
Le clip est réalisé par Scotty Simper et sort le  sur YouTube. Le 17 décembre 2021, un making-of du clip a été publié sur la chaîne YouTube officielle d'Angèle.

Le  sort une version live orchestrale de Démons tournée au musée des Beaux-Arts de Paris.

Classements hebdomadaires

Certification
Le 24 janvier 2022, le morceau est certifié single d'or en France, par le SNEP, avec plus de 15 000 000 de streams.
Le 10 mars 2022, il est certifié single de platine avec plus de 30 millions de streams. Le 7 juin 2022, Démons est certifié single de diamant par le SNEP (Syndicat national de l'édition phonographique).

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Single musical sorti en 2021
Chanson produite par Angèle
Chanson écrite par Angèle
Chanson interprétée par Angèle
Chanson interprétée par Damso

Démons (chanson d'Angèle)


Toplam kalite yönetimi ya da kısaca TKY; müşteri ihtiyaçlarını karşılayabilmek için kullanılan insan, iş, ürün ve/veya hizmet kalite gereksinimlerinin, sistematik bir yaklaşımla ve tüm çalışanların katkıları ile sağlanmasıdır. Bu yönetim şeklinde uygulanan her süreçte tüm çalışanların fikir ve hedefleri kullanılmakta ve tüm çalışanlar kaliteye dahil edilmektedir. Toplam kalite yönetimi; uzun dönemde müşterilerin tatmin olmasını başarmayı, kendi personeli ve toplum için yararlar elde etmeyi amaçlar ve kalite üzerine yoğunlaşır. Tüm personelin katılıma dayalı bir yönetim modelidir.

TKY (total quality management), ilk olarak Henry Ford tarafından kullanılmış ve 1926 yılında yayımladığı My Life and Work (Hayatım ve İşim) adlı kitabında yeni bir yönetim biçimi olarak tanımlanmıştır. Ancak o sıralarda rağbet görmeyen bu yönetim biçimi, Japonlar tarafından benimsenmeye başlamıştır.

TKY'nin tam anlamıyla 1950 yıllarında Japonlar tarafından uygulandığı söylenebilir. Japon yöneticiler kaliteyi bütün iş birimlerine yaymış ve her kademedeki işgöreni bu konuda eğiterek bilinçlenmeyi sağlamıştır. Bu yöntem ile kalitesiyle ünlenen Japon ürünleri 5 yıl içerisinde tüm dünya pazarını ele geçirmiştir.

Kalite nedir?
Kalite, bir ürün ya da hizmetin belirlenen ya da olabilecek ihtiyaçları karşılama kabiliyetine dayanan özelliklerin toplamıdır.
 Kalite:
 Müşteri tatminidir: Ürün veya hizmetin iyi olup olmadığı konusunda son kararı müşteri verir.
 Süreçtir: Süregelen bir gelişmeyi sağlar.
 Yatırımdır: Uzun dönemde bir işi hatasız yapmak sonradan düzeltmekten daha ucuzdur.
 Bir programa uymaktır: İşleri zamanında yapmaktır. Kusursuzluk anlayışına sistemli bir yaklaşımdır.
 Kalite şartlarına uygunluktur.

Kalitenin getirileri
 Müşteri memnuniyetinin artması
 Pazar payının artması
 Karın artması
 Çalışan memnuniyetinin artması
 Maliyetlerin azalması
 Yüksek rekabet gücü

Kalitesizliğin sonuçları
 Müşteri tatminsizliği
 Pazar payındaki azalma
 Kaynak israfı ve verimliliğin azalması
 Maliyetlerin artması
 Motivasyon kaybı
Kalitesizliğin doğurduğu maliyetler kalite maliyetleri ise kalitesizliğin götürülerinin ayrıntılı olarak incelendiği maliyetlerdir.

TKY nedir?
TKY, müşteri beklentisinin aşılmasını hedefleyen, ekip çalışmasını destekleyen, tüm süreçlerin gözden geçirilmesini ve iyileştirilmesini sağlayan bir yönetim felsefesidir. Bu sistem uygulanan her işletmede farklı yöntemlerle ele alınmaktadır, farklı kuruluşların değişim gerekçeleri ve elde etmek istediği sonuçlar farklı olduğundan TKY'nin kapsamı, uygulanacak yöntemler ve ayrılacak kaynaklar da farklılık göstermektedir. Önemli olan ürün ve/veya hizmetin iyi tanımlanmış süreç ve süreç ilişkileri ile sürekli geliştirilmesidir. TKY için müşteri memnuniyeti kardan önce gelmektedir, bu yöntemde insan, süreç, müşteri ve sürekli geliştirme 4 temel unsurdur ve birbirleri ile sürekli bir ilişki halindedirler. TKY yalnız alt sistemleri, yalınlaştırılmış süreçleri veya fonksiyonel departmanları değil, sistemin tamamını yönetme kaygısını taşır.
 Toplam Kalite Yönetiminin;
 Tsi, toplamı; tüm çalışanların katılımını, yapılan işlemlerin tüm yönlerini, müşterilerin ve üretilen ürün ile hizmetlerin tümünü kapsamaktadır.
Ksi, kaliteyi; yani müşterinin bugünkü beklenti ve ihtiyaçlarını tam ve zamanında karşılayıp onlara gelecekteki beklentilerini aşan ürün ve hizmetler sunmayı ifade etmektedir.
Ysi ise yönetimin her konuda çalışanlara liderlik yapması, çalışanlara örnek model oluşturulması ve şirket çapında katılımcı yönetimin sağlanması anlamına gelmektedir.

TKY'nin amacı
TKY, uzun vadede müşterinin tatmin olmasını, başarmayı, kendi personeli ve toplum için avantajlar elde etmeyi amaçlayan, kalite üzerine yoğunlaşmış ve tüm personelin katılımına dayanan bir kuruluş yönetim modelidir. Burada amaç, piyasanın ihtiyaçlarında yoğunlaşma, tüm alanlarda kaliteyi sağlama, kalite standartları oluşturma, süreçlerin sürekli geliştirilmesi ve iletişimin sağlanmasıdır. TKY, kaliteyi ucuza üreterek müşteri tatminini, sürekli iyileştirme felsefesi doğrultusunda sağlamayı amaç edinen bir yönetim biçimidir. TKY'nin bu amaca ulaşabilmesi, çok büyük ölçüde işletme çalışanlarının tümünün kalite iyileştirme çalışmalarına gönüllü olarak katılımının sağlanmasına bağlıdır. Bu ise, işletmelerin, çalışan odaklı olması gerekliliğini ortaya çıkarmaktadır. TKY'nin esas amaçlarını ise; savurganlıkları önleme, verimliliği ve kaliteyi arttırma, şikayetleri ortadan kaldırma, maliyetleri azaltarak eldeki kaynakların optimum kullanımını sağlama, işlem zamanını kısaltma ve gelişmelerin sürekli izlenerek örgütsel faaliyetlerle aktarılması gibi sıralamak mümkündür.

TKY'nin ilkeleri
Şirketlerde büyük bir rekabet gücü ve üstünlük sağlayan TKY, ancak tüm ilkeleriyle benimsenip uygulanırsa başarılı olmaktadır.

