Kevin Patrick "Chilli" Chilton (born November 3, 1954) is an American mechanical engineer and retired United States Air Force four-star general, test pilot, and NASA astronaut. His last assignment was as commander of U.S. Strategic Command from October 3, 2007, to January 28, 2011. Prior to his appointment to general officer ranks, Chilton spent 11 years of his military career as a NASA astronaut. He retired from the Air Force on February 1, 2011, after having achieved the highest rank of any military astronaut. On January 30, 2012, General Chilton was named to the board of directors of Orbital Sciences Corporation.

Early life
Born November 3, 1954, in Los Angeles, California, he graduated from St. Bernard High School, Playa del Rey, California, in 1972. He received a Bachelor of Science degree in engineering sciences from the United States Air Force Academy in 1976, and a Master of Science degree in mechanical engineering from Columbia University on a Guggenheim Fellowship in 1977. He enjoys reading and all sports, including running, snow skiing, sailing, and softball.

Early Air Force career

Chilton received his commission from the U.S. Air Force Academy in 1976. After receiving his pilot wings at Williams Air Force Base, Arizona, in 1978, he qualified in the RF-4C Phantom II and was assigned to the 15th Tactical Reconnaissance Squadron at Kadena Air Base, Japan. From 1978 until 1980, he served as a combat-ready pilot and instructor pilot in the RF-4C in Korea, Japan and the Philippines.

In 1981, he converted to the F-15 Eagle and was assigned to the 67th Tactical Fighter Squadron at Kadena Air Base, as a squadron pilot. In 1982, Chilton attended the USAF Squadron Officer School at Maxwell Air Force Base, Alabama, and finished as the number one graduate for the year, receiving the Secretary of the Air Force Leadership Award.

Subsequently, assigned to the 9th and 7th Tactical Fighter Squadrons at Holloman AFB, New Mexico, Chilton served as an F-15 squadron weapons officer, instructor pilot, and flight commander until 1984 when selected for the U.S. Air Force Test Pilot School. He graduated number one in his class to win the Liethen-Tittle Award, as the outstanding test pilot at the school.

Chilton was assigned to Eglin Air Force Base, Florida, where he conducted weapons and systems tests in all models of the F-15 and F-4 aircraft. While a member of the 3247th Test Squadron, Chilton served as squadron safety officer, as chief of test and evaluation, and as squadron operations officer.

During his time at the Air Force, Chilton also met his future wife, Cathy Chilton whom later became an Air Force Major General. Together with Cathy Chilton, they had four children.

NASA career

In August 1987 Chilton was assigned to NASA and became an astronaut in August 1988, qualifying for assignment as a pilot on Space Shuttle flight crews.

Chilton held a variety of technical assignments. He served in the Mission Development Branch of the Astronaut Office in support of the Infrared Background Signature Survey (IBSS) satellite, and the Orbital Maneuvering Vehicle (OMV) programs.  He was the Astronaut Office T-38 Talon safety officer, leader of the Astronaut Support Personnel team at the Kennedy Space Center, and was lead spacecraft communicator (CAPCOM) for numerous Shuttle flights.

Chilton also served as Deputy Program Manager for the early International Space Station program. A veteran of three space flights, Chilton logged more than 704 hours in space.

An accomplished guitarist, Chilton spent a portion of his spare time hammering out riffs on a Fender Stratocaster while jamming with the all astronaut band, "Max Q".

Spaceflight experience

STS-49

STS-49, which lasted from May 7–16, 1992, was the maiden voyage of Space Shuttle Endeavour. During the mission, the crew conducted the initial test flight of Endeavour, performed a record four EVA's (spacewalks) to retrieve, repair and deploy the International Telecommunications Satellite (INTELSAT), and to demonstrate and evaluate numerous EVA tasks to be used for the assembly of Space Station Freedom. Additionally, a variety of medical, scientific and operational tests were conducted throughout the mission. STS-49 logged 213 hours in space and 141 Earth orbits prior to landing at Edwards Air Force Base, California, where the crew conducted the first test of the Endeavour's drag chute.

STS-59

STS-59, the Space Radar Laboratory (SRL) mission, April 9–20, 1994, was launched aboard Space Shuttle Endeavour. SRL consisted of three large radars, SIR-C/X-SAR (Shuttle Imaging Radar C/X-Band Synthetic Aperture Radar), and a carbon monoxide sensor that were used to enhance studies of the Earth's surface and atmosphere. The imaging radars operated in three frequencies and four polarizations. This multispectral capability of the radars provided information about the Earth's surface over a wide range of scales not discernible with previous single-frequency experiments. The carbon monoxide sensor (MAPS) used gas filter radiometry to measure the global distribution of CO in the troposphere. Real-time crew observations of surface phenomena and climatic conditions augmented with over 14,000 photographs aided investigators in interpretation and calibration of the data. The mission concluded with a landing at Edwards AFB after orbiting the Earth 183 times in 269 hours.

STS-76

Chilton commanded STS-76, the third docking mission to the Russian space station Mir, which launched on March 22, 1996, with a crew of six aboard Atlantis. Following rendezvous and docking with Mir, transfer of a NASA astronaut to Mir for a five-month stay was accomplished to begin a continuous presence of U.S. astronauts aboard Mir for the next two-year period. The crew also transferred 4800 pounds of science and mission hardware, food, water and air to Mir and returned over 1100 pounds of U.S. and ESA science and Russian hardware. The first spacewalk from the Shuttle while docked to Mir was conducted. Experiment packages were transferred from the Shuttle and mounted on the Mir docking module to detect and assess debris and contamination in a space station environment. The Spacehab module carried in the Shuttle payload bay was utilized extensively for transfer and return stowage of logistics and science and also carried Biorack, a small multipurpose laboratory used during this mission for research of plant and animal cellular function. This mission was also the first flight of Kidsat, an electronic camera controlled by classroom students via a Ku-band link between JSC Mission Control and the Shuttle, which used digitized photography from the Shuttle for science and education. Following 145 orbits of the Earth, Atlantis landed with a crew of five at Edwards Air Force Base in California on March 31, 1996, 221 hours after liftoff.

Air Force career resumed

Chilton left NASA in 1998 to become deputy director of political military affairs for Asia, Pacific, and the Middle East on the Joint Staff. His first military command was the 9th Reconnaissance Wing (9 RW) at Beale AFB, California, from May 1999 to September 2000. In August 2004, Chilton assumed the dual duties of commander of the Eighth Air Force (8 AF) and commander of Joint Functional Component Command for Space and Global Strike (JFCC SGS) at Barksdale AFB, Louisiana. In April 2006, Chilton was nominated to become the commander of the Air Force Space Command (AFSPC) at Peterson AFB, Colorado. On June 26, 2006, he received his fourth star and assumed command of Air Force Space Command. General Chilton is the only former astronaut to achieve four-star grade. Lieutenant General Tom Stafford, Vice Admiral Dick Truly and Lieutenant General Susan Helms have attained the rank of three stars.

As commander of Air Force Space Command, Chilton oversees the whole space operations within the United States Air Force jurisdiction including the Satellites and Ballistic Missile. With his background as astronaut, Chilton also emphasized the importance roles of Space operations especially entering the new communication technologies systems in-which satellite communication played major role in a modern communication technologies that needed a robust satellite communication systems. Chilton also emphasized the importance role of satellites which will act as eyes for troops, especially those deployed abroad. However Chilton did not remain long as commander of Air Force Space Command, following Chilton's nomination as commander of United States Strategic Command in October 2007.

Commander of United States Strategic Command

In October 2007, following the appointment of Commander of Strategic Command General James E. Cartwright as Vice Chairman of the Joint Chiefs of Staff, Secretary of Defense Robert Gates appointed Chilton to succeed Cartwright as the new commander of United States Strategic Command. Chilton nomination as commander of United States Strategic Command was confirmed by the United States Senate on September 28, 2007. Chilton then assumed command of the United States Strategic Command on October 3, 2007, his last assignment before retiring following a handover command ceremony that was held at United States Strategic Command headquarters at Offutt Air Force Base, Nebraska, with Secretary of Defense Robert Gates delivered the ceremony remarks. In this Capacity Chilton oversees the whole United States Nuclear arsenal and the Nuclear Triad. Chilton also responsible with the primary Strategic Deterrence mission which its purpose is to anticipate an incoming Nuclear-Strike towards the United States. In the case of Strategic Deterrence, Chilton emphasized the incoming dangers of United States primary adversary that has Nuclear arsenal such as North Korea. Chilton reaffirm that such threat from United States primary adversaries that own Nuclear arsenal is a clear and present danger. During Chilton Tenure as Commander of Strategic Command, Chilton also modernize Nuclear Missile arsenal such as modernizing the B61 nuclear bomb and its vacuum tubes. Chilton also emphasized the importance role of the United States Cyber division which also took part in guarding the Strategic Deterrence, especially following the 2008 cyberattacks on United States which almost infiltrate the military network. The attack led to the initiaton of Operation Buckshot Yankee that led to the cleaning of the infection worm virus. In the previous part the command of Cyber was under the unit called the Joint Task Force – Computer Network Defense which also known as JTF-CND which was created following a series of thorny cyber incidents on Department of Defense. However the JTF-CND was seen to be obsolete, especially entering the new decade on-which cyber played major role especially in-order to deterred Cyber attacks that has tremendous effect especially towards the Nuclear Arsenal security system and Chilton emphasize the need of a new Cyber division that could deterred and prevent the incoming and dangerous cyber attacks. As a result, on 2010, the Department of Defense and the Obama Administration agreed to create a new Functional Unified Combatant Command that primarily task on Cyber division and in May 2010 the United States Cyber Command was officially formed as the new Unified Combatant Command. During Chilton's tenure as commander of Strategic Command, Chilton also re-affirmed about the new incoming space race with China, especially following China test of anti-satellite missile in 2007. According to Chilton China is on a fast track to improve their space capabilities and eager to have domination on the space race. In 2009 Chilton also testified about the importance roles of Nuclear arsenals following a speculation of President Obama's vision of a nuclear-free world. Chilton also emphasized that the Nuclear Triads and its arsenal are still needed 40 years from now. Chilton's tenure as commander of United States Strategic Command ended in January 2011, following his four years assuming the position. Chilton was succeeded by C. Robert Kehler who previously held the position of commander of Air Force Space Command and also succeeding Chilton in the position. Following his ended assignment as commander of Strategic Command, Chilton officially retired from the United States Air Force in January 2011 after 34 years of dedicated service and leadership within the United States Air Force.

Education

Military assignments

 May 1977 – May 1978, student, undergraduate pilot training, Williams Air Force Base, Arizona
 May 1978 – August 1978, student, RF-4C Replacement Training Unit, Shaw Air Force Base, South Carolina
 August 1978 – November 1980, RF-4C pilot and instructor pilot, 15th Tactical Reconnaissance Squadron, Kadena Air Base, Japan
 November 1980 – August 1982, F-15C pilot, 67th Tactical Fighter Squadron, Kadena Air Base, Japan
 August 1982 – October 1982, student, Squadron Officer School, Maxwell Air Force Base, Alabama
 October 1982 – December 1983, F-15A pilot, instructor pilot and flight commander, 9th and 7th Tactical Fighter Squadrons, Holloman Air Force Base, New Mexico
 January 1984 – December 1984, student, U.S. Air Force Test Pilot School, Edwards Air Force Base, California
 January 1985 – August 1987, test pilot and operations officer, 3247th Test Squadron, Eglin Air Force Base, Florida
 August 1987 – August 1988, astronaut candidate, NASA, Lyndon B. Johnson Space Center, Houston, Texas
 August 1988 – May 1996, astronaut, NASA, Lyndon B. Johnson Space Center, Houston, Texas
 May 1996 – August 1998, deputy program manager of operations, International Space Station Program, NASA, Lyndon B. Johnson Space Center, Houston, Texas
 August 1998 – May 1999, deputy director of operations, Headquarters Air Force Space Command, Peterson Air Force Base, Colorado
 May 1999 – September 2000, commander, 9th Reconnaissance Wing, Beale Air Force Base, California
 October 2000 – April 2002, director of politico-military affairs, Asia-Pacific and Middle East, Joint Staff, The Pentagon, Washington, D.C.
 April 2002 – August 2004, director of programs, deputy chief of staff for plans and programs, Headquarters U.S. Air Force, Washington, D.C.
 August 2004 – August 2005, acting assistant vice chief of staff, Headquarters U.S. Air Force, Washington, D.C.
 August 2005 – June 2006, commander of 8th Air Force, Barksdale Air Force Base, Louisiana, and joint functional component commander for space and global strike, United States Strategic Command, Offutt Air Force Base, Nebraska
 June 2006 – September 2007, commander of Air Force Space Command, Peterson Air Force Base, Colorado
 October 2007 – January 2011, commander of U.S. Strategic Command, Offutt Air Force Base, Nebraska

Summary of joint assignments
 October 2000 – April 2002, director of politico-military affairs, Asia-Pacific and Middle East, Joint Staff, The Pentagon, Washington, D.C., as a Brigadier General and Major General
 October 2007 – January 2011, commander of U.S. Strategic Command, Offutt Air Force Base, Nebraska, as a General

Flight information

Organizations
Chilton is a member of the Order of Daedalians, USAF Academy Association of Graduates, and American Legion.

