المعهد العالي للإعلامية والرياضيات بالمنستير هو إحدى المؤسسات العليا التابعة لجامعة المنستير، وقد أحدث عام 2002 م بمقتضى بأمر عدد 1623 المؤرخ في 09 جويلية 2002. ويتمتع بالشخصية المدنية والاستقلال المادي.

أرقام
طبقا لأرقام السنة الدراسية 2007-2008 يدرس بها 1735 طالبا من بينهم 850 طالبة.

الشهادات
و الدراسة بالمعهد تنقسم إلى أربعة شعب، تنتهي بالحصول على الشهادات التالية:
 الأستاذية في الإعلامية والرياضيات( 4 سنوات)
 الشهادة الجامعية للتكنولوجيا في الشبكات ,الإعلامية الموزعة والملتيميديا (3 سنوات)
 الشهادة الجامعية للتكنولوجيا في الإعلامية (3 سنوات)
 الشهادة الجامعية للتكنولوجيا في الإحصاء والبرمجة (3 سنوات)

ومنذ بداية السنة الجامعية 2006 –2007 شرع المعهد في تركيز شعبتين جديدتين ضمن نظام الدراسة إمد تنتهي الدراسة فيهما بالحصول على:
 إجازة أساسية: ميدان التكوين الإعلامية الرياضيات الإلكترونيك والفيزياء
 إجازة تطبيقية: ميدان التكوين الإعلامية

ومنذ بداية السنة الجامعية 2009 –2010 شرع المعهد في تركيز 3 شعب جديدة ضمن نظام الدراسة إمد تنتهي الدراسة فيهما بالحصول على:
 ماجستير البحث في الإلكترونيك: الإلكترونيك الدقيق والأدواتية
 الماجستير المهني في الإعلامية: هندسة البرمجيات
 الماجستير المهني في هندسة الرياضيات والإعلامية والإحصاء

وتم أيضا تركيز مرحلة لتكوين المهندسين في العلوم التطبيقية والتكنولوجيا تنتهي الدراسة فيها بالحصول على:
 الشهادة الوطنية لمهندس في الإلكترونيك: ميكروإلكترونيك

وصلة خارجية
 موقع المعهد العالي للإعلامية والرياضيات بالمنستير.

التعليم في تونس
تعليم عال
جامعة المنستير
معاهد علمية


التردد متطرف الارتفاع  اختصاراً EHF، هي مجموعة ترددات الراديو ذات ترددات بين 30 غيغاهرتز إلى 300 غيغاهرتز، والتي تتميز بطول أمواج يتراوح ما بين 10 مم إلى 1 مم، لذلك تسمى بالموجات الميليمترية.
تسمى الترددات ذات التردد أقل من التردد فائق العلو بالترددات ما فوق العالية.أما الترددات الأكبر فلا تنتمي إلى نطاق موجات الراديو بل تنتمي إلى الموجات الصغيرة (Microwave).

من أجل جميع حزم الترددات انظر موجات الراديو وترددات الطيف الكهرومغناطيسي

استخدامات

تستخدم الترددات فائقة العلو في علم الفلك الإشعاعي والاستشعار عن بعد كما تستعمل أيضا في مجال الاتصالات اللاسلكية، ففي الولايات المتحدة الأمريكية يستخدم نطاق الترددات من 38.6 إلى 40 غيغاهرتز في روابط الاتصال الجد السريع المرخصة (تحتاج ترخيص إداري)، اما نطاق ترددات 60 غيغاهرتز يستعمل لروابط الاتصال لمسافات قصيرة غير المرخصة (لا تحتاج ترخيص إداري)، حيث تصل سرعة نقل البيانات 2.5 غيغا بتز/الثانية لمسافة 1.7 كم.

مراجع

أمواج كهرومغناطيسية
اتصالات
اختراعات بنغلاديشية
اختراعات هندية
طيف راديوي

تردد متطرف الارتفاع


Nemešany este o comună slovacă, aflată în districtul Levoča din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 412 locuitori.

Istoric
Localitatea Nemešany este atestată documentar din 1570.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nemešany


La Ruta de Rhode Island 2 (en inglés: Rhode Island Route 2) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Rhode Island. La carretera inicia en el Norte desde la  hacia el Sur en la , y tiene longitud de 54,1 km (33.6 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Rhode Island 2 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Rhode Island por sus siglas en inglés RIDOT.

Cruces
La Ruta de Rhode Island 2 es atravesada principalmente por la Ruta 102 en North Kingstown I-95 en Warwick I-295 en Warwick.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de RIDOT
 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Rhode Island
Condado de Kent
Condado de Providence
Condado de Washington

Ruta de Rhode Island 2


Alexandre "Alex" Lacazette (* 28. Mai 1991 in Lyon) ist ein französischer Fußballspieler. Der Stürmer steht bei Olympique Lyon unter Vertrag und ist ehemaliger französischer Nationalspieler.

Karriere

Jugend
Seine Eltern stammen von der französischen Karibikinsel Guadeloupe und ließen sich in Lyon nieder. Im Alter von sieben Jahren begann Lacazette mit dem Fußball und spielte zunächst für den Verein Elan Sportif im 8. Arrondissement. Ab 2003 wurde er in der Jugendabteilung des Clubs Olympique Lyon ausgebildet und durchlief die Jugendmannschaften.

Sein Cousin Romuald Lacazette (* 1994) ist ebenfalls Fußballprofi. Der Mittelfeldspieler spielte u. a. für den TSV 1860 München und den SV Darmstadt 98 und steht seit 2022 beim Schweizer Fünftligisten Lancy FC unter Vertrag.

Verein
Von 2008 bis 2010 spielte Lacazette für die Reservemannschaft in der Championnat de France Amateur und erzielte in 41 Ligaspielen 17 Tore. Aufgrund seiner Leistungen wurde er von Trainer Claude Puel in den Profikader berufen und kam am 5. Mai 2010 beim 2:1-Sieg gegen AJ Auxerre zu seinem Debüt in der Ligue 1. Einen Monat später unterschrieb er seinen ersten Profivertrag in Lyon. Am 30. Oktober 2010 erzielte Lacazette seinen Premierentreffer in der Ligue 1 gegen den FC Sochaux. In dieser ersten vollständigen Profisaison wurde Lyon Dritter und erreichte über die Qualifikationsrunde die Gruppenphase der Champions League. Im Achtelfinale gegen APOEL Nikosia erzielte Lacazette zwar das Tor zum 1:0-Hinspielerfolg, Lyon schied dennoch im Rückspiel gegen den Verein aus Zypern aus. Auf nationaler Ebene gewann er in derselben Saison mit dem Verein die Coupe de France sowie die Trophée des Champions. In der Saison 2014/15 wurde er mit 27 Treffern Torschützenkönig der Ligue 1 und wurde mit Lyon Vizemeister, diesen Erfolg konnte die Mannschaft in der folgenden Saison wiederholen. In dieser Saison blieb Lacazette mit 21 Toren zweitbester Torschütze hinter Zlatan Ibrahimović. Auf internationaler Ebene erreichte Lacazette in der Saison 2016/17 das Halbfinale der Europa League. Insgesamt absolvierte er 275 Pflichtspiele und erzielte 129 Tore für Olympique Lyon.

Nach 14 Jahren verließ er im Sommer 2017 seinen Jugendverein und schloss sich dem FC Arsenal an. Er war zu diesem Zeitpunkt der teuerste Neuzugang in der Geschichte der Gunners. Am 3. Mai 2019 wurde Lacazette von den Klub-Anhängern zum Spieler der Saison 2018/19 gewählt. Am zweiten Spieltag der Saison 2020/21 beim 2:1-Sieg gegen West Ham United schoss er sein 50. Pflichtspieltor für Arsenal.

Im Juli 2022 verließ der Franzose London und wechselte zurück zu Olympique Lyon.

Nationalmannschaft
Lacazette durchlief von der U18 an alle Jugendmannschaften des französischen Fußballverbandes. Mit der U19 wurde er 2010 im eigenen Land U19-Europameister. 2011 belegte er mit der U20 bei der Weltmeisterschaft in Kolumbien den vierten Platz. Von 2011 bis 2013 kam er für die U21 zum Einsatz.

Am 5. Juni 2013 debütierte Lacazette bei der 0:1-Niederlage im Freundschaftsspiel gegen Uruguay in der A-Nationalmannschaft, als er in der 58. Minute für Yoann Gourcuff eingewechselt wurde. Nur vier Tage später kam er in einem weiteren Testspiel gegen Brasilien, das mit 0:3 verloren ging, zu seinem zweiten Einsatz. Für die Weltmeisterschaft 2018, die Frankreich gewann, wurde Lacazette von Trainer Didier Deschamps nicht berücksichtigt.

Titel und Auszeichnungen
Olympique Lyon
 Französischer Pokalsieger: 2012
 Französischer Supercupsieger: 2012

FC Arsenal
 Englischer Supercupsieger: 2017
 FA Cup: 2020

Nationalmannschaft
 U19-Europameister: 2010
 Vierter Platz bei der U20-Weltmeisterschaft: 2011
Individuelle Auszeichnungen

 Spieler des Monats der Ligue 1 (3): Dezember 2014, Januar 2015 und August 2016

Familie
Lacazettes Cousin Romuald ist ebenfalls professioneller Fußballspieler.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Frankreich)
Fußballspieler (Olympique Lyon)
Fußballspieler (FC Arsenal)
Franzose
Geboren 1991
Mann

Alexandre Lacazette


A Superliga Brasileira de Voleibol Masculino de 2023 - Série B foi a 12.ª edição desta competição organizada pela Confederação Brasileira de Voleibol (CBV) através da Unidade de Competições Nacionais. Trata-se da segunda divisão da Superliga Brasileira de Voleibol Masculino, a principal competição entre clubes de voleibol masculino do Brasil, que contou com a presença de 10 equipes provenientes de oito estados brasileiros.

A equipe do Joinville Vôlei – líder da fase classficatória – conquistou o inédito título da Superliga Série B após vencer o Azulim Gabarito/Monte Carmelo – vice-líder da fase classificatória – e ambas equipes garantiram vagas para a Superliga Série A de 2023–24.

Formato da disputa
A competição foi disputada em 3 três fases: classificatória, semifinais e final, conforme segue: na fase classificatória as equipes formaram um grupo único, jogando todos contra todos. Nesta fase, a vitória por 3–0 ou 3–1 garantiu três pontos para o vencedor e nenhum ponto para o perdedor. Já com o placar de 3–2, o vencedor da partida garantiu dois pontos e o perdedor um.

As semifinais foram disputada pelas quatro equipes mais bem colocadas da fase classificatória, no sistema de playoff (melhor de três jogos), ou seja, vencedor de 2 partidas. O primeiro jogo ocorreu na casa do pior colocado e o segundo e terceiro jogos (se necessário) na casa do melhor colocado da fase classificatória, respeitando-se o ordenamento: semifinal 1 - 1.º x 4.º e semifinal 2 - 2.º x 3.º.

A final foi disputada entre as duas equipes vencedoras da fase semifinal em um único jogo, na casa da equipe vencedora de melhor índice técnico da fase classificatória. A classificação do 5.º ao 10.º lugar foi definida de acordo com o índice técnico da fase classificatória. A classificação de 3.º e 4.º colocados foi definida de acordo com o índice técnico da fase classificatória, dentre os perdedores participantes da semifinal.

Equipes participantes
As seguintes equipes se qualificaram para a disputa da Superliga Série B de 2023.

Critérios para índice técnico
O critério de desempate, na fase classificatória entre duas ou mais equipes, obedecerá aos seguintes critérios pela ordem:
 Número de vitórias;
 Razão de sets;
 Razão de pontos;
 Confronto direto (caso haja empate entre duas equipes);
 Sorteio (cujas normas de realização serão definidas pela CBV).

Fase classificatória

|}

Local: Os times que estão ao lado esquerdo da tabela jogam em casa.
As partidas seguem o horário local.
 1ª rodada

|}

 2ª rodada

|}

 3ª rodada

|}

 4ª rodada

|}

 5ª rodada

|}

 6ª rodada

|}

 7ª rodada

|}

 8ª rodada

|}

 9ª rodada

|}

Playoffs
 Chaveamento final

As partidas seguem o horário local.
 Semifinais
1.º Jogo

|}

2.º Jogo

|}

 Terceiro lugar

|}

 Final

|}

Classificação final

Premiação

Ver também
 Superliga Brasileira de Voleibol Masculino de 2022–23 - Série A
 Superliga Brasileira de Voleibol Feminino de 2022–23 - Série A
 Superliga Brasileira de Voleibol Masculino de 2023 - Série C

Ligações externas

Campeonato Brasileiro de Voleibol Masculino
2023 no voleibol
Voleibol de 2023 no Brasil


Le chorizo de León est un saucisson séché et fumé caractéristique de la province de León, en Espagne, très courante dans la gastronomie de León. En raison de son processus de fabrication spécial, de son fumage et de son affinage et du caractère spécial imprimé par le climat froid de la province, le produit a obtenu le label marca de garantia de la Junta de Castilla y León en 2014. Le chorizo est fabriqué dans toute la province, dont à León, Molinaseca, Bembibre, Astorga et Soto de la Vega où se concentre le plus grand nombre de producteurs, ainsi que dans plusieurs municipalités de la moitié nord de la province, où les conditions optimales à son élaboration sont réunies.

Fabrication
Le chorizo de León est fabriqué uniquement avec du porc blanc frais, en particulier des femelles ou des mâles castrés. La viande de porc utilisée provient des parties nobles de l'animal, telles que le lard, les côtelettes, la palette, le jambon et le fanon. Dans de nombreux abattages de porc effectués dans la province de León, l'un des jambons ou les palettes (les pattes avant du porc) sont mises de côté pour confectionner les chorizos qui acquièrent avec cette viande un goût plus savoureux et plus juteux. Une fois la viande choisie, elle est hachée et on y ajoute des épices : sel, ail pelé et haché, origan et paprika . Le type de paprika, doux ou piquant donne naissance aux deux variétés existantes de chorizo (doux ou piquant). on mélange bien tous les ingrédients et on laisse reposer ce mélange pendant une journée.

Après la journée de repos, la viande est farcie dans de l'intestin de porc, ou parfois dans un boyau artificiel en collagène ou en polyamide par exemple. Les deux extrémités du chorizo sont attachées de manière qu'il ait la forme d'un fer à cheval et il est pendu à une corde à linge pour le séchage à l'air pendant au minimum trente jours. Le climat hivernal de la province de León, avec des températures froides et glaciales, contribue à l'affinage caractéristique des chorizos. Pendant ce temps, les saucisses subissent un processus de fumage avec du bois de chêne ou de chêne vert qui donne le goût fumé caractéristique et intense de ce chorizo.

