قناة الرحمة الفضائية، قناة فضائية مصرية إسلامية سنية، أغلقت في عام 2010 ثم اعيد افتتاحها باسم قناة الروضة ، المشرف العام الشيخ محمد حسان.

من برامجها
برنامج الطب الآمـن للدكتور أمير صالح، والنبأ العظيم للداعية محمد العريفي، وخطباء المستقبل، والأمثـــال، وحدائق ذات بهجة، وفتاوى الرحمــة، وسنن ابن ماجه، وعلى بصيرة، ومدارج السالكين لفضيلة الشيخ محمد حسين يعقوب
، وأخطاء يجب أن تصحح لفضيلة الشيخ مسعد أنور
، واقرأ وأرتق، وعيادة الرحمة، ومواقف إيمانية، وفقه الفرائض، وفقه العبادات، وأسماء الله الحسنى، ولماذا أسلموا ؟، والتفسير لفضيلة الشيخ محمد حسان
، ومجلس الرحمة، وقصة حكاها الرسول، وإن في ذلك لذكرى، ودرس السيرة لفضيلة الشيخ محمد حسان
، والوقف والابتداء، وعلمنى يا رسول الله، وآداب إسلاميـة، وفقه المعاملات، وكفاية ذنوب، والصحة النفسية للمرأة، وقطوف طبية، وأعلام الأمــة، وقضايا فقهية معاصرة، وشرح كتاب الوجيز، وواحة السنة، وواحة العلم، وصراع مع الشهوات، ومواقف تاريخية، وفضائل الصحابــة، ومعارج المقربين، والأسرة في ظلال الإسلام، وجبريل يسأل والنبى يجيب لفضيلة الشيخ محمد حسان
، والميثاق الغليظ، ونساء بيت النبوة، وجدد إيمانك، واللؤلؤ والمرجان، وأصول الدعوة للدكتور طلعت عفيفي
، وأحكـام النساء لفضيلة الشيخ مصطفى العدوي
، ورواية ورش، وترجمان القرآن، وطفولة مستقرة، وفن التربية، ومع الشباب، ومن بيوت الله لفضيلة الشيخ محمد حسان
، والبرهان في إعجاز القرآن، وأجوبة الإيمان، وراجعلك يا رب للدكتور حازم شومان
، وتدبر أسرار التنزيل للشيخ جلال الخطيب
، وأحكام التجويـد للشيخ أشرف عامر
، ومشكاة الأنـوار

شخصيات بارزة في المحطة
 محمد حسان
 محمد حسين يعقوب
 أبو إسحاق الحويني
 حازم شومان
 محمد الصاوي
 محمود حسان، المدير العام

إغلاق قناة الرحمة الفضائية
تم إغلاق قناة الرحمة الفضائية من مدينة الإنتاج يوم الثلاثاء، 19 أكتوبر 2010م دون سابق إنذار لعدة دعاوي منها الدعوى نشر الفتنة الطائفية، وعادت على النايل سات مرة أخرى ولكن تحت اسم جديد وهو الروضة، ثم أغلقت ثانية مع مجموعة من القنوات بمجرد انتهاء بيان المجلس العسكري في مساء الثالث من يوليو 2013م ثم عادت القناة للعمل حالياً والبث المباشر من داخل مدينة الإنتاج الإعلامي بمصر بعد توفيق أوضاعها وهي الآن تعمل على ترددها على النايل سات .

تردد القناة
على النايل سات 10873 باستقطاب رأسى ومعدل ترميز 27500
وعلى العرب سات 12149 باستقطاب أفقي ومعدل ترميز 27500
التردد الجديد لقناة الرحمة هو 10873 ومعدل الترميز 27500 ومعامل التصحيح 3/4

انظر أيضًا
 قناة أمجاد
 قناة الحافظ
 قناة الناس
 قناة الندى الفضائية

مراجع

وصلات خارجية

 البث المباشر للقناة

ر
ر

قناة الرحمة الفضائية


إن طريقة غاوس-نيوتن المعممة  هي عبارة عن تعميم لطريقة المربعات الأقل least-squares method التي وصفت في الأصل من قبل كارل فريدريش غاوس و بطريقة نيوتن العائدة إلى إسحاق نيوتن مؤديةُ إلى حالة مشاكل المربعات الأقل اللاخطية المقيدة.

انظر أيضاً
 طريقة نيوتن,
 مربعات الأقل Least squares
 كارل فريدريش غاوس,
 إسحاق نيوتن.

مراجع

تحليل عددي

طريقة غاوس-نيوتن المعممة


Leprozorij u Metkoviću, t.zv. Gubave kuće, medicinska ustanova.

Povijest
Guba je zarazna bolest koja je stoljećima harala Europom pa tako i Hrvatskom. Svaki je veći grad u Dalmaciji imao leprozorij, a ovaj u Metkoviću nastao je u odnosno nedavnoj prošlosti, 1905. godine. Podignut je u vremenima kad je izgledalo da je guba nestala. Iščezla je koncem 18. stoljeća. No, iznenada se je pojavila u dolini Neretve krajem 19. stoljeća i početkom 20. stoljeća. Po svemu sudeći došla je iz susjedne BiH, kamo su ju prenijeli osmanski vojnici; područje Cazina je poznato endemsko područje gube. Austrijska Kraljevina Dalmacija imala je početkom 20. st. tek 7 gubavaca, a u cijeloj Hrvatskoj tijekom 20. stoljeća bilo je 17 registriranih slučajeva. Prvih par gubavaca iz neretvanskog kraja umro je 1902. godine. Radi sprječavanja širenja bolesti, namjesništvo je iz Zagreba zapovijedilo pronaći mjesto za leprozorij kamo bi smjestili sve gubavce iz Kraljevine Dalmacije. Lokacija je nađena na 2 km od ondašnjeg grada na predjelu Pavlovači. Izbor doline rijeke Neretve kao lokaliteta izolacije leproznih još je jače pridonijela izreci "Dolina Neretve od Boga prokleta", jer su njome često harale malarija, a u 19. stoljeću kuga 1827., dvaput kolera, 1854. i 1886. te koncem 19. stoljeća i guba. Zbog nemoći ondašnje medicine, nagrđenosti bolesnika i lakoće širenja te time i ubijanja normalna društvenog i gospodarstvenog života, bolesnici od gube bili su stigmatizirani, a sam kraj s takvim bolesnicima bio je tijekom povijesti obilježen nerazvijenošću, siromaštvom i bolestima. Leprozorij je podignut 1905. godine. Tu su bile bolesničke sobe, ambulanta i kapelica. Građevine su bile prizemnice od oko 115 m2 i 62 m2. U krugu leprozorija gubavci su se mogli baviti uzgojem povrtnih kultura za osobne potrebe. U leprozoriju je tijekom vremena bilo osam bolesnika iz triju obitelji. Svećenik je bolesnicima davao sv. pričest pincetom. Većina bolesnika umrla je 1925. godine. Zbog maloga broja preostalih bolesnika leprozorij je zatvoren, a ostatak bolesnika prebačen u Sarajevo. Zatvaranjem leprozorija službeno je iskorijenjena guba u Hrvatskoj.

Izvori

Građevine u Metkoviću
Zdravstvene ustanove u Hrvatskoj

Leprozorij u Metkoviću


Erdal Öz, (26 Mart 1935, Sivas - 6 Mayıs 2006, İstanbul), Türk yazar ve yayıncı.

Hayatı
1935'te Sivas'ın Yıldızeli ilçesinde doğdu. 1953'te Tokat Lisesi'ni bitirdi. 1969'da Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu. Türk Dil Kurumu'nun yayın kolunda görev aldı. Türk Sinematek Derneği'nin Ankara şubesinde çalıştı.

12 Mart 1971 sonrasında üç kez tutuklandı. Yargılama sonucu aklandı. Tutuklu olduğu sürede Deniz Gezmiş ve Yusuf Aslan gibi devrimci gençlerle tanıştı ve onların öykülerini yazdı. Cem Yayınevi'nin çocuk kitapları dizisini yönetti. 1981 yılında Can Yayınları'nı kurdu.

Edebiyat yaşamına şiirle girdi. "Rasgele" başlıklı ilk şiiri İstanbul'daki Kaynak dergisinde 1952'de yayınlandı. Seçilmiş Hikâyeler Dergisi, Varlık, Yenilik, Yeditepe, Pazar Postası, a, Değişim, Emek, Cumhuriyet gibi dergi ve gazetelerde şiirlerinin yanı sıra öykü ve eleştirileri de yayınlandı. "a" dergisinin kurucuları arasında yer aldı. 1995 yılında Yaşar Kemal ile beraber Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde yargılandı.

Eserlerinde toplum yaşamının bireylerin iç dünyasına etkilerini duygusal bir üslupla yansıttı. 1970 sonrasında toplumsal gerçekçi çizgiye yöneldi. 12 Mart döneminde hukuk dışı uygulamalarla karşılaşan tutukluların yaşamlarından yalın kesitler verdi. Baskı karşısında bireylerin yalnızlığını, direncini, umudunu etkin bir duyarlılıkla işledi.

Ölümü
Erdal Öz, uzun süredir tedavi gördüğü hastanede, yakalandığı akciğer kanseri hastalığından kurtulamayarak 6 Mayıs 2006 günü saat 17:22'de hayata gözlerini yumdu. Şile Mezarlığı'na defnedildi.

Eserleri

Roman
 Odalarda (1960)
 Yaralısın (1974)
 Deniz Gezmiş Anlatıyor (1976)
 Gülünün Solduğu Akşam (1986)
 Odalarda (Elden geçirilmiş - 1995)
 Defterimde Kuş Sesleri  (Anılar)(2003)

Öykü
 Yorgunlar (1960)
 Kanayan (1973)
 Havada Kar Sesi Var (Yorgunlar'dan dört öykü ile birlikte, 1987)
 Sular Ne Güzelse (1997)
 Cam Kırıkları (2001)

Gezi yazısı
 Ihlamurlar (1994)
 Allı Turnam (1998)

Çocuk kitapları
 Dedem Korkut Öyküleri (1979)
 Alçacıktan Kar Yağar (1981)
 Kırmızı Balon (1990)
 Babam Resim Yaptı

Ödülleri
 Yaralısın ile 1975 Orhan Kemal Roman Armağanı
 Sular Ne Güzelse ile 1998 Sait Faik Öykü Armağanı
1996 Türkiye Yayıncılar Birliği Düşünce ve İfade Özgürlüğü Ödülü
 Cam Kırıkları ile 2001 Sedat Simavi Öykü Armağanı

Ayrıca bakınız
 Can Yayınları
 Erdal Öz Edebiyat Ödülü

Kaynakça

1935 doğumlular
2006 yılında ölenler
Sivas doğumlu yazarlar
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Türk yayımcılar
Sait Faik Hikâye Armağanı sahipleri
Orhan Kemal Roman Armağanlı yazarlar
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Şile Mezarlığı'na defnedilenler
Resim aranan yazarlar
Akciğer kanserinden ölenler

Erdal Öz


La finta giardiniera (La jardinera fingida) es un drama jocoso en tres actos con música de Pasquale Anfossi y libreto de Giuseppe Petrosellini. Se estrenó en el Carnaval de 1774 en el Teatro delle Dame de Roma, aunque según algunas fuentes la primera se remontaría al 26 de diciembre de 1773.

Este trabajo tuvo un rápido éxito y se representó en diversos teatros europeos, habiendo sido traducido al alemán, al francés y en polaco. El libreto de esta ópera fue musicado al año siguiente también por Wolfgang Amadeus Mozart.

Aún se representa esporádicamente; en las estadísticas de Operabase aparece con solo una representación en el período 2005-2010, siendo la única que aparece del autor.

Enlaces externos

Óperas de Pasquale Anfossi
Óperas en italiano
Óperas de 1774
Óperas estrenadas en Roma

La falsa jardinera (Anfossi)


An Anthurium huberi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Sydney Bunting ngan Thomas Bernard Croat. An Anthurium huberi in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium huberi


ظاظا فيلم كوميدي مصري إنتاج عام 2006.

قصة الفيلم
تدور أحداث الفيلم في إطار كوميدي حول الشاب سعيد ظاظا الذي تقرر إحدى سيدات المجتمع ترشيحه لإنتخابات الرئاسة مستغلة في ذلك علاقاتها المتشعبة مع المسئولين بكونها رئيسة محطة تليفزيونية وإعلامية معروفة، فيفاجأ ظاظا بالترشيح وتتطور الأحداث في قالب كوميدي.

لكن الفيلم -كما يقول بعض النقاد- لمح إلى أحداث وموضوعات سياسية عدة.

الممثلون

 هاني رمزي: بدور سعيد ظاظا
 كمال الشناوي: بدور متولي الحناوي رئيس الجمهورية
 زينة: بدور إيمان زوجة سعيد
 أميرة فتحي: بدور المذيعة رشا
 خيرية أحمد: بدور والدة سعيد
 السيد راضي: بدور رامز سكرتير رئيس الجمهورية
 محمد شرف: بدور حسين شقيق سعيد
 يوسف فوزي: بدور وزير الداخلية
 حسن كامي: بدور مستر جون
 أحمد ماهر
 نبيل نور الدين
 سيد مصطفى
 سعيد الصالح: بدور حامد والد إيمان
 لبنى محمود: بدور والدة إيمان
 سلمى غريب
 خيري حسن
 ألفت سكر

مراجع

روابط خارجية

أفلام خيرية أحمد
أفلام زينة
أفلام كمال الشناوي
أفلام كوميدية مصرية
أفلام محمد شرف
أفلام مصرية إنتاج 2006
أفلام هاني رمزي
أفلام أحمد ماهر
أفلام عن انتخابات
أفلام السيد راضي
أفلام أخرجها علي عبد الخالق

ظاظا (فيلم)


Squadron Leader Robert Kronfeld, AFC (5 May 1904 – 12 February 1948) was an Austrian-born gliding champion and sailplane designer of the 1920s and 30s. He became a British subject and an RAF test pilot. He was killed testing a glider in 1948.

Early life

Kronfeld was born in Vienna, the son of dentist also called Robert Kronfeld (1874–1946), who was nephew of Adolf Kronfeld (de) (doctor, writer), Ernst Moriz Kronfeld (de) (botanist), both Galician Jews.
In his youth his favourite sport was boating.

Gliding
As a young man, he visited the Wasserkuppe in Germany and became passionate about the sport of gliding that was developing there. So Kronfeld became a member of the first Austrian gliding school.
He befriended Walter Georgii, who was a meteorologist working at the nearby Darmstadt University of Technology and who had recently discovered thermals. Kronfeld became something of a test-pilot for Georgii, investigating this still-new phenomenon with the assistance of a variometer disguised as a vacuum flask.

In 1926, the German newspaper Grüne Post offered a RM 5,000 prize for the first glider pilot to fly . Kronfeld took up the challenge in 1929 and selected a long chain of hills, the Teutoburger Wald, as a promising site for the record attempt.
He took off in a glider of his own design, named Wien ("Vienna"), launched by bungee, near Ibbenbüren. After a flight lasting over five hours, he landed near Detmold, 102.5 km away. Kronfeld used the prize money to build a gigantic sailplane, named Austria, which had a wingspan of 30 metres - a record not to be matched until the end of the twentieth century. Kronfeld was awarded the Hindenburg Cup in 1930. In the same year he undertook the first flight from a mountain in Lower Austria. He also staged large air shows.
By 1930 he held the world records for distance (164 km) and height (2,589 m).

In 1930 he also had success gliding in England.

On 15 February 1931 Robert Kronfeld and Wolf Hirth were the first men awarded the "Silver C".