Awards and decorations

Other achievements

Effective dates of promotion

Gallery

See also

United States Strategic Command
Eighth Air Force

References

External links

U.S. Strategic Command Official Site

Official U.S. Strategic Command biography of Kevin P. Chilton
Astronautix biography of Kevin P. Chilton
Spacefacts biography of Kevin P. Chilton
Chilton at Spaceacts
2011 National Space Trophy Recipient

1954 births
Living people
1992 in spaceflight
1994 in spaceflight
1996 in spaceflight
United States Air Force astronauts
United States Astronaut Hall of Fame inductees
Military personnel from Los Angeles
United States Air Force Academy alumni
Columbia School of Engineering and Applied Science alumni
U.S. Air Force Test Pilot School alumni
Air Command and Staff College alumni
Air War College alumni
United States Air Force generals
American test pilots
Aviators from California
American mechanical engineers
Recipients of the Defense Distinguished Service Medal
Recipients of the Legion of Merit
Recipients of the Distinguished Flying Cross (United States)
Recipients of the Defense Superior Service Medal
Recipients of the NASA Exceptional Service Medal
Engineers from California
Space Shuttle program astronauts
Recipients of the Air Force Distinguished Service Medal
Mir crew members

Kevin P. Chilton


Verhandelingen over de Naturlijke Geschiedenis der Nederlandsche Overzeesche Bezittingen, (abreviado Verh. Natuurl. Gesch. Ned. Overz. Bezitt. o Verh. Nat. Gesch. Ned. Bezitt., Bot.), es un libro ilustrado y con descripciones botánica que fue escrito por Pieter Willem Korthals y publicado en 7 partes entre 1840 y 1844.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Libros de botánica
Publicaciones científicas


Manglerud Station (Manglerud stasjon) er en metrostation på Lambertseterbanen på T-banen i Oslo. Stationen ligger i Manglerud i bydelen Østensjø. Stationen blev etableret sammen med banen, der blev oprettet som sporvej 28. april 1957 og omstillet til T-bane 22. maj 1966. I sommeren og efteråret 2010 blev stationen opgraderet til metrostandard og genåbnet 14. august 2011.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1957

Manglerud Station


Dioma este un râu în Federația Rusă care curge prin Bașchiria și regiunea Orenburg. Este un afluent de stânga al râului Belaia (bazinul râului Kama).

Etimologie

Cercetătorul A. A. Kamalov presupune că denumirea râului Dioma provine din limba bașchiră, de la cuvântul "dim" - în traducere "loc adânc în râu". Celălalt nume al râului, Kuk-idel (bașchiră: Күгиҙел), care înseamnă "râul albastru (ceresc)", face parte din categoria hidronimelor rar-întâlnite formate conform formulei culoare + râu, alte exemple din Bașchiria fiind Aghidel (trad: râul alb) și Qaraidel (trad: râul negru).

Cursul râului

Dioma izvorăște pe pantele nordice ale podișului Obșcii Sîrt la 2 km nord-est de satul Alioșkino din raionul Fiodorovskii al Bașchiriei. Râul curge mai departe prin regiunea Orenburg și apoi se întoarce înapoi în Bașchiria. Lungimea totală a râului este de 535 km, iar suprafața bazinului - 12.800 km². Debitul mediu anual la gură se ridică la 35 m³/s. Valea este largă, iar râul șerpuiește puternic; pe cursul inferior se întâlnesc meandre. Pe malul râului este amplasat orașul Davlekanovo.

În regiunea Orenburg râul posedă 28 de afluenți, dintre care 11 mai lungi de 10 km. Afluenții principali sunt: Bolșoi Izeak (lungimea de 58 km), Teater (91 km), Sadak (74 km) și râul Udreak (care se varsă în Dioma în apropiere de satul Dim, raionul Cișminskii al Bașchiriei).

Dioma se varsă în râul Belaia dinspre stânga la al 475-lea km de la gura acestuia.

Afluenți
(km de la gură)

 54 km: Kaziaz
 61 km: Uza
 79 km: Kalmașka
 104 km: Udreak
 113 km: Balîșlî
 126 km: Bolșoi Udreak
 195 km: Tiuleani
 198 km: Iarîș
 220 km: Kursak
 231 km: Avriuz
 248 km: Elga
 293 km: Miaki
 297 km: Karamala
 307 km: Gainî
 309 km: Kurbanî
 323 km: Meneuz
 332 km: Agumbuleak
 337 km: Belakaielga
 342 km: Sereaș
 354 km: Kurmazî
 363 km: Uiazî
 378 km: Elbulak
 378 km: Tiurtiuk
 390 km: Ceakmaguș
 407 km: Sadak
 430 km: Kormeajka
 440 km: Uiulga
 443 km: Kupîrka
 445 km: Kormeajka (de pe cursul superior)
 455 km: Bakalka
 457 km: Timanka
 465 km: Teater
 487 km: Șatratau
 496 km: Bolșoi Izeak
 509 km: Suhaia Dioma

Gura râului

Gura actuală a râului este artificială. Ea a fost mutată în amonte pe cursul râului Belaia în sec. XIX din cauza construcției podului feroviar Belskii. Cursul apei a fost deviat în așa fel încât să nu se intersecteze cu linia de cale ferată, ceea ce a permis evitarea construcției unui alt pod, de data aceasta peste Dioma.

Gura veche a râului se afla mai jos pe cursul râului Belaia (la 6–7 km distanță de podul feroviar), în apropiere de Zaton (nu departe de satul Romanovka). De-a lungul cursului vechi al râului s-au format un șir de lacuri.

Note

Bibliografie
 Информационный бюллетень о состоянии поверхностных водных объектов, водохозяйственных систем и сооружений на территории Оренбургской области за 2009 г. Отдел водных ресурсов Нижне-Волжского БВУ по Оренбургской области. 2010 г. 161 с.
 Балков В. А. Водные ресурсы Башкирии. Уфа, 1978.

Râuri din Rusia europeană

Râul Dioma


An Cymbidium glebelandense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Cymbidium glebelandense in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbidium

Cymbidium glebelandense


Bornholmsgade er en gade i Indre By i København, der går fra Esplanaden til Hammerensgade. Den blev opkaldt efter øen Bornholm i 1907.

Gaden er en af fire gader med bornholmske navne i et lille kvarter mellem Esplanaden, Grønningen og Store Kongensgade. Hvor kvarteret ligger nu, anlagdes i 1789 Husarkasernen, idet selve kasernebygningen lå omtrent, hvor Bornholmsgade nu ligger. I 1898 erstattedes kasernen af en ny på Østerbro, og de gamle bygninger blev revet ned i 1902. Desuden blev Grønningen flyttet et stykke mod nordøst til sin nuværende placering. Det var planen at opføre etageejendomme med store lejligheder i området. Imidlertid havde man ramt en tid med overproduktion af boliger, så det kom til at tage over tre årtier at få hele kvarteret bebygget.

Bebyggelse

Bornholmsgade 1 / Esplanaden 1-3 / Store Kongensgade 116 blev opført i 1906-1908 og Bornholmsgade 2-2a / Esplanaden 5-5a overfor i 1907-1909, begge med Søren Lemche som arkitekt. Begge bygninger er præget af den soliditet og historiske stil, der var fremherskende på den tid. I stueetagen er der benyttet rundbuemotiver til portene og de store vinduespartier. På siderne mod Bornholmsgade er der hele fire karnapper i to og tre etager på nr. 1, mens nr. 2 nøjes med en enkelt toetages karnap, foruden tre altaner ved hjørnet af Esplanaden.

Det meste af den vestlige side af gaden er optaget af den hvide beboelsesejendom Bornholmsgade 3 / Hammerensgade 4. Den blev opført for forsikringsselskabet Salamandara i 1921 efter tegninger af Einar Madvig og Gotfred Tvede. Den røde murstensejendom overfor i 4-6 overfor blev opført i 1930. Hjørneejendommen Bornholmsgade 8 / Hammerensgade 6 blev opført for A/S Genforsikringsselskabet Rossia i 1921 efter tegninger af Thorvald Gundestrup. Facaden er i kalksandsten, men ellers er det især gesimsen med sparrehoveder mellem anden og tredje sal, der falder i øjnene.

Litteratur
 København før og nu - og aldrig, bind 5 Kgs. Nytorv, Rosenborg og Nyboder af Sys og Godfred Hartmann. Forlaget Palle Fogtdal, 1988. S. 496-525.

Eksterne henvisninger

 Bornholmsgade på Indenforvoldene.dk

Noter

Gader i Indre By (København)

Bornholmsgade


برزا بالانكا (Брза Паланка) هي مدينة في مقاطعة وسط صربيا في صربيا.

مراجع

أماكن مأهولة في صربيا
أماكن مأهولة في مقاطعة بور
تيموشكا كرايينا

برزا بالانكا


Lover Fest je šesta koncertna turneja i prva turneja glazbenog festivala američke kantautorice Taylor Swift, u znak potpore njenom sedmom studijskom albumu, Lover (2019). Turneja bi trebala započeti 20. lipnja u Werchteru u Belgiji, a završiti u Foxboroughu u Massachusettsu 1. kolovoza iste godine.

Pozadina
U intervjuu s Ryanom Seacrestom 27. kolovoza 2019., četiri dana nakon objavljivanja albumaLover, Swift je objasnila da još nije sigurna u svoje planove za turneju u prilog albumu, te izjavila kako ne želi da joj život bude postaju stalni ciklus izdavanja albuma i odmah nakon turneja i sve opet ispočetka. Swift je kasnije u intervjuu za Zane Lowe u listopadu nagovijestila da su je obiteljske zdravstvene obveze spriječile da se organizira i krene u širu turneju. Turneja je najavljena putem Swiftinih društvenih medija i web stranice 17. rujna 2019.

Popis pjesama
Trenutni popis pjesama s albuma. Ne predstavlja punu set listu.

 "I Forgot You Existed"
 "Cruel Summer"
 "Lover "
 "The Man"
 "The Archer"
 "I Think He Knows"
 "Miss Americana & the Heartbreak Prince"
 "Paper Rings"
 "Cornelia Street""
 "Death by a Thousand Cuts"
 "London Boy"
 "False God"
 "You Need To Calm Down"
 "Afterglow"
 "ME!"
 "It's Nice To Have A Friend"
 "Daylight "

Koncerti

Otkazani datumi

Izvori

Koncertne turneje

Lover Fest


Le slalom géant parallèle féminin des Jeux olympiques d'hiver de 2022 a lieu le .

Le format adopté pour cette épreuve est une première course de qualification permettant d'établir un classement par rapport au temps, chaque athlète réalisant un parcours sur la piste rouge et sur la piste bleue. Les 16 premières s'affrontent ensuite dans un tableau à élimination directe à partir des huitièmes de finale jusqu'à la finale ; cette course se réalise en une seule course.

Médaillés

Qualification

Résultats

Notes et références

Slalom géant parallèle femmes

Slalom géant parallèle féminin de snowboard aux Jeux olympiques de 2022


Comissão Prodi foi a Comissão Europeia presidida por Romano Prodi, sucessora da Comissão Santer e antecessora da Comissão Barroso I, que esteve em função entre 16 de setembro de 1999 e 21 de novembro de 2004. A comissão Prodi tinha no início 20 membros, tendo sido alargada para 30 em 2004, com a adesão de 10 países à União Europeia nesse ano.

Composição inicial

Novos comissários a partir de 1 de maio de 2004

Comissão Europeia

Comissão Prodi


«Line Up» es el segundo sencillo de Elastica, publicado en 1994. La pista fue la primera canción en su álbum debut, Elastica.

Video
Es un video donde se mezcla vídeos de la banda en conciertos y lugares con una animación en stop motion de la banda en una habitación.

