Vriesea rodigasiana é uma espécie de planta da família Bromeliaceae, endêmica do Brasil. Seu hábito é de tipo epifito.

Descrição
Plantas de até 75 cm, com roseta de de tipo infundibuliforme, formando cisterna. Folhas com bainha vinosa, 4,5–10,5 × 3,2–6,2 cm, elíptica a largo–elíptica; lâmina verde com máculas vinosas ou totalmente vinosa, inteira, (5,5) 6,5–20 (22,5) × 1,5–2,5 cm, ligulada a ligulado-triangular, ápice agudo a obtuso, acuminado.

Inflorescência recemosa dupla, ereta a subereta, superando claramente as folhas. Escapo longo, 20-38cm, vermelho, ereto; bráctea escapal com metade inferior vermelha e superior verde, 1,8–4,8(5,2) × 0,6–1,2 cm, imbricada, com ápice agudo escuro, com escamas esbranquiçadas em maior quantidade em direção ao ápice; a face interna é mais clara com ápice e bordos escuros.

Bráctea floral amarela, 1–2 × 1–1,4 cm, mais curtas que as sépalas, largo-elípticas a largo-ovais, ápice obtuso, minutamente apiculado, com carena. Flores dísticas, não secundas, suberetas na antese; sépalas ca. 2,2 cm, livres, simétricas, estreito–elípticas, com ápice obtuso. Pétalas amarelas, ca. 3 cm, maiores que as sépalas, liguladas, ápice arredondado e emarginado. Estames exsertos com anteras negras e ordenação radial durante a antese; estigma levemente maior que as anteras. Ovário piramidado.

Fruto de tipo cápsula, 2,8–3cm, com valvas pouco espiraladas e deiscentes até a base. Sementes esverdeadas, ápice com cauda tenra munida de pelos branco-amarelados unidos fasciculadamente, prolongados por uma cabeleira umbeliforme.

Taxonomia
A espécie foi descrita por E. Morren, Ill. Hort., 29:171 fig. 467, em 1882.

Sinonimia

 Tillandsia tweedieana Baker
 Vriesea tweedieana (Baker) Mez
 Vriesea vitellina F.J. Müll.
 Tillandsia rodigasiana (E.Morren) Baker

Distribuição
Vriesea rodigasiana ocorre no nas regiões brasileiras Nordeste (nos estados Bahia, Ceará, Pernambuco), Sudeste (nos estados Espírito Santo, Rio de Janeiro, São Paulo) e Sul (Paraná, Rio Grande do Sul, Santa Catarina) no domínio fitogeográfico da Mata Atlântica.

Ecologia
É uma espécie heliófita ou de luz difusa e pouco exigente quanto à umidade do ar. Em áreas insolaradas apresenta as folhas com manchas vermelhas e inclussive completamente vermelho-escuras; na sombra, suas folhas são verdes, práticamente sem manchas avermelhadas.

Apresenta floração de janeiro a março, frutificação de março a maio e dispersão de sementes de junho a outubro em Santa Catarina.

Conservação
A espécie foi catalogada como Baixo Risco de Extinção para o Brasil.. No estado do Rio Grande do Sul (sul do Brasil), foi catalogada como Vulnerável na Lista das espécies ameaçadas de 2002.

Ligações externas

 Vriesea rodigasiana no projeto Flora e Funga do Brasil

Flora do Brasil
Vriesea

Vriesea rodigasiana


Agrilus vaulogeri é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Bourgoin, 1922.

Referências

vaulogeri

Agrilus vaulogeri


Claudio Alfredo Puga Briones (Santiago, ) es un árbitro de fútbol chileno con categoría FIFA. Se retiró en 2016 para ser parte de la comisión de árbitros de la ANFP. En 2020 fue despedido de esta junto a todo su equipo, haciendo que su trabajo como educador pase a primera plana.

Referencias

Árbitros de fútbol de Chile

Claudio Puga


WREK (91.1 FM "Wreck", from the Ramblin' Wreck) is the radio station staffed by the students of the Georgia Institute of Technology. It is also located on channel 17 on the Georgia Tech cable TV network, GTCN. Starting as a 10-watt class D, WREK currently broadcasts a 100,000-watt ERP signal throughout metropolitan Atlanta, making it among the ten highest-powered college radio stations in the United States.

In 2007, WREK applied to the Federal Communications Commission (FCC) to increase its effective radiated power to the maximum power of 100,000 watts (from its former 40,000 watts) with a directional antenna pattern designed to avoid interference with specific distant stations (as required).  This coverage increase was designed to greatly improve the radio station's coverage to encompass more of the Atlanta metropolitan area.  That application was subsequently approved, and the station built out the improved coverage by replacing its antenna system in the fall of 2011.

In March 2008, WREK replaced its then 20-year-old transmitter with a brand new unit capable of three times the signal power and providing HD Radio capability.  The addition of an HD Radio broadcast has made WREK among the first student-run, student-funded stations in the nation to add digital broadcasting capability.

Programming

Programming is student-run and extremely diverse, including everything from heavy metal to world, hip-hop to blues, classical and jazz to industrial, noise, hyperpop and similarly diverse community programming (Church of the Subgenius).
WREK slogans include "music you don't hear on the radio" and "quality diverse radio."

Sound blocks
Regular rotation programming blocks take up most daytime broadcasts. Certain times focus on certain themes: mornings play Just Jazz and Classics while afternoons transmit RRR (Rock, Rhythm and Roll) and nights air Atmospherics and the notorious Overnight Alternatives. These time slots are staffed by various WREK student staff and feature a wide selection of music, contests, and PSAs. The WREK website maintains a two-week archive of all regular rotation shifts, available as 128kbit/s and 24kbit/s downloads.

Specialty shows
Specialty Shows feature shifts dedicated to a specific genre. They air for over 50 hours a week, mainly in the evenings. They range from
the Ramblin' Wreck Sports Show, a Georgia Tech sports talk show hosted by students to Destroy All Music, clatter-improv with pink noise freakouts. Other weekly shows include Electronic Sound System, an experimental electronic show featuring music and in-studio performances of new and established artists that run the electronic gamut; Velvet, featuring classic and contemporary R&B and soul; Live@WREK, a live music show broadcasting local and touring artists and bands; Girl Rock!, highlighting the work of women and non-binary artists worldwide; and Slow Riot, technical, abstract math rock and atmospheric, swirling post-rock.

Sports
WREK also broadcasts play-by-play coverage of Georgia Tech intercollegiate athletics, including baseball, women's basketball, and volleyball. In fall 2004, the station agreed to partner with ISP Sports to simulcast network coverage of selected Georgia Tech football and men's basketball games to augment WQXI's diminished AM nighttime coverage in metro Atlanta.  That partnership ended following the 2007–08 season.

In December 2002, WREK broadcast the entire 50-disc Merzbox by the Japanese experimental music artist Merzbow. An article in Creative Loafing described the Merzbow Marathon as "what may be the most obscure and counterintuitive move in the history of radio."

Continuing their tradition of unorthodox radio broadcasts, WREK chose to air the long-running heavy metal show WREKage for the entire 24-hour broadcast day on June 6, 2006 (6/6/6). Heavy metal was played in chronological order from midnight to midnight. As an extra nod to the mystic number 666 (number), Iron Maiden'''s The Number of the Beast was aired at 6:06 a.m. and p.m.

In Fall 2007, the critics of Creative Loafing declared WREK to be the Best Overall Radio Station in the Atlanta metropolitan area.  The article describing their reasoning declared WREK to be "strange in a good way.  The station's format is noncommercial and nonconforming.  Few stations in the city can compete with WREK's eclectic playlist".

Technical details

WREK's transmitter is a Harris HT/HD+ which outputs a 16.3 kW TPO signal into a high-gain 8-bay ERI (Electronics Research Inc) antenna, resulting in an effective radiated power of 100,000 Watts in the strongest direction. The antenna is located on a 300-foot (90-meter) self-supporting tower adjacent to the Undergraduate Living Center and Woodruff Hall on Georgia Tech's west campus, connected to the studio in the Student Center via a wireless, 950.0 MHz studio-transmitter link, WQAQ311, and a digital, fiber-optic link.

History
Georgia Tech was the home of an early AM radio station, WBBF (later WGST, now WGKA AM 920), which began operation in January 1924. Much of this station's initial equipment had been previously used by the Atlanta Constitution's'' WGM, and was donated through the efforts of the newspaper's editor, Clark Howell. In April 1930, the school made an agreement with the Southern Broadcasting Stations, Inc. to operate WGST as a commercial station, while still under the oversight of Georgia Tech. In 1973, the Georgia Board of Regents decided WGST was "surplus property", and the next year it was sold for five million dollars to the Meredith Corporation, despite opposition from alumni groups, members of the Georgia General Assembly and even the Governor of Georgia. Proceeds from this sale were used to upgrade WREK.

WREK first signed on the air on March 25, 1968, broadcasting at 10 Watts from a 20-foot tower atop the Van Leer Electrical Engineering building on Georgia Tech's campus. Barry James Folsom, then-student, started radio station WREK and was one of first DJs. The studio was located in the top floor of that building and included donated equipment from WSM-FM Nashville. Chief Engineer and then-student Geoff Mendenhall designed and built a 425W power amplifier which, once type certified by the Federal Communications Commission (FCC) in August 1968, brought WREK to 3,400W ERP. In 2013 Mendenhall retired from Harris Broadcast Communications (now GatesAir) as VP of Transmission Research and Technology.

In 1978 WREK's tower and studio were relocated. A new,  tower was built on the western edge of the Georgia Tech campus, and the studio moved to the former WGST studios in the annex of the Alexander Memorial Coliseum (now known as Hank McCamish Pavilion), where it would remain until 2004. Visitors to WREK's Coliseum studios were often startled by its walls, which were covered by thick layers of posters, set lists, and other music memorabilia, as well as the giant electromechanical broadcast automation machines and other large racks of monitoring and control equipment. WREK's studios relocated to the Student Center Commons (formerly the Georgia Tech Bookstore building) in August 2004.

Coinciding with the renovation of the Wenn Student Center, WREK has occupied the former Office of Information Technology building since May 2020, and will relocate to the renovated John Lewis Student Center upon reopening in the summer of 2022.

WREK began streaming its compressed (8-bit μ-law) broadcast over the Internet on November 7, 1994, making it one of the first Internet radio stations. The station now streams in MP3 format and features a two-week-long running archive of its broadcast on the schedule page of its website.

References

External links
FCC History Cards for WREK
WREK homepage

RecNet query
WREK Alumni Association - Van Leer Chapter
WREK Air Checks
 WREK 425 Watt RF Power Amplifier Story
WREKage - Atlanta's Metal Radio

REK
REK
Georgia Tech
Radio stations established in 1968

WREK


Lucas Hedges (født 12. december 1996) er en amerikansk skuespiller. Han er bedst kendt for sine roller i filmene Moonrise Kingdom, Kill the Messenger og Manchester by the Sea, der tjente ham en nominering for en Oscar for bedste mandlige birolle.

Filmografi
 The Zero Theorem (2013)
 Manchester by the Sea (2016)
 Lady Bird (2017)
 Three Billboards Outside Ebbing Missour (2017)
 Boy Erased (2018)
 Ben is Back (2018)

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra New York City
Skuespillere fra USA
Amerikanere i 2000-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Lucas Hedges


Peperomia psilostachya é uma espécie de planta do gênero Peperomia e da família Piperaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1893 por Casimir de Candolle.

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Descrição
Planta hirtela exceto pela face adaxial foliar que pode ser glabra ou levemente hirtela. Ela tem folhas de 6-8 por 4-6 milímetros.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Paraná e Rio Grande do Sul.
Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Carvalho-Silva, M.; Monteiro, D. Peperomia  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Peperomia psilostachya no projeto Flora e Funga do Brasil
 Peperomia psilostachya no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Peperomia
Plantas descritas em 1893
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Peperomia psilostachya


San Antonio Aguas Calientes («San Antonio»: en honor a su santo patrono Antonio de Padua) es un municipio del departamento de Sacatepéquez de la región sur-occidente de la República de Guatemala.

Después de la Independencia de Centroamérica en 1821, cuando el Estado de Guatemala estableció circuitos y distritos para la impartición de justicia por medio de juicios de jurados en 1825, el poblado de San Antonio fue incluido en el circuito de la Antigua en el Distrito N.º8 (Sacatepéquez).

Toponimia
Se desconoce la fecha de fundación del poblado, aunque se sabe que sus primeros pobladores lo habitaron por necesidad; se cuenta que antes existía un poblado aproximidamente a 8 km del lugar y que sus habitantes huyeron del mismo porque sufrían de plagas de langostas. El patrón de los habitantes en ese entonces era San Bartolomé, y por ello decidieron llamar así al lugar; sin embargo, años después, los frailes franciscanos decidieron cambiar de santo patrón y eligieron a San Antonio de Padua, cambiando así el nombre del poblado por el de «San Antonio Aguas Calientes».