On 20 June 1931 Kronfeld was the first pilot to fly a glider across the English Channel, making a return flight the same day. For this he won £1000 from the Daily Mail

Kronfeld was an Air Scout within the Österreichischer Pfadfinderbund and took part in the 4th World Scout Jamboree (1933) in Hungary as a member of the Austrian contingent. He participated in the Air Scout camp and contributed to the Airshow. He served as Commissioner for Air Scouts of the Österreichischer Pfadfinderbund. Kronfeld also was an honorary member of this Scout association.

In addition to being the first person to pilot a glider across the English Channel, on Saturday 4 June 1938, Kronfeld became the first pilot to fly a towed glider across the Irish Sea. Under tow from an Avro Cadet piloted by Mark Lacayo, they departed Kirby Moorside, Yorkshire, proceeding westwards via Blackpool the original planned point in order to make the crossing to Ronaldsway Airport, Isle of Man.

However, with an airspeed of 65 knots flying into a 50 knot head wind resulting in a groundspeed of 15 knots, it was difficult to make concerted progress and at one point Lacayo suggested abandoning the attempt. The wind was causing significant problems in addition to lowering cloud and had blown the aircraft and glider 30 nautical miles off course. Nevertheless, Kronfeld was determined to make the attempt and they managed to fix their position at 2,000 feet above St Bees Head and re-planned a crossing to Maughold Head. The weather resulted in the aircraft and glider descending to only 50 feet above the sea and a further problem was being caused by reducing visibility and the approaching darkness. The sea crossing took 1 hour 50 minutes. Due to the weather conditions a landing at Ronaldsway Airport could not be made and this resulted in them diverting to Hall Caine Airport, touching down at 20:00hrs. On Tuesday 7 June, Kronfeld gave an exhibition of aerobatics over Ronaldsway as a feature of the 1938 Manx Air Derby.

Exile
In 1933, the new Nazi government prohibited Jews from flying, and as a Jew, Kronfeld fled Germany first for Austria, later for the United Kingdom.
In 1934 he was awarded the Silver medal of the Lilienthal Society.
There, he continued flying, taking over the British Aircraft Company, and in 1938 became chief instructor for the newly founded Oxford University and City Gliding Club (now split up in the Oxford University Gliding Club and the separate Oxford Gliding Club). He settled in England in January 1938 and his father followed him to England in 1939.

Kronfeld was a member of the Österreichischer Aero Club and brought the records of this association to the United Kingdom.

In 1939 he became a British citizen and during World War II he served in the Royal Air Force. He held the rank of Squadron Leader. He was posted to the Airborne Forces Experimental Establishment on military glider development. For that work he was awarded the Air Force Cross.

Post war, as Chief Test Pilot for General Aircraft, he was killed in the crash of an experimental flying wing glider - the General Aircraft GAL 56 (TS507) - during stalling trials, at Lower Froyle after taking-off from Lasham Airfield. After successfully recovering from a stall, the aircraft entered an inverted dive. His observer was able to leave the aircraft and survived despite a low level parachute opening.

Aircraft tested
British Aircraft Company Drone
Baynes Bat - tailess military glider

Memory and legacy
There are streets named after Robert Kronfeld in Detmold (Robert-Kronfeld-Straße), Fulda (Robert-Kronfeld-Straße), Oerlinghausen (Robert-Kronfeld-Straße), Gerasdorf (Kronfeldgasse), Graz (Kronfeldgasse) and Vienna (Kronfeldgasse).

In 1990 a memorial stone, commemorating the first 100 km flight by Kronfeld in 1929, was erected by the Heimatverein am Hermannshöhenweg near Riesenbeck.

In 1997 a memorial stone was erected on the Königsberg near Detmold (GPS 51° 55' N, 8° 53' E), where Kronfeld landed after his 100 km flight.

The Robert-Kronfeld-Memorial Prize (Robert-Kronfeld-Gedächtnispreis) is awarded by the Segelflugschule Oerlinghausen, since 1979.
"The-Robert-Kronfeld-Cup was awarded by the State Government of Austria on the occasion of the 21st World Gliding Championships 1989 in Wiener Neustadt." It is also named The Robert Kronfeld Challenge Cup.
There is also a Robert Kronfeld-contest (Robert-Kronfeld-Wettbewerb) organized by the Segelflugschule Oerlinghausen.

In 1961 the Robert Kronfeld Memorial flight from Innsbruck to Kufstein (Kronfeld-Gedächnissegelflug) took place and a special cachet was issued commemorating this flight.
In 1994 a special cachet was issued commemorating Robert Kronfeld's 90th Birthday.
Robert Kronfeld was commemorated in an exhibition in the National Scout Center of the Österreichischer Pfadfinderbund in Vienna in September 2010 and stamp and special cachet were issued.

An Air Scout group of the Österreichischer Pfadfinderbund in the 1960s was named after Robert Kronfeld.

The sole surviving Kronfeld Drone de Luxe, G-AEKV, built in 1936, is preserved at Brooklands Museum, Surrey, UK. Acquired by Mike Beach in the early 1980s and restored to flying condition at Brooklands around 1984, 'KV was later purchased by Brooklands Museum with the support of a Heritage Lottery Fund grant and is kept in ground running condition.

An orchard in memory of Robert and his son was created at Lasham Airfield in 2014.

In the years following Kronfeld's death his widow, Margaret, approached L Wingfield MC DFC, to create a lasting memorial, to which the Oxford Gliding Club, was reformed, flying at Kidlington Airport in 1951. Kronfeld been the first permanent Chief Flying Instructor in 1938. The club is still operating, based at RAF Weston-on-the-Green to the north of Oxford City.

Notes

References

1904 births
1948 deaths
Austrian aerospace engineers
Austrian aviators
Aviators killed in aviation accidents or incidents in England
British aviation record holders
British test pilots
Glider flight record holders
Gliding in England
Jewish emigrants from Austria after the Anschluss to the United Kingdom
Naturalised citizens of the United Kingdom
People associated with Scouting
Recipients of the Air Force Cross (United Kingdom)
Recipients of the Decoration for Services to the Republic of Austria
Royal Air Force officers
Scouting and Guiding in Austria
Sportspeople from Vienna
Victims of aviation accidents or incidents in 1948

Robert Kronfeld


Duyularla araçsız olarak gerçekleştirilmiş bilinç olgusu. İzlenim'le algı arasında bulunan bir bilinç olgusudur. Her ikisiyle de karıştırılmamalıdır. Duyu organları yoluyla iç ve dış çevreden gelen uyarıcıların alınarak sinirler yoluyla beyne ulaşmasına duyum denir.
İzlenim duyumdan önce, algı duyumdan sonra gerçekleşir. Duygu teriminden titizlikle ayrılmalıdır: duygu, bir tasarımın; duyum bir etkinin sonucudur. Örneğin sevinç bir duygu, açlık ise bir duyumdur. Bu bakımdan şiirsel tasarımlar dışında duygunun insan bedeninde bir yeri yoktur, ancak duyumun belirli bir yeri vardır; insanın karnı acıkır fakat sevinç belli bir noktada yer almaz. Ek olarak, duyumu olaya göre belli bir kalıba sokabiliriz. Örneğin sıcak su, parlak ışık, büyük top, vb. Duyum, algılayarak bir nesneye sıfat verilebilirken; duygu hissedilebilirdir.

Duyu konusuyla ilgili terimler;
Duyu Organı
Alıcılar
Duyusal Sistem
Duyum
Duyumsama

Zihin felsefesi
Bilişsel bilim

Duyum


Richard Alan "Dick" Zimmer (* 16. August 1944 in Newark, New Jersey) ist ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1991 und 1997 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Dick Zimmer besuchte bis 1966 die Yale University. Nach einem anschließenden Jurastudium an derselben Universität und seiner 1969 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in New York City in diesem Beruf zu arbeiten. 1975 verlegte er seinen Wohnsitz und seine Kanzlei nach New Brunswick. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Republikanischen Partei eine politische Laufbahn ein. Zwischen 1982 und 1987 war er Abgeordneter in der New Jersey General Assembly; von 1987 bis 1991 saß er im Staatssenat.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1990 wurde Zimmer im zwölften Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1991 die Nachfolge von Jim Courter antrat. Nach zwei Wiederwahlen konnte er bis zum 3. Januar 1997 drei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Dort war er zwischenzeitlich im Committee on Ways and Means, im Wissenschaftsausschuss und im Committee on Government Operations.

1996 verzichtete Zimmer auf eine weitere Kandidatur für das US-Repräsentantenhaus. Stattdessen bewarb er sich in diesem Jahr sowie erneut 2008 jeweils erfolglos für den US-Senat. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus arbeitete er bis 2001 als Anwalt für eine Kanzlei in Princeton. Seit 2001 ist er als Berater für die Kanzlei Gibson, Dunn & Crutcher in der Bundeshauptstadt Washington tätig. Seit dem 11. März 2010 ist Dick Zimmer Vorsitzender der Privatisierungskommission von New Jersey.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied des Senats von New Jersey
Mitglied der New Jersey General Assembly
Mitglied der Republikanischen Partei
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1944
Mann

Dick Zimmer


La Universidad de la Tuscia es un centro estudiantil con sede en Viterbo fundado en 1979; Actualmente, en sus siete departamentos (DAFNE, DEB, DEIM, DIBAF, DISBEC, DISTU, DISUCOM) alberga a más de 10.000 estudiantes.

Historia
La elección de la ciudad de Viterbo como sede de la Universidad está estrechamente ligada a la historia y a las tradiciones culturales de la ciudad: parece que a mediados del siglo XIII existiesen estudios itinerantes en Viterbo, en el que se enseñaban las disciplinas del trivium y el quadrivium.
En el año 1546, se fundó un "Studium" según la voluntad del Papa Pablo III Farnese. Este estudio, que estableció las cátedra de lógica, filosofía, derecho y medicina, tuvo como sede el Palazzo dei Priori y funcionó, aunque con breves interrupciones hasta 1581.
Más tarde, a principios del Ochocientos, se estableció en Viterbo una escuela médico-quirúrgico a nivel universitario, que incluía un profesor de física y química. La clínica universitaria, que tuvo sede en el Gran Hospital de los Enfermos, funcionó hasta 1853, cuando, después de la bolla "Quod divina Sapientia" de León XIII, que reordenó los Estudios de los Estados Pontificios, fue suprimida.

En tiempos más recientes, en 1969, se estableció la Universidad Libre de la Tuscia,con la Facultad de Educación, Economía y Comercio, y Ciencias Políticas, suprimida en 1979.Los reiterados intentos de los ciudadanos de convertir a Viterbo en la sede de un centro de estudios universitarios tuvieron un éxito rotundo con la creación de la Universidad Estatal de la Tuscia, instituida por la Ley n. 122 del 3 de abril de 1979.

En el año académico 1980 / 1981 se activó la Facultad de Agraria, y en 1983, la Facultad de Lenguas y Literaturas Modernas Extranjeras.
En 1987 se activó la Facultad de Ciencias Matemáticas, Físicas y Naturales con el título de graduación en Ciencias Biológicas, en 1990 la Facultad de Conservación del Patrimonio Cultural con el homónimo del curso de graduación y en el año académico 1991 / 1992, la Facultad de Economía con un curso de graduación en Licenciatura en Economía y Comercio. La Facultad de Preservación del Patrimonio Cultural fue el primer título de estudio con esta denominación en Italia.
En el año académico 2002 / 2003 se activó la Facultad de Ciencias Políticas.

La antigua Facultad de Agraria, Ciencias Matemáticas Físicas y Naturales y Conservación del Patrimonio Cultural, respectivamente, se convierten en departamentos DAFNE, DEB, DIBAF, DISBEC,, a continuación de lo establecido por la Ley Gelmini (L.240/2010), tienen su propia sede en la localidad el Riello.

La antigua Facultad de Economía, en la actualidad el departamento DEIM, a continuación de lo establecido por la Ley Gelmini (L.240/2010), tiene sede en Via del Paradiso (ex Convento de Santa Maria del Paraíso).

La antigua Facultad de Ciencias Políticas, en la actualidad el departamento DISTU / DISUCOM, a continuación de lo establecido por la Ley Gelmini (L.240/2010), tiene sede en Via di San Carlo en el antiguo convento del mismo nombre.

La antigua Facultad de Lenguas y Literaturas Extranjeras Modernas, en la actualidad el departamento DISTU / DISUCOM, a continuación de lo establecido por la Ley Gelmini (L.240/2010), ubicado anteriormente en la localidad del Riello y desde el año académico 2006/2007 situada en el antiguo complejo de Santa María en Gradi.

Las Facultades
Hasta el año académico 2010-2011 las facultades activas en la Universidad de la Tuscia eran las siguientes:

 Agraria
 Conservación del Patrimonio Cultural
 Economía
 Lenguas e Literaturas Extranjeras
 Ciencias Matemáticas, físicas y naturales
 Ciencias Políticas

Nota: A raíz de la ley de reforma universitaria aprobada por el Parlamento en diciembre del 2010, La Reforma Gelmini (Ley n.240/2010), del 18 de junio de 2011, las funciones relativas al diseño de capacitación y formación de la didáctica de la enseñanza han sido transferidos de las Facultades a los Departamentos. Desde el 1 de noviembre de 2011, las Facultades han sido totalmente sustituidos por los Departamentos.

Los Departamentos

Los Departamentos

 Departamento de Ciencias y Tecnologías para la Agricultura, los Bosques, la Naturaleza y la Energía (DAFNE);

 Departamento de Ciencias Ecológicas y Biológicas (DEB);

 Departamento de Economía y Empresa (DEIM);

 Departamento para la innovación en los sistemas biológicos, agroalimentarios y forestales (DIBAF);

 Departamento de Ciencias del Patrimonio Cultural (DISBEC);

 Departamento de Instituciones Lingüístico-Literaria, Comunicacionales e Histórico-Jurídicas de Europa (DISTU)''';

 Departamento de Humanidades, Comunicación y Turismo (DISUCOM);

Santa María in Gradi: la sede

Las oficinas de rectoría y administrativas de la Universidad de la Tuscia se pueden encontrar en el complejo de Santa María in Gradi, construido en 1244 a petición del monje viterbés Raniero Capocci, que una vez convertido en cardenal la donó a los monjes Dominicanos.

Santa María in Gradi posee importantes monumentos en su interior, como el claustro medieval, el otro claustro renacentista construido a finales de 1400, bajo la orden del fraile Domenico Valentini, con una fuente central, un elegante pórtico delante de la fachada de la iglesia, en la cual fue coronado el Papa Urbano IV, y donde fue enterrado el Papa Clemente IV.

En 1500 la iglesia fue destruida, pero fue reconstruida en el 1700 por los monjes Dominicanos, los cuales encomendaron la labor a Nicolás Salvi, el autor de la Fuente de Trevi de Roma.

Con los años el complejo fue utilizado como una Prisión hasta 1993 cuando fue abandonado y los presos trasladados a una nueva construcción.

En 1996, el complejo fue cedido de forma gratuita por el Ministerio a la Universidad de la Tuscia, que es la encargada de los trabajos de restauración y cuidado de la construcción; a partir de 1996 se hospedan en ella el rectorado y las oficinas administrativas y desde el 2000 la facultad de lenguas y literaturas modernas extranjeras.
La Facultad de Agronomía se encuentra en Velletri en vía della Cantina Sperimentale (Especialidades en Viticultura, Enología y Técnicas alimentarias).