Track List

7"
 Line Up
 Vaseline

Sencillo en CD de 12"
 "Line Up"
 "Vaseline"
 "Rockunroll"
 "Annie"

 7", 12" y CD lanzados el 31 de enero de 1994

Sencillo en CD mundial
Mayo de 1996
 "Line Up"
 "Gloria"
 "Car Wash"
 "Brighton Rock"

Referencias

Sencillos de Elastica
Canciones en inglés
Canciones de rock

Line Up


Erich Honecker (25 Ağustos 1912 - 29 Mayıs 1994), 1971'den 1989'a değin Almanya Sosyalist Birlik Partisi'nin (SED) Birinci Sekreteri olarak eski Alman Demokratik Cumhuriyeti'ni (ADC-Doğu Almanya) yöneten komünist devlet adamı.

İlk yılları ve siyasi kariyeri
Almanya Komünist Partisi'nde (KPD) görevli, Yahudi bir maden işçisinin oğlu olan Erich Honecker 25 Ağustos 1912 tarihinde Saarbrücken'da doğdu. 14 yaşında Komünist Gençlik Hareketi'ne (KJVD) katıldı ve 1929'da parti üyesi oldu. Bu arada ahşap kaplama ustası olarak çalışmaya başladı. 1933'te Nazilerin iktidara gelmesinden sonra genç komünistlerin Almanya'nın çeşitli bölgelerinde yürüttükleri yeraltı etkinliklerine önderlik etti. 1935'te Gestapo tarafından tutuklanarak ihanete teşebbüs suçundan 10 yıl hapis cezasına çarptırıldı ve cezasını çekmek üzere bir çalışma kampına gönderildi.

1945'te Sovyet birlikleri tarafından tutuklu bulunduğu kamptan kurtarıldıktan hemen sonra, Sovyet işgal bölgesinde komünist bir hükûmet kurmak için çalışmalar yürüten Ulbricht Grubu'na katıldı. Ayrıca Özgür Alman Gençliği (FDJ - Freie Deutsche Jugend) adlı hareketin kurucuları arasında yer aldı ve 1946'dan 1955'e değin bu örgütün başkanlığını yürüttü.

1946'da Almanya Komünist Partisi Merkez Komitesi üyeliğine seçilen Honecker, komünist ve sosyal demokrat partilerin Almanya Sosyalist Birlik Partisi adı altında birleşmelerinde önemli rol oynadı. 1955'te FDJ başkanlığından ayrıldıktan sonra, parti okulunda eğitim görmek üzere iki yıl Moskova'da kaldı. 1958'de merkez komite sekreteri oldu, 1960'ta da Ulusal savunma konseyi sekreterliğine seçildi. Parti içindeki gücünün hızla artması sonucu, 1967'de, Walter Ulbricht'ten sonra parti genel sekreterliğini üstlenmesi kararlaştırıldı.

Liderliği
1971'de hem parti lideri, hem de Devlet Konseyi başkanı oldu. Karısı Margot da bir süre Doğu Alman hükûmetinde eğitim bakanlığı görevinde bulundu. Honecker yönetimindeki Alman Demokratik Cumhuriyeti, Sovyet blokuna bağlı Doğu Avrupa ülkelerinin en zenginleri arasında yer almakla birlikte, rejimin baskıcı niteliği bakımından da öteki ülkeleri geride bıraktı. Ama Batı Almanya'nın mali yardımı karşılığında bu ülkeyle ticari ilişkilerin ve seyahat bağlantılarının artmasına izin verildi.

Honecker, reformcu lider Mihail Gorbaçov yönetimindeki SSCB'nin desteğini yitirdikten sonra, Doğu Alman kentlerinde yükselen demokrasi yanlısı kitle gösterileriyle karşı karşıya kaldı. 18 Ekim 1989'da, Almanya Komünist Partisi Merkez Komitesi tarafından parti genel sekreterliği, Devlet Başkanlığı ve Silahlı Kuvvetler Komutanlığı görevlerinden alındı. Görev süresi boyunca Batı'ya ulaşmaya çalışırken yaklaşık 125 Doğu Alman vatandaşı öldürüldü. Honecker, parti başkanlığı rolünde, bu kişilerin 68'den fazlasının ölümünden sorumluydu. 22 Nisan 2015 itibarıyla, esas olarak gizli Doğu Alman belgeleri aracılığıyla 1.000'den fazla ölüm keşfedildi: "Doğu Almanya devleti bu tür bilgileri ele aldığından, iç Almanya sınırında kaç kişinin öldüğü veya kim oldukları hâlâ kesin olarak bilinmiyor. Ancak Doğu Almanya kayıtlarından kanıtlar toplandığı için birleşmeden bu yana sayılar istikrarlı bir şekilde arttı. Mevcut gayriresmî tahminler rakamı 1.100 kişiye kadar çıkarıyor."

1989 sonrası
Görevlerinden ayrıldıktan sonra yolsuzluk, iktidarı kötüye kullanma, Doğu Almanya'dan kaçmaya çalışan 49 kişinin öldürülmesi doğrultusunda emir vermesi gibi suçlamalarla karşılaştı. Nisan 1990'da Berlin yakınlarındaki bir Sovyet askerî üssüne sığındı. Mart 1991'de, Sovyet hükûmeti, Alman yönetiminin iade istemini geri çevirerek hasta olan Honecker'i Moskova'ya getirerek ona siyasi sığınma hakkı tanıdı. Ama o yıl sonunda SSCB'nin dağılması ve komünist yönetimin sona ermesi üzerine Honecker 1991 yılı sonunda Moskova'daki Şili büyükelçiliğine sığındı. Yeni birleşik Almanya hükûmetinin diplomatik girişimleri sonucunda 29 Temmuz 1992'de bu ülkeye iade edildi.

Berlin'de gözaltına alınan Honecker 12 Kasım 1992 tarihinde Moabit Hapishanesinde yargılanmaya başladı. 169 gün tutuklu kaldıktan sonra Honecker'in bozulan sağlık durumu gerekçesiyle takipsizlik kararı verildi.

Kanser olmasına rağmen hapsedildiği Moabit Hapishanesinde tuttuğu son derece önemli Notlar'ı genel iddiaların aksine şu analizleri içermektedir:

Yine Notlar'ında şu tespitlere de yer vermektedir:

Beş aydan fazla bir süre tutuklu kaldıktan sonra serbest bırakılan Honecker eşi Margot Honecker ile beraber kızı ve damadının yaşadığı Şili'ye gitti. 29 Mayıs 1994'te, uzun zamandır mücadele ettiği karaciğer kanseri nedeniyle hayatını kaybetti.

Kaynakça

Yazdığı eserler
 Honecker, Erich. Moabit Hapishanesi Notları, Yazın Dergisi Yayınları 1995
 Honecker, Erich. Moabit Hapishanesi Notları, Yazılama Yayınları 2013

1912 doğumlular
1994 yılında ölenler
Doğu Almanya devlet başkanları
20. yüzyıl Alman siyasetçileri
Alman komünistler
Alman ateistler
Ekim Devrimi Nişanı sahipleri
Soğuk Savaş'ta liderler
Şili'deki Alman gurbetçiler
Prusya doğumlular
Komünist liderler
Sovyetler Birliği kahramanları
Karaciğer kanserinden ölenler
Şili'de kanserden ölenler
Ateist siyasetçiler

Erich Honecker


Elmer Berger (27 Mayıs 1908 - 5 Ekim 1996) reformist ve antisiyonist bir hahamdır. American Council for Judaism'de 1942-1955 yılları arasında başkanlık yapmıştır. Hebrew Union College mezunudur.

Kaynakça
 Elmer Berger hakkında kısa bir biyografi

1908 doğumlular
Cleveland, Ohio doğumlular
1996 yılında ölenler
Amerikalı hahamlar
Yahudi asıllı Amerikalılar
20. yüzyıl hahamları
Antisiyonist hahamlar
Hebrew Union College'da öğrenim görenler
Cincinnati Üniversitesinde öğrenim görenler

Elmer Berger (haham)


Un artist acuză o lume este un film românesc din 1964 regizat de Nina Behar.

Filmul documentar, cu o durată de 10 minute, e turnat pe peliculă alb-negru de 35 mm și prezintă portretul unui desenator, cu munca sa.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1964 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1964

Un artist acuză o lume


An Stephanothelys in uska genus han Liliopsida. An Stephanothelys in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stephanothelys

Stephanothelys


Miraculous – Pustolovine Bubamare i Crnog Mačka (fran. Miraculous, les aventures de Ladybug et Chat Noir, eng. Miraculous: Tales of Ladybug & Cat Noir) je računalno-animirana serija francuskih studija Zagtoon i Method Animation u suradnji talijanskog De Agostini Editore, japanskog Toei Animation i južnokorejskog SAMG Animation. Serija prati dvoje tinejdžera iz Pariza, Marinette Dupain-Cheng i Adrien Agrestea koji se pomoću čarobnog nakita pretvaraju u superheroje Bubamaru i Crnog Mačka te svojim moćima spašavaju građane Pariza od zlikovaca.

U Hrvatskoj se serija prikazivala na RTL Kockici.

Radnja
Smješteno u Pariz današnjice, radnja prati Marinette Dupain-Cheng i Adriena Agresta koji se pomoću svojih kwamija i čarobnog nakita pretvaraju u superheroje Bubamaru i Crnog Mačka da bi čuvali grad od zlikovaca koje stvara Leptir Noći - tajnoviti neprijatelj. Uz svoje dužnosti kao čuvari grada Marinette i Adrien moraju se snaći i u svojim običnim svakodnevnim životima, u koji pripadaju škola, obitelj, prijatelji i prva ljubav.

Hrvatska sinkronizacija

Koncept i ideja
Serija bazira na originalnoj ideji francuskog pisca animatora Thomasa Astruca, koji je bio inspriran jednom djevojkom, Japanskim anime i "desetljećima čitanja stripova". U intevjuu za Nolife, Astruc je rekao da je radio kao animator na seriji W.I.T.C.H. kada je upoznao ženu koja je nosila majcu s bubamarom te su si počeli međusobno slati crteže koji su često u sebi imali bubamare.

Astruc je također istaknuo da je Marinetteina frizura s kečkama napravljena prema toj ženi. Također su radili na crtiću A.T.O.M. oko 2004–05. Astruc je prvi nacrtao Bubamaru na ljepljivim papirićima i primijetio koliko je jak lik Bubamare. Nije imao sjećanja da je u stripovima vidio superheroje s temom bubamare.

Astruc je namjeravao od Bubamare napraviti seriju stripova dok nije upoznao Jeremyja Zaga, kojem se svidio projekt i želio ga je producirati kao crtani film; Zag je tada imao 25 godina i nije imao iskustva iz industrije crtića.

Pri stvaranju Crnog Mačka Astruc se oslanjao na to da bubamare donose sreću pa bi njen partner trebao biti suprotnost i imati moći nesreće. Za njih inspiracije su mu bile likovi kao Spider-Man i Catwoman.

Lik po imenu Félix prvobitno je trebao imati ulogu Crnog Mačka, ali kasnije je odbačen u korist Adriena Agrestea jer je kreativni tim smatrao da je Félix klišej muškog anime protagonista i da će im Adrien dopustiti da ispričaju više zanimljivih priča. U rujnu 2015., Astruc je naznačio da je otvoren za ponovno razmatranje lika Félixa, ali je od toga odustao do veljače 2016., napisavši da je lik loša ideja. Dvije godine kasnije, 2019., Félix je preuređen u Adrienovog rođaka i preimenovan je u Félix Graham de Vanily.

Animacija
Kada se Toei Animation ukljućio kao ko-producent u lipnju 2012. prvo bilo najavljeno da će serija biti ručno animirana u veselom manga stilu. Kasnije u rujnu, Zagtoon, Method, & Toei objavili su tradicionalno animirani promotivni video za Miraculous Ladybug. Video je prikazivao Marinette (u sličnoj odjeći kao u trenutnoj seriji) kao Bubamaru, i sada odbačenog Félixa (kasnije Adrienov rođak) kao Crnog Mačka, Marinettinog i Félixovog kwamija, Tikki i Plagga, Leptira Noći (bez maske i s drugačijom odjećom, izgledom i jazbinom u odnosu na aktualnu seriju), a također i neke akumatizirane negativce: Mimičar i Gospodin Golub. Njihov tadašnji miraculous i njihove transformacijske sekvence imale su drugačiji izgled sličan trenutnom nakitu i transformacijama u seriji. Demo pjesmu iz promotivnog spota izveo je i skladao Noam, koji će kasnije skladati glazbu i izvoditi pjesme za trenutnu seriju.

Cijeli koncept animea bio je uspješan; ali postojala je zabrinutost oko tržišne mogućnosti tradicionalne 2D animacije i poteškoća u animiranju crvenog kostima Bubamare s crnim točkama jer se nisu mogle popratiti pri animaciji svakog kadra. Izvršni producent Jared Wolfson rekao je da Zag želi da animacija bude filmska i epska, jedinstvena i drugačija, te je rekao da nastavljaju surađivati s Toeijem jer donosi azijsku inspiraciju i da bi 2D verzija serije mogla biti potencijalni proizvod za buduće svrhe.