Demografía
El municipio cuenta con una población aproximada de 11,883 habitantes según el Censo de Población del año 2018 con una densidad de 740 habitantes por kilómetro cuadrado. El 88% de la población es maya Kaqchikel y el 22% ladina. El 85% es población urbana y el 15% rural; el 51% son mujeres y el 49% hombres

Geografía física
El municipio de San Antonio Aguas Calientes tiene una extensión territorial de 17 km².

Ubicación geográfica
El municipio está en el departamento de Sacatepéquez y se encuentra a una distancia de 10 km de la cabecera departamental Antigua Guatemala. Sus colindancias son solamente municipios de Sacatepéquez:

 Norte: Pastores y Antigua Guatemala
 Sur: Ciudad Vieja
 Este: San Miguel Dueñas y Santa Catarina Barahona
 Oeste: Ciudad Vieja y Antigua Guatemala

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetas a la legislación nacional. Las principales leyes que rigen a los municipios en Guatemala desde 1985 son:

El gobierno de los municipios de Guatemala está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —que tiene carácter de ley ordinaria y contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios de Guatemala— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal». Por último, el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios, valores, procedimientos y tradiciones, estos se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes. Los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Consejo Municipal de Desarrollo tiene como función organizar y facilitar la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 2012-2016: Mynor Ariel López

Historia

Tras la Independencia de Centroamérica

Luego de la Independencia de Centroamérica en 1821, el Estado de Guatemala estableció circuitos y distritos para la impartición de justicia por medio de juicios de jurados en 1825.  San Antonio fue adjudicado al circuito de la Antigua en el Distrito N.º8 (Sacatepéquez), el cual también incluía a la Antigua Guatemala, San Cristóbal Alto, San Miguel Milpas Altas, Santa Ana, Magdalena, San Juan Cascón, Santa Lucía, Santo Tomás, Embaulada, Santiago, San Mateo, San Lucas, Pastores, Cauque, San Bartolomé, San Felipe, Ciudad Vieja, San Pedro Las Huertas, Alotenango, San Lorenzo, Jocotenango, Dueñas, Zamora, Urías, Santa Catalina, San Andrés y San Bartolomé Aguas Calientes, Santa María y San Juan del Obispo.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2015
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Doctrinas coloniales de los franciscanos en Guatemala
Municipios de Sacatepéquez
Patronazgo de San Antonio de Padua
Toponimia castellana de Guatemala

San Antonio Aguas Calientes


Hans-Werner Fischer-Elfert (né le ) est un professeur d'égyptologie allemand à l'Institut für Ägyptologie de l'université de Leipzig, en Allemagne. Il a obtenu son doctorat, rédigé sous la direction du professeur Wolfgang Helck, à l'université de Hambourg. Il a notamment participé à la rédaction du « Lexikon der Ägyptologie ». Ses recherches portent sur la littérature, la religion, la médecine et la magie de l'Égypte antique.

Notes et références

Liens externes

Index égyptologique
Égyptologue allemand
Naissance en septembre 1954

Hans-Werner Fischer-Elfert


Mahabali (IAST: Mahābalī), also known as Bali, Indrasenan, or Māveli, is a daitya king featured in Hinduism. He is the grandson of Prahlada, and a descendant of the sage Kashyapa. There are many versions of his legend, in ancient texts such as the Shatapatha Brahmana, Ramayana, Mahabharata, and several Puranas. According to Hindu literature, he was blessed to be Chiranjeevi by the Vamana avatar of Vishnu and reigns in the sutaloka.

In Hinduism, Mahabali is considered one of the Chiranjivi, a group of seven immortals. It is believed that he will become the King of Svarga (heaven) in the next yuga. In Kerala, King Mahabali is considered to be the noblest and most prosperous ruler, who transformed his kingdom into a heavenly place. His legend is a major part of the annual festival Onam in the state of Kerala, and it is celebrated in Maharashtra, Karnataka,  Gujarat, Telangana, Andhra Pradesh as Balipratipada, Balipadyami or Bali padwa (the third day of Deepavali and first day of Kartika month).

Hinduism

Mahabali is described in early Hindu texts as a benevolent and generous king. He ruled without discrimination, and his people were honest, healthy, and happy under his rule. Mahabali also temporarily possessed the amrita (nectar of eternal life) obtained by the asuras. The amrita allowed his subjects to bring him back to life after his death in one of the wars between suras (devas) and asuras. Mahabali was, thus, immune from death. After many wars, the invincible Bali had conquered heaven and earth. The suras (devas) approached Vishnu to save them from complete obliteration. Vishnu refused to join the war, or outright kill his own devotee Mahabali. To restore the natural order, he incarnated as the dwarf Brahmin avatar, Vamana. While Mahabali was performing the ashvamedha sacrifice to celebrate his victories and giving away gifts to everyone, Vamana approached him and requested "three steps of land". Mahabali granted him this gift, despite warnings from Shukra, who had realised Vamana's true identity. Vamana then metamorphosed into Vishnu's colossal trivikrama form, the first foot encompassing all of heaven in one step and the earth with the second foot. When rhetorically asked where he might take his promised third step, Mahabali accepted his fate and offered his own head. Some Hindu texts state that Mahabali was banished to patala (netherworld), some state he was dragged there by Garuda, in others he entered heaven with the touch of Vishnu, while another version states he became Chiranjivi (immortal). Others even have Bali admitted into Vaikunta, which was an even higher place than the realm of the devas.

According to Hindu mythology, Vishnu granted Bali a boon whereby he could return back to his homeland once every year. The harvest festivals of Balipratipada and Onam are celebrated to mark his yearly homecoming. Literature and inscriptions in Hindu temples suggest that these festivals, featuring colourful decorations, lighted lamps, gift giving, feasts and community events, have been popular in India for more than a millennium. Bali is also featured in the Ramayana where Ravana tries to free him from Patala, but is unable to.

Mahabhali had a wife named Vindhyavalli, who was also referred to as Ashrama. With her he had many sons, including the Shiva devotee Bana (Banasura). It is believed that Vindhyavalli once saved Bana from the wrath of Krishna.

Jainism
King Mahabali is also found in the mythologies of Jainism. He is the sixth of nine Prativasudevas (Prati-narayanas, anti-heroes). He is depicted as an evil king who schemed and attempted to rob Purusha's wife. He is defeated and killed by Purusha. In Jain mythology, the antagonists to Mahabali are the two sons born to King Mahasiva (Mahasiras): Ananda (the sixth Baladeva) and Purusapundarika (the sixth Vasudeva).

Mahabali is also mentioned in Jain inscriptions, where the patron compares the defeated evil opponents of the current king to Mahabali. For example, in the Girnar inscriptions of Gujarat dated to about 1231 CE (1288 Vikrama era), minister Vastupala of the Chaulukya dynasty is praised as a great king by Jains, and the inscriptions connect him to Mahabali because Vastupala gave much charity. Some excerpts from the inscriptions are:
 In olden times Mahabali was pressed down by the foot of Vishnu, the enemy of the demons, from the earth; now the same is done by the hand of Vastupala,...
O Vastupala, Mahabali has sent thee a message that he has been much pleased by hearing from Narada, who visits the three worlds, that though frequently solicited thou dost not extend thy anger to the needy,...
 By the famous minister Vastupala watering the earth with nectarial charities, the pride of Mahabali and Kalpataru has been greatly lowered...
 Let there be continuous salutation to holy Mahabali and Karna, whose charity though unseen has been the object of so much fame; consequently the people are worthy of worship, and the great minister Vastupala's charity which the people see with their eyes so great that even the world itself can scarcely contain it.

Mahabali is a common name and found in other contexts. For example, in Jain history, Mahabali is the name of the son of Bahubali, who was given Bahubali's kingdom before Bahubali became a monk.

Buddhism
Bali appears in several Buddhist sutras, such as the Dānapāramitā Sūtra, the Ratnamegha Sūtra, and the Lotus Sutra; where he is seen among the audience who listens to the Buddha's discourses.

The Kāraṇḍavyūha Sūtra features an extensive dialogue between Bali and the bodhisattva Avalokiteśvara that occurred during the life of the Buddha Viśvabhū. Bali relates his story of being imprisoned in the underworld by Nārāyaṇa. The asura king repents for his misdeeds and praises the qualities of Avalokiteśvara and the pure land Sukhāvatī. Avalokiteśvara bestows a prediction that Bali will someday become a fully awakended buddha named Śrī who will lead the asuras in the Dharma.

Bali offers Avalokiteśvara "strings of pearls worth a hundred thousand silver coins and diadems adorned with various jewels." Before leaving his abode, Avalokiteśvara gives a teaching about how humans must leave Jambudvīpa upon death and are subject to the punishments of King Yama in hell. He then tells Bali of the importance of cultivating merit in this life.

Veneration
For several Hindus in Kerala, Mahabali is remembered fondly as a great and benevolent king.

In Karnataka, Maharashtra, Gujarat, Andra Pradesh and Telangana several people believe that Mahabali was an ancient king. Special puja is offered during the third day of Deepavali and first day of Kartika month, which they call, ' Bali padwa', ' Bali pratipada', 'Bali Padyami'. In coastal Karnataka people offer a special dish to the being on a plate prepared by bamboo tree sticks along with a lamp, and through the medium of a Tulu folklore song, request him to accept their offerings. People believe that on the third day of the festival, the king comes out of Patala for a day to see his kingdom.

The town of Mahabalipuram in Tamil Nadu is also associated with him.

In Hinduism in Thailand and Tai folk religion call him is Chao Krung Bhali (เจ้ากรุงพาลี). He is regarded as chief of deity serve as guardians of the earth. (พระภูมิเจ้าที่) deity guardians of the trees (รุกขเทวดา) and Tutelary deity. (เทพารักษ์) which deity these types same match with Grāmadevatā  and Kuladevata in Hinduism., statue of his most important located in Ho kaew sal Phra bhum (หอแก้วศาลพระภูมิ) which is Spirit house for deity guardian of Grand Palace which is on the side of Phra Thinang Chai Chumpol but located in the area of the Inner royal Court (accommodation of Consort , concubine with daughter unmarried and woman attendant).,  Him will receive special worship during the old Thai new year festival (เทศกาลตรุษไทย) according Lunar calendar (around the end of the month March to early April) before the Songkran festival., by inviting statue of his with statue other in Spirit house for deity guardian Grand Palace., Come to worship with Siam Devadhiraj which was regarded as the chairman of chief deity guardian of Grand Palace.,which accompanying ceremony in Phra Thinang Phaisan Thaksin annually by Monarchy of Thailand or agent of Monarchy of Thailand.  As for the Tai folk religion He was generally worshiped together with deity serve as guardians of the earth., deity guardians of the trees and Tutelary deity. by his famous statue and Spirit house of him located in San Chao Krung Bhali (ศาลเจ้ากรุงพาลี) in Noen Phra sud district in Mueang Rayong district Rayong province which has been praised by indigenous people to be Tutelary deity guardian of community.

See also
Vamana
Onam
Rakshasa
Chiranjivi
Balipratipada
Virochana
Beli Mawr
Vindhyavalli

Notes

Citations

References

External links

Chiranjivins
Characters in the Bhagavata Purana
Asura
Daityas
Salakapurusa

Mahabali


ගම්පහ යන්නෙන් පහත දෑ අදහස් විය හැක:

 ගම්පහ, බස්නාහිර ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි නගරයකි
 ගම්පහ, ඌව, ගිණිකොන දිග ශ්‍රී ලංකාවේ ඌව බළාතේ බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි නගරයකි
 ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කය, ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලනමය දිස්ත්‍රික්කයකි
 ගම්පහ මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්කය, ශ්‍රී ලංකාවේ බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්කයකි

ගම්පහ (වක්‍රෝත්තිහරණය)


Le sel trisodique de 3,3′,3′′-phosphanetriyltris(acide benzènesulfonique) (abrégé TPPTS) est un composé organique également connu sous le nom de triphénylphosphine trisulfonate de sodium. Le composé a la formule P(C6H4SO3Na)3. Ce solide blanc est un exemple inhabituel de phosphine soluble dans l'eau. Ses complexes métalliques sont également hydrosolubles. Son complexe avec le rhodium est utilisé dans la production industrielle de butyraldéhyde.

Synthèse
La TPPTS est synthétisée par sulfonation de la triphénylphosphine. La sulfonation se produit à une position méta de chacun des trois cycles phényle. L'agent de sulfonation est l'oléum, une solution de trioxyde de soufre dans l'acide sulfurique. Dès sa dissolution dans l'oléum, la phosphine est protonée. C'est le sel de phosphonium qui subit la sulfonation ce qui explique sa sélectivité en position méta.
 HP(C6H5)3+ + 3 SO3 → [HP(C6H4SO3H)3]+

En tant que base de Lewis, le ligand TPPTS est plus fort que la triphénylphosphine.

TPPTS : à l'origine de la catalyse homogène biphasée
La TPPTS a été synthétisé en 1975 par Émile Kuntz alors ingénieur chez Rhône-Poulenc dans le but de réaliser une catalyse homogène biphasée dans laquelle le catalyseur en phase aqueuse pourrait être aisément séparé des produits de réaction et recyclé. Le sel de sodium de la TPPTS, très soluble dans l'eau, lui permit d'obtenir des complexes de coordination de la TPPTS avec les métaux à basse valence tels que Rh(I), Ni(0), Pd(0) dans l'eau.