CLA (Centro de Idiomas)
El CLA'' es un centro de idiomas que se encuentra en el complejo de Santa María en Gradi, cuyo objetivo principal es el enseñar el aprendizaje de las principales lenguas extranjera (Inglés, francés, español, alemán, portugués, ruso, checo, polaco, árabe, persa, chino e italiano para los estudiantes extranjeros) hasta el nivel B1 del Marco Europeo para las lenguas extranjeras, de acuerdo con un calendario acordado y dirigido por la dirección de los profesores de la Facultad de Lenguas y Literaturas. Para los estudiantes de la Facultad de la Tuscia, en particular, se ofrecen cursos de preparación (nivel A1-A2), ejercitaciones para el nivel B1 y para todos los niveles sucesivos (B2, C1, C2), los cuales piden los profesores de lengua y traducción, incluidos en los planes de estudio. El Centro cuenta con dos sedes, una en el Rectorado de Santa María en Gradi y la otra en el bloque C en la localidad de el Riello, en los antiguos laboratorios de idiomas y audiovisual. En ambos lugares se encuentran disponibles las aulas equipadas (aulas, laboratorio de idiomas y multimedia) para la práctica, el auto-aprendizaje y materiales educativos para todas las lenguas anteriormente mencionadas. En los locales los estudiantes del centro,  pueden utilizar una amplia gama de programas audiovisuales e informáticos (casetes, videos, películas, documentales, CD audio, DVD): herramientas avanzadas en el campo de la didáctica, el auto-aprendizaje y del perfeccionamiento de las lenguas que se enseñan en el centro universitario a
diversos niveles y programas de ejercicios específicos en las lenguas: árabe, inglés, francés, alemán, ruso, checo, persa, polaco, español, portugués, chino, italiano como segunda lengua. Desde junio de 2006, el CLA''' ha puesto en marcha una plataforma multimedial: "http://moodle.unitus.it/", que proporciona un apoyo adicional para las actividades y al aprendizaje de los usuarios.

Al Centro conciernen colaboradores y expertos lingüísticos (CEL) que funcionan sea desde el centro estudiantil, como desde la Facultad de Lenguas y Literaturas (sede de Viterbo y de Tarquinia).
A la plataforma multimedial se accede a través de un nombre de usuario y una contraseña que permite la consulta de libros y materiales útiles para el aprendizaje.

Docenti celebri
 Luca Coscioni (Economía)

Notas

Provincia de Viterbo
Tuscia
Instituciones educativas establecidas en 1979
Italia en 1979

Universidad de la Tuscia


පරිගණනය () යනු පරිගණක මාලාවේ ප්‍රතිඵලයක් අවශ්‍ය වන ඕනෑම ඉලක්කය-අභිමුඛ කටයුත්තක් හෝ ඇල්ගොරිතමයක් ලෙස හඳුන්වන  ගණිතමය පියවර අනුක්‍රමයක් නිර්මාණය කිරීමයි. පරිගණක කටයුතු ලෙස  දෘඩාංග හා මෘදුකාංග පද්ධති නිර්මාණය හා වැඩිදියුණු කිරීම; විවිධ වර්ගයේ තොරතුරු  සැකසීම, ගොඩනැගීම හා කළමනාකරණය; පරිගණක සමග මෙන්ම පරිගණක පිළිබද විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ කරීම; පරිගණක පද්ධති බුද්ධිමත්ව හැසිරෙන ආකාරයට සැකසීම; සහ සන්නිවේදන හා විනෝදාස්වාද  මාධ්‍ය නිර්මාණය  සහ භාවිතා කිරීම වැනි දෑ අඩංගු වේ. තවද පරිගණක ක්ෂේත්‍රය යටතේ පරිගණක ඉංජිනේරු ශිල්පය, මෘදුකාංග ඉංජිනේරු ශිල්පය, පරිගණක විද්‍යාව, තොරතුරු පද්ධති, මෙන්ම තොරතුරු තාක්ෂණය යන ක්ෂේත්‍ර ඇතුළත්ය.

අර්ථ දැක්වීම්
2005  ACM පරිගණක විෂයමාලාවට අනුව පරිගණනය පහත අයුරින් නිර්වචනය කර ඇත."පොදු වශයෙන් පරිගණනය ලෙස හදුන්වනු ලබනුයේ පරිගණකයක් ආධාරයෙන් හෝ පරිගණකයක් නිර්මාණය කිරීමෙන් ඕනෑම ඉලක්කය-අභිමුඛ කටයුත්තක්  ඉටුකර ගැනීමයි. මේ අනුව, පුළුල් පරාසයක පවතින අරමුණු සඳහා පරිගණක දෘඩාංග හා මෘදුකාංග පද්ධති නිර්මාණය සහ  ගොඩනැගීම; විවිධ වර්ගයේ තොරතුරු සැකසීම, ගොඩනැගීම හා කළමනාකරණය; පරිගණයක භාවිතයෙන් විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයන් සිදු කිරීම; පරිගණක පද්ධති බුද්ධිමත්ව හැසිරෙන ආකාරයට සැකසීම; සන්නිවේදන හා විනෝදාස්වාද මාධ්‍ය නිර්මාණය සහ භාවිතා කිරීම; සහ යම් විශේෂිත අරමුණ අදාළ තොරතුරු සොයා බලා එක්රැස්  කර ගැනීම වැනි දෑ පරිගණක කටයුතු යටතේ අඩංගු වේ."ඒවගේම එය පරිගණක ක්ෂේත්‍රයේ උප විෂය ක්ෂේත්‍රයන් පහක් හදුන්වා දී ඇත : පරිගණක විද්‍යාව, පරිගණක ඉංජිනේරු ශිල්පය, තොරතුරු පද්ධති, තොරතුරු තාක්ෂණය සහ මෘදුකාංග ඉංජිනේරු ශිල්පය.

කෙසේ වුවද  2005 පරිගණක විෂයමාලාවෙන්  "පරිගණනය" හි  අර්ථය සන්දර්භය අනුවද හදුන්වා දෙනු ලැබේ.
පරිගණනය  යන වචනයට සන්දර්භය මත පදනම් වු  වඩා විශේෂිත තෙරුමක්ද පවතී. උදාහරණය වශයෙන්, තොරතුරු පද්ධති විශේෂඥයකුට වඩා තරමක් වෙනස් ආකාරයකින් මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවෙක් පරිගණනය යන්න දැකිය හැක. අන්තර්ගතය නොසලකා  පරිගණක කටයුතු හොඳින් සිදුකිරීම සංකීර්ණ හා දුෂ්කර විය හැක. තවද පරිගණක කටයුතු හොඳින් සිදු කිරීම සමාජයට අවශ්‍ය නිසා එය වෘත්තියක් වශයෙන් පමණක් නොව, විනය ලෙසද සිතා අපි කටයුතු කළ යුතුයි.1989  ACM වාර්තාවට අනුව පරිගණනය යන්න විනයක් ලෙස හදුන්වා දී ඇත.
පරිගණක වල විනය ලෙස හඳුන්වනු ලබන්නේ, තොරතුරු (න්‍යාය, විශ්ලේෂණ, නිර්මාණය, කාර්යක්ෂමතාව, ක්‍රියාත්මක කිරීම සහ යෙදීම්) පරිවර්තනය හා විස්තර කරන්නා වූ ඇල්ගොරිතමය  ක්‍රියාවලිය ක්‍රමානුකූලව අධ්‍යයනය කිරීමයි.

දකුණ|thumb|250x250පික්|1981 IBM 5150 පරිගණකය.

පරිගණකය
පරිගණකයක්  යනු උපදෙස් මාලාවක් හෙවත් පරිගණක ක්‍රමලේඛන අනුව දත්ත හසුරවනු ලබන යන්ත්‍රයකි. පරිගණකයට  කෙලින්ම  උපදෙස්  ක්‍රියාත්මක කරවීමට  භාවිතා කළ හැකි ආකාරයෙන් මෙම ක්‍රමලේඛ පවතී . මානවයට කියවියහැකි මූල කේත ආකාරයෙන් පවතින එම ක්‍රමලේඛ පරිගණක ක්‍රමලේඛකයෙකුට අධ්‍යනය කිරීමට සහ වැඩි දියුණු කිරීමට හැකියාව ලැබේ. විවිධ ආකාරයේ පරිගණකවල උපදෙස් ක්‍රියාත්මකවන බැවින් මධ්‍යම සැකසුම් ඒකක වර්ගයට අනුව, එක්  මුලාශ්‍ර උපදෙස් මාලාවක් යාන්ත්‍රික උපදෙස් බවට හැරවීම සිදුකල හැක.

පරිගණක වැඩසටහනක් තුළ මෙම ක්‍රමලේඛ ක්‍රියාත්මක කිරීමේ ක්‍රියාවලිය උපදෙස් ක්‍රියාත්මක කරයි. මෙම උපදෙස් පරිගණකය විසින් ඉටු කරන ලද ගණනය කිරීම් ප්‍රකාශ කරනු ඇත. එමගින් පරිගණකය ක්‍රියාකරවන අවස්ථාවේදී සරල ක්‍රියා අනුපිළිවෙලක් ඇති කරනු ලැබේ. එම ක්‍රියාවන් මගින්  උපදෙස්වල සන්නිවේදනයේ අර්ථය  අනුව  බලපෑම් ඇතිකරනු ලැබේ.

පරිගණක මෘදුකාංග හා දෘඩාංග
පරිගණක මෘදුකාංග යනු පරිගණක ක්‍රමලේඛ  සහ උපදෙස් සපයන දත්ත එකතුවක් වේ. එමගින්  පරිගණකය කල යුත්තේ කුමක් ද? කලයුතු ආකාරය? පිලිබඳ අදාල දත්ත ඇතුලත් වේ. මෘදුකාංග මඟින් සමහර කටයුතු සඳහා පරිගණකයේ ගබඩා වී පවතින පරිගණක වැඩසටහන් සහ දත්ත එකක් හෝ කිහිපයක් යොමුකරනු ලැබේ. වෙනත් ආකාරයකින් කිවහොත් මෘදුකාංග යනු  වැඩසටහන්, ක්‍රියා පටිපාටි, ඇල්ගොරිතම සහ දත්ත සැකසුම් පද්ධතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට අදාළ ක්‍රමලේඛ  සමූහයක් වේ. සෘජුවම පරිගණක දෘඩාංග වලට උපදෙස් සැපයීම මඟින් වැඩසටහන් මෘදුකාංග එය ක්‍රියාත්මක කරනු ලබන වැඩසටහනේ කාර්යය සිදු කරයි. මෘදුකාංග යන්න යෙදවුම් මෘදුකාංග යන අර්ථය පමණක්  ඇතැම් විට භාවිතා වේ.තවද දෘඩාංග හා සසඳන විට, මෘදුකාංග අතින් ඇල්ලිය නොහැකි වේ.

යෙදවුම් මෘදුකාංග
යෙදවුම් මෘදුකාංග යනු විශේෂිත කාර්යයන් සිදු කිරීම සඳහා පරිශීලකයන්ට  උදව් කිරීමට නිර්මාණය කරන පරිගණක මෘදුකාංග වේ. ඒ සඳහා උදාහරණ ලෙස ගිණුම්කරණ මෘදුකාංග, කාර්යාල ගැලපුම් කට්ටල, ග්‍රාපික(චිත්‍රන) මෘදුකාංග සහ ව්‍යවසාය මෘදුකාංග වැනි දෑ දැක්විය හැක. බොහෝ යෙදවුම් වැඩසටහන් ලිපි ලේඛන සමග මූලික වශයෙන් ගනුදෙනු කරනු ඇත. මෙම මෘදුකාංග පරිගණකය හා එහි පද්ධති මෘදුකාංග සමඟ හෝ නැත්නම් වෙන්ව පළකරනු ලැබේ.

යෙදවුම් මෘදුකාංග පරිගණක හැකියාවන් කළමනාකරණය සහ ඒකාබද්ධ කිරීමට පවතින පද්ධති මෘදුකාංග සහ පද්ධති මෘදුකාංග අතර අතරමැදියෙකු ලෙස ක්‍රියා කරන මෘදුකාංග (මධ්‍යකාංග) සමග පරස්පර වනු ඇත.

යෙදවුම් මෘදුකාංග මඟින් යම් කාර්යයක් සඳහා යම් සුවිශේෂී පරිගණක වේදිකාවක්(computing platform) හෝ පද්ධති මෘදුකාංගවල සහය අදාළ කරගනු ලැබේ. මයික්‍රොසොෆ්ට් ඔෆිස් වැනි සමහර යෙදුම් මෘදුකාංගවලට  විවිධ වේදිකා කිහිපයක් සඳහා අනුවාදයන් ලබා ගත හැක; අනිත් ඒවා සඳහා කුඩා අවශ්‍යතාද පවතී. උදාහරණ වශයෙන් මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් සඳහා භූගෝලීය තොරතුරු පද්ධති භාවිතය හෝ අධ්‍යාපන මෘදුකාංග සඳහා ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් (මෙහෙයුම් පද්ධතිය) භාවිතය වැනි දෑ අදාල වේ. ඇතැම් අවස්ථාවලදී එම වේදිකාවේ යෝග්‍යතාව  වැඩි කරමින් එක් වේදිකාවක් මත පමණක් ක්‍රියාත්මක වන අයුරින් නව හා ජනප්‍රිය යෙදුම් ඉදිරිපත් වේ. මේවා ඝාතක යෙදවුම් ( killer application) ලෙස හැඳින්වේ.

පද්ධති මෘදුකාංග
පද්ධති මෘදුකාංග යනු පරිගණක දෘඩාංග ක්‍රියාත්මක කිරීම හා පාලනය කිරීමට මෙන්ම යෙදුම් මෘදුකාංග ක්‍රියා කිරීමට වේදිකාවක් ලබාදීම සඳහා නිර්මාණය කරන ලද පරිගණක මෘදුකාංගයකි. පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධති, උපයෝගීතා මෘදුකාංග, වින්ඩෝස් පද්ධති, ධාවක මෘදුකාංග සහ ස්ථිරාංග පද්ධති මේ සඳහා අයිති වේ. සම්පාදක, සම්බන්ධක, නිදොස්කරුවන්  වැනි නිතර ඇසෙන සංවර්ධන උපාංගද පද්ධති මෘදුකාංග ලෙස වර්ගකරනු ලැබේ.

පරිගණක ජාල
පරිගණක ජාලයක් හෝ, බොහෝවිට සරල ලෙසින් ජාලයක් ලෙසින් හෝ හැඳින්වෙන්නේ, පරිශීලකයන් අතර සන්නිවේදන පහසුකම් සලසන සහ සම්පත් බෙදාගැනුමට පරිශීලකයන්ට ඉඩ සලසන පරිදී සන්නිවේදන නාලිකා මගින් එකිනෙක සම්බන්ධ කර ඇති පරිගණක සහ උපාංග සමූහයකි. අවම වශයෙන් එක් ක්‍රියාවලියක් හෝ පවතින දුරස්ථ උපාංගයක් වෙත/සිට වෙනත්  උපාංගයකට දත්ත යැවීමට/ලබා ගැනීමට  හැකියාව පවති. එවිට මෙම උපකරණ දෙක ජාලයක් තුළ ඇතැයි කියනු ලැබේ.

දත්ත ප්‍රවාහනය කිරීම සඳහා භාවිතා කරන මාධ්‍ය, යොදාගනු ලබන සන්නිවේදන නියමාවලිය, පරිමාණ, ජාල ස්ථලක සහ සංවිධානාත්මක අවකාශය වැනි විවිධ ගුණාංගයන්ට අනුව ජාල වර්ගීකරණය කල හැක.