Spomenuti problem s 2D animacijom riješen je prelaskom na CGI animaciju; prijelaz je također omogućio lakšu implementaciju kutova mobilne kamere. SAMG Animation, CGI animacijski studio smješten u Južnoj Koreji službeno se pridružio produkciji u studenom 2012. i producirao je modeliranje i animaciju. Zag se kasnije prisjetio da je SAMG odabran zbog njihove kvalitete što je odlučio u video poruci koju je poslao južnokorejskoj tiskovnoj konferenciji koju je 2015. održala tvrtka sa sjedištem u Seulu. Astruc i pomoćnik redatelja, Wilfried Pain, uputili su animatore da ne improviziraju scene kako bi stvari bile dosljedne i razumljive. Pain procjenjuje da sekoristi oko 350-400 kadrova u tipičnoj 20-minutnoj epizodi; s 10 panela po snimci, što čini do 4000 panela po epizodi. Wolfson je rekao da animacija emisije donosi dinamične kutove kamere i teksturu. Trailer s novim CGI animiranim stilom objavljen je u listopadu 2013., godinu dana kasnije.

Prije debija u Francuskoj 19. listopada 2015. na TF1, serija je prvi put prikazana u Južnoj Koreji 1. rujna 2015. na EBS1. U Sjedinjenim Američkim Državama, serija je izvorno debitirala na Nickelodeonu 6. prosinca 2015. prije nego što je uklonjena s rasporeda mreže 2016. 8. travnja 2019., seriju je službeno preuzeo Disney Channel u Sjedinjenim Državama i od tada se počela tamo emitirati. U Ujedinjenom Kraljevstvu i Irskoj, emisija je premijerno prikazana 30. siječnja 2016. na Disney Channelu i emitirana do 30. rujna 2020. kada se kanal zatvorio u zemlji, prebacujući sav svoj sadržaj na Disney+.

Dana 22. siječnja 2018. Zag je na Instagramu objavio da ekipa radi na 4. i 5. sezoni.

Dana 18. travnja 2021. godine potvrđeno je da će serija osim 4. i 5. sezone imati još dvije sezone (sezona 6 i 7).

Pisanje
Dok se serija reklamira kao zapadnjačka priča o superherojima, njena tematska osnova japanski je žanr mahō shōjo (čarobna djevojka), s fokusom na sekvence transformacije, školu, okupljanje tima heroja, životinja i kolaža na kraju epizoda. Konkretno, Bubamara je pod snažnim utjecajem žanrovske znamenite serije Mjesečeva ratnica: ne samo da ime Marinette ("mala mornarica") podsjeća na naslov Mjesečeva ratnica već i magični pratioci glavnih likova odražavaju Lunu i Artemis Mjesečeve ratnice, glavne moć negativca nalikuje onoj kraljice Beryl, a cijela radnja serije paralelna je s pričom o mornaru Saturnu.

Bubamara sadrži brojne druge izravne i neizravne reference na svoju inspiraciju. Koncept emisije izvorno se bavio političkim temama, usmjerenim prema tinejdžerima i mladim odraslim osobama. Međutim, nakon što nije uspjela postići popularnost na mrežama, preopremljena je za mlađu ciljnu publiku.

Astruc je rekao da je oduševljen što emisija može doprijeti do mlađih i starijih ljudi.

Za pisanje svake epizode potrebno je oko 3 mjeseca, od nule do konačne provjere emitera. Pomoćnik redatelja, Wilfried Pain, rekao je da se svaka epizoda sastoji od dva dijela: aspekta sitcoma gdje likovi moraju govoriti sami za sebe i akcijskog elementa u kojem se kamera uvijek kreće. Noam Kaniel piše glazbu i pjesme. Kaniel je također radio na akcijskim superherojskim emisijama kao što su X-Men, Code Lyoko, W.I.T.C.H., Fantastic Four, Power Rangers, Digimon Fusion i Glitter Force. Kaniel i Zag zajedno su napisali uvodni špicu. Alain Garcia napisao je engleske tekstove, koje pjevaju Wendy Child i Cash Callaway. Francusku verziju izveli su Marily i Noam Kaniel.

Kritike
Kimberly Cooper, spisateljica bloga koja je pridonijela medijima kao što je The Huffington Post, napisala je da je emisija inspirirala tinejdžere i odrasle da kreiraju i propagiraju Miraculous remikse i svidjelo joj se što se u emisiji pojavljuju multirasni likovi kao u filmu Big Hero 6, koji je osvojio Oscara. Ona je "brzo shvatila da je u tijeku daleko zanimljiviji i širi čudesni pokret".

Caitlin Donovan s internetske stranice Epicstream nabrojala ju je kao jednu od svojih 10 najdražih animiranih serija iz 2015. Napisala je da su "likovi toliko šarmantni da su poznate situacije u seriji čista zabava, a ne iritantni, s kreativnim borbama i dobrom CGI animacijom". Napisala je da je "Marinette divna kao glavni lik koji je istinski nespretna kao školarka, ali samouvjerena kao superheroj, što stvara zanimljiv kontrast."

Ella Anders iz BSCKids napisala je da se serija ističe zbog načina na koji "usklađuje žanr čarobne djevojka i žarn superheroja zajedno ".

Robert Lloyd iz Los Angeles Timesa predstavio je seriju kao "pametan, romantičan, zabavan, način na koji neki od nas preferiraju priče o superherojima". Otkrio je da likovi "imaju izgled ekstrudirane plastike oubičajene u CGI crtanim filmovima", ali "u tim je granicama dizajn lijep, a animacija elegantna, a puno je posla uloženo u postavljanje i izvedbu akcijskih scena".

Sjevernoamerički Precis Syndicate nazvao je emisiju "autentičnom i aspirativnom – pričom o današnjem modernom superheroju svake djevojke. Serija, o mladoj djevojci koja koristi svoje superherojske moći i nevini optimizam kako bi spasila Paris od zlog Leptira Noći, bez sumnje će nadahnuti današnju mladež da pokuša spasiti stvar, svaki dan na svoj način."

Andrea Reiher iz Zap2It napisala je da su "priče bogate obitelji, prijateljima, avanturama, spletkama, negativcima, kreativnošću i više, pružajući teme koje su povezane i relevantne za djecu i predtinejdžere" i očekivala je da će to biti veliki hit na Nickelodeonu.

Nekoliko recenzenata medija očekivalo je da će igračke marke Miraculous biti među popularnim svojstvima superheroina za 2016. godinu. Zag se udružio s tvrtkom Bandai kako bi objavio igračke temeljene na Miraculousu, kao i ugovore za izradu odjeće i druge robe marke Miraculous.

Izvori

Vanjske poveznice

Službena stranica
Miraculous na TF1
Miraculous: Tales of Ladybug and Cat Noir na IMDb-u

Animirane televizijske serije
Animirani film


Ayhan Hünalp (d. 1927, Bitlis), (ö. 21 Mart 2013, İstanbul) Türk şair, yazar ve gazeteci.

Hayatı
Hünalp, Cihangirli süvari subayı Nurettin Bey ve Kadıköylü Hayriye Hanım'ın oğlu olarak 1927 yılında doğdu. 1953 yılında Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'nin Türkoloji bölümünden mezun oldu. 1943 ve 1947 yılları arasında İstanbul Ekspres gazetesinin Ankara muhabirliğini yaptı. Aynı dönemde Ankara Radyosu'nun ünlü Ayşe Abla Çocuk Kulübü'nün temsillerinde rol aldı. Bunlardan en ünlüleri; üçer kez rol aldığı "Vatan Fedaileri" ve "Çalışan Kazanır" adlı radyofonik oyunlardı. 1947 ve 1950 yılları arasında Ulus gazetesi ve Akşam Haberleri'nde çalıştı. 1950 ve 1953 yılları arasında Kaynak dergisinde yazı işleri müdürlüğü, 1955 ve 1960 yılları arasında o devrin ünlü Tercüman gazetesinde siyasi muhabirlik, röportaj yazarlığı, köşe yazarlığı, sanat sekreterliği, istihbarat şefliği gibi görevlerde bulundu. 1960-62 arasında İstanbul Radyosu ile Kıbrıs Radyosu'nda "Türk Yazarlardan Örnekler" programını hazırladı. 1963-1965 yıllarında Hürriyet gazetesinde istihbarat şefliği yaptı. Son Saat gazetesinde çalıştı. Türkiye İşveren Sendikaları Konfederasyonu'nun basın sekreterliğini yaptı. 1966-1990 yılları arasında Şişecam Genel Müdürlüğü basın müşavirliği ve Şişecam Dergisi Yazı işleri müdürlüğü yaptı. Uzel Makina Sanayii ve Türkiye Gemi Mühendisleri Odası'nda basın, yayın, dizayn müşaviri görevlerinde bulundu.
İstanbul Gazeteciler Cemiyeti'nin 1960 yılındaki yarışmasında "Tanrı'yı Dolandıran Dindarlar" adındaki fıkrayla ikincilik ve 1962'de Varlık dergisinin yarışmasında "Tutsakların İhtilâli" ile ikincilik kazandı. Bunların dışında yine mesleğiyle ilgili çeşitli yarışmalarda yedi kez birinci oldu. 1968 yılında 25 yılını tamamlayarak Basın Şeref Kartı aldı.
Denizaltı ile dalan ilk Türk Gazetecisi unvanını aldı. Şiirleri; İngilizce, Romence, Arapça ve Sırpça'ya çevrildi. 1955'te yazdığı ünlü "Teğmenim" şiiri Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'nın müzelerine kondu.

Eserleri
 Üç Otuz Para (Şiirler-1950)
 Küçük Istasyonlar (Sineroman-1953)
 Vapur Düdükleri (Sineroman-1962)
 Bir Martı Öttü (Şiirler-1963)
 Üç Otuz Para (Şiirler-İkinci baskı-1968)
 Dağlara Giden Yollar (Anılar-1974)
 Uzak Maviler (Şiirler-1973)
 Şarkısız Dünyaların Orkinosları (Sineroman-1977)
 Islak Kanatlı Kuşlar (Sineroman)

Kaynakça

1927 doğumlular
Resim aranan yazarlar
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
Türk köşe yazarları
Burhan Felek Basın Hizmet Ödülü sahipleri
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri

Ayhan Hünalp


Le centre commercial Kluuvi est un centre commercial du quartier de Kluuvi à Helsinki en Finlande.

Architecture
Le centre commercial Kluuvi est situé en bordure d'Aleksanterinkatu au centre-ville d'Helsinki
Le centre commercial a été inauguré le 15 mars 1989.

L'ancien Kluuvi a été conçu par le cabinet d'architecte Castren-Jauhiainen-Nuuttila Oy.
Le centre commercial est composé de bâtiments de différentes époques, les parties les plus anciennes remontant au XIXe siècle.
Les locaux et le concept du centre commercial ont été rénovés en 2011.

Le centre commercial comprend la partie ouest de l'îlot urbain Aasi.
Il se compose de cinq bâtiments (Aleksanterinkatu 7b, Aleksanterinkatu 9, Kluuvikatu 5, Kluuvikatu 7 et Yliopistonkatu 6), qui sont reliés les uns aux autres par une cour située  au centre de l'îlot.

Le bâtiment d'Aleksanterinkatu 9 est l'ancien grand magasin Elanto concu par Veikko Leistén en 1952, dont la façade en granite est ornée d'un relief sculpté par Aimo Tukiainen et représentant une famille ouvrière.

Kluuvikatu 5 et Yliopistonkatu 6 sont d'anciens bâtiments résidentiels et commerciaux du XIXe siècle, et seules leurs façades ont été conservées. Aleksanterinkatu 7b et Kluuvikatu 7 sont de nouveaux bâtiments conçus par Castren-Jauhiainen-Nuuttila qui complètent le bloc.

Accès
Le centre commercial est à côté de la station  Helsingin yliopisto du métro d'Helsinki.
Le centre commercial est aussi accessible par les lignes de tramway , ,  et .

Commerces et services

Commerces et services du centre commercial Kluuvi par ordre alphabétique

Références

Voir aussi

Liens externes

 Kauppakeskus Kluuvi
 Kauppakeskus Kluuvi

Liens internes

Bâtiment à Helsinki
Centre commercial à Helsinki
Kluuvi

Kluuvi (centre commercial)


Sveta Marija iz Betanije (judeo-aramejski מרים Maryām) je biblijska osoba i svetica opisana u Evanđeljima po Luki i Ivanu. Zajedno s bratom Lazarom i Martom stanovala je u selu Betaniji kraj Jeruzalema. Bila je svjedokom Isusova uskrsnuća njezina umrla brata.