En fin d'affinage, le chorizo prend une forme de fer à cheval plus étroit que lorsqu'il est pendu frais. Il se consomme en tranches à manger directement ou en cubes pour accompagner les plats. C'est aussi un ingrédient courant du ragoût traditionnel léonais, pour lequel on utilise des chorozos mi-secs.

Références

Province de León
Saucisson
Charcuterie en Espagne

Chorizo de León


Ensembles

Ensemble Weiler Datting
Im nördlichen Hanggelände des Lallinger Winkels scharen sich an einer zur waldreichen Rusel ansteigenden Wegschleife fünf Anwesen zu einem Bergweiler zusammen. Die wohl schon im 8. Jahrhundert vom Kloster Niederalteich hoch hinaufgetriebene Rodung bestimmt noch heute die Bebauung: unter Verzicht auf Fernwirkung ins Tal und unbekümmert um den weitreichenden Ausblick schirmen sich die Gebäude des 18./19. Jahrhunderts, davon vier noch in Blockbauweise mit vorgezogenen Satteldächern und Schroten, bergseitig teilweise in den Hang hineingegraben und zusätzlich hinter dichtem Obstbaumbewuchs versteckt, gegen die Witterungsunbill ab; die beiden westlichen Anwesen wurden durch windabweisende Nebengebäude dreiseitig geschlossen, die Wohnteile sind orientiert, ausgenommen beim östlichen Anwesen Nr. 166, das früher zugleich als Gasthof bewirtschaftet war. Trotz des hochgeratenen Neubau-Stadels bei Nr. 161 und trotz des hart wirkenden Verputzneubaues Nr. 162 am westlichen Ortsrand dokumentieren die Anwesen, gerade auch im Zusammenspiel mit Getreidekästen, Backhäuseln, einer Totenbrett-Reihe und der kleinen Kapelle (Neubau), eine ursprüngliche Siedlungsweise. Aktennummer: E-2-71-130-1

Ensemble Weiler Gerholling
Das Ensemble umfasst die Bauernanwesen des Weilers Gerholling im "Lallinger Winkel", dem nach Süden geöffneten gebirgigen Vorland des Bayerischen Waldes. Vier der Anwesen und ein zugehöriges Gütl standen jahrhundertelang zur Hälfte oder zu einem Viertel unter Grundherrschaft des Klosters Niederaltaich. Der große geschlossene Vierseithof Nr. 140 aus der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts, weitgehend in Holz erbaut, beherrscht das Ortsbild des Weilers. Dreiseit- und Einfirstanlagen des 18. Jahrhunderts und der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts, ganz oder nur im Obergeschoss in Blockbauweise, schließen sich nördlich an. Eine große geschlossene Hofanlage – die Bauten massiv und verputzt – dokumentiert am Nord-Ende den Bauernhausbau des späten 19. Jahrhunderts. Der Ortsrand, um den sich Obstgärten ziehen, ist völlig unverbaut. Aktennummer: E-2-71-130-2

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Lalling

|}

Datting

|}

Dösing

|}

Durchfurth

|}

Euschertsfurth

|}

Gerholling

|}

Ginn

|}

Kapfing

|}

Kaußing

|}

Ranzing

|}

Stritzling

|}

Urding

|}

Watzing

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Lalling

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Lalling
Baudenkmaler Lalling

Liste der Baudenkmäler in Lalling


União Desportiva de Leiria er en portugisisk fodboldklub fra byen Leiria. Klubben blev stiftet i 1966 og spiller sine hjemmekampe på Estádio Dr Magalhães Pessoa.

Den nuværend træner for Manchester United F.C., José Mourinho, var træner for UD Leiria i 2001-02.

Historiske slutplaceringer

Noter

Eksterne henvisninger

Etableret i 1966
Fodboldklubber i Portugal

UD Leiria


Henrik III. Gisingovac († 1310.), slavonski velikaš njemačkog porijekla iz velikaške obitelji Gisingovaca. Bio je više puta slavonski ban (1290. – 1291., 1293., 1301. – 1310.) te kraljevski tavernik (1302. – 1305.).

Njegov otac je bio moćni velikaš Henrik II. Gisingovac, a imao je braću Nikolu I., Ivana i Petra I. Nakon izumruća dinastije Arpadovića sudjelovao je zajedno s braćom u dinastičkim sukobima. Poslije njegove smrti, kralj Karlo I. Anžuvinac (1301. – 1342.) se razračunao s njegovim sinovima, Ivanom II. i Petrom II. čime je uništio moć i snagu Gisingovaca u Slavoniji.

Gisingovci

Henrik III. Gisingovac


NK Tekstilac je bivši bosanskohercegovački nogometni klub iz Livna.

Povijest

Klub je osnovan nakon 1959. godine. Po osnivanju, igrao je u ligi Livanjskog nogometnog podsaveza (1959. – 1963.).

Izvori

Nogometni klubovi u Hercegbosanskoj županiji
Bivši bosanskohercegovački nogometni klubovi
Šport u Livnu

NK Tekstilac Livno


Portret poštara Josepha Roulina je serija slika nizozemskog slikara Vincenta van Gogha na kojima je portretiran njegov prijatelj, poštar Joseph Roulin iz Arlesa. Postoji šest verzija portreta, naslikanih tehnikom ulje na platnu, koje je umjetnik naslikao u razdoblju od kolovoza 1888. do travnja 1889. godine.

U svih šest slika Roulin je predstavljen u uniformi javnog službenika. Na prvom od portreta je u pozi tri četvrtine figure kako sjedi u tamnoplavoj odori sa zlatnim dugmadima na zaobljenoj stolici, okrećući se od jednostavnog stola, kao da je usred rečenice. Sliku oživljuje samo plava pozadina koja okružuje tamniji obris biljaka s licem uokvirenim bujnom bradom. Ruke mu vire iz uniforme i slobodno vise, oslikane u nijansama žute, zelene, ljubičaste, ružičaste i crvene.

U preostalih pet portreta-poprsja Roulin je prikazan više kao otac obitelji, gdje je van Gogh spojio ideju republikanskog časnika s blagim patrijarhom. Format sugerira slikarevo blisko poznavanje modela, ali čak i u ovom pristupu Roulin izgleda dostojanstveno, s punom bradom podijeljenom na dva dijela na uniformi. Na slikama naslikanima u travnju Roulin je prikazan na pozadini nalik cvjetnoj tapeti.

Povijest

U prvim mjesecima svog boravka u Arlesu, van Gogh je bio napustio portretno slikanje, vjerojatno zbog nedostatka modela. No, na kraju srpnja 1888., izvijestio je svog brata Thea o početku rada na portretu Josepha-Étiennea Roulina (1841. – 1903.), voditelja poštanskog ureda na autobusnoj stanici u Arlesu. Van Gogh je susreo Roulina vjerojatno u svibnju 1888. i oni su postali dobri prijatelji, te je često Roulin pozivao van Gogha na večeru. Van Gogh je gajio duboke i iskrene osjećaje za cijelu obitelj Roulin, što mu je omogućilo da vidi mnoge plemenite i korisne značajke na licima njegovih pojedinih članova, čije portrete je naslikao narednih mjeseci. No, prvo je odlučio prikazati Roulina, čije su ga karakteristike podsjetile na ruskog plemića iz Tolstojevih djela

Oko 1895. poznati sakupljač i trgovac umjetninama, Ambroise Vollard, pronašao je Josepha Roulina i njegovu ženu, te ih nagovorio da mu prodaju slike van Gogha koje krase njihovu kuću. Pristali su i tako su danas ove slike u muzejima diljem svijeta

God. 1989. jednu od posljednjih verzija slike, posredovanjem Thomasa Ammanna (Fine Art Zurich), kupio je muzej MoMA u New Yorku za 58 milijuna $, plus
razmjena djela, dospjevši na popis najskupljih slika.

Izvori

Slike Vincenta van Gogha
Slike iz 1880-ih

Portret poštara Josepha Roulina


L'Unique Modèle 10 est un pistolet de défense dérivé du Browning modèle 1906. Fabriqué par la MAPF durant l'Entre-deux-guerres, il tire le 6,35 Browning. Cette gamme de pistolet de gousset comprend aussi les modèles 11/12/13/14.

Présentation
Vendu de 1923 à 1940, cette famille de  pistolets compacts ( de long pour  à  selon la variante) fonctionne en simple action grâce à un système de culasse non calée et percuteur lancé.

Sa visée fixe comprend une rainure protégeant un guidon boule.

Il comprend deux puis deux sûretés :
 levier manuel
 tir impossible sans chargeur

La finition est bronzée ou nickelée. De même les plaquettes de crosse sont en caoutchouc durci, en nacre ou en ivoire.

Enfin, son chargeur contient 6,7 ou 9 cartouches suivant le modèle.

Variantes
Il existe deux versions principale, une avec un canon standard () et une autre plus rare avec un canon long ().
En jouant sur des modifications mécaniques mineures sont commercialisés les Unique 11 et 12 (dotés d'une pédale de sûreté). Pour leur part les modèles Unique 13 et 14 sont des Modèles 10 dotés de chargeurs de 7 et 9 coups

Diffusion
Vendu de 1923 à 1940, l'Unique 10 se retrouve aussi commercialisée par d'autres revendeurs que la MAPF. Ces PA Ceux-ci désirant leur propre marque comme Gallia, Ixor  mais aussi Peugeot Automoto (ou ATM) pour Peugeot Frères ou SAM pour La Samaritaine voire Vercar chez Verney-Carron. Très populaire et répandu en 1940, l'Unique 10 se retrouve au poing des FFI sous l'Occupation.

Dans la culture populaire française
Moins présent à l'écran que le Petit Browning belge, le Modèle 10 apparaît néanmoins dans les mains de Marie Chantal (Marie Laforêt et d'Olga (Stéphane Audran dans le film d'espionnage parodique Marie-Chantal contre Dr Kha (1965) réalisé par Claude Chabrol selon le site Internet Movie Firearm Database.

Source

Cette notice est basée sur la fiche Unique Modele 10 du site www.armeetpassion.com.

Bibliographie
 R. CARANTA, Le pistolet de poche moderne (1878-2003), Crépin Leblond, 2004.
 J. HUON, Les pistolets français du commerce, Crépin Leblond, 2017.
 D. CASANOVA, Les Pistolets 6.35, Crépin-Leblond, 2018.

Pistolet

Unique Modèle 10


Margay (Leopardus wiedii), kedigiller (Felidae) familyasından Orta ve Güney Amerika'da yaşayan yırtıcı bir hayvan türü.

Özellikler
Margay, dış görünüş olarak oseloya benzer. Ancak biraz daha küçük olup, maymun gibi uzun kuyrukludur. Kürkü sarımsı-kahverengi olup, şerit halinde tertip edilmiş halka şeklinde koyu lekelere sahiptir. Kafası kısa ve yuvarlaktır. Her bir kulağının arkasında ise birçok diğer kedi türünde olduğu gibi beyaz bir leke taşır. Bu hayvanlar 46 dan 79 santimetre gövde uzunluğuna ulaşabilirler. Kuyruk 33 ile 51 cm arasında olurken, ağırlığı 2,6 ile 4 kg arasında değişir.

Dağılım ve yaşam alanı
Margay, Orta- ve Güney Amerika'da, Andlar'ın doğusunda dağılmıştır. Dağılım bölgesi, Kuzey Meksika'dan Uruguay ve Arjantin'e kadar uzanır. Yaşam alanı ormanlar, temelinde tropik ve yarı tropik yağmur ormanlarıdır.

Yaşam tarzı
Margay mükemmel bir tırmanıcıdır ve bu yüzden ağaç oselosu adı da verilir. Neredeyse hayatının tamamını ağaç üstünde geçirir. Arka bacaklarını içeri doğru çok açık çevirebilir. Böylece arka bacaklarından denge bularak aşağıya asılması mümkündür. Başı yukarıda bir ağaçtan aşağı inebilen tek kedi türüdür.

Hem gündüz hem de gece faal olabilir ve yılın çoğu zamanı yalnız yaşar. Sadece çiftleşme zamanı bazen kısa süreli beraberlik kurar. 15 ile 43 kilometrekare büyüklüğünde kendilerine ait olan bir alanları vardır.

Beslenme
Bütün kediler gibi Margay da ağırlıklı etoburdur. Memelilerle (kemiriciler, primatlar gibi) beslenirken, kuşlar, onların yumurtaları, kertenkeleler ve ağaç kurbağaları da besinleri arasındadır.

Üreme
Üremeleri hakkında bilgiler kısıtlıdır. Bugüne kadarki bütün gözlemler, esaret altındaki hayvanlar üzerinde yürütülmüştür. Belli bir çiftleşme zamanları yoktur. Gebelik 76 ile 84 gün sürer ve bir batında dişi, bir ile iki yavru dünyaya getirir. Yeni doğanlar kör olup, gözleri iki hafta sonra açılır. Sekiz haftadan sonra katı besinler alırlar.

Tehdit
Margay önceden kürkleri yüzünden, yıllık binlerce sayıda avlanmışlardır. Tür, dağılım alanının bulunduğu ülkelerde koruma altına alındığından beri bu durum önemli ölçüde gerilemiştir. Margay Uluslararası CITES sözleşmesinde Ek.I listesine dahil edilmiştir. Bu, türün özel kişilerce ticaretini ve Margay kullanılarak üretilmiş her türlü mamülün ticaretini yasaklar. Bugün en büyük tehdit, yaşam ortamları olan ormanların yok edilmesi ve bu durumun hayvanları, yaşam alanlarında  giderek sıkıştırmasıdır. Bu husus, tür olarak ormanlarda uzmanlaşmış meymun kedisini, akrabası olduğu oselodan daha güçlü bir şekilde etkilemektedir. Ürkek ve ender bulunan bu kedi ise dağılım alanlarının büyüklüğü sebebiyle henüz direkt olarak tehdit altında değildir. IUCN, tüm popülasyon olarak 50.000'den fazla yetişkin Margay olduğunu tahmin etmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Maymun Kedi (Türkçe)
 Foto, dağılım haritası ve ek bilgiler (ing)
 Informationen, Animal Diversity Web (ing.)
 Information Hayvan ansiklopedisi

Neredeyse tehdit altında olan hayvanlar
Leopardus
Brezilya'daki memeliler
1821'de tanımlanan omurgalılar

Margay


Die Snookerweltmeisterschaft 1935 war ein Snookerturnier, das in der Thurston's Hall in London, England stattfand.

Sieger wurde zum neunten Mal in Folge Joe Davis. Zuvor hatte er im Halbfinale gegen Tom Newman das erste Century Break der WM-Geschichte gespielt. Es belief sich auf 110 Punkte.

Erstmals stand ein Kanadier im Teilnehmerfeld: Conrad Stanbury schaffte es zwar in seinem Auftaktspiel gegen Willie Smith in den Decider, verlor die Partie am Ende aber.