සන්නිවේදන ප්‍රොටෝකෝලය මඟින් පරිගණක ජාලයක් තුළ තොරතුරු හුවමාරු කිරීම සඳහා පවතින නීති රීති සහ දත්ත ආකෘති නියම කිරිම සහ ජාල ක්‍රමලේඛ සඳහා අවශ්‍ය  පදනම සපයයි. කවුරුත් හොඳින් දන්නා සන්නිවේදන ප්‍රොටෝකෝල ලෙස ඊතර්නෙට්(Ethernet) සහ ජාල කිහිපයක් අතර දත්ත සන්නිවේදනය සඳහා යොදාගනු ලබන අන්තර්ජාල ප්‍රොටෝකෝල කට්ටලය (Internet Protocol Suite) වැනි දෑ  දැක්විය හැකිය.

පරිගණක ජාලකරණය ඇතැම් විට විද්‍යුත් ඉංජිනේරු විද්‍යාව, විදුලි සංදේශනය, පරිගණක විද්‍යාව, තොරතුරු තාක්‍ෂණය හා පරිගණක ඉංජිනේරු ශිල්පයේ උප විනයක් ලෙසද හදුන්වයි.

අන්තර්ජාලය
අන්තර්ජාලය යනු, එකිනෙක හා සම්බන්ධ වූ පරිගණක ජාලයන්ගෙන් සැදුම්ලත් ගෝලීය පද්ධතියකි.  සම්මත අන්තර්ජාල ප්‍රොටෝකෝලය (TCP/IP) භාවිතයෙන්, මිලියන ගණනක් වූ පුද්ගලික, පොදු, ශාස්ත්‍රීය, ව්‍යාපාරික හා රාජ්‍ය ජාලයන්ගෙන් සැදුම්ලත් පරිශීලකයන් බිලියන ගණනකට සේවය කරනු ඇත. විද්‍යුත් තැපෑල, මාර්ග ගත සංවාද, ලිපිගොණු සංසරණය හා විශ්ව ව්‍යාප්ත වියමනේ (World Wide Web) ඇති වෙබ් පිටු හා අනෙකුත් ලිපි ආදී වූ තොරතුරු හා සේවාවන්ද අයත්ය.

පරිගණක ක්‍රමලේඛනය
පරිගණක ක්‍රමලේඛනය යනුවෙන් අදහස් කරනුයේ, මූල කේත ලිවීම, පරීක්ෂා කිරීම, නිදොස්කිරීම හා පවත්වාගෙන යාම සහ පරිගණක ක්‍රමලේඛ ලේඛගතකිරීමේ ක්‍රියාවලියකි. මෙම මූල කේත ක්‍රමලේඛන භාෂාවකින් ලියා ඇත. මෙවැනි කෘතීම භාෂා බොහෝ විට ස්වභාවික භාෂාවන්ට වඩා සීමාසහිත හා ඉල්ලුමක් ඇති නමුත් පරිගණකය මගින් ඉතා පහසුවෙන් පරිවර්තනය කරනු ලැබේ. ඉහළ මට්ටමේ මූල කේතයන්  ලිවීමේ ක්‍රියාවලිය සඳහා යෙදීම් සහ පරිගණක විද්‍යාව යන විෂය පථයන් දෙකෙහිම දැනුම අවශ්‍ය වේ. ගුණාත්මක බැවින් වැඩිම මෘදුකාංග දියුණු කර ඇත්තේ ක්‍රමලේඛ වර්ධනයේ විවිධ ක්ෂේත්‍ර සඳහා විශේෂඥ වූ පුද්ගලයන් සහිත කණ්ඩායමක් විසිනි.

පරිගණක ක්‍රමලේඛකයා
පරිගණක මෘදුකාංග ලියනු ලබන පුද්ගලයෙක් පරිගණක ක්‍රමලේඛකයා යනුවෙන් හදුන්වයි. පරිගණක ක්‍රමලේකඛ සම්පාදනය කිරීමෙහි ලා යම් ප්‍රදේශයකට විශේෂඥ වුද, මෘදුකාංග වර්ග බොහොමයක් සඳහා කේත ලියන්නාවු පුද්ගලයෙක් පරිගණක ක්‍රමලේඛකයා යන්න අදහස් විය හැක. ක්‍රමලේකඛයකුගේ  මූලික පරිගණක භාෂා  ලෙස Java, C, C++, Lisp, Python ආදිය දැක්විය හැක. මෘදුකාංග සංවර්ධකයා, මෘදුකාංග ඉංජිනේරු, පරිගණක විද්‍යාඥයා, මෘදුකාංග විශ්ලේෂකයා යන ඕනෑම අයෙකු හැදින්වීම සඳහා ක්‍රමලේඛකයා යන යෙදුම භාවිතා කිරීමට පුළුවන.

පරිගණක කර්මාන්තය
පරිගණක කර්මන්තය, පරිගණක දෘඪාංග හා පරිගණක ජාල යටිතල පහසුකම් නිර්මාණය, පරිගණක උපාංග නිෂ්පාදන හා පද්ධති පරිපාලනය හා නඩත්තුව ඇතුළු තොරතුරු තාක්ෂණ සේවා සැපයීම්, පරිගණක මෘදුකාංග සංවර්ධනය සම්බන්ධ ව්‍යාපාර සියල්ල එකතුවෙන් සෑදී ඇත.

මෘදුකාංග කර්මාන්තය
පරිගණක මෘදුකාංග සංවර්ධනය, නඩත්තු කිරීම සහ ප්‍රකාශනය යන දෑ සම්බන්ධ ව්‍යාපාරය මෘදුකාංග කර්මාන්තයට අයත්ය. මෙම කර්මාන්තයේද  පුහුණුව, ලේඛණයන් සහ උපදේශන වැනි  මෘදුකාංග සේවා ඇතුළත් වේ.

පරිගණනයේ  උප විෂය ක්ෂේත්‍ර

පරිගණක ඉංජිනේරු ශිල්පය
පරිගණක ඉංජිනේරු ශිල්පය, විදුලි ඉංජිනේරු ශිල්පයේ හා පරිගණක දෘඩාංග හා මෘදුකාංග සංවර්ධනය කිරීම සඳහා අවශ්‍ය පරිගණක විද්‍යාව වැනි ක්ෂේත්‍ර කිහිපයක් ඒකාබද්ධ වී ඇත. පරිගණක ඉංජිනේරුවන් සාමාන්‍යයෙන්  ඉලෙක්ට්‍රොනික  ඉංජිනේරු (හෝ විදුලි ඉංජිනේරු) , මෘදුකාංග නිර්මාණය පිලිබඳ පුහුණුව ලබා ඇත. එමෙන්ම  පරිගණක ඉංජිනේරුවන් යනු මෘදුකාංග නිර්මාණය හා මෘදුකාංග - දෘඪාංග සංගතකරණය පිළිබඳ විශේෂඥතාවය ලැබූ විදුලි ඉංජිනේරුවන්ය. මයික්‍රෝප්‍රෝසෙසර, පෞද්ගලික පරිගණක හා සුපිරි පරිගණක නිර්මාණය සිට ඔවුන් බොහෝ දෘඩාංග සහ මෘදුකාංග අංශ සඳහා  සම්බන්ධ වෙති. පරිගණක පද්ධති ක්‍රියා කරන ආකාරය මත පමණක් නොව ඒවා ඒකාබද්ධ වී ඇති ආකාරය ගැනද මෙම ඉංජිනේරු ක්ෂේත්‍රයෙන් අවධානය යොමු කරයි.

මෘදුකාංග ඉංජිනේරු ශිල්පය
මෘදුකාංග ඉංජිනේරු ශිල්පය(SE) යනු මෘදුකාංග සඳහා ක්‍රමානුකුල , විනයගරුක, ප්‍රමාණාත්මක ළඟා කරගත හැකි වර්ධනයක්,සැලසුමක් සහිත යෙදුමක් අන්තර්ගත කිරීම සහ මෘදුකාංග මෙහෙය වීම හා නඩත්තු වේ. මෙම මෘදුකාංග ඉංජිනේරු ශිල්පය යන වදන නිර්දේශ වූයේ  "නේටෝ මෘදුකාංග ඉංජිනේරු සම්මන්ත්‍රණය පැවැත් වූ 1968 වසර දීය. The Guide to the Software Engineering Body of Knowledge (SWEBOK) හි ඉංජිනේරු විනය ලෙස සාමාන්‍යයෙන් පිළිගත් මෘදුකාංග ඉංජිනේරු සංකල්ප නිශ්චිතව දක්වා ඇත.

පරිගණක විද්‍යාව
පරිගණක විද්‍යාව යනු පරිගණක පද්ධතිවල යෙදුම් පිළිබඳ අධ්‍යයනය කිරීම සහ පරිගණකකරණයේ සෛද්ධාන්තික පදනම හා ඒවා ක්‍රියාවෙහි යෙදවීම යි.

පරිගණක විද්‍යාවේ උප ඒකක ඒවායේ  ප්‍රයෝගික ශිල්පක්‍රමයන්ට බෙදා දැක්විය හැකිය. සමහරක්, විශේෂිත ප්‍රතිඵලවල පරිගණනය මතුකර දක්වන අතර , (පරිගණක චිත්‍රන වැනි) අනෙක් ඒවා පරිගණක ගැටලුවල ගුණවලට අදාළ වේ. ඒ සඳහා පරිගණක සංකීර්ණතා සිද්ධාන්තය (Computational Complexity theory) වැනි දේ අයිති වේ. තවමත් සමහරක් ඒවා පරිගණක සම්බන්ධ ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී ඇතිවන අභියෝග පිළිබඳ අවධානය යොමු කරයි. උදාහරණ ලෙස ක්‍රමලේඛ භාෂා සිද්ධාන්තය , පරිගණක විස්තර කිරීමට ප්‍රවේශවීම පිළිබඳ අධ්‍යයනය කරන අතර පරිගණක ක්‍රමලේඛ මගින් පරිගණක ගැටලු විසදීම සඳහා විශේෂිත ක්‍රමලේඛ භාෂා යෙදවීම සිදු කරනු ලැබේ. තවත් උප - අංශයක් වන්නේ මිනිස් - පරිගණක අන්තර් ක්‍රියාකාරිත්වයයි. එමගින් පරිගණක හා පරිගණනය ප්‍රයෝජනවත්, භාවිතා කළ හැකි හා විශ්වීයව මිනිසාට භාවිතා කළ හැකි පරිදි කොටස් කිරීම ගැන අවධානය යොමු කර ඇත.

තොරතුරු පද්ධති
"තොරතුරු පද්ධති (IS)"  යනුවෙන් හදුන්වනු ලබනුයේ මිනිසුන් හෝ  සංවිධාන මඟින් දත්ත එකතු කිරීමට, තෝරා බේරා ගැනීම, නිර්මාණ කිරීමට සහ බෙදා හැරීමට යොදාගනු ලබන දෘඩාංග සහ මෘදුකාංගයන්ගෙන් අනුපූරක ජාලයක් අධ්‍යයනය  යි. පරිගණක තොරතුරු පද්ධති (CIS) යනු පරිගණක හා ඇල්ගොරිතමික ක්‍රියාවලිය අධ්‍යයනය කරනු ලබන ක්ෂේත්‍රයක් වේ. එහි  ඒවායේ මූලධර්ම, මෘදුකාංග හා දෘඩාංග සැලසුම්, ඒවායේ යෙදීම් සහ සමාජය මත ඇති කරන බලපෑම් වෙනි දෑ ඇතුලත් වේ.

තොරතුරු තාක්‍ෂණය
තොරතුරු තාක්ෂණය (IT), තොරතුරු නිෂ්පාදනයට , ක්‍රියාවෙහි යෙදවීමට, ගබඩා කිරීමට , සන්නිවේදනය කිරීමට හෝ ව්‍යාප්ත කිරීමට රුකුල් දෙන ඕනෑම තාක්ෂණයක් හැදින්වීමට යෙදෙන සාමාන්‍ය වදනකි. මෙම පදය පොදුවේ පරිගණක හා පරිගණක ජාල යන්න හැදින්වීමට භාවිතා කළ වුවත් එමගින් රූපවාහිනි හා දුරකථන වැනි තොරතුරු බෙදාහැරීමේ තාක්ෂණද හැගවෙනු ඇත. තොරතුරු තාක්ෂණය වෘත්තිකයන් ඉටු කරන කාර්යයන් අතරට දත්ත කළමනාකරණය , ජාලකරණය , ඉංජිනේරුමය පරිගණක දෘඩාංග, දත්ත සමූදායන් හා මෘදුකාංග නිර්මාණය කිරීම මෙන්ම සම්පූර්ණ පද්ධති කළමනාකරණය හා පරිපාලනය ඇතුළත් වේ.

පද්ධති පරිපාලනය
පද්ධති පරිපාලනය යනු කිසියම් පුද්ගලයෙකු විසින් පරිගණක පද්ධතියක් හෝ ජාලයක් ක්‍රියා කරවීම සහ පවත්වාගෙන යාම වේ. පද්ධති කළමණාකරුවකුගෙ රාජකාරි පුළුල් පරාසයක වන අතර, එක සංවිධානයක් සිට වෙනත් එකකට එය වෙනස් වනු ඇත.  සාමාන්‍යයෙන්  පරිපාලකයන් භාරව කටයුතු කරනු ලබනුයේ, ස්ථාපනය කිරීම, සේවාදායක පරිගණකය හා අනෙකුත් පරිගණක පද්ධති පවත්වාගෙන යාම සහ සේවා ඇනහිටීම් හෝ වෙනත් ගැටළු මතු වුවහොත් ඒවා සඳහා පිළිතුරු ලබාදීම, සැලසුම් කිරීම් හා කාර්මික උපදෙස් වැනි කටයුතු වේ.

වැඩිදුර කියැවීම්

 දර්ශකය අනුව පරිගණනය ලිපි ඉතිහාසය
 පරිගණක කාලීනව etymologies ලැයිස්තුව
 විද්‍යාත්මක පරිගණනය
 විද්‍යුත් දත්ත සකස් කිරීම
 නිර්මාණශීලී පරිගණනය

පරිශීලන

බාහිර සබැඳි
 FOLDOC: the Free On-Line Dictionary Of Computing
 open-access repository of publications  - Department of Computing - Imperial College London

පරිගණනය


كازرون هي مدينة إيرانية تقع في محافظة فارس مغرب، وهي تقع في منتصف الطريق بين شيراز و بوشهر وتبعد عن شيراز مركز المحافظة حوالي 145 كم. بلغ عدد سكانها في 2005 نحو 89 ألف نسمة.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لكازرون:

أعلام

 محمد إبراهيمي
 عبد الله البلياني
 أوحدي البلياني
 سلمان الفارسي
 محمود باك نيت
 سديد الدين الكازروني

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة كازرون
مدن إيران
مدن ساسانية
مدن محافظة فارس

كازرون


Stiffness is the extent to which an object resists deformation in response to an applied force.

The complementary concept is flexibility or pliability: the more flexible an object is, the less stiff it is.

Calculations
The stiffness,  of a body is a measure of the resistance offered by an elastic body to deformation. For an elastic body with a single degree of freedom (DOF) (for example, stretching or compression of a rod), the stiffness is defined as

where,
  is the force on the body
  is the displacement produced by the force along the same degree of freedom (for instance,  the change in length of a stretched spring)
Stiffness is usually defined under quasi-static conditions, but sometimes under dynamic loading.

In the International System of Units, stiffness is typically measured in newtons per meter (). In Imperial units, stiffness is typically measured in pounds (lbs) per inch.