Isus u kući Marte i Marije
U Evanđelju po Luki (Lk 10, 38-42) spominje se da je Isus, dok je propovijedao u Galileji, boravio u kući Marte i Marije. Marta se posvetila sređivanju kuće i pripremi večere; Marija, s druge strane, "sjede do nogu Gospodinovih i slušaše riječ njegovu." (Lk, 10,39). Marta je, vidjevši to, rekla: "Gospodine, zar ne mariš što me sestra samu ostavila posluživati? Reci joj dakle da mi pomogne." (Lk 10,40). Odgovori joj Gospodin: "Marta, Marta! Brineš se i uznemiruješ za mnogo, a jedno je potrebno. Marija je uistinu izabrala bolji dio, koji joj se neće oduzeti." (Lk 10,42) To se često tumači kao veća važnost duhovnih vrijednosti nad materijalnim poslovima, poput pripreme hrane. Isus time nikako nije želio zanijekati vrijednost svakodnevnih kućanskih poslova kojima se tolike žene bave, već je samo htio uspostaviti stanoviti poredak vrijednosti. Prije svega treba tražiti Kraljevstvo nebesko i pobrinuti se za potrebe duha.

Uskrsnuće brata Lazara
U Evanđelju po Ivanu (Iv 11, 1-44) spominje se uskrsnuće Lazara, brata Marije i Marte iz Betanije. Isusu je javljeno, da je njegov dragi prijatelj bolestan, ali Isus ih nije posjetio prije nego što je Lazar umro. Po Njegovu dolasku, Marta mu je izašla u susret, dok je Marija ostala kod kuće. Isus je rekao Marti da će Lazar ponovno uskrsnuti. Pretpostavila je da misli na Sudnji dan, a zatim je pozvala Mariju. Izišla mu je u susret i kad ga je vidjela, bacila mu se pred noge i rekla: "Gospodine, da si bio ovdje, moj brat ne bi umro" (Iv 11, 32).
Isus je, vidjevši tu molbu i suze nje, njezine sestre i svih prisutnih, zaplakao dirnut tolikim osjećajima i zatražio da ga odvedu u grob Lazara, kojega je uskrsnuo. Jasno je da Isus pokazuje ljubav koju osjeća prema ovoj obitelji i svoje prijateljstvo s njima.

Marija Isusu pomazuje noge
Kasnije u Evanđelju, spominje se, da je Isus pozvan na večeru šest dana prije Pashe u Betaniji. Marija mu još jednom pokazuje svoju privrženost. Pomazala je Isusove noge dragocjenom nardovom pomasti i obrisala mu noge svojom kosom. Juda Iškariotski bunio se zašto nisu radije tu pomast prodali i podijelili siromasima, a zapravo je htio sebi ostaviti novce od prodaje pomasti. Isus je rekao neka pusti, jer mu je tim činom Marija pomazala noge unaprijed za dan Njegova ukopa, što je bio tadašnji običaj (Iv 12, 1-8).

Vidi i:
 Isus u kući Marte i Marije

Biblijski likovi
Sveci

Marija iz Betanije


Metilji su naseljeno mjesto u općini Olovo, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 79

 Srbi - 58
 Muslimani - 20
 Jugoslaveni - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 9

 Bošnjaci - 9

Izvori

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Olovo (Bosna i Hercegovina)

Metilji (Olovo, BiH)


Cully may refer to:

Places
Cully, Calvados, a former commune in the Allier department, France
Cully, Switzerland, a municipality in the canton of Vaud
Cully, Portland, Oregon, United States, a neighborhood in northeast Portland

People

Given name or nickname

 Cully Dahlstrom (1912–1998), American ice hockey player
 Cully Hamner (born 1969), American comic book artist and writer
 Cully Lidberg (1900–1987), American football player
 Cully Richards (1908–1978), American singer and actor
 Cully Simon (1918–1980), Canadian ice hockey player
 Cully Wilson (1892–1962), Canadian ice hockey player

Surname

 Barbara Cully (born 1955), American poet
 Zara Cully (1892–1978), American actress

Characters
 Cully Wilson (Lassie), on the TV show Lassie
 Cully Barnaby, on the show Midsomer Murders

See also
 Culley (disambiguation)
 McCully, mostly a surname

Nicknames

Cully


Posidonía, en , auparavant Delangrátsia (), est un ancien district municipal et un village de l'île de Syros, dème de Sýros-Ermoúpoli, d'Égée-Méridionale, en Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du district municipal compte  tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Égée-Méridionale
Syros

Posidonía (Sýros)


Dolby Laboratories, Inc. (often shortened to Dolby Labs and known simply as Dolby) is a company specializing in audio noise reduction, audio encoding/compression, spatial audio, and HDR imaging. Dolby licenses its technologies to consumer electronics manufacturers.

History
Dolby Labs was founded by Ray Dolby (1933–2013) in London, England, in 1965. In the same year, he invented the Dolby Noise Reduction system, a form of audio signal processing for reducing the background hissing sound on cassette tape recordings. His first U.S. patent on the technology was filed in 1969, four years later. The method was first used by Decca Records in the UK. After this, other companies began purchasing Dolby's A301 technology, which was the professional noise reduction system used in recording, motion picture, broadcasting stations and communications networks. These companies include BBC, Pye, IBC, CBS Studios, RCA, and Granada.

He moved the company headquarters to the United States (San Francisco, California) in 1976. The first product Dolby Labs produced was the Dolby 301 unit which incorporated Type A Dolby Noise Reduction, a compander-based noise reduction system. These units were intended for use in professional recording studios.

Dolby was persuaded by Henry Kloss of KLH to manufacture a consumer version of his noise reduction. Dolby worked more on companding systems and introduced Type B in 1968.

Dolby also sought to improve film sound. As the corporation's history explains:
Upon investigation, Dolby found that many of the limitations in optical sound stemmed directly from its significantly high background noise. To filter this noise, the high-frequency response of theatre playback systems was deliberately curtailed… To make matters worse, to increase dialogue intelligibility over such systems, sound mixers were recording soundtracks with so much high-frequency pre-emphasis that high distortion resulted.

The first film with Dolby sound was A Clockwork Orange (1971). The company was approached by Stanley Kubrick, who wanted to use Dolby's noise reduction system to facilitate the film's extensive mixing. The film went on to use Dolby noise reduction on all pre-mixes and masters, but a conventional optical soundtrack on release prints. Callan (1974) was the first film with a Dolby-encoded optical soundtrack. In 1975, Dolby released Dolby Stereo, which included a noise reduction system in addition to more audio channels (Dolby Stereo could actually contain additional center and surround channels matrixed from the left and right). The first film with a Dolby-encoded stereo optical soundtrack was Lisztomania (1975), although this only used an LCR (Left-Center-Right) encoding technique. The first true LCRS (Left-Center-Right-Surround) soundtrack was encoded on the movie A Star Is Born in 1976. In less than ten years, 6,000 cinemas worldwide were equipped to use Dolby Stereo sound. Dolby reworked the system slightly for home use and introduced Dolby Surround, which only extracted a surround channel, and the more impressive Dolby Pro Logic, which was the domestic equivalent of the theatrical Dolby Stereo.

Dolby developed a digital surround sound compression scheme for the cinema. Dolby Stereo Digital (now simply called Dolby Digital) was first featured on the 1992 film Batman Returns. Introduced to the home theater market as Dolby AC-3 with the 1995 laserdisc release of Clear and Present Danger, the format did not become widespread in the consumer market, partly because of extra hardware that was necessary to make use of it, until it was adopted as part of the DVD specification. Dolby Digital is now found in the HDTV (ATSC) standard of the United States, DVD players, and many satellite-TV and cable-TV receivers.
Dolby developed a digital surround sound compression scheme for the TV series The Simpsons.

On February 17, 2005, the company became public, offering its shares on the New York Stock Exchange, under the symbol DLB. On March 15, 2005, Dolby celebrated its 40th anniversary at the ShoWest 2005 Festival in San Francisco.

On January 8, 2007, Dolby announced the arrival of Dolby Volume at the International Consumer Electronics Show.

On June 18, 2010, Dolby introduced Dolby Surround 7.1, and set up theaters worldwide with 7.1 surround speaker setups to deliver theatrical 7.1 surround sound. The first film to be released with this format was Pixar's Toy Story 3 which was later followed by fifty releases using the format. About 80% of films released are now mixed in Dolby Surround 7.1 by default.

In April 2012, Dolby introduced its Dolby Atmos, a new cinematic technology adding overhead sound, first applied in Pixar's motion picture Brave. In July 2014, Dolby Laboratories announced plans to bring Atmos to home theater. The first television show to use the technology on disc was Game of Thrones.

On February 24, 2014, Dolby acquired Doremi Labs for $92.5 million in cash plus an additional $20 million in contingent consideration that may be earned over a four-year period.

In May 2019, Dolby decided to add Dolby Atmos to hundreds of newer songs in the music industry.

In May 2020, Dolby launched a developer platform, Dolby.io, aimed at providing developers self-service access to Dolby technologies through public APIs. It allows any person, organization, small and big, to integrate in their websites, apps, games, etc. features such as media enhancements and transcoding, spatial audio, high-quality video communication and low-latency streaming.

Technologies

Analog audio noise reduction
 Dolby A: professional noise reduction systems for tapes and analog cassettes.
 Dolby NR/B/C/S: consumer noise reduction systems for tapes and analog cassettes.
 Dolby SR (Spectral Recording): professional four-channel noise reduction system in use since 1986, which improves the dynamic range of analog recordings and transmissions by as much as 25 dB. Dolby SR is utilized by recording and post-production engineers, broadcasters, and other audio professionals. It is also the benchmark in analog film sound, being included today on nearly all 35 mm film prints. On films with digital soundtracks, the SR track is used in cinemas not equipped for digital playback, and it serves as a backup in case of problems with the digital track.
 Dolby FM: noise reduction system for FM broadcast radio. Dolby FM was tried by a few radio stations starting with WFMT in 1971. It used Dolby B, combined with 25 microsecond pre-emphasis. A small number of models of tuners and receivers were offered with the necessary decoder built in. In addition, a few cassette deck models appeared that allowed the deck's internal Dolby B decoder to be put in the line level pass-through path, permitting its use with Dolby FM broadcasts. The system was not successful and was on the decline by 1974.
 Dolby HX Pro: single-ended system used on high-end tape recorders to increase headroom. The recording bias is lowered as the high-frequency component of the signal being recorded increases, and vice versa. It does nothing to the actual audio that is being recorded, and it does not require a special decoder. Any HX Pro recorded tape will have, in theory, better sound on any deck.
 Dolby Advanced Audio: Dolby surround sound, locking preferred volume level, optimizes audio performance for specific PC models and lets turning up the volume to the built-in speakers without distorting the sound.

