Daşoguz Region (, formerly Daşhowuz) is one of the regions of Turkmenistan.  It is in the north of the country, bordering Uzbekistan. The area of the province is 73,430 square kilometers, and the total population is 1,370,400 (2005 est.).  The capital is Daşoguz.

The region is mostly desert, and is experiencing severe environmental degradation as a result of the Aral Sea ecological catastrophe. Increased soil salinity has ruined thousands of square kilometers of farmland.

The region contains the UNESCO World Heritage Site of Köneürgenç and the archaeological site, Butentau.

Administrative subdivisions

Districts
As of 9 November 2022 Dashoguz Province (Daşoguz welaýaty) is subdivided into 7 districts (etrap, plural etraplar):

Akdepe
Boldumsaz
Görogly (formerly Tagta)
Köneurgenç
Ruhubelent
Shabat (formerly S.A. Nyýazow adyndaky)
Saparmyrat Türkmenbaşy

The former districts of Gubadag and of Gurbansoltan eje adyndaky were abolished in November 2022.

Municipalities
As of January 1, 2017, the province included 9 cities (şäherler), one town (şäherçe), 134 rural or village councils (geňeşlikler), and 612 villages (obalar). By parliamentary decree of 9 November 2022, the number of towns was increased to seven by upgrading some villages, and Köneurgenç's district status was revoked.

In the list below, the city with "district status" is bolded:
 Akdepe
 Andalyp (formerly Gurbansoltan Eje)
 Boldumsaz
 Dashoguz
 Görogly
 Gubadag
 Köneurgenç
 Shabat (formerly Nyýazow)
 Saparmyrat Türkmenbaşy adyndaky

The list below is of municipalities in Dashoguz Region with town status.

 Akjadepe şäherçesi
 Bereket şäherçesi
 Gökçäge şäherçesi
 Orazgeldi Ärsaryýew adyndaky şäherçe
 Rejepguly Ataýew adyndaky şäherçe
 Ruhubelent şäherçesi
 Sadylla Rozmetow adyndaky şäherçe

Economy

Agriculture

Industry

See also
 OpenStreetMap Wiki: Dashoguz Province
 Map of Districts (Etraplar) of Dashoguz Province

References

Regions of Turkmenistan

Daşoguz Region


Silver Bay est une ville américaine située dans le Comté de Lake, dans le Minnesota. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Minnesota
Comté de Lake (Minnesota)

Silver Bay (Minnesota)


Remigio Crescini-Malaspina, nascido Giuseppe (Piacenza,  - Montefiascone, ), foi um cardeal e bispo católico italiano.

Biografia
Giuseppe Crescini-Malaspina nasceu em 5 de maio de 1757 em Piacenza, diocese do mesmo nome, na parte norte do Ducado de Parma e Placência, (hoje na República Italiana); ele era filho dos nobres Pietro Paolo Melchiorre Crescini-Malaspina (Parma, 25 de janeiro de 1721 - post 1786) e Giovanna Bacciocchi. Ele tinha pelo menos dois irmãos: o mais velho Dionigi Pietro (Piacenza, c. 1750 - Parma, 5 de novembro de 1845) e Cesare.

Origens familiares
A família Crescini, originária de Parma, deve sua fortuna ao antepassado Signorino Crescini, que desfrutou do título de Magnifico desde 1577 e foi podestà de Podenzano desde 1593: em virtude dos serviços particulares prestados ao Marquês Malaspina, senhores de Mulazzo, casam-se Anna Maria Malaspina e em 1594 obteve o privilégio de poder juntar as armas Malaspina ao seu brasão  bem como o de ser agregado, com todos os seus descendentes, à mesma família com direito a acrescentar o seu apelido para o seu próprio.

Mais tarde, a família Crescini ocupou cargos importantes na administração do Ducado de Parma e Piacenza. Seu avô Leopoldo Giuseppe Crescini-Malaspina (Parma ou Pontremoli, antes de 1706 - Parma, pós 1753), que se casou com Faustina Aicardi, foi comissário de Compiano (1733), prefeito de Borgo San Donnino (11 de abril de 1734), comissário de Val Nure ( 1740 - 1749), auditor civil de Piacenza (1 de maio de 1744) e membro do Conselho de Justiça de Parma (25 de outubro de 1746).. Seu pai foi prefeito de Fiorenzuola d'Arda (5 de maio de 1753), comissário de Castell'Arquato (17 de julho de 1756), advogado fiscal (22 de janeiro de 1757) e depois auditor geral de Piacenza (9 de janeiro de 1758), governador de Guastalla (26 setembro de 1765) e conselheiro do Supremo Magistrado e Ditado (26 de fevereiro de 1772)  O seu irmão mais velho foi o tributarista do magistrado, director-geral (1787), governador de Parma (1791) e depois de Piacenza (1795), presidente das Finanças (1 de Agosto de 1800), conselheiro do Supremo Tribunal, membro do Governo Provisório ( 1814) e conselheiro de estado (1818)

Formação e ministério
Depois de receber a educação primária, em 1770 decidiu entrar no mosteiro beneditino na abadia de San Giovanni Evangelista em Parma, abraçando a vida religiosa aos treze anos e tomando o nome religioso de Remigio; em 23 de novembro de 1774 fez a profissão solene aos dezessete anos. Durante uma década completou seus estudos em literatura e filosofia, finalmente os de teologia, sob a direção do bibliotecário da abadia Dom Barnaba (na religião Gregório) Chiaramonti, futuro Papa Pio VII.

Em 1796 mudou-se para Roma, capital do Estado Pontifício, onde foi professor de direito eclesiástico no Colégio Beneditino de Sant'Anselmo (agora Pontifício Ateneu Santo Anselmo). No ano seguinte, 1797, foi chamado de volta a Parma para se tornar professor público no lugar do padre Gaudenzio Capretta, nomeado professor de direito canônico na Universidade da mesma cidade, obtendo também a cátedra de direito canônico e depois o cargo de vice-presidente. reitor da Universidade de Parma. Ele então realizou uma importante missão diplomática com resultados positivos em nome de Fernando I de Bourbon, Duque de Parma, Piacenza e Guastalla, que em 1799 o enviou à corte imperial de Francisco II de Habsburgo-Lorena em Viena.

Em 1809 o Papa Pio VII, seu antigo mestre, deu-lhe os direitos e privilégios de abade do "governo" de San Giovanni Evangelista em Parma, onde havia sido aluno, mas já em 1810 o mosteiro de sua ordem foi suprimido pelo novo governo anticlerical do Departamento de Taro, nascido com a anexação ao Primeiro Império Francês do Ducado de Parma, Piacenza e Guastalla. Após a queda de Napoleão, o Congresso de Viena restaurou o ducado confiando-o a Maria Luísa de Habsburgo-Lorena, que em 1816 restabeleceu a abadia e reabriu o Colégio dos Nobres da mesma cidade, confiando seus cuidados aos beneditinos da Mosteiro. Retoma assim o cargo de abade e a 19 de Outubro do mesmo ano torna-se simultaneamente reitor do Colégio, que sob a sua direção voltou, sem os ultrapassar, aos antigos esplendores que tinha no início do século XVII com os jesuítas; deixou esses cargos em 2 de dezembro de 1828, concomitantemente à sua promoção ao episcopado

Presidente da Congregação Cassinesa, em 19 de março de 1823 o Papa Pio VII o nomeou cardeal, reservando seu nome in pectore; no entanto, o pontífice morreu em 20 de agosto do mesmo ano após uma queda, cancelando efetivamente a nomeação.

Ministério Episcopal
Em 23 de junho de 1828, o Papa Leão XII o nomeou, 71, bispo de Parma; ele sucedeu ao cardeal Carlo Francesco Maria Caselli, O.S.M., que morreu oitenta e sete anos no dia 20 de abril anterior, após vinte e quatro anos de episcopado. Sua nomeação foi fortemente encorajada pela duquesa Maria Luisa. Recebeu a consagração episcopal em 6 de julho de 1828, em Roma, por imposição das mãos do Cardeal Giuseppe Spina, prefeito do Supremo Tribunal da Assinatura Apostólica, assistido pelos monsenhores co-consagrantes Federico Guarini, O.S.B., bispo de Venosa, e Peter Augustine Baines, O.S.B. , bispo titular de Sigo e vigário apostólico do Distrito Ocidental.

Em 6 de julho, estando ainda na capital do Estado Pontifício, dirigiu uma carta pastoral em latim ao clero e povo de Parma, tomando posse da sede por procuração, na presença do órgão municipal, em 26 de julho. Ele chegou à cidade em 6 de agosto, recebido por uma delegação de cônegos de parmesão na abadia de San Giovanni Evangelista, onde estava hospedado. Um de seus primeiros atos foi a designação do vigário geral na pessoa de Don Vitale Loschi, seu futuro sucessor. Ele tomou posse da diocese durante uma cerimônia realizada na catedral de Santa Maria Assunta no dia 8 de setembro seguinte. Em 18 de setembro, ele também tomou posse da basílica de Santa Maria della Steccata como grão-prior da Ordem Constantiniana de San Giorgio, honra reservada ao bispo de Parma com base no acordo comum entre o pontífice e o grão-mestre de da mesma ordem, a duquesa Maria Luísa.

Em 13 de maio de 1829 publicou em latim a epístola pastoralis relativa à visita pastoral (atualmente conservada na Biblioteca Palatina de Parma), anunciando que, em virtude dos decretos e constituições apostólicas, visitaria todas as igrejas sob sua jurisdição, o Capítulo da Catedral de Parma, a Colegiada da Beata Vergine Annunciata, o Consórcio, os párocos, os fiéis e todos os lugares da diocese. Poucos dias depois, em 24 de maio, a visita foi aberta durante uma celebração na catedral.

Cardeal
No momento em que realizava sua visita pastoral, recebeu uma carta informando-o de sua promoção a cardeal, notícia que foi celebrada pelo clero e fiéis da diocese em 30 de junho no capítulo da catedral. O Papa Pio VIII o criou e o publicou como cardeal no consistório de 27 de julho de 1829, o primeiro de seu pontificado; setenta e dois, ele foi o décimo bispo de Parma a receber a púrpura do cardeal. O pontífice encomendou a Monsenhor Giulio Della Porta, a câmara secreta de Sua Santidade, que partiu de Roma para Parma em 1º de agosto do mesmo ano, entregar-lhe o chapéu do cardeal. Em 15 de agosto, festa da Assunção de Maria, Dom Della Porta lhe deu o chapéu na catedral de Parma, que lhe foi imposto na mesma cerimônia por Luigi Sanvitale, bispo de Borgo San Donnino.

Terminada a visita pastoral, embora extremamente cansado, partiu para a Cidade Eterna, chegando lá na noite de 27 de maio de 1830  com o objetivo de preencher alguns papéis e encontrar o papa. Na manhã de 5 de julho foi recebido durante o consistório público ordinário, realizado no Palácio Apostólico do Quirinale: dirigiu-se à capela adjacente à Sala Consistorial para prestar o juramento de fidelidade, na presença dos Cardeais Pacca, Galleffi, Falzacappa, Vidoni e Cristaldi, assim como Monsenhor Paolo Polidori, secretário do Colégio Cardinalício e da Congregação Consistorial; pouco depois foi introduzido no Consistório pelos cardeais Vidoni e Rivarola e se aproximou do trono papal: aqui beijou primeiro o pé e depois a mão do pontífice, primeiro o abraçou e depois os outros cardeais, finalmente voltou ao trono onde o chapéu de cardeal. Ao final da cerimônia foi realizado o consistório secreto com o ritual de fechar a boca, que contou também com a presença dos novos cardeais Weld, Mazzio e De Simone, criados no consistório de 15 de março do mesmo ano; após a reabertura da boca, o pontífice conferiu primeiro os títulos e depois os anéis cardinais: atribuiu-lhe o título presbiteral de San Giovanni a Porta Latina, vago desde 2 de janeiro de 1818, dia da morte do cardeal Camillo de Simeoni, bispo de Nepi e Sutri. Pouco depois, fez um discurso de agradecimento ao papa e depois, junto com os outros cardeais, voltou à capela para assistir ao canto do Hino Ambrosiano e à oração do Super electum, ao final do qual um abraço com os irmãos cardeais seguido novamente. Por volta das 22h do mesmo dia, ele foi junto com os cardeais Pacca, Galleffi, Falzacappa e Pedicini à casa professa da Companhia de Jesus e depois à Basílica de São Pedro, no Vaticano. Além disso, naquela mesma noite recebeu novamente a visita de Monsenhor Giulio Della Porta, que lhe devolveu o chapéu de cardeal.

Na mesma ocasião, o Papa Pio VIII nomeou-o membro das Congregações dos Bispos e Regulares, da Imunidade Eclesiástica, do Índice dos Livros Proibidos e dos Ritos .

Na tarde de 14 de julho, tomou posse da igreja de San Giovanni em Porta Latina, seu título ., por procuração dada ao abade Bini, procurador geral da Congregação Cassinesa.

Morte
Partiu novamente para Parma na manhã de 17 de julho, mas no terceiro dia de viagem, sentindo fortes e constantes dores no estômago devido a uma doença contraída no outono anterior, foi forçado a parar no hotel del Moro no Palazzo Scoppola Iacopini, aos pés da cidade de Montefiascone, a cem quilômetros de Roma. Aqui, assistido pelo idoso Cardeal Bonaventura Gazzola, O.F.M.Ref., Bispo de Montefiascone e Corneto, por seu médico e secretário Domenico Bolzoni, bem como por seu capelão Pietro Corradi, faleceu em 20 de julho de 1830 aos setenta e três anos .