Hauptrunde

Einzelnachweise

1935
Snookerveranstaltung 1935
Billardturnier in London

Snookerweltmeisterschaft 1935


Rivas Vaciamadrid est une station de la ligne 9 du métro de Madrid, en Espagne, située sur la commune du même nom.

Situation sur le réseau
La station de métro se situe entre Rivas Futura et La Poveda.

Histoire
La station Rivas Vaciamadrid est ouverte au public le  lors de l'ouverture d'une extension de la ligne 9 au-delà de Puerta de Arganda, le nouveau terminus étant alors à Arganda del Rey.

L'opérateur en charge de cette section de ligne est TFM.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Madrid
 Ligne 9 du métro de Madrid

Lien externe

Station de la ligne 9 du métro de Madrid
Station de métro mise en service en 1999

Rivas Vaciamadrid (métro de Madrid)


Winn-Dixie Stores, Inc. ist ein US-amerikanischer Einzelhandelskonzern mit Sitz in Jacksonville, Florida. Auf Grundlage des Umsatzes aus dem Jahr 2011 war Winn-Dixie das 53. größte Einzelhandelsunternehmen in den Vereinigten Staaten. Das Unternehmen betreibt, gemeinsam mit Harveys Supermarket rund 400 Geschäfte in Florida, Alabama, Louisiana, Georgia und Mississippi. Es besteht seit 1955 unter dem heutigen Namen. Die Wurzeln gehen aber bis ins Jahr 1925 zurück.

Geschichte

Gründung
Im Jahr 1925 lieh sich William Davis 10.000 US-Dollar von seinem Vater und zog nach Miami, wo er ein Lebensmittelgeschäft kaufte, welches den Namen Rockmoor Grocery trug. 1927 wurde das Geschäft in Table Supply umbenannt. Zudem wurden vier weitere Filialen eröffnet. 1931 hatte die Kette 33 Filialen in Florida. William Davis starb 1934 und seine vier Söhne übernahmen das Unternehmen. 1939 kauften die Brüder 51 Prozent der Winn-Lovett, einer Kette mit 73 Filialen. Ab 1944 firmierten die Supermarktkette unter Winn-Lovett und verlegte ihren Unternehmenssitz nach Jacksonville, Florida.

Umbenennung in Winn-Dixie
Winn-Lovett wurde 1952 die erste Corporation mit Sitz in Florida, die an der New York Stock Exchange gelistet wurde. Das Unternehmen wuchs weiterhin stark und übernahm viele Supermärkte in South Carolina, Georgia, Louisiana und Mississippi. 1955 kaufte Winn-Lovett  die Dixie Home-Kette und änderte ihren Namen in Winn-Dixie.

Finanzielle Schwierigkeiten
Im Jahr 2003 hatte Winn-Dixie über 1000 Filialen. Dennoch war die Aktie die, mit der schlechtesten Kursperformance im S&P 500. Im April 2004 schloss das Unternehmen 156 Filialen, darunter Zu den 156 Filialen, darunter auch sämtliche 111 Filialen im Mittleren Westen der USA. Auch einige Geschäfte in North Carolina, South Carolina und Virginia wurden geschlossen. Auslöser der finanziellen Schwierigkeiten war der harte Wettbewerb mit den Konkurrenten Publix und Wal-Mart.

Insolvenz
Am 22. Februar 2005 meldete Winn-Dixie Insolvenz nach Chapter 11 an. Am 21. Juni 2005 gab Winn-Dixie bekannt, dass 326 Filialen verkauft oder geschlossen werden, was einen Verlust von 22.000 Arbeitsplätzen bedeutete. Das Unternehmen schloss alle Geschäfte in North Carolina, South Carolina, Tennessee, Texas und Virginia. Am 28. Februar 2006 wurden  weitere 35 Filialen in Florida geschlossen.

Übernahme
Am 21. November 2006 gab das Management bekannt, dass die  finanzielle Position gebessert und die Restrukturierung abgeschlossen sei. Am 12. März 2012 übernahm die BI-LO-Holding, eine US-amerikanische Supermarktkette, die Lone Star Funds gehörte, Winn-Dixie für 560 Millionen US-Dollar. Im Jahr 2015 überführte Lonestar Funds Winn-Dixie in die neu gegründete Southeastern-Grocers-Holding. Im August 2023 gab Aldi Süd bekannt, Winn-Dixie und Harveys Supermarkets, mit allen 400 Filialen, von Southeastern Grocers zu übernehmen.

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Lebensmitteleinzelhändler
Unternehmen (Jacksonville, Florida)
Einzelhandelsunternehmen (Vereinigte Staaten)

Winn-Dixie (Unternehmen)


Simulink is a MATLAB-based graphical programming environment for modeling, simulating and analyzing multidomain dynamical systems. Its primary interface is a graphical block diagramming tool and a customizable set of block libraries. It offers tight integration with the rest of the MATLAB environment and can either drive MATLAB or be scripted from it. Simulink is widely used in automatic control and digital signal processing for multidomain simulation and model-based design.

Add-on products
MathWorks and other third-party hardware and software products can be used with Simulink. For example, Stateflow extends Simulink with a design environment for developing state machines and flow charts.

MathWorks claims that, coupled with another of their products, Simulink can automatically generate C source code for real-time implementation of systems. As the efficiency and flexibility of the code improves, this is becoming more widely adopted for production systems, in addition to being a tool for embedded system design work because of its flexibility and capacity for quick iteration. Embedded Coder creates code efficient enough for use in embedded systems.

Simulink Real-Time (formerly known as xPC Target), together with x86-based real-time systems, is an environment for simulating and testing Simulink and Stateflow models in real-time on the physical system.  Another MathWorks product also supports specific embedded targets.  When used with other generic products, Simulink and Stateflow can automatically generate synthesizable VHDL and Verilog.

Simulink Verification and Validation enables systematic verification and validation of models through modeling style checking, requirements traceability and model coverage analysis. Simulink Design Verifier uses formal methods to identify design errors like integer overflow, division by zero and dead logic, and generates test case scenarios for model checking within the Simulink environment.

SimEvents is used to add a library of graphical building blocks for modeling queuing systems to the Simulink environment, and to add an event-based simulation engine to the time-based simulation engine in Simulink.

Release history

References

External links

Cross-platform software
Linux software
Mathematical modeling
Numerical software
Simulation programming languages
Simulation software
Visual programming languages

Simulink


In anatomy, a nasal concha (; : conchae; ; Latin for 'shell'), also called a nasal turbinate or turbinal, is a long, narrow, curled shelf of bone that protrudes into the breathing passage of the nose in humans and various animals. The conchae are shaped like an elongated seashell, which gave them their name (Latin concha from Greek κόγχη). A concha is any of the scrolled spongy bones of the nasal passages in vertebrates.

In humans, the conchae divide the nasal airway into four groove-like air passages, and are responsible for forcing inhaled air to flow in a steady, regular pattern around the largest possible surface area of nasal mucosa. As a ciliated mucous membrane with shallow blood supply, the nasal mucosa cleans and warms the inhaled air in preparation for the lungs.

A rapidly dilating arteriolar circulation to these bones may lead to a sharp increase in the pressure within, in response to acute cooling of the body core. The pain from this pressure is often referred to as "brain freeze", and is frequently associated with the rapid consumption of ice cream. The shallowness of the venous blood supply of the mucosa contributes to the ease with which nosebleed can occur.

Structure
Conchae are composed of pseudostratified columnar, ciliated respiratory epithelium with a thick, vascular, and erectile glandular tissue layer. The conchae are located laterally in the nasal cavities, curling medially and downward into the nasal airway. Each pair is composed of one concha in either side of the nasal cavity, divided by the septum.

The superior conchae are smaller structures, connected to the middle conchae by nerve-endings, and serve to protect the olfactory bulb.  The openings to the posterior ethmoidal sinuses exist under the superior meatus.

The middle conchae are smaller. In humans, they are usually as long as the little finger. They project downwards over the openings of the maxillary and anterior and middle ethmoid sinuses, and act as buffers to protect the sinuses from coming in direct contact with pressurized nasal airflow. Most inhaled airflow travels between the inferior concha and the middle meatus.

The inferior conchae are the largest, and can be as long as the index finger in humans, and are responsible for the majority of airflow direction, humidification, heating, and filtering of air inhaled through the nose.

The inferior conchae are graded 1–4 based on the inferior concha classification system (known as the inferior turbinate classification system) in which the total amount of the airway space that the inferior concha takes up is estimated. Grade 1 is 0–25% of the airway, grade 2 is 26–50% of the airway, grade 3 is 51–75% of the airway and grade 4 is 76–100% of the airway.

There is sometimes a pair of supreme conchae superior to the superior conchae. When present, these usually take the form of a small crest.

Function
The conchae comprise most of the mucosal tissue of the nose and are required for functional respiration. They are enriched with airflow pressure and temperature-sensing nerve receptors (linked to the trigeminal nerve route, the fifth cranial nerve), allowing for tremendous erectile capabilities of nasal congestion and decongestion, in response to the weather conditions and changing needs of the body. In addition, the erectile tissue undergoes an often unnoticed cycle of partial congestion and decongestion called the nasal cycle. The flow of blood to the nasal mucosa in particular the venous plexus of the conchae is regulated by the pterygopalatine ganglion and heats or cools the air in the nose.

The nasopulmonary and nasothoracic reflexes regulate the mechanism of breathing through deepening of inhalation. Triggered by the flow of the air, the pressure of the air in the nose, and the quality of the air, impulses from the nasal mucosa are transmitted by the trigeminal nerve to the breathing centres in the brainstem, and the generated response is transmitted to the bronchi, the intercostal muscles, and the diaphragm.

The conchae are also responsible for filtration, heating, and humidification of air inhaled through the nose. Of these three, filtration is achieved mostly by other more effective means such as mucous and cilia. As air passes over the conchae, it is heated to 32–34 °C (89–93 °F), humidified (up to 98% water saturation) and filtered.

Immunological role
The respiratory epithelium that covers the erectile tissue (or lamina propria) of the conchae plays a major role in the body's first line of immunological defense. The respiratory epithelium is partially composed of mucus-producing goblet cells. This secreted mucus covers the nasal cavities, and serves as a filter, by trapping air-borne particles larger than 2 to 3 micrometers. The respiratory epithelium also serves as a means of access for the lymphatic system, which protects the body from being infected by viruses or bacteria.

Smell
The conchae provide, first and foremost, the humidity needed to preserve the delicate olfactory epithelium, which in turn is needed to keep the olfactory receptors healthy and alert. If the epithelial layer gets dry or irritated, it may cease to function. This is usually a temporary condition but, over time, may lead to chronic anosmia. The turbinates also increase the surface area of the inside of the nose, and, by directing and deflecting airflow across the maximum mucosal surface of the inner nose, they are able to propel the inspired air. This, coupled with the humidity and filtration provided by the conchae, helps to carry more scent molecules towards the higher, and very narrow regions of the nasal airways, where olfaction nerve receptors are located.

The superior conchae completely cover and protect the nerve axons piercing through the cribriform plate (a porous bone plate that separates the nose from the brain) into the nose. Some areas of the middle conchae are also innervated by the olfactory bulb. All three pairs of conchae are innervated by pain and temperature receptors, via the trigeminal nerve (or, the fifth cranial nerve). Research has shown that there is a strong connection between these nerve endings and activation of the olfactory receptors, but science has yet to fully explain this interaction.

Clinical significance

Dysfunction
Large, swollen conchae, often referred to clinically as turbinates, may lead to blockage of nasal breathing. Allergies, exposure to environmental irritants, or a persistent inflammation within the sinuses can lead to turbinate swelling. Deformity of the nasal septum can also result in enlarged turbinates.

Treatment of the underlying allergy or irritant may reduce turbinate swelling. In cases that do not resolve, or for treatment of deviated septum, turbinate surgery may be required.

Surgery

Turbinectomy is a surgery for the reduction or removal of the turbinates. There are different techniques, including bipolar radiofrequency ablation, also known as somnoplasty;  reduction by the use of pure heat;  and turbinate sectioning.

In the case of sectioning, only small amounts of turbinate tissue are removed because the turbinates are essential for respiration. Risks of reduction of the inferior or middle turbinates include empty nose syndrome. Dr. Houser: "this is especially true in cases of anterior inferior turbinate (IT) resection because of its important role in the internal nasal valve."

Concha bullosa is an abnormal pneumatization of the middle turbinate, which may interfere with normal ventilation of the sinus ostia and can result in recurrent sinusitis.

Other animals

Generally, in animals, nasal conchae are convoluted structures of thin bone or cartilage located in the nasal cavity. These are lined with mucous membranes that can perform two functions. They can improve the sense of smell by increasing the area available to absorb airborne chemicals, and they can warm and moisten inhaled air, and extract heat and moisture from exhaled air to prevent desiccation of the lungs. Olfactory turbinates are found in all living tetrapods, and respiratory turbinates are found in most mammals and birds.

Animals with respiratory turbinates can breathe faster without drying out their lungs, and consequently can have a faster metabolism. For example, when the emu exhales, its nasal turbinates condense moisture from the air and absorbs it for reuse. Dogs and other canids possess well-developed nasal turbinates. These turbinates allow for heat exchange between small arteries and veins on their maxilloturbinate (turbinates positioned on maxilla bone) surfaces in a counter-current heat-exchange system. Dogs are capable of prolonged chases, in contrast to the ambush predation of cats, and these complex turbinates play an important role in enabling this (cats only possess a much smaller and less-developed set of nasal turbinates). This same complex turbinate structure help conserve water in arid environments. The water conservation and thermoregulatory capabilities of these well-developed turbinates in dogs may have been crucial adaptations that allowed dogs (including both domestic dogs and their wild prehistoric gray wolf ancestors) to survive in the harsh Arctic environment and other cold areas of northern Eurasia and North America, which are both very dry and very cold.

Reptiles and more primitive synapsids have olfactory turbinates that are involved in sensing smell rather than preventing desiccation.  While the maxilloturbinates of mammals are located in the path of airflow to collect moisture, sensory turbinates in both mammals and reptiles are positioned farther back and above the nasal passage, away from the flow of air. Glanosuchus has ridges positioned low in the nasal cavity, indicating that it had maxilloturbinates that were in the direct path of airflow. The maxilloturbinates may not have been preserved because they were either very thin or cartilaginous. The possibility has also been raised that these ridges are associated with an olfactory epithelium rather than turbinates. Nonetheless, the possible presence of maxilloturbinates suggests that Glanosuchus may have been able to rapidly breathe without drying out the nasal passage, and therefore could have been an endotherm.