Émile Kuntz a successivement breveté :
 la préparation d'aldéhydes par hydroformylation des oléfines, notamment du propylène en butanal en présence de rhodium(I) et de TPPTS en 1975 ;
 la préparation de nitriles par hydrocyanation des oléfines et des diènes en présence de nickel(0) et de TPPTS en 1976 ;
 la télomérisation des diènes, notamment du butadiène en 2,7-octadiéne-1-ol en présence de palladium(0) et de TPPTS en 1976 ;
 l'hydroformylation du propylène et des butènes en présence de rhodium et de TPPTS initialement décrite par E.G Kuntz en 1975 conduisit à un procédé industrialisé par Ruhrchemie en 1984;
 le catalyseur rhodium + TPPTS permit également en 1980 à Didier Morel de découvrir un nouveau procédé de synthèse de la géranylacétone à partir de myrcène et de la farnésylacétone à partir de β-farnésène qui sont des intermédiaires dans la synthèse de la . Ce procédé a été industrialisé par Rhône-Poulenc en 1988.

L'utilisation industrielle de la TPPTS et de la catalyse biphasique homogène ont fait l'objet d'articles de synthèse.

Diffusion de l'usage de la TPPTS et de la catalyse homogène biphasée
Les complexes de  la TPPTS avec les métaux sont très solubles dans l'eau, propriété qui est à la base de ses applications industrielles. Le catalyseur au rhodium à base de TPPTS est utilisé industriellement depuis 1984 pour une hydroformylation biphasique du propène dans le procédé dit "Ruhrchemie / Rhône-Poulenc". L'hydroformylation, également connue sous le nom de « synthèse oxo », est la réaction d'un alcène avec du monoxyde de carbone et de l'hydrogène. Traditionnellement, l'hydroformylation est catalysée par des complexes de rhodium et de cobalt en solution non aqueuse. La TPPTS et la catalyse biphasée homogène sont restés ignorées de la recherche académique jusqu'à ce que Émile Kuntz publie une synthèse de ses travaux antérieurs en 1987. Puis, dans les , l'utilisation de la TPPTS est rapidement devenue très populaire avec plus d'un millier de citations vers 2004.

Notes et références

Benzosulfonate
Triphénylphosphine
Sel organique de sodium

TPPTS


F1 Racing, 12 Mayıs 2000'de Doğuş Grubu bünyesinde Türkiye'de yayın hayatına başladı. Türkiye'deki tek Formula 1 dergisi olan F1 Racing, F1 temasıyla çıkan dergiler içerisinde dünyanın en çok satan dergisidir. F1 tutkunları, hız ve heyecanın hakim olduğu bu çok özel dünya ile ilgili aradıkları birçok şeyi bu dergide bulabilmektedirler. Tüm takımlar, otomobiller, çok özel fotoğraflar, söyleşiler, yarışların analizleri ve teknik raporlar her ay F1 Racing sayfalarında yer almaktadır.

Türkiye'de ilk olarak Doğuş Grubu tarafından piyasaya sürülen F1 Racing, 2001 yılındaki ekonomik krizin ardından yaklaşık 6 ay çıkmamış, 2002 sezonunun başında yine Doğuş Grubu'na bağlı olarak çıkarılmaya başlanmıştır. Ancak 2008 yılında yaşanan küresel ekonomik krizden etkilenerek dergi tekrar piyasalardan çekilmiştir. Derginin 2008'de kapanmasının bir nedeni de o zaman derginin Türkiye lisans sahibi olan Doğuş Grubu'nun NTV'de yayınladığı Formula 1'in yayın hakkını kaybetmiş olmasıdır. Dergi yaklaşık 5 aylık bir aradan sonra 2009 yılı Haziran ayında Formula 1'in yayın hakkını alan TRT tarafından piyasaya sürülmüştür.

Kaynakça

Birleşik Krallık spor dergileri
TRT
Doğuş Yayın Grubu
Otomobil sporları dergileri
Türkiye dergileri
Türkçe dergiler
Aylık dergiler

F1 Racing


Mannættkvísl (fræðiheiti: Homo) er ættkvísl fremdardýra sem þróaðist út frá annars útdauðu ættkvíslinni Australopithecus fyrir rúmlega 2 milljón árum. Mannættkvísl nær yfir tegund nútímamanna (Homo sapiens) og nokkrar útdauðar manntegundir, sem ýmist eru taldar forverar eða náskyldar nútímamönnum. Það á sérstaklega við um Homo erectus og Homo neanderthalensis. Elsta tegundin af þessari ættkvísl er talin vera Homo habilis. Ásamt ættkvíslinni Paranthropus er mannættkvísl talin skyldust Australopithecus africanus. Ættkvíslin Australopithecus hafði áður aðgreinst frá ættkvíslinni Pan (simpönsum).

Homo erectus kom fram á sjónarsviðið fyrir tæpum 2 milljónum ára og dreifðist um Afríku (þar sem tegundin nefnist Homo ergaster) og til Evrasíu fyrir um 1,8 milljón árum. Þetta var líklega fyrsta manntegundin sem tók upp veiði og söfnun og lærði að kveikja eld. Homo erectus hafði mikla aðlögunarhæfni og lifði í meira en milljón ár, þar til tegundin þróaðist út í nýjar tegundir fyrir um 500.000 árum.

Nútímamaðurinn Homo sapiens kom fram á sjónarsviðið fyrir um 300 til 200.000 árum, líklega í Afríku, og neanderdalsmaðurinn birtist um svipað leyti í Evrópu og Vestur-Asíu. Homo sapiens dreifðist út frá Afríku í nokkrum bylgjum að talið er, hugsanlega allt frá því fyrir 250.000 árum og örugglega frá því fyrir 130.000 árum. Suðurdreifingin átti sér stað fyrir 70-50.000 árum þegar menn settust að í Evrasíu og Eyjaálfu. Á þessum svæðum blönduðust nútímamenn eldri manntegundum. Neanderdalsmenn dóu út fyrir um 40.000 árum og blendingstegundir gætu hafa lifað af allt þar til fyrir 12.000 árum (Rauðhjartarhellafólkið).

Tenglar

Mannættkvísl

Mannættkvísl


Un laborant este o persoană cu pregătire medie, specializată în experiențe și lucrări de laborator.

Clasificarea laboranților în funcție de activitate
 Laborant biolog: se ocupă cu observarea, supravegherea și evaluarea procedurilor experimentale, precum și a unor activități precum studiile asupra animalelor, plantelor și microorganismelor. Ei lucrează în principal în laboratoarele de cercetare medicală și în îngrijirea sănătății publice, iar în sectorul privat în companiile producătoare de farmaceutice și de cosmetice, precum și în anumite zone ale producției alimentare.
 Laborant chimist: se ocupă în principal de efectuarea analizelor chimice și, ocazional, de prepararea substanțelor și lucrează în domeniile analizei calitative și analizei cantitative.
 Laborant foto: responsabil pentru realizarea, prelucrarea și optimizarea materialului fotografic și / sau digital.
 Laborant geolog
 Laborant în domeniul vopselurilor: responsabil pentru dezvoltarea, optimizarea, fabricarea, testarea și aplicarea lacurilor și a vopselurilor.
 Laborant în domeniul agro-alimentar
 Laborant medical: îi sprijină preponderent pe asistenții tehnico-farmaceutici și pe asistenții medicali în activitățile rutiniere de diagnosticare. El realizează teste clinico-chimice, hematologice, microbiologice și histologice de laborator pentru fluidele corporale, produsele de excreție și țesuturi. De exemplu, se ocupă cu realizarea de hemograme, efectuează teste de coagulare sau analize de urină și lucrează la determinarea grupei sanguine sau în pregătirea tehnică de investigație histologică. Laboranții medicali lucrează în principal în laboratoarele din spitale, în cabinetele medicale particulare sau în laboratoarele medicale specializate. În Elveția, laborantul medical este numit analist biomedical.
 Laborant în domeniul lactatelor: verifică laptele și produsele lactate pentru a detecta bacterii și, în general, substanțe străine.
 Laborant fizician: realizează aplicații tehnice de testare, măsurare și cercetare în laborator. Lucrează, de asemenea, în companiile private în testarea capacității produselor tehnice destinate comercializării.
 Laborant în domeniul textil: lucrează în laboratoarele din industria textilă în domeniile tehnologiei textilelor, finisării textilelor și chimiei textilelor.
 Laborant în domeniul apei potabile: controlează și monitorizează calitatea apei și concentrația reziduurilor și este responsabil pentru monitorizarea conformității cu valorile-limită și recomandarea măsurilor ce urmează a fi luate.

Note

Cercetare

Laborant


Una minka (民家, literalmente 'casas de la gente') es una residencia privada construida en uno de los muchos estilos de construcción japoneses tradicionales. En el contexto de las cuatro ocupaciones, las minka eran las viviendas de los campesinos, artesanos y comerciantes (es decir, las tres castas no samuráis), pero esta connotación ha desaparecido en el moderno lenguaje japonés y cualquier residencia japonesa de estilo tradicional con la antigüedad adecuada puede recibir el apelativo de minka.

Tipos de minka
Las minka pueden encontrarse en una amplia variedad de estilos y tamaños, resultado sobre todo de las diferencias geográficas y climáticas así como de los diferentes estilos de vida de sus habitantes, pero mayoritariamente se pueden incluir en dos grandes categorías: casa de granja, nōka (農家, habitualmente transliterado como nouka), y casas en las ciudades, machiya (町屋). Existe, además, una subdivisión del estilo de casas de granja que se puede encontrar en las pueblos de pescadores, llamado gyoka (漁家).

Las minka son tratadas normalmente como lugares de interés histórico y muchas han sido elegidas para su conservación por las autoridades municipales o por el gobierno nacional. Es especialmente apreciado el estilo llamado gasshō-zukuri (合掌造り, literalmente estilo de las manos unidas en oración) que se conserva en dos regiones del centro de Japón: Shirakawa en la prefectura de Gifu y Gokayama en la prefectura de Gokayama, que fueron designadas conjuntamente Patrimonio de la Humanidad por la Unesco en 1995.

La enorme variación regional de las minka ha sido conservada también en parques tales como el Nihon Minka-en en Kawasaki, donde se mantienen muestras de ejemplos de todo Japón.

Construcción

El concepto principal en el diseño y construcción de una minka es el uso de materiales baratos y disponibles con facilidad. Los campesinos no podían permitirse importar nada caro o que tuviera dificultades para llegar a sus pequeñas aldeas. Es por eso que las nōka se hacían casi siempre solo de madera, bambú, arcilla y varios tipos de hierba y paja.  El armazón de la estructura de la casa, su tejado, paredes y las columnas de sujeción están hechos de madera. Las paredes exteriores solían recibir una capa de bambú o se rellenaban huecos con arcilla, mientras que las interiores no eran fijas y consistían en puertas correderas de entramado de madera o pantallas de madera y papel llamadas fusuma.

El material usado para el techado y para las esterillas de mushiro (de paja de arroz) o tatami colocadas en el suelo era hierba o paja aunque algunas veces se usaban tejas de arcilla cocida en el techo además de la capa anterior. En ocasiones también se usaba piedra para fortalecer o construir los cimientos pero no se empleaba en la casa en sí.

Como en otras formas de arquitectura tradicional japonesa, las columnas de madera aguantaban el peso de la estructura así que las paredes no soportaban carga y podían disponer de espacios usados para puertas en el interior y ventanas en la parte frontal. Estas aberturas se cubrían con pantallas de papel shōji además de puertas más pesadas de madera. Las columnas de madera y las vigas, entrelazadas de formas muy complejas sin el uso de clavos, formaban el armazón de la estructura.

Cubierta

El elemento más reconocible y que más diferencia a las gasshō-zukuri es quizá su muy empinada cubierta, que remata en un vértice muy acusado.  Esta forma servía como sustituto de las chimeneas para dirigir el humo del hogar y permitía además un espacio añadido para almacenaje, pero el objetivo principal de darle esa forma a las cubiertas minka era soportar las abundantes precipitaciones que se experimentan en muchas partes de Japón. Una cubierta tan inclinada permite que la nieve o la lluvia caigan hasta el suelo con rapidez, lo que previene que el agua la atraviese sin llegar al interior de la casa, y en menor medida también impide que el material del techo se humedezca demasiado y comience a pudrirse.

Se puede simplificar la elección de tejados del resto de minka en tres estilos básicos de tejado, que mantienen grandes similitudes con los vistos en otros estilos de arquitectura japonesa. La mayoría de machiya tienen  tejados rematados al estilo kirizuma (切妻), cubiertos por cantos o tejas e inclinados de tal manera que cubran cada lado de la casa. A menudo se colocaban piedras sobre los cantos para impedir que el viento los moviese. La mayoría de nōka, por su parte, tienen tejados de paja a cuatro aguas al estilo yosemune (寄せ棟) que cubren los cuatro lados, o disponen de los más elaborados tejados irimoya (入母屋)  con múltiples remates y una combinación de secciones de paja y secciones de guijarros.