Após sua morte, os precordi foram enviados a Roma e enterrados em sua igreja titular, enquanto o coração foi transportado para Parma, onde chegou em 4 de agosto, e enterrado em 9 de agosto na Capela de Sant'Agata na catedral de Parma com um cenotáfio, cuja inscrição foi da autoria do abade Ramiro Tonani. Inscriptiones et Carmina foram compostas para seu funeral e o padre Agostino Garbarini recitou a oração fúnebre em 22 de novembro do mesmo ano. O corpo, por outro lado, foi primeiro embalsamado e finalmente exposto e enterrado na Igreja de San Bartolomeo, perto do Seminário Barbarigo de Montefiascone. Aqui uma laje de mármore foi erguida em sua memória pelos irmãos Dionigi Pietro e Cesare, também com uma inscrição do abade Tonani, onde se lê :

"AQUI ESTÁ O CORPO
POR REMIGIO CRESCINI PARMENSE
DO NOBRE NATAL,
CARDEAIS SACERDOTES PRESULOS DE PARMA,
ANTES DA GRANDE ORDEM DE CONSTANTINOPLA,
BEM-VINDO AOS JOVENS DA COMUNIDADE [BENEDITINA] DE CASSINO,
EU AMO ISTO
COM DEDICAÇÃO EXCLUSIVA EXCLUSIVA
GERAL EM SEU FAVOR ATÉ BRILHAR PARA GRANDES HONRAS.
ELE ENSINOU AS MAIORES DISCIPLINAS EM SUA CIDADE E EM ROMA
NA ARCHIGINNASIO DE SUA CIDADE
E POR MUITO TEMPO E COM ALTOS ELOGIOS
FOI PROFESSOR DE DIREITO SAGRADO.
REFUGA NA ETERNA VONTADE DE JOGAR,
ELE FOI MODESTO E CONSTANTE ATENÇÃO.
NUNCA ESCAPOU PARA O DIFÍCIL. ELE PROMOVEU E GUARDOU A PAZ EM TODOS OS LUGARES.
ACABA DE RECEBER O CHAPÉU CARDEAL EM ROMA
ENQUANTO CAMINHAVA PARA SUA PÁTRIA COM FERVOR RENOVADO,
DESTRUÍDO POR UMA DOENÇA DO ESTÔMAGO ANTERIORMENTE CONTRATADA
AQUI ELE ENCONTROU AQUI UMA SANTA MORTE COM DOR DE ACERBO
DE TODAS AS PIEVES EM 21 DE JULHO DE 1830
AOS 73 ANOS, 2 MESES E 17 DIAS.
DIONÍSIO E CÉSAR INCONSOLÁVEIS
QUERIA DEDICAR A TÃO GRANDE IRMÃO."

Naturais de Placência
Alunos do Pontifício Ateneu Santo Anselmo
Professores da Universidade de Parma
Cardeais nomeados pelo papa Pio VIII
Cardeais beneditinos

Remigio Crescini-Malaspina


Urine therapy or urotherapy, (also urinotherapy, Shivambu,  uropathy, or auto-urine therapy) in alternative medicine is the application of human urine for medicinal or cosmetic purposes, including drinking of one's own urine and massaging one's skin, or gums, with one's own urine. No scientific evidence exists to support any beneficial health claims of urine therapy.

History
Though urine has been believed useful for diagnostic and therapeutic purposes in several traditional systems, and mentioned in some medical texts, auto-urine therapy as a system of alternative medicine was popularized by British naturopath John W. Armstrong in the early 20th century. Armstrong was inspired by his family's practice of using urine to treat minor stings and toothaches, by a metaphorical reading of the Biblical Proverb 5:15 "Drink waters out of thine own cistern, and running waters out of thine own well", and his own experience with ill-health that he treated with a 45-day fast "on nothing but urine and tap water". Starting in 1918, Armstrong prescribed urine-therapy regimens that he devised to many thousands of patients, and in 1944 he published The Water of Life: A treatise on urine therapy, which became a founding document of the field.

Armstrong's book sold widely, and in India inspired the writing of  (Gujarati: Urine therapy; 1959) by Gandhian social reformer Raojibhai Manibhai Patel, and many later works. These works often reference Shivambu Kalpa, a treatise on the pharmaceutical value of urine, as a source of the practice in the East. They also cite passing references to properties and uses of urine in Yogic-texts such as Vayavaharasutra by Bhadrabahu and Hatha Yoga Pradapika by Svatmarama; and Ayurvedic texts such as Sushruta Samhita, Bhava Prakasha and Harit. However, according to medical anthropologist Joseph Atler, the practices of  (drinking one's own urine) and  recommended by modern Indian practitioners of urine therapy are closer to the ones propounded by Armstrong than traditional ayurveda or yoga, or even the practices described in Shivambu Kalpa.

Urine-therapy has also been combined with other forms of alternative medicine. It was used by ancient Roman dentists to whiten teeth.

Modern claims and findings
An exhaustive description of the composition of human urine was prepared for NASA in 1971. Urine is an aqueous solution of greater than 95% water. The remaining constituents are, in order of decreasing concentration: urea 9.3 g/L, chloride 1.87 g/L, sodium 1.17 g/L, potassium 0.750 g/L, creatinine 0.670 g/L and other dissolved ions, inorganic and organic compounds.

In China there is a Urine Therapy Association which claims thousand of members.

According to a BBC report, a Thai doctor promoting urine therapy said that Thai people had been practicing urophagia for a long time, but according to the Department of Thai Traditional and Alternative Medicine, there was no record of the practice.

Urinating on jellyfish, wasp or bee stings, sunburns, cuts, and blood vessel bursts is a common "folk remedy", however Scientific American reports that it may be counterproductive, as it can activate nematocysts remaining at the site of the sting, making the pain worse.

Urine and urea have been claimed by some practitioners to have an anti-cancer effect, and urotherapy has been offered along with other forms of alternative therapy in some cancer clinics in Mexico.

In the Arabian Peninsula, bottled camel urine is sold by vendors, as prophetic medicine with its claimed urine therapy, health benefits. Saudi police arrested a man, "because the urine in the bottles was his own".

In January 2022, Christopher Key, a spreader of COVID-19 misinformation, claimed that urine therapy is the antidote to the COVID-19 pandemic. Key also falsely claims that a 9-month research trial on urine therapy has been conducted. There is no scientific evidence supporting urine therapy as a cure to the COVID-19 disease.

Health concerns
There is no scientific evidence of a therapeutic use for untreated urine.

According to the American Cancer Society, "available scientific evidence does not support claims that urine or urea given in any form is helpful for cancer patients".

In 2016 the Chinese Urine therapy Association was included on a list of illegal organizations by the Ministry of Civil Affairs.  However, the Municipal Bureau of Civil Affairs in Wuhan, said they had no jurisdiction over the association.

See also
 Conjugated estrogens, a hormone therapy medication manufactured by purification from horse urine
 Fecal microbiota transplant
 List of topics characterized as pseudoscience
 List of unproven and disproven cancer treatments
 Panchgavya, one of several uses of cow urine in Ayurveda
 Urinalysis, tests performed on urine for diagnostic purposes
 Virgin boy egg, a traditional dish of Dongyang, Zhejiang, China in which eggs are boiled in the urine of young boys

Notes

References

Further reading
 "Urine therapy", Martin Gardner, Skeptical Inquirer, May–June 1999.

Alternative medical treatments
Biologically based therapies
Naturopathy
Pseudoscience
Urine

Urine therapy


"Milkshake" é uma canção do cantor e drag queen brasileiro Grag Queen, gravada para seu segundo extended play (EP) Gente Crazy. A canção foi lançada para download digital e streaming através da SB Music, como primeiro single do EP em 12 de janeiro de 2023.

Lançamento e promoção
A divulgação do single começou com publicações de Grag nas redes sociais anunciando o próximo single do seu segundo extended play (EP) Gente Crazy. Intitulado Milkshake, Grag divulgou alguns vídeos com trechos da nova faixa através de seu Instagram. Nos vídeos, a drag queen fazia perguntas, dava alguns spoilers e falava curiosidades sobre a canção. "Milkshake" foi lançada para download digital e streaming como o primeiro single do EP em 12 de janeiiro de 2023.

Videoclipe
Dirigido por Vitin Alencar, o videoclipe foi gravado em São Paulo, com Bruno Arrivabene como diretor criativo. A produção apresenta visuais mostrando a drag queen de maneira performática e dançante em um cenário em rosa e azul de competição esportiva. Este videoclipe foi marcado por ser o primeiro single do EP, Gente Crazy. O videoclipe teve sua estreia um dia depois do lançamento da canção das plataformas digitais.

Faixas e formatos

Histórico de lançamento

Singles de 2023
Canções de 2023
Canções gravadas por Grag Queen

Milkshake (canção de Grag Queen)


El Rally Cataluña de 1985 fue la edición 21º la ronda 46 de la temporada 1985 del Campeonato de Europa de Rally y la undécima ronda de la temporada 1985 del Campeonato de España de Rally. Se celebró entre el 25 y el 28 de octubre de ese año y contó con 34 tramos de asfalto repartidos en un total de 512,82 km cronometrados. El vencedor fue el italiano Fabrizio Tabaton, que competía con un Lancia Rally 037 bajo la escudería Grifone. En el podio lo acompañaron el también italiano Andrea Zanussi con otro 037 y el belga Robert Droogmans con un Porsche 911. Josep Arqué venció en el Grupo A y entre los abandonos más destacados estaban Henri Toivonen por accidente en el tramo tres y Salvador Serviá que había ganado la edición anterior, en esta ocasión rompió el motor de su 037 en el primer tramo.

Itinerario y ganadores

Clasificación final

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

1985
11
Temporada 1985 del Campeonato de Europa de Rally

Rally Cataluña de 1985


Vincent "Vince" Rocco (* 26. Juni 1987 in Woodbridge, Ontario) ist ein ehemaliger italo-kanadischer Eishockeyspieler, der im Verlauf seiner aktiven Karriere unter anderem für den HC Alleghe in der italienischen Serie A1 gespielt hat.

Karriere
Vince Rocco begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Vaughan Vipers, für die er von 2003 bis 2005 in der Ontario Junior Hockey League aktiv war. Anschließend besuchte er vier Jahre lang die Niagara University, für deren Eishockeymannschaft er parallel in der College Hockey America spielte. Mit seiner Mannschaft gewann er 2008 die CHA-Meisterschaft. Er selbst wurde in das erste All-Star Team der CHA gewählt. Ein Jahr später folgte die Wahl in das zweite All-Star Team der College-Conference. Gegen Ende der Saison 2008/09 gab der Flügelspieler sein Debüt im professionellen Eishockey für die Reading Royals aus der ECHL, für die er in neun Spielen vier Tore und fünf Vorlagen erzielte. Zur Saison 2009/10 wurde er vom HC Alleghe verpflichtet, für den er vier Spielzeiten in der italienischen Serie A1 spielte. Anschließend wechselte er in die HockeyAllsvenskan, die zweite schwedische Liga, zu IF Troja-Ljungby. Nach einer Saison in Schweden beendete er seine aktive Karriere.

International
Für Italien nahm Rocco erstmals an der A-Weltmeisterschaft 2012 teil, konnte den Abstieg in die Division I aber nicht verhindern. Im Folgejahr gelang den Italiern jedoch der sofortige Wiederaufstieg, zu dem Rocco mit zwei Toren, dem 3:1 beim 5:1-Erfolg gegen den späteren Absteiger Großbritannien und dem 1:0-Führungstreffer beim für den Aufstieg entscheidenden 2:1-Sieg gegen Gastgeber Ungarn, beitrug. Zudem nahm er an der Olympiaqualifikation für die Spiele in Sotschi 2014 teil, doch auch seine drei Tore konnten das Ausscheiden der Italiener nicht verhindern.

Erfolge und Auszeichnungen
 2008 CHA-Meisterschaft mit der Niagara University
 2008 CHA First All-Star Team
 2009 CHA Second All-Star Team
 2013 Aufstieg in die Top-Division bei der Weltmeisterschaft der Division I, Gruppe A

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Italien)
Eishockeyspieler (Niagara Purple Eagles)
Eishockeyspieler (Reading Royals)
Eishockeyspieler (HC Alleghe)
Eishockeyspieler (IF Troja-Ljungby)
Kanadier
Italiener
Geboren 1987
Mann

Vince Rocco


Jeremy Mark Rowley (Nueva York, 12 de junio de 1978) es un actor y comediante estadounidense, mejor conocido por interpretar a Lewbert, el portero gruñón del edificio donde vive Carly de la serie de Nickeodeon ICarly y por prestar la voz a Bunsen en la serie animada Bunsen es una bestia.

Rowley ha participado en varios programas de televisión y películas como actor de reparto y a menudo interpretando a  personajes extravagantes y de afectaciones exageradas.

Es miembro del grupo de comedia de improvisación llamado "The Groundlings", basado en Los Ángeles, California.

Trayectoria

Televisión
 ICarly (2021)
 Bunsen es una bestia (2017-2018)
 Desperate Housewives (2012)
 Modern Family (2011)
 iCarly (2007–2012) es Lewbert (14 episodios)
 Reno 911! (2007–2008)
 Drake y Josh (2007) como mánager de tras bambaleas (en el episodio "Dance Contest")
 America's Next Top Model, Cycle 6 (2006) como estrella invitada en "The Girl With Two Bad Takes"
 Lovespring International (2006)
 Mind of Mencia (2006)
 Free Ride (2006)
 Out of Practice (2005)
 Terry Tate, Office Linebacker: Sensitivity Training (2004)
 I'm With Her (2003)
 According to Jim (2002–2003)
 All That (2000–2002)
 The Amanda Show (2000)
 Strip Mall (2000)
 Charmed (1999)

Películas
 Cougar Club (2007)
 Epic Movie (2007)
 Coyote Ugly (2000)

Internet

 The Office

Vida personal
Rowler está casado con la también actriz Danielle Morrow, con quien compartió créditos en un par de episodios de la serie ICarly y Sam & Cat.

Referencias

Enlaces externos

Actores de televisión de Estados Unidos
ICarly

Jeremy Rowley


A Taça dos Vencedores de Taças de Hóquei em Patins de 1994-95 foi a 19.ª edição da Taça das Taças.

Os italianos do Roller Monza venceram a competição pela 3.ª vez, igualando a AD Oeiras e o Sporting CP no número de títulos, derrotando os compatriotas e campeões em título do Amatori Lodi na final.

Equipas participantes

Jogos

Fase final

Quartos-de-final

Meias-finais

Final

Competições de hóquei sobre patins
1995 no desporto


Bojko Metodiev Borisov (; født 13. juni 1959) er en bulgarsk politiker, som var Bulgariens premierminister fra 2009 til 2012, 2014 til 2017 og fra 2017 til 2021. Han var Sofias borgmester fra 2005 til 2009.

Borisov er af og til angrebsspiller for fodboldklbben FC Vitosha Bistritsa. I 2013 blev han den ældste spiller, der nogensinde har spillet for en professionel bulgarsk fodboldklub, da han spillede for Vitosha i Vtora Liga, bulgarsk fodbolds andendivision.