The bones of nasal turbinates are very fragile and seldom survive as fossils. In particular none have been found in fossil birds. But there is indirect evidence for their presence in some fossils. Rudimentary ridges like those that support respiratory turbinates have been found in advanced Triassic cynodonts, such as Thrinaxodon and Diademodon. This suggests that they may have had fairly high metabolic rates. The paleontologist John Ruben and others have argued that no evidence of nasal turbinates has been found in dinosaurs. All the dinosaurs they examined had nasal passages that they claimed were too narrow and too short to accommodate nasal turbinates, so dinosaurs could not have sustained the breathing rate required for a mammal-like or bird-like metabolic rate while at rest, because their lungs would have dried out. However, objections have been raised against this argument. Nasal turbinates are absent or very small in some birds, such as ratites, Procellariiformes and Falconiformes. They are also absent or very small in some mammals, such as anteaters, bats, elephants, whales and most primates, although these animals are fully endothermic and in some cases very active. Furthermore, ossified turbinate bones have been identified in the ankylosaurid dinosaur Saichania.

See also

Additional images

Notes

References
 Wang, Xiaoming (2008) Dogs: Their Fossil Relatives and Evolutionary History Columbia University Press. .

Skeletal system
Olfaction
Irregular bones

Nasal concha


Saint-Pierre-lès-Nemours este o comună în departamentul Seine-et-Marne din regiunea Île-de-France, aflată în partea central-nordică a Franței.

Demografie
Locuitorii din Saint-Pierre-lès-Nemours sunt numiți Saint-Pierrois.

Note

Legături externe
  1999 Land Use, from IAURIF (Institute for Urban Planning and Development of the Paris-Île-de-France région)
  French Ministry of Culture list for Saint-Pierre-lès-Nemours
  Map of Saint-Pierre-lès-Nemours on Michelin

Comune din Seine-et-Marne

Saint-Pierre-lès-Nemours


14147 Wenlingshuguang este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14147 Wenlingshuguang este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Xinglong în cadrul programului Beijing Schmidt CCD Asteroid Program. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,32 ua, o excentricitate de 0,03 și o înclinație de 3,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

14147 Wenlingshuguang


Bruno Guasch, né le  à Perpignan et mort le  à Perpignan, est un joueur de rugby à XIII français dans les années 1980 et 1990 évoluant au poste de demi de mêlée.

Il est formé au club de Perpignan du XIII Catalan avec lequel il joue en senior. Il rejoint par la suite le club voisin de Saint-Estève avant de revenir au XIII Catalan pour y terminer sa carrière.

Biographie

Son père, José Guasch, est un réfugié républicain espagnol et devient un joueur de rugby à XV sous les couleurs de Perpignan disputant notamment la finale du Championnat de France 1951-1952. Désirant ouvrir une boucherie, il demande un prêt à l'USAP mais ce dernier refuse, le XIII catalan en revanche soutient son initiative s'il rejoint le rugby à XIII, ce qu'il fit.

Son frère, Bernard Guasch, a évolué sous les couleurs du XIII Catalan et de Saint-Estève, et neveu fils Joan Guasch a évolué sous les couleurs des Dragons Catalans et de Saint-Estève XIII Catalan.

Formé au XIII Catalan, Bruno Guasch y remporte le Championnat de France juniors au sein du club qui règne sur le rugby à XIII français à la fin des années 1970 et dans les années 1980. Il y fait ses débuts en seniors remportant le Championnat de France en 1982 sans qu'il prenne part à la finale.

En 1982, il s'engage pour le club voisin de Saint-Estève aux côtés de son frère Bernard. Il retourne en fin de carrière au XIII Catalan disputant la finale de la Coupe de France en 1993 perdue 10-12 contre Saint-Estève.

Palmarès

 Collectif :
 Vainqueur du Championnat de France : 1982 (XIII Catalan).
 Finaliste du Championnat de France : 1981 et 1993 (XIII Catalan).
 Finaliste de la Coupe de France : 1981, 1993 (XIII Catalan) et 1986 (Saint-Estève).

Détails en sélection

Notes et références

Liens externes

International français de rugby à XIII
Naissance en mars 1961
Naissance à Perpignan
Décès à Perpignan
Décès en mai 2019
Joueur du XIII catalan
Décès à 58 ans

Bruno Guasch


කජු ගස් (Anacardium occidentale) යනු කජු හා කජු පුහුලම් නිෂ්පාදනය කරන නිවර්තන සදාහරිත ගස් ය.එය මීටර් 14 (අඩි 46) ක් තරම් ඉහළට වර්ධනය විය හැක. නමුත් කුරු කජු ගස් මීටර් 6 (අඩි 20) ක් දක්වා වර්ධනය වන අතර, වඩාත් ලාභදායී මෙන්ම කලින් කල් පිරෙන බවත්, ඉහළ ආදායම් සහිත බවත් ඔප්පු වී ඇත.

මෙහිදී වැඩිපුර පරිභෝජනය කරනු ලබන්නේ බොහෝ විට කජු ලෙස සරලව හඳුන්වන කජු මදයයි. එය එලෙසටම ආහාරයට ගත හැකි අතර විවිධ ආහාර වට්ටෝරු සඳහාද, චීස් හෝ කජු බටර් සෑදීම සඳහාද භාවිතා කරයි. කජු ඵලදාවේ ව්‍යුත්පන්නයක් වන කජු ලෙල්ල ලිහිසි තෙල්, තීන්ත වැනි බොහෝ නිෂ්පාදනයන් සඳහා භාවිතා කල හැක. කහ, රතු පැහැයට හුරු කජු පුහුලම් වලින් සාදාගන්නා පල්ප මගින් මිහිරි මෙන්ම කහට රසැති පලතුරු බීම හෝ මත්පැන් ආසත කළ හැක.

මෙම විශේෂයේ මුල්ම උපත ඊසාන දිග බ්‍රසීලයේ වේ. කජු නිෂ්පාදනය කරන ප්‍රධාන රටවල් ලෙස වියට්නාමය, නයිජීරියාව, ඉන්දියාව, හා අයිවරි කෝස්ට් හැඳින්විය හැක.

නිරුක්ති ශාස්ත්‍රය

කජු ගසේ ඉංග්‍රීසි නාමය වන "කැෂුුු" (cashew) සෑදී අැත්තේ "කජු" (caju) යන පෘතුගීසි වචනයෙන් වන අතර (පෘතුගීසි උච්චාරණය: [ක'ජූ]), එය තූපියන් (Tupian) භාශාවේ "අකජූ" (acajú) යන වචනයෙන් ව්‍යුත්පන්න වී ඇති අතර එහි අර්ථය "ස්වයං නිෂ්පාදිත බීජ" යන්නයි. වර්ගීය නම Anacardium යන වචනය ග්‍රීක සම්භවයෙන් සෑදී ඇති අතර එය "බීජය ඵල හරයෙන් හෝ ඵලයේ හදවතින් පිටත පිහිටි" යන අර්ථය ගෙනදේ. (ana- යනු "නැවත" හෝ "පසුගාමී" යන්නයි. -cardium යනු "හදවත" යන්නයි). දාහත්වන සියවසේ මැද භාගයේ ලන්දේසි ආණ්ඩුකාරයා වූ ජොහාන් මෝරිට්ස් (Johan Maurits) සමග පැමිණි ඇල්බර්ට් එක්හෝට් (Albert Eckhout) විසින් ඇඳි මානවවංශ ලේඛ සිතුවම කජු ගසක් යට සිටින කාන්තාවක් පෙන්නුම් කරයි.

ජනාවාස හා වර්ධනය

කජු ගස් විශාල හා සදාහරිත ශාක වන අතර කෙටි, බොහෝ විට අක්‍රමවත් හැඩැති කඳ සමග, මීටර් 14 (අඩි 46) පමණ උස දක්වා වර්ධනය වේ. පත්‍ර සුමට මායිම් සහිතව එකිනෙකට ප්‍රතිවිරුද්ධ ලෙස සර්පිලාකාරව සංවිධානය වී ඇති අතර, චර්මල වියමනක් සහිත, ප්‍රත්‍යණ්ඩාකාර කිරීමට ඉලිප්සාකාරයේ, සෙ.මී.4-22 ( අඟල් 1.6–8.7) පමණ දීර්ඝ හා සෙ.මී. 2-15 (අඟල් 0.79–5.91) පමණ පුළුල් වේ. පුෂ්ප සංයුක්ත ඒකාක්ෂ හෝ සමතලය ලෙස සෙ.මී. 26 (අඟල් 10) දක්වා දීර්ඝ වේ. පුෂ්පයක් ප්‍රමාණයෙන් කුඩා වන අතර මුලදී ලා කොළ පැහැ වේ. පසුව ක්‍රමයෙන් රතු පැහැයට හැරෙන පුෂ්ප සිහින්, සියුම් මි.මි. 7-15 ( අඟල් 0.28-0.59) පමණ දිග පෙති පහකින් සමන්විත වේ.  ලෝකයේ විශාලතම කජු ගස වර්ග මීටර 7,500 (වර්ග අඩි 81,000) පමණ ප්‍රදේශයක් ආවරණය කරයි; එය බ්‍රසීලයේ නටාල්, රියෝ ග්‍රාන්ඩේ නොර්ටේ ( Natal, Rio Grande do Norte, Brazil) හි පිහිටා ඇත.

කජු අතිරේක එලයකි. (ඇතැම් විට ව්‍යාජ එල ලෙස හඳුන්වයි). එහි පළතුර ලෙස පෙනෙන කොටස ඕවලාකාර හෝ පෙයාස් හැඩැති ව්‍යුහයක් වන අතර එය පුෂ්ප වෘන්තයෙන් හා ග්‍රාහකයෙන් වර්ධනය වේ. මෙය කජු පුහුලම ලෙස හැදින්වෙන අතර මධ්‍යම ඇමරිකාවේ මරනෝන් (marañón) ලෙස ප්‍රසිද්ධය. එය ඉදෙන විට කහ / රතු පැහැයක් ගන්නා අතර සෙ.මී. 5-11 ( අඟල් 2.0-4.3) ක් පමණ දිග වේ. එය ආහාරයට ගත හැකි අතර ඉතා "මිහිරි" සුවඳකින් සහ පැණි රසකින් යුක්ත වේ. කජු පුහුලම් පල්ප් ඉතා ඉස්ම සහිත වේ, නමුත් එහි පොත්ත ඉතා සියුම් නිසා ප්‍රවාහනයට නුසුදුසු වේ. ලතින් ඇමරිකාවේ මෙම කජු පුහුලම් පල්ප මගින් සාදනු ලබන පලතුරු බීම ඉතා ප්‍රබෝධමත් උෂ්ණ කලාපයට අයත් රසයක් එනම් අඹ, අමු ගම්මිරිස් සමග ඉතා ස්වල්ප ලෙස මිශ්‍ර වූ මිදි වැනි පැඟිරි මිශ්‍රණයක රස ගෙනදේ.

කජු ගසේ සැබෑ පළතුර කජු පුහුලම අවසානයේ වර්ධනය වන වකුගඩු හෝ බොක්සිං අත්වැසුම් හැඩයකින් යුක්ත අෂ්ටි ඵලය වේ. ප්‍රථමයෙන් මෙම අෂ්ටි ඵලය හටගන්නා අතර පසුව පුෂ්ප වෘන්තය කජු පුහුලම බවට වර්ධනය වේ. සැබෑ පළතුර ලෙස සලකන කජු ගෙඩිය තුල එක් බීජයක් පවතී. එය බොහෝ විට ආහාර පිසීමේ අර්ථයෙන් කජු මද ලෙස සැලකේ. මෙම බීජය ආසාත්මික ෆීනෝලීය දුම්මල (allergenic phenolic resin), ඇනකාඩික් අම්ල ( anacardic acid) අඩංගු ද්විත්ව කබොළකින් ආවරණය වී ඇත. එය සමේ ආසාත්මිකතා ඇති කරවන ඉතා ප්‍රබල උද්දීපක රසායනිකයක් වන උරුශිඔල් (urushiol) නම් ප්‍රකට ආසාත්මික තෙල් වර්ගයක් වන අතර එය විෂ අයිවී (poison ivy) නම් ශාකයේද අඩංගු විෂ රසායනිකයක් බවට සොයාගෙන ඇත. කජු නිසි පරිදි බැදීමෙන් මෙම විෂ නැසිය හැක. නමුත් එය උරුශිඔල් (urushiol) බිඳිති සහිත කටුක දුමක් (විෂ අයිවී දැවෙන විට මෙන්) ඇති කරන නිසා එළිමහනේ සිදු කර ගත යුතුය. එය ඇතැම් විට ජීවිත තර්ජනයක් එල්ලවීමට හෝ පෙනහළු ආසාත්මිකතා ඇති වී භයානක ප්‍රතිඵල ගෙන දීමට හේතූ වියහැක. කජු (හෝ වස අයිවි) වෙත ආසාත්මිකතාවයක් දක්වන පුද්ගලයන් මෙම Anacardiaceae කුලයට අයත් අඹ හෝ පිස්ටාශියෝ (pistachio) ගෙඩි වලටද ආසාත්මික ප්‍රතික්‍රියා දැක්විය හැක. සමහර අය කජු වලට ආසාත්මිකතාවයක් දක්වයි. නමුත් කජු අනෙකුත් ශාක ඇට වර්ග හෝ රටකජු වලට සාපේක්ෂව අඩු ආසාත්මික ප්‍රවණතාවක් පෙන්නුම්කරයි.

කජු ඊසාන දිග බ්‍රසීලයට ආවේණික වන අතර පෘතුගීසි එය ඉන්දියාවේ ගෝවේ නගරයට 1560 හා 1565 අතර වූ කාලයේ රැගෙන ආවේය. එතැන් සිට එය අග්නිදිග ආසියාව සහ අවසානයේ අප්‍රිකාව පුරා පැතිර ගියේය.

කජු "මද" සහ කවචය

සුළු කෑම සහ සූප ශාස්ත්‍රය සඳහා කෑම පිසීමේදී කජු මද භාවිතය අනෙකුත් සියලු ශාක ඇට වර්ග භාවිතයට සමාන වේ.