 Müşteri odaklılık
Müşterilerin görüşleri dikkate alınmalı, çeşitli yöntemlerle elde dilen bilgiler üretimde kullanılmalıdır.
 Karşılıklı fayda (kazan/kazan prensibi)
Tedarikçi, çalışan ve müşterilerle işbirliği sayesinde rekabet avantajı sağlanabilir.
 Çalışanların katılımı
Çalışanlara yönetime katılma özgürlüğü verilmeli, eğitimler ve motivasyon arttırıcı tekniklerle çalışana organizasyon içindeki önemi anlatılmalıdır. İyileştirmeler ve geliştirmeler tabana yayılmalıdır.
 Liderlik
Üst yönetim, toplam kalite yönetimi anlayışını çalışanlara aşılamalıdır.
 Süreç Yönetimi
Süreçler tanımlanmalı, birbirine etkileri araştırmalı ve tüm prosesler ölçülerek geliştirilmelidir.
 Sürekli iyileştirme
Sürekli iyileştirme alışkanlık haline getirilmeli, değişiklerin uzun dönemli etkileri göz önüne alınmalıdır.
 Karar vermede gerçekçi yaklaşım
Toplam kalite yönetiminde karar verme araçları kullanılır. Bu araçlar sayesinde çevre analiz edilerek yapılabilirlik sınırları içinde kararlar alınır.
 Yönetimde sistem yaklaşımı
Organizasyona bir bütün olarak bakılmalı, çevreyle etkileşimi göz önüne alınmalıdır.

TKY'nin temel unsurları
Toplam kalite yönetim anlayışını belirleyen temel unsurları 4 başlıkta incelemek mümkündür.

1. İnsanlar
Toplam kalite yönetimi bir sorumluluk anlayışını da beraberinde getirmektedir. Her şeyden önce bu sorumluluğu taşıyacak olanlar ise insanlardır. Bu yüzden insan kaynakları yönetimi toplam kalite yönetimi felsefesi içinde önemli bir yere sahiptir.

2. Sürekli gelişim
Kaizen olarak da tanımlanan sürekli gelişim aşaması yani her yapılanın bir öncekinden daha iyi olmasına çalışılması Deming'in de bahsettiği planla-uygula-kontrol et ve düzelt süreci olarak tanımlanabilir. Sürekli gelişimde her zaman en iyiyi yakalamak arzusu TKY'de hep bir ileri safhaya taşımaktadır.

3. Tam katılım
Çalışanların tam katılımı, toplam kalite yönetimi felsefesine göre hedef belirleme, çözüm oluşturma ve karar verebilme sürecinde yer aldıkları, takım çalışması içinde ve üst yönetimin öncülüğünde tüm çalışanların aynı ortak gayeyi paylaşması anlamlarını taşır.

4. Müşteri
Müşteri odaklı yaklaşım toplam kalite yönetiminin aynı zamanda temel ilkelerindendir. Müşteriye bekledikleri değeri ulaştırabilmek toplam kalite yönetimine katılan tüm çalışanların ortak hedefini oluşturmaktadır.Akdoğan,A., Toplam kalite yönetimi. Kalite ile ilgili Amerikalı bir topluluk olan ASQ tarafından, nihai müşteriler üzerinde yapılan bir ankete göre, sırasıyla performans, özellikler, hizmet, güvence, fiyat ve itibar satın almayı etkileyen faktörlerdir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kalite
Toplam kalite yönetimi

Toplam kalite yönetimi


أتليتيكو رافائيلا هو نادي كرة قدم أرجنتيني وهو نادي أساسي في الأرجنتين وقد تأسس هذا النادي سنة 1907 م.

روابط إضافية
 Unofficial site (إسبانية)
 Primera B Nacional teams - Rafaela
 Atlético de Rafaela Micro-Site (إسبانية)

مراجع

أندية كرة سلة أسست سنة 1907
أندية كرة سلة في الأرجنتين
أندية كرة قدم أسست في 1907
أندية كرة قدم في الأرجنتين
أندية كرة قدم في محافظة سانتا
أندية هوكي حقل أرجنتينية
تأسيسات سنة 1907 في الأرجنتين
منتخبات كرة طائرة وطنية أرجنتينية

أتليتيكو رافائيلا


Deși denumirea convertor digital-analog, provenită dintr-o traducere ad litteram din , este frecventă în limba română, termenul corect este convertor digital-analogic. El este un sistem care convertește semnalele digitale în semnale analogice. Sistemul poate fi întâlnit în limbajul tehnic și sub forma abrevierilor DAC, D/A, D2A sau D-to-A. Sistemul ADC (analog-to-digital converter) îndeplinește sarcina inversă, de a converti semnalele analogice în semnale digitale. Există mai multe versiuni în ce privește arhitectura DAC-ului. Compatibilitatea sistemului DAC pentru o anumită sarcină este determinată de valoarea unității de măsură a performanței acesteia în termeni precum rezoluția și eșantionarea. Conversiunea realizată prin digital-to-analog converter poate degrada un semnal, așadar ar trebui să specifice faptul că DAC-ul poate crea erori nesemnificative în termenii de funcționare a aplicației.

Sistemele DAC sunt utilizate în mod frecvent la aparate de tipul musical player pentru a converti conținutul digital în semnale analogice audio. Acestea mai sunt întrebuințate și la televizoare și telefoane mobile cu scopul de a converti conținutul video în semnale analogice audio care, odată conectate la placa de imagine, pot proiecta imagini monocrome sau în culori. Aceste aplicații joacă roluri în ce privește îmbinarea frecvenței cu rezoluția. Sistemul DAC audio este de frecvență joasă, în timp ce sistemele DAC pentru video au frecvență înaltă sau mică spre medie.

Datorită complexității și nevoii de potrivire precisă a componentelor, cele mai multe DAC-uri specializate au implementat circuite integrate (ICs-uri). DAC-urile distincte sunt cele care, în general, au rezoluție joasă, viteză mare și consumă multă putere, precum cele întrebuințate în domeniul militar de sistemele radar.  Echipamentele de viteză foarte mare, cum sunt osciloscoapele, de asemenea pot necesita sisteme DAC distincte.

Utilizare
DAC este întotdeauna utilizat în sistemele de telecomunicații și sistemele de control. De exemplu:
 În sistemele de redare audio;
 În afișaje;
 Formarea unui semnal de informație pentru mixere și generatoare controlate;
 În sistemele de gestionare a motorului;
 În sistemele de sinteză digitală directă (DDS - Sintetizator digital direct);

Galerie foto

Note

Procesare numerică de semnal
Circuite electronice

Convertor digital-analog


Landrecht Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 4,13 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 138 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Paul Harder tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.wilstermarsch.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Landrecht, Steinburg


Lordlar Kamarası (House of Lords), Birleşik Krallık parlamentosunun üst kamarası. Üyeleri "lord" unvanını taşır.

Evvelce üyeliği babadan oğula geçen asilzadelerden oluşan bu kurumda, günümüzde üyelik çeşitli yollarla ve tarzlarda Kral veya partiler tarafından atanma yoluyla gerçekleşmektedir. Kamara'nın 1 Aralık 2022 itibarıyla 700'den fazla üyesi bulunmaktadır. Bu sayı hâlen halk tarafından seçilmişlerin bir araya geldiği 650 üyeli Avam Kamarasının üzerindedir.

Lordlar Kamarası içindeki en kalabalık grubu, 600'den fazla üye ile, Kraliçe tarafından ömür boyu süre ile atanmışlar (Life Peers) oluşturmaktadır. 26 üyeye denk gelen "Ruhani Lordlar" (Lords Spiritual) grubu da yine Kraliçe tarafından atanmış Anglikan Kilisesinin ileri gelenlerinden oluşur. 75 lord, siyasi parti yönetimleri tarafından; 15 lord da Lordlar Kamarası üyelerinin oyuyla işbaşına getirilmişlerdir. "Ruhani Lordlar" dışında kalan üyeler "Dünyevi Lordlar" (Lords Temporal) olarak adlandırılır. 1999 yılında yapılan reformlarla üyelikleri babadan oğula geçen asilzadelerin pek çoğu Kamara dışında bırakılmışlar ise de dük, marki, kont, vikont ve baron gibi asalet unvanı taşıyanlar günümüzde de kurum içinde ağırlıklı bir kitle olarak kalmışlardır.