Generally speaking, deflections (or motions) of an infinitesimal element (which is viewed as a point) in an elastic body can occur along multiple DOF (maximum of six DOF at a point). For example, a point on a horizontal beam can undergo both a vertical displacement and a rotation relative to its undeformed axis. When there are  degrees of freedom a  matrix must be used to describe the stiffness at the point. The diagonal terms in the matrix are the direct-related stiffnesses (or simply stiffnesses) along the same degree of freedom and the off-diagonal terms are the coupling stiffnesses between two different degrees of freedom (either at the same or different points) or the same degree of freedom at two different points. In industry, the term influence coefficient is sometimes used to refer to the coupling stiffness.

It is noted that for a body with multiple DOF, the equation above generally does not apply since the applied force generates not only the deflection along its direction (or degree of freedom) but also those along with other directions.

For a body with multiple DOF, to calculate a particular direct-related stiffness (the diagonal terms), the corresponding DOF is left free while the remaining should be constrained. Under such a condition, the above equation can obtain the direct-related stiffness for the degree of unconstrained freedom. The ratios between the reaction forces (or moments) and the produced deflection are the coupling stiffnesses.

The elasticity tensor is a generalization that describes all possible stretch and shear parameters.

A single spring may intentionally be designed to have variable (non-linear) stiffness throughout its displacement.

Compliance
The inverse of stiffness is  or , typically measured in units of metres per newton. In rheology, it may be defined as the ratio of strain to stress, and so take the units of reciprocal stress, for example, 1/Pa.

Rotational stiffness

A body may also have a rotational stiffness,  given by

where
  is the applied moment
  is the rotation

In the SI system, rotational stiffness is typically measured in newton-metres per radian.

In the SAE system, rotational stiffness is typically measured in inch-pounds per degree.

Further measures of stiffness are derived on a similar basis, including:
 shear stiffness - the ratio of applied shear force to shear deformation
 torsional stiffness - the ratio of applied torsion moment to the angle of twist

Relationship to elasticity
The elastic modulus of a material is not the same as the stiffness of a component made from that material.  Elastic modulus is a property of the constituent material; stiffness is a property of a structure or component of a structure, and hence it is dependent upon various physical dimensions that describe that component.  That is, the modulus is an intensive property of the material; stiffness, on the other hand, is an extensive property of the solid body that is dependent on the material  its shape and boundary conditions.  For example, for an element in tension or compression, the axial stiffness is

where
  is the (tensile) elastic modulus (or Young's modulus),
  is the cross-sectional area,
  is the length of the element.

Similarly, the torsional stiffness of a straight section is

where
  is the rigidity modulus of the material,
  is the torsion constant for the section.

Note that the torsional stiffness has dimensions [force] * [length] / [angle], so that its SI units are N*m/rad.

For the special case of unconstrained uniaxial tension or compression, Young's modulus  be thought of as a measure of the stiffness of a structure.

Applications
The stiffness of a structure is of principal importance in many engineering applications, so the modulus of elasticity is often one of the primary properties considered when selecting a material. A high modulus of elasticity is sought when deflection is undesirable, while a low modulus of elasticity is required when flexibility is needed.

In biology, the stiffness of the extracellular matrix is important for guiding the migration of cells in a phenomenon called durotaxis.

Another application of stiffness finds itself in skin biology. The skin maintains its structure due to its intrinsic tension, contributed to by collagen, an extracellular protein that accounts for approximately 75% of its dry weight. The pliability of skin is a parameter of interest that represents its firmness and extensibility, encompassing characteristics such as elasticity, stiffness, and adherence. These factors are of functional significance to patients.  This is of significance to patients with traumatic injuries to the skin, whereby the pliability can be reduced due to the formation and replacement of healthy skin tissue by a pathological scar. This can be evaluated both subjectively, or objectively using a device such as the Cutometer. The Cutometer applies a vacuum to the skin and measures the extent to which it can be vertically distended. These measurements are able to distinguish between healthy skin, normal scarring, and pathological scarring, and the method has been applied within clinical and industrial settings to monitor both pathophysiological sequelae, and the effects of treatments on skin.

See also

References

Physical quantities
Continuum mechanics
Structural analysis

Stiffness


Rukomet u Austriji

Prikaz rukometa u Austriji.

Povijest
Početci igranja, krizne godine, zlatna razdoblja reprezentativnog i klupskog rukometa.

Zlatno razdoblje muškog rukometa bilo je 1930-ih do prije Anschlussa.

Rukometne sredine
Krajevi gdje je popularan rukomet.

Poznati klubovi
Poznati klubovi, bivši i postojeći.

U ženskom rukometu poznata je bečka Hypobanka.

Poznati rukometaši
Najpoznatiji rukometaši i rukometašice koji su iz Austrije ili igrali za Austriju.

Jasna Merdan Kolar

Poznati rukometni treneri

Poznati rukometni sudci

Natjecanja
Naziv nacionalnih rukometnih natjecanja (prvenstvo, kup) i tradicionalnih uglednih turnira.

Međunarodna rukometna natjecanja koja su se održala u Austriji.

Uspjesi reprezentacije
Sažeti prikaz uloge reprezentacije u europskom rukometu.
Austrijska rukometna reprezentacija danas je malih dosega u međunarodnim natjecanjima. Velike uspjehe postigla je srebrima na Olimpijskim igrama 1936. i svjetskom prvenstvu 1938.

Austrijska ženska rukometna reprezentacija nije bila velike uloge u međunarodnom rukometu, no dolaskom naturaliziranih igračica iz zemalja bivšeg istočnog bloka nakon pada komunizma ojačao je austrijski reprezentativni i klupski rukomet. 1990-ih reprezentacija je osvojila dvije bronce, na europskom 1996. i svjetskom prvenstvu 1999.

Rukomet u Austriji


تشانينج تاتوم  ممثل ومنتج أفلام وراقص وعارض أزياء أمريكي من مواليد 26 أبريل 1980.

شارك بأدوار صغيرة في المدرب كارتر (2005) وحرب العوالم (2005). أول دور رئيسي له كان في 2006 بفيلم Step Up، والذي ألتقى فيه بجينا ديوان، التي أصبحت لاحقاً زوجته. هو شارك في فيلمي الأكشن جي. آي. جو: ظهور الكوبرا (2009) وجي. آي. جو: الانتقام (2013)، الفيلمان تلقيا مراجعات سلبية من النقاد لكنهما حققا نجاح تجاري ووصلت إيراداتهما إلى أكثر من 300 مليون في شبابيك التذاكر. هو معروف بدور ماجك مايك في فيلم Magic Mike وبدور جيكنو في 21 شارع جامب (2012) و22 شارع جامب (2014). جميع هذه الأفلام الثلاثة حققت نجاح نقدي وتجاري. أفلامه الأخرى تشمل عزيزي جون (2010) والبيت الأبيض سقط (2013) كما أدى صوت سوبرمان في فيلم ليغو (2014).

في 2014، تلقى تشانينج تيتوم إشادة كبيرة من النقاد لتجسيده دور المصارع مارك شولتز في فيلم الدراما والسيرة الذاتية صائد الثعالب.

أعماله

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من باسكاغولا
أشخاص من كولمان (ألاباما)
أشخاص يعانون من عسر القراءة
أمريكيون من أصل أمريكي أصلي
أمريكيون من أصل إنجليزي
راقصون أمريكيون
عارضو أزياء أمريكيون
عارضو أزياء من ألاباما
ممارسو ووشو أمريكيون
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من تامبا (فلوريدا)
ممثلون من ولاية ألاباما
ممثلون من ولاية فلوريدا
ممثلون من ولاية ميسيسيبي
منتجو أفلام أمريكيون
منتجو أفلام من فلوريدا
منتجو أفلام وثائقية أمريكيون
مواليد 1980
مواليد في كولمان (ألاباما)
ناشطون من ألاباما
ممثلون أمريكيون بإعاقات

تشانينج تيتوم


البراني هو ريح شمالي شرقي يهب على السواحل التونسية، وهذه التسمية يعتمدها البحارة خاصة، كما أنها معروفة أيضا على السواحل السورية.

رياح
مناخ

براني (ريح)


Annette Edmondson (* 12. Dezember 1991 in Adelaide) ist eine ehemalige australische Radrennfahrerin, die auf Bahn und Straße aktiv war.

Sportliche Laufbahn
Bei den Ozeanischen Radmeisterschaften der Junioren 2007 errang Annette Edmondson drei Goldmedaillen, im Sprint, im Keirin und im Bahnradsport; im Teamsprint errang sie gemeinsam mit Chloe Hosking die Silbermedaille. Zudem errang sie sechs nationale Juniorentitel in verschiedenen Disziplinen.

Seit 2010 fährt Edmondson in der Elite-Klasse und stand in ihrem ersten Jahr bei australischen Bahnmeisterschaften schon auf dem Podium. Bis 2015 errang sie insgesamt 15 nationale Titel, darunter 2013 gemeinsam mit Jessica Mundy den erstmals in Australien für Frauen vergebenen im Zweier-Mannschaftsfahren.

Seit 2013 startet Annette Edmondson für UCI Teams, zunächst für Orica-AIS und seit 2015 für Wiggle Honda, und bestreitet seitdem zusätzlich erfolgreich Straßenrennen. 2013 gewann sie die Tour of Chongming Island und errang ihm selben Jahr bei den Straßen-Weltmeisterschaften mit ihrem Team die Bronzemedaille im Mannschaftsfahren. Im Jahr darauf, bei den UCI-Straßen-Weltmeisterschaften 2015, sicherte sie sich mit dem Team von Wiggle Honda die Silbermedaille. Im selben Jahr sicherte sie sich bei den Weltmeisterschaften auf der Bahn zwei WM-Titel, im Omnium sowie in der Mannschaftsverfolgung (mit Ashlee Ankudinoff, Amy Cure und Melissa Hoskins).

2016 wurde Annette Edmondson für die Teilnahme an den Olympischen Spielen in Rio de Janeiro nominiert. Im Omnium belegte sie Rang acht und in der Mannschaftsverfolgung gemeinsam mit Georgia Baker, Ashlee Ankudinoff und Amy Cure Platz fünf.

2018 wurde Edmondson zweifache Ozeanienmeisterin und gewann mit Ankudinoff, Cure und Alexandra Manly die Mannschaftsverfolgung bei den Commonwealth Games. 2019 gewann sie beim Lauf des Bahn-Weltcups in Cambridge das Omnium. Bei den Bahnweltmeisterschaften im selben Jahr im polnischen Pruszków wurde sie gemeinsam mit Ankudinoff, Baker, Cure und  Manly Weltmeisterin in der Mannschaftsverfolgung. 2021 startete sie bei den Olympischen Spielen9 in Tokio. Mit australischen Vierer belegte sie Platz fünf, im Zweier-Mannschaft mit Georgia Baker Platz sieben und im Omnium Platz zwölf. Nach den Läufer der Champions League in London trat Edmondson vom aktiven Radsport zurück.

Familie und Team
Annette Edmondson ist eine ältere Schwester des Radsportlers Alexander Edmondson. Beide wurden für die Olympischen Spiele 2012 in London nominiert, so dass sie das erste Geschwisterpaar aus Australien waren, das bei denselben Spielen im Radsport startete. Bei den Spielen 2016 in Rio de Janeiro gingen die Geschwister erneut beide an den Start.

Ihre Trainer waren die beiden ehemaligen Radsportler Gary Sutton und Matthew Gilmore.

Erfolge

Bahn
2007
  Ozeanienmeisterin (Junioren) – Sprint, Scratch, Teamsprint (mit Chloe Hosking)
  Ozeanische Meisterschaft (Elite) – Keirin
2008
  Junioren-Weltmeisterschaft – Sprint
  Australische Junioren-Meisterin – Keirin, Sprint, Scratch
2009
  Junioren-Weltmeisterschaft – Keirin
  Australische Junioren-Meisterin – Keirin, Sprint, Scratch
2011
  Australische Meisterin – Scratch, Omnium
2012
  Olympische Sommerspiele – Omnium
  Weltmeisterschaft – Omnium, Mannschaftsverfolgung (mit Melissa Hoskins und Josephine Tomic)
  Australische Meisterin – Punktefahren, Einerverfolgung
2013
  Weltmeisterschaft – Mannschaftsverfolgung (mit Melissa Hoskins und Ashlee Ankudinoff)
  Weltmeisterschaft – Omnium, Einerverfolgung
  Ozeanienmeisterin – Omnium, Punktefahren
  Australische Meisterin – Omnium, Zweier-Mannschaftsfahren (mit Jessica Mundy)
2014
  Weltmeisterschaft – Omnium, Mannschaftsverfolgung (mit Amy Cure, Melissa Hoskins und Isabelle King)
  Ozeanienmeisterin – Omnium, Einerverfolgung
  Australische Meisterin – Scratch
2015
  Weltmeisterin – Omnium, Mannschaftsverfolgung (mit Ashlee Ankudinoff, Amy Cure und Melissa Hoskins)
2016
  Australische Meisterin – Punktefahren
2017/18
  Ozeanienmeisterin – Zweier-Mannschaftsfahren (mit Amy Cure), Mannschaftsverfolgung (mit Ashlee Ankudinoff, Amy Cure und Alexandra Manly)
2018
  Siegerin Commonwealth Games – Mannschaftsverfolgung (mit Ashlee Ankudinoff, Amy Cure und Alexandra Manly)
  Commonwealth Games – Einerverfolgung
  Australische Meisterin – Mannschaftsverfolgung (mit Breanna Hargrave, Alexandra Manly und Maeve Plouffe)
2018/19
  Ozeanienmeisterschaft – Scratch, Omnium
2019
  Weltcup in Cambridge – Omnium
  Weltmeister – Mannschaftsverfolgung (mit Ashlee Ankudinoff, Georgia Baker, Amy Cure und Alexandra Manly)
  Weltcup in Glasgow – Zweier-Mannschaftsfahren (mit Georgia Baker)
  Weltcup in Brisbane – Mannschaftsverfolgung (mit Georgia Baker, Ashlee Ankudinoff und Maeve Plouffe), Zweier-Mannschaftsfahren (mit Georgia Baker)

Straße
2013
  Weltmeisterschaft – Mannschaftszeitfahren
 Gesamtwertung und eine Etappe Tour of Chongming Island
 eine Etappe Lotto Belisol Belgium Tour
2014
  Weltmeisterschaft – Mannschaftszeitfahren (mit Melissa Hoskins, Emma Johansson, Jessie MacLean, Valentina Scandolara und Amanda Spratt)
2016
 eine Etappe Tour Down Under
2017
 Pajot Hills Classic
 Prolog BeNe Ladies Tour
2018
 eine Etappe Santos Women's Tour

Teams
 2013–2014: Orica-AIS
 2015
 2016
 2017
 2018

Weblinks

Einzelnachweise

Radsportler (Australien)
Olympiateilnehmer (Australien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Weltmeister (Radsport)
Australischer Meister (Radsport)
Sieger bei den Commonwealth Games (Radsport)
Bahnradfahrer
Australier
Sportler (Adelaide)
Geboren 1991
Frau
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Australien)

Annette Edmondson


Vinodol (dt. Weintal) ist ein slawischer Toponym und Name zweier Orte:
 Vinodol (Kroatien) (kroat. Vinodolska općina), eine Gemeinde in der Gespanschaft Primorje-Gorski kotar, Kroatien
 Vinodol (Landschaft) (Vallis vinearia), ein talartige Landschaft zwischen Križišće und Novi Vinodolski im kroatischen Küstenland
 Vinodol (Slowakei), eine Gemeinde im Nitriansky kraj, Slowakei

Vinodol


Bucyrus Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Bucyrus Township (North Dakota)
 Bucyrus Township (Ohio)

Bucyrus Township


El Polimorfismo de Conformación de Cadena Simple o SSCP, de sus siglas en inglés (Single Strand Conformational Polymorphism) es una técnica de rastreo de mutaciones usada en el diagnóstico molecular basada en la migración electroforética del ADN.