En el vértice del tejado o en otros lugares donde las secciones se unían se necesitaba a veces recubrimiento añadido. En las secciones de tejas o guijarros estos añadidos consistían simplemente en más tejas o cantos rodados. Estas cubiertas, particularmente en las esquinas del tejado, servían a menudo como la única decoración de estas casas sencillas: era habitual que se colocasen "gárgolas" u otras figuras talladas en arcilla u otros materiales por encima de todas las demás capas en estos lugares.

En cuanto a la estructura de la cubierta, los tipos más importantes son cuatro. El primero, wagoya, es el más raro de todos. Consiste básicamente en un sistema de elementos verticales (puntales) y horizontales (vigas de lazo y correas) que se conectan para ayudar a sostener a la cumbrera. El segundo, yojiro-gumi, es más conocido que el anterior, pero no tanto como para considerarse típico de alguna región particular. Se conforma principalmente por vigas diagonales y postes verticales que llegan hasta el piso y sostienen a la cumbrera. Los dos últimos, sasu y odachi, prevalecen lo suficiente como para ser típicos de ciertos lugares de Japón.

El estilo sasu, el más común de todos, consiste en una viga cumbrera soportada por dos elementos inclinados ascendentes (sasu) y sobre el cruce de ellos se coloca la cumbrera. El odachi, más común en la región de Kinki (Kioto-Osaka), emplea postes cortos verticales (odachi) para soportar la cumbrera, que apoyan en otra viga que corre en el sentido contrario a la cumbrera.

Interior de las casas en el campo

El interior de una minka estaba generalmente dividida en dos secciones: un suelo de tierra compactada llamado doma (土間)  y un suelo elevado (generalmente unos 50 cm sobre el nivel del doma)  cubierto de paneles o esterillas de tatami o mushiro.

El doma se usaba para la mayoría de tareas relacionadas con la cocina o la granja y normalmente incluía un horno parecido a una caldera llamado kamado (竈), una bañera de madera, barriles con comida y una gran jarra para almacenar el agua del pozo exterior. Una gran puerta de madera llamada ōdo (大戸) servía como entrada principal del inmueble.

El suelo elevado a menudo incluía un hogar interior llamado irori (囲炉裏). No había, sin embargo, ninguna chimenea que conectase el fuego del hogar directamente con el exterior,  tan solo había en ocasiones un pequeño respiradero en el techo. El humo ascendía hasta el área espaciosa y alta del techo y así los habitantes no respiraban el humo y el hollín que sin embargo ennegrecía la paja, obligando a cambiarla cada poco tiempo.

Aunque existía una gran variedad de posibles disposiciones de las habitaciones de la casa, una de las más comunes, llamada yomadori (四間取り),  comprendía cuatro habitaciones en la sección de suelo elevado de la casa, adyacente al doma. Aunque estas cuatro habitaciones podían estar divididas eran más o menos espacio común, dado que los habitantes debían atravesar una habitación para pasar a otra. Dos de las habitaciones se reservaban para actividades comunes de la familia y una de esas se reservaba específicamente para el hogar irori. Algunas veces se usaba una pequeña lámpara de aceite como iluminación pero debido al coste del aceite lo más normal era que la única luz artificial en la casa fuese la del irori.

La familia se reunía alrededor del hogar a la hora de comer y se sentaba en un orden predeterminado según el estatus social dentro de la familia. El lugar más alejado del doma se llamaba yokoza y era el que ocupaba el cabeza de familia. Otro lado era el de la señora de la casa y otros miembros femeninos de la familia, un tercero para los miembros masculinos y los invitados y el cuarto lado del hogar estaba ocupado por una pila de leña.

Las otras habitaciones servían como dormitorios y espacio para eventuales invitados, e incluía una tokonoma, una alcoba que aún se encuentra comúnmente en las casas modernas japonesas y que servía para exponer flores, pergaminos u otras pertenencias familiares. El baño y el retrete solían encontrarse como estructuras separadas o como anexos  fuera de la estructura principal de la casa pero bajo los aleros del tejado.

Casas en las ciudades

Las machiya se construían, por necesidad, con ciertas diferencias respecto a sus primas rurales.  La estructura principal, u omoya (母屋), se alzaba enfrente de un almacén (kura (倉)) que podía estar adjunto al inmueble o más a menudo separado por un jardín. El doma se extendía generalmente desde la parte delantera de la casa hasta el almacén y tenía tres o cuatro habitaciones adyacentes de las cuales la más cercana a la calle se usaba como tienda o para realizar negocios y que recibía el nombre de mise (店). La habitación del medio, que daba al jardín y recibía el nombre de zashiki (座敷), se usaba como oficina y para entretener a los invitados. La habitación más cercana a la parte de detrás, por su parte, daba al jardín del patio trasero y contenía la tokonoma y era el lugar donde la familia llevaba a cabo la mayoría de sus actividades diarias.

A diferencia de las nōka, las machiya tenían a menudo un segundo piso, donde la familia dormía. También se usaba para guardar objetos usados más habitualmente que aquellos guardados en el almacén, donde se solía guardar aquellos con lo que se comerciaba en la tienda.

Véase también
 Arquitectura japonesa
 Casa en Japón
 Aldeas históricas de Shirakawa-go y Gokayama
 Machiya

Referencias

Bibliografía
 Suzuki Mitsuru (1985). "Minka." Kodansha Encyclopedia of Japan. Tokio: Kodansha Ltd.
 Taro Sakamoto, et al. (1964). Fuzoku jiten (A Dictionary of Popular Culture). Tokio: KK Tokyodō

Arquitectura de Japón

Minka (Japón)


Erna Viitol (Condado de Valga, 10 de mayo de 1920-11 de noviembre de 2001) fue un escultor estonio.

Biografía
Nació en el seno de una familia de agricultores. Viajó a Estocolmo para estudiar y regresó a Tallin, donde estudio en la escuela de artes Aplicadas y en la Academia.

Obras

Sus trabajos incluyen, entre otras, composiciones figurativas y los retratos de Heino Kiik, Lilli Promet, Aino Kallas y Ellen Niit.

Notas y referencias

Enlaces externos

Escultores de Estonia
Escultores del siglo XX
Escultores de la Unión Soviética
Rusos del siglo XX
Estonios del siglo XX

Erna Viitol


Zar; çoğunlukla küp şeklinde, her bir yüzünde  1-6 arası rakamlardan birini temsil eden sayıda nokta bulunan, rastgele sayı üretmeye yarayan araç. Kemik, fildişi, plastik vb. maddelerden üretilir. Genellikle şans oyunlarında veya kura çekmek için kullanılır.

Standart bir zar 6 yüzlü olmakla birlikte daha fazla yüze sahip zarlar da vardır. Standart bir zarda iki karşı yüzdeki sayıların toplamı her zaman 7'ye eşittir. Örneğin; zarın 1'e denk gelen yüzünün karşı tarafı 6, 2'ye denk gelen yüzünün karşısı ise 5'tir.

Tarihçe

Zar, bilinen en eski oyun aracıdır. Bilinen en eski zar, MÖ 3. binyıla ait, dört kenarlı piramit şeklinde bir Sümer zarıdır. Bu zar, tam bir set halinde bulunmuş en eski masaüstü oyunlarından biri olan Ur isimli kraliyet oyun setine aittir. Çin'de bulunan MÖ 600 yıllarına ait zarlar ile MÖ 2000 yıllarına ait antik Mısır zarları ise modern standart zar ile hemen hemen aynıdır. Zarlardan bahseden en eski yazılı kayıt ise günümüzden yaklaşık 2 bin yıl öncesine ait Sanskrit destanı Mahabharata'dır.

Olasılık

6 yüzlü standart bir zarda her bir yüzün gelme olasılığı 1/6'dır (%16,67).

Ancak pek çok oyunda iki zar birlikte kullanılır. İki zarın kombinasyonları tek zara göre çok daha karmaşıktır:

Yukarıdaki tabloda da görüleceği üzere iki zarın toplamının 7 olma olasılığı diğer tüm toplamlardan fazladır. En düşük ihtimale sahip zar toplamları ise 2 ve 12'dir. Burada dikkat edilmesi gereken 7 değerini veren belirli bir kombinasyonun gelmesi olasılığın değil, toplamda 7 gelmesi olasılığının yüksek olduğudur. Aksi takdirde örneğin 6+1 gelmesi olasılığı ile 3+1 gelmesi olasılığı aynıdır (2/36). Aşağıdaki tabloda toplam zar değerlerinin gelme olasılıkları gösterilmiştir:

Hileli zar
Çeşitli yöntemlerle hileli zar (arzu edilen bir sonucu veren zar) elde edilebilir. Bir zarın yüzünü aşındırmak, köşelerini kırmak veya dolgu maddesinin
ağırlığını değiştirmek zar olasılıkları değiştirilebilir. Manyetik bir özelliğe sahip zarlar da bu kategoriye girer.

Galeri

Kaynakça

Zar

Zar


Den Nationale Liga (DNL) var en nazistisk sammenslutningen som blev stiftet i 1938 med "Danmarks Genrejsning" som erklæret mål. Sammenslutning gik op i 1943 op i Schalburgkorpset.

Danmark under 2. verdenskrig
Nazisme i Danmark

Den Nationale Liga


Juskova Voľa este o comună slovacă, aflată în districtul Vranov nad Topľou din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 307 locuitori.

Istoric
Localitatea Juskova Voľa este atestată documentar din 1390.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Juskova Voľa


Hanoğlu, Sinop ilinin Saraydüzü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Boyabat ilçesi Saraydüzü bucağına bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da kurulan Saraydüzü ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 122 km, Saraydüzü ilçe merkezine 6 km uzaklıktadır. Köye bağlı Türbearkası mevkiinde Sivritepe tümülüsü ve Sivritepe nekropolü bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Saraydüzü belde ve köyleri

Hanoğlu, Saraydüzü


The Hansaviertel () is the smallest Ortsteil (district) of Berlin and is between Großer Tiergarten and the Spree River, within the central Mitte borough of Berlin.

The district was almost completely destroyed during World War II but was rebuilt from 1957 to 1961 as a social housing project by international master architects such as Alvar Aalto, Egon Eiermann, Walter Gropius, Oscar Niemeyer, and Sep Ruf. Called Interbau, the whole ensemble has two churches (St. Ansgar and Kaiser-Friedrich-Gedächtniskirche). It is now protected as a historic monument.

History
The area's streets are named after "Hansa cities"; cities that were part of the Hanseatic League, a trading network established in the Middle Ages. Hansaplatz, the central square, has a small shopping arcade, a library and the Grips-Theater. Hansaplatz subway station was built in 1957, though the U9 line did not open until 1961. Some Gründerzeit buildings remained north of the Stadtbahn railway. Altonaer Straße, named after the Altona district in Hamburg, leads to the Victory Column. Bellevue Palace, the residence of the German president is nearby.

Hansaplatz
Right beside the U-bahn train station is Hansaplatz square. Now an unremarkable traffic junction, this was an active plaza before the war.

References

External links

Localities of Berlin
Hansaviertel

Hansaviertel


Wehib Paxá, também conhecido como Wehib Pasha, Vehip Pasha , Mehmed Wehib Pasha, Mehmet Vehip Pasha (turco moderno: Kaçı Vehip Paşa ou Mehmet Vehip (Kaçı), 1877–1940), foi um general do Exército Otomano. Ele lutou nas Guerras Balcânicas e em vários teatros da Primeira Guerra Mundial. Em seus últimos anos, atuou como conselheiro militar do exército etíope na Segunda Guerra Ítalo-Abissínia.

Generais da Turquia

Wehib Paxá


Farmakodinamika, dio farmakologije. Bavi se učinkom koji lijek napravi organizmu. Proučava vezivanje lijeka o receptore, uključujući njihovu osjetljivost, postreceptorske učinke i kemijske interakcije. Farmakodinamika i farmakokinetika pomažu u razumijevanju djelovanja lijekova. Fiziološke promjene utječju na farmakodinamiku. Razlozi su bolest, starost ili nazočnost inih lijekova. Otkloni koji utječu na učinke lijekova su pored ostalih genska mutacija, tireotoksikoza, pothranjenost, miastenija i pojedini oblici inzulin–rezistentnog dijabetesa. Djelovanjem tih čimbenika mijenja podlogu te se vezivanje o receptore ne zbiva na redovan način. Mijenja se razina veznih bjelančevina ili smanjuje osjetljivost receptora. Starost kao uzrok promjene posljedica je alteracija u vezanju o receptore ili u postreceptorskim odgovorima. Uzrok takva međudjelovanja među lijekovima je kompeticija za vezna mjesta receptora ili promijenjenog postreceptorskog odgovora.

Izvori

Farmakologija

Farmakodinamika


වෘක්කවේදය එසේත් නැත්නම් වෘක්ක වෛද්‍යවේදය () යනු වකුගඩු (kidney) හා සබැඳුන වෛද්‍ය විශේෂඥතාවයයි (specialty).

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
 International Society of Nephrology (ISN)

වෘක්ක වෛද්‍යවේදය


Theo & Den Magiske Talisman er en familiejulekalender, som blev sendt på DR1 fra den 1. til 24. december 2018.