Lordlar Kamarası üç üyenin mevcudiyeti ile toplanabilmektedir. Bununla birlikte 2007'de Lordlar Kamarasında kurumsal reform amacına dönük olarak hazırlanan bir raporda, üyelerin önemli bir bölümünün, özellikle de ömür boyu süre ile atanmış olanların oturumlara katılmadıklarını, ortalama katılımın yarıya yakın eksikle 408 civarında seyrettiğini ortaya koymuştur.

Lordlar Kamarası'nın köklü bir reformdan geçirilmesine dönük çabalar sürdürülmekte ise de bizzat bu kurumun üyelerinin muhalefeti nedeniyle henüz sonuç vermemiştir. Mart 2007'de Avam Kamarası üyeleri, Lordlar Kamarası üyelerinin tamamının seçimle göreve getirilmesi ilkesini 267'ye karşı 337 oyla kabul ettiler. Ancak Lordlar Kamarası kısa bir süre sonra bu öneriyi reddetti ve üyelerinin tamamı atama yolu ile göreve getirilmesine dayalı statükoyu muhafaza etti.

9 Mayıs 2012'de gerçekleşen toplantıda yer alan Kraliçe, Lordlar Kamarasının üyelerinin gelecekte seçimlerle belirleneceğini belirtmiştir.

İlgili başlıklar
 Avam Kamarası

Dipnotlar

Lordlar Kamarası


The Golem: How He Came into the World este un film de groază german din 1920 regizat de Paul Wegener și Carl Boese. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Paul Wegener, Albert Steinrück și Lyda Salmonova.

Distribuție
 Paul Wegener
 Albert Steinrück
 Lyda Salmonova
 Ernst Deutsch
 Lothar Müthel

Legături externe

Filme din 1920
Filme de groază
Filme alb-negru
Filme din Republica de la Weimar
Filme cu monștri
Filme germane

The Golem: How He Came into the World


An Vanda jennae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni P.O'byrne ngan Jaap J. Vermeulen. An Vanda jennae in nahilalakip ha genus nga Vanda, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sulawesi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanda

Vanda jennae


أحلام من أبي: قصة عرق وإرث  هي مذكرات الرئيس الأمريكي باراك أوباما نشرت لأول مرة عام 1995 بعد أن تم أنتخاب أوباما كأول رئيس من أصل أفريقي لمجلة هارفرد للقانون، وترجمت الكتاب إلى العربية مؤسسة «كلمات عربية للترجمة والنشر»

يشتمل الكتاب على ثلاثة أبواب، الأول بعنوان «جذور» ويضم 6 فصول، أما الباب الثاني بعنوان «شيكاغو» ويحتوي على 7 فصول، والباب الثالث بعنوان «كينيا» ويضم 6 فصول.

روابط خارجية

مصادر

جائزة جرامي لأفضل ألبوم محكي
سير ذاتية أمريكية إفريقية
سير ذاتية سياسية
كتب باراك أوباما
كتب سياسية أمريكية
كتب عن باراك أوباما
كتب غير خيالية 1995
كتب كتبها رؤساء الولايات المتحدة
مواضيع مثيرة للجدل متعلقة بوسائل الإعلام في الولايات المتحدة

أحلام من أبي (كتاب)


An Hemarthria depressa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heuvel. An Hemarthria depressa in nahilalakip ha genus nga Hemarthria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hemarthria

Hemarthria depressa


لائحة مشغلي البوينغ 747 حاليا:

مشغلين سابقين

المراجع

|

بوينغ
بوينغ 747
قوائم طيران
قوائم مشغلي طائرات حسب نوع الطائرة

لائحة مشغلي البوينغ 747


.wf, Wallis ve Futuna Adaları için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Wallis ve Futuna Adaları
wf
wf

.wf


Isla Luigi (en ruso: Остров Луиджи; Ostrov Luidzhi) es una isla en la Tierra de Francisco José, parte de la Federación de Rusia.

Luigi tiene una superficie de 371 km² y está cubierta de glaciares. El punto más alto de la isla alcanza los 442 m.

La isla forma parte del subgrupo de la tierra Zichy del archipiélago de Francisco José. Está separada por canales estrechos de la isla Salisbury por el noreste y la isla de Champ por el sureste.

Referencias

Véase también
 Geografía de Rusia
 Anexo:Islas de Rusia

Islas del archipiélago Tierra de Francisco José

Isla Luigi


Oborzos () foi uma dinasta (frataraca) de Pérsis na primeira metade do , governando possivelmente a partir de c. 205 a . Seu reinado foi marcado por seus esforços para estabelecer Pérsis como um reino independente da autoridade do Império Selêucida. Foi capaz de reinar independentemente por três décadas, e até se expandiu para o oeste, tomando a província selêucida de Caracena. Em , os selêucidas repeliram as forças de Oborzos de Caracena, forçando-o a se apresentar novamente como vassalo selêucida. Foi sucedido por Bagadates.

Antecedentes

Desde o final do III ou início do , Pérsis tinha sido governada por dinastas locais sujeitas ao Império Selêucida. Detinham o antigo título persa de frataraca ("líder, governador, precursor"), que também é atestado no Império Aquemênida. O Império Aquemênida, que um século antes governava a maior parte do Oriente Próximo, originou-se da região. Os próprios frataracas enfatizaram sua estreita afiliação com o proeminente xainxás aquemênidas, e sua corte provavelmente estava na antiga capital de Persépolis, onde financiaram projetos de construção no planalto aquemênida e perto dele. Os frataracas eram tradicionalmente considerados como dinastas sacerdotais ou defensores da oposição religiosa (e política) ao helenismo, no entanto, isso não é mais considerado o caso.

Cronologia dos frataracas

A visão tradicional da cronologia das dinastias frataracas era originalmente: Bagadates, , Oborzos,  e . No entanto, descobertas recentes de moedas de Pérsis levaram a uma cronologia mais provável: Artaxerxes I, Oborzos, Bagadates, Autofradates I e Autofradates II.

Reinado

Oborzos tornou-se o rei de Pérsis em algum momento da primeira metade do , possivelmente em c. . É geralmente identificado com o Oborzos, que, de acordo com o autor macedônio contemporâneo Polieno, estava encarregado de três mil colonos militares gregos (katoikoi), que havia executado em um lugar chamado Comasto por suspeitar que organizassem uma rebelião contra ele. Esta é considerada a primeira tentativa de um frataraca de se separar do governo selêucida. Moedas foram cunhadas celebrando a morte dos katoikoi, com Obarzos sendo retratado em roupas aquemênidas matando um inimigo grego. A inscrição da moeda era "Obarzos foi/pode ser vitorioso, (ele) que (é) o comandante [o carano (κἀρανος)]". Isso provavelmente ocorreu entre 205 e , presumivelmente após a derrota selêucida à República Romana na Batalha das Termópilas em . Antes dessa derrota, o Império Selêucida tinha sob seu rei   conseguindo várias vitórias militares e expandido substancialmente o território do império tanto no leste quanto no oeste, proporcionando assim a Obarzos poucas circunstâncias favoráveis para aproveitar breve fraqueza selêucida e o risco de perder seu reino.

Após a morte de Antíoco III em , no entanto, o domínio selêucida enfraqueceu em suas províncias do sul, o que permitiu que Pérsis não apenas declarasse independência, mas também se expandisse sobre a região de Caracena, nomeando Sagadodonaco como seu governador. A data precisa da conquista de Caracena e da nomeação de Sagadodonaco é desconhecida. Pode ter sido no verão de , quando a autoridade selêucida sobre suas províncias do sul parece ter sido ainda mais enfraquecida. Foi presumivelmente durante este período que Obarzos adotou o título de carano (o equivalente grego sendo autocrator), que era um título carregado por proeminentes líderes militares aquemênidas, como Ciro, o Jovem.