Se calcula que esta técnica detecta del 35 al 100% de las posibles mutaciones, pero debe haber al menos 30% de alelos mutantes. Es útil para detectar enfermedades hereditarias; sin embargo, es más complicado para detectar enfermedades somáticas como el cáncer.

Introducción
El Polimorfismo de Conformación de Cadena Simple (SSCP) es una técnica de rastreo de mutaciones basada en el distinto comportamiento electroforético que presentan las moléculas monocatenarias de ADN según su secuencia en un gel de poliacrilamida no desnaturalizante. Al ser una técnica de rastreo o barrido es útil para determinar de forma rápida la presencia de mutación, pero no aporta información acerca de la mutación concreta que presenta el ADN.

Una molécula de ADN monocatenaria tiende siempre a formar estructuras secundarias debido a apareamientos internos entre sus bases, puesto que "prefiere" estar en forma de doble cadena que como cadena simple. Como consecuencia de dichos apareamientos, se forman unas estructuras tridimensionales de diferente conformación, dependiendo de la secuencia concreta de la hebra. Dichas estructuras reciben el nombre de "conformers". Según la forma adquirida por la molécula, esta migrará con mayor o menor facilidad a través de un gel de electroforesis, pudiendo llegar a distinguirse de esta manera dos hebras de ADN cuyas secuencias sean muy parecidas.

El método tiene una gran potencia, pues la sustitución de una única base es capaz de hacer que la molécula adquiera una conformación tridimensional totalmente distinta.

Procedimiento experimental
Los fragmentos de ADN a analizar por esta técnica deben tener una tamaño medio de unas 400 pares de bases, de manera que el primer paso es amplificar por PCR la región del gen de interés que queremos estudiar. A continuación, el producto de la PCR se desnaturaliza calentándolo a 94 °C y se enfría rápidamente en hielo. El cambio de temperatura debe ser brusco para que las moléculas de cadena simple no vuelvan a hibridar entre sí, sino consigo mismas. Un cambio de una sola base en la secuencia puede hacer que cambie la conformación. Finalmente, los fragmentos reasociados se someten a electroforesis no desnaturalizante en gel de acrilamida, pudiéndose detectar tanto en geles de poliacrilamida como mediante electroforesis capilar con control de la temperatura. Para la visualización no se puede emplear bromuro de etidio, ya que es un agente intercalante. Por ello, se suele teñir el gel con tinción de plata.

En el caso de que no exista mutación, en el gel se detectarán únicamente las bandas correspondientes al homodúplex (formado por la reasociación parcial de dos hebras de ADN complementarias que se han vuelto a unir durante la electroforesis), así como las cadenas monocatenarias que se han replegado adquiriendo una conformación tridimensional concreta. Si, por el contrario, existe una mutación, aparecerán bandas nuevas debido al plegamiento de las cadenas mutadas, que será distinto al de las cadenas nativas.

Como se ha dicho antes, esta técnica no permite identificar la mutación concreta; para ello es necesario secuenciar los productos de la PCR y compararlo con la secuencia normal. Sin embargo, la utilidad de esta técnica deriva de que permite de una manera rápida y sencilla descartar la presencia de mutaciones.

A pesar de su sencillez, no está exento de ciertas desventajas, entre las que destacan el carácter imprevisible del comportamiento electroforético de las cadenas simples, el cual se ve influenciado por las condiciones en la que tiene lugar la migración (temperatura, etc.). La segunda gran desventaja es que a medida que aumenta el tamaño de la molécula a analizar, esta se vuelve insensible a determinados cambios, adoptando siempre la misma conformación tridimensional a pesar de haberse producido un cambio en su secuencia. Además, la desnaturalización completa es difícil de conseguir y muchas veces aparecen bandas en el gel correspondientes a doble cadena.

Aplicaciones en Biología Molecular
La técnica SSCP se ha usado para descubrir nuevos polimorfismos en el ADN, pero actualmente está siendo reemplazada por las nuevas técnicas de secuenciación directa del ADN, dado que son más eficientes y precisas.

Hoy en día, la técnica SSCP es más usada como método de diagnóstico en Biología Molecular, ya que puede ser utilizada para genotipar. Es decir, permite detectar determinados alelos tanto en homocigosis como en heterocigosis, gracias a que cada alelo, debido a su diferencia en la secuencia genética, migrará con distinta movilidad durante la electroforesis. Esto implica una notable utilidad en el diagnóstico de ciertas enfermedades genéticas.

También es ampliamente usada en Virología para detectar variaciones entre diferentes cepas de virus. Dichas cepas son distintas debido a mutaciones, lo que dará lugar a que adopten distintas conformaciones y por tanto, sean diferenciables mediante un gel SSCP.

Referencias

Kakavas VK, Plageras P, Vlachos TA, Papaioannou A, Noulas VA (2008)PCR-SSCP: a method for the molecular analysis of genetic diseases.Molecular Biotechnology Vol. 38 Issue 2 Págs:155-63.
Myers RM, Lumelsky N, Lermany LS, T. Maniatis (1985). Detection of single base substitutions in total genomic DNA. Nature 313:495-498.

Genética

Polimorfismo de conformación de cadena simple


O Prêmio Earthshot é um prêmio global concedido à pessoas ou organizações pelas contribuições ao ambientalismo.

Fundado em 2020 e planejado para ocorrer anualmente até 2030, a premiação consiste em premiar em 1 milhão de libras cada vencedor dentre as cinco categorias: "proteger e restaurar a natureza", "limpar nosso ar", "reviver nossos oceanos", "construir um mundo livre de resíduos", "consertar nosso clima".

O nome do prêmio é uma referência ao discurso de John F. Kennedy em 1962 sobre a proposta de criar um esforço conjunto para se efetuar um pouso na lua até o final da década de 60. De forma análoga, o prêmio Earthshot tem como objetivo encorajar a busca por soluções inovadoras para "reparar e regenerar o planeta" até o final da década de 2020.

Referências

Ligações Externas

William, Príncipe de Gales
Prémios internacionais
Prêmios ambientais
Prêmios estabelecidos em 2020
Fundações no Reino Unido em 2020

Prêmio Earthshot


Epilog er betegner en afslutningstekst eller -tale i litteratur, et skuespil eller andet kunstværk. Epilog er modsætningen til prolog som kan indlede et værk.

Epiloger foregår normalt fremtiden, i slutningen af historien og forklarer hvad der skete med karaktererne efter historien. Epiloger kan også bruges til at tilfredsstille læserens nysgerrighed og opl løse ender i historien

I film
Der findes mange film med montage bestående af billeder eller filmsekvenser af hvad der sker med karaktererne i slutningen af filmene. Et par eksempler er Harry Potter og Dødsregalierne - del 2, Babe 2 - den kække gris kommer til byen, Sidste nat med kliken,

Epilogen i La La Land viser en lykkelig slutning, en alternativ slutning på den egentlige afslutning.

I mange dokumentarer, og biografiske film består epilogen af tekst, og forklarer hvad der skete med emnerne begivenhederne/hændelserne i filmen.

I videospil
Tegnefilmsekvens som afspilles efter den sidste opgave som hedder "Deja-vu igen" i videospillet Sly Cooper: Thieves in Time forklarer hvad der skete med karaktererne og skurkene efter man har vundet spillet.
Kunst
Litterære udtryk
Fiktion

Epilog


Los dsungaripteroideos (Dsungaripteroidea) son una superfamilia de pterosaurios dentro del suborden Pterodactyloidea. Los primeros fósiles conocidos atribuidos a este grupo proviene de la Formación Argiles d'Octeville de Francia, que data de la época Kimmeridgiense del Jurásico Superior, hace cerca de 155 millones de años, pertenecientes a la especie Normannognathus wellnhoferi. La última especie de dsungaripteroide es Lonchognathosaurus acutirostris, de los estratos del Albiense (Cretácico Inferior) de la Formación Lianmuqin de Xinjiang, en China, hace cerca de 112 millones de años.

Clasificación
Listado de familias y géneros según la clasificación de Unwin (2006) a menos que se anote lo contrario.

 Superfamilia Dsungaripteroidea' Herbstosaurus Kepodactylus Normannognathus Tendaguripterus Familia Dsungaripteridae
 Domeykodactylus Dsungaripterus Germanodactylus?
 Lonchognathosaurus Noripterus Puntanipterus''

Filogenia
Cladograma según Unwin (2003).

Referencias

Fósiles del Cretáceo

Dsungaripteroidea


Die Zeitschrift Marine Mammal Science ist eine zoologische Fachzeitschrift, die als offizielle Zeitschrift von der Society for Marine Mammalogy herausgegeben wird. Das Magazin erscheint seit 1985 – mit der 28. Nummer im Jahr 2012. Aktuell wird es viermal im Jahr publiziert.

Vertrieben wird die Zeitschrift von dem wissenschaftlichen Verlag John Wiley & Sons. Dieser gibt einen Impact-Faktor von 1,463 für die Zeitschrift an.

Inhalt
Die Zeitschrift deckt alle Themenbereiche der Forschung an Meeressäugern ab. Artikel behandeln entsprechend die Bereiche der Anatomie, Physiologie, Biochemie, Verhaltensbiologie, Ökologie, Populationsbiologie, Lebensweise, Genetik, Taxonomie und Evolutionsbiologie sowie Schutz und Erhaltung.

Die Zeitschrift wird einem Peer-Review unterzogen, Artikel können sowohl Originalergebnisse wie auch zusammenfassende Artikel (Review-Artikel), Mitteilungen und Meinungen zur Forschung an Meeressäugerarten beinhalten.

Belege

Weblinks
 Marine Mammal Science bei der Society for Marine Mammalogy
 Marine Mammal Science bei John Wiley & Sons

Mammalogische Zeitschrift
Zeitschrift (Vereinigte Staaten)
Ersterscheinung 1985
Meeresbiologische Fachzeitschrift
Englischsprachige Vierteljahreszeitschrift

Marine Mammal Science


Block Island Sound is a marine sound in the open Atlantic Ocean, approximately  wide, separating Block Island from the coast of mainland Rhode Island. On the west, it extends to Montauk Point on the eastern tip of Long Island, as well as Plum Island, Gardiners Island, and Fishers Island, all in the state of New York.

Geographically, Block Island Sound extends west to Long Island Sound and east to Rhode Island Sound.

Three United States Navy warships have been named after the sound.  See USS Block Island.

References

Straits of New York (state)
Straits of Rhode Island
Intracoastal Waterway
New Shoreham, Rhode Island
Bodies of water of Washington County, Rhode Island
Sounds of the United States

Block Island Sound


An Eulophia pulchra in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Louis Marie Aubert Du Petit-Thouars, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Eulophia pulchra in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eulophia

Eulophia pulchra


Schloss Hessen ist eine Schlossanlage im Ortsteil Hessen der Stadt Osterwieck in Sachsen-Anhalt.

Sie ging aus einer mittelalterlichen Wasserburg hervor und wurde im 16. Jahrhundert in ein fürstliches Schloss im Stile der Renaissance umgestaltet. Die Anlage mit Lustgarten hatte ihre Glanzzeit während des 17. Jahrhunderts als Sommerresidenz der braunschweigisch-lüneburgischen Herzöge. Später wurde die Schlossanlage als landwirtschaftliche Domäne genutzt.

Baubeschreibung

Die Anlage bestand während des Mittelalters aus einer vierflügeligen Hauptburg mit geschlossenem Innenhof und einer unmittelbar angebauten dreiflügeligen Unterburg. Die Hauptburg ist als der ältere Bauteil anzunehmen. Beide Burgteile waren von einem Wassergraben umschlossen, der Anfang des 19. Jahrhunderts mit Erde verfüllt wurde. Zur Haupt- und Unterburg gehören zwei mächtige Türme, die 1355 erstmals erwähnt worden sind. Heute sind Teile der Unterburg in gutem Bauzustand, andere der Hauptburg sind mehr oder weniger verfallen.

Hauptburg
Der spätgotische Turm der Hauptburg ist der Hausmannsturm, der um 1560 mit Fenstern versehen worden ist und ab dieser Zeit zu Wohnzwecken diente. Damals wurde im Burghof der anliegende Treppenturm angelegt, der den Zugang ermöglichte. Ursprünglich lag der Turmzugang in einer Öffnung mit gotischer Spitzbogenrahmung im 3. Obergeschoss des Südflügels.

Die Hauptburg war ursprünglich eine geschlossene Anlage mit Nord-, Ost-, Süd- und Westflügel, von denen nur zwei Gebäudeflügel erhalten geblieben sind. Der Vorgängerbau des nicht mehr bestehenden Nordflügels war das aus dem 14. Jahrhundert stammende Alde Hauß mit gotischen Elementen. Um 1535 entstand stattdessen der Nordflügel mit Fachwerkaufbauten. Darin waren über einem Bier- und Weinkeller Wohngemächer und Kanzlei untergebracht, außerdem ist hier der Rote Saal bezeugt. In einem Bereich nahe dem Ostflügel lag die Silberkammer mit liturgischen Gerätschaften der Schlosskapelle. Der Nordflügel wurde 1972 abgetragen. Im noch bestehenden Ostflügel befand sich die Schlosskapelle und darüber das Grüne Gemach, das noch erhalten ist. In diesem Flügel werden die Räume der Herzogin vermutet. Auf die im 19. Jahrhundert umgebaute Kapelle weisen die zugemauerten Rundbogenfenster und das prächtige Eingangsportal von 1654 hin. Der heute zur Straße weisende Südflügel stammt im Kern aus dem 14. Jahrhundert und wurde im 16. Jahrhundert zu Gästeräumen umgebaut. An den Flügel grenzt im Westen der Hausmannsturm mit dem Treppenturm an. Im Osten wurde an den Südflügel um 1580 über einem Kellergewölbe ein zweigeschossiger Altan als Wohnraum angesetzt. Ihn bewohnte um 1600 der Hofgärtner Johann Royer. Das oberste Geschoss wies einen hölzernen Aufbau als Aussichtsterrasse auf, der im 18. Jahrhundert durch ein Walmdach ersetzt wurde. Der noch heute vorhandene, pavillonartige Anbau wurde in den 1950er Jahren als Berufsschule genutzt. Erst durch den Bau des Westflügels 1565 entstand die geschlossene Schlossanlage. Im Kellergewölbe gab es eine Brauerei. Die Küche im Erdgeschoss beheizte den Rittersaal im ersten Geschoss, über dem das Herzogspaar seine Gemächer hatte. Der Westflügel wurden in den 1950er Jahren abgetragen.

Unterburg

Der 45 m hohe Bergfried der Unterburg neben dem Torhaus hat sein mittelalterliches Aussehen weitgehend beibehalten. Die Einstiegsöffnung des wehrhaften Turms liegt in 11 m Höhe. Im Inneren bestehen keine Geschosse, da der Turm nie als Wohnturm diente. Mehrere kleine Fensteröffnungen befinden sich in 30 m Höhe und waren als Schießscharten eher ungeeignet. Daher wird vermutet, dass der derart mächtig und hoch ausgeführte Turm eher dem Prestige des Erbauers als der Verteidigung diente. Im Mittelalter war es nicht unüblich, dass sich Burgherren mit ihren Türmen Statussymbole setzten.