කජු ඉන්දියානු ආහාර වලදී බහුලව භාවිත වේ. සියලු රසකැවිලි හෝ ව්‍යංජන අලංකරණය සඳහාද, කුඩු කර සාදාගන්නා තලපය, විවිධ ව්‍යංජන වල සෝස් සදහා පදනමක් ලෙසට (උදා : කුරුමා) හෝ සමහර රසකැවිලි සෑදීමට යොදාගනී (උදා : කජු බාෆි - ඉන්දියානු රසකැවිලි වර්ගයක්). තවද ඉන්දියානු රසකැවිලි සහ අතුරුපස සෑදීමේදී කජු කුඩු හෝ පිටි ලෙසද භාවිතා කරයි. ගෝවේ ආහාර පිහමනේදී ඔවුන්ගේ ව්‍යංජන සහ රසකැවිලි සෑදීමට බැදපු මෙන්ම අමු කජු මද යොදාගනී. තායි සහ චීන ආහාර සඳහා ද කජු විවිධ ආකාරයන්ට භාවිතා කරයි. පිලිපීනයේදී කජු ඇන්ටිපෝලෝවල නිෂ්පාදනයක් ලෙස ප්‍රචලිත අතර සුමන් ( suman - rice cake ලෙසද හඳුන්වන පිලිපීන ආහාරයක්) සමග ආහාරයට ගනී. පම්පංගාවලද ටුර්රෝනෙස් ද කැසුයි (turrones de casuy) නම් කජු මර්ළිපං (marzipan) සුදු වේෆර්ස් අතර ඔතා සාදන මිහිරි අතුරුපසක් ඇත. ඉන්දුනීසියාවේ බැද, ලුණු දැමූ කජු කකන්ග් මෙතේ (kacang mete) හෝ කකන්ග් මෙදේ (kacang mede) ලෙස හැඳින්වේ. ඔවුන් කජු පුහුලම්, ජම්බු මොන්යෙට් (jambu monyet) (ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනය : monkey rose apple - වඳුරු ජම්බු) ලෙස හඳුන්වයි.

මොසැම්බික් වල, බොලෝ පොලානා (bolo polana) යනු කජු කුඩු හා පොඩි කරගත් අර්තාපල් ප්‍රධාන අමුද්‍රව්‍ය ලෙස භාවිතා කර සකස් කරගන්නා කේක් වර්ගයකි. මෙය දකුණු අප්‍රිකාවේ ජනප්‍රිය අතුරුපසකි.

බ්‍රසීලය තුල, කජු පලතුරු යුෂ ජනප්‍රියයි. පැනමා වල කජු පුහුලම් ජලය හා සීනි සමග දිගු කාලයක් පිස ඩල්සි ඩේ මරනෝන් (dulce de marañón) නම් මිහිරි, දුඹුරු පැහැ පාප්ප වැනි අතුරුපසක් සාදයි. මරනෝන් (marañón) යනු කජු සඳහා භාවිත වන ස්පාඤ්ඤ නමයි.

21 වන සියවසේ දී සත්ව කිරි සඳහා විකල්පයක් ලෙස ශාක කිරි, එනම් කජු කිරි පානය (කජු ජලය සමග මිශ්‍ර කර සාදාගන්නා කිරි) ඉල්ලුම වැඩි වී ඇති අතර කජු කිරි පානය සඳහා වන ඉල්ලුම සපුරාලීමට අප්‍රිකානු රටවල් කිහිපයක කජු වගාව වැඩිදියුණු කර ඇත.

කජු මද ආවරණය වී ඇති ලෙල්ල මූලික වශයෙන් ෆීනෝලීය ලිපිඩ, ඇනකාඩික් (anacardic) අම්ලය සහ කාඩනෝල් (cardanol) වල ප්‍රතිඵලයක් වන ස්පර්ශ චර්ම රෝග ඇති කරවන තෙල් සංයෝග වලින් යුක්ත වන අතර එය විෂ අයිවී තරම් දරුණු වේ. චර්ම දාහය ඇති වීමට ඉඩ ඇති නිසා කජු සාමාන්‍යයෙන් වෙළඳපොළේදී ලෙල්ල සමග විකිණීමට නැත. මෙම ඉවතලන කජු ලේල්ලෙන් නිස්සාරණය කරගන්නා කාඩනෝල් (cardanol) නැනෝ වෛද්‍යවේදය සහ ජෛව තාක්ෂණය ඔස්සේ නව යෙදීම් පිළිබඳව පර්යේෂණ සිදුකෙරෙමින් පවතියි.

නිෂ්පාදනය

කජු ගස, උත්තර අක්ෂාංශ 25° සහ දක්ෂිණ අක්ෂාංශ 25° අතර පිහිටා ඇති ප්‍රදේශයේ විවිධ දේශගුණික කලාප වලට අනුගතව හා තුෂාර වලට සංවේදීව පවතින නිසා නිවර්තන කලාපීය රටවල වර්ධනය වේ. සාම්ප්‍රදායික කජු ගස් (මීටර් 14 දක්වා) උස වන අතර එය රෝපණයෙන් වසර තුනකට පසු පීදෙන අතර වසර අටකට පසු ආර්ථික අස්වනු නෙලීම ආරම්භ කළ හැකිය. නවීන වර්ග වන කුරු ශාක මීටර් 6ක් පමණ උස වේ. ඒවා වසරකට පමණ පසු පීදෙන අතර වසර තුනකට පසු ආර්ථික අස්වනු නෙලීම ආරම්භ කළ හැකිය. සාම්ප්‍රදායික ගසක කජු ඵලදාව හෙක්ටයාරයකට මෙට්රික් ටොන් 0.25 ක් පමණ වන අතර කුරු ශාක වල එය හෙක්ටයාරයකට මෙට්රික් ටොන් එකක් පමණ වේ. වාණිජ කජු වතු වල කජු ඵලදාව වැඩි දියුණු කිරීමට හා තිරසාරව පවත්වාගැනීමට බද්ධකිරීම හා අනෙකුත් නවීන රුක් කළමනාකරණ තාක්ෂණ භාවිත කරයි.

2013 දී, ලොව මුළු කජු නිෂ්පාදනය (ලෙල්ල සහිතව) මෙට්‍රික් ටොන් මිලියන 4.4ක් විය. වියට්නාමය 2013 වසරේ දී ටොන් මිලියන 1.1 ක් නිෂ්පාදනය කරමින් ලෝකයේ විශාලතම තනි නිෂ්පාදකයා බවට පත්විය. 2014 වන විට අයිවරි කෝස්ට්හි කජු වගාව සීග්‍රයෙන් වර්ධනය වූ අතර එය අප්‍රිකානු අපනයන රටවල් වල ප්‍රමුඛයා බවට පත්විය.

ලෝක වෙළෙඳපොළේ මිල ගණන් උච්ඡාවචනය, අඩු පහසුකම් සහ දේශීය අස්වැන්න සඳහා අඩු මිලක් ලැබීම යන කරුණු නිසා කජු කර්මාන්තය තුළ අතෘප්තිකර තත්වයක් ඇති වී ඇත.

පෝෂණය

අමු කජු ග්‍රෑම් 100 ක, කැලරි 553 ක්, මේද දෛනික අගය (DV) 67% ක්, ප්‍රෝටීන 36% ක්, ආහාරමය තන්තු 13% ක් හා කාබෝහයිඩ්රේට 11% ක් (වගුව) අඩංගු වේ. කජු මද, විශේෂයෙන් තඹ, මැග්නීසියම්, පොස්පරස් සහ මැග්නීසියම් (79-110% DV) ඇතුළු ආහාර ඛණිජ ලවණ (> 19% DV) සහ තයමින්, විටමින් B6, විටමින් K (32-37% DV) (වගුව) වලින් පොහොසත්ය. යකඩ, පොටෑසියම්, සින්ක්, හා සෙලෙනියම් ද සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් (14-61% DV) (වගුව) අන්තර්ගත වේ. අමු කජු මද ග්‍රෑම් 100 ක බීටා-සෛටොස්ටෙරෝල් (beta-sitosterol) මිලි ග්‍රෑම් 113 ක් අඩංගු වේ.

ආසාත්මිකතා

මිනිසුන්ගෙන් 5% ක ප්‍රමාණයකට කජු වැනි ශාක බීජ වර්ග හේතුවෙන් සංකූලතා හෝ අසාත්මිකතා ඇති විය හැක. වෙනත් ශාක බීජ වර්ග තරම් නොවුනත් කජු මද වල ආමාශගත හා බඩවැල් ද්‍රාව්‍ය ඔක්සලේට් ලවණ අඩංගු වේ. එනිසා වකුගඩු ගල් ඇති වීමේ ප්‍රවණතාවයක් ඇති පුද්ගලයින් සඳහා පාලනයක් සහ වෛද්‍ය මගපෙන්වීමක් අවශ්‍ය වේ. කජු හා ශාක බීජ වර්ග ආසාත්මිකතා මාරාන්තික විය හැක. එනිසා එවැනි ආසාත්මික ප්‍රතික්‍රියාවක් නිරීක්ෂණයවේ නම් කඩිනම් වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර අවශ්‍ය වේ. මෙම ආසාත්මිකතා ශාක බීජ තුල අඩංගු ප්‍රෝටීන මගින් මුලපුරන අතර බොහෝ විට ආහාර පිසීම මගින් මෙම ප්‍රෝටීන වෙනස්වීම හෝ ඉවත්වීම සිදු නොවේ. විශේෂයෙන් යුරෝපයේ කජු හා ශාක බීජ වර්ග ආසාත්මිකතා, එම බීජ වර්ග සැඟවුණු ආහාර අමුද්‍රව්‍යක් ලෙස භාවිත කර තිබීම, ඒවා අංශුමාත්‍ර ලෙස හෝ ආහාර සැකසීමේදී, පරිහරණයේදී, නිෂ්පාදනයේදී නොදැනුවත්වම හෝ භාවිත කර තිබීම ආදී හේතූ නිසා ඇති විය හැක.

කජු තෙල්
කජු මද (සාමාන්‍යයෙන් කජු සැකසීමේදී කැඩී ඉවත් කරන කුඩා කැබලි) පීඩනයට ලක් කර හිඳගන්නා තද කහ පැහැ කජු තෙල් ආහාර පිසීමට සහ සලාද සඳහා යොදාගනී. මේවා තනි සිසිල් පීඩනයක් යොදා නිපදවාගතහැක.

කජු කිරි
කජු ලෙලි යුෂ (Cashew nutshell liquid -CNSL) එනම් කජු කිරි (CAS ලියාපදිංචි අංකය 8007-24-7) මී වද ආකෘතියකින් සමන්විත කජු ලෙල්ලේ පවතින දීප්තිමත් කහ පැහැයෙන් යුතු ස්වභාවික රෙසිනයකි. එය කජු සැකසුමේ අතුරු ඵලයක් වේ. මෙය විවිධ භාවිත සඳහා ඖෂධ, ප්‍රතිඔක්සිකාරක, දිලීර නාශක හා ජෛවීය ද්‍රව්‍යයන් නිපදවීමට යොදාගන්නා අමුද්‍රව්‍යයක්වේ. එය ඝර්ම කලාපීය ගැමි වෛද්‍ය කලාවේ හා දැව සඳහා කෘමි ප්‍රතිරෝධී ප්‍රතිකාර සඳහා භාවිතා කරයි. එහි සංයුතිය එය සකස් කරන ආකාරය මත පදනම්ව වෙනස් වේ.
 සීතල, දාවක-නිස්සාරණය CNSL බොහෝ දුරට ඇනකාඩික් අම්ල (anacardic acids) (70%), කර්ඩොල් (cardol) (18%) සහ කර්ඩනොල් (cardanol) (5%) අඩංගු වේ.
 CNSL ඩිකාබොක්සිලේට් (decarboxylates) රත් කිරීමෙන් ඇනකාඩික් අම්ල (anacardic acids), කර්ඩනොල් වලින් පොහොසත් තාක්ෂණික ශ්‍රේණියේ CNSL නිපදවයි. මෙම ද්‍රවය ආසවනය කිරීමෙන් කර්ඩනොල් (cardanol) 78% හා කර්ඩොල් (cardol) 8% අඩංගු ආසත, තාක්ෂණික CNSL ලබාදෙයි.(කර්ඩොල් වල කර්ඩනොල් වලට වඩා එක හයිඩ්රොක්සිල් කාණ්ඩයක් වැඩියෙන් පවතියි). මෙම ක්‍රියාවලියද CNSL හි පවතින අසංතෘප්ත ඇල්කයිල්-ෆීනොල් තාප බහු අවයවීකරණ ශ්‍රේණිය අඩු කරයි.
 ඇනකාඩික් අම්ලය රසායනික කර්මාන්තයේදී දුම්මල, ආලේපන සහ ඝර්ෂණ ද්‍රව්‍ය සඳහා භාවිතා වන කර්ඩනොල් නිෂ්පාදනය සඳහා යොදාගනී.
මෙම ද්‍රව්‍යයන් විෂ අයිවී තෙල් මගින් ඇති වන්නාවූ වැනි සමේ ආසාත්මිකතා ඇති කරවන අතර එනිසා අතින් කරන කජු සැකසීමේදී අනතුරුදායක විය හැක.

CNSL, කාබන් සංයෝග නිෂ්පාදන සඳහා දුම්මල ලෙස භාවිතා කල හැක.

කජු පුහුලම්

කජු පුහුලම කජු ගෙඩියට සම්බන්දව පවතින එකම මාංසල කොටස වේ. කජු පුහුලමේ ඉහල කෙලවර කජු ගසෙන් එන නටුවට සම්බන්ධ වී පවතී. කජු පුහුලමේ පහල කොටස කජු ලේල්ලෙන් ආවරණය වූ කජු ගෙඩියට සම්බන්ධ වී පවතී. උද්භිද විද්‍යා භාෂිතයට අනුව කජු පුහුලම කජු ගෙඩියට ( කජු මදය සහිත) සම්බන්දව වැඩෙන ව්‍යාජ ඵලයක් වේ.

කජු පුහුලම් නැවුම්ව අනුභව කල හැකි අතර ව්‍යංජන පිසීමට, විනාකිරි බවට පැසවීමට මෙන්ම මත් පැන් පානයක් ලෙසද යොදාගනී. මේවා ඉන්දියාව හා බ්‍රසීලය වැනි සමහර රටවල කල් තබා ගන්නා ජෑම් හා චට්නි සාදාගැනීමටද භාවිතා වේ. විශේෂයෙන් දකුණු ඇමරිකාවේ බොහෝ රටවල් වල කජු පුහුලම් මද්‍යසාර මෙන්ම මද්‍යසාර නොවන රසවත් පානයන් ලෙසද භාවිතා කරයි.

කජු මද මෙන් නොව කජු පුහුලම් ප්‍රවාහනයට අපහසු නිසා කජු වර්ධනය නොවන ලොව බොහෝ ප්‍රදේශ වල කජු පුහුලම් වලට වඩා කජු මද ප්‍රචලිතය. කෙසේ නමුත් කජු පුහුලම් යුෂ මිශ්‍රිත පානයන් නිෂ්පාදනය සඳහා භාවිතා කළ හැක.

කජු පුහුලම් පොත්තේ අඩංගු ස්පර්ශ වූ විට සම මත නොරිස්සීමක් ඇති වියහැකි උරුශිඔල් (urushiol) නම් රසායනිකය අඩංගු ඉටිමය ස්තරය නිසා ඒවා මිහිරි නමුත් කහට රසැති වේ. කජු පරිභෝජනයකරන සංස්කෘතීන් මෙම කහට ගතිය ඉවත් කිරීමට පුහුලම් මිනිත්තු පහක් තම්බා සිසිල් ජලයෙන් සේදීම සිදු කරනු ලබයි. එමෙන්ම ලුණු ජලයේ මිනිත්තු පහක් තැම්බීම හෝ ජෙලටින් ද්‍රාවණයක ගිල්වීම මගින්ද මෙම කහට ගතිය අඩු කරගත හැක.