Em , durante o reinado de  , a autoridade selêucida foi restabelecida sobre Pérsis e Caracena. A expedição foi liderada pelo general selêucida Numênio, que substituiu Sagadodonaco como governador. Isso indica que Obarzos governou três décadas como governante independente, o que torna a cronologia dos governantes pérsidas sugerida por Wiesehofer menos válida. O destino de Obarzos após a reconquista selêucida é contestado; pode ter se resubmetido aos selêucidas antes que continuassem sua expedição em Pérsis, e assim foi permitido continuar a governar como vassalo selêucida mais uma vez. Independentemente disso, foi aparentemente sucedido por Bagadates no mesmo ano.

Bibliografia

Frataracas de Pérsis
Persas do século II a.C.
Sátrapas do Império Selêucida
Persas do século III a.C.

Oborzos


En kemisk egenskab er et materiales egenskab, der tydeliggøres under eller efter en kemisk reaktion; dvs. en kvalitet der kun kan etableres ved at ændre et stofs kemiske identiet. Kemiske egenskaber kan således ikke måles blot ved at observere eller berøre stoffet; stoffets interne struktur skal påvirkes voldsomt før dets kemiske egenskaber kan undersøges.

Kemiske egenskaber kan sammenlignes med fysiske egenskaber, der kan afgøres uden at ændre stoffets struktur.

Referencer

Kemiske egenskaber

Kemisk egenskab


Vodena varjača (hidrila, lat. Hydrilla), monotipski biljni rod iz porodice žabogrizovki. Jedina priznata vrsta je H. verticillata, danas raširena po svim kontinentima.

Hydrilla muscoides (Harv.) Planch., sinonim je za vrstu Lagarosiphon muscoides Harv., a Hydrilla japonica Miq. za Blyxa japonica (Miq.) Maxim. ex Asch. & Gürke.

Vanjske poveznice

Izvori

Žabogrizovke

Vodena varjača


Isaac Chocrón Serfaty (Maracay, 25 de septiembre de 1930-Caracas, 6 de noviembre de 2011) fue un dramaturgo, traductor, ensayista, narrador y profesor universitario venezolano.

Biografía
Nacido en el seno de una familia sefardita, recibió su primera educación en una escuela católica, el colegio Nuestra Señora de la Consolación (Maracay, Venezuela), y realizó posteriormente el bachillerato en una institución protestante, el Instituto Militar Bordentown (Bordentown, Nueva Jersey). Cursó estudios de Literatura Comparada en la Universidad de Columbia. Se definía a sí mismo como «zurdo, judío, homosexual y escritor».

Carrera profesional
Fundador de la Compañía Nacional de Teatro y director de la Escuela de Artes de la Universidad Central de Venezuela y del Teatro Teresa Carreño. Chocrón, José Ignacio Cabrujas y Román Chalbaud eran llamados «Santísima Trinidad de las Artes Escénicas» en Venezuela y, junto a ellos, fundó El Nuevo Grupo, compañía referencia del teatro venezolano.

Obtuvo el título de Bachelor en Artes en la Universidad de Siracusa, el máster en Relaciones Internacionales  de la Universidad de Columbia y doctorado en Desarrollo Económico de la Universidad de Mánchester.

Fue Premio Nacional de Teatro en 1979.

Obra

Teatro
 Mónica y el florentino (1959)
 El quinto infierno (1961)
 Amoroso o una mínima incandescencia (1961)
 Animales feroces (1963)
 A propósito del triángulo (Un acto dentro de triángulo) (1964)
 Asia y el Lejano Oriente (1966)
 Libreto para la ópera Doña Bárbara, música de Caroline Lloyd (1966)
 Tric Trac (1967)
 O.K. (1969)
 La revolución (1971)
 Alfabeto para analfabetos (1973)
 La pereza domina Timbuctú  (un acto dentro de los Siete pecados capitales, 1974)
 La máxima felicidad (1975)
 El acompañante (1978)
 Mesopotamia (1980)
 Simón (1983)
 Clipper (1987)
 Solimán el magnífico (1991)
 Escrito y sellado (1993)
 Volpone y el alquimista (1996)
 Uno reyes uno (1996)
 Tap dance (1999)
 Los navegaos (2006)

Novelas
 Pasaje (1954)
 Se ruega no tocar la carne por razones de higiene (1971)
 Pájaro de mar por tierra (1972)
 Rómpase en caso de incendio (1975)
 Cincuenta vacas gordas (1982)
 Toda una dama (1988)
 Pronombres personales (2002)
 El vergel (2005)

Ensayos
 Tendencias del teatro contemporáneo (1966)
 Color natural (1968)
 Maracaibo 180º (1978)
 Tres fechas claves del teatro venezolano (1979)
 Sueño y tragedia en el teatro norteamericano (1985)
 40x50, cincuenta años de Corimón, cinco fotógrafos (1989)
 El teatro de Sam Shepard (1991).

Referencias

Bibliografía

 Azparren Giménez, Leonardo. Isaac Chocrón: la vida requisada. Caracas: bid & co. editor, 2012.

Enlaces externos
 Entrevista a Isaac Chocrón. Revista Kalathos

Economistas de Venezuela
Escritores de Venezuela
Escritores gais
Escritores sefardíes
Dramaturgos de Venezuela
Guionistas de Venezuela
Judíos de Venezuela
Judíos sefardíes
Personas homosexuales de Venezuela
Maracayeros
Poetas judíos
Alumnado de la Universidad de Columbia
Escritores en español del siglo XX
Escritores en español del siglo XXI
Historia LGBT de Venezuela

Isaac Chocrón


El arroyo Carpintería es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de Durazno perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla Grande del Durazno y desemboca en el río Negro tras recorrer alrededor de 23 km.

Referencias

Cuenca del río Negro (Uruguay)
Carpintería
Carpintería

Arroyo Carpintería (Durazno)


Michael Donnellan (1900 - 27 septembre 1964) est un homme politique irlandais du Clann na Talmhan.

Biographie

Michael Donnellan est né à Dunmore, comté de Galway en 1900. Il rejoint le Sinn Féin après le soulèvement de Pâques en 1916. Donnellan est membre du conseil du comté de Galway de 1927 à 1945, à l'origine en tant que membre du Fianna Fáil.

Donnellan est devenu désenchanté par le parti au milieu des années 1930, tout comme de nombreux partisans de la province du Connacht. Il s'implique dans des pourparlers avec un certain nombre d'agriculteurs afin de créer un nouveau Parti des agriculteurs. Le groupe d'origine est connu sous le nom de Fédération des agriculteurs irlandais, mais il se scinde peu de temps après entre les grands agriculteurs plus conservateurs et les agriculteurs plus pauvres et plus radicaux de l'Ouest sur la question du déclassement. Donnellan dirige la faction radicale, qui fonde le Clann na Talmhan en 1939. En 1940, une élection partielle est déclenchée dans la circonscription de Galway East et ses partisans le persuadent de se présenter. Le Fine Gael s'écarte dans l'espoir d'infliger des dommages au Fianna Fáil, qui gagne, bien que Donnellan obtenienne près de 30% des suffrages exprimés.

Lors du premier Ard-Chomhairle de Clann na Talmhan en mars 1943, il déclare que la raison d'être du parti est de "briser l'emprise des arracheurs d'argent et des Juifs". Selon l'historien RM Douglas, ce n'est pas le seul acte d'antisémitisme commis par Donnellan en tant que chef du parti.

Il est élu au Dáil Éireann (chambre basse du parlement) en tant que député pour la circonscription de Galway East lors des élections générales de 1943 et réélu en 1944. À la suite de la révision de la circonscription, il représente Galway North entre 1948 et 1961 avant d'être réélu pour Galway East lors des élections générales de 1961.