Die Unterburg war ein dreiflügeliger Gebäudekomplex. Zu ihm gehörte der der Südflügel mit dem Bergfried, der Westflügel mit dem Torhaus und der Nordflügel als Steinscheune. Die Entstehung des Torhauses mit seinem gotischen Spitzbogelprofil und früherer Zugbrücke wird im 14. Jahrhundert vermutet. Der heute renovierte Westflügel diente lange als Herrenhaus des Domänenpächters. Von der angrenzenden Steinscheune, deren Kern aus dem 14. Jahrhundert stammt, stehen nur noch die Außenmauern. Sie wurde als Wirtschaftsgebäude zur Lagerung landwirtschaftlicher Produkte errichtet. Im 16. Jahrhundert kam es zum Einbau eines Gemaches im Obergeschoss sowie von Räumen für das Gesinde. Das Jagdzimmer im Erdgeschoss soll einer der frühen Jagdsäle in Norddeutschland gewesen sein.

Wirtschaftshof und Garten
Der Burg war ein benachbart liegender Wirtschaftshof angegliedert. Zur späteren Schlossanlage gehörte außerdem ein Lustgarten. Der bronzene Figurenschmuck des Schlosses war zeitlos und befindet sich heute in Teilen im Herzog Anton Ulrich-Museum (Braunschweig), im Rijksmuseum Amsterdam und im Louvre (Paris). Die Orgel von 1610 schließlich, die Esaias Compenius eigens für die Schlosskapelle baute, wird auf Schloss Frederiksborg in Dänemark noch heute bespielt.

Geschichte
Über die Entstehungsgeschichte von Burg Hessen als mittelalterlicher Befestigungsanlage und Vorgängerbau des Schlosses ist wenig bekannt. 1129 wurden die Edelherren von Hessen erstmals urkundlich als Besitzer von Dorf und Burg genannt. Das Geschlecht erlosch um 1312, wobei Johann von Hessen als letzter Burgherr erwähnt wird. 1330 kamen Burg und die Ansiedlung Hessen, die sich in ihrem Gefolge gebildet hatte, als Erbe an die Regensteiner Grafen. Die Grafen ließen die Burg um 1340 umbauen, um sie zum Stützpunkt ihrer Vorherrschaft im Harzgau zu machen.

Im Jahre 1343 erwarben die Herzöge zu Braunschweig von den Grafen von Regenstein das südlich des Niedermoores Großes Bruch gelegene Dorf Hessen. Von Halberstädter Territorium umgeben, bildete dieser Neuerwerb de facto eine Exklave. Also begann man noch im selben Jahr, den Hessendamm aufzuschütten. Der neu erbaute Weg war die einzige Möglichkeit weit und breit, das Sumpfgebiet des Großen Bruches zu durchqueren. Der Hessendamm entwickelte sich alsbald zu einer willkommenen Abkürzung der über Hornburg verlaufenden Fernstraße Braunschweig–Halberstadt–Leipzig und wurde so Bestandteil der mittelalterlichen Leipziger Heerstraße (daher der Straßenname Leipziger Straße des Teilabschnittes kurz vor Hessen). Die Benutzung des Dammes führte zur Errichtung von Zollstationen in Mattierzoll und auf dem Hessendamm.

Später verpfändeten die Herzöge von Braunschweig die Burg an die Stadt Braunschweig. Der Stadt diente die Burg zum Schutz der Handelsstraße nach Halberstadt. 1408 kam die Burg wieder an das herzogliche Haus von Braunschweig, die im Laufe der Zeit bei ständig wechselnden Pfandbesitzern in Verfall geriet.

Um 1530 sind umfangreiche Neu- und Umbauten durch Kurt von der Schulenburg überliefert. Er ließ vor allem die Dachstühle und die Schieferdächer erneuern und in die Burgmauern Löcher für Fenster brechen. Auch ließ er alte Bauteile niederreißen und neue Gebäude errichten.

Ab 1560 ließ Herzog Julius, noch als Prinz, die Burg zu einem fürstlichen Schloss im Renaissancestil umgestalten, wobei 1568 der Westflügel entstand. Herzog Julius bewohnte das Schloss von 1562 bis 1568 als Erbprinz. 1564 wurde hier sein Sohn, der spätere Herzog Heinrich Julius geboren. Er galt als gelehrtester Fürst seiner Zeit, der schon früh begann, intensiv Bücher zu sammeln. Er führte den Protestantismus ein und brachte von einer Reise aus England die erste Kartoffelpflanze mit. Nach seinem Tod 1589 wurde das Schloss Witwensitz seiner Ehefrau, der Herzogin Hedwig von Brandenburg, bis zu ihrem Tod 1602.

Ab 1600 entstand ein ausgedehnter Lustgarten im früheren Burggarten. Die Glanzzeit des Schlosses lag Ende des 16. und Anfang des 17. Jahrhunderts als Sommerresidenz der Braunschweiger Herzöge. Nach dem Tod von Herzog Heinrich Julius 1613 diente das Schloss ab 1616 als Sommerresidenz für seine Witwe Elisabeth von Dänemark bis zu ihrem Tod 1626.

Im Dreißigjährigen Krieg wurde das Schloss von geringfügigen Zerstörungen betroffen, erheblicher dagegen der Ort. Zu leichten Schäden kam es 1628 durch kaiserliche Truppen unter Gottfried Heinrich zu Pappenheim, die nach der Schlacht bei Lutter 1626 Beutezüge in der Gegend machten. Weitere Zerstörungen gingen 1641 von den Schweden aus.

Nach dem Ende des Dreißigjährigen Krieges 1648 wurde das Schloss nicht mehr von der herzoglichen Familie bewohnt und nur noch gelegentlich als Jagdschloss genutzt. Im Laufe der Zeit verfiel es, so dass ab 1726 der Braunschweiger Baumeister Hermann Korb das Schloss instand setzte. Dabei ließ er die Ziergiebel entfernen. Ab etwa 1790 bekam das Schloss eine neue Funktion als herzogliche Domäne. 1811 kam es in der Hauptburg zu einem Großbrand, bei dem der Süd-, Ost- und Nord-Flügel ausbrannte. Die Familie von Schwarz war von 1808 bis zum Ende des Zweiten Weltkriegs 1945 Pfandbesitzer der Domäne.

Heute
Nach dem Zweiten Weltkrieg lag der Ort Hessen mit dem Schloss in der Sowjetischen Besatzungszone. Ab dieser Zeit verfiel die Hauptburg zusehends. Infolge des SMAD-Befehls Nr. 209 erfolgte der Abriss des Westflügels der Hauptburg und diverse kleinere Arbeiten zur Aufhebung des "herrschaftlichen Charakters". Unter anderem wurden Portale zugemauert und Wappenkartuschen abgeschlagen. Bürgerproteste verhinderten den vollständigen Abriss. Anfang der 1970er Jahre brach man den Nordflügel ab. Übrig blieben der Ostflügel mit der früheren Schlosskapelle und der Südflügel mit dem Bergfried und dem Treppenturm. Durch die eingefallenen Dächer drang Niederschlag in die Gebäude ein. Der Lustgarten diente in der Zeit der DDR einer LPG zur Pflanzenzucht. Nach der Wende von 1989 gibt es seit 1990 anhaltende Sanierungsmaßnahmen am Schloss, das heute der Kommune gehört. 1995 gründete sich zur Sanierung und Nutzbarmachung des Schlosskomplexes der Förderverein Schloss Hessen mit 52 Mitgliedern.

Sanierungen
Im Jahre 2000 begannen umfangreiche Arbeiten zur Wiederherstellung von Gebäudedächern. Seither finden kontinuierlich im Rahmen von Arbeitsbeschaffungsmaßnahmen Sanierungen statt, die der Förderverein Schloss Hessen durchführt. Dabei gehörte das Dach des Ostflügels zur ersten Sicherungsmaßnahme. Der Eckpavillon war Gegenstand des zweiten Bauabschnitts. Dabei wurde die Aussichtsplattform neu gegossen. Die Wendeltreppe soll wieder auf die Aussichtsplattform führen, von der aus die Sicht zu drei Seiten offen ist. Der Südflügel ist mittlerweile mit einem Dach versehen. Seine Innenräume sind saniert worden. In einem Kellergewölbe ist ein Jugendraum eingerichtet worden. Das Erdgeschoss soll eine Heimatstube beherbergen, die schon teilweise eingerichtet ist. Der dem Schloss benachbarte Bahndamm wurde von Bewuchs befreit, so dass die gesamte Schlossanlage wieder sichtbar ist.

Ausgrabungen im Lustgarten

In der Zeit ab 1560 erlebte durch Herzog Julius und sein Schloss das kulturelle Leben am Rande des Fallstein eine ungeheure Blüte. Die Pflanzensammlung in den ausgedehnten Gärten Hessens stellte mit 1700 Arten selbst königliche Anlagen wie die in Kopenhagen und Oxford in den Schatten. Im ehemaligen Lustgarten fanden 2002 erste Grabungen zur Rekonstruktion der Anlage und ihrer Bestandteile statt. 2008 kam es zu Ausgrabungen durch die Kreisarchäologie Harz. Mit acht Grabungsschnitten wollte man die Richtigkeit der Gartendarstellung in einem Merian-Kupferstich aus der Zeit um 1650 überprüfen. Dabei handelt es sich um die einzige Merian-Darstellung einer einzelnen Gartenanlage in der Topographia Germaniae.

Dabei wurde eine Seite des 0,7 Meter breiten Mauerwerks des einst mit Wasser gefüllten Burggrabens gefunden. Auf der gegenüberliegenden Seite des Grabens wurden keine Steine gefunden, wahrscheinlich weil sie nach dem Zuschütten des Grabens entfernt und weiterverwendet wurden. Bei den Ausgrabungen konnte in einem Meter Tiefe der Umriss des sechseckigen Zierbrunnens als Bodenverfärbung festgestellt werden. Weitere Funde waren eine Hellebarde, Mühlsteine, Keramikteile und ein Bleirohr.

Veranstaltungen
Das Schloss und der Schlosshof werden gelegentlich für Ausstellungen und Veranstaltungen und Ausstellungen genutzt, die 1997 mit dem Musikfestival Castle Rock Open Air begannen. Regelmäßige Veranstaltungen sind die Schlossweihnacht, Astronomietage und der Tag des offenen Denkmals. Dabei wurde bereits der Rasen des früheren Lustgartens in unterschiedlichen Höhen gemäht, so dass die Konturen von Wegen und Fächern erschienen.

Literatur
 Paul Jonas Meier und Karl Steinacker: Die Bau- und Kunstdenkmäler des Kreises Wolfenbüttel. Wolfenbüttel, 1906.
 Johann Royer: Beschreibung des gantzen Fürstlichen Braunschweigischen Gartens zu Hessem. Halberstadt 1648. (Online)
 Thomas Scheliga: ARS TOPIARIA der Renaissance und des Manierismus in Europas Fürstengärten. Ein Beitrag zum Jubiläum "400 Jahre Lustgarten in Hessen am Fallstein". In: Die Gartenkunst 23 (1/2011), S. 55–70.
 Thomas Scheliga: Schloss und Lustgarten Hessen am Fallstein. Dissertation, Heidelberg 2002. (Online)
 Friedrich Stolberg: Hessen. In: Befestigungsanlagen im und am Harz von der Frühgeschichte bis zur Neuzeit. Hildesheim 1968, S. 173–175.

Weblinks

 Website des Fördervereins Schloss Hessen
 Beschreibung bei Region Braunschweig Ostfalen
 Rekonstruktionszeichnung von Schloss und Lustgarten
 Beschreibung und Fotos bei braunschweig-touren.de

Einzelnachweise

Archäologischer Fundplatz in Sachsen-Anhalt
Hessen
Bauwerk in Osterwieck
Herzogtum Braunschweig-Lüneburg
Hessen
Kulturdenkmal in Osterwieck
Hessen
Geographie (Osterwieck)
Hessen
Hessen
Archäologischer Fundplatz in Europa
Hessen

Schloss Hessen


Spanskgrøn Bredblad  (Stropharia aeruginosa) er en svamp i Bredblad-familien i Bladhat-ordenen. Den er almindelig i Danmark, hvor den især træffes i granskove fra august til november. Den regnes for spiselig, men er ikke eftertragtet.

Kendetegn

Stropharia aeruginosa er en meget spektakulær tyrkisfarvet, skællet, sortsporet bladhat med en ret tydelig stokring, mørke lameller med en tydelig hvid kant og normalt ingen markant lugt. Spanskgrøn Bredblad kan med alderen blive næsten okkerfarvet. Hatten er 3-8 cm bred, knolden er stump og krum, senere udvidet flad. I tørt vejr er hattens overflade klæbrig og fedtet, i fugtigt vejr slimet. Lamellerne er gråsorte med et violet skær. Stokken har en længde på 4-8 cm og en tykkelse af 0,4-1 cm. Stokken er under ringen stærkt skællet med hvidlige udstående skæl.

Voksested

Spanskgrøn bredblad findes på humusrig, sur bund i løv- og nåleskove, gerne langs vejkanter mv. Den kan også vokse på træflis i haver mv. Den er almindelig i hele landet. Spanskgrøn bredblad er vidt udbredt i Europa og Nordamerika.

Galleri

Kilder og eksterne henvisninger
 Svampeatlas 2.0. Spanskgrøn bredblad
 Henning Knudsen. Politikens Svampebog. Side 123. 1. udg. Politikens Forlag A/S 1983.

Bladhat-ordenen
Svampe i Danmark

Spanskgrøn bredblad


Love in Space (chino: 全球熱戀, Jyutping: Cyun4 Kau Jit6 Lyun2) es el nombre de película hongkonesa y china del género romántico y comedia codirigido por Tony Chan y Wing Shya, que es protagonizada por Aaron Kwok, Eason Chan, René Liu, Kwai Lun Mei, Angelababy, Jing Boran y también con una aparición especial de Xu Fan. La película se rodó en Pekín, Sídney y el Estación Espacial Internacional.

Actores
 Aaron Kwok
 Eason Chan
 René Liu
 Kwai Lun-Mei
 Angelababy
 Jing Boran
 Xu Fan
 Chapman To
 Grace Huang
 Liu Jinshan

Enlaces externos

 Love in Space en Hong Kong Movie Database (en idioma inglés)
 Love in Space en Hong Kong Cinemagic (en idioma inglés)

Películas de Hong Kong
Películas de China
Películas románticas
Películas ambientadas en Pekín

Love in Space (película)


Le Strike Fighter Squadron 192 (STRKFITRON 192 ou VFA-192), est un escadron de chasseur d'attaque de l'US Navy stationné à la Naval Air Station Lemoore, en Californie, aux États-Unis. L'escadron a été créé en 1945 et est surnommé "World Famous Golden Dragons". Le VFA-192 est équipé du F/A-18E/F Super Hornet et actuellement affecté au Carrier Air Wing Two à bord du porte-avions à propulsion nucléaire .

Origine

L'escadron a été créé à l'origine sous le nom de Fighter Squadron 153 (VF-153) le  au NAS Atlantic City dans le New, pilotant le F6F-3 Hellcat. il a déménagé en juin de la même année, au Naval Air Station Oceana, puis au Naval Air Station Alameda en août 1946 où il a été renommé Fighter Squadron 15A le . Il a effectué son premier déploiement à bord de l' et, a son retour il a été équipé du F8F-1 Bearcat.

Le VF-15A a été redésigné Fighter Squadron 151 (VF-151) "Black Knights" le . Il effectue son premier déploiement au sein du CVG-19 à bord de l'. Il est renommé VF-192 en février 1950, puis VA-192 en mars 1956 où il prend le surnom de Golden Dragons.

Ce n'est que le  que l'escadron  devient le VFA-192 où il est équipé du F/A-18A Hornet et affecté au Carrier Air Wing Five (CVW-5).