Henvisninger

Eksterne henvisninger

Politikere fra Bulgarien
Bulgariens premierministre

Bojko Borisov


Sameinað konungsríki Niðurlandanna (hollenska: Verenigd Koninkrijk der Nederlanden; franska: Royaume uni des Pays-Bas) er nefni yfir Holland frá 1815 til 1839 sem er ekki talið vera opinbert. Sameinuð Niðurlönd voru stofnuð í kjölfari Napóleonsstyrjaldanna með sameiningu landsvæðis sem höfðu tilheyrt fyrrum Hollenska lýðveldinu, austurríska Hollandi og furstabiskupsdæminu í Liège til að mynda hindrun á milli Prússlands og Frakklands.

Landafræði

Héruð

Þann 24. ágúst 1815 var konungsríkinu skipt í 17 héruð. Landamæri héraðanna voru að mestu eins og landamæri fyrrum deilda (Département) Frakklands, sem aftur á móti byggðust að mestu á fyrrum héraðsdeildum Hollenska lýðveldisins og Austurrísku Hollands.

Saga Hollands

Sameinað konungsríki Niðurlandanna


Brown hair, also referred to as brunet (male) or brunette (female), is the second-most common human hair color, after black hair. It varies from light brown to dark hair. It is characterized by higher levels of the dark pigment eumelanin and lower levels of the pale pigment pheomelanin.

Brown hair is common among populations in the Western world, especially among those from Northwestern Europe, Central Europe, Southeastern Europe, Eastern Europe, Southern Europe, Southern Cone, Brazil, Colombia, Costa Rica, Puerto Rico and the United States, and also some populations in the Middle East where it transitions smoothly into black hair. Additionally, brown hair is common among Australian Aboriginals and Melanesians.

Etymology and grammar
The term brunette is the feminine form of the French word brunet, which is a diminutive form of brun meaning "brown/brown-haired", the feminine of which is brune. All of these terms ultimately derive from the Proto-Indo-European root *bhrūn- "brown, grey". The form "brun" (pronounced ) is still commonly used in Scotland, particularly in rural areas, and is also the word for "brown" in the Scandinavian languages. In modern English usage, however, it has lost the diminutive meaning and usually refers to any brown-haired girl or woman, or the associated hair color. Merriam-Webster defines "brunet" as "a person having brown hair"—with which they may have "a relatively dark complexion—spelled brunet when used of a boy or man and usually brunette when used of a girl or woman". Although brunet is the masculine version of the popular diminutive form used to describe a little boy or young man with brown hair, the use of "brunet" is uncommon in English.  One is more likely to say about a man or boy, "He has brown hair" or "He is brown-haired" than to say, "He is a brunette" (or brunet).

Lighter or darker shades of brown hair may be referred to as "light brunette" or "dark brunette", though in such cases one is generally referring only to the hair color, not using the term as a descriptor for the person; one would be unlikely to say, "She is a light brunette." Rather, one would say, "She has light-brown hair."

Geographic distribution
Brown-haired individuals predominate in most parts of Europe. In northern and central Europe medium to light brown shades are the most common, while darker shades prevail in the rest of the continent. Brown hair, mostly medium to light brown shades, are also dominant in Australia, Canada, South Africa among White South Africans and the United States among European Americans from the Northern, Central and Eastern European (British, Scandinavian, Baltic, Dutch/Flemish, German (including Swiss-German and Austrian), Slovenian, Polish, Ukrainian and Russian) as well as Southern (Italian, Spanish, Greek, Portuguese) and Southeastern European (Bulgarian, Croatian, Serbian).

Similarly to blond hair, brown hair occurs commonly among Australian Aboriginal and Melanesian populations.

Dark brown hair is predominant in the Mediterranean parts of Europe, the Middle East, North Africa, Central Asia, and South Asia. Very dark brown hair, easily mistaken for black hair, can be found occasionally in parts of East Asia. This is also true of Southern Cone of South America (Chile, Argentina, Uruguay, Paraguay, central-southern Brazil), Colombia, Andean Region of Venezuela, Costa Rican Central Valley and Puerto Rico.

Dark brown hair also may occasionally be found among Indigenous Americans and Siberians; (formerly) especially for mostly populations in Southeast Asia due to pigment changes (such as the Philippines, Malaysia and Vietnam) for example particularly when they are young, as well as in many other groups.

Biochemistry
The pigment eumelanin gives brown hair its distinctive color. Brown hair has more eumelanin than blond hair but also has far less than black. There are two different types of eumelanin, which are distinguished from each other by their pattern of polymer bonds. The two types are black eumelanin and brown eumelanin. Black eumelanin is the darkest; brown eumelanin is much lighter than black. A small amount of black eumelanin in the absence of other pigments causes grey hair. A small amount of brown eumelanin without any other pigments causes yellow (blond) color hair. Often, natural blond or red hair will darken to a brown color over time. Brown-haired people have medium-thick strands of hair.

Brown-haired people are thought to produce more skin-protecting eumelanin and are associated with having a more even skin tone. The range of skin colors associated with brown hair is vast, ranging from the palest of skin tones to a dark olive complexion.

Varieties of brown hair
Brown hair comes in a wide variety of shades from the very darkest of brown (almost black) to lightest brown (almost blond) showing small signs of blondism. Shades of brown hair include:

  deepest brunette: the darkest brown, which can be a very dark chestnut; sometimes appears to be off-black at a distance, and is often considered to be black.
  dark brown
  milk chocolate brown
   dark chestnut brown
  light chestnut brown
  medium brown: standard brunette, comparable to Russet brown
  walnut brown: a warmer variant of medium brown, comparable to a light chestnut
  caramel brown: warm brown tone.
  light golden brown : the lightest brown, almost dirty blond
  mousy: a dull light brown color, sometimes seen as a dirty blond
  light ash brown: almost blond hair
  lightest brown: light brown that goes mid blonde in the sun
  maple brown: a dark golden brown color, like maple syrup

Culture

Cultural connotations
In Western popular culture, a common stereotype is that brunettes are stable, serious, smart and sophisticated. According to Allure magazine, in 2005, 76 percent of American women believed that the first female president of the United States will have brown hair.

Modern fiction
Anita Loos, the author of the novel and play Gentlemen Prefer Blondes, wrote a sequel entitled But Gentlemen Marry Brunettes. A film of this was made, Gentlemen Marry Brunettes, starring Jane Russell and Jeanne Crain.

Art and fiction
The Lady of Shalott from Alfred, Lord Tennyson's poem is depicted as a brunette in most paintings. The woman portrayed in Leonardo da Vinci's most well-known painting, Mona Lisa, is brunette. In the French folk song "Au clair de la lune", the likable Lubin visits his brunette neighbor at Pierrot's suggestion. In the Irish song "The Star of the County Down" the narrator falls in love with a woman with "nut-brown" hair, called Rose McCann.

Rivalry with blondes

In popular culture, brunettes may be portrayed as being in a rivalry or competition with blonde women. The rivalry may take the form of competitive sports or as part of a love triangle in which a blonde and a brunette woman compete for the affections of a man.

See also
 Human hair color
 Human skin color
 Eye color
 Black hair
 Red hair
 Blond hair
 Melanin

References

External links

Hair color

Brown hair


Kîi, Șcek și Horîv (în ) sunt trei frați legendari menționați de multe ori împreună cu sora lor, Lîbid (în ), care, potrivit Cronicii vremurilor trecute, au fost fondatorii orașului medieval Kiev, azi capitala Ucrainei. Legenda este recunoscută pe scară largă ca sursă a istoriei mitice a Kievului și a denumirii acestuia.

Contextul istoric al legendei
Săpăturile arheologice au arătat că există într-adevăr o așezare veche, începând cu secolul al VI-lea. Unii autori speculează că Kîi a fost o persoană reală, un cneaz (prinț) din tribul polanilor. Conform legendei, Kîi, fratele cel mare, a fost un cneaz polan, orașul fiind numit după el. De asemenea, legenda spune că apariția unui mare oraș pe malurile colinare ale Niprului a fost prezisă de către Andrei Pervozvannî.

Această legendă a celor trei frați și a sorei lor este una dintre cele mai populare teorii dintre încercările de a explica nume locale. Șcek și Horîv, în conformitate cu această teorie, reprezintă dealurile Șcekavîția și Horevîția din centrul Kievului și Lîbid este actualul afluent de dreapta al Niprului și un important factor de peisaj al orașului. Lîbid înseamnă "lebădă" în limba slavă. Zeița Zorîa (Danica) a fost identificată cu lebăda albă, pasăre albă.

Menționări moderne

În 1982 Kîi, Șcek, Hrîv și Lîbid au fost reprezentați (în picioare pe un vechi vapor) într-o sculptură pe malul dinspre Parcul Navodnîțkîi. Monumentul, creat de Vasîl Borodai, a devenit curând emblematic pentru oraș și a fost folosit ca emblema neoficială a Kievului. În 2000 o altă statuie a fost instalată în piața centrală, Maidan Nezalejnosti.

Referințe

Legături externe
 Основатели Кий, Щек и Хорив и их сестра Лыбедь, князья Аскольд и Дир
 Și i-a fost dat numele de Kiev
 O ISTORIE A UCRAINEI.  EPISODUL 14. FONDATOR AL KIEVULUI
 Portal oficial turism.Despre Kiev

Vezi și
 Istoria Ucrainei
 Leh, Ceh și Rus
 Kiev

Istoria Kievului
Mitologia slavă

Kîi, Șcek și Horîv


Lumala Abdu (nascido em 21 de julho de 1997) é um futebolista profissional ugandês que atua como atacante do clube egípcio Pyramids e da seleção nacional de Uganda.
Jogadores da Copa das Nações Africanas de 2019
Futebolistas do Pyramids Football Club
Futebolistas do Helsingborgs IF
Futebolistas do Mjällby AIF
Futebolistas do Kalmar FF
Futebolistas de Uganda
Pessoas vivas
Nascidos em 1997

Lumala Abdu


En ven for livet er en dansk kortfilm fra 2014 med instruktion og manuskript af Jonas Otto Mattsson.

Handling
Hvis ens bedste veninde er alvorligt syg og inderligt ønsker at dø, skal man så hjælpe hende? Den syge Kathrine er fast besluttet på, at hun selv vil have kontrol over, hvornår hendes død skal finde sted, men i hendes veninde Helle raser en indre kamp om, hvorvidt hun skal foretage aktiv dødshjælp. Er det menneskeligt og moralsk det rigtige at gøre?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2014

Kortfilm fra Danmark

En ven for livet


Der Normand-Poitevin ist eine ehemals von der FCI anerkannte französische Hunderasse (FCI-Gruppe 6, Standard Nr. 27). Sie entstand ziemlich sicher aus einer Kreuzung der Rassen Chien Normand und Poitevin, die ihm sehr ähnlich sind. Der Normand-Poitevin konnte bis zu 73 cm groß werden und hatte ein dreifarbiges Fell mit dabei oft schwarzem Mantel. Er gilt als ausgestorben und wurde von der FCI aus ihren Listen gestrichen.

FCI-Gruppe 6 (gestrichen)
Europäische Hunderasse
Ausgestorbene Haustierrasse

Normand-Poitevin


بلدية تورالبا ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط البلاد، و المائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 169 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

تورالبا (قونكة)


Ľubor Kresák (Topoľčany, 23. kolovoza 1927. – Bratislava, 20. siječnja 1994.), slovački astronom. Suprug astronomkinje Margite Kresákove.

Rodio se u Topolčanima. U Pragu je završio Prirodoslovni fakultet, gdje je stekao naslov doktora prirodnih znanosti 1951. godine. Radio je do 1955. godine na astronomskom opservatoriju na Skalnatom plesu. Tu je usko surađivao s doc. V. Guthom, koji je na nj imao veliki upliv. U to je vrijeme predavao astronomiju na VŠP u Prešovu (1952. – 1955.). 1955. godine stao je na mjestu voditelja odjela međuplanetne tvari astronomskog instituta u Bratislavi te počeo predavati astronomiju na Prirodoslovnom fakultetu. 1957. je stekao naslov znanstvenog kandidata, a četiri godine potom je habilitirao, doktorom znanosti je od 1967. godine i te je godine postao dopisni član Slovačke akademije znanosti i 1988. za dopisnog člana Čehoslovačke akademije znanosti. 1993. godine postao je prvim slovačkim profesrorom astronomije. U Astronomickom ústave obnašao je funkciju pomoćnika voditelja.

Bavio se praćenju kometa, asteroida i kometa. 1961. je postao predsjedateljem komisije za meteore i meteorite Međunarodne astronomske unije, a od 1973. do 1976. predsjednikom komisije za položaj i kretanje malih planeta, kometa i satelita MAU.
Otkrio je dva kometa: periodični komet 41P/Tuttle-Giacobini-Kresák i neperiodični C/1954 M2 (Kresák-Peltier). 1978. godine iznio je tezu da je Tunguska eksplozija 1908. bila posljedica fragmenta periodičnoga Enckeovog kometa.

Njemu u čast nazvan je asteroid 1849 Kresák. Posmrtno ga je 1997. godine slovački predsjednik Michal Kováč odlikovao držanim odlikovanjem Reda Ľudovíta Štúra I. reda, in memoriam.

Izvori

Vanjske poveznice
 Publications by Ľ. Kresák na Astrophysics Data System (eng.)
 GND
 ISNI
 LCCN
 NKC
 SUDOC
 VIAF
 WorldCat

Slovački znanstvenici
Astronomi
Otkrivači kometa

Ľubor Kresák


Delikliler (Foraminifera), protistler (Protista) âleminin ameboid harekete sahip canlılar içeren bir şubesidir.

Çoğunlukla denizde, birkaç türü tatlısularda yaşayan kabuklu canlılardır. Dallanan ve yer yer birbirleri ile birleşen ince uzun yalancı ayakları ile diğer kökbacaklılardan ayrılırlar. İlkel gruplarda kabuklar; jelatin gibi bir salgı maddesi içine gömülmüş olan kum taneleri, sünger spikülleri ya da bunlar gibi yabancı cisimlerden oluşur. Gelişmiş gruplarda ise; kabuk kalsiyum karbonattan oluşur. Bazılarında kabuğun dışarı açılan büyük bir deliği vardır. Yalancı ayaklar bu delikten dışarı çıkar. Tek delikli kabuklulara İmperforat denir. Çoğunda büyük delikle birlikte birçok küçük delik de vardır. Bu kabuklulara ise; Perforat denir. Kabukluların deniz diplerinde birikmesi, değişik jeolojik zamanlaraki tebeşir ve kalker oluşumlarını sağlamıştır. Yalancı ayak olarak retikülopodlar görülür. Bunlar kabuktaki delikten dışarı çıkarak, besin yakalamada yardımcı olurlar. Besin olarak, algler, diyatomlar, bazı protistler ve kopepotlarla beslenirler. Çoğalmaları, çoğa bölünme ve döl değişimi ile olur. Fosiller iyi korunmuştur ve denizlerdeki çökeltilerin oluşumuna önemli katkısı vardır. Petrolün toplanması için ana kayaçları delikliler oluştururlar.