Donnellan, cependant, s'avère trop radical pour les membres du parti de la province du Leinster, en raison de ses penchants plus à gauche : il soutient la redistribution des terres dans les cas où les grands exploitants agricoles sont inefficaces ainsi que le libre accès à l'éducation et aux soins de santé. Il est bientôt remplacé à la tête du parti par le conservateur Mayoman Joseph Blowick. La décision de Donnellan de s'abstenir lors de la nomination d'Éamon de Valera au Taoiseach en 1943 conduit certains à soupçonner qu'il le fait par loyauté envers son ancien chef de parti. Donnellan a été secrétaire parlementaire du ministre des Finances à deux reprises, responsable du Bureau des travaux publics.

Dans sa jeunesse, Donnellan est un footballeur talentueux qui remporte une médaille All-Ireland avec l'équipe de football senior de Galway en 1925, les commandant lors de leur défaite en 1933 contre Cavan. Il est mort à Croke Park lors de la finale All-Ireland de 1964, peu de temps avant que son fils John Donnellan, en tant que capitaine victorieux de Galway, ne reçoive la Coupe Sam Maguire. L'élection partielle qui a suivi a été remportée par John, candidat du Fine Gael.

Son petit-fils, Michael Donnellan a également remporté des médailles All-Ireland avec Galway en 1998 et 2001.

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1900
Décès en septembre 1964
Député du Clann na Talmhan
Personnalité du Fianna Fáil
Personnalité politique du comté de Galway
Membre du 11e Dáil
Membre du 12e Dáil
Membre du 13e Dáil
Membre du 14e Dáil
Membre du 15e Dáil
Membre du 16e Dáil
Membre du 17e Dáil

Michael Donnellan (personnalité politique)


En skjoldmur eller skjoldborg er en kampformation og militærtaktik, der var almindelig i mange kulturer inden tidlig moderne krigsførelse, hvor skydevåben blev almindelige. Der er mange variationer af taktikken, men generelt er det en "mur af skjolde", der blev dannet af soldater i en formation, hvor de stod skulder ved skulder og holdt deres skjolde, så de overlappede hinanden. Hver soldat får beskyttelse fra sin nabos skjold og sit eget.

Den romerske falanks er muligvis en forgænger for skjoldmuren. Vikingerne er kendte for at danne skjoldmure med deres rundskjolde.

I moderne tid bruger politiet i nogle tilfælde skjoldmure i forbindelse med oprør og demonstrationer.

Militærtaktik
Militærhistorie i middelalderen

Skjoldmur


La statue-menhir de Serregrand est une statue-menhir appartenant au groupe rouergat découverte à Rebourguil, dans le département de l'Aveyron en France.

Description
Elle a été découverte en 1892. Elle a été sculptée et gravée sur une dalle de grès permien d'origine locale. Elle mesure  de hauteur sur  de largeur et  d'épaisseur.

La statue est complète. À l'origine, c'est une statue-menhir masculine qui a été féminisée dans un second temps. Le visage (nez, yeux) est de forme triangulaire. Les membres supérieurs et inférieurs et les doigts et orteils sont bien visibles. Les seins sont placés très haut, de part et d'autre du visage, peut-être par manque de place. Le dos de la statue est très abîmé mais on peut encore y distinguer les crochets-omoplates. Le baudrier et « l'objet », attributs masculins, sont encore visibles bien que l'objet ait été en partie effacé pour rajouter le collier, attribut féminin. La ceinture comporte une boucle ronde et un décor de chevrons, probablement rajouté lors de la féminisation de la statue. Le personnage porte un vêtement à plis.

La statue est conservée au musée d'Archéologie nationale, une copie a été dressé près de l'emplacement de sa découverte.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques de l'Aveyron
 Liste des statues-menhirs de France

Liens externes

 Statue-menhir de Serre-Grand (construit par photogrammétrie)

Serregrand
Site mégalithique dans l'Aveyron
Statue dans les Yvelines

Statue-menhir de Serregrand


37. Šahovska olimpijada održana je 2006. u Italiji. Grad domaćin bio je Torino.

Poredak osvajača odličja

2006.
Međunarodna športska natjecanja u Italiji
Šah u Italiji

Šahovska olimpijada 2006.


Hoje est un groupe de pop portugais, actif entre 2009 et 2011.

Biographie
Le groupe est mené par le musicien Nuno Gonçalves (The Gift), formé à l'occasion de la sortie de l'album  (un album avec des fados d'Amália Rodrigues à la lumière d'un son pop). Nuno Gonçalves signe le choix du line-up, les arrangements et la direction musicale du groupe. Les autres membres sont Sónia Tavares, vocaliste de The Gift, Fernando Ribeiro, de Moonspell et Paulo Praça (ex-Turbo Junkie et Plaza).

Ils se produisent au Coliseu de Lisbonne, précisément à l'occasion du  anniversaire de la mort d'Amália Rodrigues. En , un DVD enregistré en direct est publié et comprend également un CD. Le premier album s'intitule , et est celui le plus vendu en 2009, certifié quadruple disque de platine.

Le groupe annonce la fin de ses activités et fait ses adieux à la scène lors d'un concert en . Ils se sont ensuite encore produits en 2011 au milieu de la ville de New York. Tant qu'ils continuent à recevoir des invitations à des concerts, ils peuvent revenir.

Discographie
 2009 :
 2010 :  (CD-DVD)

Notes et références

Liens externes

Groupe portugais de pop
Groupe musical formé en 2009
Groupe musical séparé en 2010

Hoje


Edward Joel Pawley (16 de marzo de 1901 – 27 de enero de 1988) fue un actor teatral, radiofónico y cinematográfico de nacionalidad estadounidense.

Inicios
Nacido en Kansas City (Misuri), mientras estudiaba en la high school se interesó por el periodismo y por la interpretación, estudiando arte dramático y actuando en obras representadas en la high school. Tras mudarse a la ciudad de Nueva York en 1920 para intentar hacer carrera en el teatro, en 1922 se casó con su compañera de la escuela, Martina May Martin, que había llegado a ser una actriz teatral profesional, y con la que tuvo un hijo, Martin Herbert Pawley (nacido en 1923). Edward y Martina se divorciaron más adelante, volvieron a casarse, y de nuevo se divorciaron. Finalmente, en 1937 se casó con la entonces popular cantante, bailarina y actriz del circuito de Broadway Helen Shipman, con la cual permaneció 47 años casado, hasta el fallecimiento de ella, ocurrido el 13 de abril de 1984.

Broadway
Pawley inició su carrera teatral en Broadway en 1923 con la obra The Shame Woman. A continuación actuó en piezas como Elmer Gantry (1928), Processional (1928), Street Scene (1929), Subway Express (1929), Two Seconds (1931), Life Begins (1932) y The Willow and I (1942). La rica voz de barítono de Pawley fue alabada por los comentaristas del momento, entre ellos Walter Winchell y Heywood Hale Broun. Aunque probablemente fue más famoso por su interpretación de Elmer Gantry en la obra del mismo nombre, fue su actuación como John Allen en Two Seconds la que llamó la atención de Warner Brothers y Hollywood.

Hollywood
Pawley dejó el teatro en 1932 y fue a Hollywood, donde trabajó en más de 50 películas a lo largo de un período de tiempo de diez años. Tuvo papeles en filmes como Hoosier Schoolboy (con Mickey Rooney), G Men (con James Cagney), The Oklahoma Kid (con James Cagney y Humphrey Bogart), King Solomon of Broadway (con Edmund Lowe y Louise Henry), Each Dawn I Die (con George Raft y Cagney), Tom Sawyer, Detective (con Janet Waldo y Donald O'Connor) y Romance on the Range (con Roy Rogers y Gabby Hayes). Principalmente encarnó a malvados en filmes de gánsteres, horror, comedias y westerns. Hizo amistad con Cagney (con el que rodó cinco películas), Jackie Cooper (cuatro títulos) y Francis Lederer. Uno de sus primeros amigos en la industria del entretenimiento fue Arthur Hughes, actor del programa radiofónico de larga trayectoria Just Plain Bill. Hughes fue el padrino de Pawley en su boda con la actriz Martina May Martin.