Under optagelserne havde julekalenderen titlen Thannanaya.

Handling

Theodor bliver mobbet af sine klassekammerater, og derfor tilbringer han meget tid sammen med sin morfar, Harald. De laver et maleri over 'Thannanaya' på en væg omkring en kamin i Haralds hus. Harald falder ned af en stige og får på sygehuset konstateret et forstørre hjerte. Harald ender med at komme i koma.

Theo rejser ved hjælp af en magiske talisman til det magiske land 'Thannanaya' for at forsøge at redde sin morfar Harald fra at dø. På rejsen får han selskab af pigen Simone, der lige er begyndt i hans klasse.

Medvirkende

Produktion
Theo & Den Magiske Talisman er skrevet af Trine Piil og Peter Gornstein samt instrueret af Peter Gornstein.

Optagelserne begyndte i oktober 2017. Flere af optagelserne er foretaget i Polen, mens andre scener er filmet i DR Byen, København. Julekalenderens titelsang bliver sunget af Mads Langer, som bærer navnet 'Tag Mig Med'. Den er skrevet i samarbejde medkomponisten Rasmus Bille Bähncke.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børneserier fra Danmark

Børnenes U-landskalender
Tv-julekalendere
Danske tv-serier fra 2010'erne

Theo & Den Magiske Talisman


An Nidularium pulcherrimum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edmundo Pereira ngan Elton Martinez Carvalho Leme. An Nidularium pulcherrimum in nahilalakip ha genus nga Nidularium, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nidularium

Nidularium pulcherrimum


Et transportøransvar er et pålæg til de trafikselskaber, der transporterer personer ind over en international grænse med såvel bus, tog, fly og ad søvejen om, at de skal undersøge, om passagererne er i besiddelse af et gyldigt pas og evt. visum, før de transporterer de pågældende personer ind i et land, der omfattet af et krav om transportøransvar. Hvis et trafikselskab lukker personer, der ikke er i besiddelse af pas og evt. visum, ind i landet, kan selskabet blive pålagt en bøde.

Schengen-traktaten indeholder regler for transportøransvar, således at transportvirksomheder, der transporterer personer uden tilstrækkelig legitimation ind over en ydre grænse (en grænse mellem et land, der er medlem af schengensamarbejdet og et land, der ikke er), kan blive straffet. Derudover vedtog det svenske parlament, Riksdagen, i december 2015 en lov om transportøransvar, gældende fra 4. januar 2016, for at begrænse antallet af flygtninge, der søger mod Sverige. Den blev ophævet i maj 2017. Desuden har Folketinget i samme måned vedtaget en lov, der giver den danske regering lov til på at indføre transportøransvar, hvis den skulle finde det nødvendigt. Taxatransport er ikke omfattet af Folketingets lov om transportøransvar, men taxaens fører kan risikere at blive dømt for menneskesmugling. Disse nationale love udvider således schengentraktatens transportøransvar til også at omfatte transport af passagerer mellem de interne grænser.

Referencer

Grænser
Jura
Ansvar

Transportøransvar


İhtiyacımız Olan Felsefe (Orijinal adı:Philosophy: Who Needs It), Amerikalı yazar Ayn Rand'ın 1970'li yıllarda üniversitelerde verdiği konferansların ve The Objectivist dergisinde yayımlanan makalelerinin bir derlemesidir.

Objektivizm felsefesinin kurucusu, tutkulu bir bireyci, özgürlükçü ve anti-komünist olan Rand'ın "Amerikan halkını totaliterizm tehlikesine karşı bilinçlendirmek" amacıyla hazırladığı bu konferans ve makaleler, genel olarak felsefe bilgisinin gerekliliği üzerinde dursa da, gerekli olan felsefenin "Ayn Rand'ın kendi felsefesi" olduğunu vurgulamaktan da geri durmazlar. Nitekim yazar o dönem hayli ünlenmiş olan Atlas Vazgeçti adlı eserine sık sık atıfta bulunur, özellikle Kant ve onun "eşitlikçi" felsefesine ağır eleştiriler getirir.

Kitap Plato Film Yayınları tarafından Türkçeye çevrilmiştir. (ISBN: 975-96772-9-6)

Antikomünizm
Komünizm ile ilgili eserler
Felsefe kitapları
Liberalizm
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

İhtiyacımız Olan Felsefe


Der Copley Square ist ein öffentlicher Platz im Bostoner Stadtteil Back Bay im Bundesstaat Massachusetts der Vereinigten Staaten. Er wurde nach dem Porträtmaler John Singleton Copley benannt, der das Land der Stadt zur Errichtung des Platzes zur Verfügung stellte. Eine vom Bildhauer Lewis Cohen erschaffene Bronzestatue von Copley steht am nördlichen Ende des Platzes. In direkter Nachbarschaft des Platzes endet jährlich der Boston Marathon.

Grenzen und Geschichte

Nach dem Historiker Douglass Shand-Tucci wurde das Aussehen des viktorianischen Copley Square durch die Brahmanen von Boston von 1865 bis 1915 wesentlich bestimmt, um eine Agora der Künste und Wissenschaften sowie des Glaubens und des Lernens in der Neuen Welt zu erschaffen.

Die Entwicklung begann mit der Gründung des Massachusetts Institute of Technology (MIT) auf dem Gelände des Copley Square und wurde fortgeführt mit der Ansiedlung des Museum of Fine Arts, des New England Museum of Natural History (heute das Museum of Science), der Trinity Church, der Old South Church, der Boston Public Library, der American Academy of Arts and Sciences, der Massachusetts Normal Art School (heute das Massachusetts College of Art) sowie der Horace Mann School for the Deaf. In späteren Jahren folgten die Boston University, das Emerson College und die Northeastern University. Damit war der Copley Square der Mittelpunkt des Bostoner Bildungswesens, das im 20. Jahrhundert einen wichtigen Bestandteil des intellektuellen Kapitals der gesamten Vereinigten Staaten darstellte.

Der Platz wird begrenzt durch die Boylston Street im Norden, die Clarendon Street im Osten, die St. James Street im Süden und die
Dartmouth Street im Westen. Das Bauland entstand nach der Aufschüttung der Back Bay Fens im Jahr 1858. Ursprünglich verlief die Huntington Avenue diagonal von Südwest nach Nordost über den Platz. Das Museum of Fine Arts befand sich an der Südseite, wo sich heute das Fairmont Copley Plaza-Hotel befindet. Die Gründungsgebäude des MIT standen an der nordöstlichen Ecke, bis das Institut 1916 auf seinen neuen Campus in Cambridge zog.

Im Jahr 1966 wurde die Huntington Avenue an der Ecke Dartmouth Street/St. James Avenue gekappt, und die heutige Form des Platzes nahm Gestalt an. Dazu wurden die gesamte Fläche gepflastert, um etwa 3,7 m abgesenkt sowie eine pyramidenförmige Brunnenskulptur hinzugefügt.

1983 war die Unzufriedenheit der Öffentlichkeit über fehlende Grünflächen und Sichtlinien so groß geworden, dass das Copley Square Centennial Committee gebildet wurde. In einer Folge von öffentlichen Sitzungen und Seminaren wurden Designrichtlinien für einen neuen Park festgelegt. 1989 wurde ein landesweiter Wettbewerb veranstaltet und das heutige Design als Sieger gekürt. Bereits 1991 konnte der neue Copley Square Park eingeweiht werden. Ein Jahr später wurde das Komitee als Friends of Copley Square neu gegründet und arbeitet seitdem als gemeinnützige Organisation, die sich aus Spenden finanziert und um die Grünanlagen, Brunnen, Denkmäler und Statuen auf dem Platz kümmert.

Architektur
Der Copley Square ist wohl der einzige Ort, an dem architektonische Werke von Weltrang der Stilrichtungen Neugotik, Revolutionsarchitektur und Neues Bauen versammelt sind. Insbesondere die Trinity Church und Boston Public Library bilden wahrscheinlich die bekannteste Konfrontation in der Geschichte der US-amerikanischen Architektur. Im Folgenden sind die Sehenswürdigkeiten am Copley Square in chronologischer Reihenfolge aufgelistet.

 Die 1873 vollendete Old South Church wurde von Charles Amos Cummings und Willard T. Sears im Venetian-Gothic-Stil entworfen, der wesentlich von John Ruskin (1819–1900) entwickelt wurde. Das Gebäude ist ein National Historic Landmark.
 Die 1874 gebaute Chauncy Hall School war ein hohes viktorianisches Backsteingebäude mit hohen Giebeln und stand bis 1908 an der Boylston Street in der Nähe der Dartmouth Street. Das 1828 von Gideon Thayer gegründete Gymnasium für Jungen wurde 1971 mit der damaligen Mädchenschule in Chapel Hill zur heutigen Chapel Hill - Chauncy Hall School verschmolzen und in Waltham angesiedelt.
 1876 wurde das von John Hubbard Sturgis und Charles Brigham im neugotischen Stil entworfene Museum of Fine Arts fertiggestellt. Es befand sich ursprünglich an der Südseite des Platzes, wurde aber nach dem Umzug in den Stadtteil Fenway–Kenmore 1910 abgerissen, um Platz für das Copley Plaza Hotel zu machen.
 Nur ein Jahr später folgte 1877 die Fertigstellung der von Henry Hobson Richardson im Stil der Neuromanik entworfenen Trinity Church an der Ostseite des Platzes. Auch dieses Gebäude ist als National Historic Landmark eingetragen.
 Das 1887 gebaute S.S. Pierce Building wurde von S. Edwin Tobey entworfen und diente als Hauptsitz des Unternehmens S.S. Pierce & Co., das 1831 von Samuel Stillman Pierce gegründet worden war. 1958 wurde das Haus abgerissen, um Platz für einen Parkplatz zu schaffen. Heute gehört das Gelände zu Einkaufszentrum Copley Place.
 1895 wurde das McKim Building der Boston Public Library an der Westseite des Platzes fertiggestellt. Die Bezeichnung geht auf den Architekten Charles Follen McKim zurück, der es im Stil der Renaissance entworfen hatte. In der Geschichte der US-amerikanischen Architektur des 19. Jahrhunderts konkurriert es nur mit dem Kapitol in Washington, D.C. Das Gebäude ist als National Historic Landmark eingetragen und zeigt bemerkenswerte Detailarbeiten von John Singer Sargent, Edwin Austin Abbey, Puvis de Chavanne, Augustus Saint-Gaudens sowie Daniel Chester French.
 Das Copley Plaza Hotel wurde 1912 fertiggestellt und von Henry Janeway Hardenbergh im Stil der Beaux-Arts-Architektur entworfen. Es steht an der Stelle, wo sich früher das Museum of Fine Arts befunden hat.
 1976 wurde der John Hancock Tower als Sitz des Unternehmens John Hancock Insurance eingeweiht. Das Gebäude war von Henry N. Cobb, gemeinsam mit Ieoh Ming Pei Gründungspartner von Pei Cobb Freed & Partners, entworfen worden. Der Entwurf basiert auf einem Vorschlag von Ludwig Mies van der Rohe für ein gläsernes Hochhaus in Berlin und ist 60 Stockwerke hoch und ist mit der schmalen Seite zum Platz gedreht, so dass er weder die Trinity Church noch den Platz selbst überschattet. Mit 241 m Höhe ist er das höchste Gebäude in Neuengland.
 Das postmoderne Bostix Kiosk aus dem Jahr 1992 in der nordwestlichen Ecke des Platzes wurde von Graham Gund entworfen und basiert auf dem Design von Pavillons in Paris.

Bauernmarkt

Von Mitte Mai bis zum Dienstag vor Thanksgiving findet jeden Dienstag und Freitag auf dem Copley Square ein Bauernmarkt statt, wo Landwirte und andere örtliche Lebensmittelproduzenten ihre Waren von 11 Uhr morgens bis 18 Uhr abends anbieten. Verkauft werden vor allem Früchte, Gemüse, Gewürze, Honig, Backwaren, Käse, Fleisch von Produzenten aus der Umgebung sowie Gartenpflanzen und Schnittblumen. Der Markt verteilt sich über die Süd-, West- und Nordgrenzen des Platzes.

Verkehr
Direkt unter dem Platz hält an der Haltestelle Copley die Green Line der MBTA. In der nahegelegenen Station Back Bay können Züge der MBTA Commuter Rail sowie die Orange Line erreicht werden. An der Südseite des Platzes halten die MBTA-Buslinien 9, 10, 39, 55, 503 und 502.

Fotostrecke

Literatur
 Aldrich, Megan. Gothic Revival. Phaidon Press Ltd: 1994. ISBN 0-7148-2886-6.
 Bunting, Bainbridge. Houses of Boston's Back Bay: An Architectural History, 1840-1917. Belknap Press of Harvard University Press: 1967. ISBN 0-674-40901-9.
 Esther Forbes und Arthur Griffin. The Boston Book. Houghton Mifflin Company: 1947.
 Holtz Kay, Jane. Lost Boston. Houghton Mifflin: 1999. ISBN 0-3959-6610-8.
Shand-Tucci, Douglass. "Built in Boston, City and Suburb, 1880-2000". Little, Brown. (3. Auflage) 1999.
Shand-Tucci, Douglass. "Renaissance Rome and Emersonian Boston: Michelangelo and Sargent, between Triumph and Doubt", Anglican Theological Review, Herbst 2002, S. 995–1008.