Türkiye'de bulunan 150 milimetre boyutunda dünyanın en büyük Foraminifera fosili Guinnes Rekorlar Kitabına girmiştir.

Foraminifera yaşamı
Modern foraminifer öncelikli olarak deniz organizmalarıdır, ancak yaşayan canlılar tuzlu, tatlı suda ve hatta karasal habitatlarda bulunmuştur. Türlerin çoğunluğu bentiktir ve başka 40 morfospes planktoniktir. Bununla birlikte, bu sayı, gerçek çeşitliliğin yalnızca bir kısmını temsil edebilir, zira birçok genetik olarak birbirinden farklı türler morfolojik olarak ayırt edilemez olabilir.

Derin deniz türleri
Foraminiferler, bilinen en derin kısım olan Challenger Deep'i de dahil olmak üzere, Mariana Çukuru gibi okyanusun en derin kısımlarında bulunur. Karbonat tazminat derinliğinin altında olan bu derinliklerde, testlerin kalsiyum karbonatları aşırı basınçtan dolayı su içerisinde çözünebilir. Derin Çukurlarda bulunan foraminiferlerin karbonat testleri yoktur, bunun yerine organik maddelerden bir tanesi vardır.

Challenger Deep'de bulunan dört tane tür, okyanuslardaki herhangi bir yerden bilinmiyor; bunlardan biri bölgeye özgü endemik bir cinsi temsil ediyor. Resigella laevis ve R. bilocularis, Nodellum aculeata ve Conicotheca nigrans'tır (eşsiz cins). Çoğunlukla şeffaf organik materyalden oluşan, kil gibi görünen küçük (yaklaşık 100 nm) tabak içeren testler var.

Evrimsel önemi
Ölmekte olan planktonik foraminiferler sürekli olarak deniz tabanında yağışlar, mineralize testleri biriken tortuda fosil olarak korunmuştur. 1960'lı yıllardan başlayarak ve büyük ölçüde Derin Deniz Sondajı, Okyanus Sondajı ve Uluslararası Okyanus Sondaj Programlarının himayesinde ve petrol arama gayelerinin amaçları doğrultusunda gelişmiş derin deniz sondaj teknikleri, foraminifer fosillerini taşıyan tortul çekirdeklerini ortaya çıkarıyor. Bu fosil testlerinin etkin sınırsız kaynağı ve çekirdekler için nispeten yüksek hassasiyetli yaş kontrol modelleri, Juras ortasında uzanan evrim süreci son derece yüksek kaliteli planktonik foraminifera fosili kaydını üretti ve bilim adamları için sınama ve belgeleme için eşsiz bir kayıt sunuyor. Fosil kayıtlarının istisnai kalitesi, fosiller temelinde geliştirilecek türler arası ilişkilerin etkileyici detaylı bir resmini sağlarken, birçok durumda daha sonra mevcut örnekler üzerindeki moleküler genetik çalışmalarla bağımsız olarak geçerlilik kazanmıştır Karmaşık kabuk yapısına sahip daha büyük bentik foraminiferler, farklı bentik çevrelere karşı oldukça spesifik bir şekilde reaksiyona girer ve bu nedenle, toplulukların bileşimi ve belirli türlerin dağılım modelleri aynı anda alt tipleri ve ışık gradyanını yansıtır. Dünya tarihi boyunca, daha geniş Foraminiferler sıklıkla değiştirilir. Özellikle, belirli sığ su fasiyesi türlerini karakterize eden Foraminifer birlikleri ölüyor ve belirli bir zaman aralığının ardından, yeni bir evrimsel adaptasyon sürecinden çıkan aynı kabuk morfolojisi yapısına sahip yeni birlikler tarafından değiştiriliyor. Bu evrimsel süreçler, daha büyük Foraminifer'i Permien, Jura, Kretase ve Senozoik için indeks fosilleri olarak yararlı kılar.

Kullanım
Çeşitliliği, bolluğu ve karmaşık morfolojileri nedeniyle fosil foraminifer toplulukları, biyostratigrafi için yararlıdır ve 1920'de Alva C. Ellisor tarafından keşfedildiği gibi, tortul kayaçlara göre doğru tarihler verebilir. Petrol endüstrisi, potansiyel hidrokarbon yatakları bulmak için foram gibi mikrofosillere çok güveniyor.

Kalkerli fosil foraminifer, yaşadıkları eski denizlerde bulunan elementlerden oluşur. Bu nedenle, paleoklimatoloji ve paleoceanografide çok yararlıdırlar. Kararlı izotop oranlarını ve kabukların eser element içeriğini (testleri) inceleyerek geçmiş iklimin yeniden yapılandırılması için kullanılabilirler.Küresel sıcaklık ve buz hacmi, karbonun kararlı izotop oranlarını inceleyerek, oksijen izotopları ve karbon döngüsünün geçmişi ve okyanusal verimlilik ile açığa çıkabilir. Planktonik foramların fosil kayıtlarında görülen coğrafi desenler eski okyanus akımlarını yeniden yapılandırmak için de kullanılır.Bazı foraminifer türleri sadece belirli ortamlarda bulunur, çünkü eski denizel tortulların çökeldiği ortamı belirlemek için kullanılabilirler.

Canlı foraminifer toplulukları faydalı biyostratigrafi belirteçleri yapmak için aynı nedenlerle mercan resifinin göstergeleri de dahil olmak üzere kıyı ortamlarında biyoindikatör olarak kullanılmaktadır. Kalsiyum karbonat asidik koşullarda çözülmeye duyarlı olduğu için foraminifer, iklim ve okyanus asitlenmesinden dolayı özellikle etkilenebilir.

Foraminifer petrol araştırmalarında kullanılır ve petrol kuyularındaki sedimenter tabakaların yaş ve paleo-ortamlarını rutin olarak yorumlamak için kullanılır. Aglütinasyonlu fosil: Sedimanter havzalarda derin bir biçimde gömülü olan foraminifer, petrol üretiminde önemli bir faktör olan termal olgunluğun tahmininde kullanılabilir. Foraminiferal Colouration Index  (FCI) renk değişikliklerini ölçmek ve gömü sıcaklığını hesaplamak için kullanılmaktadır. FCI verileri özellikle petrol üretiminin ilk aşamalarında (yaklaşık 100 °C) yararlıdır.

Foraminifera arkeolojide bazı taş hammadde tiplerinin kanıtlanmasında da kullanılabilir. Kireç taşı gibi bazı taş türleri, yaygın olarak fosilleşmiş foraminifer içerdiği bulunmuştur. Bir taş örneği içindeki bu fosillerin çeşitleri ve konsantrasyonları, bu numuneyi aynı "fosil imza" ı içeren bir kaynak ile eşleştirmek için kullanılabilir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 California Paleontoloji Müzesi
 Foraminiferler
 star*sand project Foraminifer projesi
 Tarih müzesi
 Foraminifera çeşitleri

Guinness Rekorlar Kitabı

Delikliler


Shōgun foi uma minissérie de televisão adaptada dos livros com o mesmo nome do autor James Clavell. Foi produzida pela Paramount e transmitida inicialmente nos Estados Unidos pela NBC durante cinco noites, entre 15 a 19 de Setembro de 1980. Foi escrita por Eric Bercovici, dirigida por Jerry London e teve como atores principais Richard Chamberlain, Toshiro Mifune e Yoko Shimada além de um grande elenco de suporte. O próprio James Clavell participou como produtor executivo. É, até à data, a única produção televisiva norte-americana filmada inteiramente no Japão, com som adicional dos estúdios da Toho.

A minissérie é vagamente baseada nas aventuras do navegador inglês William Adams, cuja jornada o levou ao Japão em 1600 e acabou por subir na hierarquia ao seviço do Xogum. Na história, a personagem chama-se John Blackthorne e seguimos com ela as transformações existentes e as intrigas políticas do Japão feudal, no início do Século XVII.

A série recebeu críticas positivas no geral e ganhou vários prémios como o Emmy do Primetime de melhor série limitada, Globo de Ouro de melhor série dramática e o Prémio Peabody em 1981. É esperado um remake para 2022 a ser transmitido pela FX.

Elenco

Recepção
Shōgun foi produzida após o sucesso da minissérie de televisão Raízes, de 1977, transmitida pela ABC. O sucesso de Raízes, bem como de Jesus of Nazareth (1977) proporcionou a realização de várias outras minisséries na década de 80. Shōgun, primeiramente transmitido em 1980, tornou-se também uma série altamente popular e permitiu assim continuar a onda das minisséries nos anos seguintes (como North and South e The Thorn Birds).

A NBC teve das maiores audiências com a transmissão de Shōgun. A sua média de 26.3 pontos de acordo com os Nielsen Ratings foi a segunda mais alta na história televisiva após Raízes da ABC. Em média, 32,9% das casas com televisão viram pelo menos parte da série. O sucesso da mesma catapultou a venda dos livros originais e da edição livro de bolso, tornando-se mesmo a edição mais vendida do tipo nos Estados Unidos, com a impressão de 2.1 milhões de cópias durante 1980 e fazendo aumentar o conhecimento sobre a cultura japonesa no país. No documentário The Making of 'Shōgun' é dito que o aumento de restaurantes de comida japonesa nos Estados Unidos se deveu à minissérie (particularmente restaurantes de sushi). Foi também notado que, durante a semana em que foi transmitida, muitos restaurantes e cinemas viram um decréscimo de atividade. O documentário afirma que muitas pessoas ficaram em casa para assistir a Shōgun - algo sem precedente numa transmissão televisiva. Ter um leitor de vídeo em casa ainda não era comum e era dispendioso em 1980.

As personagens japonesas falam sempre japonês, excepto quando traduzindo para Blackthorne. A transmissão original não tinha legendas para o diálogo em japonês. Como a série foi feita pelo ponto de vista de Blackthorne, os produtores entenderam que «o que ele não entende, nós não devemos entender».

O website Rotten Tomatoes atribuiu à série uma crítica geral de 80%.

Sexualidade e violência
Shōgun quebrou vários tabus e teve várias novidades para a televisão norte-americana:
Foi a primeira produção a ser permitida a palavra 'mijo' num diálogo e a ser efetivamente mostrado o ato de urinar. Como ato simbólico de obediência de Blackthorne à classe governante japonesa, que o pune por ter dito 'Eu mijo em ti e no teu país', Blackthorne é urinado por um samurai;
No primeiro episódio, os companheiros do navio de Blackthorne foram suspensos numa rede de carga até uma cuba de água e molho de soja a ferver e um deles morre dessa forma, até Blackthorne prestar obediência à nobreza japonesa;
Um homem aparece decapitado no início do primeiro episódio, uma novidade à época para a televisão;
Homens aparecem usando fundoshi;
Mariko aparece nua numa cena na banheira e quando Blackthorne se reune com os seus companheiros, é visível o peito de uma mulher;
Shōgun é também notado pela sua abordagem e discussão sobre questões sexuais como pederastria e assuntos relativos ao suicídio ritualístico do seppuku.

Recepção no Japão
A série não foi bem recebida no Japão, quando foi transmitida pela TV Asahi em 1981, uma vez que a imaginação dos acontecimentos ocorridos no início do século XVII pareceram desnecessários e triviais. Muitos telespectadores japoneses já estavam habituados a séries históricas como os taiga dramas anuais da NHK, considerados mais fieis à História verdadeira que os acontecimentos ocorridos na minissérie.

Transmissão em Portugal
A série estreou em Portugal a 1 de Março de 1983 na RTP1 e dava todas as Terças-feiras às 20h45. O último episódio foi exibido na Terça-feira, dia 17 de Maio de 1983 às 21h10. Foi transmitida depois em 2003 no canal Sic Sempre Gold.

Programas de televisão em língua inglesa
Programas de televisão dos Estados Unidos que estrearam em 1980
Programas de televisão dos Estados Unidos encerrados em 1980
Minisséries dos Estados Unidos
Globo de Ouro de melhor série dramática
Emmy do Primetime de melhor minissérie ou telefilme

Shōgun (minissérie)


55276 Kenlarner este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
55276 Kenlarner este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Needville de Joseph A. Dellinger și William G. Dillon. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,42 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 5,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 55001-56000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

55276 Kenlarner


An Cyperus trachysanthos in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Jackson Hooker ngan George Arnott Walker Arnott. An Cyperus trachysanthos in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Hawaiian Is.. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cyperus

Cyperus trachysanthos


Svijet

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine

 Sagrađena Crkva sv. Filipa Nerija u Splitu

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Arhitektura u 1735.


ඉතියෝපියානු ගුවන් සමාගමේ ගුවන් යානය 302 ( ඉතියෝපියානු ගුවන් සමාගම 302 ගුවන් යානය ) 2019 මාර්තු මස 10 වන දින ගුවන් සේවිකාවකි. ඉතියෝපියානු ගුවන් ගුවන් ගමන් 302 (බෝයිං - 737 වර්ග තලය), ඉතියෝපියාව ප්රාග්ධනය අඩිස් අබාබා සිට කෙන්යාව ප්රාග්ධනය, නයිරෝබි, අනතුර අවස්ථාවේ දී ය. අනතුරට ලක් වූ මගීන් 147 දෙනෙකු සහ සාමාජිකයින් 8 දෙනෙකු මියගොස් ඇත. ගුවන්යානය ගුවන් තොටුපලේ සිට 8.38 AM. පිටත සිට විනාඩි 6 ක් ඇතුලත පාලක මැදිරිය සමඟ සම්බන්ධතාව අහිමි විය. බිපුපුටෝ නගරයෙන් පලායාමට තැත් කළ ඉතියෝපියානු ගුවන් තොටුපළ නිලධාරීන් කියා සිටියේ ය. ඉන්දියානු 4 දෙනෙකු මියගොස් 32 ජනතාව කෙන්යානු ජාතික මෙම අර්බුදය, ඉතියෝපියානු 9 ජනතාව, චීනය, ඉතාලිය, එක්සත් ජනපදය 9 දෙනෙකු සිට එක් එක්, ප්රංශය, එංගලන්තය, එක් එක් පුද්ගලයන් 7, ඊජිප්තුව, 6 පුද්ගලයින්, නෙදර්ලන්තය 5 පුද්ගලයන් රට තුළ,.