Radio
Pawley quedó desencantado con Hollywood a finales de la década de 1930 e inicios de la de 1940, por lo cual en 1942 dejó el medio y volvió de manera breve a Broadway, donde actuó con Gregory Peck en The Willow and I. Previamente, mientras se encontraba en Nueva York en los años treinta, Pawley había hecho primeros papeles románticos en el programa radiofónico The Collier Hour. Gracias a ello, volvió a actuar en la radio tras su vuelta a Nueva York. Así, intervino junto a Lucille Wall en la serie Portia Faces Life. En 1943 Pawley fue elegido para interpretar a "Steve Wilson" en la serie dramática Big Town, sustituyendo a Edward G. Robinson, que había encarnado al personaje desde 1937 a 1942, época en la que el show se producía en Hollywood. En Big Town Pawley trabajaba junto Fran Carlon, la cual interpretaba un papel que anteriormente habían hecho Claire Trevor y Ona Munson.

Durante el período de ocho años en el que trabajó Pawley, Big Town alcanzó el "número uno" de los programas radiofónicos de su género, con una audiencia estimada entre 10 millones y 20 millones de oyentes.

Retiro
Edward Pawley dejó Big Town en 1951 y se retiró a la pequeña villa de Amissville, en la rural Virginia, un estado del cual estaba enamorado desde su época teatral. Durante su retiro se dedicó a la crianza de cabras de exposición, escribió poesía, y trabajó a tiempo parcial como locutor radiofónico en la emisora WCVA de Culpeper, Virginia. Mediada la década de 1950 se trasladó a vivir a Rock Mills, Virginia, donde, junto a su esposa dirigió una granja de productos orgánicos produciendo leche y queso de cabra. Además, durante un tiempo dirigió una tienda de comestibles, la "Cash and Totem Store", donde vendía algunos de sus productos.

Edward Pawley falleció en 1988, dos meses antes de cumplir los 87 años de edad, en el Centro Médico de la Universidad de Virginia, en Charlottesville (Virginia). Sus restos, al igual que los de su segunda esposa, Helen Shipman, fueron incinerado, y sus cenizas esparcidas a lo largo del Río Rush.

Pawley había tenido dos hermanos menores que también fueron actores: William M. Pawley (nacido sobre 1903) y J. Anthony Pawley (1910). Ambos hermanos actuaron en funciones en Broadway así como en el cine, aunque nunca alcanzaron el éxito de su hermano mayor.

Filmografía

Referencias
Edward J. Pawley:  Broadway's Elmer Gantry, radio's Steve Wilson, and Hollywood's perennial bad guy (pub. Outskirts Press, 2006) by Robert Gibson Corder, Ph.D.

Enlaces externos

Actores de cine de Estados Unidos
Actores de teatro de Estados Unidos
Actores de Misuri
Nacidos en Kansas City (Misuri)

Edward Pawley


El Palacio Yungbulakang (en tibetano: ཡུམ་བུ་ལྷ་སྒང), también llamado Yumbulagang, es un pequeño y antiguo castillo tibetano ubicado en el valle de Yarlung, en las inmediaciones de Zetang, China. Según una leyenda, la edificación fue erigida en el  A.C. y fue el primer edificio ubicado en el Tíbet y el palacio del primer rey tibetano, Nyatri Tsenpo. Yungbulakang se encuentra en una colina en la orilla oriental del río Yarlung, en el valle de Yarlung, suroeste de Naidong County, a 192 kilómetros al sureste de Lhasa, y 9 kilómetros al sur de Tsetang. Alguna vez fue un palacio de verano del rey Songtsen Gampo y la princesa Wencheng. También fue un monasterio de la escuela Gelugpa (una escuela de budismo tibetano donde su actual líder es el Dalái Lama).

El castillo Yungbulakang sufrió graves daños (durante la revolución cultural china) quedando únicamente sobre una sola planta, pero fue reconstruido en 1983. Algunos dioses y reyes están consagrados en el palacio, como las estatuas de Buda Thiesung Sangjie, el rey Niechi, el primer rey del Tíbet, Gampo Songsten y de otros reyes de Tubo.

Galería

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Bibliografía
 Buckley, Michael and Strauss, Robert. Tibet: a travel survival kit. (1986) Lonely Planet Publications, Victoria, Australia. ISBN 0-908086-88-1.
 Das, Sarat Chandra. (1902). Lhasa and Central Tibet. Reprint: (1988). Mehra Offset Press, Delhi.
 Dorje, Gyume (1999). Footprint Tibet Handbook with Bhutan. Footprint Handbooks, Bath, England. ISBN 0 8442-2190-2.
 Dowman, Keith. (1988) The Power-Paces of Central Tibet: The Pilgrim's Guide. Routledge & Kegan Paul, London & New York. ISBN 0-7102-1370-0.
 Mayhew, Bradley and Kohn, Michael. (2005) Tibet. 6th Edition. ISBN 1-74059-523-8.

Enlaces externos
 Sitio web con información sobre el castillo

Yungbulakang
Monasterios budistas tibetanos

Palacio Yungbulakang


Easington was, from 1974 to 2009, a local government district in eastern County Durham, England. It contained the settlements of Easington, Seaham, Peterlee, Murton, Horden, Blackhall, Wingate and Castle Eden.  It did not however include Easington Lane which is administered as part of the City of Sunderland.

The district was formed on 1 April 1974 by the merger of Seaham urban district with most of Easington Rural District.

It had the lowest percentage of foreign-born residents in England at 1.2% (2001 census).

The district was abolished as part of the 2009 structural changes to local government in England. An electoral ward in the name of Easington still exists. The population of this ward taken at the 2011 census was 7,693.

Electoral divisions

Blackhalls 	Blackhalls ward; Nesbitt parish; Sheraton with Hulam parish; Hutton Henry and Station Town parish wards of Hutton Henry parish; Hesleden parish ward of Monk Hesleden parish
Dawdon 	Dawdon ward; Seaham Harbour South parish ward of Seaham parish
Deneside 	Deneside ward; Westlea parish ward of Seaham parish
Easington 	Easington Colliery ward; Easington Village parish; Hawthorn parish
Horden 	Horden North ward; Horden South ward
Murton   Murton East ward; Murton West ward
Peterlee East   Dene House ward; Eden Hill ward
Peterlee West   Acre Rigg ward; Howletch ward
Seaham   Seaton with Slingley parish; Seaham Harbour North and Seaham North parish wards of Seaham parish
Shotton   Haswell and Shotton ward; South Hetton parish
Thornley   Thornley and Wheatley Hill ward; Trimdon Foundry parish
Wingate   Passfield ward; Castle Eden parish; Wingate parish

References

English districts abolished in 2009
Former non-metropolitan districts of Durham

Easington District


White ist ein südkoreanischer Mystery-Film aus dem Jahr 2011. Regie führten die Brüder Kim Gok und Kim Sun. Der Film startete am 9. Juni 2011 in den südkoreanischen Kinos und hatte 770.858 Besucher.