Einzelnachweise

Weblinks

Platz in den Vereinigten Staaten
Platz in Nordamerika
Verkehrsbauwerk in Boston
Urbaner Freiraum in Massachusetts

Copley Square


Toshiki Koike (født 10. november 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Tokyo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Toshiki Koike


El nombre de Sibilia puede referirse a:

Lugares
 Sibilia: municipio del departamento de Quetzaltenango, Guatemala.

Personas
Enrico Sibilia: diplomático y cardenal italiano.

Sibilia


Dork Tower es un webcómic, escrito y dibujado por John Kovalic. Relata las vidas de un grupo de frikis y sus aficiones: juegos de rol, cómics, videojuegos y fandom. El cómic comenzó a publicarse en enero de 1997. Se publicó también en la revista Dragon.

Títulos en español
Dork Tower n.º 1, "Dorktor" Jekyll y Mr. Hyde; La Factoría de Ideas, 2001,
Dork Tower n.º 2, La amenaza fan-tasma; La Factoría de Ideas, 2002,
Dork Tower n.º 3, El ataque de los tarugos; La Factoría de Ideas, 2002,
Dork Tower n.º 4, Especial El señor de los anillos; La Factoría de Ideas, 2003,

Premios
Premios Origins de 2001: Mejor serie periódica en juegos (Best Professional Game Periodical).
Premios Origins de 2002: Mejor serie peroódica relacionada con juegos (Best Game-Related Periodical) y Mejor ficción relacionada con juegos en formato gráfico (Best Game-Related Fiction, Graphic Form).

Referencias

 Comentarios sobre la temática fanboy del cómic.

Enlaces externos
Dork tower. El sitio web oficial del cómic.

Premio Origins
Webcómics
Historieta de Estados Unidos

Dork Tower


Nigel David Short, nositelj Reda Britanskog Carstva (Leigh, Engleska, 1. lipnja 1965.), engleski šahovski velemajstor, šahovski kolumnist, šahovski trener i komentator. Naslov velemajstora stekao je s 19 godina i FIDE ga je rangirala na treće mjesto svjetske ljestvice od siječnja 1988. do srpnja 1989. godine. Godine 1993. postao je prvi engleski igrač koji je igrao u dvoboju za svjetskog šahovskog prvaka. Izborio je mjesto izazivača Gariju Kasparovu na svjetskom prvenstvu u šahu 1993. u Londonu. Kasparov je pobijedio 12,5:7,5). Siječnja 2017. Short je najstariji igrač rangiran na ljestvici FIDE 100 najboljih igrača. Short je na 65. mjestu. Siječnja 2017. ima 2675 bodova. Najviši rejting je imao travnja 2004., 2712 bodova.

Izvori

Dalnja literatura
Chess News (1. lipnja 2005.), "Nigel Short turns forty", Chess News, ChessBase GmbH, preuzeto 5. ožujka 2015.

Vanjske poveznice
(engl.) Profil i partije na Chessgames.com
(engl.) Profil i partije na Chess.com
(engl.) Partije Nigela Shorta na 365Chess.com

Šahisti iz Ujedinjenog Kraljevstva
Šahovski velemajstori
Šah u Engleskoj

Nigel Short (šahist)


بنو شيبان بن ثعلبة هي قبيلة عربية تنتمي إلى قبائل بكر بن وائل تعيش في مناطق الجزيرة الفراتية في المشرق العربي ضمن العراق وسورية والأقاليم السورية الشمالية (تقع حاليا في جنوب شرق تركيا)، ينتشر كثير من أفرادها في بابل والنجف وذي قار والبصرة وواسط والمثنى والديوانية جنوب العراق. قال القلقشندي المتوفى سنة 821هـ/1418م في كتابه قلائد الجمان في التعريف بقبائل عرب الزمان "وإلى شيبان هؤلاء يُنسب معنُ بن زائدة الشيباني المشهور بالكرم وكان في أول الدولة العباسية وبقايا شيبان موجودة إلى الآن بالعراق وغيره.". وقال القلقشندي في كتابه نهاية الأرب في معرفة أنساب العرب "قال في العبر: وبنو شيبان هؤلاء بطنٌ متسع كثير الشعوب وكانت لهم كثرة في صدر الإسلام شرقي دجلة في جهات الموصل".

نسب بنو شيبان
ينتمي بنو شيبان الى قبيلة بكر بن وائل العدنانية، وهم بنو شيبان بن ثعلبة بن عكابة بن صعب بن علي بن بكر بن وائل بن قاسط بن هنب بن أفصى بن دعمي ابن جديلة بن أسد بن ربيعة بن نزار بن معد بن عدنان.

فروعهم

بنو محلم
ينتسبون الى محلم بن ذهل بن شيبان، ومن فروعهم:

 عوف
 عمرو
 ربيعة
 أبو ربيعة
 ثعلبة

بنو الحارث
ينتسبون الى الحارث بن ذهل بن شيبان، ومن فروعهم:

 سيار
 مجدوع
 عمرو
 أبو عمرو
 عوف

بنو ابي ربيعة
هذا البطن يعتبر من أكبر بطون بني شيبان، وأكثرها شهرة ومكانة، وينتسبون الى بني أبي ربيعة بن ذهل بن شيبان، ومنهم حارثة ذو التاج الذي كان رئيس بكر وشيبان يوم اوارة اذ قابلت بكر وشيبان المنذر ملك الحيرة (514م - 554م).

بنو مرة
ينتسبون الى بنو مرة بن ذهل بن شيبان، ويعتبر أكثر بطون بني شيبان عدداً وسيادة، ومن أبرز شخصياتها هو جساس بن مرة بن ذهل قاتل كليب وائل، زعيم تغلب وربيعة، وهمام بن مرة، ومن فروعهم:

 سعد بن مرة
 دب بن مرة
 كسر بن مرة
 بجير بن مرة
 جندب بن مرة
 سيار بن مرة
 الحارث بن مرة
 بنو الشقيقة، سموا بهذا الاسم نسبة الى امهم الشقيقة بنت عباد بن زيد بن عوف بن ذهل بن شيبان.

بنو ثعلبة
يعتبر هذا البطن قليل العدد وليس لهم شهرة كبيرة، ومن اشهرهم هو مصقلة بن هبير بن شبل بن يثربي بن امرئ القيس بن ربيعة بن مالك بن ثعلبة بن شيبان، واخوه نعيم بن هيبرة.

شخصيات تاريخية
 الإمام أحمد بن حنبل الشيباني (العراق).
 هانئ بن مسعود الشيباني (العراق)
 خالد بن يزيد الشيباني (العراق)
 محمد بن الحسن الشيباني (العراق)
 ملبد بن حرملة الشيباني (العراق)
 أحمد بن يحيى الشيباني (العراق)
 شبيب الشيباني (العراق)
 الأخوة أبناء الأثير وأشهرهم ابن الأثير عز الدين الجزري الموصلي الشيباني
 المثنى بن حارثة الشيباني (العراق)
 حنظلة بن عمرو شيباني (العراق)
 طلعت الشيباني (العراق)
 مؤيد الشيباني (العراق)
 حريث بن حسان الشيباني (العراق)
 ابن أبي عاصم الشيباني (العراق)
 سعد بن إياس الشيباني (العراق)
 شهاب الدين الشيباني (العراق)
 يوسف بن يعقوب الشيباني (دمشق)
 إبراهيم بن أحمد الشيباني (العراق)
 عبد الله بن أحمد بن حنبل الشيباني (العراق)
 أبو بكر محمد بن عبد الله الشيباني (العراق)
 أبو عيسى خلاد بن خالد الشيباني (العراق)
 نعيم بن قيس الشيباني (العراق)
 علي بن محمد بن محمد بن عُقبة بن همَّام، أبو الحسن الشيباني
 بسطام بن قيس
 بسط بن قيس
 الحوفزان
 عبدالمسيح بن عسلة
 معن بن زائدة
 جساس بن مرة
 همام بن مرة
 الجليلة بنت مرة
 مرة بن همام

المراجع

روابط خارجية

 قراءة موسعة

إمارة أرمينية
الجزيرة الفراتية
تاريخ محافظة دياربكر
ربيعة (قبيلة)
قبائل العراق
قبائل عربية

بنو شيبان


Brian Marwood (født 2. februar 1960 i Seaham, England) er en engelsk tidligere fodboldspiller (midtbane).

På klubplan spillede Marwood blandt andet for Hull City, Sheffield Wednesday og Arsenal. Hos Arsenal var han i 1989 med til at vinde det engelske mesterskab.

Marwood spillede desuden én kamp for det engelske landshold, en venskabskamp mod Saudi-Arabien 16. november 1988.

Titler
Engelsk mesterskab
 1989 med Arsenal

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra England
Fodboldspillere fra Arsenal F.C.
Fodboldspillere fra Sheffield Wednesday F.C.
Fodboldspillere fra Hull City A.F.C.
Fodboldspillere fra Sheffield United F.C.
Fodboldspillere fra Swindon Town F.C.
Fodboldspillere fra Middlesbrough F.C.
Fodboldspillere fra Barnet F.C.

Brian Marwood


Kükürt, simgesi S olan, limon sarısında ametal, yalın katı bir elementtir.

Kükürt doğada yaygın olarak bulunan bir elementtir (yer kürenin % 0,06'sını oluşturur). Özellikle en önemli kükürt yataklarının yer aldığı Sicilya, Louisiana ve Japonya'da eski volkanların yakınında, alçı taşı ya da kireç taşı katmanları arasında doğal halde bulunur. Çoğunlukla metallerle birleşmiş olarak görülür. Demir, bakır, kurşun ve çinko sülfürler, bu metallerin en önemli cevridir. Kalsiyum sülfatı ya da başka deyişle alçıtaşını saymak gerekir.

Doğada çeşitli bileşikler halinde bulunan kükürt dahilen hafif laksatif olarak kullanılır. Dıştan sürüldüğü zaman (losyonlar, merhemler) asalakları öldürücü seboreyi giderici ve keratin eritici nitelikler gösterir. Pek çok maddelerin moleküllerinde bir ya da birçok kükürt atomu bulunur. Kükürdün varlığı bu maddelere sülfamit örneğinde olduğu gibi bakteri öldürücü özellikler kazandırır.

Kükürt gidermek bir maddeyi bileşiminde bulunan kükürtten ya da bir sülfürden arındırmak (dökme demirde bulunan kükürt kireç ferromanganez ya da sodyum karbonat katılarak giderilir). Kükürt sütü bir asidin hiposültid üzerine etkimesi sonunda oluşan kolodal kükürt asıltısıdır. Çubuk kükürt, silindir biçiminde dökülmüş kükürttür.

Hidrojenle kükürt giderme bir benzinin bir mazotun kükürdünü bir katalizör eşliğinde gidermek için hidrojen kullanan arıtma yöntemidir. Kükürt taşı aşırı derecede kükürtlenmiş şaraplarda duyulan hoşa gitmeyen taddır.

Kükürt, antikçağda bilinen dokuz yalın cisimden biriydi. Kükürdün kimyasal bir element olduğu 1777'de Lavoisier'dan ortaya attı. 1810'a doğru Louis Joseph Gay-Lussac ile Thenard tarafından deneysel olarak doğrulandı. Kükürt tatsız, kokusuz bir katıdır, ısı ve elektriği iyi iletmez. Sıcak suya bir parça kükürt atıldığında hafif çatırtılar çıkar ısıtıldığında 113° dereceye doğru eriyerek açık sarı bir sıvı verir, bu sıvı daha yüksek sıcaklıkta ağdalı bir kıvama erişerek esmerleşir. 220° dereceye doğru kararır ve akışkanlığını yitirir. Daha sonra akışkanlığını yeniden kazanmasına karşın rengini korur ve 446,6° derecede kaynar buharının yoğunluğu sıcaklığa göre değişir. Kükürt molekülündeki atom sayısının değiştiğini de gösterir. Suda çözünmemesine karşın benzende hafifçe çözünür ama en önemli çözücüsü karbon sülfürdür.

Kükürt kimyasal olarak oksijenle birçok benzerlik gösterir ve bileşmelerde oksijenin yerine geçer. Ama daha az elektronegatifdir; Metaller, oksijenle olduğu gibi kükürt buharında yanarak sülfürleri meydana getirir. Nitekim demir talaşı ve kükürt çiçeği hafifçe ısıtıldığında akkor hale gelerek yapay demir sülfürüne dönüşür. Kükürt oksijen ve halojenlere karşı elektropozitiftir.