ආශ්රිත

Pages with unreviewed translations

ඉතියෝපියානු ගුවන් සමාගමේ ගුවන් යානය 302


Die Südafrikanische Badmintonmeisterschaft 2011 fand im November 2011 in Pretoria statt. Es war die 61. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Südafrika.

Finalergebnisse

Weblinks
 http://184.108.40.206/argief/berigte/volksblad/2011/11/17/OS/23/ststoriekie.html
 http://www.bloemnuus.co.za/8726/news-details/brothers-win-double-contest

2011
Badminton 2011
Badmintonwettbewerb in Pretoria


Patrick Lipton Robinson (Jamajka, 29. siječnja 1944.) je bivši predsjednik Međunarodnog kaznenog suda za bivšu Jugoslaviju, a na toj je dužnosti bio u razdoblju od 2008. do 2011. godine, za koje vrijeme mu je pomoćnica bio australska suditeljica Gabrielle Louise McIntyre.

Patrick Lipton Robinson je prvi put izabran u haaški Tribunal 1998. te je ponovno izabran još dva puta. Godine 2004., predsjedao je suđenju Slobodanu Miloševiću, bivšem srpskom predsjedniku, kojemu se sudilo za ratne zločine.

Patrick Lipton Roninson obrazovao se na koledžu i sveučilištu na Jamajci, na Sveučilištu u Londonu, gdje je postao diplomirani pravnik 1968. i na Kraljevskome sveučilištu u Londonu 1972.

Izabran je za člana Međunarodnog suda UN-a i počeo mu je mandat u veljači 2015.

Dobitnik je brojnih nacionalnih nagrada, kao što su Red Jamajke, nagrada Vlade Jamajke za usluge međunarodnog prava, počasni doktorat na Sveučilištu u Jamajci te Kršćansko-teološkom fakulteta u Indianapolisu. Dobitnik je nagrade počasnoga članstva Američkoga društva za međunarodno pravo 2011.

Autor je knjige o atletici na Jamajci.

Izvori

Životopisi, Jamajka
Pravnici

Patrick Lipton Robinson


Piriqueta est un genre de plante herbacée d'origine néotropicale, appartenant à la famille des Passifloraceae (anciennement des Turneraceae), comportant environ 50 espèces, et dont l'espèce type est Piriqueta villosa Aubl. (syn. : Piriqueta cistoides subsp. cistoides).

Liste d'espèces
Selon  :

Selon  :

Protologue
En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Notes et références

Liens externes

Passifloraceae
Genre d'Angiospermes (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Piriqueta


An Carex cordouei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni H.Lév.. An Carex cordouei in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Sakhalin. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex cordouei


Hasarblaðið Blek er myndasögutímarit sem kemur út á Íslandi.

Árið 1996 fór af stað átaksverkefni Hins hússins: "Starfsnám fyrir unga atvinnuleitendur í Reykjavík" sem stóð yfir í 6 mánuði. Þar var ungu fólki boðin starfsþjálfun á ýmsum sviðum en einnig var boðið upp á sjálfsprottin verkefni fyrir þá sem voru með hugmyndir sem þá langaði að vinna að. Í kjölfarið var stofnað félag  áhugamanna um myndasögur og gerð þeirra og í framhaldi af stofnuninni var sótt um styrk til Menningarmálanefndar Reykjavíkur til að gefa út Hasarblaðið Blek.

Blaðið kom út með óreglulegu millibili, eða bara þegar nægt efni hafði safnast saman og hafði aðsetur í Hinu húsinu fyrstu árin. Ýmsir málsmetandi höfundar hafa þar stigið sín fyrstu spor sem síðar hafa unnið frekari afrek á þessu sviði.

Björn Vilhjálmsson var ábyrgðarmaður blaðsins til 2004 en eftir það tók Jean Posocco alfarið við því.

Tilvísanir

Íslensk tímarit
Íslenskar myndasögur

Hasarblaðið Blek


කිම් යුෂින් (595 – 18 අගෝස්තු 673) හත්වන ශතවර්ෂයේ සිල්ලා රාජ්‍යයේ සෙන්පතිවරයකු විය. ඔහු සිල්ලාවේ මුයෝල් හා මුන්මු රජවරුන් යටතේ සේවය කළේය . මෙයින් ඔහුට සිල්ලාවේ යුධමය වශයෙන් ඉහලම තනතුරක් ලබාගැනීමට අවස්තාව ලැබුණි.

ඉතිහාසය
කිම් යුෂින් සෙන්පති කිම් සියෝන් සහ මන්මියුන්ග් ගේ පුත්‍රයායි. ඔහු චන්ද්‍ර දින දර්ශනයේ 595 වන වර්ෂයේදී ග්යෙයන්ග් අවුරුදු 15 දී හ්වාරන් යුධ කාමියෙක් ද අවුරුදු 18 දී හ්වාරන්ග් නායකයෙකුද විය. අවුරුදු 34 දී ඔහුට සිල්ලා හි විශාල බලකායක නායකත්වය සම්පුර්ණයෙන්ම හිමි විය. වසර තුනකට පසු සිල්ලාහි රජ තනතුරට පත්වූ සෙන්පති කිම් යුෂින්ගේ නෑනා වන සොන්දොක් රැජින ඔහුව රාජකීය හමුදාවේ අන දෙන නිලදාරියා ලෙස පත්කරන ලදී. සොන්දොක් රැජිනගේ කාලයේදී ඔහුට 10,000 ක පෞද්ගලික සේනාවක් තිබිණි. ඔහු එම සේනාව සමග බෙක්ජේ රාජ්‍යට එරෙහිව සටන් බොහොමයක් දිනාගැනීමට සමත්විය.

මෙහෙවර
ඔහු සිල්ලා රාජ්‍ය උදෙසා සටන් රාශියකටම නායකත්වය දුන්නේය. එමෙන්ම සිල්ලා ඉතිහාසයේ හොඳම සෙන්පතිවරයකු වශයෙන්ද ඔහුව නම් කල හැක. තම ජීවිතය පවා පරදුවට තබා සිල්ලා රාජ්‍යය අරාක්ෂ කල අයෙකි, ඔහු. ඔහුගේ සොහොන තවමත් කොරියාවේ දක්නට ලැබේ. ඔහු වසර 79 ක් ජීවිතය ගත කළේය. ඔහු තම ජීවිත කාලය තුල රජවරු කිහිප දෙනෙකුටම සේවය කළේය. ජින්ප්යුන්ග් රජු, සොන්දොක් රැජින, ජින්දොක් රැජින, මුයොල් රජු, මුන්මු රජු ඒ අයයි.

පවුල
කිම් යුෂින් හට කිම් බොහී සහ කිම් මොන්හී නමින් සහෝදරියන් දෙදෙනෙකු සිටියහ. කිම් මොන්හී (පසුව මන්මියුන්ග් රැජින) යුෂින්ගේ මිතුරු කිම්-චුන්චු (පසුව මුයෝල් රජු) සමග විවාහ විය. මන් මියුන් සහ මුයොල් ගේ පුත්‍රයා සිල්ලාවේ මුන්මු රජු බවට පත්විය

මුලාශ්‍ර

Content in this edit is from the existing English Wikipedia article at Gim Yu-Sin; see its history for attribution.

කිම් යුෂින්


L'équipe de Belgique de football dispute en 1966 cinq rencontres amicales de préparation en vue des éliminatoires du Championnat d'Europe qu'elle entame à domicile par une victoire face à la France.

Objectifs
Ayant manqué la qualification pour la Coupe du monde en Angleterre, les Diables Rouges peuvent se focaliser sur les éliminatoires du Championnat d'Europe et l'objectif de l'année est de bien entamer ceux-ci afin de viser les quarts de finales, cinq rencontres amicales sont au programme afin de leur permettre de préparer ceux-ci au mieux.

Résumé de la saison

Durant la décennie qui suit, une génération de joueurs offensifs d'envergure émerge parmi les Diables Rouges, avec des joueurs comme Jacques Stockman, Paul Van Himst et Roger Claessen notamment. Mais ces joueurs ne parviennent pas à qualifier le pays pour une grande compétition internationale. La Belgique est éliminée lors des qualifications pour la Coupe du monde 1962 avec quatre défaites en autant de matchs. Deux ans plus tard, elle est battue dès les huitièmes de finale de la Coupe d'Europe des nations par la Yougoslavie. Lors des éliminatoires de la Coupe du monde 1966, la Belgique termine ex-aequo avec la Bulgarie. Les deux équipes doivent disputer un match de barrage à Florence pour les départager, que les Bulgares remportent (2-1). Les Diables Rouges échouent également de peu durant les éliminatoires de l'Euro 1968, terminant un point derrière la France.

Bilan de l'année
Le bilan des Belges est mitigé avec trois victoires pour autant de défaites, toutefois les éliminatoires du Championnat d'Europe débutent bien avec une victoire à domicile sur la France, un concurrent direct dans la course à la qualification.

Championnat d'Europe 1968

Éliminatoires (Groupe 7)

|}

Les matchs

Note : Première rencontre officielle entre les deux nations.

Les joueurs

Un « r » indique un joueur qui était parmi les remplaçants mais qui n'est pas monté au jeu.

Aspects socio-économiques

Couverture médiatique

Source : Programme TV dans Gazet van Antwerpen.

Sources

Archives

Références

Bibliographie
 COLIN, François. Les Diables Rouges : 1900-2014 / François Colin ; [traduction du néerlandais : Étienne Terroir]. - Bruxelles : Racine, 2014. - 1 vol. (204p.) : ill., couv. ill en coul. ;
 HUBERT, Christian. Le siècle des Diables rouges / Christian Hubert. - Bruxelles : Luc Pire, 2006. - 1 vol. (152p.) : ill., couv. ill en coul.
 Collectif. Le Dictionnaire des Diables Rouges / Bruno Govers, Pierre Bilic, Claude Henrot, Bruno Dubois, Pierre Danvoye. - Bruxelles : Euro Images Productions, 2000. - 1 vol. (320p.) : ill., couv. ill en coul.
 GULDEMONT, Henry. 100 ans de football en Belgique: 1895-1995, Union royale belge des sociétés de football association / Henry Guldemont, Bob Deps. - Bruxelles : Vif , 1995. - 1 vol. (312 p.) : ill. en noir et en coul., couv. ill. en coul. ; .  (rel.).
 HUBERT, Christian. Les diables rouges (édition revue et augmentée) / Christian Hubert. - Tournai: Gamma, 1981. - 1 vol. (253p.) : ill., couv. ill en coul.

1966
Belgique
Football en Belgique en 1966

Équipe de Belgique de football en 1966


Lucerna (título original en checo; en español, La linterna) opus 56 es una ópera con música de Vítězslav Novák y libreto de Hanuš Jelínek, basado en un cuento popular lucerna de Alois Jirásek (1905). Se estrenó el 13 de mayo de 1923 en el Teatro nacional de Praga bajo la dirección de Otakar Ostrčil y puesta en escena de Čeněk Kvíčala.

Personajes

Enlaces externos

Óperas de Vítĕzslav Novák
Óperas de 1923
Óperas en checo
Óperas estrenadas en Praga

Lucerna (ópera)


ජර්නි ටු ද වෙස්ට් යනු චීන රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වන අතර එය එම නාමයම ඇති නවකථාව ආශ්‍රයෙන් නිර්මාණය කර ඇත. මෙම කතාමාලාව අධ්‍යක්ෂණය සහ නිෂ්පාදනය සිදුකරන ලද්දේ චෙං ලිදොං විසිනි. ෂෙන්ෂියෑං, වික්ටර් චෙන්, ෂියේ නිං සහ මෝවු ෆෙන්බින් මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරයි. මෙය පළමුවරට චීනයේ ෂෙජියෑං සැටලයිට් ටීවී (ZJSTV) නාළිකාව මගින් 2010 පෙබරවාරි 14 දින විකාශය කරන ලදී. මෙම කතාමාලාව ෂෑං ජිෂොං විසින් නිෂ්පාදනය කොට 2011දී විකාශය කළ එම නාමයම ඇති කතාමාලාව සමග වරදවා වටහා නොගත යුතු ය.

කථාංග ලැයිස්තුව

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
 ෆෙයි ෂෙන්ෂයෑං, සුන් වුකොං ලෙස
 වික්ටර් චෙන්, ටෑං සන්සැං ලෙස, රන් රැහැයියා
 ෂියේ නිං, ෂු බජී ලෙස
 මෝවු ෆෙංබින්, ෂා වුජිං ලෙස

සෙසු චරිත
 වැදගත්: ඇතැම් නළුවන් චරිත කිහිපයක්ම රඟපා ඇත.