L'escadron effectue sa transition sur le F/A-18E/F Super Hornet en 2013. Il rejoint alors le Carrier Air Wing Two (CVW-2) à bord de l' en 2015, puis de l' à partir de 2017.

Service

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Carrier Air Wing Two
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 VFA-192 - Site GlobaleSecurity.org
  VFA-192 - Site Seaforces.org
  VFA-192 - Site US Navy (AIRPAC)

Strike Fighter Squadron de l'United States Navy
Carrier Air Wing Two
Unité ou formation militaire créée en 1945

VFA-192


Akçal, Adana ilinin Tufanbeyli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Tunceli'nin Ovacık ilçesi ile Erzincan'ın refahiye ilçesinden gelen 4 kabile tarafından kurulmuştur. Şadili asiretinden gelmiştir. Şadili aşireti Osmanlı arşiv vesikalarına göre Avşar boyuna mensuptur.

Coğrafya
Adana iline 211 km, Tufanbeyli ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Tufanbeyli'nin mahalleleri

Akçal, Tufanbeyli


An Epidendrum forcipatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Epidendrum forcipatum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum forcipatum


Clasica San Sebastián 2016 a fost ediția a 36-a cursei clasice de ciclism Clasica San Sebastián, cursă de o zi. S-a desfășurat pe data de 30 august 2016 și face parte din calendarul UCI World Tour 2016.

Rezultate

Legături externe

Ciclism
2016 în sport
UCI World Tour

Clasica San Sebastián 2016


الإفرِيْز أو الطُّنُف هو شريطٌ زخرفي بارز يُشكل حسب صورة هندسية معينة على جدران المباني فيمكن أن يكون انسيابي أو منقوشًا مع زينة ذات أشكال نباتيّة ومنمقة أو هندسيّة، وغالبًا ما يتكرر على امتداد أجزاء المبنى وقد يبرز عنه ويخفف سقوط المطر عليه.

الاستخدامات
يستخدم الإفريز في الزخرفة المعمارية والأثاث والتصميم الداخلي. بالإضافة إلى وظيفة الإفريز الجمالية، فإنه يُمكن استخدامه أيضًا لتوضيح نسب وتناسب واجهة المبنى، وعادةً ما يكون -كما في الأعمدة الكلاسيكية- مُجَزّئة إلى ثلاثِ نسبٍ هي القاعدة، والجذع، والتاج.

التاريخ
كان يسير تطور الإفريز في آسيا الصغرى ببطء شديد، رغم أن الأفاريز الحجرية والفخارية قد وجدت في المعابد اليونانية في برينيا بكريت ولاريسا في شمال غرب آسيا الصغرى، ثم في إيولتونيا بتراقيا، حيث الزخرفة إيونية الطراز. إن الأفاريز الفخارية المميزة للمعابد الأتروسكية تظهر تأثرًا إيونيًا واضحًا، وظهر ذلك في ضريح هاليكارناسوس في القرن 4 ق.م.، إذ ظهر عددل من الأفاريز على القاعدة Podia أو Pedestal، التي تقف عليها. كان الإفريز في القرن الخامس متوجًا بحليات فخارية بارزة في البداية، ثم صارت رخاميةً بعد ذلك. وإذا ما وجدت هذه الحليات في الجوانب فقد كانت تثقب دائمًا بعدد من الفتحات تسمح بخروج مياه الأمطار. كانت هذه الفتحات تقنّع بواسطة بزابيز بشكل رأس أسد. كما أن الحليات الصدقية تسمى Acroteria، كانت توضع فوق زوايا المثلث الذي يغلق الكتلة البنائية، أي الطبان القائم فوق الأعمدة. وكانت هذه تصنع أولًا من الفخار، ثم صارت بعد ذلك حجريةً أو رخامية تقوم على كتلة تخرج من الكورنيش المشرشر.

انظر أيضًا

 دنطيل.

مراجع

عناصر معمارية زخرفية
أعمدة ومعمدات

إفريز


Elena Palumbo Mosca, née en 1934 à Turin, est une artiste peintre et interprète italienne. Elle est notamment connue pour avoir collaboré avec l'artiste français Yves Klein pour ses anthropométries.

Biographie
Elena Palumbo Mosca est originaire de Turin dans le Piémont en l'Italie du Nord-Ouest. Issue d'une famille de musiciens, elle et pratiquait le patinage artistique, la danse et devient championne d'Italie de plongeon artistique à 16 ans.

Afin d'apprendre le français, Elena Palumbo Mosca publie une annonce pour devenir jeune fille au pair dans le journal Nice-Matin. Elle obtient une réponse positive de la part d'un jeune couple d'artistes, à savoir le peintre et sculpteur Arman et la musicienne Éliane Radigue, dont elle devient rapidement proche. Yves Klein étant un ami du couple, elle se lie d'amitié avec lui.

Dans sa vingtaine, Elena Palumbo Mosca quitte la Côte d'Azur et commence ses études d'interprète à Paris, qu'elle finance notamment en travaillant dans des cabarets à Pigalle en tant que danseuse. Elle s'installe alors chez Yves Klein qui vivait à l'époque avec l'artiste allemande Rotraut, qui deviendra plus tard sa femme. Elle se passionne également pour le jazz et rencontrera à Paris James Baldwin.

Elena Palumbo Mosca reste en contact avec Yves Klein, qui pense à elle pour son concept d'Anthropométries et participe à la première performance le 9 mars 1960 à la Galerie Internationale d'art contemporain, rue Saint-Honoré.

Elena Palumbo Mosca travaille en tant qu'interprète pour au sein des Institutions de l'Union européenne à Bruxelles pendant plus de trente ans.

A la retraite, Elena Palumbo Mosca vit entre Bruxelles et Diano San Pietro, et continue son travail de traduction en adaptant, de l'espagnol vers l'italien les poèmes d'Angeles Mora.

Travail avec Yves Klein

Anthropométries
Elena Palumbo Mosca a réalisé entre vingt et trente œuvres avec Yves Klein, en utilisant son corps pour peindre à partir de mars 1960. Les Anthropométries sont des peintures conceptuelles de nus réalisés par des modèles recouverts de la fameuse peinture International Klein Blue IKB 191 et en les pressant contre les toiles. Elena Palumbo Mosca confie que l'application de la peinture était une tâche très physique mais que ce n'était pas un problème pour elle, étant habitué grâce à ses pratiques sportives, à être en mouvement.

Après la performance, les collaboratrices devaient se laver immédiatement, la peinture étant toxique. Elena Palumbo Mosca a réalisé des Anthropométries jusqu'en février-mars 1962 lors de prestations au Gaz de France pour la série «Peintures de feu», mêlant à la fois l'eau, le feu et les peintures. Certaines de ces prestations ont été filmées comme de véritables évènements.

Collaboratrice plutôt que « pinceau vivant »
Bien que les critiques d'art, dont Pierre Restany, aient qualifié le rôle des collaboratrices d'Yves Klein de « pinceaux vivants », Elena Palumbo Mosca a toujours refusé cette appellation la ramenant à un statut d'objet : « Je ne suis pas un objet » confie-t-elle. De plus, elle souligne que Yves Klein ne les a jamais traitées comme des pinceaux mais comme des collaboratrices.

Travail non rémunéré
Yves Klein n'a pas payé Elena Palumbo Mosca ni aucune de ses collaboratrices pour les Anthropométries. Même si aujourd'hui ses œuvres sont vendues plusieurs millions de dollars, elle ne souhaite pas mêler des affaires d'argent avec le travail artistique.

Elle confie dans une interview :

.

Œuvres réalisées en collaboration (non exhaustive)
 Anthropométrie de l'époque bleue (ANT 82), 1960
 Anthropométrie suaire sans titre (ANT SU 4), 1960
 Anthropométrie sans titre (ANT 8), ca. 1960
 Anthropométrie sans titre (ANT 101), 1960

Références

Liens externes

 Images d'archives avec Elena Palumbo Mosca

Peintre italienne
Traductrice italienne
Danseuse italienne du XXe siècle
Plongeuse italienne
Naissance en 1934
Naissance à Turin

Elena Palumbo Mosca


Poljski repak (oranični lisičji repak, mišjii repak, lat. Alopecurus myosuroides), jednosupnica uz porodice trava, pripada rodu repka. Rasprostranjena je po dijelovima Europe, Azije i Sjeverne Afrike, a udomaćila se i po ostalim kontinentima (Sjeverna i Južna Amerika i Australija).

Jednogodišnja je biljka, uspravne stabljike s 3 do 5 čvorova, naraste do 80cm. visine. Voli vlažna plodna tla, česta po oranicama i vinogradima, uz putova i zašuštenim mjestima. Poljoprivrednici je smatraju korovom, a krmna vrijednost joj je malena.

Ime vrste myosuroides dolazi od grčkog mys, miš, oura, rep i eidos, izgled, zbog sličnosti s mišjim repom.

Izvori

Repak
Flora Europe
Flora Azije
Flora Sjeverne Afrike
Flora Hrvatske

Poljski repak


O pipă ceremonială sau calumet, cunoscută și ca pipa păcii, este un tip special de pipă, folosit de unele populații amerindiene în ceremoniile religioase. În mod tradițional, acestea sunt folosite cu ocazia rugăciunilor adresate zeilor într-o ceremonie religioasă, cu ocazia angajamentelor asumate sau al încheierii unui legământ sau tratat. Pipa ceremonială poate fi o componentă a unei ceremonii mai mari sau poate fi unicul element al ceremoniei. Popoarele indigene din America care folosesc pipe ceremoniale au denumiri proprii în limba lor pentru acest obiect. Nu toate populațiile amerindiene au avut tradiția pipei și nu există un cuvânt comun pentru toate pipele ceremoniale în cele câteva sute de limbi indigene.

Utilizarea în ceremonii
Pipele ceremoniale amerindiene au fost numite uneori "pipa păcii" de către europeni sau de alte popoare ale căror culturi nu includ aceste obiecte ceremoniale. Cu toate acestea, fumarea unei pipe ceremoniale pentru a încheia un tratat de pace este singurul uz ceremonial al pipei pentru unele națiuni. Populațiile amerindiene au folosit diferite tipuri de pipe ceremoniale. Stilul pipei, substanțele fumate și ceremoniile sunt distincte pentru fiecare populație. Din punct de vedere istoric, pipele ceremoniale au fost folosite pentru a marca războiul și pacea, precum și comerțul și schimburile comerciale, și deciziile sociale și politice adoptate. Multe populații amerindiene mai practică încă aceste ceremonii.

În timpul călătoriilor sale pe cursul spre vărsare al râului Mississippi, în 1673, preotul Jacques Marquette a descris respectul universal pe care îl are pipa ceremonială în rândul tuturor popoarele indigene întâlnite, chiar și în cadrul triburilor care se războiau cu alte triburi. El a susținut că prezentarea pipei în timpul luptei ducea la oprirea luptei. Populația Illinois i-a oferit lui Marquette o astfel de pipă pe post de cadou pentru a-i asigura o călătorie sigură pe teritoriul pe care urma să-l traverseze.

În utilizarea ceremonială, fumul este considerat, în general, ca transmițând rugăciuni către Creatorului sau alte spirite puternice. Tradiția Lakota spune că Bizonul Alb a adus oamenilor c'anupa (pipa sacră a populației Lakota) și i-a instruit să o folosească în ceremoniile religioase.

Note

Bibliografie

 Charles L. Cutler. Tracks that speak: the legacy of Native American words in North American culture. Houghton Mifflin Harcourt (Boston : 2002)

Legături externe
 Pipestone County Museum – History
 Symbol and Substance in American Indian Art, an exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art (fully available online as PDF), which contains material on calumets

Amerindieni

Pipă ceremonială


An Sanderella riograndensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni João Dutra. An Sanderella riograndensis in nahilalakip ha genus nga Sanderella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sanderella

Sanderella riograndensis


Petras Klimas (* 23. Februar 1891 in Kušliškiai, Wolost Kalvarija (jetzt Gemeinde Kalvarija); † 16. Januar 1969 in Kaunas, Litauische SSR) war ein litauischer Jurist, Politiker und Diplomat.

Leben
Die Grundschulbildung bekam Klimas in Kalvarija. Dann lernte er auf Russisch in der 4-Klassen-Bezirksschule in Marijampolė. 1905 absolvierte Klimas 4 Klassen und besuchte die Druckerei von "Vilniaus žinios" und das Haus von Verleger Petras Vileišis bei der Exkursion in Vilnius. 1910  absolvierte Klimas das Gymnasium Marijampolė  und 1914 das Studium der Rechtswissenschaft an der Universität Moskau in Russland und arbeitete danach an der Rechtsfakultät der Universität.

1915 kam Klimas nach Vilnius, Litauen. 1916 bereitete er das Memorandum an den USA-Präsidenten Woodrow Wilson mit. Er war faktischer Redakteur der Zeitung "Lietuvos aidas". 1917 wurde Mitglied von  Lietuvos Taryba. Ab 1919 lebte Klimas in Kaunas und arbeitete im Außenministerium Litauens. Er war Vizeminister und Minister. Er nahm als Mitglied der litauischen Delegation an der Pariser Friedenskonferenz 1919 teil. Von 1920 bis 1923 war er Hochschullehrer an der Lietuvos universitetas in Kaunas. Im Jahr 1923 wurde er Botschafter in Rom (dann in Frankreich, Belgien und Spanien). 1945 wurde er verhaftet und war im Lukiškės-Gefängnis und dann im ehemaligen Lager Kopeisk in Russland, in der Oblast Tscheljabinsk im Südural. Er erkrankte an chronischer Bronchitis, Diabetes, Mikro- und Makroangiopathie, die Netzhaut veränderte sich, die Ärzte diagnostizierten Herzinsuffizienz und Katarakte. Erst im Dezember 1954 kam er frei.

Klimas war parteilos.

Sein Grab befindet sich im Friedhof Petrašiūnai, Kaunas.

Familie
Er war der Sohn von   Bernardas Klimas (1858–1901) und Elena Klimienė (Rašytinaitė) (1866–1937). In der Familie wuchsen neben Petras auch Sergijus Klimas (1885–1941), Adolfas Klimas (1889–1985) und die Schwester Marija Elena Klimaitė (1896–1931).

Petras Klimas war verheiratet mit Bronislava Mėginaitė  (1892–1957), der Tochter  der Schwester Severija des Schriftstellers Vaižgantas. Die Kinder waren der Sohn Petras Klimas und die Tochter Eglė Fourier-Ruelle (Klimaitė) (1892–1957).

Werke
 Der Werdegang des litauischen Staates

Bibliografie
 Petras Klimas: valstybininkas, diplomatas, istorikas, kankinys (sud. Albertas Gerutis). – Cleveland: Viltis, 1978.
 Petras Klimas. Iš mano atsiminimų. – Vilnius: Lietuvos enciklopedijų redakcija, 1990.
 Petras Klimas. Lietuvos diplomatinėje tarnyboje 1919–1940 m. – Vilnius: Mintis, 1991.

Weblinks

Einzelnachweise

Politiker (20. Jahrhundert)
Außenminister (Litauen)
Stellvertretender Außenminister (Litauen)
Litauischer Botschafter in Belgien
Litauischer Botschafter in Frankreich
Litauischer Botschafter in Spanien
Jurist im auswärtigen Dienst (Litauen)
Litauischer Botschafter in Italien
Hochschullehrer (Vytautas-Magnus-Universität Kaunas)
Absolvent der Lomonossow-Universität Moskau
Person (Gemeinde Kalvarija)
Litauer
Geboren 1891
Gestorben 1969
Mann

Petras Klimas