Handlung
Die vierköpfige Girlgroup Pink Dolls möchte berühmt werden. Im Büro der Talentagentur der K-Pop-Gruppe findet Eun-ju eine alte Videokassette. Das Lied auf dem Video ist dunkel und düster, jedoch auch faszinierend. Die Gruppe führt das Lied auf und wird dadurch erfolgreich. Alle Mitglieder versuchen daraufhin, zur Frontsängerin der Gruppe zu werden. Ab diesem Zeitpunkt passieren seltsame Dinge. Da Eun-ju glaubt, es habe etwas mit dem Musikvideo zu tun, untersucht sie den Fall. Das Mädchen, das von der Agentur als Leadsängerin ausgewählt wird, wird plötzlich in einen Unfall verwickelt und schwer verletzt. Doch auch den anderen Mädchen ergeht es ähnlich: Je-ni erleidet eine Überdosis und begeht einen Selbstmordversuch durch Erhängen, A-rangs Schönheitsoperation geht schief und Sin-ji "fällt" von einem Kran.

Da nur noch Eun-ju übrig ist, überlegt sich die Talentagentur ein neues Konzept und so tritt sie fortan solo als White auf und wird sehr populär. Als Je-ni, A-rang und Sin-ji nach ihrer Genesung eine Musikshow moderieren, fangen sie plötzlich während der Show an, Waschmittel zu trinken und begehen so Selbstmord. Später wird auch White von einem Geist bei einem TV-Auftritt attackiert und stirbt.

Hintergrund
White ist der erste kommerzielle Spielfilm von Kim Gok und Kim Sun, die zuvor als Independent-Regisseure bekannt waren. Junho von der Boygroup 2PM hat einen Gastauftritt als Moderator, während After School einen Cameo-Auftritt als Girlgroup Pure haben.

Rezeption
Todd Rigney von BeyondHollywood.com bewertete ihn sehr positiv und verglich ihn mit dem japanischen Horrorfilm Ringu. Der Film verändere nicht das Genre, sei jedoch sehr unterhaltsam und spannend. Der Film zeige einen Einblick in die südkoreanische Idol-Pop-Industrie und stellt diese überspitzt negativ dar. Laut molodezhnaja.ch blende White eine tiefschürfende Analyse aus und sei stattdessen ein einfacher Gruselfilm. Die Geschichte sei deshalb nicht originell, jedoch sei die Leistung der Schauspielerinnen gut.

Weblinks
 Offizielle Website

 White in der Korean Film Biz Zone
 White bei CINE21.com
 White bei HanCinema

Einzelnachweise

Filmtitel 2011
Südkoreanischer Film
Horrorfilm
Thriller
K-Pop in Film und Fernsehen

White (Film)


Beydili, Karabük ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1530 yılı kayıtlarında Beğdili olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 57 km, Ovacık ilçe merkezine 24 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ovacık (Karabük) belde ve köyleri

Beydili, Ovacık


Montrose es una estación en la línea Azul del Metro de Chicago. La estación se encuentra localizada en 4600 West Montrose Avenue en Chicago, Illinois. La estación Montrose fue inaugurada el 1 de febrero de 1970.  La Autoridad de Tránsito de Chicago es la encargada por el mantenimiento y administración de la estación. Justo al oeste de la estación se puede hacer una transferencia al tren de cercanías Metra.

Descripción
La estación Montrose cuenta con 1 plataforma central y 2 vías.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones:
 Rutas del CTA Buses: #54 Cicero #54A North Cicero/Skokie #78 Montrose

Referencias

Enlaces externos

 Estación Montrose
 Líneas y estaciones del Metro de Chicago

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1970
Estaciones de la línea Azul (Metro de Chicago)
Estaciones de Metra

Montrose (línea Azul)


القانون الأساسي لجمهورية ألمانيا الاتحادية (بالألمانية: Grundgesetz für die Bundesrepublik Deutschland) هو دستور جمهورية ألمانيا الاتحادية. تمت الموافقة على القانون الأساسي في 8 مايو 1949 في بون، ودخل حيز التنفيذ في 23 مايو بتوقيع حلفاء الحرب العالمية الثانية الغربيين المحتلين في 12 مايو. تضمّن نطاق تطبيقه الأصلي (بالألمانية: Geltungsbereich) -أي الولايات التي شكّلت جمهورية ألمانيا الاتحادية في البداية- المناطق التي يحتلها الحلفاء الغربيون الثلاثة، ولكن بإصرار من الحلفاء الغربيين، استُبعدت برلين الغربية رسميًا. في عام 1990، نصت اتفاقية أربعة زائد اثنين الموقَّعة بين شطري ألمانيا وجميع دول الحلفاء الأربعة على تنفيذ عدد من التعديلات. في معاهدة التوحيد اللاحقة لعام 1990، اعتُمد هذا القانون الأساسي المعدَّل كدستور لألمانيا الموحَّدة.

يمكن ترجمة الكلمة الألمانية Grundgesetz إلى القانون الأساسي (Grund- هي قريبة للكلمة الإنجليزية ground). تم تجنب مصطلح Verfassung (الدستور) عمدًا، إذ اعتبر المشرّعون Grundgesetz بمثابة ترتيب مؤقت لألمانيا الغربية الانتقالية، متوقعين أن ألمانيا الموحَّدة في نهاية المطاف ستعتمد دستورًا مناسبًا، يُسنّ بموجب أحكام المادة 146 من القانون الأساسي، الذي ينص على أن الدستور يجب أن «يتبناه الشعب الألماني بحرية». على الرغم من أن جميع قوى الحلفاء الأربعة وافقت أخيرًا على القانون الأساسي المعدَّل في عام 1990، إلا أنه لم يُعرض أبدًا على تصويت شعبي، لا في عام 1949 ولا في عام 1990.

في ديباجة القانون الأساسي؛ أُعلن اعتماده كإجراء اتخذه «الشعب الألماني»؛ وتنص المادة 20 «تُستمد كل سلطات الدولة من الشعب». تجسّد هذه العبارات المبادئ الدستورية بأن ألمانيا يجب أن تقترن دائمًا مع الشعب الألماني في القانون الأساسي؛ وأن الشعب الألماني يتصرف دستوريًا باعتباره المؤسسة الأساسية للدولة الألمانية. عندما يشير القانون الأساسي إلى الأراضي الخاضعة لقضاء هذه الدولة الألمانية، فإنه يشير إليها باسم «الأراضي الفيدرالية»؛ وبالتالي يتجنب أي استدلال على وجودها «كأرض وطنية ألمانية» مؤسَّسة دستوريًا.

سعى واضعو القانون الأساسي إلى ضمان عدم تمكّن الدكتاتور المحتمل من الوصول مرة أخرى إلى السلطة في البلاد. على الرغم من أن بعضًا من القانون الأساسي يستند إلى دستور جمهورية فايمار، رفع الواضعون أيضًا حقوق الإنسان والكرامة الإنسانية إلى مرتبة القيم الأساسية التي يحميها القانون الأساسي. تُعدّ مبادئ الديمقراطية والجمهوريانية والمسؤولية الاجتماعيّة والفيدراليّة عناصر أساسية في القانون الأساسي؛ المبادئ والحقوق الأساسية الكامنة وراء هذه المواد راسخة دستوريًا؛ على الرغم من خضوع معظم هذه المواد لإعادة الصياغة أو التوسّع أو التنقيح، تُمنع إزالتها أو إلغاؤها بعملية التعديل العادية، كما يسمح القانون الأساسي الألماني في بعض الحالات الخاصة مثل الحروب بتفعيل قوانين استثنائية مثل القانون العسكري الألماني.