 සසිලියා හන්, සුදු අස්ථි රාක්ෂසිය ලෙස, සුදු පක්ෂි රාක්ෂසිය/ පියෑන් පියෑන් ලෙස
 ජොඈන් චෙන්, ගැවෑන්යින් ලෙස
 ටෑං ගුඔක්වියැං, ජේඩ් අධිරාජයා ලෙස
 වං ලයික්, ලා නිල් මකර අසුර රජු (ක්විංලිං) ලෙස, කාන්තාවන්ගේ රාජධානියේ පාලකයා ලෙස
 ලියු ජියා, බටහිර මව්බිසව ලෙස, වැන්දඹු ස්ත්‍රියක ලෙස
 ෆෑන් ෂික්වි, ටයිෂෑං ලුවෝජුන් ලෙස
 ෂු යැන්ෆෙයි, බුදුන් වහන්සේ ලෙස
 සේ යු, ටායිබායි ජින්ෂිං ලෙස
 එඩී ක්වාන්, ලි ජිං ලෙස
 කාඕ ෂිවෙන්, ගාඕ කුයිලෑන් ලෙස
 යින් ෂ්‍යාඕටියෑන්, අර්ලෑං ෂෙන් ලෙස
 විවියන් චෙන්, ඉන්දියාවේ කුමරිය ලෙස, ජේඩ් හාවා ලෙස, සුවේ ලෙස
 ෂු හුවෑන්ෂෑන්, සුභූති ලෙස
 චෙං ලිදොං, ක්සිතිගර්භා ලෙස
 දොං මෙං, ගව අසුර රජු ලෙස
 යු නා, සුදු මීයා ලෙස
 වු මා, ජින්චි මහල්ලා ලෙස
 ලෝවු ක්වි, ගාඕ කායි ලෙස
 ෂු යොංටෙං, ටෑංහි ටයිෂොං අධිරාජයා ලෙස
 වං ෂුවායි, සුදු මකර අශ්වයා ලෙස
 ෂ්‍යාඕහෙයි, නේෂා ලෙස
 කිරා ලු, ජේඩ් සා සුරඟන ලෙස
 ගුවෝ ෂ්‍යාඕවෙයි, තනි අඟැති රජු ලෙස
 හේ ජියෑන්සේ, ටියෑන්යින් කුමරු ලෙස
 මියාඕ හයිෂොං, සෙන්පති ටියෑන්පෙං ලෙස
 ගියු යිං, චෑං'ඊ ලෙස
 චෙන් සිහන්, මෛත්‍රෙය ලෙස
 ෂෑං ක්වි, ආත්ම ස්පර්ශ ර‍ජු ලෙස
 හන් දොං, ජිංගුවෑං පූජකයා ලෙස
 ඩයනා පැං, බඔෂු ලෙස
 ක්වියු යේ, සිසි ලෙස
 යින් ෂුවෝ, මැයෑන්සි ලෙස
 ෂුවේ ජියාවෙන්, ෂියාඕක්විං ලෙස, සුරඟනක් ලෙස
 ලු ෂුවෙටිං, ෂියාඕහොං ලෙස,  සුරඟනක් ලෙස
 යු ජුවෑන්, ෂියාශ්හුවා ලෙස, සුරඟනක් ලෙස
 ජියෑං ෆෙයෑන්, ෂියාඕගාඕ ලෙස
 ෂුඕ ෂියැනැන්, මංජුශ්‍රී ලෙස, ආයි'ආයි ලෙස
 ගු ෂියාඕ, සමන්තභද්‍ර ලෙස
 ෂෑං-යැං ගුවෝයර්, මහාස්ථමප්‍රාප්ත ලෙස
 මෙං යැන්සෙන්, ගල් වඳුරා ලෙස, රතු කොල්ලා ලෙස, ෂැංකායි ලෙස
 යැන් හොංඩිං, අපාන් ලෙස
 සුන් හාඕ, ආනන්ද ලෙස, ගිනි තරුව ලෙස
 සුන් ක්වියෑං, මහාකාශ්‍යප ලෙස, රන් අඟැති රජු ලෙස
 ලියු ටියෑන්යුඒ, ෂෙන්ෂෙන් ලෙස
 ලු ජියෙයුන්, ලියෑන්ලියෑන් ලෙස
 හොං ෂිබින්, සුන් ෂියාඕෂියාඕ ලෙස
 වු ටොංයු, හුයි'ආන් ලෙස
 ෂෑං බයිජුන්, ගාඕ ආරක්ෂකයා ලෙස
 ෂු සොංසි, ආරක්ෂක ගාඕගේ බිරිඳ ලෙස
 ගාඕ ජුන්බාඕ, ආරක්ෂකයකු ලෙස, ජිංගුවෑං ආරාමයේ ආශ්‍රමාධිපති ලෙස
 දායි චුන්රොං, කාන්තාවන්ගේ රාජධානියේ රාජකීය ගුරුවරයා ලෙස
 චෞ ෂියා, කාන්තාවන්ගේ රාජධානියේ රාජකීය උපදේශක ලෙස
 ෆෙං සොංසොං, පිපා රාක්ෂසිය ලෙස
 මු ෂින්ටොං, කාන්තාවන්ගේ රාජධානියේ සෙන්පති ලෙස
 මු ක්විටොං, කාන්තාවන්ගේ රාජධානියේ ආරක්ෂකයා ලෙස
 ෂු ෆෙයිෆෙයි, කාන්තාවන්ගේ රාජධානියේ මහලු කාන්තාව ලෙස
 ෂෑං ෂොංනිං, පිලන්පෝ බෝධිසත්ත්ව ලෙස
 චෞ ජිවෙයි, කළු වලස් අසුරයා ලෙස
 ලි බාඕලොං, මහී දේවතාවා ලෙස, බහු අත් ඇති වානරයා ලෙස, ෂිබා ගොං ලෙස
 ෂෑං මිංමිං, සුදු ලෝගුව ඇඳි විද්වතා ලෙස
 චෞ හඕදොං, කොවු ආරක්ෂකයා ලෙස
 ලියු ෂිෆෙයි, යාඕ ආර්යාව ලෙස
 ලි ගුවෑන්ජුන්, වානර රජු ලෙස
 සුන් යැන්බින්, වානර රැජින ලෙස
 වැං ගැං, චෙචිහි රජු ලෙස
 ෂි ජපු, චෙචිහි රාජකීය උපදේශක ලෙස
 හොවු ජියේ, ව්‍යාඝ්‍ර බලැති අමරණීයයා ලෙස, යම රජු ලෙස
 ටියෑන් ලිචෙං, ගෝන බලැති අමරණීයයා ලෙස
 යැං ජුන්, ඇන්ටිලෝප් බලැති අමරණීයයා ලෙස
 චෞ ෂොං, කහ බෑවුම් ලෙස, අකුණු අධිපති ලෙස
 චෙන් රොංවෙයි, රිදී අඟැති රජු ලෙස, ජුලිං ෂෙන් ලෙස
 යින් යූටිං, සූක්ෂ්ම භූතයා ලෙස, ග්වාංමූ ලෙස, කඳු දේවතාවා ලෙස, පණිවිඩ කාර්යාලයේ ප්‍රධානියා ලෙස
 වැං-යැං ෂියාඕහන්, කවට මකුණා ලෙස, මෝ ලිහොං ලෙස
 ෆෙං ෂියාඕක්වින්, දුෂ්ට මිත්තණිය ලෙස
 හන් යින්ලොං, නැගෙනහිර මුහුදේ මකර රජු ලෙස
 ෂු ෂියාඕමිං, උතුරු මුහුදේ මකර රජු ලෙස
 චෙන් චාඕ, දකුණු මුහුදේ මකර රජු ලෙස, තනි අඇති යක්ෂ රජු ලෙස
 ටෑං ගැං, බටහිර මුහුදේ මකර රජු ලෙස, ලා නිල් සිංහ රජු ලෙස
 ලියු ෆෙං, කහ දත් ඇති අලියා ලෙස, සර්ප සෙන්පති ලෙස
 ෂු ජියෑංහුවා, මහා පෙං අසුරයා ලෙස, බෝට්ටුකරු ලෙස
 හන් බෝ, මෝ ලික්විං ලෙස, කාං සෙන්පති ලෙස
 ෂෑං සේ, මෝ ලිහායි ලෙස, පැටලලි සහගත අසුර රජු ලෙස, ගුවැංෂි ලෙස
 ෂියේ සොංචෙන්, මෝ ලිෂූ ලෙස, ලොම් හිස් තරුව ලෙස
 මෙං ෂිචෙං, ෂියාඕහුවාන්ෆෙං ලෙස
 වුන් බින්, ජිරුහුවෝ ලෙස
 ලුඕ ලයිහෙං, කුවායිරුෆෙං ලෙස
 යැන් රුයිපෙං, අමරණීය රුයි ලෙස
 ලි ජුන්, පූජකයා ලෙස
 චෞ මින්ග්යෑං, ලියු බොක්වින් ලෙස, අරහත් ෆුහු ලෙස, මීදුමේ මිනිසා ලෙස
 ටියෑව් ෂිපිං, පාවහන් නොපැළැඳි අමරණීයයා ලෙස
 ෂෑං හැයිපිං, ෂු ජින්යෑං ලෙස
 ලූ වැංක්විං, පිරිමි දරුවා ලෙස
 ෂෙන් යේජුන්, ගුවෑංයි ලෙස, ෂුයි බෝ ලෙස
 ලි නා, සුරඟනක් ලෙස, බාඔෂියෑංහි දියා ලෙස
 ලියු චෞ, සුරඟනක් ලෙස
 ගුඕ ජින්යිං, සුරඟනක් ලෙස, යකඩ අවානැති කුමරියගේ සේවකයා ලෙස, අකුණුගේ මව ලෙස
 කාඕ යුවෑන්යුවෑන්, සුරඟනක් ලෙස
 ලි ෂෙංග්රොං, බාඕෂියෑංහි රජු ලෙස
 ලි යුලින්, බාඕෂියෑංහි රැජින ලෙස
 යේ එර්ජියෑං, ඉන්දියාවේ රජු ලෙස
 ෂාඕ නා, ඉන්දියාවේ රැජින ලෙස
 ෆැං චෙන්හුවා, රන්වන් ආලෝක ද්වාරය ලෙස
 ෂියේ රුයිලියෑං, රිදී හිසැති ද්වාරය ලෙස
 චෞ ෂින්, කොට්ටම් අමරණීයයා ලෙස
 ජියෑං ෂුයිං, මකර දැරිය ලෙස
 රෙන් ෂුවේහායි, ලිංජි බෝධිසත්ත්ව ලෙස
 ලියු චාඕ, පුල්ලි මත්ස්‍යයා ලෙස
 වං යි, ජේඩ් මුහුණැති නරි දෙන ලෙස
 ක්වි ෂෙංලින්, චෙන් ක්විං ලෙස
 යු ෂිකුවෑන්, චෙන් චෙං ලෙස
 චෞ ෂුවෑන්, යිපෙංජින් ලෙස
 චෞ ජියා'නැන්, චෙන් ගුවැන්බාඕ ලෙස
 සුන් ජියාලි, ළමා යිපෙංජින් ලෙස
 ලියු ෂි, යකඩ අවානැති කුමරිය ලෙස
 ෆෙං ජියාඕ, යකඩ අවානැති කුමරියගේ සේවකයා ලෙස
 වෙයි සි, කැස්බෑ සෙන්පති ලෙස
 යාඕ ෂියාඕලොං, ගෙලෙහි රන් මකරා ලෙස
 ෂෙන් ෂූහි, දීපංකර බුදුන් වහන්සේ ලෙස
 වැං ජිචාඕ, දැවෙන කන්දේ භූමි දේවතාවා ලෙස, අරහත් ෂියෑංලොං ලෙස
 ආන් රුයියුන්, චෙන්හැයි ආශ්‍රමයේ අධිපති ලෙස, අමරණීය ජින්දිං ලෙස
 යැං ලෙයි, ෂිටුවෝහි රජු ලෙස
 ෂෑං චාඕ, ෂෑං සෙන්පති ලෙස
 ජියා ලියෑන්ක්වියැං, යාඕ සෙන්පති ලෙස
 ෂෑං යැං, ලි සෙන්පති ලෙස
 ලි ක්විංෂි, ගුවෝ ෂෙන් ලෙස
 සොං යුජියාඕ, සිජියෑන් ලෙස
 ෆු ටියැන්වු, විනිසුරු ලෙස
 වැං ෆෙං, ගව හිසැති ආරක්ෂක ලෙස
 ෂුයි ජියාජුන්, අශ්ව හිසැති ආරක්ෂක ලෙස
 ෂෑං ෂුවෑන්, ඉස්තාලය බලාගන්නා ලෙස
 ලි සොංෂියෑන්, ඉස්තාලය බලාගන්නා ලෙස
 ෂි චෙන්ෆෙයි, කුඩා ෂෑං කිරුළහිමි කුමරු ලෙස
 ෂාඕ ෂෙන්ඩොං, කහ වස්ත්‍රය ඇඳි සොරා ලෙස
 මාඕ ජියෑන්පිං, සුළං මිත්තණිය ලෙස
 චෙං ජියෑන්ෆැන්, වලාකුළු තල්ලු කළ දරුවා ලෙස

විස්තරාත්මක ගී ලැයිස්තුව
 ටැගේ ෂිෂිං (踏歌西行; බටහිර වෙත ගමනේදී ගැයුම), ආරම්භක තේමා ගීතයයි. මෙය ගායනය කරන්නේ ටෙංගර් විසිනි.
 වෝ ෂින් බු බියෑන් (我心不变; මගේ හද නොවෙනස් ය), අවසන් තේමා ගීතය, ගායනය ටෑන් ජිං විසිනි.
 ෂි යූ ගේ (西游歌; බටහිර වෙත ගමනේ ගීතයක්), විකල්ප අවසන් තේමා ගීතයකි, ගායනය ෆෙයි ෂෙන්ෂියෑං, වික්ටර් චෙන්, ෂියේ නිං සහ මෝවු ෆෙංබින් විසිනි.
 ගුවෝසේ ටියෑන්ෂියෑං ජින්සායි ෂිලියෑං (国色天香尽在西凉; සියලු රූමතියන් ෂිලියෑංවලයි) ගායනය බ්ලැක් ඩක්ස් කණ්ඩායම (黑鸭子组合) විසිනි.
 රැන්ඩෙං ෂි ගේ (燃灯之歌; පහනක් දැල්වීමේ ගීතය) ගායනය වැං ලයික් විසිනි.
 ෂින් සි ලියැන්හුවා කායි (心似莲花开; පිබිදෙන නෙළුමක් මෙන් හද විවර වේ) ගායනය වික්ටර් චෙන් විසිනි.

අන්තර්ජාතික විකාශය
  ශ්‍රී ලංකාව තුළ, මෙය ජාතික රූපවාහිනී නාළිකාව ඔස්සේ 2016 වර්ෂයේ සැප්තැම්බර් මස සිට සිංහලෙන් හඬකවා මහා වානර යන තේමාව ඔස්සේ විකාශය අරඹන ලදී.

මේවාත් බලන්න
 ජර්නි ටු ද වෙස්ට් (2011 රූපවාහිනී කතාමාලාව)

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
  ජර්නි ටු ද වෙස්ට් සඳහා බයිදු බයික්හි ඇති තොරතුරු

නවකථා පාදක කරගත් රූපවාහිනී වැඩසටහන්
ජර්නි ටු ද වෙස්ට් පාදක කරගත් නිර්මාණ
2010 චීන රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2010 චීන රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
රූපවාහිනී කතාමාලා

ජර්නි ටු ද වෙස්ට් (2010 රූපවාහිනී කතාමාලාව)


Avec les yeux est le deuxième album studio de la chanteuse française Flora Fischbach, dite Fishbach, sorti le 25 février 2022. Quatre singles sont issus de l'album : Téléportation, Masque d'or, Dans un fou rire et Presque beau. Un clip accompagne la sortie de chacun des morceaux.