මද්‍යසාර
ගෝවේ දී, කජු පුහුලම් පොඩි කර ලබාගන්නා යුෂ දින කිහිපයක් පැසවීම සඳහා තබයි. එම පැසවූ යුෂ ඉන්පසු ද්විත්ව ආසවන ක්‍රියාවලියකට ලක් කරයි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ෆෙනී ( feni or fenny) නම් පානය ලබාගත හැක. ෆෙනී පානයේ 40-42% ක් පමණ මද්‍යසාර අඩංගු වේ. එහි තනි-ආසත අනුවාදය 15% ක් පමණ මද්‍යසාර අඩංගු වන අතර උර්රක් (urrac) ලෙස හැඳින්වේ.

ටැන්සානියාවේ දකුණු පළාතේ ම්ට්වරා (Mtwara) හි කජු පුහුලම් (ස්වාහිලි දී bibo) වේලා සුරැකිව තබාගෙන පසුව ජලට සමග නැවත පැසවා ගොංගෝ (gongo) නම් ප්‍රභල මද්‍යසාරයක් ආසත කරයි.

මොසම්බියාවේ කජු ගොවීන් බහුල ලෙස කජු පුහුලම් මගින් අගුආ අර්දෙන්ටේ (agua ardente) (ගිනියම් වතුර යන අරුත් දෙන) ප්‍රභල මද්‍යසාරයක් ආසත කරයි.

එක් මූලාශ්‍රයකට අනුව, 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේ දී බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්හි කජු පුහුලම් යුෂ මගින් මද්‍යසාර නිෂ්පාදනය කර ඇත.

සාම්ප්‍රදායික වෛද්‍ය විද්‍යාව
සාම්ප්‍රදායික මායා වෛද්‍ය විද්‍යාවේදී කජු ගසේ කොළ හෝ පොතු මගින් සකසාගන්නා තේ පාචනය සඳහා ප්‍රතිකාරයක් ලෙස යොදාගෙන ඇත.

මූලාශ්‍ර

කජු


Termenii bezant sau  besant au mai multe înțelesuri:

În arhitectură
Bezant sau  besant este un ornement de stil romanic. Desemnează un disc proeminent sculptat pe  un bandou sau o arhivoltă.

În numismatică

În numismatică, bezantul / besantul este o monedă bizantină de aur sau de argint. Termenul era frecvent folosit în Occident ("bezant de aur") pentru a desemna solidus, sou de aur de 4,48 de grame, denumit și hyperpyron / hyperper sau hyperperion. Bezant / besant este abrevierea sintagmei Byzantius nummus, adică "monedă din Bizanț".

Prețul de răscumpărare pe care Sfântul Ludovic, făcut prizonier în Egipt în Cruciada a șaptea, a trebuit să-l verse pentru eliberarea sa, cât și a celor doi frați ai săi, a fost de  de aur, sumă adunată și vărsată de Ordinul Templierilor.

Marco Polo a folosit termenul pentru a descrie monedele de aur ale dinastiei Yuan. Așa că bezantul nu a fost o monedă specifică, ci o indicație de monede de aur străine.

Între secolele al XIII-lea și al XIV-lea, au fost utilizați besanți în Malta, la Valencia și bezanți de cruciați, la Saint-Jean d'Acre.

În orfevrărie
În orfevrărie desemnează un disc de metal, de aur sau de argint, care intră în compoziția unui écu de mai puțin de opt besanți, turte.

În heraldică
În heraldică besantul / bezantul și turta este un tip de reprezentare a unui disc de mici dimensiuni.

Vezi și
 Glosar de arhitectură

Elemente arhitecturale
Arhitectură medievală
Arte decorative
Arte plastice
Numismatică
Monede de aur
Monede ieșite din circulație
Monede bizantine
Heraldică
Economie bizantină

Bezant


Tennis Europe (tidligere kendt som European Tennis Association) blev grundlagt i Italiens hovedstad Rom den 31. maj 1975 af 17 europæiske nationale tennisforbund som et regionalt styrende organ for tennissporten, under International Tennis Federation. Det er verdens største regionale sammenslutning under ITF med 50 medlemslande i 2018.

I Danmark er Dansk Tennis Forbund medlem af Tennis Europe.

Eksterne henvisninger
 Tennis Europes hjemmeside

Tennisorganisationer
Etableret i 1975
International Tennis Federation

Tennis Europe


حي العيون، من أحياء المدينة المنورة، يقع شمال الحرم النبوي بالقرب من حي المستراح. سمي بحي العيون نسبة إلى الطريق الذي يقع عليه، وهو طريق العيون الذي يتصل بالطريق الدائري الثاني. ويتقسم حي العيون إلى عدة أحياء منها: حي النصر، حي الراية وغيرها. يغلب على حي النصر الطابع الأثري القديم، حيث تكثر به المحلات التجارية المتلاصقة ببعضها البعض لضيق الشوارع وكثرة الأزقة ويشتهر أيضا بكثرة ملاعب كرة القدم وكثرة اللاعبين الجيدين حيث قام كثير منهم بالاحتراف خارج المملكة وداخلها.

مراجع

عيون
أماكن مأهولة في المدينة المنورة
أماكن مأهولة في منطقة المدينة المنورة

العيون (المدينة المنورة)


يعقوب محمد إسحاق (ولد عام 1942م / 1361هـ بمدينة مكة المكرمة) كاتب سعودي متخصص في أدب أطفال، ويعد من رواد أدب الأطفال في السعودية. حصل على بكالوريوس اللغة العربية من جامعة الملك سعود. وعمل رئيسًا لتحرير مجلة حسن للأطفال عام 1977. وألف أكثر من 200 كتاب للأطفال واشتهر باسم بابا يعقوب.

التعليم

 حاصل على بكالوريوس في اللغة العربية من جامعة الملك سعود عام 1969م.
 حاصل على دبلوم في التربية وعلم النفس من جامعة الملك سعود عام 1970م.

العمل

 عمل في تدريس اللغة العربية في جدة عام 1973م.
 عمل مراقباً إدارياً في هيئة الرقابة والتحقيق في جدة (1969 – 1977م).
 رأس تحرير مجلة (حسن) الخاصة بأدب الأطفال الصادرة من جريدة عكاظ من عام 1977م.
 مؤسس دار أبو حسن للنشر والتوزيع في جدة.
 أعد برامج أطفال للإذاعة السعودية.
 اختير عضواً في لجنة تحكيم الأعمال المقدمة لنيل جائزة الأمير فيصل بن فهد لثقافة الطفل عام 1416هـ.
 كتب كتب المقالة الفكرية والأدبية في عدد من الصحف السعودية.

مؤلفاته
صدر له الكثير من المؤلفات منها: سلسلة (نحو مجتمع أفضل) 101 عنواناً، وسلسلة (لكل حيوان قصة) 85 عنواناً، وسلسلة (كتاب الطفل السعودي) 4 عناوين، وسلسلة (كتاب السعودية للأطفال) 80 عنواناً، وصدر له أيضاً قصص الأدعية المستجابة. وطني الحبيب، حكايات كليلة ودمنه، حكاية كل يوم، بطولات وأبطال، سلسلة التوعية الصحية، وسلسلة (ديننا يأمر بالرحمة وينهى عن الإرهاب)، و(سلسلة التربية الصحية للأطفال)، وسلسلة عن رؤية 2030م.

التكريم
كرم في المهرجان الأول لثقافة الطفل من وزارة الثقافة والإعلام سنة 1429هـ؛ لريادته في أدب الأطفال في المملكة العربية السعودية.

وصلات خارجية
 بابا يعقوب و200 كتاب للأطفال جريدة الشرق الأوسط.
 صباح_العربية | "بابا يعقوب" رافق أجيالا سعودية بقصصه

المراجع

كتاب أدب أطفال سعوديون
مواليد 1942
مواليد 1361 هـ
كتاب سعوديون
كتاب سعوديون في القرن 20
كتاب قصة قصيرة سعوديون
خريجو جامعة الملك سعود
رؤساء تحرير سعوديون

يعقوب إسحاق


Luiz Claudio Menon, (nacido el 7 de julio de 1944 en Sao Paulo, Brasil) fue un jugador brasileño de baloncesto.

Enlaces externos
 Ficha en sportsreference

Baloncestistas de Brasil
Baloncestistas de la selección de Brasil
Baloncestistas campeones del mundo
Baloncestistas del Palmeiras
Abanderados olímpicos de Brasil
Abanderados en los Juegos Olímpicos de Múnich 1972
Nacidos en São Paulo

Luiz Cláudio Menon


Mansa Mahmud Keita IV également connu sous le nom de Mansa Mamadou III, Mali Mansa Mamadou et Niani Mansa Mamadou, était le dernier empereur de l'empire du Mali selon le Tarikh al-Soudan.

Avant son règne, il y avait une sorte de vacance de pouvoir, indiquée par la longue période de temps pendant laquelle ni les sources écrites ni les sources orales ne donnent de dirigeant. On sait que plus d'une personne a revendiqué le trône, ce qui a amené les Sankar-Zouma et Farima-Soura à refuser toute aide à Mansa Mahmud IV et à la famille Keita, dans le cadre de son opération militaire contre Djenné.

Bataille de Djenné

Mansa Mahmud Keita IV lança une attaque contre la ville de Djenné en 1599 avec des alliés peuls, espérant profiter de la défaite de l'empire Songhaï. Des fusiliers marocains, déployés depuis Tombouctou, les ont rencontrés au combat, exposant le Mali à la même technologie ( armes à feu ) qui avait détruit Songhaï. Malgré de lourdes pertes, l'armée du mansa n'a pas été découragé et a presque prévalu: cependant, l'armée à l'intérieur de Djenné est intervenue, forçant Mansa Mahmud Keita IV et son armée à se retirer à Kangaba. L'histoire orale mandingue dit que les trois fils de Mahmud IV ont divisé le royaume et se sont battus entre eux.

Références

Voir également
 Empire du Mali
 Dynastie Keita

Personnalité africaine du XVIe siècle
Empire du Mali
Mansa du Mali

Mahmud IV


Hal Blaine (born Harold Simon Belsky; February 5, 1929 – March 11, 2019) was an American drummer and session musician, thought to be among the most recorded studio drummers in the music industry, claiming over 35,000 sessions and 6,000 singles. His drumming is featured on 150 US top 10 hits, 40 of which went to number one.

Born in Holyoke, Massachusetts, Blaine moved with his family to California in 1943 and began playing jazz and big band music before taking up rock and roll session work. He became one of the regulars in Phil Spector's de facto house band, which Blaine nicknamed "the Wrecking Crew". Some of the records Blaine played on include the Ronettes' single "Be My Baby" (1963), which contained a drum beat that became widely imitated, as well as works by popular artists such as Frank Sinatra, Elvis Presley, the Beach Boys, Simon & Garfunkel, the Carpenters, Neil Diamond, and the Byrds.

Blaine's workload declined in the 1980s as recording and musical practices changed. In 2000, he was among the inaugural "sidemen" inductees to the Rock and Roll Hall of Fame. In 2007 he was inducted into the Musicians Hall of Fame and Museum as a member of the Wrecking Crew and in 2018 he received a Grammy Lifetime Achievement Award.

Life and career
Blaine was born Harold Simon Belsky to Jewish Eastern European immigrants, Meyer and Rose Belsky (née Silverman), in Holyoke, Massachusetts, United States. When he was seven, he moved with his family to Hartford, Connecticut. He began playing drums at the age of eight, and again moved with his family to California in 1943.

From 1949 to 1952, Blaine learned drums from Roy Knapp, who had also taught jazz drummer Gene Krupa. He began his professional career playing overnight sessions in Chicago strip clubs, which allowed him to practice and perfect his sight reading skills. He subsequently played as part of Count Basie's big band and toured with Patti Page and Tommy Sands before taking up session work. Unlike many of his jazz contemporaries, Blaine enjoyed playing rock and roll and this meant he played on numerous such sessions during the 1950s. Blaine rarely performed live, with the exception of working with Nancy Sinatra at Caesars Palace in Las Vegas in the 1960s, and with John Denver's band in the 70s.

He was a core member of the Wrecking Crew, the close-knit group of Los Angeles session musicians that played on hit records during the 1960s. Blaine claimed to have invented the name as the "old-school" studio musicians feared these new, younger guys were a "destructive force" in the conservative studio environment of the time.

Blaine played with guitarists Glen Campbell and Tommy Tedesco, bassists Carol Kaye and Joe Osborn, and keyboardists Leon Russell and Don Randi. Mr. Blaine played on thousands of recordings through the mid-1970s. John Denver brought Blaine on tour in the mid-1970s.

Blaine played less session work from the 1980s onwards as computers and electronics began to be used in studios, and producers began to bring in younger players. The popularisation of the drum machine also reduced demand for session drummers like Blaine. He kept busy recording advertising jingles for a number of years, before semi-retiring from performing. He lost most of his wealth following a divorce. At one point, he was working as a security guard in Arizona.

Death
Blaine died of natural causes on March 11, 2019, at age 90 in Palm Desert, California. A statement from his family read "May he rest forever on 2 and 4", referring to the second and fourth beats of a measure in music.  Beatles drummer Ringo Starr and Beach Boys leader Brian Wilson expressed public condolences and praised Blaine's musicianship. Ronnie Spector praised Blaine for "the magic he put on all our Ronettes recordings".

Legacy and recognition
Blaine was a prolific session player and by his estimation played on over 35,000 recordings, including 6,000 singles. He is widely regarded as one of the most in-demand drummers in rock and roll history, having "certainly played on more hit records than any drummer in the rock era". His drumming can be heard as part of the Wall of Sound on the Ronettes' 1963 single "Be My Baby", produced by Phil Spector at Hollywood's Gold Star Studios. Drummer Max Weinberg wrote, "If Hal Blaine had played drums only on ... 'Be My Baby', his name would still be uttered with reverence and respect for the power of his big beat." The pattern was created when Blaine accidentally hit the snare on just the fourth beat, instead of the two and four. It was a mistake that Spector decided to leave in.

Blaine is also credited with popularising the "disco beat" after he recorded a "pshh-shup" sound by opening and closing the hi-hat at appropriate intervals on Johnny Rivers' "Poor Side of Town". The effect had been widely used in jazz, but professional recording engineers disliked it because of its resemblance to white noise. The sound subsequently became sought-after by producers in the 1970s.