Kükürdün birçok kullanım alanı vardır. Ham kükürdün büyük bölümü, kükürt dioksit gazı, sülfürik asit, karbon sülfür, tiyosülfat vb. üretiminde kullanılır. Arı kükürt, kara barut ve havai fişeklerin bileşimine girer. Kükürtten ayrıca kibrit yapımında, kauçuğun kükürtlenmesinde, ebonit üretiminde yararlanılır. Bu aralarda bağlarda görülen külleme hastalığına karşı yapılan kükürtleme ile deri hastalıklarının tedavisinde kullanılan pomat ve şampuanların hazırlanmasında kükürtten yararlanıldığını özellikle belirtmek gerekir. Kükürt dioksit, amfizemin ve süreğen bronşitlerin oluşumunda önemli rol oynar, çocuklarda solunum hastalıklarının sayısını artırır. Bitkilerde oldukça kısa süreli temaslarda yaprak nekrozlarına neden olur. Daha düşük yoğunlukta, ama daha uzun süreli temaslarda metabolizma etkinliğinde azalma yapar.

Kükürt, hem dahilen hem de haricen kullanılan bir halk ilacıdır. Uyuz ve egzamada mangal külüyle karıştırılan kükürt, zeytin yağıyla pomat yapılarak hasta bölgeye sürülür. Alerjiye karşı toz kükürt, leblebi unu ya da balla karıştırılarak hastaya yedirilir. Yanıklarda bir miktar kükürt kireçle karıştırılıp pomat haline getirilerek deriye sürülür. Kulak hastalıklarını sağaltmak için, çocuk düşürmek içinde kullanılır. Anadolu'nun bazı yörelerinde hayvan uyuzunda ve hayvanların mide bağırsak parazitlerini düşürmek üzere de dahilen kükürt kullanılır.

Kükürt ve insan vücudu

Kükürt Minerali' nin Görevi: Bağ dokusu, deri, tırnak üretimi, kan şekeri seviyesinin kontrolü, vücudun zehirlerden temizlenmesi, safra üretimi. Sağlıklı saç, cilt ve tırnaklar için gereklidir. Oksijen dengesinin muhafazasına yardımcı olur, bu da beyin fonksiyonları için çok önemlidir. Sülfür aynı zamanda B-grubu vitaminlerinin işlevlerini yerine getirmesine ve karaciğerde safranın salgılanmasına yardımcı olur.

Kükürt yatakları

Kükürt, doğada bol bulunan bir elementtir; taş kürenin %0,06'sını oluşturur. Özellikle en önemli kükürt yataklarının yer aldığı Sicilya, Luisiana ve Japonya'da eski volkanların yakınlarında, alçı taşı, kireç taşı katmanları arasında doğal halde bulunur. Türkiye'de Keçiborlu'da Etibank tarafından kapatılan ocaklar 2008 yılında tekrar açılmıştır.

Kükürt izotopları

Kükürtün 23 bilinen izotopları vardır. Bunların dördü kararlıdır: 32S (% 95,02), 33S (% 0,75), 34S (% 4,21) ve 36S (% 0,02). 35S dışında, kükürtün radyoaktif izotopları oldukça kısa ömürlüdür. 35S atmosferde 40Ar'un kozmik ışınlarla parçalanmasıyla oluşur. Bunun yarılanma süresi 87 gündür. Bir sonraki uzun ömürlü radyoizotop, 170 dakikalık bir yarılanma süresi ile, kükürt-38'dir. Yarılanma süresi 200 nanosaniye ile en kısa ömürlü radyoizotop, kükürt-49'dur.

Bileşikler

Kükürt aralığının yaygın oksidasyon durum'ları -2 ile +6 arasındadır. Kükürt, soy gaz'lar hariç tüm elementlerle kararlı bileşikler yapar.

Allotroplar

Kükürt diğer elementlerden daha çok olarak 30'dan fazla katı allotrop oluşturur. S8 dışında birkaç başka halka da bilinmektedir.

Taçtan bir atomun çıkarılması S8'den daha koyu sarı olan S7'yi verir. "Elemental kükürt" HPLC analizi, esasen S8'den oluşan ancak S7 ve az miktarda S6 içeren denge karışımını ortaya çıkarır.

S12 ve S18 dahil olmak üzere daha büyük halkalar hazırlanmıştır.

Amorf veya "plastik" kükürt, erimiş kükürtün hızlı soğutulmasıyla, örneğin soğuk suya dökülmesiyle üretilir. X ışını kristalografisi çalışmaları, amorf formun tur başına sekiz atomlu sarmal bir yapıya sahip olabileceğini gösterir. Uzun sarmal polimerik moleküller kahverengimsi maddeyi elastik yapar ve yığın halinde bu form ham kauçuk hissi verir. Bu form oda sıcaklığında yarı kararlıdır ve kademeli olarak artık elastik olmayan kristalin moleküler allotropa geri döner. Bu süreç birkaç saat ila birkaç gün arası bir zaman aralığında gerçekleşir ancak hızla katalize edilebilir.

Polikasyonlar ve polianyonlar

Kükürt kuvvetli asidik çözeltide hafif oksitleyici maddelerle reaksiyona girdiğinde S82+, S42+ ve S16 2+ kükürt polikatyonları üretilir. Oleum içinde sülfürün çözülmesiyle üretilen renkli çözeltiler ilk olarak 1804 gibi erken bir tarihte C.F. Bucholz tarafından raporlandı ancak ilgili polikatyonların renginin ve yapısının nedeni ancak 1960'ların sonlarında bulundu. S82+ koyu mavi, S42+ sarı ve S162+ kırmızıdır.

Radikal anyon S3−, lapis lazuli mineralinin mavi rengini verir.

Kaynakça

Piroteknik yakıtlar
Kalkojen
Ametallar
Besinsel mineraller
Tarım kimyasalları

Kükürt


Vølvens spådom er en dansk animationsfilm fra 1996 instrueret af Maria Mac Dalland og efter manuskript af Maria Mac Dalland og Thomas Winding.

Handling
Med udgangspunkt i det oldislandske kvad Vølvens Spådom fortælles historien om verdens skabelse, menneskets oprindelse og kampen mellem guder og jætter. Mac Dallands stilrene tegnefilm fortolker den nordiske mytologi med visuel inspiration fra blandt andet helleristninger. Filmen findes desuden på dvd i antologien »Odins øje - Vølvens spådom. To historier fra den nordiske mytologi«.

Medvirkende

 Tabitha Vinten

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 1996

Vølvens spådom (film)


O Parque Marinho de Thorny Passage está localizado na Austrália Meridional, abrangindo a Península de Eyre, Costa Frenchmen e na Cova da Memória.

Áreas
Área de uso geral: Zona de proteção da biodiversidade, mas permite o uso e desenvolvimento sustentável da área.

Proteção de habitat: Zona de proteção da biodiversidade, mas que permite atividades que não danifiquem o habitat ou o ecossistema.

Santuário: Zona de proteção da biodiversidade, onde é probido a retirada de plantas, animais ou produtos marinhos.

Acesso restrito: Zona com acesso limitado.

Área de propósito especial: Área de proteção de biodiversidade onde é permitida atividades restritas.

Biodiversidade
O parque marinho é banhado pela Corrente de Leeuwin, que vem da Austrália Ocidental, e pela Corrente de Flinders. A Corrente de Leuuwin trás águas quentes para a região, enquanto a de Flinders trás águas frias mas ricas em nutrientes. Isso faz com que o parque tenha uma grande biodiversidade. Entre as espécies da região estão o tubarão-branco, leão-marinho-australiano, atum-rabilho, treze espécies de baleia e peixes de coral, como Achoerodus viridis e Paraplesiops sinclairi, além de espécies protegidas de pássaros.

Atividades econômicas
Em determinadas áreas, há pesca de sardinhas, camarões, abalone e lagostas. Outra atividade econômica importante é o turismo. Atividades como navegação são restritas, e a mineração não funciona dentro do parque, apesar de ser permitida em áreas próximas.

População aborígene
Os povos  nauo e barngarla possuem conexões ancestrais com o parque. Ambos povos possuem direitos especiais dentro do parque pelos Barngala Native Title Claim (1996) e o Nauo-Barngala Native Title Claim (1997).

Referências

Ligações externas

 Mapa do Parque Marinho de Thorny Passage

Parques nacionais da Austrália
Áreas protegidas da Austrália Meridional

Parque Marinho de Thorny Passage


Sérgio Henrique Hudson de Abranches (Curvelo, ) é um cientista político, professor universitário e analista político brasileiro. É formado pela Universidade de Brasília, onde também fez mestrado e seguiu para o doutoramento na Universidade Cornell, em Ithaca (Nova Iorque). No final dos anos 1980, Abranches publica o texto Presidencialismo de Coalizão, em que desenvolve uma das principais teorias da ciência política brasileira.

Biografia

Nasceu de uma tradicional família de advogados mineiros. Seu pai foi presidente da câmara de vereadores de Barbacena e era ligado ao agrupamento político de Bias Fortes. No lado materno, seu bisavô era médico e diagnosticou a miopia do escritor Guimarães Rosa.

Aos dez anos de idade, muda-se com a família para Brasília, onde acompanhou a inauguração da cidade. Isso porque seu pai fazia parte da equipe que montou a estrutura de cargos e salários do novo funcionalismo público brasiliense.

Começou a estudar na UnB um ano após o AI 5, onde foi aluno de David Fleischer, Amaury de Souza e Gláucio Ary Dillon Soares, este último seria seu orientador de mestrado. Militou na resistência à ditadura e chegou a ser preso do DOPS e na Polícia Civil algumas vezes, mas sempre sofreu repressões brandas devido à influência de seu pais na seccional da OAB no Distrito Federal.

Foi influenciado por Celso Lafer, que participou da sua banca de mestrado, a prosseguir para o doutoramento na Universidade Cornell, onde foi orientado por Sidney Tarrow.

Presidencialismo de Coalizão

O texto que inaugurou a teoria conhecida como Presidencialismo de Coalizão foi publicado em 1988 por Abranches na Revista Dados antes mesmo da promulgação da Constituição Federal. Nesse artigo, Abranches atribui ao sistema político brasileiro a especificidade de combinar representação proporcional, pluripartidarismo e um "presidencialismo imperial", organizado em grandes coalizões multipartidárias e regionais. É justamente essa combinação que caracteriza, segundo o autor, o regime institucional brasileiro como um "presidencialismo de coalizão", indicando a incapacidade do Executivo de viabilizar políticas públicas sem o apoio do Congresso Nacional.

A constituição dessa base de apoio comporta três momentos fundamentais: (i) a "formação de uma aliança eleitoral", que diz respeito à elaboração de um programa e princípios inegociáveis; (ii) a "formação do governo", que tem relação direta com a distribuição de cargos e os compromissos com a plataforma política que deu origem à aliança eleitoral; e, por fim, a (iii) "transformação da aliança em coalizão efetivamente governante", que se refere propriamente ao processo de implantação das políticas governamentais.

Nesse sentido, diante do dilema ideologia-pragmatismo, segundo Abranches, o presidencialismo de coalizão é um regime caracterizado por altos riscos e alta instabilidade, cuja sustentação depende do desempenho do governo e da sua constante disposição em abrir mão de pontos programáticos da sua administração tidos como inegociáveis. Não obstante, a instabilidade ímpar do sistema político brasileiro resultaria do fato que o limite para a negociação de valores programáticos se torna muito mais baixo em decorrência do sistema eleitoral de lista aberta que fragiliza as organizações partidárias e incentiva as práticas clientelistas.

Através do seu texto de 1988, Abranches se associa a uma corrente da literatura politológica brasileira considerada pessimista quanto à capacidade de governabilidade do Poder Executivo. Também fazem parte dessa vertente os brasilianistas Scott Mainwaring e David Samuels, além dos professores Bolívar Lamounier e Fernando Abrucio.

Críticas
Em que pese a força do Presidencialismo de Coalizão na academia brasileira, esta teoria foi bastante criticada por uma segunda geração de cientistas políticos que se organizou ao redor de Fernando Limongi e Argelina Cheibub Figueiredo. Estes autores apontam para algumas limitações das constatações de Abranches, sobretudo quanto às fortes evidências empíricas de que os regimentos internos do Congresso Nacional fortalecem o papel das lideranças de bancada, que tendem a votar de forma coesa principalmente na aprovação do Orçamento público.

Vida Privada

É casado com a jornalista Miriam Leitão.

Prêmios

 Prêmio literário nacional - PEN Clube do Brasil (2018).
 Finalista do Prêmio Jabuti - Ciências Humanas.

Obras (seleção)

Ligações externas

 Site oficial
 Twitter
 CBN Podcast
 Google Scholar

Cientistas políticos do Brasil

Sérgio Abranches


Panganiban ist eine philippinische Stadtgemeinde der Inselprovinz Catanduanes. Sie hat  Einwohner (Zensus ), die in 23 Barangays leben. Die Gemeinde wird als teilweise urban beschrieben und gehört zur fünften Einkommensklasse der Gemeinden auf den Philippinen. Panganiban liegt ca. 363 km südöstlich der Hauptstadt der Philippinen Manila und 37 km nordöstlich der Provinzhauptstadt Virac.

San Andres liegt im Nordosten der Insel und hat eine hügelig bis gebirgig beschriebene Topographie in denen auch Teile des Natur- und Wasserschutzgebiet Catanduanes Watershed Forest Reserve mit seinen ausgedehnten Regenwaldbeständen liegt.