Audio encoding/compression

 Dolby Surround
 Dolby Digital (also known as AC-3) is a lossy audio compression format. It supports channel configurations from mono up to six discrete channels (referred to as "5.1"). This format first allowed and popularized surround sound. It was first developed for movie theater sound and spread to Laserdisc and DVD. It has been adopted in many broadcast formats including all North American digital television (ATSC), DVB-T, direct broadcast satellite, cable television, DTMB, IPTV, and surround sound radio services. It is also part of both the Blu-ray and the now-defunct HD DVD standards. Dolby Digital is used to enable surround sound output by most video game consoles. Several personal computers support converting all audio to Dolby Digital for output.
 Dolby Digital EX: introduces a matrix-encoded center rear surround channel to Dolby Digital for 6.1 channel output. This center-rear channel is often split to two rear back speakers for 7.1 channel output.
 Dolby Digital Plus (also known as E-AC-3) is a lossy audio codec based on Dolby Digital that is backward compatible, but more advanced. The DVD Forum has selected Dolby Digital Plus as a standard audio format for HD DVD video. It supports data rates up to 6 Mbit/s, an increase from Dolby Digital's 640 kbit/s maximum. On Blu-ray, Dolby Digital Plus is implemented differently, as a legacy 640 kbit/s Dolby Digital stream plus an additional stream to expand the surround sound, with a total bandwidth of approximately 1.7 Mbit/s. Dolby Digital Plus is also optimized for limited data-rate environments such as Digital broadcasting.
 Dolby Digital Live is a real-time hardware encoding technology for interactive media such as video games. It converts any audio signals on a PC or game console into the 5.1-channel Dolby Digital format and transports it via a single S/PDIF cable. A similar technology known as DTS Connect is available from competitor DTS.
  Dolby E: professional coding system optimized for the distribution of surround and multichannel audio through digital two-channel post-production and broadcasting infrastructures, or for recording surround audio on two audio tracks of conventional digital video tapes, video servers, communication links, switchers, and routers. The Dolby E signal does not reach viewers at home. It is transcoded to Dolby Digital at a lower data rate for final DTV transmission.
 Dolby Stereo (also known as Stereo A): original analog optical technology developed for 35 mm prints and is encoded with four sound channels: Left/Center/Right (which are located behind the screen) and Surround (which is heard over speakers on the sides and rear of the theatre) for ambient sound and special effects. This technology also employs A-type or SR-type noise reduction, listed above with regards to analog cassette tapes. See also Dolby Surround
 Dolby TrueHD: Offers bit-for-bit sound reproduction identical to the studio master. Over seven full-range 24-bit/96 kHz discrete channels are supported (plus an LFE channel, making it 7.1 surround) along with the HDMI interface. Theoretically, Dolby TrueHD can support more channels, but this number has been limited to 8 for HD DVD and Blu-ray Disc.
 Dolby Pulse: released in 2009, it is identical to the HE-AAC v2 codec except for the addition of Dolby metadata, which is common for Dolby's other digital audio codecs. This metadata "ensures consistency of broadcast quality."
 Dolby AC-4 is a lossy audio compression format that can contain audio channels and/or audio objects.
Dolby Atmos is a suite of technologies for immersive audio having both horizontal and vertical sound placement, using a combination of channel and object-based mixing and delivery. It was first introduced in cinemas with Brave (2012 film). The first game released with Dolby Atmos audio was Star Wars Battlefront (2015 video game). The means of delivering the channels and objects differ given the technical limitations across different media, and the target platform. Dolby Atmos is not a codec; on the consumer market, pre-recorded Dolby Atmos is delivered as an extension to a Dolby TrueHD, Dolby Digital Plus, or Dolby AC-4 stream.

Audio processing

 Dolby Headphone: an implementation of virtual surround, simulating 5.1 surround sound in a standard pair of stereo headphones.
 Dolby Virtual Speaker: simulates 5.1 surround sound in a setup of two standard stereo speakers.
 Dolby Surround, Dolby Pro Logic, Dolby Pro Logic II, Dolby Pro Logic IIx, and Dolby Pro Logic IIz: these decoders expand sound to a greater number of channels.  All can decode surround sound that has been matrixed into two channels; some can expand surround sound to a greater number of speakers than the original source material.  See the referenced articles for more details on each decoder.
 Audistry: sound enhancement technologies.
 Dolby Volume: reduces volume level changes.
 Dolby Mobile: A version of Dolby's surround sound technology specifically designed for mobile phones, notably the HTC Desire HD, LG Arena and LG Renoir.
 Dolby Audio Plug-in for Android: An API packaged as a Java Library that allows Android Developers to take advantage of Dolby Digital Plus Technology embedded into mobile and tablet devices, notably the Fire HD, Fire HDX, and Samsung Galaxy Tab 3 series.
 Dolby Voice: Hardware and software products for enterprise-level web conferencing.

Video processing

 Dolby Contrast provides enhanced image contrast to LCD screens with LED backlight units by means of local dimming.
 Perceptual Quantizer (PQ), published by SMPTE as SMPTE ST 2084, is a transfer function that allows for the display of high dynamic range (HDR) video with a luminance level of up to 10,000cd/m2 and can be used with the Rec. 2020 color space. On August 27, 2015, the Consumer Electronics Association announced the HDR10 Media Profile which uses the Rec. 2020 color space, SMPTE ST 2084, and a bit depth of 10-bits. On August 2, 2016, Microsoft released the Windows 10 Anniversary Update, which supports the HDR10 format with PQ (ST 2084) transfer function and Rec.2020 color space.
 Dolby Vision is a content mastering and delivery format similar to the HDR10 media profile. It supports both high dynamic range (HDR) and wide color gamut (ITU-R Rec. 2020 and 2100) at all stages from content creation and production to transmission and playback. Dolby Vision includes the Perceptual Quantizier (SMPTE ST-2084) electro-optical transfer function and supports displays with up to 10,000-nit maximum brightness (4,000-nit in practice). It also provides up to 8K resolution and color depth of up to 12-bits (backwards compatible with current 8-bit and 10-bit displays). Dolby Vision can encode mastering display colorimetry information using static metadata (SMPTE ST 2086) and dynamic metadata (SMPTE ST 2094-10, Dolby format) for each scene or frame of a video. Examples of Ultra HD (UHD) Dolby Vision are available in TV, monitor, mobile devices and theater. Dolby Vision content can be delivered on Ultra HD Blu-ray discs, over conventional broadcasting, OTT, and online streaming media services. Dolby Vision metadata can be carried via HDMI interface versions 1.4b and above. It also supports IPTPQc2 color space, that is similar to ICtCp. Dolby Vision IQ is an update designed to optimize Dolby Vision content according to the brightness of the room.
 ICtCp provides an improved color representation that is designed for high dynamic range (HDR) and wide color gamut (WCG). An improved constant luminance is an advantage for color processing operations such as chroma subsampling and gamut mapping where only color information is changed. ICtCp is based on a modification of IPT called ICaCb.

Digital cinema

 Dolby Digital Cinema
 Dolby Surround 7.1, first introduced theatrically with Toy Story 3, in 2010.
 Dolby 3D
 Dolby Atmos
 Dolby Cinema, a premium cinema concept developed by Dolby Laboratories as a direct competitor to IMAX.

Live sound
 Dolby Lake Processor - as of 2009, all Lake products are owned by Lab Gruppen.

Over the years Dolby has introduced several surround sound systems. Their differences are explained below.

Dolby matrix surround systems

Dolby discrete surround systems

See also
 CX (analog noise reduction competitor)
 dbx (analog noise reduction competitor)
 High Com (analog noise reduction competitor)
 DTS (digital soundspace competitor)
 Meridian Lossless Packing (lossless coding for DVD-Audio)
 SRS Labs (surround sound competitor)
 Beats Audio (digital soundspace competitor)
 Sony Dynamic Digital Sound (digital soundspace competitor)
 Dolby Theatre
 THX

References

External links

Audio codecs
Digital audio
Film sound production
High dynamic range
Electronics companies of the United States
Entertainment companies based in California
Technology companies based in the San Francisco Bay Area
Companies based in San Francisco
American companies established in 1965
Electronics companies established in 1965
Technology companies established in 1965
1965 establishments in England
Companies listed on the New York Stock Exchange
2005 initial public offerings

Dolby


Scano di Montiferro (sardisk: Iscànu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 385 meters højde og har 1.517 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 60,47 km² og grænser til kommunerne Borore, Cuglieri, Flussio, Macomer, Sagama, Santu Lussurgiu, Sennariolo og Sindia.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Scano di Montiferro


Gebeş, Sakarya ilinin Akyazı ilçesine bağlı, Sadzların çoğunlukta olduğu bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Sakarya il merkezine 13 km, Akyazı ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Akyazı'nın mahalleleri

Gebeş, Akyazı


An Nephelaphyllum laciniatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Nephelaphyllum laciniatum in nahilalakip ha genus nga Nephelaphyllum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sulawesi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nephelaphyllum

Nephelaphyllum laciniatum


es un ex subgrupo japonés de pop del grupo formado únicamente por chicas Morning Musume, y un grupo actual dentro de Hello! Project. Las cantantes originales fueron Mari Yaguchi como la líder, Nozomi Tsuji y Ai Kago, y al poco tiempo se les unió la hawaiana Mika Todd. En el 2003 cuando Mari Yaguchi dejó Minimoni para liderar el nuevo subgrupo de Hello! Project "ZYX", Mika Todd quedó como la nueva líder y Ai Takahashi se unió a Minimoni. Ellas fueron uno de los subgrupos más populares de Morning Musume para toda su existencia, por la combinación de sus videos musicales escandalosos y actuaciones en directo, y sus estilos musicales muy variados.

El 26 de mayo de 2009, el líder original de Minimoni, Mari Yaguchi, publicó un blog discutiendo cómo el productor jefe de Hello! Proyecto, Tsunku, había contactado con ella pidiendo permiso para llevar a cabo el grupo de hiato.

Más tarde Tsunku publicó que Minimoni reviviría con otras integrantes, primero fue anunciada Kanon Fukuda de S/mileage, luego Linlin como líder y finalmente Akari Takeuchi y Karin Miyamoto de Hello Pro Egg bajo el nombre de Shin Minimoni (新ミニモニ).

En agosto del 2010 con la graduación de Linlin, Kanon Fukuda fue nombrada la nueva líder y el grupo se convirtió en un trío, sin embargo no ha habido más actividad desde 2011.

Discografía

Álbumes de estudio

 "Mini Moni Song Daihyakka Ikkan" (2002)
 "Mini Moni Songs 2" (2004)

Sencillos

 "Mini Moni Jankenpyon!/ Haru Natsu Aki Fuyu Daisukki!" (2001)
 "Mini Moni Telephone! Rin Rin Rin/ Mini Moni Bus Guide" (2001)
 "Minihams no Ai no Uta" (2001)
 "Mini Moni Hinamatsuri/ Mini Moni Strawberry Pie!" (2002)
 "Aīn Taisō/ Aīn Dance no Uta" (2002)
 "Genki Jirushi no Ōmori Song/ Okashi Tsukutte Okkasi!" (2002)
 "Minihams no Kekkon Song" (2002)

 "Rock 'n' Roll Kenchōshozaichi (Oboechaina Series)" (2003)
 "Mini Moni Kazoe Uta" (2003)
 "Crazy About You" (2003)
 "Mirakururu Grand Purin!/Pīhyara Kouta" (2003)
 "Lucky Cha Cha Cha!" (2004)

Referencias

Enlaces externos

Hello! Project

Minimoni


Thomas Slab Murphy, (27. siječnja 1944.), bio je načelnik stožera Privremene IRA-e. Thomas Murphy osumnjičen je da je naredio izvršenje masakra u Warrenpointu 1979., kada je 18 britanskih vojnika ubijeno. Optužen je, no on je negirao bilo kakvu vezu s IRA-om. Murphy je tužio novine Sunday Times 1998. da su ga istaknuli kao člana IRA-e, ali je izgubio proces. Drugi bivši članovi IRA-e svjedočili su protiv njega. Također je bio osumnjičen zbog sudjelovanja u ilegalnom krijumčarenju.

Izvori

Životopisi, Sjeverna Irska
Sjevernoirski sukob
Terorizam u Sjevernoj Irskoj

Thomas Murphy


O Porte de La Chapelle Arena (também conhecido pelo nome do projeto Paris Arena II e pelo nome comercial Adidas Arena) é um futuro espaço multiuso e modular localizado no bairro de Chapelle em Paris (18º arrondissement de Paris). O local terá capacidade para 8.000 lugares para eventos esportivos e 9.000 lugares para shows e shows. Espera-se que seja entregue no verão de 2023. Originalmente, foi planejado para sediar os eventos de luta livre e o torneio preliminar de basquete masculino para os Jogos Olímpicos de 2024, antes de sediar o torneio paraolímpico de tênis de mesa. Finalmente, os testes olímpicos de badminton e rítmico ali acontecerá a ginástica, seguida de parabadminton e força atlética. Quando a arena for construída, ela se tornará a residência do Paris Basketball, bem como do PSG Handball para seus grandes jogos.

Ligação externa
 Página oficial

Arenas da França
Construções desportivas de Paris
Quadras de tênis
Paris

Porte de La Chapelle Arena


Işık veya görünür ışık, elektromanyetik spektrumun insan gözü tarafından algılanabilen kısmı içindeki elektromanyetik radyasyon. Görünür ışık genellikle 400-700 nanometre (nm) aralığında ya da kızılötesi ve morötesi arasında 4.00 × 10−7 ile 7.00 × 10−7 m dalga boyları olarak tanımlanır. Bu dalga boyu yaklaşık 430-750 terahertz (THz) frekans aralığı anlamına gelir.

Işığın özellikleri arasında şiddeti, yayılma yönü, frekansı, kutuplanması ve vakumda 299,792,458 m/s olan hızı yer alır.

Işık da diğer elektromanyetik ışınımlar (EMI) gibi foton adı verilen "paketlerden" oluşur. Fotonlar dalgaların ve parçacıkların özelliklerini gösterir. Bu, fizikte dalga parçacık ikiliği olarak adlandırılır. Işığı inceleyen fiziğin alt dalı optiktir. Optik, modern fiziğin önemli bir araştırma alanıdır.