Enregistrement
L'album est écrit et enregistré en 2021 dans les Ardennes, région natale de la chanteuse.

Les clips vidéos des singles sont réalisés par le réalisateur français Aymeric Bergada du Cadet.

L'album

Pistes

La pochette
La pochette montre un portrait de l'artiste en uniforme dans un jeu de lumière en clair obscur. Les pochettes des deux premiers singles ont été dessinées par le graphiste Axel Besson.

Musiciens de l'album

 Guitare : Fishbach, Arthur Azara
 Basse : Arthur Azara
 Batterie : Arthur Azara
 Piano, claviers : Fishbach, Arthur Azara
 Musiques et paroles : Fishbach
 Paroles : Fishbach

Notes et références

Chanson française
Album musical sorti en 2022

Avec les yeux


Mauritania Airlines é uma companhia aérea com sede em Nuaquexote, Mauritânia, que atua como companhia aérea de bandeira do país. A empresa foi fundada em dezembro de 2010 em resposta ao fim da Mauritania Airways.

Destinos

Frota

Frota atual
A frota da Mauritania Airlines consiste nas seguintes aeronaves (Agosto de 2019):

Frota Histórica
A companhia aérea operou as seguintes aeronaves:

 2 Boeing 737-500

Ver também

 Lista de companhias aéreas em atividade

Ligações externas

Fundações na África em 2010
Empresas aéreas fundadas em 2010

Mauritania Airlines


نادين تحسين بيك (12 يوليو 1981 -)، ممثلة سورية.

عن حياتها
هي ابنة الفنان حسام تحسين بيك ووالدتها جورجية كما أن شقيقها الممثل راكان تحسين بيك، بدأت التمثيل في صغرها خلال مسلسل أيام شامية. خريجة الأدب الفرنسي من كلية الآداب في جامعة دمشق. عملت في الدوبلاج لعدة أعمال تركية. وأيضًا عملت في مسلسلات الرسوم المتحركة وعملت سابقاً مع مركز الزهرة.

حياتها الأسرية
كانت متزوجة من عازف الكمان «وسيم الإمام».

أعمالها

من أعمال السينما

من أعمال التلفزيون

المراجع

روابط خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أصل جورجي
أشخاص من أصل شركسي
ممثلات سوريات في القرن 20
خريجو جامعة دمشق
سوريون من أصل أوروبي
ممثلات من دمشق
ممثلو مركز الزهرة
مواليد 1401 هـ
مواليد 1981
سوريون من أصل جورجي

نادين تحسين بيك


An Sorghum plumosum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ambroise Marie François Joseph Palisot de Beauvois. An Sorghum plumosum in nahilalakip ha genus nga Sorghum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sorghum

Sorghum plumosum


هينريكي أدريانو بوس  (مواليد 14 أكتوبر 1986 في ماريشال كانديدو رندون - البرازيل) لاعب كرة قدم برازيلي يلعب في مركز قلب الدفاع.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
أشخاص على قيد الحياة
برازيليون من أصل ألماني
رياضيون برازيليون مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
رياضيون برازيليون مغتربون في البرتغال
رياضيون برازيليون مغتربون في ألمانيا
رياضيون برازيليون مغتربون في إسبانيا
رياضيون برازيليون مغتربون في إيطاليا
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإماراتي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري البرازيلي لكرة القدم الدرجة الثانية
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو بالميراس
لاعبو باير ليفركوزن
لاعبو برشلونة
لاعبو راسينغ سانتاندير
لاعبو فلومينينسي
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كرة القدم البرازيليون
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من ولاية بارانا
لاعبو منتخب البرازيل لكرة القدم
لاعبو نابولي
لاعبو نادي اتحاد كلباء
لاعبو نادي كوريتيبا
لاعبو نادي كورينثيانز
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1986

هينريكي أدريانو بوس


Hieratisk Skrift  (græsk: hieratikos, præstelig, hellig), er et antikt ægyptisk skriftsystem.

Hieroglyfferne, som var det oprindelige skriftsystem i oldtidens Ægypten, består af 800 tegn. Da hieroglyfferne altid havde været svære at tyde, udviklede der sig over tiden nogle forenklede udgaver. En af disse udgaver var den hieratiske skrift. Den hieratiske skrift er en slags kursivform af hieroglyfferne, som blev brugt på papyri.

Kilder og henvisninger

Skriftsystemer
Egypten i antikken

Hieratisk


net.art terimi genel olarak 1994-1999 arası internet sanatının öncülüğünü yapan grubun yaptığı işleri sınıflandırmak için kullanılır. Bunun yanında zaman zaman internet sanatı ile eşanlamlı olarak kullanıldığı da olur.

İlk başlarda sadece internete özgü tüm online sanat eserleri için bu tabir kullanılırken, internet sanatının müzelere girmesiyle net.art daha çok Vuk Ćosić, Jodi.org, Alexei Shulgin, Olia Lialina, Heath Bunting and Valéry Grancher, Etoy gibi sanatçı ve sanatçı grupları için kullanılmaya başlamıştır.

Net.art teriminin ilk defa 1995 Aralığında Slovenyalı Vuk Ćosić'in aldığı yazılım hatası nedeniyle karakterleri bozuk çıkan bir e-posta mesajı sonrası kullanılmaya başlandığı şeklinde yaygın bir söylenti vardır. Buna göre mesajda, birçok karakter okunamamaktayken bir yerine "net. art" şeklinde okunabilir bir ifade yer alıyordu. Daha sonra Ćosić bu anekdotu yalanlamış, terimin ilk defa 1995'te Pit Schultz tarafından ortaya atıldığını açıklamış, aslında Alexei Shulgin tarafından uydurulup İnternet üzerinden yayılan bu hikâyenin de bir çeşit net.art eseri haline geldiğini ifade etmiştir.

Ayrıca bakınız
 İnternet sanatı
 Yazılım sanatı
 Dijital sanat
Bilgisayar sanatı

Dış bağlantılar
 17 Şubat 2006'da Vuc Cosic ile yapılmış bir röportaj https://web.archive.org/web/20061109192251/http://www.we-make-money-not-art.com/archives/008056.php
 Düğümküme net.art 1995-2000  yazısı

İnternet kültürü
İnternet sanatı
Sanat web siteleri

Net.art


Operators and Matrices (OaM, Oper. Matrices), međunarodni je matematički časopis sa sjedištem u Zagrebu. U njemu se obrađuju matematički operatori i matrice. Glavni urednici su Joseph Ball, Douglas R. Farenick, Chi-Kwong Li- U uredništvu lista je šezdesetak istaknutih znanstvenika iz petnaest zemalja širom svijeta (Hrvatska, SAD, Japan, Austrija, Njemačka, Danska, Jordan, Slovenija, Indija, Mađarska, Kanada, UAE, Poljska, Tajvan). Prvi je broj izašao 2007. godine. OaM izlazi četiri puta godišnje.

Ostvario je stabilan čimbenik utjecaja po JCR-u u zadnjih pet godina. 2013. bio je 0,509, 2014. bio na 0,583, 2015. je na 0,545, 2016. je na 0,440 i 2017. na 0,551. CiteScore 2017. bio je 0,51. SJR 2017. bio je 0,590, a SNIP iste godine 0,656.

Sadržaj je indeksiran u Mathematical Reviews (MathSciNet), Zentralblatt MATH (ZMATH), Referativnyi Zhurnal – Matematika, Science Citation Index – Expanded (ISI Web of Science), Current Contents© / Physical Chemical and Earth Sciences, Scopusu i Google Scholaru.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Scimago Journal & Country Rank Operators and Matrices
Researchgate.net Operators and matrices - RG Journal Impact Rankings 2017 and 2018

Hrvatski matematički časopisi

Operators and Matrices


İbrahim Edhem (Talî) Öngören (d. 1875, İstanbul – ö. 2 Ocak 1952, İstanbul), Türk hekim ve siyasetçi, diplomat.

Babası Basra valiliğinde bulunmuş Yusuf Talî Paşa, annesi Rasime Hanım'dır.

İlk ve orta öğrenimini Galatasaray Lisesi'nde tamamladı. 1887'de Askeri Tıbbiye'ye girdi. 1893'te askeri tabip yüzbaşı rütbesi ile mezun oldu. Çeşitli İstanbul hastanelerinde ve askeri birliklerde çalıştı. 1896'da operatörlük belgesi aldı. 1909 yılında Hudeyde Hastanesi operatörlüğüne atandı. Başhekimliğe ve 40. Hudeyde Fırkası Sertabipliği'ne getirildi.

1911 yılında Trablusgarp Savaşı'na askerî hekim olarak katıldı ve burada Mustafa Kemal ile yakın dost oldu. Hastalığı nedeniyle 1912 yılında Eylül ayında İstanbul'a döndü; bir ay sonra Balkan Savaşı'na katıldı. Barıştan sonra barıştan sonra Harbiye Nezareti Sıhhiye Dairesi 4. Şube Müdürü oldu. Van, Ankara ve Kayseri'de çıkan lekeli humma hastalığı ile mücadele etti. 1913'te yarbaylığa terfi etti.  I. Dünya Savaşı'nda çeşitli cephelerde savaştı.

19 Mayıs 1919'da 9. Ordu Müfettişi Mustafa Kemal ile beraber Bandırma Vapuru'ndan Samsun'a çıkan 18 subaydan birisiydi.

1920'de Ankara Hükûmeti'nin Moskova'ya gönderdiği heyetin içinde yer aldı. Bakü'de toplanan Birinci Doğu Halkları Kurultayı'na Ankara Hükûmeti'ni temsilen gözlemci olarak katıldı. Bakü kongresinden gönderdiği raporlar, TBMM Hükûmeti'nin Sovyet Rusya'ya komünizm rejimine ve Anadolu'daki komünist faaliyetlere karşı siyasetini belirlemesinde büyük etkisi oldu.

Moskova'dan döndükten sonra Millî Savunma Bakanlığı Sağlık Dairesi Başkanı olarak Ankara'da görev yaptı. 6 Kasım 1921 - 22 Ekim 1923 tarihleri arasında Batum Konsolosu olarak görev yaptı.. Bu görevi sırasında Rusya'dan alınan silah ve cephanelerin Batum üzerinden Anadolu'ya nakledilmesinde rol aldı.

Türk Kurtuluş Savaşı sırasında Albay rütbesine terfi etti. 1923'te Hariciye Vekaleti danışmanı, Haziran 1924'te Varşova büyükelçisi olarak atandı ve 2 yıl bu görevde kaldı.

II. dönem TBMM ara seçimlerinde Diyarbakır milletvekili olarak meclise girdi. III. dönem TBMM'de CHP Meclis Grup Başkan Vekilliği'ne seçildi. Cumhuriyetin ilk yıllarında Kürt isyanlarının gerçekleştiği Güneydoğu Anadolu illerinde daha güçlü bir yönetim kurulması için 1927'de çıkan bir kanunla oluşturulan I. Umumi Müfettişlik görevine atanınca milletvekilliğinden istifa etti. 5 yıl boyunca Elazığ, Urfa, Bitlis, Hakkâri, Diyarbakır, Siirt, Mardin, Van illerini kapsayan müfettişlik bölgesinde hizmet yaptı. 1932'de İstanbul milletvekili seçilerek Umum Müfettişliği görevinden ayrıldı.

1934 yılında Trakya'da Yahudilere yapılan organize saldırıları raporlaştırmak için Trakya Umum Müfettişliği'ne atanması üzerine yeniden milletvekilliğinden istifa etti. Soyadı Kanunu çıktığında kendisine olayları değerlendirme ve önlem almadaki başarısından dolayı cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk tarafından "Öngören" soyadı verildi.

Bozulan sağlığı nedeniyle 1935 yılında müfettişlik görevinden ayrıldı ve tedavi için yurt dışına gitti. 1936'da Diyarbakır milletvekili olarak tekrar meclise girdi.

2 Ocak 1952'de İstanbul'da öldü.

Kaynakça

1875 doğumlular
1952 yılında ölenler
Türk hekimler
İstanbul doğumlu hekimler
TBMM 2. dönem Diyarbakır milletvekilleri
TBMM 3. dönem Diyarbakır milletvekilleri
TBMM 4. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 5. dönem Diyarbakır milletvekilleri
TBMM 6. dönem Diyarbakır milletvekilleri
TBMM 7. dönem Diyarbakır milletvekilleri
TBMM 8. dönem Elazığ milletvekilleri
Türkiye'nin Polonya büyükelçileri
Dersim İsyanı'nda kişiler
Teşkilât-ı Mahsusa
Mustafa Kemal'in Samsun'a çıkışı
Osmanlı karacı subayları
Türk subaylar
Mekteb-i Tıbbiye-i Askeriye-i Şahane'de öğrenim görenler
Osmanlı askerî hekimler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
İstanbul doğumlu siyasetçiler
Atatürkçüler

İbrahim Talî Öngören


Key-based routing (KBR) es un método de búsqueda usado en las tablas de hash distribuido (DHT) así como en ciertas redes superpuestas. Mientras que las DHT aportan un método para encontrar al host responsable de cierta parte de información, las KBR aportan un método para encontrar el host más cercano que tenga dicha información, de acuerdo a un indicadores definidos. Esta acción no tiene porqué estar necesariamente definida en función de la distancia física, sino más bien por el número de saltos de red.

Redes KBR
 Freenet
 GNUnet
 Kademlia

Véase también
 Tabla de Hash Distribuido - Red de overlay
 Peer-to-peer anónimo

Referencias

Encaminamiento
Redes de compartición de archivos
Almacenamiento distribuido de datos

Key-based routing


Umutlu, Samsun ilinin Alaçam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1928 yılı kayıtlarında Alamet olarak geçmektedir. Umutlu; daha önceleri bir köy iken, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Coğrafya
Mahalle, Samsun il merkezine 106 km, Alaçam ilçe merkezine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaçam'ın mahalleleri

Umutlu, Alaçam


Une coque en goutte d'eau (en ), ou coque albacore (d'après l'expérimental ), est un type de  qui améliore les performances lorsque le sous-marin est immergé par rapport à lorsqu'il est en surface.