"Hal Blaine Strikes Again" was a rubber stamp used by Blaine to mark music scores and places where he played. When asked to explain about the stamp, Blaine said, "I always stamp my charts. And there's a reason why I started that; it wasn't all ego." The stamp was used for any piece of music Blaine played on. Another drummer, Mike Botts, then with the band Bread, recalled: "Every studio I went to in the late sixties, there was a rubber stamp imprint on the wall of the drum booth that said, 'Hal Blaine strikes again.' Hal was getting so many studio dates he actually had a rubber stamp made. He was everywhere!"

In 2014, Blaine was portrayed by Johnny Sneed in the film Love & Mercy, a biopic of the Beach Boys' Brian Wilson.

The instrumental song "Hal McBlaine" – a portmanteau combining the names of Blaine and guitarist John McBain – by psychedelic garage rock band Wellwater Conspiracy on their 1999 album Brotherhood of Electric: Operational Directives is an homage to Blaine.

Awards and accolades
Blaine played on six consecutive Grammy Award Record of the Year winners:
Herb Alpert & the Tijuana Brass in 1966 for "A Taste of Honey"
Frank Sinatra in 1967 for "Strangers in the Night"
The 5th Dimension in 1968 for "Up, Up and Away"
Simon & Garfunkel in 1969 for "Mrs. Robinson"
The 5th Dimension in 1970 for "Aquarius/Let the Sunshine In"
Simon & Garfunkel in 1971 for "Bridge over Troubled Water"

In March 2000, Blaine was one of the first five sidemen inducted into the Rock and Roll Hall of Fame (one of the other inductees was his long-time friend and drumming colleague Earl Palmer). He was inducted into the Modern Drummer Hall of Fame in 2010. In 2018, he received a Grammy Lifetime Achievement Award.

Selected performances
Elvis Presley's '68 Comeback Special, which introduced the world to the power ballad "If I Can Dream", a dramatic tribute to the recently assassinated Dr. Martin Luther King, reaching No. 12 on the Billboard Hot 100.

In addition to playing on 150 US top 10 singles, Blaine played drums on 39 recordings that hit number one on the Billboard Hot 100. The dates given are when each song reached number one:

"Johnny Angel" – Shelley Fabares, April 7, 1962
"He's a Rebel" – The Crystals, November 3, 1962
"Surf City" – Jan & Dean, July 20, 1963
"I Get Around" – The Beach Boys, July 4, 1964
"Everybody Loves Somebody" – Dean Martin, August 15, 1964
"Ringo" – Lorne Greene, December 5, 1964
"This Diamond Ring" – Gary Lewis & the Playboys, February 20, 1965
"Help Me, Rhonda" – The Beach Boys, May 29, 1965
"Mr Tambourine Man" – The Byrds, June 26, 1965
"I Got You Babe" - Sonny & Cher, August 14, 1965
"Eve of Destruction" – Barry McGuire, September 25, 1965
"My Love" – Petula Clark, February 5, 1966
"Monday, Monday" – The Mamas & the Papas, May 7, 1966
"Strangers in the Night" – Frank Sinatra, July 2, 1966
"Poor Side of Town" – Johnny Rivers, November 12, 1966
"Good Vibrations" – The Beach Boys, December 10, 1966
"Somethin' Stupid" – Frank & Nancy Sinatra, April 15, 1967
"The Happening" – The Supremes, May 13, 1967
"Windy" – The Association, July 1, 1967
"Mrs. Robinson" – Simon & Garfunkel, June 1, 1968
"Dizzy" – Tommy Roe, March 15, 1969
"Aquarius/Let the Sunshine In" – The 5th Dimension, April 12, 1969
"Love Theme from Romeo and Juliet" – Henry Mancini, June 28, 1969
"Wedding Bell Blues" – The 5th Dimension, November 8, 1969
"Bridge Over Troubled Water" – Simon & Garfunkel, February 28, 1970
"(They Long to Be) Close to You" – The Carpenters, July 25, 1970
"Cracklin' Rosie" – Neil Diamond, October 10, 1970
"I Think I Love You" – The Partridge Family, November 21, 1970
"Indian Reservation" – The Raiders, July 24, 1971
"Song Sung Blue" – Neil Diamond, July 1, 1972
"Half Breed" – Cher, October 6, 1973
"Top of the World" – The Carpenters, December 3, 1973
"Annie's Song" – John Denver, July 27, 1974
"Thank God I'm a Country Boy" – John Denver, June 7, 1975
"Love Will Keep Us Together" – Captain & Tennille, June 21, 1975
"I'm Sorry"/"Calypso" – John Denver, September 27, 1975
"Theme from Mahogany (Do You Know Where You're Going To)" – Diana Ross, January 24, 1976

Discography
 Deuces, T's, Roadsters and Drums (1963)
 Drums! Drums! A Go Go (1966)
 Psychedelic Percussion (1967)
 Have Fun!!! Play Drums!!! (1968)
 Buh-Doom'' (1998)

See also
List of recordings of songs Hal Blaine played on

References

External links
 Hal Blaine interview from the I'd Hit That podcast
 Hal Blaine interview at NAMM Oral History Collection

1929 births
2019 deaths
American rock drummers
Jewish American musicians
Musicians from Massachusetts
Musicians from Los Angeles
People from Holyoke, Massachusetts
Grammy Lifetime Achievement Award winners
American session musicians
The T-Bones members
The Wrecking Crew (music) members
RCA Victor artists
Dunhill Records artists
Jewish rock musicians
20th-century American drummers
American male drummers
21st-century American drummers
20th-century American male musicians
21st-century American male musicians
21st-century American Jews

Hal Blaine


Nils Gustaf Lagerheim (Nils Gustaf von Lagerheim ou Gustaf Lagerheim, 1860–1926) est un botaniste, mycologue, phycologue et ptéridologiste suédois.

Publications
 Note sur l'Uronema, nouveau genre des algues d'eau douce, Malpighia 1, 1887 : 517–523.

Références

Liens externes

Biologiste suédois du XIXe siècle
Biologiste suédois du XXe siècle
Naissance en octobre 1860
Décès en janvier 1926
Mycologue
Phycologue suédois
Décès à 65 ans

Nils Gustaf Lagerheim


Jairo Quinteros, né le  à Santa Cruz de la Sierra, est un footballeur international bolivien. Il joue au poste de défenseur au Club Bolívar.

Biographie

En club

Né en Bolivie, il est formé avec le club espagnol de Valencia CF. Le , il signe avec l'Inter Miami qui joue en MLS. Il est prêté immédiatement au Club Bolívar en Bolivie.

Le 4 décembre 2020, il marque son premier but en professionnel, lors d'une rencontre du championnat de Bolivie face au CD San José (victoire 2-0).

Le 28 mai 2021, il inscrit son premier but en Copa Sudamericana, sur la pelouse de l'Arsenal de Sarandí, mais ne peut toutefois empêcher la défaite de son équipe, 3-1.

De retour à l'Inter Miami pour la saison 2022, il ne participe qu'à seulement quatre rencontres de championnat et deux en coupe nationale avant que son contrat ne soit rompu le .

En sélection
Avec les moins de 20 ans, il participe au championnat sud-américain des moins de 20 ans en 2019. Lors de cette compétition organisée au Chili, il joue quatre matchs. Avec un bilan d'un nul et trois défaites, la Bolivie est éliminée dès le premier tour.

Il reçoit sa première sélection en équipe de Bolivie le 3 juin 2021, lors d'un match des éliminatoires de la coupe du monde contre le Venezuela (victoire 3-1).

Il est ensuite retenu par le sélectionneur César Farías afin de participer à la Gold Cup 2021 organisée aux États-Unis. Lors de cette compétition, il joue trois matchs. Avec un bilan catastrophique de quatre défaites en quatre matchs, dix buts encaissés et deux buts marqués, la Bolivie est éliminée dès le premier tour.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international bolivien
Joueur de l'Inter Miami CF
Joueur du Club Bolívar
Joueur du Real Saragosse
Naissance en février 2001
Naissance à Santa Cruz de la Sierra

Jairo Quinteros


{{Infookvir sezona nogometne lige
| natjecanje                = Regionalna nogometna liga – Istarska skupina   RNL – Istra
| sezona                    = 1986./87.
| slika                     =
| opis                      =
| država                    =  Jugoslavija  <small>  SR Hrvatska
| stupanj lige              = IV.
| prvaci                    = Medulin
| promovirani               =
| degradirani               =
| broj klubova              = 14
| kontinentalni kup1        =
| kvalifikanti kup1         =
| kontinentalni kup2        =
| kvalifikanti kup2         =
| kontinentalni kup3        =
| kvalifikanti kup3         =
| kontinentalni kup4        =
| kvalifikanti kup4         =
| utakmica                  =
| golova                    =
| najbolji strijelac        =
| najveća domaća pobjeda    =
| najveća gostujuća pobjeda =
| najefikasnija utakmica    =
| pobjednički niz           =
| niz neporaženosti         =
| niz poraza                =
| najveća posjećenost       =
| najmanja posjećenost      =
| prosječna posjećenost     =
| ukupna posjećenost        =
| prethodna sezona          = 1985./86.
| sljedeća sezona           = 1987./88.
}}Regionalna nogometna liga – Istarska skupina (RNL – Istarska skupina, Istarska regionalna liga; Regionalna nogmetna liga Istre, i sl.) je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1986./87.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio klub "Medulin".
Reorganizacijom ligaškog natjecanja za sezonu 1987./88. RNL – Istarska skupina'' je postala liga petog stupnja natjecanja.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Povezani članci
 Hrvatska liga – Zapad 1986./87.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Raški rudar" (glasilo Istarskih ugljenokopa ˝Tupljak˝), ISBN 1334-1731
 library.foi.hr, "Raški rudar" - glasilo Istarskih ugljenokopa ˝Tupljak˝, god. XL, br. 4, Labin, objavljeno 14. srpnja 1987., str. 10 (Sport; konačna ljestvica), preuzeto 6. kolovoza 2022.

1986-87
1986-87 Istra
Istra

Regionalna nogometna liga – Istarska skupina 1986./87.


Las islas Ayvalık son un archipiélago del noreste del mar Egeo, cercanas a la ciudad turca costera de Ayvalık (provincia de Balıkesir), en el anatolio golfo de Edremit. Son un grupo de 22 pequeñas islas y numerosos islotes localizado  a 100 km al oeste de la ciudad de Balikesir y a 50 km al noroeste de Bergama. La isla Cunda es la más grande del archipiélago y está a 16 km al este de la isla griega de Lesbos. Además de esta isla solo están pobladas las islas Lale. Éstas, y Cunda, están comunicadas con Ayvalık mediante una carretera elevada que permite el transporte en coche. Cunda también tiene una línea de transbordadores desde Alibey, la ciudad principal, hasta Ayvalık durante el verano.

Puede observarse vida silvestre en las otras islas, especialmente conejos en la isla Ilyosta. Además las islas son puntos de interés turístico principales por tener pequeñas playas y bahías.

Antigüedad
En las fuentes griegas son denominadas con el nombre de Hecatonesos o Hecatonnesos. Esteban de Bizancio que cita a Estrabón, interpreta lo mismo que el géografo: «las Hecatonnesos ('Εκατόνήσος ) son las mismas que las Apolononnesos (Ἀπόλλωνήσος)».

Notas y referencias

Enlaces externos

Archipiélagos e islas de Turquía del mar Egeo
Accidentes geográficos de la Antigua Grecia
Provincia de Balıkesir

Islas Ayvalık


"Općinska B nogometna liga Koprivnica" za sezonu 1978./79. je bila liga sedmog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je devet klubova, a prvak je bila "Lipa" iz Hlebina.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Međuopćinska liga Koprivnica – Križevci 1978./79.
 Općinska A liga Koprivnica 1978./79.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 25, god. XXXIV, izdano 22. lipnja 1979., str.9 (Sport), (18. kolo i ljestvica), preuzeto 10. travnja 2021.

1978-79 B OL Koprivnica
Koprivnica-B

Općinska B nogometna liga Koprivnica 1978./79.


Maike Schirmer (født 23. maj 1990 i Kaltenkirchen, Tyskland) er en tysk håndboldspiller, der spiller i Buxtehuder SV og Tysklands kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Tyskland

Maike Schirmer


Acunniana, monotipski rod trajnica u porodici glavočika, čija je jedina vrsta Acunniana procumbens, australski endem iz Sjevernog teritorija. Rod je smješten u podtribus Ecliptinae

Sinonimi
 Chrysogonum procumbens (DC.) F.Muell.
 Microchaeta procumbens Nutt.
 Moonia procumbens Benth.
 Seruneum procumbens Kuntze
 Wollastonia procumbens DC.

Izvori

Heliantheae
Endemska flora Australije
Flora Sjevernog teritorija

Acunniana


Le Grand Prix automobile du Canada 2022 (Formula 1 AWS Grand Prix du Canada 2022) disputé le 19 juin 2022 sur le circuit Gilles-Villeneuve, est la 1066 épreuve du championnat du monde de Formule 1 courue depuis 1950. Il s'agit de la cinquante-et-unième édition du Grand Prix du Canada comptant pour le championnat du monde de Formule 1, la quarantième-et-unième disputée sur le circuit de l'Île Notre-Dame, au sein du Parc Jean-Drapeau de Montréal et de la neuvième manche du championnat 2022. La manche canadienne revient au calendrier après deux annulations, en 2020 et 2021, dans le contexte de la crise sanitaire provoquée par la pandémie de Covid-19.

Lors d'une séance de qualifications disputée sous la pluie et achevée en pneus intermédiaires, Max Verstappen obtient la quinzième pole position de sa carrière et sa seconde de la saison. Sans ses deux principaux rivaux de l'année dans cet exercice, Charles Leclerc, rejeté en fond de grille à cause du changement complet de son groupe propulseur, et Sergio Pérez qui se crashe en Q2, il survole les trois phases qualificatives. En Q3, il bat, de 645 millièmes de seconde, Fernando Alonso qui s'élance à ses côtés en première ligne, ce qui ne lui était plus arrivé depuis le Grand Prix d'Allemagne 2012. En deuxième ligne Carlos Sainz Jr., troisième, devance Lewis Hamilton. Les deux pilotes Haas réalisent une performance remarquée, Kevin Magnussen s'élançant cinquième devant Mick Schumacher qui réalise sa meilleure qualification depuis ses débuts. Esteban Ocon occupe la quatrième ligne avec George Russell qui tente le pari des pneus lisses en fin de séance et sort de la piste dès le virage  dans son premier tour lancé. Daniel Ricciardo est en cinquième ligne, accompagné de Zhou Guanyu qui, lui aussi, réalise sa meilleure performance en qualifications dans la discipline.