Işık hızı

Işığın boşluktaki hızı yaklaşık 300,000 km/s'dir. (Tam olarak 299,792,458 m/s'dir).Tüm elektromanyetik dalgaların boşluktaki hızı da budur. Işık saydam maddelerin içinde boşluktaki hızından daha yavaş yayılır. Işığın bir madde içindeki yayılma hızı, o maddenin kırıcılık indisini belirler.

Elektromanyetik tayf ve görünür ışık

Elektromanyetik dalgalar birbirine dik olarak salınan elektrik alan ve manyetik alandan oluşur. Bu EM dalgalar frekanslarına (aynı zamanda dalgaboyuna; dalgaboyuyla frekans arasında c=λf ilişkisi vardır) göre çeşitli isimler alırlar. Bu isimler yandaki görselde görülebilir. İnsan gözü bu tayfın küçük bir bölümü olan görünür ışık kısmını görür.

Işık emisyonu
Enerji farkının o enerji farkına denk dalga boyundaki ışığın yayılması olayıdır. Bir atom tarafından soğurulan ışık ile düşük enerji seviyesindeki elektron daha yüksek enerjili bir seviyeye çıkar. Bir atom için bu durum kararsız bir haldir. Elektron burada belirli bir süre kalır ve ardından daha kararlı olan temel hale döner. Elektronun temel hale dönme sürelerine göre floresans ve fosforesans olayları gerçekleşir.

Renkler

Işık, dalga boyuna göre göze farklı renklerde gözükür. Temel ışık renkleri, kırmızı, yeşil ve mavidir. Diğer renkler bu üç rengin karışımıyla elde edilir. Üç rengin birlikte varlığı beyazı oluşturur. Hiçbir ışığın olmaması durumundaysa siyah oluşur.

Işığı renklerine ayırmak

Güneş ışığı tüm renklerin birleşiminden oluşur. Bu ışık, bir prizmadan geçirildiğinde her renk farklı miktarlarda kırılır ve ortaya gökkuşağı gibi bir tayf çıkar. Bu olayı ilk kez Isaac Newton, Opticks isimli kitabında açıklamıştır. Bu deneyin ardından, tayftaki tek bir rengi tekrar prizmadan geçiren Newton, tek rengin herhangi bir değişikliğe uğramadan kırıldığını gözlemlemiş ve renklerin prizma tarafından üretilmediği, Güneş ışığının tüm renkleri içinde barındırdığı sonucuna ulaşmıştır.

Renkleri birbirine eklemek

Renkli ışıklar birbirlerinin üzerine düşürüldüğünde buna Toplama usulü karıştırma  denilir.  Buna göre;

 Kırmızı ışık + Yeşil ışık = Sarı ışık
 Kırmızı ışık + Mavi ışık = Magenta ışık
 Yeşil ışık + Mavi ışık = Camgöbeği ışık
 Yeşil Işık + Mavi Işık + Kırmızı Işık =Beyaz Işık
Sarı Işık + Mavi Işık = Yeşil Işık

Ancak bu sistem boyaların  karıştırması farklı bir yöntemdir. Boyaların karıştırılmasına  Çıkarma usulü karıştırma denilir.

Optik

Işığı ve ışığın maddeyle etkileşimini inceleyen fiziğin alt dalına optik denir. Gökkuşağı, kuzey ışıkları gibi ışıkla ilgili olaylar optik olaylar olarak adlandırılır. Işığın doğasından kaynaklanan birtakım olaylar vardır:

Yansıma

Yansıma ışığın bir yüzeye çarptıktan sonra geri dönmesidir. Her cisim ışığı yansıtır ve biz yansıyan ışıklar sayesinde cisimleri görürüz. Işığı en çok yansıtan cisimler ise aynalardır. Yansıma olayı ilk kez Öklid tarafından açıklanmıştır. 1100'lü yıllarda İbn-i Heysem yansıma yasalarını ortaya koymuştur.

Kırılma

Kırılma ışığın bir ortamdan başka bir ortama geçerken yönünün değişmesidir. Sudaki cisimlerin gerçektekinden daha yakında görünmesinin sebebi budur. Kırılma açısı 1621 yılında Willebord Snell tarafından hesaplanmıştır ve Snell Yasası olarak bilinir.

Kutuplanma

Kutuplanma, elektrik alan ve manyetik alandan oluşan ışığın pek çok düzlemde ilerleyen elektrik alanının tek bir düzlemle sınırlandırılmasıdır. Bu kutuplanmayı sağlayan filtreler güneş gözlüklerinde ve fotoğrafçılıkta kullanılır.

 Kırınım
 Girişim

Işık kaynakları

Güneş'in ışık yayması şu prensiple alakalıdır; dört helyum atomu füzyon (nükleer kaynaşma) aşamasında açığa bir enerji çıkarır bu da şu an güneşin çekirdeğinde gerçekleşen bir olgudur. Bir nevi maddenin kendine uygulanan kuvvete şiddetle direnç göstermesidir. Madde enerjiye karşı koymaya devam ettikten bir süre sonra ısı yaymaya başlar ve sonrasında maddeyi oluşturan elektronlar yeterli enerjiye sahip olduklarında bağlı oldukları atom'un yörüngesinden kaçacak gücü bulurlar. Elektronlar yörüngelerinden koparken ortaya bir enerji boşalması çıkar. Bu ışık olarak nitelenir.

Standart ampulün çalışma mantığı da budur. Neon gazı ile doldurulmuş bir cam küre içine iki kutup arasına tungsten metali gerdirilir. Tungsten, üzerinden geçen elektrik enerjisi sonucu enerjiye tepki göstererek ışıma yapar. Tungstenin kaynama noktası çok yüksek bir metal olduğu için bu kuvvete karşı koyabilmektedir. Aksi halde metal erir ve ışıma sona erer. Şu an kullanılan tasarruflu lambalarda aynı mantıkla çalışır. Dairesel bir tüp içerisine xenon veya neon gazı sıkıştırılır (gazlar sıkıştırıldıklarında atomlar arasındaki fiziksel mesafe daralır bu da daha sağlıklı bir ışıma demektir). İki kutup arasında belli mesafede bir yol oluşturulmuş olur. Elektrik verildiğinde elektronlar bir kutuptan diğer kutba ksenon gazı yardımı ile akarlar bu esnada gaz bu etkiye tepki gösterir ve ışır.

Işığın algılanması

İnsan tarafından renklerin algılanması; ışığa, ışığın cisimler tarafından yansıtılışına ve nesnenin gözyardımıyla beyne iletilmesi sayesinde gerçekleşir. Bize ışık kaynağından gelen ışınlar gözümüze yansır ve bu ışınların sayesinde karşımızdakini rahatlıkla görebiliriz.

Göz tarafından algılanan ışık, retinada sinirsel sinyallere dönüştürülüp, optik sinir aracılığıyla beyine iletilir. Göz, üç temel birleştirici renk olan; kırmızı, mavi ve yeşile tepki verir ve beyin, diğer renkleri bu üç rengin farklı kombinasyonları olarak algılar. Renklerin algılanışı dış koşullara bağlı olarak değişir. Aynı renk güneş ışığında ve mum ışığında farklı algılanacaktır. Fakat, insanın görme duyusu ışığın kaynağına uyum sağlayarak, bizim her iki koşuldakinin de aynı renk olduğunu algılamamızı sağlar.

Tat alma, duyma, dokunma ve diğer duyularımızda da olduğu gibi, renklerin algılanışı da özneldir. Bir renk sıcak, soğuk, ağır, hafif, yumuşak, kuvvetli, heyecan verici, rahatlatıcı, parlak veya sakin olarak algılanabilir. Ancak bu tanımlama, kişinin, kültür, dil, cinsiyet, yaş, çevre veya deneyimlerinden kaynaklanır. Kısaca, herhangi bir renk, iki ayrı insanda aynı duyguları uyandırmayacaktır. İnsanları gama ışınına duyarlılıklarıyla da birbirlerinden ayırmak mümkündür.
Doğrudan alınan güneş ışığı; %47 kızılötesi, %46 görünür ışık ve %7 morötesi ışınımdan oluşur.

Işıkla ilgili kuramların tarihi

Keşfedilen ilk görünmez ışın, 1800 yılında William Herschel tarafından rastlantıyla bulunan kızılötesi ışınımdır. Herschel, güneş ışığını bir prizmadan geçirerek tayf renkleri olarak adlandırılan kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi, lacivert ve mor renkleri incelerken çok ilginç bir şeyle karşılaşır. Her rengin sıcaklığını ayrı ayrı termometreyle ölçerken, kırmızı rengin ötesinde termometrenin yükseldiğini görür. Bu şekilde yayılan ısının da kırmızı ışık gibi bir ışık türü olduğunu, ama insan gözüyle görülmediğini istemeden de olsa göstermiş olur. William bu keşfine kızılötesi ışınım adını verir. Bu keşiften sonra tayfın diğer ucunda yer alan ve morötesi ışık olarak adlandırılan, görünmez ışık da fotoğraf kartı üzerindeki etkisi sayesinde keşfedilir.

Karanlık bir yerde göremeyiz; tıpkı Albert Einsteinin dediği gibi "Karanlık diye bir şey yoktur, karanlık ışığın yokluğudur". Işık kaynakları olmadan ışık da olamaz ve ışık kaynakları bize kendiliklerinden gözükürler. Onun için fizik dilinde ışık kaynağı denir. Onlardan kaynaklanan ışığın aracılığıyla gördüğümüz cisimlere de karanlık cisimler adını veririz. Karanlık cisimler, ışık kaynağından çıkan ışınların yansıması sonucu bize
gözükür. Işık kaynağı ile karanlık cisimlerin arasına koyduğumuz cam, su gibi cisimler, bu karanlık cisimleri görmemizi engellemez.

Işık bizim görebilmemizin ana nedenidir. Eğer ışık olmasaydı hiçbir şey göremezdik. Çünkü görme işleminde ışık kaynağından çıkan ışınlar etrafımızdaki cisimlere çarparak gözümüze ulaşırlar da o narin göz bebeğimiz onları birer birer içeri buyur edip retinada ağırlar. Daha sonra retinaya körü körüne bağlı sinirler aracılığı ile burada oluşan görüntü, işlenmesi ve yorumlanması için beyine yollanır. Fakat 1600'lü yıllarda ışık ışınlarının gözümüzden çıkıp diğer cisimlere çarpıp geri geldiğine ve böylece görebildiğimize inanılırdı.

Işık; foton denilen kütlesiz (ağırlıksız değil, kütlesiz) ve yüksüz atom-altı parçacıklardan oluşur. Tüm parçacıklar gibi fotonlar da dalga özelliği gösterirler. Yani bir dalga boyları ve bir frekansları vardır. Işık ışınları da fotonların ilerlerken aldıkları yoldan başka bir şey değildirler. Fotonlar kaynaklarından çıktıktan sonra -eğer önlerinde hiçbir engel yoksa- düz doğrultuda ve hiç sapmadan yayılırlar. Herhangi bir cisme çarpınca da cismin şeffaf olup olmamasına göre yansır veya kırılırlar.

Günümüzde ışığın hareketi, dual (ikili, çift) model denilen dalga ve parçacık teorilerinin birleşmesinden oluşmuş bir teori ile açıklanmakta. Açıklama kısaca şöyle: Işık dalga özelliği gösteren fotonlardan oluşmuştur. Ve yayılırken iki özelliği de gösterebilir. Ama kesinlikle ikisini bir arada değil! Bazen dalga bazen de parçacık olarak yayılır ışık. Ama hangi hallerde parçacık hangi hallerde dalga olarak yayıldığı konusunda hiçbir bilgimiz yok. Ama şunu biliyoruz ki biz onu dalga olarak görmek istiyorsak dalga, parçacık olarak görmek istiyorsak parçacık olarak davranır.

Dipnotlar

Işık


Konrad Jule Hammer (* 22. Oktober 1926 in Wittenberg; † 12. Februar 1991) war ein deutscher Galerist und kulturpolitischer Autor.

Leben
Hammer – ein aus Wittenberg stammender Neffe des Seeoffiziers Graf Luckner – hatte an der Freien Universität Berlin Theaterwissenschaft studiert. Um 1950 gründete er in West-Berlin für die SPD die Neue Berliner Bühne, die eine Position zwischen Erwin Piscators politischem Theater und Carows Lachbühne bezog. Hammers kulturpolitische Aktivitäten in den 1950er Jahren umfassten insbesondere die alljährlichen Sommerfeste in der Berliner Waldbühne. 1956 schrieb er – gemeinsam mit Ernst Kallipke (Dirigat), Willy Lechler alias Wolfgang Buch (Komposition) und Horst Braun (Regie) – die Bühnenreportage Urabstimmung 46, eine oratorische Dokumentar-Revue in Songs und Berichten, die am 7. April 1956 in der damaligen Hochschule für Musik uraufgeführt wurde. Für die Uraufführung im Konzertsaal der Hochschule war die Genehmigung des Direktors Boris Blacher erforderlich gewesen. Ein Mitwirkender in dem Dokumentationstheater, in der es um einen möglichen Zusammenschluss von SPD und KPD nach dem Zweiten Weltkrieg ging, war der SPD-Politiker Franz Neumann.