Histoire
Couramment utilisé dans les premiers stades du développement des sous-marins, il est progressivement abandonné au début du  au profit de conceptions optimisées pour des performances élevées en surface à la suite de changements dans la doctrine opérationnelle. Encore peu utilisé jusqu'à la fin de la Seconde Guerre mondiale, malgré un nouveau changement de doctrine navale et l'amélioration des techniques de lutte anti-sous-marine, il est depuis utilisé sous diverses formes sur pratiquement tous les grands navires militaires sous-marins actuels.

Architecture navale
Sous-marin

Coque en goutte d'eau


في اللاهوت المسيحي، الدفاعيات الافتراضية هي مدرسة من مدارس اللاهوت الدفاعي (المعروفة أيضاً باسم التبريريات) الذي يهدف إلى تقديم أساس عقلاني للإيمان المسيحي والدفاع عنه ضد اعتراضات من خلال فضح العيوب الظاهرة في نظرات عالمية أخرى فيما يفترض الكتاب المقدس وحيًا إلهيًا.

وحسب تعاليمها، من المستحيل إدراك أي خبرة بدون افتراضات، ولا يوجد أي افتراضات حيادية يمكن أن يتم التحاجج منها مع غير المسيحي. وبعبارة أخرى، يقول مؤيدو الدفاعيات الافتراضية أن المسيحي لا يستطيع بشكل متسق أن يعترف بإيمانه بالوجود الضروري لإله الكتاب المقدس ويعترف في آن واحد وعلى أساس افتراضات أخرى بإمكانية عدم وجود الله وعدم صحة وحي الكتاب.

الدفاعيات الافتراضية هي الموقف السائد في الكنائس المصلحة والكالفينية. ويوجد مذهبان من الدفاعيات الافتراضية، بناء على التعليمات المختلفة بين كورنليوس فان تيل وجوردن هادون كلارك. وتختلف الدفاعيات الافتراضية عما يسمى بالاعتذاريات الدليلية أو الكلاسيكية.

يقارن علماء الدفاعيات الافتراضية افتراضهم بمعايير نهائية أخرى مثل العقلانية، والخبرة الامبريقية، والشعور الذاتية. وفي هذا النطاق، يعرف الافتراض بأنه:

معتقد له أسبقية على معتقد آخر وبمثابة المعيار له. والافتراض النهائي هو معتقد ليست عليه أسبقية أي معتقد آخر. وبالنسبة للمسيحي، يجب أن تكون محتويات الكتاب المقدس بمثابة الافتراض النهائي... هذه العقيدة ليست سوى نتيجة سيادة الله على مجال فكر الإنسان. فتطبق عقيدة عصمة الكتاب المقدس على مجال المعرفة.

مراجع

اللاهوت الدفاعي المسيحي
كالفينية
لاهوت مسيحي
نظريات معرفية

دفاعيات افتراضية


An Epipremnum dahlii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Epipremnum dahlii in nahilalakip ha genus nga Epipremnum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epipremnum

Epipremnum dahlii


Arroyo Cueva del Tigre ist der Name folgender Flüsse:

 Arroyo Cueva del Tigre (Arroyo Mosquitos), ein linksseitiger Nebenfluss des Arroyo Mosquitos, Uruguay
 Arroyo Cueva del Tigre (Flores), ein zum rechtsseitigen Einzugsgebiet des Arroyo Grande gehörender Fluss, Uruguay

Arroyo Cueva del Tigre


5769 Michard este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5769 Michard este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Caussols de CERGA. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,00 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 9,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1987
Centura de asteroizi

5769 Michard


The Busker é uma banda maltesa de indie pop fundada em 2012. A banda é composta por David "Dav.Jr" Meilak, Jean Paul Borg, e Sean Meachen. Em 2023, foram seleccionados para representar Malta no Festival Eurovisão da Canção de 2023 com a canção «Dance (Our Own Party)».

Carreira musical
Os The Busker formaram-se em Outubro de 2012 como um duo composto pelo cantor e guitarrista Dario Genovese e pelo percussionista Jean Paul Borg. Dois anos depois, juntaram-se a eles o baixista e tecladista David Grech e o saxofonista Sean Meachen. O grupo inspirou-se em bandas pop da década de 60, como The Beatles e The Beach Boys. Desde cedo, começaram a lançar covers e canções próprias no YouTube. O álbum de estreia da banda intitulado «Telegram», foi lançado em 2017, seguido de «Ladies and Gentlemen» em 2018. Em 2021, Dario Genovese deixou a banda.

Em Novembro de 2022, os The Busker foram confirmados como um dos 40 participantes no «Malta Eurovision Song Contest 2023», o festival utilizado para seleccionar o representante de Malta ao Festival Eurovisão da Canção. A sua canção, «Dance (Our Own Party)», foi apresentada juntamente com todas as outras no mês seguinte. Depois de se terem qualificado em primeiro lugar para os quartos-de-final e depois para as meias-finais do concurso, a 11 de Fevereiro de 2023, os The Busker actuaram na final, onde a combinação de pontos atribuídos pelos juízes e pelo televoto os escolheu como vencedores entre os 16 restantes. Tornaram-se assim os representantes de Malta no Festival Eurovisão da Canção de 2023, em Liverpool.

Membros

Membros actuais

 David "Dav. Jr" Grech - voz, baixo, teclados
 Jean Paul Borg - bateria
 Sean Meachen - saxofone

Membros anteriores

 Dario Genovese - voz, guitarra

Discografia

Álbuns de estúdio

 2017 – Telegram
 2018 – Ladies and Gentlemen

EP

 2021 – X

Singles

 2020 – Just a Little Bit More (com Matthew James)
 2021 – Don't You Tell Me What to Feel (com Raquela DG)
 2021 – Loose
 2021 – Nothing More
 2022 – Miracle
 2023 – Dance (Our Own Party)

Ver também
Festival Eurovisão da Canção 2023

Bandas de indie pop
Bandas de Malta
Bandas formadas em 2012
Participantes do Festival Eurovisão da Canção

The Busker


Yakakaya, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy, adını doğal görünümünden kayalar ile çevrili olmasından aldığı tahmin ediliyor. Bir tahmine  göre de Oğuz Türklerinin "Kayı boyundan"gelmeleri,yamalık ve yaka bir yere yerleşmelerinden "Yakakayı" ismi zamanla söyleniş kolaylığından dolayı Yakakaya olma ihtimali vardır, Anadoluda Yakakayı isimli çok köy vardır. Çünkü Kayı ve kaya aynı anlama gelmektedir. Sağlam,pek ve kuvvetli anlamlarına gelir.

Coğrafya
Ankara iline Tem Otobanından 89 km, Kızılcahamam ilçesine 41 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Yakakaya, Kızılcahamam


Martín Leandro de Costa y Lugo fue un poeta sevillano del .

Biografía
Se desconocen detalles de su biografía. Costa y Lugo era fiel de la fraternidad del Rosario de Nuestra Señora de la Alegría principalmente devotos de la Virgen de la Alegría. En esa congregación pudo haber tenido actividades relacionadas con la devoción en la iglesia de San Bartolomé en Sevilla. Estuvo entre un grupo de intelectuales que frecuentaban en la Casa de Montellano en Sevilla bajo auspicio del bibliotecario real Antonio Dongo Barnuevo. Las composiciones que de él se conocen están incluidas en la Academia de Tejada y Riser (Sevilla, 1667)

Obras
 Acción de gracias de Sevilla a la gloriosisima Virgen Maria por el gran favor que reconoce en su Santisimo Rosario (1691)

Referencias

Poetas de España del siglo XVII

Martín Leandro de Costa y Lugo


Schienenverkehr im Tschad gibt es nicht und hat auch nie stattgefunden.

Zu Beginn des 20. Jahrhunderts begann ein deutsches Unternehmen in Kamerun mit Vermessungsarbeiten für eine Bahnstrecke in den Tschad und führte in den Jahren 1902/03 und 1904 Forschungsreisen durch.

Während des Bestehens der Französischen Gemeinschaft gab es um 1958 Planungen zu einer Eisenbahnstrecke über etwa 870 km von Bangui (Zentralafrikanische Republik) nach Fort Lamy (heute: N'Djamena) im Tschad. Mit der Auflösung der Französischen Gemeinschaft wurde dieses Projekt aber aufgegeben.

Aktuell besteht die Planung, zwei Bahnstrecken mit einer Gesamtlänge von ca. 1.350 km in Normalspur zu errichten. 2011 haben der Tschad und die China Civil Engineering Construction dazu einen Vertrag über 7 Mrd. US-Dollar abgeschlossen. Das Netz soll in erster Linie dem Güterverkehr dienen, aber auch Personenverkehr soll stattfinden. Eine Linie soll von N'Djamena nach Moundou und Koutéré an der Grenze zu Kamerun führen (528 km). Die dort nächstgelegene Anschlussmöglichkeit, die Bahnstrecke Duala–Nkongsamba ist bis auf ein Reststück von 29 km stillgelegt. Eine zweite Bahnstrecke soll von N'Djamena über Abéché und Adré an die Grenze des Sudan (836 km) führen. Die Strecke soll bei Nyala die Bahnstrecke Khartum–Nyala erreichen. Geschwindigkeiten bis 120 km/h sollen möglich sein. Die Bauarbeiten sollten im Februar 2012 beginnen. Das Fahrzeugmaterial soll aus China geliefert werden. Sowohl in Kamerun (Meterspur) als auch im Sudan (Kapspur) bestehen abweichende Spurweiten.

Literatur

 Neil Robinson: World Rail Atlas and Historical Summary 7 = North, East and Central Africa.o.O. 2009, ISBN 978-954-92184-3-5

Einzelnachweise

Verkehr (Tschad)
Tschad
Tschad

Schienenverkehr im Tschad


Edwin Richard Thiele (10 September 1895 – 15 April 1986) was an American Seventh-day Adventist missionary in China, editor, archaeologist, writer, and scholar of the Old Testament. He is best known for his chronological studies of the kingdoms of Judah and Israel.

Biography
Thiele was born and raised in Chicago, Illinois, on September 10, 1895. He graduated from Emmanuel Missionary College, which later became Andrews University in 1960, in 1918 with a Bachelor of Arts degree in ancient languages. After two years of work as home missionary secretary for the East Michigan Conference of Seventh-day Adventists, he left in 1920 for mission service in China. During his 12 years in China, he was an editor and manager for the Signs of the Times Publishing House in Shanghai.

After returning to the United States, Thiele studied archaeology, obtaining a Master of Arts degree from the University of Chicago in 1937. He then joined the religion faculty of Emmanuel Missionary College while continuing his doctoral work at the University of Chicago. He obtained a PhD in biblical archaeology in 1943. His doctoral dissertation, The Chronology of the Kings of Judah and Israel, was later expanded and published as The Mysterious Numbers of the Hebrew Kings which became widely regarded as an important work on the chronology of Hebrew kings. He traveled extensively throughout the Middle East in the course of his research.

Later Thiele also authored a popular book on Christianity, Knowing God. After his death, his widow Margaret completed his study of the Book of Job entitled Job and the Devil.

From 1963 to 1965 he served as Professor of Antiquity at Andrews University. After retiring from teaching in 1965, he moved to California, where he continued to write. He died in St. Helena, California, in 1986. He is buried in Rose Hill Cemetery in Berrien Springs, Michigan.

Reception of chronological work
Thiele's chronological reconstruction has not been accepted by all scholars. Nonetheless the work of Thiele and those who followed in his steps achieved acceptance across a wider spectrum than that of any comparable chronology; as Assyriologist D. J. Wiseman (1993) wrote, "The chronology most widely accepted today is one based on the meticulous study by Thiele." More recently in 2010, Leslie McFall asserted that "Thiele's chronology is fast becoming the consensus view among Old Testament scholars, if it has not already reached that point."

Although criticism has been leveled at numerous specific points in Thiele's chronology, his work has won considerable praise even from those who disagree with his conclusions. On the other hand, even scholars sharing Thiele's religious convictions have sometimes maintained that there are weaknesses in his argument such as unfounded assumptions and assumed circular reasoning.

In his desire to resolve the discrepancies between the data in the Book of Kings, Thiele was forced to make improbable suppositions ... There is no basis for Thiele's statement that his conjectures are correct because he succeeded in reconciling most of the data in the Book of Kings, since his assumptions ... are derived from the chronological data themselves ...'The numerous extrabiblical synchronisms he invokes do not always reflect the latest refinements in Assyriological research (cf. E.2.f below). In many cases, he posits an undocumented event in order to save a biblical datum (e.g., the circumstances surrounding the appointment of Jeroboam II as coregent; Thiele 1983: 109).', Freedman, D. N. (1996). Vol. 1: The Anchor Yale Bible Dictionary (1006). New York: Doubleday.

In response to the "circular reasoning" criticism, Kenneth Strand has pointed out several archaeological finds that were published after Thiele produced his chronology and that verified Thiele's assumptions or conclusions as against the chronological systems of other scholars such as Albright that were posited before Thiele's work.

Despite the various criticisms Thiele's methodological treatment remains the typical starting point of scholarly treatments of the subject, and his work is considered to have established the date of the division of the Israelite kingdom.

See also
 The Mysterious Numbers of the Hebrew Kings
 Old Testament: Timeline
 Historicity of the Bible
 Valerius Coucke

References

Andrews University alumni
American biblical scholars
American Seventh-day Adventists
1895 births
1986 deaths
Writers from Chicago
Old Testament scholars
University of Chicago alumni
Andrews University faculty
People from St. Helena, California
20th-century American non-fiction writers
20th-century American archaeologists
Historians from Illinois
Historians from California

Edwin R. Thiele


Le col Vieux est un col des Alpes françaises situé dans le Queyras à  d'altitude.

Il est franchi par le GR58 et le GRP Tour du Pain de Sucre.

Randonnées
Pour y accéder, on peut se garer à un parking entre le refuge Agnel et le col Agnel, puis marcher environ 30 minutes.

Depuis ce col faisant partie du GR58 et du GRP Tour du Pain de Sucre, on peut accéder aux lacs Foréant, Égorgeou et Baricle se situant dans le vallon du torrent de Bouchouse , puis, en continunant, vers l'Échalp, Ristolas, le refuge de la Monta, etc.. On peut par ailleurs accéder au Pain de Sucre et, d'un autre côté, au pic de Foréant.

Ainsi, ce col est facilement accessible et offre des randonnées de différents niveaux.

Notes et références

Vieux
Vieux
Abriès-Ristolas
Molines-en-Queyras
Massif d'Escreins

Col Vieux