Max Verstappen poursuit sa marche en avant en remportant la vingt-sixième victoire de sa carrière, sa sixième en neuf épreuves disputées cette saison, au terme d'une course globalement maîtrisée et achevée par quinze tours sous la pression de la Ferrari de Carlos Sainz. Lewis Hamilton les accompagne sur le podium, son coéquipier George Russell poursuit sa série de Grands Prix conclus parmi les cinq premiers et Charles Leclerc remonte quatorze places pour se classer cinquième.

Bien parti, Verstappen est rapidement poursuivi par Carlos Sainz qui a dépassé Fernando Alonso en trois tours. Après seulement huit boucles, Sergio Pérez abandonne sur casse de sa boîte de vitesses, ce qui entraîne une procédure de voiture de sécurité virtuelle. Verstappen en profite pour chausser un nouveau train de pneus durs et laisse les commandes à Sainz. Ce dernier s'arrête après vingt tours puis se rapproche tant de Verstappen, en mal d'adhérence, qu'il doit, à nouveau, chausser des nouvelles gommes dures au quarante-troisième tour ; le Batave, furieux de ressortir derrière Lewis Hamilton, doit entreprendre de le dépasser. Yuki Tsunoda, en tapant les protections à la sortie de la voie des stands, provoque la sortie de la voiture de sécurité. Sainz procède alors à son deuxième arrêt au stand et reprend la piste derrière Verstappen. À la relance, Sainz légèrement plus rapide (il réalise le meilleur tour dans la soixante-troisième boucle), peut utiliser son aileron arrière mobile durant les quinze derniers tours mais ne parvient pas à attaquer franchement le Néerlandais qui ne commet pas la moindre erreur et s'impose avec moins d'une seconde d'écart. Auteur d'une course solide, Lewis Hamilton roule quasiment tout du long au troisième rang devant son coéquipier George Russell, ravi d'obtenir son  podium sur le circuit de sa première victoire, en 2007.

Parti dix-neuvième en pneus durs, Charles Leclerc est sixième après vingt-neuf tours puis bute longuement sur Esteban Ocon avant de procéder à son unique arrêt au stand au quarante-et-unième tour ; un mauvais choix qui le voit ressortir douzième derrière « un train de DRS ». Il reprend alors sa campagne de dépassements en plusieurs endroits du circuit, double les Alpine, et termine cinquième, à trois secondes de Russell, ce qui lui vaut d'être élu « pilote du jour ». Esteban Ocon, sixième, passe la ligne d'arrivée devant son coéquipier Fernando Alonso, qui, pénalisé pour avoir zigzagué devant Valtteri Bottas qui tentait de le dépasser, recule ensuite de deux places. Les Alfa Romeo sont dès lors septième et huitième, Zhou Guanyu obtenant le meilleur résultat de sa carrière. Lance Stroll prend, devant son public, le dernier point en jeu.

Verstappen (175 points) a désormais 46 unités d'avance sur Pérez qui n'a pas marqué (129 points) et voit revenir Leclerc (126 points). Russell reste quatrième (111 points) grâce à sa série ininterrompue de gros points marqués depuis le début de saison, mais Sainz revient (102 points). Les positions restent stables derrière avec Hamilton (77 points), Norris (50 points), Bottas (46 points), Ocon (39 points) et Alonso (18 points), qui sort Gasly (16 points) du top 10. Red Bull Racing totalise 235 points mais Ferrari (199 points) en marque plus à Montréal. Mercedes (134 points) est un solide troisième, devant McLaren (59 points), Alfa Romeo (41 points) et Alpine (40 points) ; suivent AlphaTauri (17 points), Haas (15 points), Aston Martin (7 points) et Williams (3 points).

Pneus disponibles

Essais libres

Première séance, le vendredi de 14 h à 15 h

Deuxième séance, le vendredi de 17 h à 18 h

Troisième séance, le samedi de 13 h à 14 h

La troisième séance se déroule sous la pluie ; une trajectoire asséchée permet aux pilotes de réaliser les meilleurs temps en fin de session, chaussés de pneus intermédiaires.

Séance de qualifications

Résultats des qualifications

Grille de départ

 Charles Leclerc, auteur du quinzième temps, est pénalisé d'un renvoi en fond de grille en raison d'un changement complet de groupe motopropulseur (quatrième moteur à combustion interne, troisième unité de contrôle électronique, quatrième MGU-K et quatrième MGU-H, dépassant le quota autorisé pour ces pièces) ; il s'élance dix-neuvième ;
 Yuki Tsunoda, auteur du vingtième et dernier temps, est pénalisé d'un renvoi en fond de grille en raison d'un changement complet de groupe motopropulseur (quatrième moteur à combustion interne, quatrième turbocompresseur, quatrième MGU-K et quatrième MGU-H, dépassant le quota autorisé pour ces pièces) ; cette pénalité ne change rien à sa position sur la grille de départ.

Course

Classement de la course

 Septième sous le drapeau à damier, Fernando Alonso perd deux places après avoir été pénalisé de cinq secondes pour avoir zigzagué en piste ;
 Quinzième sous le drapeau à damier, Lando Norris est pénalisé de cinq secondes pour excès de vitesse dans les stands, sans effet sur son classement.

Pole position et record du tour
 Pole position :  Max Verstappen (Red Bull) en 1 min 21 s 299 ().
 Meilleur tour en course :  Carlos Sainz Jr. ( Ferrari) en   () au soixante-troisième tour ; deuxième de la course, il remporte le point bonus associé au meilleur tour en course.

Tours en tête
  Max Verstappen (Red Bull) : 53 tours (1-8 / 20-42 / 49-70)
  Carlos Sainz Jr. (Ferrari) : 17 tours (9-19 / 43-48)

Classements généraux à l'issue de la course

Statistiques
Le Grand Prix du Canada 2022 représente :
 la  pole position de Max Verstappen, sa deuxième de la saison ;
 la  victoire de Max Verstappen, sa sixième de la saison ;
 la  victoire de Red Bull, sa sixième consécutive en tant que constructeur ;
 la  victoire de Red Bull en tant que motoriste.

Au cours de ce Grand Prix :
 Fernando Alonso, deuxième temps des qualifications, retrouve la première ligne de la grille de départ pour la première fois depuis le Grand Prix automobile d'Allemagne 2012 ;
 Max Verstappen prend son  départ en Grand Prix ;
 Charles Leclerc est élu « Pilote du jour » à l'issue d'un vote organisé sur le site officiel de la Formule 1 ;
 Emanuele Pirro (37 départs en Grands Prix de Formule 1, 3 points inscrits entre 1989 et 1991 et quintuple vainqueur des 24 Heures du Mans en 2000, 2001, 2002, 2006 et 2007) est nommé conseiller auprès des commissaires de course par la FIA pour les aider dans leurs jugements.

Notes et références

Lien externe

2022
Sport au Québec en 2022
Canada
Sport en juin 2022

Grand Prix automobile du Canada 2022


Fredstraktaten i Adrianopel (også kaldet Edirnetraktaten, Adrianopeltraktaten, Adrianopelfreden) afsluttede Den russisk-tyrkiske krig (1828-1829). Traktaten blev underskrevet den 14. september 1829 i Adrianopel af grev Aleksej Orlov på vegne af Det Russiske Kejserrige og Abdülkadir Bey på vegne af Det Osmanniske Rige.

Det Osmanniske Rige indrømmede Rusland adgang til Donaus udmunding og afstod fæstningene Akhaltsikhe og Akhalkalaki i Georgien til russerne. Sultanen anderkendte russernes herredømme over Georgien (med Imeretia, Mingrelia, Guria) og over khanatenes Erivan og Nakhichevan som Persien havde afstået til zaren i Turkmentsjaijtraktaten et år tidligere.

Traktaten åbnede også Dardanellerne for alle handelsfartøj, og dermed for en opblomstring af handelen med korn, kvæg og tømmer. Men det var ikke før med Hünkâr İskelesi-traktaten (1833) at hele spørgsmålet om stræderne blev reguleret mellem parterne. Sultanen indrømmede Serbien autonomi, lovede Grækenland autonomi, og tillod Rusland at okkupere Moldavien og Valakiet indtil Det Osmanske Rige havde betalt en stor krigsskadeserstatning.

Referencer

Eksterne henvisninger

Russiske krige
Osmanniske krige
Tyrkiets historie
Rumæniens historie
Moldovas historie
Valakiet
Grækenlands historie
Georgiens historie

Adrianopeltraktaten


In crystallography, a crystal system is a set of point groups (a group of geometric symmetries with at least one fixed point). A lattice system is a set of Bravais lattices. Space groups are classified into crystal systems according to their point groups, and into lattice systems according to their Bravais lattices. Crystal systems that have space groups assigned to a common lattice system are combined into a crystal family.

The seven crystal systems are triclinic, monoclinic, orthorhombic, tetragonal, trigonal, hexagonal, and cubic. Informally, two crystals are in the same crystal system if they have similar symmetries (albeit there are many exceptions).

Classifications

Crystals can be classified in three ways: lattice systems, crystal systems and crystal families. The various classifications are often confused: in particular the trigonal crystal system is  often confused with the rhombohedral lattice system, and the term "crystal system" is sometimes used to mean "lattice system" or "crystal family".

Lattice system
A lattice system is a group of lattices with the same set of lattice point groups. The 14 Bravais lattices are grouped into seven lattice systems: triclinic, monoclinic, orthorhombic, tetragonal, rhombohedral, hexagonal, and cubic.

Crystal system
A crystal system is a set of point groups in which the point groups themselves and their corresponding space groups are assigned to a lattice system. Of the 32 crystallographic point groups that exist in three dimensions, most are assigned to only one lattice system, in which case both the crystal and lattice systems have the same name. However, five point groups are assigned to two lattice systems, rhombohedral and hexagonal, because both exhibit threefold rotational symmetry. These point groups are assigned to the trigonal crystal system.

Crystal family
A crystal family is determined by lattices and point groups. It is formed by combining crystal systems that have space groups assigned to a common lattice system. In three dimensions, the hexagonal and trigonal crystal systems are combined into one hexagonal crystal family.

Comparison
Five of the crystal systems are essentially the same as five of the lattice systems. The hexagonal and trigonal crystal systems differ from the hexagonal and rhombohedral lattice systems. These are combined into the hexagonal crystal family.

The relation between three-dimensional crystal families, crystal systems and lattice systems is shown in the following table:

Note: there is no "trigonal" lattice system. To avoid confusion of terminology, the term "trigonal lattice" is not used.

Crystal classes

The 7 crystal systems consist of 32 crystal classes (corresponding to the 32 crystallographic point groups) as shown in the following table below:

The point symmetry of a structure can be further described as follows. Consider the points that make up the structure, and reflect them all through a single point, so that (x,y,z) becomes (−x,−y,−z). This is the 'inverted structure'. If the original structure and inverted structure are identical, then the structure is centrosymmetric. Otherwise it is non-centrosymmetric. Still, even in the non-centrosymmetric case, the inverted structure can in some cases be rotated to align with the original structure. This is a non-centrosymmetric achiral structure. If the inverted structure cannot be rotated to align with the original structure, then the structure is chiral or enantiomorphic and its symmetry group is enantiomorphic.

A direction (meaning a line without an arrow) is called polar if its two-directional senses are geometrically or physically different. A symmetry direction of a crystal that is polar is called a polar axis. Groups containing a polar axis are called polar. A polar crystal possesses a unique polar axis (more precisely, all polar axes are parallel). Some geometrical or physical property is different at the two ends of this axis: for example, there might develop a dielectric polarization as in pyroelectric crystals. A polar axis can occur only in non-centrosymmetric structures. There cannot be a mirror plane or twofold axis perpendicular to the polar axis, because they would make the two directions of the axis equivalent.

The crystal structures of chiral biological molecules (such as protein structures) can only occur in the 65 enantiomorphic space groups (biological molecules are usually chiral).

Bravais lattices

There are seven different kinds of lattice systems, and each kind of lattice system has four different kinds of centerings (primitive, base-centered, body-centered, face-centered). However, not all of the combinations are unique; some of the combinations are equivalent while other combinations are not possible due to symmetry reasons. This reduces the number of unique lattices to the 14 Bravais lattices.

The distribution of the 14 Bravais lattices into 7 lattice systems is given in the following table.

In geometry and crystallography, a Bravais lattice is a category of translative symmetry groups (also known as lattices) in three directions.

Such symmetry groups consist of translations by vectors of the form

R = n1a1 + n2a2 + n3a3,

where n1, n2, and n3 are integers and a1, a2, and a3 are three non-coplanar vectors, called primitive vectors.

These lattices are classified by the  space group of the lattice itself, viewed as a collection of points; there are 14 Bravais lattices in three dimensions; each belongs to one lattice system only. They represent the maximum symmetry a structure with the given translational symmetry can have.

All crystalline materials (not including quasicrystals) must, by definition, fit into one of these arrangements.

For convenience a Bravais lattice is depicted by a unit cell which is a factor 1, 2, 3, or 4 larger than the primitive cell. Depending on the symmetry of a crystal or other pattern, the fundamental domain is again smaller, up to a factor 48.

The Bravais lattices were studied by Moritz Ludwig Frankenheim in 1842, who found that there were 15 Bravais lattices. This was corrected to 14 by A. Bravais in 1848.

In other dimensions

Two-dimensional space
Two dimensional space has the same number of crystal systems, crystal families, and lattice systems. In 2D space, there are four crystal systems: oblique, rectangular, square, and hexagonal.

Four-dimensional space

The four-dimensional unit cell is defined by four edge lengths (a, b, c, d) and six interaxial angles (α, β, γ, δ, ε, ζ). The following conditions for the lattice parameters define 23 crystal families

The names here are given according to Whittaker. They are almost the same as in Brown et al., with exception for names of the crystal families 9, 13, and 22. The names for these three families according to Brown et al. are given in parentheses.

The relation between four-dimensional crystal families, crystal systems, and lattice systems is shown in the following table. Enantiomorphic systems are marked with an asterisk. The number of enantiomorphic pairs is given in parentheses. Here the term "enantiomorphic" has a different meaning than in the table for three-dimensional crystal classes. The latter means, that enantiomorphic point groups describe chiral (enantiomorphic) structures. In the current table, "enantiomorphic" means that a group  itself (considered as a geometric object) is enantiomorphic, like enantiomorphic pairs of three-dimensional space groups P31 and P32, P4122 and P4322. Starting from four-dimensional space, point groups also can be enantiomorphic in this sense.

See also

References

Works cited

External links

Overview of the 32 groups
Mineral galleries – Symmetry
all cubic crystal classes, forms, and stereographic projections (interactive java applet)
Crystal system at the Online Dictionary of Crystallography
Crystal family at the Online Dictionary of Crystallography
Lattice system at the Online Dictionary of Crystallography
Conversion Primitive to Standard Conventional for VASP input files
Learning Crystallography

Symmetry
Euclidean geometry
Crystallography
Geomorphology
Mineralogy

Crystal system