Für den Kabarettisten Wolfgang Neuss gab Hammer die Satire-Postille Neuss Deutschland heraus, und im Europa-Center betrieb er Theater und eine Galerie ("Theater- und Galerie im Europa-Center"). Von 1963 bis 1991 leitete Jule Hammer das Haus am Lützowplatz. Sein Assistent war von 1987 bis 1991 der Theaterwissenschaftler Wolfgang Jansen.

Veröffentlichungen
 Die Bochumer Erklärung. Zu einer zeitgemäßen Organisation unseres Lebensraumes. 16. September 1965. Herausgeber: Vorstand der SPD, Berliner Büro. Fotos: Mark B. Anstendig und Abisag Tüllmann. 1965
 Unruhe ist die erste Bürgerpflicht. Bilder von Peter Ackermann. Herausgeber: Der Senator für Familie, Jugend und Sport, Berlin 1968
 Otto Bachmann. Gemeinsam mit Will Berthold und Willy Oggenfuss. Relais, Bremen 1974
 Dresden als Erlebnis und moralische Landschaft. Wilhelm Rudolph, Holzschnitte, Aquarelle, Zeichnungen. Gemeinsam mit Siegfried Kiok und Ludwig Thürmer. Haus am Lützowplatz, Berlin 1981
 Berliner Schimpfwörterbuch von Jule Hamer, Haude & Spener Berlin (1980), ISBN 3-7759-0236-8
 Eintritt frei – Kinder die Hälfte! Zur Geschichte der Berliner Volksfeste. In: Berliner Forum 8/81, Presse- und Informationsamt des Landes Berlin, 1981

Einzelnachweise

Galerist
Autor
Person (Berlin)
Deutscher
Geboren 1926
Gestorben 1991
Mann

Konrad Jule Hammer


Pavel Srníček () a fost un fotbalist profesionist ceh care a jucat pe postul de portar între 1990 și 2007, cel mai mult pentru Newcastle United. În plus, el a mai activat la echipele Sheffield Wednesday, Portsmouth și West Ham United în Anglia, și a jucat, de asemenea, în Italia pentru Brescia și Cosenza, în Portugalia pentru Beira-Mar și în țara sa natală pentru Banik Ostrava. După ce s-a retras, a lucrat ca antrenor cu portarii pentru propria școală privată și pentru Sparta Praga.

Srníček a jucat pe plan internațional pentru Cehia din 1994 până în 2001, strângând în total 49 de selecții. El a făcut parte din echipa care a terminat pe locul al doilea la UEFA Euro 96 și a fost prima alegere de portar în Cupa Confederației FIFA din 1997, când echipa sa a ajuns pe locul al treilea și a participat la UEFA Euro 2000.

Cariera pe echipe

Newcastle United
Srníček a jucat 30 de meciuri în Prima Ligă Cehoslovacă pentru Banik Ostrava, în perioada anilor 1989-1990 și 1990-1991. El a semnat pentru echipa engleză Newcastle United în ianuarie 1991 fiind adus la cererea antrenorului Jim Smith, contra sumei de 350.000 £, fiind unul dintre cei 23 de jucători aduși de Smith în cei doi ani și jumătate petrecuți la echipă. Smith a plecat la doar două luni după sosirea lui Srníček. Sub conducerea lui Ossvaldo Ardiles, Srníček a devenit titular în poarta lui Newcastle în fața lui John Burridge și Tommy Wright. Srníček a întâmpinat dificultăți în primele 15 meciuri din sezonul 1991-1992, primind 32 de goluri în acea perioadă, inclusiv șase într-un singur meci împotriva Tranmere Rovers. Ardiles l-a înlocuit pe Srníček cu Wright, iar în februarie 1992, clubul se afla pe penultimul loc în Divizia a doua. Acest lucru a condus la înlocuirea lui Ardiles cu Kevin Keegan, care a câștigat șapte din cele 16 meciuri rămase, cu echipa reușind să se salveze de la retrogradare, cu o victorie în deplasare împotriva lui Leicester City în ultima zi a sezonului. Clubul a început sezonul 1992-1993 în nou reformata a doua divizie a campionatului englez, câștigând în toate din primele 11 meciuri. Wright a pierdut locul său de titular în favoarea lui Srníček după 14 meciuri de campionat. La sfârșitul sezonului, primul sezon întreg al lui Keegan ca antrenor, clubul a promovat în Premier League cu 96 de puncte. În 1993 Newcastle l-a adus pe Mike Hooper de la Liverpool, care a concurat cu Srníček pentru poziția de portar.

În prima etapă a sezonului 1994-1995, Srníček a fost eliminat în victoria cu 3-1 împotriva lui Leicester City. O "gafă teribilă" a lui Srníček într-un meci din septembrie 1994 împotriva lui Liverpool i-a permis atacantului lui Liverpool, Ian Rush, să marcheze, întrerupând astfel începutul perfect al sezonului al lui Newcastle, meci în urma căruia Glenn Moore de la The Independent s-a întrebat dacă portarul va fi titular și în viitor.

În timpul suspendării din campionat a lui Srníček în 1995, fostul jucător al lui Reading, Shaka Hislop, și-a asumat poziția de portar al echipei. Mai târziu, accidentarea lui Hislop i-a permis lui Srníček să revină ca titular în prima echipă, fiind în formă. El a fost numit omul meciului într-un meci din decembrie 1995 împotriva lui Everton, echipa lui câștigând cu 1-0. În anii '90, Srníček a devenit jucătorul din străinătate care a jucat cel mai mult timp pentru Newcastle, depășind recordul deținut anterior de de frații chilieni George și Ted Robledo.

Srníček a jucat în Cupa UEFA, făcând o "paradă vitală" în fața lui Amara Traoré fără să primească gol, cu Newcastle învingând-o pe Metz 2-0 într-un meci din decembrie 1996 la Newcastle, în urma căruia s-a calificat pentru sferturile finale ale competiției.

Banik și Sheffield Wednesday
Srníček s-a întors la Ostrava în 1998, jucând șase meciuri în Prima Ligă din Cehia pentru Baník.

A dat probe pentru cinci zile la Sheffield Wednesday în octombrie 1998, ajungând la club imediat după aceea. El și-a făcut debutul pentru clubul de pe St James 'Park într-o remiză scor 1-1 împotriva echipei fostei sale echipe Newcastle, înlocuindu-l pe portarul accidentat Kevin Pressman. La 18 decembrie 1999, într-un meci de campionat împotriva lui Aston Villa, Srníček a apărat două penaltiuri, unul de la Dion Dublin și unul executat de Paul Merson, cu toate acestea Sheffield a pierdut cu 2-1. A jucat pentru Wednesday pentru ultima dată în martie 2000, părăsind clubul în iunie 2000, mulțumită legii Bosman, după ce clubul a retrogradat din Premier League.

Italia
Srníček a semnat un contract pe trei ani cu Brescia în iulie 2000. În timpul unui meci din noiembrie 2000 împotriva Regginei, Srníček a fost lovit cu o pocnitoare, ceea ce a dus la oprirea jocului. Alte obiecte au fost aruncate pe teren, inclusiv torțe și bețe în repetate rânduri, făcându-l pe arbitrul Pierluigi Collina să decidă abandonarea partidei.

Întoarcerea în Anglia
Srníček a ajuns la nou promovata Portsmouth din Premier League, la 1 septembrie 2003, din postura de jucător liber de contract, fiind convins să se alăture acestei echipe de către Hilsop de la Newcastle și coechipierul său ceh Patrik Berger. El și-a făcut debutul pentru club  turul al patrulea tur al Cupei Ligii din South Coast Derby cu Southampton pe 3 decembrie, într-o înfrângere cu 2-0, și a debutat în campionat într-o remiză 0-0 cu Middlesbrough trei zile mai târziu.

După ce a ajuns a treia opțiune de portar, în urma lui Hislop și Harald Wapenaar, Srníček a fost împrumutat la echipa West Ham United, din prima divizie, timp de o lună pe 19 februarie 2004. După ce și-a făcut debutul împotriva rivalilor de la Millwall ca rezervă pentru Matthew Etherington la 21 martie 2004, într-o înfrângere cu 4-1, cunoscut sub numele de "Masacrul de Ziua Mamei", de la The Den, ca urmare eliminării titularului pe postul de portar, Stephen Bywater, Srníček a semnat cu West Ham din postura de jucător liber de contract, valabil până la sfârșitul sezonului. A început două meciuri ca titular în absența lui Bywater, împotriva lui Derby și Crystal Palace, dar echipa a luat doar un punct din cele două jocuri. Nu a mai jucat niciun meci pentru West Ham și a părăsit clubul la sfârșitul sezonului.

Portugalia
Srníček și-petrecut vara anului 2004 în probe la Coventry City și mai târziu la Opava. El a semnat în cele din urmă cu clubul portughez SC Beira-Mar, pentru care și-a făcut debutul în septembrie. Beira-Mar a terminat ultima în campionat și a fost retrogradată la sfârșitul sezonului 2004-2005.

Al doilea împrumut la Newcastle
Srníček a revenit la Newcastle pe 29 septembrie 2006, semnând un contract pe termen scurt până la sfârșitul anului pentru a acoperi locul lăsat gol de Shay Given, care s-a accidentat. El a revenit pe teren la 23 decembrie, atunci când Newcastle a învins-o pe Tottenham Hotspur 3-1. El a intrat în locul lui Given, care a suferit o accidentare la inghinali în minutul 87, si a primit ovații din partea mulțimii publicului lui Newcastle. El a jucat în meciul lui Newcastle împotriva lui Bolton Wanderers care a avut loc trei zile mai târziu, fiind pentru prima dată titular de la revenire din octombrie 1997. După ce a jucat în două meciuri pentru Newcastle în perioada inițială a împrumutului de trei luni, contractul său a fost prelungit până la sfârșitul sezonului 2006-2007. Newcastle i-a reziliat contractul în mai 2007, după ce nu mai jucase în nicio partidă pentru club.

La națională
Srníček a făcut parte din lotul Cehiei de la Euro 1996, dar a fost portarul de rezervă în urma lui Petr Kouba. După acest turneu, a jucat în 15 meciuri consecutiv pentru Cehia, devenind titular la națională. El a fost prima alegere la Cupa Confederațiilor FIFA din 1997, în care cehii au terminat pe al treilea.

Srníček a jucat în toate cele trei meciuri ale Cehiei la Euro 2000. El a făcut o serie de parade în meciul de deschidere al echipei sale împotriva Țărilor de Jos, deși nu a reușit să scoată șutul din penalty trimis de Frank De Boer în minutul 89, acesta fiind singurul gol al partidei.

Srníček s-a retras de la națională în noiembrie 2001, în urma eșecului țării sale de a se califica la Campionatul Mondial din 2002. El și-a terminat cariera internațională cu 49 de selecții între anii 1994 și 2001.

Cariera de antrenor
Srníček a deschis o școală de portari în Cehia, oferind tinerilor din întreaga lume posibilitatea de a învăța din experiența sa. El a fost, de asemenea, implicat într-o serie de organizații caritabile.

La 4 ianuarie 2012, Sparta Praga a confirmat numirea lui Srníček în funcția de antrenor cu portarii.

În afara fotbalului
Srníček a fost fiul unui tăietor de lemne. Și-a îndeplinit stagiul militar în cadrul Armatei Poporului din Cehoslovacia. În decembrie 2015, s-a întors la Tyneside pentru a-și promova autobiografia, Pavel este un Geordie.

El a suferit un stop cardiac în timp ce făcea jogging la 20 decembrie 2015 și a fost pus într-o comă indusă la un spital din Ostrava. Decesul a fost constatat nouă zile mai târziu, când a fost deconectat de la aparate din cauza unor leziuni cerebrale ireversibile. Înmormântarea lui Srníček a avut loc în orașul său natal, la 4 ianuarie 2016, la înmormântare au participat coechipierul Newcastle Steve Harper și coechipierul său ceh Pavel Nedvěd.

Referințe

Fotbaliști internaționali cehi
Fotbaliști ai Premier League
Fotbaliști ai Newcastle United FC
Fotbaliști ai West Ham United FC
Fotbaliști ai Portsmouth FC
Fotbaliști ai Sheffield Wednesday FC
Fotbaliști cehi
Portari
Decese în 2015
Nașteri în 1968

Pavel Srníček