الحقوق الأساسية
يكفل الدستور الاتحادي وبعض دساتير الولايات الحقوقَ الأساسية (بالألمانية: Grundrechte) في ألمانيا. في القانون الأساسي، تُذكر معظم الحقوق الأساسية في القسم الأول تحت نفس المسمى (من المادة 1 إلى 19). إنها حقوق عامة ذاتية ذات مرتبة دستورية تلزم جميع سلطات الدولة. في حال انتهاك الحقوق الأساسية وفشل الحماية القانونية التي تمنحها المحاكم، ينص القانون الأساسي على تقديم الشكوى الدستورية، وهي استئناف استثنائي يقدَّم للمحكمة الدستورية الألمانية (المادة 93، الفقرة 1، رقم 4 أ، القانون الأساسي). لا يمكن حذف هذه الحقوق الأساسية من الدستور، ولا يجوز لأي تعديل دستوري أن «يمسّ جوهرها». عند تعديل مادة تنص على حق أساسي -على سبيل المثال عندما تم التوسّع في المادة 3 لمنع التمييز على أساس الإعاقة- لا تخضع هذه التعديلات اللاحقة للحماية من الإزالة.

وفقًا لهذه اللائحة، يمكن استدعاء المحكمة الدستورية الألمانية عند انتهاك الحقوق الأساسية، أو انتهاك «الحقوق المنصوص عليها في المادة 20 الفقرة 4 والمواد 33 و 38 و 101 و 103 و 104». وبذلك، فإن هذه الحقوق تسمى الحقوق المطابقة للحقوق الأساسية.

توسيع نطاق التطبيق بالمادة 23

على شاكلة دستور فايمار من قبله، كان القانون الأساسي لعام 1949 وحدويًا بشكل صريح؛ إذ يدعي أنه ما زالت هناك أجزاء منفصلة من «ألمانيا ككل» على شكل شعوب ألمانية تعيش خارج الأراضي الخاضعة لسيطرة الجمهورية الاتحادية لعام 1949، والجمهورية الاتحادية ملزَمةً دستوريًا بالسعي مع هذه الشعوب إلى إعادة التوحيد؛ إذ تم تزويدها بالآليات التي من خلالها يمكن لأجزاء أخرى من ألمانيا أن تعلن لاحقًا انضمامها إلى القانون الأساسي. نظرًا لأن القانون الأساسي لم يطبَّق في البداية على ألمانيا بالكامل، كانت أحكامه القانونية صالحة فقط في نطاق تطبيقه. استُخدم هذا المصطلح القانوني بشكل متكرر في تشريعات ألمانيا الغربية عندما لم تطبَّق قوانين ألمانيا الغربية على كامل الأراضي الألمانية، كما كان الحال عادة.

نصت المادة 23 من القانون الأساسي على حق الولايات الألمانية الأخرى المعترَف بها قانونيًا -التي لم يتم تضمينها في البداية في نطاق تطبيق القانون الأساسي- في إعلان انضمامها (Beitritt) في وقت لاحق. لذلك، على الرغم من اعتبار القانون الأساسي مؤقتًا، أتاح لأجزاء عديدة من ألمانيا الانضمام إلى نطاق تطبيقه. لم يمنح القانون الأساسي جمهورية ألمانيا الاتحادية -بتكوينها الذي كانت عليه في العام 1949- الحق في رفض إعلان انضمام ولاية ألمانية أخرى إلى الاتحاد أو إنكاره أو التفاوض عليه، لكنه رهن باعتراف جمهورية ألمانيا الاتحادية بتلك الولاية قانونيًا ورضاها عن كون الإعلان بالانضمام نتج عن إرادة شعبها في تقرير المصير؛ ومن الجهة الأخرى، يجب على الولاية المنضمة قبول القانون الأساسي وجميع القوانين المشرَّعة -حتى وقت الانضمام- الصادرة عن مؤسسات جمهورية ألمانيا الاتحادية كما هي. ولأن الجمهورية الاتحادية لم تستطع إعلان انضمام جزء آخر من ألمانيا بموجب المادة 23، ما كان بالإمكان تطبيق هذا الحكم كأداة للضم؛ ولا أمكن الانضمام بموجب المادة 23 من خلال معاهدة دولية مع ولايات طرف ثالث، على الرغم من أن المحكمة الدستورية الألمانية اعترفت بأن الانضمام المراد إعلانه في المستقبل يمكن صياغته بحكم الواقع كاتفاق بين الجمهورية الاتحادية والولاية المنضمة. ولم يتضح بعد ما إذا كان الانضمام بموجب المادة 23 يمكن أن يتحقق بجزء من ألمانيا لم تعترف الجمهورية الاتحادية قانونيًا بحكومته، وإذا أمكن ذلك، فكيف، ولكن في الواقع لم تظهر هذه الحالة. نصّت المادة 23، التي عُدّلت بعد عام 1990، على ما يلي:

المادة السابقة 23 من القانون الأساسي لجمهورية ألمانيا الاتحادية. في الوقت الحالي، يُطبَّق هذا القانون الأساسي في أراضي ولاية بادن وبافاريا وبريمن وبرلين الكبرى وهامبورغ وهسن وساكسونيا السفلى وشمال الراين-وستفاليا وراينلند بالاتينات وشليسفيغ هولشتاين وفورتمبيرغ-بادن وفورتنبيرغ-هوهنزولرن. أما في الأجزاء الأخرى من ألمانيا، يدخل القانون حيّز التنفيذ عند انضمامها.

المراجع

ألمانيا الغربية في 1949
أحداث مايو 1949
ألمانيا الغربية
دساتير ألمانيا
السياسة في 1949
قانون دستوري في ألمانيا
القانون في 1949
مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)
وثائق في 1949
أحداث مايو 1949 في أوروبا


Gareth James Edwards (født 1. juni 1975) er en engelsk filminstruktør, manuskriptforfatter, filmfotograf, produktionsdesigner og visual effect-kunstner. Han blev for alvor kendt med Monsters (2010), en uafhængig film hvor han fungerede som både forfatter, instruktør og filmfotograf og stod for de visuelle effekter. Han har efterfølgende instrueret rebootet af Godzilla (2014) og science fiction-filmen Rogue One: A Star Wars Story (2016), den første film i Star Wars Anthology-serien.

Noter

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Storbritannien
Manuskriptforfattere fra England

Gareth Edwards (instruktør)


An Masdevallia filaria in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Rodrigo Escobar. An Masdevallia filaria in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Image gallery

Masdevallia

en:Masdevallia filaria

Masdevallia filaria


Takija (tur. takke < arap. طاقية ṭāqīya < perz. طاقیه ṭāqīya: pokrivalo), okrugla plitka kapa koja prati oblik glave, nose je u arapskom svijetu i muškarci i žene, katkad ispod drugog pokrivala. Izvorno je bila okrugla kapa s ravnim vrhom u raznim bojama, nošena bez pokrivala u obliku turbana, a za vrijeme mamelučkog sultana An-Nasira Faradža početkom 15. stoljeća proširena je u visinu i nategnuta nalik kupoli. U novije doba koristi se kao sinonim za arakiju i atabu.

Često se nosi iz religioznih razloga, a muslimani je nerijetko nose tijekom pet dnevnih molitava. Kada se nosi samostalno, može biti bilo koje boje. Ipak, posebno u arapskim zemljama, kada se nosi ispod kefije, tradicionalno je bijele boje. Neki muslimani oko kape omotavaju turban, što se na arapskom naziva amama, a često se vidi među šijitima i sufijama.

Nošena ispod drugih pokrivala, npr. fesa, takija ima zaštitnu ulogu da sačuva gornje pokrivalo od masti i nečistoća.

Vidi još
 Ćelepoš
 Fes
 Kipa
 Pakol
 Sindska kapa

Izvori

Arapska odjeća
Pokrivala za glavu

Takija


An Kyllinga tibialis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Antoine Poiteau ngan Carl Friedrich von Ledebour. An Kyllinga tibialis in nahilalakip ha genus nga Kyllinga, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kyllinga

Kyllinga tibialis


An Saccharum bengalense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Anders Jahan Retzius. An Saccharum bengalense in nahilalakip ha genus nga Saccharum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Saccharum

Saccharum bengalense