Das Klima der Insel Catanduanes wird als Type II klassifiziert, mit keiner ausgeprägten Trocken- oder Regenzeit, die stärksten Niederschläge fallen von Oktober bis Dezember. Die Gemeinde liegt innerhalb des Typhongürtels auf den Philippinen.

Baranggays

Weblinks

 Panganiban auf philippine-islands.ph

Panganiban (Catanduanes)


Kuduz, Rabies ya da Lyssa. Merkezi sinir sistemini ağır şekilde tutan viral bir zoonoz (insanlara diğer hayvanlardan geçen hastalık).

Bugün bile insanlarda ölüme sebep olmaktadır. Etkeni, Rhabdoviruslar grubundan RNA'lı Lyssavirus genusundan bir rhabdovirus'tur. Kuduz hayvanlarının salyasında bulunur ve genellikle ısırma suretiyle bulaşır. Tabii konakçısı olan yarasanın, yağ dokusu ve tükürük bezinde bulunur. Bütün memelilerde koruyucu tedbirler alınmazsa hemen daima öldürücüdür. 2016 itibarıyla belirtiler ortaya çıktıktan sonra kurtulan sadece on dört vaka rapor edilmiştir. Kurtulan hastanın bilinci kapatılmış ve 6 gün komada tutulmuştur. Tedavinin 10. gününde hasta gözlerini açmış, annesini tanımış, fakat konuşma ve yürüme gibi faaliyetleri bile yeniden öğrenmek zorunda kalmıştır. Daha sonraki hastalara da aynı tedavi yöntemi uygulanmış, fakat başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Kuduz hastalığında ölüm özellikle solunum felci ile olur. Kuşlar veya böceklerde kuduz virüsüne rastlanmaz.

Kuduz, şarbon ve tavuk kolerası gibi hastalıklar için aşıyı bulup tatbik eden kişi Pasteur'dür. 1882 senesinde ise mikroskopla dahi görülemeyen kuduz virüsünü keşfetti. Daha sonra kuduz virüsü verilen tavşanın omuriliğinin kurutulmasından elde edilen maddeyi, kuduz aşısı olarak kullandı. Birçok aşı çeşidi vardır. Dünya Sağlık Örgütü'nün önerdiği bulaşma sonrası aşılama şemasına göre aşı 0., 3., 7., 14., ve 28. günlerde 5 doz olmak üzere uygulanmaktadır. Bulaşma öncesi aşılama uygulaması için ise DSÖ'nün tavsiye ettiği aşılama şemasına göre 0, 7, 28. günlerde toplam üç doz aşı uygulanması yeterlidir.

Hastalığın kuluçka süresi sekiz günden iki yıla kadar değişebilir. Ortalama kırk gündür. Bu devrede kuduz aşısı veya anti serumu yapılırsa hastalık belirti vermeden önlenebilir. Aşının gayesi vücutta çabuk ve yüksek seviyede antikor hasıl edip virüsün nötralize edilmesidir. Klinik belirtiler çıktıktan sonra aşıdan fayda beklenemez.

İnsanlara hastalığın bulaşmasında başlıca aracı olan köpekte ilk belirtiler, hayvan evcilse fark edilen huy değişmeleridir. Hayvan alışılmış hareketlerini yapmaz, garip davranışlar içine girer. Ot, tahta, kumaş vb. şeyleri yemeye çalışır, huysuz ve huzursuzdur, ışıktan uzak ve sessiz yerlere gider, çeşitli hayallere dalar ve çevresine saldırır, devamlı koşar, ağzından salyası akar ve dört-beş gün içinde felçler geçirerek ölür.

Hastalığın gelişimi

İlk olay canlı virüsün deri veya mukozalardan vücuda girmesidir. Virüsü önce bu bölgedeki çizgili kas hücrelerinde çoğalır. Bunun ardından sinir uçlarından içeri giren virüs, sinir yolunu takip ederek merkezi sinir sistemine ulaşır. Tecrübi olarak kanda virüs bulunabileceği de gösterilmiştir. Ancak hastalığın teşekkülünde ve yayılmasında bunun pek önemi yoktur. Beyinde hemen sadece gri cevherde çoğalan virüs yeniden otonom sinirler yolu ile tükürük bezleri, böbrek üstü bezi, böbrek, akciğer, karaciğer, iskelet kasları, deri ve kalp gibi diğer organlara ulaşır. Virüsün özellikle tükürük bezine ulaşması hastalığın salya ile bulaşmasını sağlar. Kuluçka süresinin çok farklı olabilmesi vücuda giren virüs sayısına, girdiği yerin merkezi sinir sistemine uzaklığına, tutulan doku miktarına ve kişinin savunma mekanizmalarına bağlı gibi görünmektedir.

Hastalığın merkezi sinir sistemine yerleşmesi ile burada kanlanma artar, sinir hücre çekirdekleri harap olmaya başlar ve bu kusurlu sinir hücreleri sahaya hücum eden savunma hücreleri tarafından ortadan kaldırılır. Bölgeye gelen iltihabi hücrelerin artışı ile bir beyin iltihabı meydana gelir. Zamanla klinik tablo da ağırlaşarak ilerler.

Hastalıklı hayvan tarafından ısırıldıktan sonra kas dokusuna giren virüs, önce kas dokusu içinde çoğalır. Daha sonra periferik sinirler aracılığıyla merkezi sinir sistemine ve oradan hızla beyne ulaşır. Beyine yerleşip işgal eden virüsün artık yukarı hareketi tamamlanmıştır ve aşağı doğru hareketine başlar ve göz, tükürük bezleri, deri gibi organlara yerleşir. Burada önemli olan nokta, bu seyir esnasında çok az antijen salınması, antikor oluşmaması ve adeta virüsün kendisini saklamasıdır. Bu nedenle laboratuvar tanı yöntemleri klinik belirtiler tam ortaya çıkmadan (yani iş işten geçmeden) sonuç vermez.
Kuduzda kuluçka süresi ortalama 10-60 gün arasında değişmekle birlikte, litaratürde bu sürenin 2 güne kadar indiği; bazen yıllara kadar uzadığı vakalar görülmüştür. Özellikle çocuklarda, baş, yüz gibi beyine yakın ya da sinir dokusunun yoğun olduğu bölgelerin ısırıldığı durumlarda ve mukozanın yalandığı hallerde kuluçka süresinin çok kısaldığı görülmüştür. Kuduz virüsü alan bir insanda ilk belirtiler, sanılanın aksine, genellikle kuduzu düşündürmeyen basit bir üst solunum yolu enfeksiyonu şeklinde görülür. Hastalık tablosu tamamen oluşmadan bir iki gün önce ise, iyileşmesine rağmen ısırık yerinde kaşıntı, iğne batması hissi, sinir trasesi boyunca yayılan bir ağrı gibi belirtiler oluşur. Ayrıca kişilik değişiklikleri görülür. Hastalık oluştuktan sonra 3 temel formda seyredebilir. "Spastik form"da hidrofobi (su korkusu) ve aerofobinin oluştuğu klasik, spazmlarla karakterize kuduz seyri izlenir. "Demans form"da uç noktada aşırı uyarılma veya adeta delirme hali görülür. "Paralitik form"da kısmi felçler izlenir. Diğerlerine oranla daha uzun süren bu durumda şüpheli bir tanı yoksa, genellikle kuduz tanısı konamadan, nörolojik problemlerle uğraşılırken hasta kaybedilir. Kuduz hastalığı bir kez oluştuktan sonra ölüm kaçınılmazdır. Önemli olan hastalık oluşmadan vücutta koruyucu antikor düzeyini oluşturmaktır.

Kuduz hastalığı hayvanlarda esas olarak 3 dönem gösterir. Bunlar:
 Prodromal (melankolik) dönem: Bu dönemde hayvanlarda esas değişim; huy/mizacın adeta tam tersi halini almasıdır. Örneğin sakin bir hayvan agresif bir duruma geçer. Aynı durum tam tersi için de geçerlidir. Hayvanlar normal gıda niteliğinde olmayan maddeleri yerler sık sık (allotrofaji). Kedilerin ise özellikle sessiz ve loş ortamlara saklanmaya çalıştıkları gözlenmiştir.
 Eksitasyon (saldırganlık) dönemi: Tipik kuduz semptomları bu evrede baş gösterir. Hayvanlar oldukça saldırgandır. Köpeklerde ısırma, kedilerde tırmalama ve sığırlarda boynuz vurma gibi savunma/saldırı hareketleri ön plana çıkar. Gerek sialoadenitis, gerekse yutaktaki felçten dolayı yutkunma refleksi kaybolur ve hem salyada aşırı üretim (Hipersalivasyon) hem de yutulamamasından dolayı ağızdan salya akar. Hidrofobi yani sudan korkma belirtisi aslında sanılanın aksine "korkma" değildir. Yutak felcinden dolayı hayvan su içemez ve suya karşı isteksizdir.
 Paralitik (felç) dönem: Bu dönemde sentripedal olarak etkenler yayılmış, lezyonlar şekillenmiş ve kudurma olarak tabir edilen eskitasyon dönemi geçmiştir. Etkenlerin özellikle beyin sapı vb. hayati merkezlerin bulunduğu yerde üremesi sonucu felçler ve kollaps, nihayetinde ölüm gerçekleşir.
Bazı kuduz geçiren hayvanlarda hastalığın selim olarak bilinen formu ortaya çıkabilir. Bu formun özelliği prodromal dönemden sonra eksitasyon döneminin görülmeyip, paralitik dönem ve ölümün gerçekleşmesidir...

Teşhis
Hastanın klinik bulgu vermesi halinde hikâyesinde kuduz yönünden şüpheli bir hayvan ısırığının bulunması teşhiste yardımcıdır. Ancak mühim olan hasta klinik bulgu vermeden risk altında olup olmadığının tespit edilmesidir. Çünkü klinik bulguları takiben başlanan tedavinin başarılı olma ihtimali çok azdır. Hatta bu aşamada hastalığın tedavisi yok kabul edilir.

Teşhiste laboratuvar bulguları: Komplikasyonlar olmadıkça kan kimyası normaldir. Kanda dolaşan beyaz küre (akyuvar) sayısı hafifçe artar. Ancak normalden (5-7 bin/mm³) 30 bin/mm³'e kadar herhangi bir değerde de olabilir.

Her virüs enfeksiyonunda olduğu gibi kesin teşhis şu metodlarla konabilir:

 İltihaplı doku ve sıvılardan (beyin, tükürük, beyin-omurilik sıvısı vb.) virüsün izole edilmesi ve gösterilmesi,
 Aşısız kişide bir seri serum çalışması ile kuduz virüsüne karşı oluşmuş antikor miktarının dört kat arttığının gösterilmesi,
 Virüs bulaşmış dokuda hassas bir metot olan Floresan Antikor Tekniği ile virüs antijeninin gösterilmesi.

Ölen veya öldürülen şüpheli hayvanın beyin dokusundan veya beyin biopsilerinden şu çalışmalar yapılabilir:

 Beyin dokusu numunelerinin fareye enjeksiyonu ile virüs üretme ve izole etme çalışması,
 Floresan Antikor Tekniği ile virüs antijeninin gösterilmesi,
 Işık veya elektron mikroskobu ile Negri cisimciklerinin aranması.

Tedavi şartları

Her sene dünyada milyonlarca insan hayvanların şüpheli saldırılarına maruz kaldığı için bütün bu kişilerin tedavi altına alınması yerine tedavi için bazı şartların varlığı aranır. Çünkü aşı ve anti serum tedavilerinin de riskleri mevcuttur.

İnsana sebepsiz saldıran hayvanlar mümkünse yakalanmalıdır. Yakalanan vahşi, veya aşısız evcil hayvanlar 15 gün süresince sağlıklı şartlarda müşahede altında tutulmalı, bu süre içinde ölürlerse en kısa zamanda beyin dokusunda kuduz yönünden tetkik yapılabilecek bir laboratuvara gönderilmelidir. Bu yönden en güvenilir metot Floresan Antikor Tekniği'dir. Eğer bu teknikle kuduz virüsü tespit edilemezse hayvanın salyasında kuduz virüsü olmadığı kabul edilir ve saldırıya maruz kalan kişinin tedavisi gerekmez. Ancak Floresan Antikor Tekniği veya cisimciği müspet çıkarsa tedavi icap eder. Negri cisimciği tetkiki menfi de olsa kuduz şüphesini ortadan kaldırmaz.

Yakalanamayıp kaçan hayvanlar kuduz kabul edilir ve tedaviyi gerektirir.

Ayrıca, epilepsi, ağız içi yaraları, ve birçok farklı sağlık sorununun kuduza çok benzer görüntüler oluşturabileceği unutulmamalı, bu nedenle hayvan sağlıklı bir ortamda ve diğer olasılıklar da unutulmadan gözlem altında tutulmalıdır.

Dış bağlantılar

 Aşı Çalışma Grubu
 Aerophobia and Hydrophobia in Rabies Videos
 Virus Pathogen Database and Analysis Resource (ViPR): Rhabdoviridae

Kaynakça

İhbarı mecburi hastalıklar

Kuduz